Bartonella

</ref> As especies de Bartonella son transmitidas por diversos vectores como carrachas, pulgas, piollos, flebotomos, e mosquitos. Coñécense polo menos oito especies ou subespecies de Bartonella que infectan a humanos.

As infeccións por bartonelas denomínanse bartoneloses. Bartonella quintana é o axente causante da febre das trincheiras, transmitida polo piollo do corpo. Bartonella henselae é o organismo responsable da enfermidade da rabuñadura do gato, unha doenza autolimitada, a non ser en individuos inmunocomprometidos.

 Historia 
Inicialmente Bartonella estaba clasificada como un xénero de Rickettsiales, pero estudos xenéticos fixeron que se propuxese cambiala de orde (agora está en Rhizobiales) e que se unificasen os xéneros Rochalimaea e Bartonella no xénero único Bartonella (o nome tiña prioridade segundo as regras de nomenclatura), e que se crease a familia Bartonellaceae.LPSN Bartonella En 1995 incluíronse membros do xénero Grahamella en Bartonella.UpToDate Basic biology of Bartonella sp. O xénero Bartonella recibe o seu nome en honor de Alberto Leonardo Barton Thompson (1871–1950), un científico peruano nado na Arxentina.

As especies de Bartonella levan infectando aos humanos desde hai miles de anos, como se demostra polo achado de ADN de Bartonella quintana nun dente de hai 4000 anos.

 Ciclo de infección 
O modelo aceptado actualmente para explicar o ciclo de infección destas especies sostén que os vectores transmisores son artrópodos hematófagos e os hóspedes reservorio son mamíferos. Inmediatamente despois da infección, a bacteria coloniza un nicho primario, as células endoteliais. Cada cinco días algunhas especies de Bartonella que están nas células endoteliais libéranse á corrente circulatoria, onde infectan os eritrocitos. A bacteria invade despois unha membrana de fagosoma dentro dos eritrocitos, onde se multiplica ata que acada unha densidade de poboación crítica. Chegado a este punto, simplemente espera ata que o sangue sexa zugado por un artrópodo hematófago.

Aínda que algúns estudos sobre a bartonelose non atoparon "ningunha evidencia definitiva da transmisión por unha carracha a un hóspede vertebrado" das bartonelas, si que hai probas claras da transmisión de bartonelas a animais e a humanos por outros artrópodos como pulgas, piollos e moscas da area. Ademais, estudos recentes si atoparon unha forte correlación entre a exposición ás carrachas e a bartonelose, incluíndo a bartonelose humana. As bacterias do xénero Bartonella están asociadas coa enfermidade da rabuñadura do gato, pero un estudo de 2010 concluíu que "os médicos deberían ser conscientes de que . . . unha historia da rabuñadura ou mordida dun animal non é necesaria para a transmisión da doenza."  Todas as especies actuais de Bartonella identificadas en caninos son patóxenas humanas.

 Fisiopatoloxía 
As infeccións por bartonelas poden producir unha ampla gama de síntomas: a forma en que cursan no tempo (aguda ou crónica) e a patoloxía subxacente son moi variables.
Fisiopatoloxía de Bartonella en humanos Especies  Reservorio humano ouhóspede accidental?  Reservorioanimal  Fisiopatoloxía  Distribución B. bacilliformis  Reservorio   Causa a enfermidade de Carrion (febre de Oroya, Verruga peruana)  Perú, Ecuador, e Colombia B. quintana  Reservorio   Causa a febre das trincheiras, anxiomatose bacilar, e endocardite En todo o mundo B. clarridgeiae  Accidental  Gato doméstico  Enfermidade da rabuñadura do gato B. elizabethae  Accidental  Rata  Endocardite B. grahamii  Accidental  Rato  Endocardite e neurorretinite  B. henselae  Accidental  Gato doméstico  Enfermidade da rabuñadura do gato, anxiomatose bacilar, peliosis hepatis, endocardite, bacteremia con febre, e neurorretinite  En todo o mundo B. koehlerae  Accidental  Gato doméstico   B. vinsonii  Accidental  Rato, can, gato doméstico   B. washoensis  Accidental  Esquíos  Miocardite  B. rochalimae  Accidental  Descoñecido  Síntomas similares aos da enfermidade de Carrion Referencias:

 Tratamento 
O tratamento depende da especie ou cepa que se encontre nun determinado paciente. Aínda que as bartonelas son susceptibles a varios antibióticos estándar in vitro (macrólidos e tetraciclinas, por exemplo) a eficacia do tratamento con antibióticos en individuos inmunocompetentes é incerta. Nos pacientes inmunocomprometidos debería tratarse con antibióticos porque eses pacientes son especialmente susceptibles ás enfermidades sistémicas e bacteremias. Entre os fármacos especialmente efectivos están os seguintes: trimetoprim-sulfametoxazol, xentamicina, ciprofloxacina, e rifampina. B. henselae xeralmente é resistente á penicilina, amoxicilina, e nafcilina.

 Epidemioloxía 
Os drogaditos por vía intravenosa sen fogar están en especial risco de contraer infeccións por bartonelas, espeialmente por B. elizabethae. Por exemplo nos Estados Unidos e Suecia as taxas de seropositividade para B. elizabethae neste grupo de poboación van do 12,5% nos Ánxeles, o 33% en Baltimore, Maryland, o 46% en Nova York, e o 39% en Suecia.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 People's Pharmacy Radio Podcast: Bartonella, website 
 Bartonella spp. bacteremia and rheumatic symptoms in patients from Lyme disease-endemic region Publicación médica da North Carolina State University, Raleigh, North Carolina, USA.
 Bartonellagenomes and related information at PATRIC, un Centro de recursos bioinformáticos da NIAID
 Novas especies de Bartonella que infectan a humanos

Categoría:Rhizobiales