Referencias históricas non cristiás sobre Xesús de Nazaret

As referencias históricas non cristiás sobre Xesús de Nazaret complementan ás xudías, aos evanxeos, e ao resto dos libros do Novo Testamento e dos escritos cristiáns apócrifos. A alusión directa máis antiga non cristiá a Xesús de Nazaret atópase na obra de Flavio Xosefo Antigüidades xudías (escrita cara aos anos 93-94), máis de medio século logo da morte de Xesús (ao redor de 30). Aínda no século II menciónelas son poucas. Ningunha delas aporta información substancial para coñecer a vida ou a mensaxe de Xesús de Nazaret, pero si serven para documentar a súa existencia histórica. Moita información perdeuse durante a prohibición do cristianismo primitivo e o incendio de Xerusalén.

Xesús aparece en repetidas ocasións en obras de escritores romanos como Publio Cornelio Tácito, Suetonio, Flavio Xosefo e Plinio o Mozo.

The New Encyclopaedia Britannica (1995) afirma: «Estes relatos independentes demostran que na antigüidade nin sequera os opositores do cristianismo dubidaron da historicidade de Xesús, que comezou a poñerse en cuestión, sen base algunha, a finais do século XVIII, ao longo do XIX e a principios do XX».

 Flavio Xosefo 
miniatura|Unha páxina de Antigüidades xudías.
As Antigüidades xudías son unha crónica do historiador xudeorromano Flavio Xosefo que narra a historia do pobo xudeu dun xeito razoablemente completa. Os intereses de Flavio Xosefo -entre eles, gañar a simpatía de Roma cara aos xudeus- lévano, con todo, a minimizar as noticias que puidesen resultar conflitivas.

Xosefo non menciona aos líderes do pequeno grupo de cristiáns (Pedro e Paulo) nin a María, nai de Xesús. Porén, dous parágrafos tratan directamente de Xesús:

 No capítulo 18, parágrafos 63 e 64 atópase un texto denominado tradicionalmente testemuño flaviano (Antigüidades xudías, 18:3:3):

A autenticidade do fragmento foi cuestionada filoloxicamente e historiográficamente. Aínda que non faltan quen defenden a autenticidade deste texto, a maioría dos historiadores e filólogos non consideran que sexa auténtico, ao estar cheo de interpolacións cristiás.

 No capítulo 20 menciónase indirectamente a Xesús ao relatar a morte do seu irmán Xacobe Santiago (contracción do latín Sanct´ Iagus, isto é, san Xacobe):

Esta cita axuda a datar a morte de Santiago, irmán de Xesús, no ano 62. O texto do capítulo 20 é filolóxica e historiográficamente máis consistente que o testemuño flaviano. Coincide formalmente co estilo de Xosefo, e parece pouco probable unha interpolación cristiá pola falta de énfase hagiográfico.

Deste segundo texto discútese se é unha interpolación o texto entre corchetes, aínda que, seguindo de novo ao profesor Antonio Piñero, a maioría dos historiadores e filólogos inclínanse polo seu autenticidade porque Xosefo cita no seu libro a moitos personaxes de nome Xesús e non parece estraño que engadise algo ao nome para distinguilo.

Noutro pasaxe (Antigüidades xudías 18:5:2) faise referencia á morte de Xoán o Bautista a mans de Herodes, pero sen mencionar a súa relación con Xesús.

Suponse que este parágrafo foi interpolado, probablemente por un lector cristián que engadiu ao manuscrito orixinal unha nota marxinal, incorporada logo no texto. A suposición baséase sobre todo na observación de que a pasaxe interrompe o relato, que prosegue no parágrafo seguinte, e que a caracterización de Xesús está redactada en termos que só puido empregar un cristián (especialmente pola afirmación de que Xesús era o Mesías, algo que non puido dicir nunca Xosefo, quen sempre se mantivo na fe xudía). Pero en 1972 o profesor Schlomo Pines, da Universidade Hebrea en Xerusalén, anunciou o seu descubrimento dun manuscrito árabe do historiador melquita Agapio, do século décimo, no que a pasaxe de Xosefo queda expresado dun xeito apropiado para un xudeu, e que se corresponde dunha forma tan estreita ás anteriores proxeccións feitas por eruditos acerca do que Xosefo escribiría orixinalmente. O texto de Agapio é o seguinte:
"Neste tempo existiu un home de nome Xesús. A súa conduta era boa e era considerado virtuoso. Moitos xudeus e xente doutras nacións convertéronse en discípulos seus. Os convertidos nos seus discípulos non o abandonaron. Relataron que se lles apareceu tres días despois da súa crucifixión e que estaba vivo. Segundo isto foi quizá o mesías de quen os profetas contaran marabillas."

 Plinio o Mozo 
miniatura|150px|Estatua de Plinio o Mozo.

Plinio o Mozo, entre os anos 100 e 112 escribiu unha carta ao emperador Traxano preguntándolle acerca de como debía dirixirse aos cristiáns, e as medidas que como gobernador tomou contra eles:(Plin. J., Epist. X, XCVI, C. Plinius Traiano Imperatori), especialmente parágr. 5, 6 e 7

Este testemuño deixa claro que se transmite literalmente das declaracións, reafirmacións ou retractacións dos propios imputados de cristianismo, e nel un maxistrado romano faise eco tres veces de Cristo como persoa real e obxecto de culto dunha seita.

 Tácito 
miniatura|150px|Efixe figurada de Publio Cornelio Tácito.
Publio Cornelio Tácito aporta outra referencia histórica no ano 116 ou 117:

Aínda que a autenticidade do texto de Tácito non foi cuestionada, numerosos autores indicaron que se descoñecen as súas fontes. Barallouse a posibilidade de que se basease en Plinio o Mozo ou nas confesións dos propios cristiáns fronte á persecución policial. O fragmento aparece no contexto dunha longa diatriba contra os males do goberno de Nerón, e indicouse que o interese de Tácito non estaba no fenómeno cristián en si mesmo, senón na crítica ao emperador. Aos discípulos chamóuselles cristiáns por primeira vez en Antioquía (Hch 11:26.) É probable que o termo xa fose utilizado cando se escribiu o libro de Feitos dos Apóstolos, xa que o seu autor pono en beizos do rei Agripa II: Por pouco me convences de facerme cristián. (Hch 26:28)

 Suetonio 
Gaio Suetonio Tranquilo (75-160), escribiu ao redor do 120 que o emperador Claudio expulsou de Roma a xudeus instigados por un tal 'Chrestus':

Algúns estudosos deron por sentado que o nome 'Chrestus' equivale a 'Cristo' e que a diferenza reside simplemente nun problema ortográfico; con todo, trátase apenas dunha presunción. Chrestus é un nome común na Roma imperial, testemuñado en lápidas e inscricións; en latín significa «bo home», «íntegro», «útil», pero tamén se podía usar no sentido pexorativo de «simple», «inxenuo», «bobo», e os mesmos que defenden esta hipótese arriscan que era un apelativo aplicado aos escravos (entre os que a doutrina cristiá presuntamente tiña máis éxito).

Pero Suetonio di que o emperador expulsou a xudeus, non a cristiáns, e Chrestus no texto aparece como un revoltoso en Roma de ao redor dos anos 50 e non un predicador dos anos 30 en Israel. Máis aló do nome, non parece haber relación entre 'Chrestus' e 'Cristo'.

Anos máis tarde Suetonio escribiu, nunha lista das actividades realizadas por Nerón:

 A carta de Mara Bar-Serapion 
Nun manuscrito siríaco do século VII, que se atopa actualmente no Museo Británico de Londres, recóllese unha carta dun tal Mara Bar-Serapion. Escríbea desde o cárcere ao seu fillo, exhortándolle a buscar a sabedoría. Non hai acordo sobre a antigüidade da carta, pero a maioría dos estudosos a datan na primeira metade do século II ou ata no último cuarto do século I. Outros estudosos afirman que foi escrita no século III. Na carta hai unha referencia a un «rei sabio», que foi interpretada por varios autores como unha alusión a Xesús de Nazaret:

Algúns autores interpretaron que a abolición do reino dos xudeus a que se fai referencia é a destrución do Templo de Xerusalén no ano 70, e o «rei sabio» por cuxa morte os xudeus foron castigados, Xesús de Nazaret.

Non se atoparon máis referencias históricas relevantes de procedencia non cristiá acerca de Xesús do século I ou principios do século II, á marxe do Novo Testamento, pese a que numerosos historiadores e pensadores documentaron bastante exhaustivamente a época (entre eles Filón de Alexandría, Séneca, Plutarco de Queronea, Aulo Gelio, e Valerio Fraco).

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Xesús de Nazaret
 Ieshú
 Mito de Xesús

 Bibliografía 

 Giovanni Castelli e Maurizio Lana (con un saggio di Mario Pomilio), "La pietra scartata. Antologia di testi di Tacito a Agostino sulla figura di Gesù Cristo a cura di". Civiltà letteraria di Grecia e di Roma. Testi per la scuola italiana. Ed. PARAVIA


Categoría:Xesús de Nazaret