Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1980

O Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1980 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 30 de marzo de 1980 no circuíto de Long Beach en California. Foi a cuarta carreira da tempada de . A carreira foi o quinto Gran Premio do oeste dos Estados Unidos e a sexta carreira que se celebrou nas rúas de Long Beach (California). A carreira levouse a cabo sobre 80 voltas ao circuíto de 3´251 quilómetros cunha distancia total de carreira de 260 quilómetros.

 Resumo 

A carreira foi gañada polo piloto brasileiro Nelson Piquet pilotando un Brabham BT49. Foi a súa primeira vitoria no Campionato Mundial, o seu cuarto remate nos puntos e anunciou a súa candidatura como aspirante ao título. Piquet gañou por 49 segundos sobre o piloto italiano Riccardo Patrese pilotando un Arrows A3. Foi o mellor resultado para ambos, Arrows e Patrese, en dous anos logo de que Patrese terminara segundo no Gran Premio de Suecia de 1978. Terceiro foi o piloto brasileiro, dúas veces campión do mundo, Emerson Fittipaldi pilotando un Fittipaldi F7. Foi o mellor resultado de Fittipaldi desde que terminara segundo no Gran Premio do Brasil de 1978. 

Nelson Piquet logrou a pole, a volta rápida e a súa primeira vitoria nunha carreira de Fórmula 1, dominando a fin de semana no seu brillante Brabham azul e branco. O tempo de clasificación do brasileiro foi dun segundo de vantaxe sobre o resto dos participantes, liderou todas as 80 voltas da carreira para gañar por 49 segundos e compartir o liderado no Campionato de Pilotos. A carreira ía ser a última na Fórmula Un para o piloto suízo Clay Regazzoni, que sufriu danos na medula cando perdeu os freos no seu Ensign e golpeou primeiro cun auto estacionado, e logo coa barreira de formigón a 240 km/h.

O venres da clasificación, o francés Didier Pironi rexistrou o mellor tempo, pero conseguir unha boa volta o sábado era unha cuestión de usar os pneumáticos de cualificación brandos no momento adecuado e facer un bo tempo antes de que o asfalto estivese demasiado graxo. Piquet foi sen dúbida o home máis rápido no circuíto, usando pneumáticos Goodyear, pero o líder do Campionato René Arnoux logrou o segundo lugar no seu Renault cuns Michelin brandos. Pero, a gran sorpresa, foi Jan Lammers, que puxo o seu ATS na cuarta posición, cando substituía ao lesionado Marc Surer. Pironi caeu ao noveno lugar ao final da sesión, mentres que os Ferraris de Gilles Villeneuve e Jody Scheckter, tan dominantes aquí o ano anterior, quedaron 10º e 16º, e Emerson Fittipaldi apenas logrou clasificarse na grella no posto 24 e final. Os estadounidenses Mario Andretti ( Lotus) e Eddie Cheever (Osella), na súa primeira tempada completa na F1, foron 15º e 19º.

O único fallo da fin de semana de Piquet foi no quecemento o domingo pola mañá, cando el e Derek Daly chocaron ao entrar na curva logo dos boxes. O Brabham saltou polo aire e aterrou pesadamente nas catro rodas, mentres que o Tyrrell de Daly foise polo camiño de escape. Logo dun coidadoso exame, o equipo Brabham decidiu que o coche estaba moi ben e listo para correr.

O día da carreira unha multitude de 80.000 espectadores gozaron dun fermoso día de primavera baixo o sol de California. Ao sinal dun minuto, cando os coches saíron na volta de formación na recta de Shoreline Drive, o McLaren de John Watson tivo que ser empuxado para arrancar. Non quedou moi decepcionado ao ser enviado ao fondo da grella, porque imaxinouse que axudaríalle a evitar un previsible choque en cadea na primeira curva

Ao entrar na primeira curva, Ricardo Zunino, Andretti, Jochen Mass e Jean-Pierre Jarier tocáronse na freada. O Brabham de Zunino e o Lotus de Andretti non puideron continuar. Logo dunha volta, Piquet lideraba por diante de Patrick Depailler, que pasara a René Arnoux na gran curva. Por atrás ían Alan Jones, Bruno Giacomelli, Riccardo Patrese, Carlos Reutemann, Villeneuve e Daly.

Na volta 4, Giacomelli perdeu o control do seu Alfa Romeo na freada á entrada da gran curva, e escorregou pasando a liña. Reutemann, seguiuno directamente detrás. Jody Scheckter, Elio de Angelis, Cheever e Jarier tamén se viron involucrados, despois, ninguén puido realmente dar unha explicación detallada do que sucedera. Giacomelli e Cheever foron capaces de continuar, aínda que ambos se retiraron máis tarde. Fittipaldi pasou a través do accidente, e os comisarios dalgún xeito conseguiron limpar a zona antes de que chegaran os líderes, evitando unha bandeira vermella para deter a carreira.

Mentres Piquet seguía correndo sen oposición á fronte, Depailler estaba loitando coa deterioración dos freos do seu Alfa Romeo. Na volta 18, Jones atrapouno e pasouno no exterior da gran curva na segunda praza. Mentres tanto, Giacomelli estaba traballando na súa remontada nunha prolongada batalla entre Regazzoni, Fittipaldi e John Watson.

Logo das picadas dos pneumáticos na volta 47, Giacomelli reincorporouse en 12ª posición, xusto por diante de Jones, pero a piques de ser dobrado polo Williams por segunda vez. Jones moveuse no interior para pasar ao italiano entrando na gran curva ao final da recta, Giacomelli derrapou e Jones golpeou a roda traseira do Alfa Romeo, dobrando o brazo de dirección no Williams e deixando a Jones fóra da carreira. Isto deixou a Piquet cunha vantaxe de máis dun minuto sobre Patrese e Arnoux, e comezou a moderarse, o que permitiu a algúns coches a desdobrarse.

A batalla entre Regazzoni, Fittipaldi e Watson, que se iniciou nos últimos tres postos da grella, era agora para o 4º lugar! Fittipaldi estivera seguindo a menos dun segundo por detrás do Ensign de Regazzoni durante algún tempo, pero un freo dianteiro bloqueado impedíalle pasar.

Ao final da recta na volta 51, Fittipaldi viu o coche de Regazzoni ir recto na curva Queen. Pasouna e logo escoitou unha explosión enorme por encima do ruído do seu motor a 100 metros de distancia, estaba seguro de Regazzoni non sobreviviría ao impacto. Afortunadamente, fíxoo, pero as lesións na súa columna vertebral significaron que o veterano suízo nunca recuperou o pleno uso das súas pernas, e o seu 132º Gran Premio sería o último. O pedal de freo do Ensign fixérase dunha aliaxe de metal lixeira e simplemente rompeuse. O auto chocou co estacionado Brabham de Zunino, atravesou varias barreiras de pneumáticos e golpeou contra o muro de formigón detrás dos pneumáticos

Na volta 63, Arnoux deixara o seu pneumático traseiro dereito completamente plano, e no tempo que perdeu en volver a boxes para substituílo o levou a caer ata a novena posición. Watson comezou a desafiar a Fittipaldi para a terceira posición, e ata logrou pasalo, pero os problemas na caixa de cambios permitiron ao brasileiro retomar a posición e logo alonxouse. Watson, de feito, foi atacado polo Ferrari de Scheckter. Freando na gran curva, Scheckter tratou de ir polo exterior, pero Watson defendeu a liña interior. Derrapou na sucidade e as bolas de goma, e logo diso, decidiu conformarse co 5º lugar e os seus puntos finais na Fórmula Un.

Para Piquet, foi a primeira das 23 vitorias da súa carreira e empatou con Arnoux no Campionato de Pilotos. Para Fittipaldi, quen terminou terceiro detrás de Patrese no Arrows, foi o seu primeiro podio en máis de dous anos, e o último da súa carreira na F1.

 Clasificación 

 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 5  Nelson Piquet Brabham-Ford 80 1:50:19.4 1 9 2 29  Riccardo Patrese Arrows-Ford 80 + 49.212 8 6 3 20  Emerson Fittipaldi Fittipaldi-Ford 80 + 1:18.563 24 4 4 7  John Watson McLaren-Ford 79 + 1 volta 21 3 5 1  Jody Scheckter Ferrari 79 + 1 volta 16 2 6 25  Didier Pironi Ligier-Ford 79 + 1 volta 9 1 7 30  Jochen Mass Arrows-Ford 79 + 1 volta 17 8 4  Derek Daly Tyrrell-Ford 79 + 1 volta 14 9 16  René Arnoux Renault 78 + 2 voltas 2 10 15  Jean-Pierre Jabouille Renault 71 + 9 voltas 11 Ret 21  Keke Rosberg Fittipaldi-Ford 58 Temperatura 22 Ret 14  Clay Regazzoni Ensign-Ford 50 Accidente 23 Ret 23  Bruno Giacomelli Alfa Romeo 49 Colisión 6 Ret 27  Alan Jones Williams-Ford 47 Colisión 5 Ret 2  Gilles Villeneuve Ferrari 46 Transmisión 10 Ret 22  Patrick Depailler Alfa Romeo 40 Suspensión 3 Ret 26  Jacques Laffite Ligier-Ford 36 Picada 13 Ret 31  Eddie Cheever Osella-Ford 11 Transmisión 19 Ret 28  Carlos Reutemann Williams-Ford 3 Transmisión 7 Ret 3  Jean-Pierre Jarier Tyrrell-Ford 3 Accidente 12 Ret 12  Elio de Angelis Lotus-Ford 3 Accidente 20 Ret 9  Jan Lammers ATS-Ford 0 Transmisión 4 Ret 11  Mario Andretti Lotus-Ford 0 Accidente 15 Ret 6  Ricardo Zunino Brabham-Ford 0 Accidente 18 NSC 18  Dave Kennedy Shadow-Ford NSC 17  Geoff Lees Shadow-Ford NSC 8  Stephen South McLaren-Ford

 Posicións logo da carreira 

Clasificación no campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  René Arnoux 18 2  Nelson Piquet 18 3  Alan Jones 13 4  Didier Pironi 8 5  Riccardo Patrese 7

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  Renault 18 2  Brabham-Ford 18 3  Williams-Ford 15 4  Ligier-Ford 14 5  Arrows-Ford 8

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

 Notas 
 Rob Walker (xullo de 1980). "5th United States Grand Prix West: Winner Takes All". Road & Track, 146-151.

 Ligazóns externas 

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1980
Categoría:Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de Fórmula 1