Gran Premio do Reino Unido de 1980

O Gran Premio do Reino Unido de 1980 (oficialmente o XXXIII Marlboro British Grand Prix) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 13 de xullo de 1980 no circuíto de Circuíto de Brands Hatch, Kent, Inglaterra. Foi a oitava carreira do Campionato do Mundo da tempada de , disputada sobre 76 voltas, cunha distancia total de 319´73 km.

A carreira foi gañada polo piloto australiano, Alan Jones pilotando un Williams FW07B. A vitoria foi a oitava vitoria de Jones nun Gran Premio de Fórmula Un e a súa cuarta do ano. Jones gañou por once segundos sobre o piloto brasileiro Nelson Piquet que pilotaba un Brabham BT49. En terceiro lugar, e o único outro coche en terminar na volta do líder, foi o compañeiro de equipo de Jones en Williams Grand Prix Engineering, o piloto arxentino Carlos Reutemann.

 Resumo da carreira 

 Antecedentes 
Nas dúas semanas entre o Gran Premio Francés e British Grand Prix, Brabham decidiu substituír a Ricardo Zunino polo piloto mexicano Héctor Rebaque, mentres que o equipo Shadow pechaba. Aínda había 27 coches na lista de inscritos, como RAM Racing cun vello Williams FW07 para Rupert Keegan e a muller piloto de Suráfrica Desiré Wilson.

 Cualificación 
Por terceira carreira consecutiva, un piloto de Ligier logrou a pole position, Didier Pironi estableceu un tempo duns 5´8 segundos máis rápido que o tempo da pole establecido por Ronnie Peterson no Gran Premio anterior en Brands Hatch dous anos antes. O compañeiro de equipo de Pironi Jacques Laffite estaba á súa beira na primeira fila, mentres que os Williams oficiais encheron a segunda fila co líder do campionato Alan Jones por diante de Carlos Reutemann. Na terceira fila estaban Nelson Piquet no Brabham e Bruno Giacomelli no Alfa Romeo, e na cuarta estaban Alain Prost no McLaren e Patrick Depailler no segundo Alfa Romeo. Mario Andretti no Lotus e Derek Daly no Tyrrell completaban os dez primeiros.

Os Renaults e Ferraris tiñan problemas cos seus pneumáticos Michelin, e Jean-Pierre Jabouille e René Arnoux só puideron ser 13º e 16º, respectivamente, para o equipo francés, mentres que Gilles Villeneuve e o actual campión Jody Scheckter foron 19º e 23º, respectivamente, para o equipo italiano, e foron superados polo Williams privado de Keegan. Wilson non puido clasificarse no outro Williams privado.

 Carreira 
Ao comezo, Pironi liderou con Laffite mantendo baixo control Jones e Piquet pasando Reutemann ó cuarto posto. Pironi desfrutou dunha cómoda vantaxe ata a volta 19, cando picou un pneumático dianteiro e fixo unha longa parada en boxes para substituílo. Laffite liderou ata que el tamén sufriu unha picada nun pneumático, o que lle fixo trompear na curva Hawthorn na volta 31. A partir de entón, Jones mantivo unha cómoda vantaxe sobre Piquet e Reutemann, mentres que Pironi quedou na parte posterior da pista, chegando a ser quinto antes de sufrir outro problema cos pneumáticos na volta 64. Máis tarde comprobouse que os problemas dos Ligiers foron causados polo agretamento das súas lamias.

Jones finalmente pasou a bandeira a cadros 11 segundos por diante de Piquet, logrando a súa cuarta vitoria da tempada e a súa terceira consecutiva (incluíndo o Gran Premio español, que posteriormente foi desposuído da súa condición de campionato do mundo). Reutemann, o último home na volta do líder, terminou 2´2 segundos detrás de Piquet, seguido por Daly, o seu compañeiro de equipo en Tyrrell Jean-Pierre Jarier, e Prost.

No campionato de pilotos, Jones aumentou a súa vantaxe sobre Piquet a seis puntos, mentres que no Campionato de Construtores Williams tomou 18 puntos de vantaxe sobre Ligier.

Esta carreira resultou ser a última para Depailler, que perdeu a vida tres semanas máis tarde, durante as probas en Hockenheim antes do Gran Premio de Alemaña.

 Clasificación 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 27  Alan Jones Williams-Ford 76 1:34:49.228 3 9 2 5  Nelson Piquet Brabham-Ford 76 + 11.007 5 6 3 28  Carlos Reutemann Williams-Ford 76 + 13.285 4 4 4 4  Derek Daly Tyrrell-Ford 75 + 1 volta 10 3 5 3  Jean-Pierre Jarier Tyrrell-Ford 75 + 1 volta 11 2 6 8  Alain Prost McLaren-Ford 75 + 1 volta 7 1 7 6  Héctor Rebaque Brabham-Ford 74 + 2 voltas 17  8 7  John Watson McLaren-Ford 74 Motor 12  9 29  Riccardo Patrese Arrows-Ford 73 + 3 voltas 21  10 1  Jody Scheckter Ferrari 73 + 3 voltas 23  11 50  Rupert Keegan Williams-Ford 73 + 3 voltas 18  12 20  Emerson Fittipaldi Fittipaldi-Ford 72 + 4 voltas 22  13 30  Jochen Mass Arrows-Ford 69 + 7 voltas 24  NC 16  René Arnoux Renault 67 Non Clasificado 16  Ret 25  Didier Pironi Ligier-Ford 63 Pneumatico 1  Ret 9  Marc Surer ATS-Ford 59 Motor 15  Ret 11  Mario Andretti Lotus-Ford 57 Caixa de cambios 9  Ret 23  Bruno Giacomelli Alfa Romeo 42 Trompo 6  Ret 2  Gilles Villeneuve Ferrari 35 Motor 19  Ret 26  Jacques Laffite Ligier-Ford 30 Pneumático 2  Ret 22  Patrick Depailler Alfa Romeo 27 Motor 8  Ret 31  Eddie Cheever Osella-Ford 17 Suspensión 20  Ret 12  Elio de Angelis Lotus-Ford 16 Suspensión 14  Ret 15  Jean-Pierre Jabouille Renault 4 Motor 13  NSC 14  Jan Lammers Ensign-Ford     NSC 21  Keke Rosberg Fittipaldi-Ford     NSC 43  Desiré Wilson Williams-Ford    

 Posicións logo da carreira 

Clasificación do campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  Alan Jones 37 2  Nelson Piquet 31 3  René Arnoux 23 4  Didier Pironi 23 5  Carlos Reutemann 20

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  Williams-Ford 57 2  Ligier-Ford 39 3  Brabham-Ford 31 4  Renault 23 5  Arrows-Ford 11

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

 Notas 

 Véxase tamén 

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1980
Categoría:Gran Premio do Reino Unido de Fórmula 1