Gran Premio de Alemaña de 1982

O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de  (oficialmente o Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 8 de agosto de 1982. Foi a décimo segunda rolda da tempada de . A carreira foi o 44º Gran Premio de Alemaña e o sétimo, que se celebrou en Hockenheim. A carreira levouse a cabo sobre 45 voltas ao circuíto de 6´797 quilómetros para unha distancia total de carreira de 306 quilómetros. Foi gañado por Patrick Tambay da Scuderia Ferrari.

 Resumo da carreira 

Hockenheim fora modificado desde o ano anterior, a primeira chicane fíxose máis lenta e engadiuse outra chicane para frear os coches a través da moi rápida Ostkurve. Didier Pironi marcou o mellor tempo da práctica, pero resultou ferido de gravidade nun adestramento libre posterior á cualificación para este Gran Premio e nunca volveu a correr de novo na Fórmula Un. Coa pista mollada polas persistentes choivas, Pironi estaba probando pneumáticos nunha volta rápida cando o seu Ferrari golpeou a parte traseira do Renault de Alain Prost a gran velocidade, saltando por encima da parte superior de Prost. Aínda que sobreviviu ao accidente ileso, tivo un profundo efecto en Prost que nunca esqueceu a vista do Ferrari voando sobre o seu coche, o accidente reafirmou os seus puntos de vista sobre a condución dos coches de F1 en mollado onde a visibilidade era practicamente nula detrás doutro coche.

Grazas ás longas rectas de Hockenheim, os coches turboalimentados foron abrumadoramente dominantes na cualificación. Non é só que os coches turboalimentados ocuparan as 6 primeiras posicións na grella, a maior proba do dominio foi que o turbo cualificado máis lento o de Riccardo Patrese, sexto, pilotando o Brabham-BMW foi 2´9 segundos máis rápido que o máis rápido cualificado sen turbo, Michele Alboreto sétimo cualificado, pilotando Tyrrell con motor Ford-Cosworth.

Ferrari nunca retirou ao ferido Pironi, polo que a pole position foi deixada baleira na saída. Nelson Piquet liderou a carreira, pero chocou con Eliseo Salazar mentres pasaban pola nova chicane da Ostkurve. Os dous coches detivéronse, un Piquet iracundo saíu rapidamente do seu Brabham, achegouse a Salazar, e furioso comezou a golpear e patear a Salazar, e continuou durante algún tempo logo da colisión. Patrick Tambay, conducindo o único Ferrari, gañou a súa primeira carreira na Fórmula Un.

 Clasificación 
 Cualificación 

 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Volta  Diferenza 1 28  Didier Pironi Ferrari 1:47.947 — 2 15  Alain Prost Renault 1:48.890 +0.943 3 16  René Arnoux Renault 1:49.256 +1.309 4 1  Nelson Piquet Brabham-BMW 1:49.415 +1.468 5 27  Patrick Tambay Ferrari 1:49.570 +1.623 6 2  Riccardo Patrese Brabham-BMW 1:49.760 +1.813 7 3  Michele Alboreto Tyrrell-Ford 1:52.625 +4.678 8 22  Andrea de Cesaris Alfa Romeo 1:52.786 +4.839 9 6  Keke Rosberg Williams-Ford 1:52.892 +4.945 10 7  John Watson McLaren-Ford 1:53.073 +5.126 11 23  Bruno Giacomelli Alfa Romeo 1:53.887 +5.940 12 25  Eddie Cheever Ligier-Matra 1:54.211 +6.264 13 11  Elio de Angelis Lotus-Ford 1:54.476 +6.529 14 35  Derek Warwick Toleman-Hart 1:54.594 +6.647 15 26  Jacques Laffite Ligier-Matra 1:54.982 +7.035 16 9  Manfred Winkelhock ATS-Ford 1:55.223 +7.276 17 4  Brian Henton Tyrrell-Ford 1:55.474 +7.527 18 12  Nigel Mansell Lotus-Ford 1:55.866 +7.919 19 5  Derek Daly Williams-Ford 1:55.876 +7.929 20 31  Jean-Pierre Jarier Osella-Ford 1:56.250 +8.303 21 14  Roberto Guerrero Ensign-Ford 1:56.489 +8.542 22 10  Eliseo Salazar ATS-Ford 1:56.537 +8.590 23 30  Mauro Baldi Arrows-Ford 1:56.680 +8.733 24 18  Raul Boesel March-Ford 1:57.245 +9.298 25 20  Chico Serra Fittipaldi-Ford 1:57.337 +9.390 26 29  Marc Surer Arrows-Ford 1:57.402 +9.455 27 33  Tommy Byrne Theodore-Ford 1:59.007 +11.060 28 17  Rupert Keegan March-Ford 1:59.951 +12.004 29 36  Teo Fabi Toleman-Hart Sen tempo – Ret 8  Niki Lauda McLaren-Ford 1:52.683 +4.736

 Carreira 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 27  Patrick Tambay Ferrari 45 1:27:25.178 5 9 2 16  René Arnoux Renault 45 + 16.379 3 6 3 6  Keke Rosberg Williams-Ford 44 + 1 volta 9 4 4 3  Michele Alboreto Tyrrell-Ford 44 + 1 volta 7 3 5 23  Bruno Giacomelli Alfa Romeo 44 + 1 volta 11 2 6 29  Marc Surer Arrows-Ford 44 + 1 volta 26 1 7 4  Brian Henton Tyrrell-Ford 44 + 1 volta 17 8 14  Roberto Guerrero Ensign-Ford 44 + 1 volta 21 9 12  Nigel Mansell Lotus-Ford 43 + 2 voltas 18 10 35  Derek Warwick Toleman-Hart 43 + 2 voltas 14 11 20  Chico Serra Fittipaldi-Ford 43 + 2 voltas 25 Ret 7  John Watson McLaren-Ford 36 Trompo 10 Ret 26  Jacques Laffite Ligier-Matra 36 Dirección 15 Ret 5  Derek Daly Williams-Ford 25 Motor 19 Ret 18  Raul Boesel March-Ford 22 Pneumático 24 Ret 11  Elio de Angelis Lotus-Ford 21 Dirección 13 Ret 1  Nelson Piquet Brabham-BMW 18 Colisión 4 Ret 10  Eliseo Salazar ATS-Ford 17 Colisión 22 Ret 15  Alain Prost Renault 14 Inxección 2 Ret 2  Riccardo Patrese Brabham-BMW 13 Motor 6 Ret 22  Andrea de Cesaris Alfa Romeo 9 Caixa de cambios 8 Ret 25  Eddie Cheever Ligier-Matra 8 Sistema combustible 12 Ret 30  Mauro Baldi Arrows-Ford 6 Sistema combustible 23  Ret 31  Jean-Pierre Jarier Osella-Ford 3 Dirección 20  Ret 9  Manfred Winkelhock ATS-Ford 3 Embrague 16  NTS 28  Didier Pironi Ferrari 0 Accidente na práctica 1  NTS 8  Niki Lauda McLaren-Ford 0 Retirado  NSC 33  Tommy Byrne Theodore-Ford     NSC 17  Rupert Keegan March-Ford    NSC 36  Teo Fabi Toleman-Hart    

 Posicións logo da carreira 

Clasificación do campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  Didier Pironi 39 2  John Watson 30 3  Keke Rosberg 27 4  Alain Prost 25 5  Niki Lauda 24

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  Ferrari 61 2  McLaren-Ford 54 3  Renault 44 4  Williams-Ford 40 5  Lotus-Ford 20

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

 Notas 

A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de 

 Ligazóns externas 

Alemaña
Categoría:Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1