Osella

Osella é un fabricante italiano de coches de carreira e un ex equipo de Fórmula 1 con base (cando correu na F1) en Volpiano preto de Turín, en Italia. Participaron en 132 GPs entre  e . Conseguiron puntuar en dúas carreiras, logrando 5 puntos no campionato.

 Inicios 
miniatura| Osella ficou en segundo lugar no Campionato do Mundo de 1977 para Sports Cars co Osella PA5 BMW 
Chamado como o seu fundador Vincenzo "Enzo" Osella, o equipo comezou competindo en carreiras de coches deportivos Abarth locais e nacionais a mediados dos anos 1960 en Italia. A pesar do seu relativo éxito (Osella, finalmente, asumiu o programa de coches deportivos da fábrica Abarth), Osella iniciouse nas carreiras de monoprazas en 1974, para desenvolver aínda máis a súa empresa. O equipo subiría para Fórmula Dous, en 1975, alcanzando algún éxito co seu propio coche (o Osella FA2), François Migault logrou un punto.

Osella Corse fixo outro intento, en 1976, na mesma liga co mesmo material, pero o equipo non era competitivo. Ademais, o equipo sufriu graves problemas económicos, o que significou a desaparición do equipo de fábrica de fórmula dous a mediados de 1976. Nos anos seguintes, os FA2 de Osella participaron ocasionalmente en equipos privados, sendo un deles o suízo Charly Kiser.

 Clientes F3 
Enzo Osella intentou facer cartos coa venda do coche de Fórmula 3 (Osella FA3) con pouco éxito. Só algúns privados (un deles Giorgio Francia que máis tarde pilotaría o coche de Fórmula 1 de Osella) foron de abondo optimistas para mercar esa máquina simple e sen probar. Os coches correron con motores Toyota ou Lancia en 1976 nos campionatos alemán e italiano de F3 sen causar ningunha grande impresión. Tras este intento errado, as actividades de carreiras de Osella Corse case finalizaron. O equipo participou nalgúns eventos de coches deportivos locais, aínda que evitou calquera carreira de monoprazas de 1976 a 1978.

Osella tivo que esperar ata o inicio de 1979, cando o antigo piloto de Fórmula 1 de Hesketh e Theodore Racing, Eddie Cheever, convencérono para que pilotara o FA2, unha vez máis nun campionato de Fórmula 2. Sorprendentemente, o coche vermello foi suficientemente bo para gañar tres carreiras. Iso foi suficiente para que Enzo Osella decidira a embarcarse no mundo da Fórmula 1.

 Fórmula Un 
 Primeiros anos 

En , Osella Squadra Corse apareceu no mundo das carreiras de Gran Premio coa súa primeira máquina de Fórmula 1, o FA1. O coche foi deseñado por Giorgio Stirano. Desenvolvido por Ford Cosworth DFV, era moi pesado e era aerodinamicamente ineficaz. O coche foi presentado cunha librea azul e branca coa gran marca Denim nos pontóns. Moitos compoñentes fabricáronse na empresa o que significaba que eran baratos de producir, pero non sempre eran de última xeración. O piloto foi novamente Eddie Cheever, que só foi capaz de rematar unha carreira en toda a tempada. A miúdo, sufriu a gran falta de fiabilidade do seu coche. Nas tempadas seguintes, o proxecto básico cambiou varias veces.

Nos primeiros anos, a maioría do traballo foi feito por deseñadores provisionais como Giorgio Valentini ou Tony Southgate, pero moitas veces o propio Enzo Osella tamén traballou nos coches. A maioría destas tentativas non lograron ningunha mellora como solucións a falta de financiamento da alta tecnoloxía. Jean-Pierre Jarier terminou en cuarto lugar en Imola en 1982 (onde só comezaron 14 coches) e anotou os primeiros puntos no Campionato do novo equipo nun coche que era alcumado Osella FA1C.

A pesar deste resultado, non mellorou a situación financeira, nin a técnica. Poucos patrocinadores foron atraídos polo pequeno equipo italiano. Denim só permaneceu nas dúas primeiras tempadas, Kelemata non foi máis fiable, e outros, como Landis & Gyr desapareceron tan axiña como chegaran. O resto dos patrocinadores eran pequenas ou medianas empresas de Turín ou da rexión do Piemonte.

 Carrusel de pilotos 
A falta de financiamento levou a cambios frecuentes de pilotos, porque o equipo esixía que os seus pilotos trouxeran patrocinio para manter o equipo á flote. Algúns pilotos comezaron a súa carreira en Osella, como Alex Caffi e Nicola Larini. Outros desapareceron tan axiña como chegaron (como Franco Forini ou Allen Berg). Enzo Osella deu ó mozo austríaco Jo Gartner a súa única oportunidade de pilotar un coche de Fórmula Un en 1984. Riccardo Paletti tamén tiña grandes esperanzas, pero morreu nun accidente na liña de saída no Gran Premio do Canadá de 1982.

Ningún destes pilotos soubo levar o equipo cara a adiante. Finalmente, Osella Corse continuou vivindo a salto de mata cada ano, con pouca ou ningunha mellora na competitividade.

 Alfa Romeo 
miniatura|right|Alfa-Romeo derivado do FA1F no Gran Premio de Dallas de 1984, onde un Osella pilotado por Ghinzani logrou puntuar por segunda e última vez. 
A mediados de 1980, Osella era o beneficiario dos motores de fábrica de Alfa Romeo (en ambas formas aspirado (1983) e turbo (1984-1988)). Por unha banda, o programa de motores Alfa axudou o equipo a sobrevivir á era turbo cada vez máis profesional. Por outra banda, os pesados coches, pouco fiables e sedentos, contribuían á falta de competitividade do equipo. Polo menos, en principio, Alfa ofreceu apoio técnico ao pequeno equipo de Turín; en 1984 o Osella (modelo FA1F) baseouse no Alfa Romeo 183T de 1983, que fora prestado ao equipo para fins de asistencia nos "proxectos de deseño". Todos os modelos seguintes de Osella ata o FA1I en 1988 tiveron as súas orixes no proxecto inicial de Alfa.

O motor Alfa non era fiable. Os turbos explotaban regularmente e a potencia de saída tivo que ser reducida ata o nivel dos coches sen turbo para acadar a fiabilidade necesaria. Osella intentou substituír máis dunha vez os motores Alfa polos máis modernos turbos de Motori Moderni (que Minardi non apoiou) ou por motores Cosworth. Pero, ambas as solucións eran moi caras, polo tanto Osella tivo que continuar cos obsoletos pero baratos motores Alfa.

Para a tempada , o equipo renomeou o Alfa Romeo 890T como o "Osella V8" para o último ano antes de que os motores turbo foran prohibidos en . Isto aconteceu cando a empresa matriz de Alfa Fiat cansouse da publicidade negativa que o equipo daba ao seu motor, e permitía á vez que o equipo continuara empregando o motor, aínda que negouse a permitir que se empregara o nome de Alfa Romeo.

O piloto Nicola Larini conseguiu algúns tempos impresionantes nas probas en Monza antes do inicio da tempada (con velocidades máximas de arredor de 300 km/h.), o equipo estaba moi confiado nunha participación decente ao longo da tempada, porque moitos equipos cambiaran aos motores aspirados en preparación para . Pero, a realidade era que o Osella FA1L co seu obsoleto turbo V8 non estaba á altura do desafío (como todo Osellas, o coche tamén tivo as súas orixes aerodinámicas no Alfa o 183T de 1983). O talentoso Larini moitas veces non conseguiu cualificar ou incluso pre-cualificar, e mesmo foi eliminado do Gran Premio de San Marino antes da cualificación logo de non conseguir pasar as comprobacións técnicas debido a cambios ilegais feitos no chasis. Ao final da tempada o propietario do equipo Enzo Osella, era feliz por verse finalmente libre do vello motor Alfa.

 Motor Cosworth e Fondmetal 
A tempada de 1989 viu unha gran mellora. O novo, propulsor Cosworth DFR do Osella FA1M foi un gran paso adiante, e os pneumáticos de Pirelli trouxeron algún éxito, polo menos nas sesións de cualificación. No Gran Premio do Xapón, Nicola Larini cualificou 10º. A boa actuación na cualificación non trouxo resultados nas carreiras; os coches Osella case nunca finalizaban, debido a fallos técnicos. A carreira máis tráxica foi o Gran Premio do Canadá, no que Larini marchaba terceiro antes dun fallo eléctrico do FA1M debido a entrada de auga. Piercarlo Ghinzani retornou ao equipo en 1989, cun éxito limitado, moitas veces non puido cualificar. Anunciou a súa retirada ao remate da tempada no GP de Australia. Larini non puido iniciar esta carreira en mollada debido a que o seu sistema eléctrico encharcouse na grella, a carreira e a andaina profesional de Ghinzani tivo un final violento cando Nelson Piquet, sen ningunha visibilidade, no seu Lotus alcanzou a Osella a alta velocidade. Piquet tivo sorte de escapar sen lesións logo de que unha roda batera no seu casco, mentres Ghinzani saíu coxeando cun nocello mancado.

En , tras 10 anos na Fórmula Un e aínda sen patrocinio significativo, Enzo Osella vendeu as accións do seu equipo ao magnate da metalurxia Gabriele Rumi como parte dun acordo de patrocinio coa empresa Fondmetal. Durante , o equipo participou cun único coche para o piloto francés Olivier Grouillard que, por desgraza, gañou unha mala reputación na F1 por ser o que o comentarista da BBC James Hunt chamaba un "notable bloqueador", un piloto que xeralmente ignoraba as bandeiras e os seus espellos e regularmente non deixaba pasar aos coches máis rápidos. Ao final de 1990, Rumi asumiu o resto do equipo e renomeouno como Fondmetal.

 Volta aos sportscars 
miniatura|right | Osella PA20 con motor BMW
O compromiso de Gabriele Rumi significou o fin das actividades de Enzo Osella na Fórmula Un. Pola contra, concentrouse na cousa que el mellor sabía: o Automobilismo deportivo. Durante os seus anos de Fórmula Un, nunca deixou de construír coches deportivos; de feito, este era un dos poucos proxectos que regularmente levaba cartos para Volpiano. Algúns destes coches deportivos aínda atoparon o camiño para a serie Can Am, aínda que sen moito éxito. O resultado de maior prestixio foi durante a tempada Can Am de 1984 cun terceiro posto no campionato para a clase de 2 litros; o coche foi o Osella PA10 pilotado por Armando Trentini, e foi o único vehículo de dúas prazas no campionato; o resto da clase de 2 litros compoñíana coches de F2 monoprazas coas rodas cubertas. Na década de 1990, Osella trasladouse a Atella, no sur de Italia, onde construíu unha nova instalación ultramoderna para producir coches deportivos moi competitivos. Moitos deles foron vendidos a equipos privados, mentres que outros participaron en varias clases como equipo de fábrica de Osella. O equipo de fábrica foi particularmente exitoso en carreiras hillclimb. En 1995, por exemplo, o piloto do equipo oficial Pasquale Irlando gañou todas as carreiras, nove, do campionato hillclimb europeo co Osella PA18. Gañou o título en 1997, 1998 e 1999 consecutivamente. O seu sucesor Fabio Dante morreu nun dos coches Osella cando competía no Campionato de 2000. Estrelas do Hillclimb como Franz Tschager e Martin Krisam continúan utilizando coches Osella.

A fábrica foi trasladada de volta preto de Turín, en Verolengo e continua a actividade de construción de coches deportivos para subidas e campionatos menores do deporte do motor.

 Rexistro Carreira 
 Resultados Completos na Fórmula Dúas 
(key)
 Ano Chasis Motor Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 1974 Osella PA2 BMW BAR HOC PAU SAL HOC MUG KAR PER HOC VAL  Arturo Merzario Ret 1975 Osella FA2March 742 BMW EST THR HOC NÜR PAU HOC SAL ROU MUG PER SIL ZOL NOG VAL  Giorgio Francia 4 10 5 6 Ret 5 5 NTS 4 9 5 Ret Ret  Diulio Truffo 5 6 8 Ret 6 6 Ret 5 5 Ret  Roberto Filannino 15 Ret NSC  Arturo Merzario Ret Ret 1976 Osella FA2 BMW HOC THR VAL SAL PAU HOC ROU MUG PER EST NOG HOC  Giorgio Francia NSC Ret 11  Gianfranco Trombetti Ret Ret NSC  Arturo Merzario NSC 1979 Osella FA2/79 BMW SIL HOC THR NÜR VAL MUG PAU HOC ZAN PER MIS DON  Eddie Cheever 1 5 Ret 8 Ret Ret 1 Ret 1 5 6 7

 Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
 Ano Chasis Motor Pneu. Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Pos. Ptos.  Osella FA1FA1B Cosworth DFV 3.0 V8  ARX BRA RSA USW BEL MON FRA GBR ALE AUT NED ITA CAN USA NC 0  Eddie Cheever NSC NSC Ret Ret NSC NSC Ret Ret Ret Ret Ret 12 Ret Ret  Osella FA1BFA1C Cosworth DFV 3.0 V8  USW BRA ARX SMR BEL MON ESP FRA GBR ALE AUT NED ITA CAN CPL NC 0  Miguel Ángel Guerra NSC NSC NSC Ret  Piercarlo Ghinzani 13 NSC  Giorgio Francia NSC  Jean-Pierre Jarier 8 8 10 Ret 9 Ret Ret  Beppe Gabbiani Ret NSC NSC Ret Ret NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC  Osella FA1CFA1D Cosworth DFV 3.0 V8  RSA BRA USW SMR BEL MON DET CAN NED GBR FRA ALE AUT SUI ITA CPL 12º 3  Jean-Pierre Jarier Ret 9 Ret 4 Ret NSC Ret Ret 14 Ret Ret Ret NSC Ret Ret  Riccardo Paletti NSC NSCP NSC Ret NSCP NSCP NTS Ret  Osella FA1D Cosworth DFV 3.0 V8  BRA USW FRA SMR MON BEL DET CAN GBR ALE AUT NED ITA EUR RSA NC 0  Corrado Fabi Ret NSC Ret Ret NSC Ret Ret Ret  Piercarlo Ghinzani NSC NSC NSC Osella FA1E Alfa Romeo 1260 3.0 V12  Corrado Fabi NSC NSC 10 11 Ret NSC Ret NC 0  Piercarlo Ghinzani NSC NSC NSC Ret NSC Ret Ret 11 NSC Ret Ret Ret  Osella FA1F Alfa Romeo 890T 1.5 V8(t/c)  BRA RSA BEL SMR FRA MON CAN DET DAL GBR ALE AUT NED ITA EUR POR12º2   Piercarlo Ghinzani Ret NTS Ret NSC 12 7 Ret Ret 5 9 Ret Ret Ret 7 Ret Ret   Jo Gartner Ret Ret Ret 12 5‡ Ret 16 Osella FA1E Alfa Romeo 1260 3.0 V12  Jo Gartner Ret  Osella FA1FFA1G Alfa Romeo 890T 1.5 V8(t/c)  BRA POR SMR MON CAN DET FRA GBR ALE AUT NED ITA BEL EUR RSA AUS NC 0   Piercarlo Ghinzani 12 9 NC NSC Ret Ret 15 Ret   Huub Rothengatter Ret 9 NC Ret NC NSC Ret 7  Osella FA1GFA1FFA1H Alfa Romeo 890T 1.5 V8(t/c)  BRA ESP SMR MON BEL CAN DET FRA GBR ALE HUN AUT ITA POR MEX AUS NC 0   Piercarlo Ghinzani Ret Ret Ret NSC Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 11 Ret Ret Ret Ret   Christian Danner Ret Ret Ret NSC Ret Ret   Allen Berg Ret Ret Ret 12 Ret Ret 13 16 NC   Alex Caffi NC  Osella FA1I Alfa Romeo 890T 1.5 V8(t/c)  BRA SMR BEL MON DET FRA GBR ALE HUN AUT ITA POR ESP MEX XPN AUS NC 0   Alex Caffi Ret 12 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret NSC Ret Ret NSC   Gabriele Tarquini Ret   Franco Forini Ret Ret NSC  Osella FA1IFA1L Osella 890T 1.5 V8(t/c)  BRA SMR MON MEX CAN DET FRA GBR ALE HUN BEL ITA POR ESP XPN AUS NC 0   Nicola Larini NSC DSC 9 NSC NSC Ret Ret 19 Ret NSCP Ret Ret 12 Ret Ret NSCP  Osella FA1M Cosworth DFR 3.5 V8  BRA SMR MON MEX USA CAN FRA GBR ALE HUN BEL ITA POR ESP XPN AUS NC 0  Nicola Larini DSC 12 NSCP NSCP NSCP Ret NSCP Ret NSCP NSCP NSCP Ret NSCP Ret Ret Ret  Piercarlo Ghinzani NSCP NSCP NSCP NSCP NSCP NSCP NSCP NSCP NSCP Ret NSCP NSCP NSCP Ret NSCP Ret  Osella FA1M-E Cosworth DFR 3.5 V8  USA BRA SMR MON CAN MEX FRA GBR ALE HUN BEL ITA POR ESP XPN AUS NC 0  Olivier Grouillard Ret Ret Ret NSC 13 19 NSCP NSC NSC NSCP 16 Ret NSC Ret NSC 13

‡ Non puntuable.Non puido puntuar porque, pilotou o segundo coche do seu equipo e o equipo só inscribira un só coche para todo o campionato, o segundo participante non podía puntuar.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 

 Ligazóns externas 
 Official Osella site http://www.osella.it Consultado 12 March 2006 (En Italiano)
 Official Formula One site: Archives 1980 – 1990 http://www.formula1.com/results/season/1980/  Consultado 12 March 2006

Categoría:Escuderías de Fórmula 1