Gran Premio Caesars Palace de 1981

O Gran Premio Caesars Palace de 1981 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 17 de outubro de 1981 na franxa de Las Vegas. Foi a última carreira da tempada de Fórmula Un de , e viu a Nelson Piquet gañar o primeiro dos seus tres Campionatos Mundiais.

 Resumo 
 Posibilidades no Campionato 

Antes do inicio da carreira, tres pilotos pelexaban polo Campionato do Mundo. Carlos Reutemann, co Williams, tiña 49 puntos logo de gañar dúas carreiras, mentres que Piquet, co Brabham, tiña 48 puntos logo de gañar tres. Jacques Laffite, co Ligier, tiña unha remota posibilidade con 43 puntos, logo de gañar dúas carreiras incluíndo a carreira anterior en Canadá.

Laffite necesitaba gañar a carreira e que Reutemann non superara o cuarto posto e Piquet non superara o terceiro, ou terminar segundo e que nin Reutemann nin Piquet terminaran entre os seis primeiros. Se Laffite gañaba con Piquet terceiro e Reutemann cuarto, os tres pilotos terminarían con 52 puntos, e o piloto francés gañaría o campionato nun tie-break, co mesmo número de vitorias que Piquet pero máis segundos lugares que o brasileiro (dous a un). Tamén gañaría o campionato se terminaba segundo e non puntuaban nin Reutemann nin Piquet, el e Reutemann empatarían a 49 puntos, tiñan o mesmo número de vitorias e segundos lugares, pero tiña máis terceiros lugares que o arxentino (tres a un).

Se Laffite non puidera terminar primeiro ou segundo, entón a Reutemann bastáballe acabar por diante de Piquet, mentres que Piquet tiña que terminar entre os seis primeiros e por diante de Reutemann.

 A contorna 
Este foi o terceiro ano consecutivo no que os Estados Unidos era anfitrión da rolda final do Campionato do Mundo. Pero esta vez, tivo lugar en Las Vegas, en lugar de Watkins Glen no estado de Nova York. Logo de vinte anos no calendario do campionato, os organizadores en Watkins Glen non foron capaces de cumprir coas obrigacións financeiras para 1981.

A pista, montouse no aparcadoiro do hotel Caesars Palace, tiña unha superficie lisa e proporciona velocidades medias de máis de 167 km/h, así como unha chea de oportunidades de adiantamento. Pero inusualmente, a súa dirección era cara á esquerda, o que tensa o pescozo dos pilotos. Isto, xunto coa calor do deserto, significaba que a resistencia dos pilotos poñeríase a proba todo o fin de semana. Ata na práctica, Piquet sufriu notablemente e lesionouse, posteriormente o masaxista de Sugar Ray Leonard deulle unha masaxe de 90 minutos para axudar a resolver as súas molestia nas costas e o "pescozo das Vegas."

 Cualificación 

Os pilotos de Williams, Alan Jones e Reutemann, foron máis rápidos desde o inicio da primeira práctica sendo o líder de puntos Reutemann o máis rápido dos dous. Máis tarde, Jones converteuse no outro piloto en baixar dun dezaoito na clasificación, e a primeira fila da grella foi para Williams. Reutemann non esperaba ningunha axuda para gañar o Campionato do seu compañeiro Jones, quen explicou, "Eu non vexo como o podo axudar, non penso bloquear ao resto da xente, xa que son membro da Commonwealth británica (Australia, especificamente) e eu consideraríao antideportivo ".

 Carreira 

Na carreira do sábado, a saída de Carlos Reutemann foi desastrosa Jones tomou a dianteira, e foi adiantado rapidamente por Gilles Villeneuve, Alain Prost e Bruno Giacomelli, e terminou a primeira volta no quinto lugar. Ao final da segunda volta, Jones tiña unha vantaxe de cinco segundos. Prost pasou Villeneuve na terceira volta e colocouse na segunda posición, mentres que Reutemann perdeu outra praza. Laffite era o único dos tres pretendentes ao título.

A recuperación do piloto de Ligier foi na volta seguinte, cando Watson situouse en quinto lugar. Detrás de Jones e Prost formáronse dous trens, o primeiro formado por Villeneuve, Giacomelli, Laffite e Watson, e o segundo liderado por Reutemann, seguido de Piquet e Andretti. Na volta 18, logo de varios intentos errados, Nelson Piquet adiantou a Carlos Reutemann, pero seguía fóra da zona dos puntos e non era suficiente para darlle o título. Unha volta máis tarde Mario Andretti tamén adiantou a Reutemann. Na vixésima segunda volta a clasificación do mundial cambiou, Piquet pasou a Watson e, ao entrar nos puntos, era virtualmente campión do mundo. Unha volta máis tarde Laffite gañou dúas posicións ao pasar a Bruno Giacomelli, que entón era terceiro grazas á retirada de Gilles Villeneuve.

O equipo Ferrari trataba de decidir se chamar a Villeneuve na volta 23 logo de ser descualificado por aliñarse na grella de forma inadecuada, cando se retirou da pista cun lume no motor. Na mesma volta Andretti pasou a Pique. Agora a clasificación era Jones en primeiro lugar, seguido de Prost, Laffite, Giacomelli, Andretti, Piquet, Watson e Reutemann. A clasificación do mundial viu a Piquet e Reutemann igualados a 49 puntos, con Laffite a só dous puntos. Piquet lograría o título polo maior número de vitorias. Na volta 27 Bruno Giacomelli fixo un trompo. O bresciano de Alfa Romeo volveu á pista décimo.

Dúas voltas máis tarde Watson detívose en boxes para cambiar os pneumáticos; volveu entrar na pista décimo, polo que Reutemann volveu á zona dos puntos, pero Piquet continuaba liderando a clasificación temporal para o campionato do mundo. Unha volta máis tarde na volta 30, Mario Andretti retirouse do cuarto lugar coa suspensión rota e Piquet foi cuarto. Na volta 35 Nigel Mansell era 5º logo de superar a Reutemann. O arxentino recuperou unha posición na volta seguinte, cando Prost fixo o seu cambio de pneumáticos, quedando sexto, xusto detrás de Reutemann, Laffite era segundo agora. Prost, con pneumáticos novos, pronto recuperou a competitividade pasando, nun par de voltas, a Reutemann e Mansell, poñéndose no cuarto lugar.

Na volta 46 Prost tamén pasou a Piquet, mentres Giacomelli, recuperábase, pasando a Reutemann. Dúas voltas máis e Alain Prost logrou de novo a segunda posición, superando incluso a Laffite. Nese intre Piquet, tería 51 puntos, contra 49 e 47 de Reutemann e Laffite. A clasificación da carreira era Jones primeiro (que xa dobrara ao seu compañeiro de equipo Reutemann), e a continuación, Prost, Piquet, Laffite, Mansell, Giacomelli e Reutemann. Laffite, tamén adiantado por Mansell e Giacomelli, na volta 52 entrou a cambiar pneumáticos. Saíu dos boxes oitavo, dicindo adeus ás súas aspiracións ao título. Reutemann volveu de novo aos puntos, sexto.

Con 15 voltas aínda por percorrer, pero con 40 segundos de vantaxe sobre Prost, Jones comezou a pasearse ata o final. Giacomelli era terceiro e Nigel Mansell que pasara a Piquet era cuarto.

Piquet, de feito, estaba ao bordo do esgotamento físico coa cabeza oscilando visiblemente na cabina do piloto, pero aínda aguantaba o quinto lugar e os dous puntos que necesitaba para gañar o Campionato. o estado de Piquet era a única dúbida que quedaba sobre como quedaría o Campionato, Reutemann que pilotaba sen a cuarta marcha, fora pasado por Watson e Laffite, caendo á oitava posición na volta 69.

Laffite logrou o sexto lugar e o punto final ao pasar a Watson na última curva da última volta, mentres Giacomelli non lograra alcanzar a Prost, ao quedarse sen pneumáticos. Como Jones cruzou a meta en primeiro lugar, o equipo Williams celebrouno con gran ledicia, aparentemente non afectados polo feito de que o seu outro piloto acabara de perder o campionato. Piquet tardou quince minutos en recuperarse dun golpe de calor logo de chegar á meta, pero lograra os dous puntos do quinto lugar, e era o novo campión do mundo.

 Clasificación 
 Cualificación 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Tempo  Diferenza 1 2  Carlos Reutemann Williams-Ford 1:17.821 -  2 1  Alan Jones Williams-Ford 1:17.995 +0.174 3 27  Gilles Villeneuve Ferrari 1:18.060 +0.239 4 5  Nelson Piquet Brabham-Ford 1:18.161 +0.340 5 15  Alain Prost Renault 1:18.433 +0.612 6 7  John Watson McLaren-Ford 1:18.617 +0.796 7 25  Patrick Tambay Ligier-Matra 1:18.681 +0.860 8 23  Bruno Giacomelli Alfa Romeo 1:18.792 +0.971 9 12  Nigel Mansell Lotus-Ford 1:19.044 +1.223 10 22  Mario Andretti Alfa Romeo 1:19.068 +1.247 11 29  Riccardo Patrese Arrows-Ford 1:19.152 +1.331 12 26  Jacques Laffite Ligier-Matra 1:19.167 +1.346 13 16  René Arnoux Renault 1:19.197 +1.376 14 8  Andrea de Cesaris McLaren-Ford 1:19.217 +1.396 15 11  Elio de Angelis Lotus-Ford 1:19.562 +1.741 16 6  Héctor Rebaque Brabham-Ford 1:19.571 +1.750 17 4  Michele Alboreto Tyrrell-Ford 1:19.774 +1.953 18 28  Didier Pironi Ferrari 1:19.899 +2.078 19 3  Eddie Cheever Tyrrell-Ford 1:20.475 +2.654 20 20  Keke Rosberg Fittipaldi-Ford 1:20.729 +2.908 21 32  Jean-Pierre Jarier Osella-Ford 1:20.781 +2.960 22 36  Derek Warwick Toleman-Hart 1:21.294 +3.473 23 33  Marc Surer Theodore-Ford 1:21.430 +3.609 24 14  Eliseo Salazar Ensign-Ford 1:21.629 +3.808 NSC 9  Slim Borgudd ATS-Ford 1:21.665 +3.844 NSC 21  Chico Serra Fittipaldi-Ford 1:21.672 +3.851 NSC 17  Derek Daly March-Ford 1:21.824 +4.003 NSC 30  Jacques Villeneuve Arrows-Ford 1:22.822 +5.001 NSC 35  Brian Henton Toleman-Hart 1:22.960 +5.139 NSC 31  Beppe Gabbiani Osella-Ford 1:26.634 +8.813

 Carreira 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 1  Alan Jones Williams-Ford 75 1:44:09.077 2 9 2 15  Alain Prost Renault 75 + 20.048 5 6 3 23  Bruno Giacomelli Alfa Romeo 75 + 20.428 8 4 4 12  Nigel Mansell Lotus-Ford 75 + 47.473 9 3 5 5  Nelson Piquet Brabham-Ford 75 + 1:16.438 4 2 6 26  Jacques Laffite Ligier-Matra 75 + 1:18.175 12 1 7 7  John Watson McLaren-Ford 75 + 1:18.497 6  8 2  Carlos Reutemann Williams-Ford 74 + 1 volta 1 9 28  Didier Pironi Ferrari 73 + 2 voltas 18  10 20  Keke Rosberg Fittipaldi-Ford 73 + 2 voltas 20  11 29  Riccardo Patrese Arrows-Ford 71 + 4 voltas 11  12 8  Andrea de Cesaris McLaren-Ford 69 + 6 voltas 14  13 4  Michele Alboreto Tyrrell-Ford 67 Motor 17  NC 14  Eliseo Salazar Ensign-Ford 61 Non clasificado 24  Ret 36  Derek Warwick Toleman-Hart 43 Caixa de cambios 22  Ret 22  Mario Andretti Alfa Romeo 29 Suspensión 10  DSC 27  Gilles Villeneuve Ferrari 22 Descalificado 3  Ret 6  Héctor Rebaque Brabham-Ford 20 Acelerador 16  Ret 33  Marc Surer Theodore-Ford 19 Suspensión 23  Ret 3  Eddie Cheever Tyrrell-Ford 10 Motor 19  Ret 16  René Arnoux Renault 10 Eléctrico 13  Ret 25  Patrick Tambay Ligier-Matra 2 Accidente 7  Ret 11  Elio de Angelis Lotus-Ford 2 Fuaga auga 15  Ret 32  Jean-Pierre Jarier Osella-Ford 0 Transmisión 21  NSC 9  Slim Borgudd ATS-Ford   NSC 21  Chico Serra Fittipaldi-Ford   NSC 17  Derek Daly March-Ford   NSC 30  Jacques Villeneuve Arrows-Ford   NSC 35  Brian Henton Toleman-Hart   NSC 31  Beppe Gabbiani Osella-Ford    

 Posicións logo da carreira 

Clasificación do campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  Nelson Piquet 50 2  Carlos Reutemann 49 3  Alan Jones 46 4  Jacques Laffite 44 5  Alain Prost 43

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  Williams-Ford 95 2  Brabham-Ford 61 3  Renault 54 4  Ligier-Matra 44 5  Ferrari 34

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

 Notas 
 Paul Newman foi o director de carreira.
 Última vitoria de Alan Jones na súa última carreira para Williams. Sería a última vez que un australiano ía gañar un Gran Premio de Fórmula ata que Mark Webber gañou o Gran Premio de Alemaña de 2009.

A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de 

 Véxase tamén 

Bibliografía
 Rob Walker (febreiro de 1982). "1st Las Vegas Grand Prix: The Chips Are Down". Road & Track, 136-140.
 Mike S. Lang (1992). Grand Prix!: Race-by-race account of Formula 1 World Championship motor racing. Volume 4: 1981 to 1984''. Haynes Publishing Group. ISBN 0-85429-733-2

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1981
Categoría:Gran Premio Caesars Palace de Fórmula 1