Gran Premio dos Estados Unidos de 1980

O Gran Premio dos Estados Unidos de 1980 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 5 de outubro de 1980 no circuíto de Watkins Glen de Watkins Glen, Nova York. Foi a 14ª carreira da tempada de Fórmula Un de . Esta carreira tamén se coñece como o Gran Premio do leste dos Estados Unidos co fin de distinguila da Gran Premio do oeste dos Estados Unidos, celebrada o 30 de marzo de 1980 en Long Beach (California).

Foi a última carreira da tempada  de Fórmula Un. A carreira foi o 30 Gran Premio dos Estados Unidos, e o 20º e último durante nove anos, que se celebrou en Watkins Glen. A carreira disputouse sobre 59 voltas ao circuíto de 5´435 quilómetros para unha distancia total de carreira de 321 quilómetros.

A carreira foi gañada polo novo campión do mundo, o piloto australiano Alan Jones, pilotando un Williams FW07B. Foi a quinta vitoria de Jones da tempada oficial e o sexto dos sete Grandes Premios (incluíndo España e Australia) que ía gañar nesa tempada. Jones gañou por catro segundos sobre o seu compañeiro de equipo o arxentino Carlos Reutemann con piloto francés Didier Pironi terminando terceiro no seu Ligier JS11 / 15.

 Resumo da carreira 

A primeira tempada no Campionato de Frank Williams como escudaría e a undécima como propietario, terminou cunha nova vitoria do líder do equipo e novo campión do mundo de pilotos Alan Jones, este foi o último Gran Premio que se celebrou na histórica pista de Watkins Glen nos outeiros ao pé de Seneca Lake. A desaparición de Glen produciuse logo e que os intentos de rexurdir a pista demostraron non ser suficientes, as zonas de seguridade quedaron pequenas para as novas velocidades, e a asistencia non era a que fora, ata esta carreira estivera en dúbida ata xusto un mes antes.

Na fin de semana do último Gran Premio da tempada a gran sorpresa foi a clasificación do Alfa Romeo do italiano Bruno Giacomelli, que foi o máis rápido nas sesións do venres e sábado, cunha media de 208´502 km/h. O italiano logrou a única pole das súas 69 carreiras, e a primeira para Alfa Romeo desde , logrouna por tres cuartos de segundo sobre un grupo formado por Nelson Piquet no Brabham, Carlos Reutemann no Williams, Elio de Angelis no Lotus e Jones no segundo Williams.

O día da carreira ameazaba choiva, pero non apareceu. Alain Prost, que completaba a súa primeira tempada de F1, sufría os efectos dun accidente na cualificación do sábado, e foi substituído despois da warmup polo holandés Jan Lammers. Ao comezo, Giacomelli saíu ben e lideraba na primeira curva. Jones pasou desde a quinta posición da grella ata a segunda posición entrando na curva un, pero non puido manter a súa progresión. Trompeou sobre a terra, recompúxose e continuou, terminando a primeira volta no décimo cuarto lugar.

Ao final da volta, Giacomelli abrira unha brecha con Piquet, seguido de Reutemann, Didier Pironi, de Angelis e Héctor Rebaque. En dúas voltas máis, o Alfa adiantouse dous segundos e medio. Mentres tanto, Jones estaba loitando para remontar, e na volta 7, xa estaba detrás do McLaren de John Watson, tratando de tomar o sétimo lugar. Watson mantívoo baixo control ata a décima volta, cando logrou pasalo, Jones foise a por de Angelis e Pironi.

Giacomelli seguiu marcando un ritmo uniforme, e a súa vantaxe era de dez segundos na volta 21, Reutemann ameazaba a Piquet, cuxos pneumáticos estaban empezando a desfalecer. Jones alcanzara a De Angelis, e na seguinte volta, estaba quinto.

A presión de Reutemann, e o aumento da falta de adherencia do Brabham, provocaron que finalmente Piquet, na volta 26, fixera un trompo na primeira curva. Na saída de pista danou un faldrón, e retirouse logo de chegar aos boxes. Tres voltas máis tarde, Jones pasou a Pironi poñéndose terceiro, o Ligier tamén sufría o desgaste dos pneumáticos.

O único coche entre Jones e o líder agora era o do seu compañeiro de equipo Reutemann, pero co campionato de pilotos xa en mans de Jones, non habería ordes de equipo. Pero o arxentino tiña subviraxe provocado polo desgastado pneumático dianteiro esquerdo, e Jones pasouno facilmente na volta 30 e puxo a súa mirada en Giacomelli, agora con 12 segundos de vantaxe. O Alfa Romeo vermello e branco correu ata deterse no inicio da volta 32 con problemas eléctricos. Unha vez á cabeza, Jones foi máis e máis rápido, para rematar facendo un 1:34.068 na volta 44, mellor que o seu tempo de cualificación.

Cando Watson entrou en boxes para substituír un amortecedor roto do seu McLaren, o favorito do público Mario Andretti entrou en posición de puntos. Un xogo de pneumáticos novos permitiu a René Arnoux capturar e pasar ao americano, pero unha faldrón roto freou o Renault, e Andretti foi capaz de recuperar o sexto posto para lograr o seu único punto da tempada.

O equipo Williams celebrou a culminación dun ano cun dobrete. A carreira viu non só o final das carreiras de Fórmula Un en Watkins Glen, tamén foi o último Gran Premio dos ex campións mundiais Emerson Fittipaldi e Jody Scheckter e a última carreira de Mario Andretti para Colin Chapman e Lotus.

 Clasificación 
 Cualificación 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Tempo  Difereza 1 23  Bruno Giacomelli Alfa Romeo 1:33.291 - 2 5  Nelson Piquet Brabham-Ford 1:34.080 + .789 3 28  Carlos Reutemann Williams-Ford 1:34.111 + .820 4 12  Elio de Angelis Lotus-Ford 1:34.185 + .894 5 27  Alan Jones Williams-Ford 1:34.216 + .925 6 16  René Arnoux Renault 1:34.839 + 1.548 7 26  Didier Pironi Ligier-Ford 1:34.971 + 1.680 8 6  Héctor Rebaque Brabham-Ford 1:35.166 + 1.875 9 7  John Watson McLaren-Ford 1:35.202 + 1.921 10 22  Andrea de Cesaris Alfa Romeo 1:35.235 + 1.954 11 11  Mario Andretti Lotus-Ford 1:35.343 + 2.052 12 25  Jacques Laffite Ligier-Ford 1:35.421 + 2.130 13 8  Alain Prost McLaren-Ford 1:35.988 + 2.697 14 21  Keke Rosberg Fittipaldi-Ford 1:36.332 + 3.041 15 50  Rupert Keegan Williams-Ford 1:36.750 + 3.459 16 31  Eddie Cheever Osella-Ford 1:36.908 + 3.607 17 9  Marc Surer ATS-Ford 1:37.001 + 3.710 18 2  Gilles Villeneuve Ferrari 1:37.040 + 3.749 19 20  Emerson Fittipaldi Fittipaldi-Ford 1:37.088 + 3.797 20 29  Riccardo Patrese Arrows-Ford 1:37.405 + 4.114 21 4  Derek Daly Tyrrell-Ford 1:37.923 + 4.632 22 3  Jean-Pierre Jarier Tyrrell-Ford 1:37.966 + 4.675 23 1  Jody Scheckter Ferrari 1:38.149 + 4.858 24 30  Jochen Mass Arrows-Ford 1:38.526 + 5.535 25 14  Jan Lammers Ensign-Ford 1:38.532 + 5.541 NSC 43  Mike Thackwell Tyrrell-Ford 1:51.102 + 17.811 NSC 51  Geoff Lees Williams-Ford - -

 Carreira 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 27  Alan Jones Williams-Ford 59 1:34:36.05 5 9 2 28  Carlos Reutemann Williams-Ford 59 +4.21 segs 3 6 3 25  Didier Pironi Ligier-Ford 59 +12.57 segs 7 4 4 12  Elio de Angelis Lotus-Ford 59 +29.69 segs 4 3 5 26  Jacques Laffite Ligier-Ford 58 +1 volta 12 2 6 11  Mario Andretti Lotus-Ford 58 +1 volta 11 1 7 16  René Arnoux Renault 58 +1 volta 6 8 9  Marc Surer ATS-Ford 57 +2 voltas 17 9 50  Rupert Keegan Williams-Ford 57 +2 voltas 15 10 21  Keke Rosberg Fittipaldi-Ford 57 +2 voltas 14 11 1  Jody Scheckter Ferrari 56 +3 voltas 23 NC 7  John Watson McLaren-Ford 50 +9 voltas 9 Ret 2  Gilles Villeneuve Ferrari 49 Accidente 18 NC 3  Jean-Pierre Jarier Tyrrell-Ford 40 +19 voltas 22 Ret 30  Jochen Mass Arrows-Ford 36 Transmisión 24 Ret 23  Bruno Giacomelli Alfa Romeo 31 Eléctrico 1 Ret 5  Nelson Piquet Brabham-Ford 25 Trompo 2 Ret 6  Héctor Rebaque Brabham-Ford 20 Motor 8 Ret 31  Eddie Cheever Osella-Ford 20 Suspensión 16 Ret 29  Riccardo Patrese Arrows-Ford 16 Trompo 20 Ret 14  Jan Lammers Ensign-Ford 16 Dirección 25 Ret 20  Emerson Fittipaldi Fittipaldi-Ford 15 Suspensión 19 Ret 4  Derek Daly Tyrrell-Ford 3 Trompo 21 Ret 22  Andrea de Cesaris Alfa Romeo 2 Accidente 10 NTS 8  Alain Prost McLaren-Ford Lesionado 13 NSC 43  Mike Thackwell Tyrrell-Ford NSC 51  Geoff Lees Williams-Ford

 Líderes por volta 
 Líderes por volta: Bruno Giacomelli 31 voltas (1-31), Alan Jones 28 voltas (32-59)

 Posicións logo da carreira 

Clasificación do campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  Alan Jones 67 (71) 2  Nelson Piquet 54 3  Carlos Reutemann 42 (49) 4  Jacques Laffite 34 5  Didier Pironi 32

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  Williams-Ford 120 2  Ligier-Ford 66 3  Brabham-Ford 55 4  Renault 38 5  Lotus-Ford 14

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 5 mellores resultados das 7 primeiras carreiras e os 5 mellores resultados das últimas 7 carreiras contan para o campionato de pilotos. Números sen paréntesis son puntos no Campionato; os números entre paréntesis son os puntos totais anotados.

 Notas 
 Rob Walker (xaneiro de 1981). "22nd United States Grand Prix: Final Round". Road & Track, 110-113.

 Bibliografía 

 Ligazóns externas 

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1980
Categoría:Gran Premio dos Estados Unidos de Fórmula 1