45ª edición dos Óscar

A 45ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 27 de marzo de 1973 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). Os mestres de cerimonias foron Carol Burnett, Michael Caine, Charlton Heston e Rock Hudson.

A cerimonia estivo marcada polo boicot de Marlon Brando aos premios, que enviou a Sacheen Littlefeather para explicar por que non se presentou a recoller o seu premio ao mellor actor por O padriño, e pola única vitoria competitiva de Charlie Chaplin, na categoría de mellor banda sonora dramática orixinal polo seu filme Limelight, que con vinte anos de antigüidade era elixible porque non se estreou nos Ánxeles ata 1972. Chaplin recibira premios honoríficos da Academia en 1929 e 1972.

Cabaret, a adaptación de Bob Fosse do musical de Broadway, estableceu o récord de máis Óscar gañados sen recibir o de mellor película. O padriño, gañador do mellor filme, recibiu só tres premios da Academia.

Este ano foi a primeira vez que dúas mulleres afroamericanas recibiron candidaturas á mellor actriz.

 Premios 
miniatura|upright=0.68|Bob Fosse, mellor director
miniatura|upright=0.68|Liza Minnelli, mellor actriz
miniatura|upright=0.68|Joel Grey, mellor actor secundario
miniatura|upright=0.68|Eileen Heckart, mellor actriz secundaria
miniatura|upright=0.68|Francis Ford Coppola, mellor guión adaptado
miniatura|upright=0.68|Richard Williams, mellor curtametraxe animada
miniatura|upright=0.68|Charlie Chaplin, mellor banda sonora
miniatura|upright=0.68|Ralph Burns, mellor banda sonora adaptada
Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
{| class=wikitable
|-
! style="background:#EEDD82; width:50%" | Mellor filme
! style="background:#EEDD82; width:50%" | Mellor director
|-
| valign="top" |
 O padriño – Albert S. Ruddy Cabaret – Cy Feuer
 Deliverance – John Boorman
 Utvandrarna – Bengt Forslund
 Sounder – Robert B. Radnitz
| valign="top" |
 Bob Fosse – Cabaret
 John Boorman – Deliverance
 Francis Ford Coppola – O padriño
 Joseph L. Mankiewicz – A pegada
 Jan Troell – Utvandrarna 
|-
! style="background:#EEDD82" | Mellor actor
! style="background:#EEDD82" | Mellor actriz
|-
| valign="top" |
 Marlon Brando – O padriño coma Vito Corleone (Rexeitado)
 Michael Caine – A pegada coma Milo Tindle
 Laurence Olivier – A pegada coma Andrew Wyke
 Peter O'Toole – The Ruling Class coma Jack Gurney
 Paul Winfield – Sounder coma Nathan Lee Morgan
| valign="top" |
 Liza Minnelli – Cabaret coma Sally Bowles
 Diana Ross – Lady Sings the Blues coma Billie Holiday
 Maggie Smith – Viaxes coa miña tía coma Augusta Bertram
 Cicely Tyson – Sounder coma Rebecca Morgan
 Liv Ullmann – Utvandrarna coma Kristina Nilsson
|-
! style="background:#EEDD82" | Mellor actor secundario
! style="background:#EEDD82" | Mellor actriz secundaria
|-
| valign="top" |
 Joel Grey – Cabaret coma o mestre de cerimonias
 Eddie Albert – The Heartbreak Kid coma Mr. Corcoran
 James Caan – O padriño coma Santino "Sonny" Corleone
 Robert Duvall – O padriño coma Tom Hagen
 Al Pacino – O padriño coma Michael Corleone
| valign="top" |
 Eileen Heckart – Butterflies Are Free coma Mrs. Baker
 Jeannie Berlin – The Heartbreak Kid coma Lila Kolodny
 Geraldine Page – Pete 'n' Tillie coma Gertrude
 Susan Tyrrell – Fat City coma Oma
 Shelley Winters – A aventura do Poseidón coma Belle Rosen
|-
! style="background:#EEDD82" | Mellor guión orixinal
! style="background:#EEDD82" | Mellor guión adaptado
|-
| valign="top" |
  O candidato – Jeremy Larner
 O discreto engado da burguesía – Luis Buñuel e Jean-Claude Carrière
 Lady Sings the Blues – Chris Clark, Suzanne de Passe e Terence McCloy
 Le souffle au cœur – Louis Malle
 O mozo Winston – Carl Foreman
| valign="top" |
  O padriño – Francis Ford Coppola e Mario Puzo 
 Cabaret – Jay Presson Allen 
 Utvandrarna – Bengt Forslund e Jan Troell 
 Pete 'n' Tillie – Julius J. Epstein 
 Sounder – Lonne Elder III 
|-
! style="background:#EEDD82" | Mellor filme en lingua non inglesa
! style="background:#EEDD82" | Mellor canción
|-
| valign="top" |
 O discreto engado da burguesía (Francia) en francés – Luis Buñuel A zori zdes tikhie (Unión Soviética) en ruso – Stanislav Rostotsky
 Ani Ohev Otach Rosa (Israel) en hebreo – Moshé Mizrahi
 Mi querida señorita (España) en castelán – Jaime de Armiñán
 Nybyggarna (Suecia) en sueco – Jan Troell
| valign="top" |
 "The Morning After" de A aventura do Poseidón – Joel Hirschhorn e Al Kasha "Ben" de Ben – Don Black e Walter Scharf
 "Come Follow, Follow Me" de The Little Ark – Fred Karlin e Marsha Karlin
 "Marmalade, Molasses & Honey" de The Life and Times of Judge Roy Bean – Alan Bergman, Marilyn Bergman e Maurice Jarre
 "Strange Are the Ways of Love" de The Stepmother – Sammy Fain e Paul Francis Webster
|-
! style="background:#EEDD82" | Mellor documental
! style="background:#EEDD82" | Mellor curtametraxe documental
|-
| valign="top" |
 Marjoe – Sarah Kernochan e Howard Smith Ape and Super-Ape – Bert Haanstra
 Malcolm X – Arnold Perl e Marvin Worth
 Manson – Robert Hendrickson e Laurence Merrick
 The Silent Revolution – Eckehard Munck
| valign="top" |
 This Tiny World – Charles Huguenot van der Linden e Martina Huguenot van der Linden Hundertwasser's Rainy Day – Peter Schamoni
 K-Z – Giorgio Treves
 Selling Out – Tadeusz Jaworski
 The Tide of Traffic – Humphrey Swingler
|-
! style="background:#EEDD82" | Mellor curtametraxe de ficción
! style="background:#EEDD82" | Mellor curtametraxe animada
|-
| valign="top" |
 Norman Rockwell's World... An American Dream – Richard Barclay Frog Story – Ray Gideon e Ron Satlof
 Solo – David Adams
| valign="top" |
 A Christmas Carol – Richard Williams Kama Sutra Rides Again – Bob Godfrey
 Tup Tup – Nedeljko Dragic
|-
! style="background:#EEDD82" | Mellor banda sonora
! style="background:#EEDD82" | Mellor banda sonora adaptada
|-
| valign="top" |
 Limelight – Charlie Chaplin, Raymond Rasch e Larry Russell Imaxes – John Williams
 Napoleon and Samantha – Buddy Baker
 A aventura do Poseidón – John Williams
 A pegada – John AddisonA pegada foi nomeada nunha segunda votación trala descualificación de O padriño
| valign="top" |
 Cabaret – Adaptación: Ralph Burns Lady Sings the Blues – Adaptación: Gil Askey
 Man of La Mancha – Adaptación: Laurence Rosenthal|-
! style="background:#EEDD82" | Mellor deseño de vestiario
! style="background:#EEDD82" | Mellor son
|-
| valign="top" |
 Viaxes coa miña tía – Anthony Powell O padriño – Anna Hill Johnstone
 Lady Sings the Blues – Ray Aghayan, Norma Koch e Bob Mackie
 A aventura do Poseidón – Paul Zastupnevich
 O mozo Winston – Anthony Mendleson
| valign="top" |
 Cabaret – David Hildyard e Robert Knudson Butterflies Are Free – Charles T. Knight e Arthur Piantadosi
 O candidato – Gene Cantamessa e Richard Portman
 O padriño – Charles Grenzbach, Chris Newman e Richard Portman
 A aventura do Poseidón – Herman Lewis e Theodore Soderberg
|-
! style="background:#EEDD82" | Mellor dirección de arte
! style="background:#EEDD82" | Mellor fotografía
|-
| valign="top" |
 Cabaret – Dirección artística: Jurgen Kiebach e Rolf Zehetbauer; Decorados: Herbert Strabel Lady Sings the Blues – Dirección artística: Carl Anderson; Decorados: Reg Allen
 A aventura do Poseidón – Dirección artística: William Creber; Decorados: Raphael Bretton
 Viaxes coa miña tía – Dirección artística: John Box, Robert W. Laing e Gil Parrondo
 O mozo Winston – Dirección artística: Donald M. Ashton, Geoffrey Drake, John Graysmark e William Hutchinson; Decorados: Peter James
| valign="top" |
 Cabaret – Geoffrey Unsworth 1776 – Harry Stradling, Jr.
 Butterflies Are Free – Charles Lang
 A aventura do Poseidón – Harold E. Stine
 Viaxes coa miña tía – Douglas Slocombe
|-
! style="background:#EEDD82" | Mellor montaxe
|-
| valign="top" |
 Cabaret – David Bretherton'''
 Deliverance – Tom Priestley
 O padriño – William H. Reynolds e Peter Zinner
 Un diamante candente – Fred W. Berger e Frank P. Keller
 A aventura do Poseidón – Harold F. Kress
|-
|}

 Oscar honorífico 
 Charles S. Boren
 Edward G. Robinson

 Controversias sobre elixibilidade 
Inicialmente anunciouse, o 12 de febreiro de 1973, que O padriño recibira 11 candidaturas, máis que calquera outra película ese ano. Porén, reduciuse a 10 (empatando con Cabaret) tras unha nova votación da rama musical da Academia, tras unha polémica sobre se a partitura de Nino Rota para O padriño era elixible para a candidatura. Nesa nova votación, os membros da sección elixiron entre seis filme: O padriño e os cinco filmes que figuraran na listaxe de finalistas á mellor banda sonora dramática orixinal pero que non foran nomeadas. A música de John Addison para A pegada gañou esta nova votación, e así substituíu a Rota na lista oficial de candidatos.[13] A polémica xurdiu, segundo o presidente da Academia Daniel Taradash, porque o tema de amor de O Padriño fora usado previamente por Rota en Fortunella, un filme italiano varios anos anterior.

As candidaturas na categoría de Mellor Canción Orixinal non foron anunciadas en febreiro co resto das candidaturas, segundo se informou por "unha confusión nas votacións". Máis tarde indicouse que a Academia estivera considerando se a canción de Curtis Mayfield "Freddie's Dead" do filme Super Fly'' debería considerarse elixible. A canción foi declarada inelixible para unha candidatura porque a súa letra non se cantaba na película. A canción foi lanzada como un sinxelo con letra, mais a versión do filme era instrumental. O gobernador da Academia, John Green, dixo: "Os tempos cambiaron. Nos vellos tempos, Hollywood facía 30 ou 40 musicais ao ano e había moitas cancións para escoller. Agora case non hai, e a maioría das cancións elixibles son temas. Tanto a letra como a música deben escoitarse na banda sonora para seren elixibles".

 Notas 

Categoría:Cerimonias dos Óscar
Categoría:Cinema en 1972