Chicago Fire FC

O Chicago Fire Soccer Club é un club de fútbol profesional dos Estados Unidos baseado en Bridgeview (Illinois), un suburbio de Chicago. O equipo é parte da liga, Major League Soccer. O nome do Chicago Fire vén do grande incendio de Chicago en 1871, que destruíu gran parte da cidade. O club foi fundado o 8 de outubro de 1997, o 126º aniversario do incendio. Na súa primeira tempada na MLS en 1998, o Fire gañou a Copa MLS e tamén a US Open Cup (a "dobre"). O Chicago Fire gañou a US Open Cup en 2000, 2003 e 2006. No ano 2003, o Fire gañou o MLS Supporters' Shield, o trofeo para o equipo co mellor rexistro durante a tempada regular.

The Fire mantén un sistema extenso de desenvolvemento, que consiste no Chicago Fire Premier (Premier Development League e Super-20 League equipos), o equipo do Chicago Fire NPSL, a Chicago Fire Academia de Desenvolvemento, e a organización xuvenil, Chicago Fire Juniors. Eles tamén operan a Chicago Fire Foundation, a división de caridade baseada na comunidade do equipo. Toyota Park é o estadio do Fire. O adestrador do equipo é Frank Yallop.

 Historia 
Fundado o 8 de outubro de 1997, o seu primeiro campo foi o Soldier Field. Desde 2006 o seu campo é o Toyota Park, en 71st Street e Harlem Avenue, en Bridgeview. O propietario do Fire é Andell Holdings, que comprou o club en 2007. O director do Andell Holdings, Andrew Hauptman, actúa como presidente do club, mentres que o director de fútbol é Frank Yallop e o director de operacións é Atul Khosla. O Fire é historicamente máis exitoso na US Open Cup; gañando campionatos en 1998, 2000, 2003 e 2006. O Fire mantén unha estreita conexión co Chicago Sting (seu equipo predecesor na NASL) pola realización de eventos conmemorativos frecuentes, reunións , e vestindo camisas de inspiración do Sting.

Moitos xogadores notables desgastaron a camisa do Fire, incluíndo os internacionais dos Estados Unidos Chris Armas, Carlos Bocanegra, Frank Klopas, DaMarcus Beasley, Brian McBride, Tony Sanneh, Cory Gibbs, Ante Razov, Josh Wolff e Eric Wynalda. Algúns dos outros xogadores profesionais americanos notables do club inclúen CJ Brown, Jesse Marsch, Chris Rolfe, e Zach Thornton. O Fire tamén ten unha reputación para a importación de talentos internacionais, a partir de veteranos ben coñecidos como Pável Pardo, Piotr Nowak, Cuauhtémoc Blanco, Tomasz Frankowski, Lubos Kubik e Hristo Stoichkov; ademais dos xogadores máis mozos como Patrick Nyarko, Marco Pappa, Damani Ralph, Bakary Soumare, e Nery Castillo.

 Fundación do Club e Éxito Inicial 
Fundado en 1997 en Navy Pier (Peirao da Armada), o día do aniversario do Grande incendio de Chicago, o Fire inmediatamente aproveitou da composición étnica diversa da cidade. O equipo asinou xogadores polacos Piotr Nowak, Jerzy Podbrożny, e Roman Kosecki; o mexicano Jorge Campos; e o checo Luboš Kubik. Mentres todos mostraron o seu talento ao xogar para Chicago no primeiro ano, os xogadores americanos (Zach Thornton, Chris Armas, CJ Brown) probaron máis integral para o éxito continuado do Fire. Baixo o primeiro adestrador do club, Bob Bradley - e contra todas as expectativas - o equipo completou a dobre no seu primeiro ano competitivo, derrotando DC United na MLS Cup Final 1998, derrotando o Columbus Crew en Chicago para gañar a US Open Cup 1998 unha semana máis tarde.

O ímpeto do equipo continuou, chegando a MLS Cup Final 2000 (perdendo ao Kansas City) e vencendo a US Open Cup 2000. Xogadores con experiencia internacional, como Hristo Stoitchkov se xuntaron o Fire, mentres que mozos talentos americanos como DaMarcus Beasley desenvolveron. O Fire rapidamente converteuse cimentado como un dos equipos máis prominentes da liga.

 Tempos Nómades 
Con Soldier Field pasando por reformas en masa, o Fire se mudou ao suburbio de Chicago Naperville, Illinois, en 2002. Ese mesmo ano, Bob Bradley abruptamente partiu do equipo para liderar o MetroStars, do seu estado natal, Nova Jersey. O Fire, entón, seleccionou o asistente maior do Equipo Nacional dos Estados Unidos, Dave Sarachan, para asumir o cargo vago.

Chicago clasificou para a final da liga e ao mesmo tempo capturando o Supporters' Shield e a US Open Cup en 2003 ao longo do camiño. O equipo volveu a Chicago e o renovado Soldier Field a medio da temporada de 2003.

Tras esa tempada, o capitán de longa data Piotr Nowak retirouse para tomar unha posición na oficina da fronte. El partiu do club un ano despois para se tornar adestrador do DC United. Neste período, novos talentos xurdiron, incluíndo o dianteiro jamaicano Damani Ralph. Aínda así, a deterioración das performances e a forza crecente da Conferencia Leste fixo a posición de Chicago na liga máis tenue. En 2004, o equipo perdeu os playoffs da liga por primeira vez na súa historia.

 Tumulto e un estadio permanente 
A tempada de 2005 comezou coa remoción inesperada do popular presidente do club , Peter Wilt polos propietarios da época, Anschutz Entertainment Group, un movemento denunciou por fans, moitos xogadores e empregados do club. Isto veu como un choque, dado o seu papel nun negocio de 100 millóns de dólares para a construción dun estadio para o Fire no suburbio de Bridgeview. Foi inmediatamente substituído polo executivo dos MetroStars, John Guppy.

Competitivamente, a tempada foi o máis notable para a gran visita do AC Milan da Serie A de Italia, e a sorprendente vitoria por 4-0 contra o DC United nas semifinais da Conferencia Leste.

2006 chegou, e o Fire pasou de Soldier Field ao seu novo estadio en Bridgeview, no lado suroeste de Chicago: Toyota Park, situado na esquina da 71st Street e Harlem Avenue. Na súa primeira tempada, o novo estadio foi escenario dunha campaña de liga espectacular; e unha vitoria na US Open Cup 2006 marcou a continuación do éxito do club e promesa para o futuro.

Con todo, a ansiedade de gañar outro título da liga continuou a crecer. Adestrador Dave Sarachan entrou 2007 (a súa quinta tempada ao mando), baixo intensa presión dos fans e da administración para producir un campionato. Tensión montou máis o día 3 de abril de 2007, cando o Fire asinou estrela de México e Club América Cuauhtémoc Blanco a un contrato do Xogador Designado. Despois de tres xogos perfectos para abrir o ano, o Fire gañou só un dos seus próximos oito xogos, e Sarachan foi despedido. Tras unha breve investigación, adestrador do Millonarios Juan Carlos Osorio foi nomeado o terceiro adestrador do club.

 A era de Hauptman 
Máis cambio veu pronto despois. O 6 de setembro de 2007, Andell Holdings, unha empresa de investimento privado baseada nos Ánxeles, controlada polo presidente e Chief Executive Officer Andrew Hauptman, adquiriu intereses de Anschutz Entertainment Group, no Chicago Fire Soccer Club e no Toyota Park. Informes estimaron o prezo de compra a ser máis de US $ 35 millóns.

No campo, con Blanco e Wilman Conde, o defensor central de Osorio ao Millonarios, o Fire foi nunha serie invicta estendida para terminar a tempada, facilmente clasificando para os playoffs, pero foron derrotados pola New England Revolution na Conferencia Final do Leste. O 10 de decembro de 2007, o Fire anunciou a renuncia de Osorio. Osorio foi nomeado adestrador dos New York Red Bulls, oito días despois. Hauptman presentou cargos de manipulación coa MLS en protesta, e o Fire foi compensado polos Red Bulls con diñeiro e seleccións do draft.

Cambios viñeron rapidamente tras Osorio. O 17 de xaneiro de 2008, o ex estrela do Fire Frank Klopas foi nomeado Director Técnico encargado de persoal do xogador, e asistente de longa data do Fire Denis Hamlett foi nomeado adestrador. Mentres o Fire tivo problemas gañando partidos na casaen 2008, o equipo encontrou o éxito infrecuente na estrada, recollendo 22 dun total posible de 45 puntos na estrada. Ímpeto creceu coa firma do nativo de Chicago Brian McBride en transferencia libre en xullo de 2008. Tras vencer contra os Red Bulls 5-2 no último partido da tempada, eles decisivamente conquistaron New England na primeira rolda dos playoffs cunha vitoria por 3-0 na casa. Este foi o primeiro adianto dos playoffs de Chicago contra a Revolution en catro tempadas consecutivas. Pero o triunfo só durou unha semana, xa que o Fire de novo non chegou á final da liga coa súa derrota de 2-1 na Conferencia Leste Final contra eventual campión Columbus.

Houbo poucos cambios no 2009 á lista do ano anterior. A historia da tempada foi moi semellante, con xogos malos en Chicago, pero excelentes lonxe do Toyota Park. Iso levou a un segundo lugar na Conferencia Leste detrás de Colombus. A pesar diso, o Real Salt Lake conseguiu derrotar o Columbus Crew nas cuartas de final, o que significaba que Chicago sería anfitrión da semifinal por primeira vez en seis anos. O rexistro case perfecta de xogos na casa do playoff de Chicago significaba pouco ao final, como eles perderon a Salt Lake, 5-3, nas grandes penalidades, tras 120 minutos sen goles. Pouco tempo despois, o adestrador Denis Hamlett foi despedido.

 Un Equipo de Cambio 
Antes da tempada de 2010, Chicago contratou Carlos de los Cobos como adestrador, anteriormente adestrador de O Salvador. Cuauhtémoc Blanco, Chris Rolfe e Gonzalo Segares partiron do club. Máis cambios viñeron en fiestra de transferencias de verán co comercio de Justin Mapp a Filadelfia, a adquisición da mexicana dianteiro Nery Castillo, e o comercio para o ex-internacional sueco Fredrik Ljungberg. Defensor Gonzalo Segares volveu para o Fire, deixando o club, Apollon Limassol, despois de só seis meses . A pesar destes reforzos, o Fire non se clasificou para os playoffs por segunda vez na historia do club. O ex internacional dos Estados Unidos Brian McBride e orixinal do club CJ Brown se apousentaron ao final da tempada, seguido de cerca polas saídas de Wilman Conde, Ljungberg e Castelo.

A forma de 2011 comezou semellante á forma de 2010, con pouco éxito na casa e fóra. Despois de nove xogos sen vitorias, Carlos de los Cobos foi dimitida en 30 de maio de 2011. Director Técnico Frank Klopas foi nomeado adestrador interino. Detrás de reforzos de verán Pavel Pardo e Sebastián Grazzini, así como 12 goles do dianteiro Dominic Oduro tras ser adquirida nun comercio desde Houston, o Fire se clasificou para a US Open Cup Final (a que o Fire perdeu en Seattle) e por pouco non se clasificou para os playoffs tras gañar 24 puntos nos seus últimos 12 partidos da liga. Trala conclusión da tempada, Klopas foi dada a tarefa permanente do adestrador en 3 de novembro de 2011.

As expectativas eran modestas para 2012, pero na primeira tempada completa de Klopas como adestrador, houbo un cambio na fortuna para o Fire. A primavera e o verán viron varias novas adquisicións para o club, comezando coa reaquisição de Chris Rolfe de Aalborg BK. Rolfe, que marcou oito goles e 12 asistencias nos 21 partidos en que xogou en 2012, viría a ser nomeado o MVP do Fire. Outras fichajes incluíu os centrocampistas Alex Monteiro de Lima do club suízo FC Wohlen, Álvaro Fernández do Seattle Sounders FC, dianteiro Sherjill MacDonald do Beerschot AC de Bélxica e o defensor alemán Arne Friedrich, veterano do VfL Wolfsburg. Pesar de perdendo no comezo da tempada na US Open Cup, o Fire finalmente compilou un rexistro de 17-11-6, o mellor desde 2000, e clasificado como alto como en segundo lugar na Conferencia Leste, antes de terminar o ano en cuarto lugar. O 31 de outubro de 2012, na súa primeira aparición nos playoffs dende 2009, o Fire perdeu na primeira tolda do MLS Cup playoff na casa contra o Houston Dynamo, por 2-1.

Tras a temporada de 2012, a franquía fixo algúns movementos para mellorar no éxito de 2012. O equipo adquiriu Joel Lindpere e Jeff Larentowicz e tamén trocaban Dominic Oduro para Dilly Duka e os dereitos de Robbie Rogers. O inicio da tempada viu o equipo loitando para marcar goles, resultando dun rexistro de 2-5-1, cunha diferenza de goles de -8 en abril. Tras dúas derrotas consecutivas contra a Unión en maio, e co veterano Arne Friedrich aínda lesionado, o Fire adquiriu o súo ex-defensor Bakary Soumaré de Filadelfia. Tamén en maio semi-retirado internacional Robbie Rogers volveu aos Estados Unidos e expresou un interese de xogar só no sur de California, momento no que un acordo foi intermediado polos dereitos de Rogers a cambio do nativo de Chicago Mike Magee do Los Angeles Galaxy. O 23 de xuño de 2013, Friedrich, que non xogou un partido en 2013 debido a lesións recorrentes, anunciou a súa xubilación do fútbol profesional. Despois de comezar a tempada cun rexistro de 2-7-3, as adicións de Soumare e Magee levantaron a sete vitorias nos últimos 10 partidos do equipo. O Fire tamén foi ocupado na fiestra de transferencias, engadindo centrocampista Arévalo Ríos veterano e dianteiro Juan Luís Anangonó. Logo dun o acabado energizante á tempada de 12-6-6, o Fire por pouco perdeu a clasificación dos playoffs por terceira vez nos últimos catro anos - perdendo ao Montreal Impact en diferenza de goles. O 30 de outubro de 2013, o club anunciou que o presidente de operacións de fútbol Javier León e o adestrador Frank Klopas dimitiron do Fire, pero a oficina da fronte do Fire tiña un reemplazo un día despois.

 A era de Yallop 
O 31 de outubro de 2013 Chicago Fire chamou Frank Yallop como o seu novo adestrador e director de fútbol. O 5 de decembro de 2013, MVP do Fire Mike Magee converteuse no primeiro xogador do Fire para gañar o premio de MVP na MLS - recibindo máis votos do que Robbie Keane do Los Angeles Galaxy e Marco Di Vaio do Montreal Impact. Mentres tanto, Yallop estaba ocupado recrutando un novo persoal do coaching que incluía "Ring of Fire" membro e veterano Chicago Fire CJ Brown e o ex internacional dianteiro dos Estados Unidos Clint Mathis como asistentes técnicos do equipo, engadindo do Columbus Crew Brian Bliss como Director Técnico. O ex Fire dianteiro Brian McBride foi engadido como un asistente técnico maio 2014 para unha misión de curto prazo.

Tamén houbo moitos cambios na lista dos xogadores, como Yallop moveu veteranos do equipo e entradas e trouxo perspectivas de novos - reformando o equipo, mentres liberando espazo do teito salarial. Principais saídas a principios de 2014 incluído Chris Rolfe, Austin Berry, Jalil Anibaba, e Daniel Paladini. Cubrindo ese baleiro era un puñado de perspectivas da xuventude, incluíndo Harrison Shipp (xogador caseiro), Benji Joya (vía MLS "lotería ponderada") e Grant Ward por préstamo do Tottenham Hotspur.

 Cores e logotipo 
As cores oficiais do club son vermello e branco. Ao longo da súa historia, o Fire tamén usaron azul mariño, azul ceo, e negro como cores alternadas.

O logotipo do Chicago Fire deriva da forma estándar de crista dun departamento de bombeiros (tamén se mostra polo Departamento de Bombeiros da Cidade de Chicago), tamén coñecido como unha cruz de Florian. Este estilo foi escollido polo director xeral orixinais, Peter Wilt, para establecer unha imaxe intemporal evocativa de deportes americanos clásicos (como nos logos do Orixinal Six da NHL) e tamén as tradicións do fútbol europeo.

O logotipo utiliza un estilizado 'C' no seu corazón (representando Chicago), semellante aos logos dos Bears e Cubs. Os seis puntos nun anel ao redor do centro aluden ás estrelas de seis puntas na Bandeira Municipal de Chicago, especialmente a estrela que celebra o Grande incendio de Chicago de 1871.

Nike, provedor de equipo orixinal do Fire, destinou ao equipo para ser nomeado o Chicago Rhythm. A identidade Rhythm tiña unha esquema de cores turquesa, branco e verde, e un logotipo adornado cunha serpe. Funcionarios do equipo ignoraron o traballo de Nike, e desenvolveron en privado a identidade do Fire coa axuda de Adrenalina, Inc, unha axencia de marca deportes específicos coñecidos.

As camisas do Fire orixinais foron escollidos debido á súa semellanza cun abrigo de bombeiro de Chicago, con raias horizontais anchas en todo o tronco e nas mangas. O primeiro ano, a camisa casa era vermella e branca, cunha medalla de prata "FIRE" na franxa; mentres as camisas de distancia eran brancas e negras no mesmo estilo. A camisa permaneceu notablemente constante desde entón, mantendo continuamente o mesmo formato dunha camisa todo vermella cunha franxa horizontal branca no peito, a pesar de cambios na patrocinador equipos (de Nike, Puma, e, actualmente, adidas). Por outra banda, as camisas secundarias do Fire cambiaron moito ao longo dos anos, desde branco con negro, branco con mariña, para o branco con vermello, ao estilo todo branco e ao estilo todo azul usado actualmente. Terceiras camisas foron moitas veces amarelas (para o Chicago Sting, máis tarde para a colaboración coa Morelia. Unha camisa popular de luz azul foi usada en 2005, con base na Bandeira Municipal de Chicago, pero foi detida durante o cambio de patrocinio a Adidas o ano seguinte.

O club e os seus fans fan uso frecuente dos símbolos de Chicago, como unha demostración de orgullo cívico. Os máis destacados son as estrelas de seis puntas de Chicago, pero a cor azul claro asociado coa cidade, o dispositivo municipal, e o skyline da cidade aparecen regularmente nos materiais producidos polo club e os seus afeccionados. A bandeira municipal de Chicago tamén é favorecida por afeccionados do club e moitas veces vista no estadio, dun xeito semellante ao uso da bandeira de Cataluña para os fans de FC Barcelona, ​​pero sen un subtexto nacionalista.

 O Patrocinio 
PeríodoFabricante da CamisaPatrocinador da Camisa1998-2002 NikeNinguno2003-2005 Puma2006-2007 Adidas2008-2010 Best Buy2011 Ninguno2012–presente Quaker Oats Company

 Estadio 
A casa do Chicago Fire é Toyota Park, situado no suburbio de Chicago Bridgeview, Illinois. O estadio específico do fútbol foi inaugurado no 11 de xuño de 2006 e foi desenvolvido a un custo de preto de US $ 100 millóns.

Nos seus primeiros anos na liga, o Fire xogou no Soldier Field, a casa dos Chicago Bears da NFL con capacidade de 61.500 e un dos principais estadios do Mundial da FIFA 1994. Mentres que o estadio estaba pasando por unha reforma de US $ 632 millóns, o Fire xogou no Cardinal Stadium en Naperville, Illinois, nos arredores da área metropolitana de Chicago. Eles volveron a Soldier Field ao final de 2003, permanecendo alí ata o final de 2005.

 Estadios do Fire 
 Soldier Field; Chicago, Illinois (1998–2001), (2003–2005)
 Cardinal Stadium; Naperville, Illinois (2002–2003)
 Toyota Park; Bridgeview, Illinois (2006–presente)

 Outros Estadios 
 Benedetti–Wehrli Stadium; Naperville, Illinois (2004) 1 partido na US Open Cup
 Forest View Park; Arlington Heights, Illinois (2000) 1 partido na US Open Cup
 Milwaukee Sports Complex; Franklin, Wisconsin (2001) 1 partido na US Open Cup
 McCully Field; Wheaton, Illinois (2001) 1 partido na US Open Cup
 Shea Stadium, Peoria, Illinois (2008, 2011) 2 partidos da clasificación na US Open Cup

 Cultura do club 

 Seguidores 
miniatura|"Section 8", a sección de seguidores no Toyota Park
Hai unha cultura notable dos aficcionados ao Fire, existente desde a data en que o club foi fundado, e con base no entusiasmo nos todos deportes de Chicago. Con partidas, os seguidores e os grupos das ultras ocupan unha superficie de pé directamente detrás do gol norte, no Harlem End de Toyota Park. Esta área é chamada Section 8, dando orixe a partir da numeración da sección correspondente no Soldier Field, e a designación militar norteamericana de soldados mentalmente incapaz. Section 8 Chicago, a Asociación dos Seguidores Independentes ao Fire, supervisa as actividades destes grupos numerosos. Aínda incorporando unha variedade de estilos de todo o mundo cunha inclinación Chicago, grupos como parte de Section 8 xeralmente caen baixo a designación das ultras. Ademais, un grupo asociado spinoff chamado "Sector Latino" reúne na Sección 101 no extremo sur do estadio. A Sección 8 Chicago ISA, unha organización para todos os fans do Fire, é unha organización sen ánimo de lucro, recoñecida polo estado de Illinois.

Atmosfera de xogo é coñecida polos monitores organizados de apoio de todo o estadio, sobre todo para xogos de importancia primordial competitivo. Aplauso de chamada-e-resposta entre a multitude é común. Fans en Toyota Park periodicamente coreografan presentacións de tifo para mostrar o seu orgullo e inspire aos xogadores no campo. Toyota Park segue sendo un dos poucos ámbitos americanos para realizar actuacións tales impulsados por fans en grande escala.

O seu mascota oficial é Sparky, un can dálmata antropomórfica. Sparky é normalmente mostrado vestindo camisa do club, pero tamén chega vestindo traxe de bombeiro.

 Sistema de club 
 Chicago Fire – MLS (Primeiro equipo)
 Chicago Fire Premier – USL Premier Development League (4 ª división) (equipos sub-20 e sub-23)
 Chicago Fire NPSL – semellante ao equipo da PDL, xoga na National Premier Soccer League
 Chicago Fire Academy – Equipos de fútbol sub-14, sub-16, sub-18 da Academia Fútbol Desenvolvemento dos Estados Unidos; Estatal (sub-11 a sub-18 equipos da academia da xuventude totalmente financiados)
 Chicago Fire Juniors – Local (Club da xuventude sub-8 a sub-23) con tres equipos en Chicago; outros equipos en Indiana, Louisville (Kentucky), Florida, Míchigan, Louisiana, e Mississippi.

 Rivalidades 
Mentres o Fire ten rivalidades quentes cun número de equipos da MLS, os seguidores do Fire de diferentes idades, probablemente, darán respostas diferentes a respecto de quen rival principal do club é. Os primeiros afeccionados do Fire ía incluír rival da Brimstone Cup, FC Dallas, como inimigo do Fogo, ou Los Angeles Galaxy tras partidos quecidos de playoff e de copa con Dallas e Os Ánxeles, nos primeiros anos da liga.

Despois de que o Fire se cambiou a Conferencia Leste, reunións con Dallas e Os Ánxeles foron menos frecuentes. Rivalidades con DC United e New England Revolution emerxeron tras varias reunións emocionantes do playoff. O Fire e a Revolución é a partida máis frecuente do playoff MLS, encontrándose nos playoffs da MLS Cup 8 veces diferentes en 10 tempadas 2000-2009, dividindo estes encontros 4-4, co Fire gañando en 2000, 2003, 2008 e 2009. New England terminou os playoffs do Fire en 2002, 2005, 2006 e 2007. Rivais máis recentes inclúen Columbus Crew, que é o equipo da MLS máis próximo xeograficamente ao Fire, e os New York Red Bulls, tras a saída do exadestrador do Fire Juan Carlos Osorio a Nova York en 2007.

 Televisión 
Durante a tempada de 2012 xogos foron televisados localmente pola NBC Chicago Nonstop, canle 5.2., Con oito xogos en Comcast SportsNet Chicago e un en WMAQ-TV. Para a tempada de 2013, WPWR-TV tamén tiveron o compañeiro de transmisión de televisión oficial do Chicago Fire, con 23 xogos do Fire mostrados ao vivo en MY50 Chicago. Dan P. Kelly e Kevin Egan tamén tiveron o equipo de televisión. En 2013, as partidas tamén tiveron simulcast na radio por WLEY-FM. O locutor de radio é Oscar Guzman. Algúns xogos tamén son transmitidos nacionalmente na ESPN, ESPN2, UNIMAS, NBC Sports Network, ou Univisión a través de acordos de televisión da liga.

 Xogadores e persoal 

 Cadro Actual 
Lista do 14 de xuño de 2014. Fonte: Lista Oficial do Chicago Fire

 Xogadores do Fire a préstamo 

 Ex xogadores notables 
A lista de ex-xogadores inclúe aqueles que xogaron partidas internacionais ao xogar para o equipo ou fixo contribucións significativas para o equipo en termos de aparencias ou goles ao xogar para o equipo. La lista claramente non está completa e toda incluída, e as adicións e melloras van seguir sendo feitas ao longo do tempo.

  Dipsy Selolwane (2002–05)
  Hristo Stoichkov (2000–02)
  Will Johnson (2005)
  Wilman Conde (2007–10)
  Jonathan Bolaños (2003)
  Andy Herron (2004–06, 2008)
  Paulo Wanchope (2007)
  Deris Umanzor (2010)
  Arne Friedrich (2012–13)
  Dominic Oduro (2011–12)
  Marco Pappa (2008–12)
  Alexandre Boucicaut (2004)
  Samuel Caballero (2005)
  Iván Guerrero (2005–07)
  Ryan Johnson (2006)

  Damani Ralph (2003–04)
  Andy Williams (2003–04)
  Cuauhtémoc Blanco (2007–09)
  Jorge Campos (1998)
  Pável Pardo (2011–12)
  Tomasz Frankowski (2008)
  Piotr Nowak (1998–02)
  Ľubomír Reiter (2005)
  Fredrik Ljungberg (2010)
  Osei Telesford (2007)
  Dema Kovalenko (1999–02)
  Egidio Arévalo Ríos (2013)
  Chris Armas (1998–07)
  Chad Barrett (2005–08)
  DaMarcus Beasley (2000–04)

  Carlos Bocanegra (2000–03)
  C. J. Brown (1998–10)
  Jim Curtin (2001–08)
  Diego Gutiérrez (1998–01, 2006–08)
  Nate Jaqua (2003–06)
  Frank Klopas (1998–99)
  Justin Mapp (2003–10)
  Brian McBride (2008–10)
  Ante Razov (1998–00, 2001–04)
  Jorge Salcedo (1998)
  Tony Sanneh (2005–06)
  Zach Thornton (1998–06)
  John Thorrington (2005–10)
  Evan Whitfield (1999–04)
  Josh Wolff (1998–02)
  Eric Wynalda (2001)

 Adestradores 

  Bob Bradley (30 de outubro de 1997–5 de outubro de 2002)
  Dave Sarachan (4 de novembro de 2002–20 de xuño de 2007)
  Juan Carlos Osorio (1 de xullo de 2007–10 de decembro de 2007)
  Denis Hamlett (11 de xaneiro de 2008–24 de novembro de 2009)
  Carlos de los Cobos (1 de xaneiro de 2010–30 de maio de 2011)
  Frank Klopas (30 de maio de 2011–30 de outubro de 2013)
  Frank Yallop (31 de outubro de 2013–presente)

 Presidentes do club 
 Robert Sanderman (1997–00)
 Peter Wilt (2001–05)
 John Guppy (2005–08)
 Javier León (2008), (2010) (interino a dúas veces)
 Dave Greeley (2008–10)
 Julian Posada (2010–12)

 Directores xerais 
 Peter Wilt (1997–05)

 Directores técnicos 
 Frank Klopas (2008–11)
 Brian Bliss (Dec 6, 2013–)

 Directores de persoal do xogador 
 Mike Jeffries (2010–12)

 Adestradores asistentes 
 Denis Hamlett (1998–07)
 Mike Jeffries (1998–00, 2008–09)
 Frank Klopas (2000)
 Daryl Shore (2000–09)
 Tom Soehn (2001–03)
 Craig Reynolds (2004–07)
 Chris Armas (2008–09)
 Alvaro Briones (2010)
 Larry Sunderland (2010–11)
 Aron Hyde (2010–11)
 Mike Matkovich (2009–10, 2012–Nov 4, 2013)
 Leo Percovich (2011–Nov 4, 2013)
 C. J. Brown (Dec 11, 2013–)
 Clint Mathis (Jan 31, 2014–)

 Ring of Fire 
O "Ring of Fire" foi creado en 2003 polo Chicago Fire Soccer Club e a Chicago Fire Alumni Asociación como tributo permanente para homenaxear a aqueles que fixeron o club orgulloso e exitoso ao longo da súa historia. Ademais do inicial membro Piotr Nowak, só os membros do "Ring of Fire" poden seleccionar novos convocados, e non máis dun pode ser seleccionado nun ano. Os nomes e os números (se procede) amósanse de forma destacada dentro Toyota Park.

Non houbo homenaxeados en 2008, 2010 nin 2011. En 2008, os membros votaron para homenaxear a dous afeccionados recentemente falecidos (líderes dos seguidores Dan Parry e Brandon Kitchens), pero foron anulados por presidente do club Andrew Hauptman. Parry e Kitchens foron máis tarde feitos membros do Wall of Honor, un recoñecemento especial para os fans do Fire. Ademais de Parry e Kitchens, os fans falecidos do Fire Euan McLean e Al Hack tamén foron empossados ​​no Wall of Honor. CJ Brown se esperaba ser homenaxeado en 2011, pero foi creada unha nova regra que homenaxeados deben ser afastados do club desde hai máis dun ano natural. Brown, no momento, un adestrador adxunto do Real Salt Lake, foi oficialmente empossado na cerimonia de halftime durante o xogo na casa contra o Real Salt Lake, en Toyota Park en 9 de maio de 2012.

  10 Piotr Nowak (introducido 2003)
  41 Frank Klopas (introducido 2004)
  5 Luboš Kubík (introducido 2005)
  ex-director xeral e presidente do club Peter Wilt (introducido 2006)
  ex-adestrador Bob Bradley (introducido 2007)
  14 Chris Armas (introducido 2009)
  2 C.J. Brown (introducido 2012)

 Logros 

 Campionatos 
 MLS Cup
 Gañador (1): 1998
 Supporters' Shield
 Gañador (1): 2003
 Lamar Hunt U.S. Open Cup
 Gañador (4): 1998, 2000, 2003, 2006

 Outros 
 Conferencia Leste da MLS
 Gañador (Tempada Regular) (1): 2003
 Gañador (Playoff) (1): 2003
  Conferencia Oeste da MLS
 Gañador (Playoff) (1): 1998
 División Central da MLS
 Gañador (Tempada Regular) (2): 2000, 2001
 SuperLiga de América do Norte
 Vice-Campión (1): 2009
 Trofeos Menores
 Brimstone Cup (5): 1998, 2000, 2001, 2012, 2013
 Carolina Challenge Cup (1): 2013
 Desert Diamond Cup (1): 2014
 Premio de Xogo Limpo do Equipo da MLS (1): 2009

 Rexistro 

 Ano a ano 
AnoTempada RegularRexistro da Tempada 
(Vitorias-perdas-empates)Playoffs da MLS CupU.S. Open CupCONCACAFChampions League19982 º na oeste, 
3 º na liga20–12–0Gañou semifinais da conferencia (Colorado Rapids 2-0)  Gañou a final da conferencia (Los Angeles 2-0)  Gañou MLS Cup (D.C. United 2-0)CampiónNon se clasificou19993 º na oeste, 
4 º na liga18–14–0Perdeu semifinais da conferencia (Dallas Burn 1-2)Rolda de 163 º lugar20001 º na central, 
2 º na liga17–9–6Gañou cuartos de final (New England Revolution 2-1) Gañou semifinais (New York Red Bulls 2-1) Perdeu MLS Cup (Kansas City Wizards 0-1)CampiónNon se clasificou20011 º na central, 
2 º na liga16–6–5Gañou cuartos de final (Dallas Burn 2-1) Perdeu semifinais (Los Angeles Galaxy 1-2)SemifinaisNon realizada20023 º na leste, 
7 º na liga11–13–4Perdeu semifinais da conferencia (New England Revolution 1-2)Rolda de 16Cuartos de final20031 º na leste, 
1 º na liga Gañou Supporters' Shield 15–7–8Gañou semifinais da conferencia (D.C. United 4-0) Gañou a final da conferencia (New England Revolution 1-0) Perdeu MLS Cup (San Jose Earthquakes 2-4)CampiónNon se clasificou20045 º na leste, 
10 º na liga8–13–9non se clasificouVice-campiónSemifinais20053 º na leste, 
4 º na liga15–13–4Gañou semifinais da conferencia (D.C. United 4-0) Perdeu a final da conferencia (New England Revolution 0-1)SemifinaisNon se clasificou20063 º na leste, 
4 º na liga13–11–8Perdeu semifinais da conferencia (New England Revolution 2-4)CampiónNon se clasificou20074 º na leste, 
7 º na liga10–10–10Gañou semifinais da conferencia (D.C. United 3-2) Perdeu a final da conferencia (New England Revolution 0-1)Rolda de 16Non se clasificou20082 º na leste, 
3 º na liga13–10–7Gañou semifinais da conferencia (New England Revolution 3-0) Perdeu a final da conferencia (Columbus Crew 1-2)Cuartos de finalNon se clasificou20092 º na leste, 
5 º na liga11–7–12Gañou semifinais da conferencia (New England Revolution 3-2) Perdeu a final da conferencia (Real Salt Lake 4-5)Rolda de 16Non se clasificou20104 º na leste, 
10 º na liga9–12–9non se clasificouRolda de 16Non se clasificou20116 º na leste, 
11 º na liga9–9–16non se clasificouVice-campiónNon se clasificou20124 º na leste, 
6 º na liga17–11–6Perdeu fase eliminatoria (Houston Dynamo 1-2)Rolda de 32Non se clasificou20136 º na leste, 
12 º na liga14–13–7non se clasificouSemifinaisNon se clasificou
Fonte: MLSsoccer.com

 Rexistros do club 
 Xogos:  C.J. Brown, 296
 Goles:  Ante Razov, 76
 Asistencias:  Piotr Nowak, 48
 Peches de fábrica:  Zach Thornton, 57
 Minutos de xogo:  CJ Brown 25,738
Só tempada regular da MLS, ata 2011
 Rexistro de todos os tempos da tempada regular: 185–146–98

 Resultados Internacionais 

Torneos Internacionais

 Torneo Resultado1999 CONCACAF Champions' Cup Xogo do 3 º lugar2002 CONCACAF Champions' Cup Cuartos de final2004 CONCACAF Champions' Cup Semifinais2009 SuperLiga de América do Norte Final2010 Sister Cities International Cup Fase de grupos2010 SuperLiga de América do Norte  Fase de grupos

 Posicións finais da CONCACAF do Top 10

 Ano Posición Final CONCACAF  1999 3 ª 2002 6 ª 2004 4 ª

 Empates
 Ano Competición Club País Resultado 1999 CONCACAF Champions Cup L.D. Alajuelense  1-1 2000 Amigábel Deportivo Toluca  3–3 2007 Amigábel Celtic F.C.  1–1 2008 Amigábel Wisła Kraków  0–0 2009 SuperLiga de América do Norte Tigres UANL  1–1 2012 Amigábel Santos Laguna  2–2

 Vitorias
 Ano Competición Club País Resultado 1998 Amigábel Pumas UNAM  1–0 1999 Amigábel Legia Warsaw  3–2 1999 Amigábel Derby County F.C.  1–0 1999 CONCACAF Champions Cup Joe Public F.C.  2–0 2000 Amigábel Hamburger SV  5–1 2002 CONCACAF Champions Cup C.S.D. Municipal  1–0 2002 CONCACAF Champions Cup C.S.D. Municipal  2–0 2002 CONCACAF Champions Cup Monarcas Morelia  2–1 2004 CONCACAF Champions Cup San Juan Jabloteh  4–0 2004 CONCACAF Champions Cup Deportivo Saprissa  2–1 2007 Amigábel Cracovia Kraków  1–0 2008 Amigábel Everton  2–0 2009 SuperLiga de América do Norte San Luis F.C.  1–0 2010 SuperLiga de América do Norte Pumas UNAM  1–0 2012 Pretempada Real España  3--1 2014 Desert Diamond Cup Chivas Rayadas de Guadalajara  2--0

 Premios do equipo 
AnoMVP do EquipoBota de Ouro*Defensor do AnoGañadorGoles1998 Piotr Nowak Ante Razov10  Luboš Kubík1999 Luboš Kubík Ante Razov14  Luboš Kubík2000 Piotr Nowak Ante Razov18  Carlos Bocanegra2001 Piotr Nowak Eric Wynalda10  Zach Thornton2002 Zach Thornton Ante Razov14  Zach Thornton2003 Chris Armas Ante Razov14  Carlos Bocanegra2004 Henry Ring Damani Ralph11  Jim Curtin2005 Ivan Guerrero Chris Rolfe8  Ivan Guerrero2006 Andy Herron Andy Herron9  CJ Brown2007 Cuauhtémoc Blanco Chad Barrett7  Gonzalo Segares2008 Jon Busch Chris Rolfe9  Bakary Soumare2009 Brian McBride Brian McBride7  Wilman Conde2010 Logan Pause Marco Pappa7  CJ Brown2011 Dominic Oduro  Dominic Oduro12  Cory Gibbs2012 Chris Rolfe  Chris Rolfe8  Arne Friedrich2013 Mike Magee   Mike Magee15  Sean Johnson
Fonte: https://web.archive.org/web/20120503120914/http://www.chicago-fire.com/history/honors

*Bota de Ouro é o líder do equipo en goles (só xogos da tempada regular).

 Asistencia media do xogo 
Tempada Regular/Playoffs
 1998: 17,887/22,677
 1999: 16,016/8,197
 2000: 13,387/8,431
 2001: 16,388/11,239
 2002: 12,922/9,434
 2003: 14,005/14,961
 2004: 17,153/non se clasificou
 2005: 17,238/11,493
 2006: 14,088/10,217
 2007: 16,490/17,834
 2008: 17,034/17,312
 2009: 14,689/21,626
 2010: 15,814/non se clasificou
 2011: 14,553/non se clasificou
 2012: 16,407/10,923
 2013: 15,228/non se clasificou

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Sitio Web oficial 


Categoría:Equipos da Major League Soccer