Electorado de Saxonia

O electorado de Saxonia (en alemán: Kurfürstentum Sachsen) foi un antigo Estado alemán formado a partir do ducado de Saxonia-Wittenberg tras a dieta de Núremberg, na que o emperador alemán Carlos IV estableceu a organización do Sacro Imperio Romano Xermánico por medio da Bula de Ouro de 1356.

Este documento concedeu aos duques Ascanios de Saxonia-Wittenberg o privilexio electoral, é dicir, que tiñan voto na Dieta Imperial para elixir aos novos emperadores.

 Historia 
Os Ascanios conservaron o ducado até a morte sen descendencia de Alberte IV en 1423, polo que o emperador Sexismundo III llo concedeu a Frederico IV de Meissen, da casa Wettin, en agradecemento á súa axuda nas guerras contra os Husitas, e este agregouno aos seus ampios dominios facendo do Electorado de Saxonia un importante Estado.

Na división dos territorios dos Wettin en 1485 (División de Leipzig), o Electorado estaba encadrado na herdanza de Ernesto (liña Ernestina). Porén, o territorio pasou á liña Albertina cando Xoán Frederico I o Magnánimo se uniu á liga de Esmalcalda en contra do emperador Carlos V, que derrotou á liga na batalla de Mühlberg (1547), arrebatou o Electorado a Xoán Frederico e entregouno ao seu aliado o duque Mauricio de Saxonia-Meissen pola Capitulación de Wittenberg.

O elector Augusto foi un luterano intransixente que desenvolveu a economía local e promulgou as Constitucións de 1572, primeira lexislación constitucional de Alemaña. Porén, os seus sucesores fóronse acercando no século XVII ao partido católico e, polo tanto, a Austria. Aínda que nun principio o elector Xoán Xurxo I se aliou con Gustavo Adolfo de Suecia, pronto cambiou de bando e chegou a un acordo co emperador Fernando II que, no tratado de Praga de 1635, lle cedeu Lusacia.

O Electorado converteuse en escenario da Guerra dos Trinta Anos, acabando devastado e despoboado.

A principios do século XVIII o Electorado recuperara a prosperidade, e o Elector Frederico Augusto I rivalizou con Brandeburgo no dominio de Alemaña. Convertido ao catolicismo, enfrontouse a Carlos XII de Suecia na Guerra do Norte polo trono de Polonia, o que levou á conquista de Saxonia polos suecos en 1706. Frederico Augusto converteu a capital, Dresde, nunha das cidades máis belas de Europa e introduciu en Meissen a industria da porcelana.

Frederico Augusto II aliñouse con Austria en contra de Prusia, o que orixinou os desastres da Guerra dos Sete Anos e a capitulación de Pirna, 1756, coa perda do trono polaco.

Saxonia volveu a recuperarse con Frederico Augusto III; o exército pasou de 18.000 a 30.000 soldados e, en xeral, participoi na política prusiana. Viuse así obrigado a entrar na Cuarta Coalición antifrancesa durante a Revolución francesa pero, tras a derrota na batalla de Jena (1806) contra Napoleón, concertou a paz con Francia, e o empreador francés outorgoulle o título real, nacendo así o reino de Saxonia, que foi recoñecido no Congreso de Viena en 1815.

 Lista de electores de Saxonia 
miniatura|180px|Rodolfo II, o primeiro elector de Saxonia
miniatura|180px|Mauricio de SaxoniaDuque de Saxonia (1541-1553)Elector de Saxonia (1547-1553) 
miniatura|180px|Augusto II.Rei de PoloniaGran Duque de LituaniaElector de Saxonia(Frederico Augusto I)

Dinastía Ascania
 Rodolfo II 1356-1370
 Venceslau  1370-1388
 Rodolfo III 1388-1419
 Alberte IV 1419-1422
Dinastía Wettin
 Frederico I o Pendencieiro 1423-1428
 Frederico II o Apacíbel 1428-1464

Á morte de Frederico II, os seus fillos repartíronse os territorios: o maior, Ernesto, herdou o Electorado de Saxonia centrado en Wittenberg, así como o norte de Meissen e o sur de Turinxia; en canto o fillo máis novo, Alberte, recibiu o norte de Turinxia e o sur de Meissen como Duque de Saxonia, formándose así as dúas liñas, Eernestina e Albertina.

Rama Albertina: Duques de Saxonia (Saxonia-Meissen)
 Alberte o Valente 1464-1500
 Xurxo o Barbudo 1500-1539
 Henrique V o Pío 1539-1541
 Mauricio 1541-1553, Elector desde 1547
Rama Ernestina: Electores de Saxonia
 Ernesto 1464-1486
 Frederico III o Prudente 1486-1525
 Xoán o Constante 1525-1532
 Xoán Frederico o Magnánimo 1532-1547

Rama Albertina: Electores de Saxonia

En 1547, despois de que as tropas de emperador Carlos V venceran na batalla de Mühlberg, o elector da rama ernestina, Xoán Frederico I, traspasou Wittenberg e a dignidade electoral á rama albertina pola Capitulación de Wittenberg.

A rama ernestina continuou gobernando no sur de Turinxia, pero os seus territorios fóronse disgregando progresivamente en pequenos ducados, denominados Ducados Ernestinos, dos que en 1918 quedaban: o gran ducado de Saxonia-Weimar-Eisenach, o ducado de Saxonia-Coburgo-Gotha, o ducado de Saxonia-Altenburg e o ducado de Saxonia-Meiningen.
 Mauricio 1547-1553
 Augusto 1553-1586
 Cristian I 1586-1591
 Cristian II 1591-1611
 Xoán Xurxo I 1611-1656
 Xoán Xurxo II 1656-1680
 Xoán Xurxo III 1680-1691
 Xoán Xurxo IV 1691-1694
 Frederico Augusto I 1694-1733 (tamén rei de Polonia 1697-1704, 1709-1733)
 Frederico Augusto II (tamén rei de Polonia 1734-1763)
 Frederico Christian 1763
 Frederico Augusto III 1763-1827. Reo de Saxonia desde 1806.

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 Saxony (Saxonia). En: Catholic Encyclopedia. Nova York: Robert Appleton Co., 1913. 

 Outros artigos 
 Ducado de Saxonia
 Reino de Saxonia
 Saxonia

Categoría:Estados desaparecidos de Europa
Categoría:Sacro Imperio Romano Xermánico
Categoría:Historia de Alemaña
Categoría:Estados da Idade Moderna