Merengue (doce)

miniatura|dereita|Madalenas realizadas con merengue e fariña.
miniatura|dereita|Merengues.
miniatura|dereita|Corte de torta de limón con merengue.

O merengue (do francés: meringue, merendaDicionario da RAE coa entrada homónima en castelán: merengue.) é un doce tipo crema elaborada con claras de ovo batidas a punto de neve con azucre e cocidas no forno, que adoita empregarse para cubrir ou reencher doces ou para a preparación do doce do mesmo nome (suspiroEladio Rodríguez González, no seu Diccionario enciclopédico gallego-castellano (Galaxia, Vigo) fala dos sospiros como unha "especie de doce que se fai de fariña, azucre e ovo". Coincide tamén co nome portugués do doce)Definición en VV. AA. (2012) Dicionario de alimentación e restauración, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega. O merengue é unha crema moi lixeira e doce, cunha cor branca intensa.

 Elaboración 
Prepárase batendo claras de ovo a punto de neve mesturadas con azucre. O azucre empregado na elaboración do merengue adoita ser glas; ademais poden aromatizarse a mestura con vainilla, coco, améndoas etc. Acostuman empregarse como recheo de tortas ou pasteis. O merengue tamén se pode cociñar. Faise no forno a moi baixa temperatura durante un longo período no caso de merengues brandos e menos tempo e máis temperatura no caso dos duros. O xeito de rematalo é cociñalo até que colla unha tona seca e crocante e fique a miola húmida e zumarenta. Unha volta cociñado non se pode refrixerar, xa que se humedece. O tempo de enfornado dun merengue brando é unha hora a 170 °C e para un duro de 15 minutos a 210 °C.

Na antigüidade comíanse para matar a fame a media tarde. Era costume en partes de Galicia comer merengue despois de comer e antes de cear, pois era un alimento barato e que logo se preparaba.

Chámase punto de merengue ao grao de firmeza que adquire a clara do ovo cando ao batela con azucre triplica o seu volume e presenta unha textura consistenteVV. AA. (2012) Dicionario de alimentación e restauración, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega.

 Historia 
A teoría ou lenda con máis forza disque foi inventado arredor de 1600 polo pasteleiro italiano Gasparini, residente de Meiringen, vila suíza, de aí o seu nome. Outra teoría di que foi obra dun cociñeiro ao servizo do rei polonés Estanislau I Leszczynski, a partir dunha receita alemá, e que proviría da verba polonesa "marzynka". O que si é seguro é que os primeiros merengues en Francia servíronse en Nancy, da corte dese mesmo rei polonés. A filla de dito rei era moi larpeira e entusiasta desa receita, ao casar con Lois XV, púxoa de moda na corte francesa.

A nova raíña María Antonieta, dona de Lois XVI, gustaba moito dos merengues e dos vacherin (feitos con aneis de merengue ou pasta de améndoas e recheo con xeado ou nata batida), o seu lugar preferido para elaboralos coas súas propias mans era o Petit Trianon (un edificio intependente, agasallado á raíña polo rei, no mesmo Palacio de Versalles).

Na obra española "Arte de Repostería" de 1747 de Juan de la Mata, aparece un capítulo, o 23, dedicado aos merengues, aparecendo o texto a seguir: "Aínda que pequena obra, é cómoda para se valer en caso de necesidade pola presteza coa que se executa e ademais de ser moi boa para adornar, é moi gustosa. Faise do azucre máis selecto".

Até principios do século XIX os merengues moldeábanse cunha culler antes de se meter no forno (suspiros). A actual forma de facelos coa manga foi introducida por Marie-Antoine Carème, cociñeiro galo.

 O merengue en Galicia 
O merengue é un doce común nas pastelarías e confeitarías galegas.

O primeiro rexistro do merengue en lingua galega foi feito por Antonio Fernández Morales en 1861 nos seus Ensaios poéticos en dialecto bercianoTesouro Informatizado da Lingua Galega, da USC.: pois si a que colle dúas mamuquiñas gana indulgencias pra muitos días, a que merengues (cousa máis fina) papa, rezando a letanía , fincada no atrio cara pra arriba, ca boca aberta como unha mirla, gana as plenarias pra toda a vida..

A primeira mención nun dicionario galego fíxoa Eladio Rodríguez González en 1958 no seu Diccionario enciclopédico gallego-castellano, Galaxia, Vigo.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Nata
 Chantillí

Categoría:Sobremesas e doces de Galicia
Categoría:Pratos de ovos
Categoría:Sobremesas
Categoría:Doces