Motín junker

O Motín junker foi un levantamento errado de certos cadetes (junker) de Petrogrado o  contra o novo Goberno bolxevique (Consello de Comisarios do Pobo) xurdido do Segundo Congreso Nacional dos Soviets.

O alzamento foi preparado polo comité central do Partido Social-Revolucionario (PSR) e apoiado polo Comité para a Salvación da Patria. Debilitadas as forzas bolxeviques polo ataque de Kerenskii contra Petrogrado, que obrigou aos bolxeviques a enviar ás súas mellores unidades ao sur da cidade, os confabulados conseguiron tomar nun primeiro momento o control de certos puntos estratéxicos. Incapaces de lograr o apoio dos rexementos cosacos da capital, quedaron pronto sitiados en diversos edificios que as forzas leais ao Goberno bolxeviques acabaron por tomar.

 Preparativos 
Tras perder o apoio das unidades militares da capital e dos traballadores para opoñerse ao novo Goberno de Lenin, o comité central do Partido Social-Revolucionario viuse obrigado a solicitar a axuda dos cadetes e cosacos da cidade, a pesar das supostas escasas simpatías destes polos socialistas. Os junker eran cadetes de orixe burgués e aristócrata, nacionalistas rusos. Divididos na súa actitude cara a Revolución de Febreiro, rexeitaban a de outubro. Esta acentuou as tendencias conservadoras dos cadetes, aos que os socialrevolucionarios non controlaban. Entre os alumnos das escolas militares contábanse ademais membros da organización monárquica de Vladimir Purishkevich, que estaba disposto a aliarse coa fracción máis conservadora dos socialrevolucionarios con tal de opoñerse aos bolxeviques.

Entre os políticos da capital, os antigos ministros menxeviques, recentemente liberados, comezaron a axitar aos funcionarios contra o novo Goberno, alentando as folgas; a presidencia do disolto Preparlamento fixo un chamamento para derrocalo. O Comité para a Salvación da Patria chamou aos funcionarios e á cidadanía a rexeitar o novo Goberno bolxevique e proclamou a súa intención de formar un novo gabinete provisional. Pola súa parte, os tres rexementos cosacos acuartelados na capital mostrábanse, a pesar das simpatías dos seus mandos, contrarios a opoñerse ao novo Goberno e desexosos de regresar aos seus fogares no Don. A pesar de controlar o concello de Petrogrado –sede do Comité de Salvación– e con el a policía da capital, o xefe da milicia de Petrogrado, N. V. Ivanov, non logrou impedir que os bolxeviques se fixesen co seu control.

O coronel Georgi Polkovnikov, desacreditado xefe do distrito militar de Petrogrado que non lograra desbaratar a Revolución de Outubro, recibiu o mando do levantamento dos dirixentes socialrevolucionarios.|miniatura|esquerda

A comisión militar socialrevolucionaria convenceuse de que só podía contar co apoio dos cadetes para os seus plans de oposición armada ao novo Goberno. O partido activou as súas células nas escolas militares de infantaría Vladimir e Pavlov e na Escola de Enxeñeiros Nikolaev, e recibiu un apoio menor doutros centros. Partes dalgunhas das unidades militares da capital e, en especial, algúns oficiais, parecían favorecelos. O , a comisión militar socialrevolucionaria aprobou o alzamento contra os bolxeviques e os preparativos prolongáronse ata o . Ao día seguinte, o comité central do PSR e a súa comisión militar publicaron un manifesto coa súa decisión de opoñerse á Revolución de Outubro e de formar un novo Goberno; porén, non estaba disposto a asinar unha paz separada cos Imperios Centrais e non defendía a restauración do Goberno Provisional. A impopularidade deste facía que nin o PSR nin o Comité para a Salvación da Patria decidisen utilizar a súa autoridade para opoñerse á toma do poder polos bolxeviques.

No último momento, o membro do comité central do PSR encargado dos preparativos, Abraham Gotz, anunciou que a operación pasaba a mans do desacreditado antigo comandante do distrito militar de Petrogrado, o coronel Polkovnikov, que o propio Aleksandr Kerenskii acusara de traizón o . A comisión militar protestou en balde contra o nomeamento.

O intento do comité central de coordinar o alzamento coa marcha sobre a capital de Kerenskii fracasou cando Gotz e Vladimir Zenzinov foron arrestados e case linchados polos mariñeiros na Estación do Báltico. Estes pretendían participar na delegación da capital que se trasladou a Gatchina a negociar a fin dos combates. O principal comisario militar do antigo Goberno provisional, Stankevich, si que logrou, porén, deixar Petrogrado e entrevistarse con Kerenskii; os dous decidiron atrasar o ataque e a ofensiva ante a lentitude do avance das forzas de Krasnov, a falta de infantaría para apoiar aos cosacos e a escaseza de municións.

Polkovnikov contaba cuns oitocentos trinta homes, trescentos deles cadetes desarmados da Escola de Infantaría Pavlov, e carecía de artillaría. Os conspiradores contaban con lograr a vitoria grazas ao elemento sorpresa e ao debilitamento militar dos bolxeviques, que enviaran as súas mellores tropas a tratar de frear o avance de Kerenskii.

O plan consistía en establecer o cuartel xeneral dos sublevados na Escola de Enxeñaría Nikolaev e, desde alí, tomar a central de telefonía e outro edificio onde se gardaban vehículos blindados. Mentres, os cadetes das academias Vladimir e Pavlov debían tomar a Fortaleza de San Pedro e San Paulo e marchar seguidamente contra o centro do poder bolxevique no Instituto Smolny. Para dar tempo ao avance de Krasnov e Kerenskii, a conferencia de comisión militar do PSR e do Comité para a Salvación da Patria decidiu aprazar un día o alzamento a noite do .

 O alzamento 
Esa mesma noite, un dos enviados para previr ás unidades, Aleksandr Arnoldovich Bruderer, que debía mandar aos cadetes da Academia Militar Vladimir, foi detido casualmente por unha patrulla da Fortaleza cando abandonaba a mansión Kshesinskaia, onde un batallón de asalto se dispoñía a unirse aos alzados. Os documentos que levaba encima leváronse de inmediato ás autoridades soviéticas, que comezaron a aplicar medidas para esmagar a rebelión. Polkovnikov, pola súa parte, tamén se decatou da detención e decidiu comezar o alzamento sen máis dilación, a pesar de que isto impedía recibir o apoio previsto das tropas de Krasnov.

Garda Vermella da capital. Moito máis numerosos que os alzados e reforzados polos mariñeiros da Frota do Báltico e soldados da guarnición da capital, lograron deter o levantamento.|miniatura

Ás 2:00 a. m. do , ordenou o alzamento das unidades militares da capital. Os cadetes da Academia de Enxeñeiros Nikolaev rebeláronse e capturaron os vehículos blindados e a central telefónica segundo o plan trazado. Nesta última detiveron o comisario de Defensa, Vladimir Antonov-Ovseenko, que estaba no edificio realizando unha inspección cando o tomaron por sorpresa os insurrectos. Capturaron ademais o Hotel Astoria e o Banco Estatal. Algúns socialrevolucionarios anunciaron entón que os bolxeviques estaban reducidos ao Instituto Smolny e á Fortaleza, co obxectivo de favorecer a rebelión.

Cosaco do Rexemento de Gardas. A falta de apoio ao levantamento dos rexementos cosacos acuartelados na capital debilitouno notablemente e facilitou o seu esmagamento polas novas autoridades bolxeviques.|miniatura|esquerda

Pola súa banda, algúns veteranos feridos ao mando do coronel Kuropatkin dirixíronse á Academia Militar Vladimir para colaborar no desarme dos soldados e axudar aos cadetes da mesma na acción contra a Fortaleza da capital. Os intentos desesperados por lograr o apoio das unidades cosacas acuarteladas na capital –os rexementos 1.º, 4.º e 14.º–, porén, non frutificaron, malia a intervención persoal do propio Polkovnikov e de importantes dirixentes socialrevolucionarios. Estes fracasaron en obter o apoio de soldados e obreiros para o alzamento.

A falta de apoio cosaco permitiu que as autoridades puidesen enfrontarse sen problemas aos rebeldes grazas a unidades de traballadores reforzadas con mariños e restos das unidades da capital. Ao final do día, uns dez mil gardas vermellos enfrontábanse aos centos de cadetes alzados. A comisión militar revolucionaria bolxevique puido illar os focos rebeldes: a Academia Vladimir quedou rodeada pouco logo da chegada do coronel Kuropatkin.

Os combates máis duros libráronse no asedio á Academia Vladimir, que os bolxeviques lograron reducir grazas ao uso de artillaría. O mando rebelde non se decidiu a reforzar os puntos baixo o seu control coas escasas tropas á súa disposición e pouco despois achouse asediado por traballadores mal armados pero decididos e numerosos. A Academia de Enxeñeiros depuxo as armas cando quedou claro que o alzamento fracasara. Polkovnikov ordenou a rendición e pola tarde os bolxeviques tomaban os últimos redutos dos alzados.

Parte dos mandos que participaron na intentouna escaparon da capital, como a maioría do comité central dos socialrevolucionarios, que marchou a Gatchina. Os bolxeviques, pola súa banda, habendo logrado o control da cidade e esmagado o levantamento, puideron entón concentrar as súas forzas na derrota das tropas de Kerenskii próximas á capital. Os enfrontamentos causaron máis mortos –uns douscentos– que os que se produciron durante o asalto ao Palacio de Inverno poucos días antes durante a Revolución de Outubro. Producíronse ademais algúns casos de brutalidade contra os cadetes rendidos e as tropas gobernamentais lincharon a algúns ou tiráronos dos tellados, aínda que Antonov-Ovseenko logrou salvar a vida daqueles que o detiveron ao comezo da rebelión.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 







Categoría:Revolución Rusa de 1917