Gran Premio de Bélxica de 1984

O Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 de  disputouse en Zolder o 29 de abril de 1984. Foi a terceira carreira da tempada de Fórmula Un de , e o 42º Gran Premio de Bélxica e o décimo e último Gran Premio que se celebrou en Zolder. A carreira disputouse sobre 70 voltas ao circuíto de catro quilómetro nunha distancia de carreira de 298 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto italiano Michele Alboreto pilotando un Ferrari 126C4. Foi a terceira vitoria nun Gran Premio de Alboreto e a súa primeira desde que chegara a Scuderia Ferrari para a tempada 1984 e converteuse no primeiro Italiano en gañar para o Cavallino Rampante desde que Ludovico Scarfiotti gañara o Gran Premio de Italia de 1966. Alboreto sacoulle 42 segundos ao piloto británico Derek Warwick que pilotaba un Renault RE50. Foi o mellor resultado histórico nun Gran Premio de Warwick, mellorando o terceiro lugar que alcanzara na carreira anterior en Suráfrica. O compañeiro de Alboreto o francés René Arnoux foi terceiro.

A vitoria de Alboreto foi a primeira e única vitoria para Ferrari en 1984 e confirmou a fe de Ferrari na contratación do italiano. Con todo Alboreto non lograría outro podio ata o Gran Premio de Austria en agosto. Alain Prost terminou fóra dos puntos a súa vantaxe no campionato do mundo reduciuse a cinco puntos con Warwick no segundo lugar por diante de Niki Lauda.

 Resumo 
Goodyear dominou a clasificación logrando seis dos sete primeiros lugares con Michele Alboreto asegurando a súa primeira pole position. O seu compañeiro de equipo René Arnoux foi o segundo clasificado, no que sería a última primeira fila ata o Gran Premio do Reino Unido de 1988. O campión do mundo de 1982 Keke Rosberg, terceiro cualificado no seu Williams FW09, demostrou a velocidade de crecemento da combinación de Williams-Honda. Derek Warwick (Michelin) foi cuarto por diante de Elio de Angelis (Lotus 95T) e a sorprendente velocidade do ATS D7 do piloto emerxente Manfred Winkelhock. Os McLaren estaban fóra de ritmo co líder do mundial Alain Prost no oitavo posto e Niki Lauda no 14º. O vixente campión do mundo Nelson Piquet cualificou o seu Brabham BT53 noveno. O mellor dos pilotos Pirelli foi Johnny Cecotto no 16º no seu Toleman TG183B. O único non cualificado foi Philippe Alliot no seu RAM.

Alboreto liderou as 70 voltas e ata foi capaz de reter o liderado durante as paradas en boxes, malia que Piquet abríase paso sen deterse. Warwick empezou ben marchando segundo durante gran parte da carreira con Arnoux, Winkelhock e de Angelis perseguíndoo. Prost e Riccardo Patrese (Alfa Romeo 184T) retiráronse pronto e Cecotto abandonou na volta 1 co embrague roto.

O McLaren MP4 / 2 de Lauda rompeu a súa bomba de auga a media carreira. Pouco despois Winkelhock detívose e Andrea de Cesaris estrelou o seu Ligier JS23. Piquet atopábase terceiro logo das paradas, pero desvaneceuse cando a carreira achegábase á súa conclusión. Arnoux púxose terceiro, ata que foi adiantado por Rosberg. O motor BMW de Piquet rebentou e a falta dunha volta para meta Rosberg quedou sen combustible, o que permitiu a Arnoux unirse a Alboreto e Warwick no podio. Alboreto dera a Goodyear a súa primeira vitoria na Fórmula Un. Rosberg clasificouse cuarto. De Angelis terminou quinto no seu Lotus con Stefan Bellof completando os puntos finais no seu Tyrrell 012. Apenas nove coches terminaron aínda que clasificaron once incluíndo os retirados Rosberg e Piquet.

O Gran Premio de Bélxica de 1984 foi a última carreira na que verdadeiros equipos de fábrica e non equipos apoiados de facto por fábrica (como Euroracing que corría co equipo Alfa Romeo) encheron o podio ata o Gran Premio de España de 2003, onde o podio encheuse de novo con Ferrari, Renault e Ferrari.

 Consecuencias 
Os resultados cambiarían meses máis tarde como resultado da descualificación de Tyrrell Racing da tempada de 1984, con Stefan Bellof eliminado da sexta posición, Ayrton Senna (Toleman TG183B) entrou nos puntos.

O Gran Premio de Bélxica regresaría á súa sede tradicional no Circuíto de Spa-Francorchamps en 1985.

 Clasificación 

 Cualificación 

 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Cual  Diferenza 1 27  Michele Alboreto Ferrari 1:14.846 — 2 28  René Arnoux Ferrari 1:15.398 +0.552 3 6  Keke Rosberg Williams-Honda 1:15.414 +0.568 4 16  Derek Warwick Renault 1:15.611 +0.765 5 11  Elio de Angelis Lotus-Renault 1:15.979 +1.133 6 14  Manfred Winkelhock ATS-BMW 1:16.130 +1.284 7 22  Riccardo Patrese Alfa Romeo 1:16.431 +1.585 8 7  Alain Prost McLaren-TAG 1:16.587 +1.741 9 1  Nelson Piquet Brabham-BMW 1:16.604 +1.758 10 12  Nigel Mansell Lotus-Renault 1:16.720 +1.874 11 23  Eddie Cheever Alfa Romeo 1:16.746 +1.900 12 15  Patrick Tambay Renault 1:17.171 +2.325 13 26  Andrea de Cesaris Ligier-Renault 1:17.471 +2.625 14 8  Niki Lauda McLaren-TAG 1:18.071 +3.225 15 5  Jacques Laffite Williams-Honda 1:18.125 +3.279 16 20  Johnny Cecotto Toleman-Hart 1:18.321 +3.475 17 18  Thierry Boutsen Arrows-BMW 1:18.351 +3.505 18 2  Teo Fabi Brabham-BMW 1:18.848 +4.002 19 19  Ayrton Senna Toleman-Hart 1:18.876 +4.030 20 24  Piercarlo Ghinzani Osella-Alfa Romeo 1:19.734 +4.888 21 4  Stefan Bellof Tyrrell-Ford 1:19.811 +4.965 22 3  Martin Brundle Tyrrell-Ford 1:20.123 +5.277 23 25  François Hesnault Ligier-Renault 1:20.439 +5.593 24 17  Marc Surer Arrows-Ford 1:20.615 +5.769 25 21  Mauro Baldi Spirit-Hart 1:20.644 +5.798 26 10  Jonathan Palmer RAM-Hart 1:20.793 +5.947 NSC 9  Philippe Alliot RAM-Hart 1:21.253 +6.407

 Carreira 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 27  Michele Alboreto Ferrari 70 1:36:32.048 1 9 2 16  Derek Warwick Renault 70 + 42.386 4 6 3 28  René Arnoux Ferrari 70 + 1:09.803 2 4 4 6  Keke Rosberg Williams-Honda 69 Sen combustible 3 3 5 11  Elio de Angelis Lotus-Renault 69 + 1 Lap 5 2 6 19  Ayrton Senna Toleman-Hart 68 + 2 voltas 19 1 7 15  Patrick Tambay Renault 68 + 2 voltas 12  8 17  Marc Surer Arrows-Ford 68 + 2 voltas 24  9 1  Nelson Piquet Brabham-BMW 66 Motor 9  10 10  Jonathan Palmer RAM-Hart 64 + 6 voltas 26  DSC 4  Stefan Bellof Tyrrell-Ford 69 Descualificado 21  Ret 21  Mauro Baldi Spirit-Hart 53 Suspensión 25  DSC 3  Martin Brundle Tyrrell-Ford 51 Descualificado 22  Ret 26  Andrea de Cesaris Ligier-Renault 42 Accidente 13  Ret 2  Teo Fabi Brabham-BMW 42 Trompo 18  Ret 14  Manfred Winkelhock ATS-BMW 39 Fatiga 6  Ret 8  Niki Lauda McLaren-TAG 35 Bomba de auga 14  Ret 23  Eddie Cheever Alfa Romeo 28 Motor 11  Ret 5  Jacques Laffite Williams-Honda 15 Eléctrico 15  Ret 25  François Hesnault Ligier-Renault 15 Radiador 23  Ret 18  Thierry Boutsen Arrows-BMW 15 Motor 17  Ret 24  Piercarlo Ghinzani Osella-Alfa Romeo 14 Transmisión 20  Ret 12  Nigel Mansell Lotus-Renault 14 Embrague 10  Ret 7  Alain Prost McLaren-TAG 5 Distribuidor 8  Ret 22  Riccardo Patrese Alfa Romeo 2 Encendido 7 ; Ret 20  Johnny Cecotto Toleman-Hart 1 Embrague 16  NSC 9  Philippe Alliot RAM-Hart    

 Líderes por volta 
 Michele Alboreto 1-70

 Posicións logo da carreira 

Clasificación no campionato de piloto
 Pos Piloto Puntos 1  Alain Prost 15 2  Derek Warwick 10 3  Michele Alboreto 9 4  Niki Lauda 9 5  Keke Rosberg 9

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  McLaren-TAG 24 2  Ferrari 13 3  Renault 11 4  Williams-Honda 9 5  Lotus-Renault 6

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Tyrrell e os seus pilotos foron posteriormente descalificados do campionato mundial de 1984 e os seus resultados e puntos reasignados.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de 

Bélxica
Categoría:Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1