Gran Premio de Italia de 1981

O Gran Premio de Italia de 1981 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Monza o 13 de setembro de 1983. A carreira, que se disputou sobre 52 voltas, foi a décimo terceira proba da tempada de . A carreira foi o 50º Gran Premio de Italia

A Fórmula Un regresou ao circuíto de Monza logo dun ano de ausencia, o ano do anterior o Gran Premio de Italia celebrouse no circuíto de Imola.

Ao chegar a Italia, Nelson Piquet e Carlos Reutemann estaban empatados a puntos no campionato de pilotos. Alain Prost tamén loitaba polo título mundial, logo dos seus resultados nas últimas carreiras.

Tamén foi a primeira vez na que un Toleman - Hart cualificou nunha carreira con Brian Henton que cualificou o coche no lugar 23.

 Carreira 
Cando a carreira comezou, o pole René Arnoux caeu á terceira posición, mentres que Prost e Reutemann loitaron polo liderado. Detrás, Didier Pironi colocouse cuarto tras adiantar catro coches. Pironi continuou o seu ataque contra Reutemann e Arnoux e pronto quedaron detrás del. A medida que os seus rivais caeron detrás, Prost aumentou a súa vantaxe que manteríaa o resto da carreira.
Jacques Laffite tamén fixo unha excelente saída, e corría terceiro cando se retirou da carreira cunha picada nunha roda na volta 11.

Na volta 19, John Watson perdeu o control do seu coche na curva Lesmo e estrelouse contra as barreiras a alta velocidade, prendendo un pequeno lume na parte traseira do coche. O motor do seu McLaren desprendeuse do coche e encheu a pista de refugallos. Michele Alboreto, que marchaba detrás de Watson, estrelouse contra os restos do motor, mentres Carlos Reutemann tomou á herba rozando a barreira para evitar o accidente, perdeu un lugar pero só sufriu danos menores. Afortunadamente, Watson escapou ileso.

Na metade da carreira, a táboa de posicións era: Prost, Jones, Piquet, Reutemann e De Angelis. Nun incrible caso de infortunio, o motor do Piquet explotou na última volta, deixando a Reutemann terceiro e cambiando drasticamente as posibilidades para as aspiracións ao título dos dous.

 Clasificación 
 Cualificación 
 Pos.  Nº  Piloto  Construtor  Tempo  Distancia 1 16  René Arnoux Renault 1:33.467  - 2 2  Carlos Reutemann Williams-Ford 1:34.140 0.673 3 15  Alain Prost Renault 1:34.374 0.907 4 26  Jacques Laffite Ligier-Matra 1:35.062 1.575 5 1  Alan Jones Williams-Ford 1:35.359 1.892 6 5  Nelson Piquet Brabham-Ford 1:35.449 1.982 7 7  John Watson McLaren-Ford 1:35.557 2.090 8 28  Didier Pironi Ferrari 1:35.596 2.129 9 27  Gilles Villeneuve Ferrari 1:35.627 2.160 10 23  Bruno Giacomelli Alfa Romeo 1:35.946 2.479 11 11  Elio de Angelis Lotus-Ford 1.36.158 2.691 12 12  Nigel Mansell Lotus-Ford 1:36.210 2.743 13 22  Mario Andretti Alfa Romeo 1:36.296 2.829 14 6  Héctor Rebaque Brabham-Ford 1:36.472 3.005 15 25  Patrick Tambay Ligier-Matra 1:36.515 3.048 16 8  Andrea de Cesaris McLaren-Ford 1:37.019 3.552 17 3  Eddie Cheever Tyrrell-Ford 1:37.160 3.693 18 32  Jean-Pierre Jarier Osella-Ford 1:37.264 3.797 19 17  Derek Daly March-Ford 1:37.309 3.842 20 29  Riccardo Patrese Arrows-Ford 1:37.355 3.888 21 9  Slim Borgudd ATS-Ford 1:37.807 4.340 22 4  Michele Alboreto Tyrrell-Ford 1:37.912 4.445 23 35  Brian Henton Toleman-Hart 1:38.012 4.545 24 14  Eliseo Salazar Ensign-Ford 1:38.053 4.586 NSC 33  Marc Surer Theodore-Ford 1:38.114 4.647 NSC 31  Beppe Gabbiani Osella-Ford 1:38.474 5.007 NSC 36  Derek Warwick Toleman-Hart 1:39.279 5.812 NSC 30  Siegfried Stohr Arrows-Ford 1:39.713 6.246 NSC 20  Keke Rosberg Fittipaldi-Ford 1:40.345 6.878 NSC 21  Chico Serra Fittipaldi-Ford 1:40.437 6.970

 Carreira 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 15  Alain Prost Renault 52 1:26:36.897 3 9 2 1  Alan Jones Williams-Ford 52 + 22.175 5 6 3 2  Carlos Reutemann Williams-Ford 52 + 50.587 2 4 4 11  Elio de Angelis Lotus-Ford 52 + 1:32.902 11 3 5 28  Didier Pironi Ferrari 52 + 1:34.522 8 2 6 5  Nelson Piquet Brabham-Ford 51 Motor 6 1 7 8  Andrea de Cesaris McLaren-Ford 51 Picada 16  8 23  Bruno Giacomelli Alfa Romeo 50 + 2 voltas 10  9 32  Jean-Pierre Jarier Osella-Ford 50 + 2 voltas 18  10 35  Brian Henton Toleman-Hart 49 + 3 voltas 23  Ret 22  Mario Andretti Alfa Romeo 40 Motor 13  Ret 17  Derek Daly March-Ford 36 Caixa de cambios 19  Ret 25  Patrick Tambay Ligier-Matra 22 Picada 15  Ret 12  Nigel Mansell Lotus-Ford 21 Suspensión 12  Ret 7  John Watson McLaren-Ford 19 Accidente 7  Ret 29  Riccardo Patrese Arrows-Ford 18 Caixa de cambios 20  Ret 4  Michele Alboreto Tyrrell-Ford 17 Accidente 22  Ret 14  Eliseo Salazar Ensign-Ford 13 Trompo 24  Ret 16  René Arnoux Renault 12 Trompo 1  Ret 26  Jacques Laffite Ligier-Matra 11 Picada 4  Ret 3  Eddie Cheever Tyrrell-Ford 11 Trompo 17  Ret 9  Slim Borgudd ATS-Ford 10 Trompo 21  Ret 27  Gilles Villeneuve Ferrari 5 Motor 9  Ret 6  Héctor Rebaque Brabham-Ford 1 Eléctrico 14  NSC 33  Marc Surer Theodore-Ford     NSC 31  Beppe Gabbiani Osella-Ford     NSC 36  Derek Warwick Toleman-Hart     NSC 30  Siegfried Stohr Arrows-Ford     NSC 20  Keke Rosberg Fittipaldi-Ford     NSC 21  Chico Serra Fittipaldi-Ford    

 Posicións logo da carreira 

Clasificación do campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  Carlos Reutemann 49 2  Nelson Piquet 46 3  Alain Prost 37 4  Alan Jones 37 5  Jacques Laffite 34

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  Williams-Ford 86 2  Brabham-Ford 57 3  Renault 48 4  Ligier-Matra 34 5  Ferrari 30

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

 Notas 
 Atormentado polo trauma de case matar ao mecánico Dave Luckett nunha carreira anterior, Siegfried Stohr estrelou o seu Arrows durante a sesión de cualificación. Finalmente decidiu deixar as carreiras e fundou unha exitosa academia de automobilismo.
 Nelson Piquet marchaba terceiro cando o seu motor explotou na penúltima volta.
 John Watson tivo un grande accidente nas curvas Lesmo cando saíuse na segunda curva de Lesmo, tocou a herba e trompeou a través da pista, e o seu McLaren de fibra de carbono estrelouse violentamente cara atrás contra as barreira Armco, explotou e rompeu o coche pola metade espraiando os restos do coche alén da pista, o que causou o choque de Michele Alboreto, aínda que saíu saíu con só unhas poucas mazaduras. Pero Watson saíu ileso demostrando a resistencia da fibra de carbono do McLaren.

''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de 

 Véxase tamén 


 Ligazóns externas 

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1981
Categoría:Gran Premio de Italia de Fórmula 1