Espiñeiro cerval

Os Espiñeiros cervais ou espiños marítimos son arbustos de folla caediza pertencentes ao xénero Hippophae, na familia Elaeagnaceae. Son a miúdo cultivados polas súas bagas, miúdas e adstrixentes, mais axeitadas para a elaboración de zumes, confeituras e marmeladas.

 Descrición 
Son arbustos espiñentos que acadan alturas de 0,5 a6 m , raramente chegan aos 18 m en Asia central,

 Distribución e hábitat 
Nativas dunha ampla zona de Europa e Asia.
Atópanse xeralmente en zonas secas e areentas. Son tolerantes ao sal no ar e no solo, mais teñen requirimentos de plena exposición ao sol para o seu pleno desenvolvemento e non aturan condicións de sombra preto de grandes árbores.

 Especies 
Hai principalmente tres especies:

 O espiñeiro marítimo ou espiñeiro cerval marítimo (Hippophae rhamnoides), é a especie máis amplamente distribuída sobre todo na faixa atlántica e no noroeste da China. En Europa atópase confinada ao longo da beiramar, onde os ventos espallan ar ateigado de sal, o que evita que outras plantas se desenvolvan, mais na Asia central atópase máis amplamente distribuída nos áridos semi-desertos, onde outras plantas non aturan nestas condicións de sequidade ; en Europa central e en Asia atópase coma un arbusto subalpino por riba da liña de árbores nas montañas, e outras áreas sollosas tales como os bancos de area dos ríos. Ten unha gran densidade de pólas e talos ergueitos con gran cantidade de espiños. As follas son moi características, dunha cor cinsenta prateada pálida, lanceoladas, de 3–8 cm de lonxitude e de menos de 7 mm de largura. É unha planta dioica, con plantas macho e femia separadas. As plantas macho producen flores marróns que desprenden gran cantidade de pole que o vento se encarga de espallar. A planta femia produce unhas bagas de 6–9 mm de diámetro, brandas e zumarentas, cun gran contido de vitamina C (120 mg por 100g); algunhas variedades teñen un gran contido de vitamina A, vitamina E, e aceites esenciais. Son unha importante fonte de alimentación para os paxaros durante o inverno, especialmente para os tordos e merlos. As súas follas son a base da alimentación da larva da avelaíña costeira da especie Eupithecia fraxinata (Eupithecia innotata f. fraxinata - a avelaíña dos freixos). Utilízana tamén coma alimento as larvas doutras lepidópteros incluídas as Euproctis chrysorrhoea, Cosmia trapezina, Saturnia pavonia, Erannis defoliaria e Coleophora elaeagnisella. 
 O espiñeiro cerval de folla de salgueiro (Hippophae salicifolia) atópase limitada no Himalaia e medra a grandes altitudes en vales de terreos secos; diferénciase de H. rhamnoides polas súas follas máis anchas (até 10 mm de largura), máis verdes (menos prateadas), e bagas amarelas. 
 O espiñeiro cerval do Tíbet (Hippophae tibetana) atópase na mesma área, mais a maiores altitudes na zona alpina ; son gamallos que non se desenvolven máis de 1 m de altura con follas de 1–3 cm de lonxitude.

Outras dúas especies, Hippophae goniocarpa e Hippophae neurocarpa, téñense descrito na China, mais non se aceptan maioritariamente coma especies distintas.

 Usos 
As bagas do espiñeiro marítimo son comestíbeis e nutritivas, mais moi acedas e adstrinxentes, polo que o seu consumo en cru non é moi pracenteiro, polo menos cómpre o consumo ben chegado o froito (unha vez xeado redúcese a adstrinxencia) e/ou mesturado con zume de froitas máis doces coma as mazás ou as uvas. Tamén se poden utilizar para facer pasteis ou marmeladas. A industria de consumo utiliza as bagas do espiñeiro marítimo para fabricar marmeladas, zumes, locións, e licores. O aceite obtido das bagas ten numerosos usos. Utilízase coma menciña curativa de numerosas doenzas que cursan con ulceracións e inflamacións tales como feridas gangrenosas, esofaxite, úlceras pépticas, colite ulcerosa, e cervicite. Os cosmonautas rusos téñeno usado mentres estaban en órbita.

A colla das bagas ten grande dificultade polos numerosos espiños que ten a planta. Unha técnica común de colleita é a de tirar unha póla enteira, mais isto dana o arbusto e reduce a produtividade das futuras collas. Nalgunhas variedades as pólase tíranse despois das primeiras xeadas, daquela as bagas despréndense de xeito moito máis doado. Durante a Guerra fría, os horticultores rusos e da Alemaña Oriental, desenvolveron novas variedades dun gran valor nutricional, grandes bagas, diferentes épocas de maduración, e pólas facilmente colleitábeis.

O espiñeiro cerval marítimo é tamén unha planta ornamental moi popular nos xardíns, particularmente coma sebes barreira para choer os eidos e leiras. As pólas úsanse tamén en arranxos florais das florarías.

Durante centos de anos, as xentes do sueste de Asia usaron esta planta para preservar e tratar varios alimentos.

Recentemente, o espiñeiro cerval marítimo utilizouse coma ingrediente de varios suplementos nutricionais que se atopan dispoñíbeis nos establecementos comerciais.

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Espiñeiro marítimo (Hippophae rhamnoides)

 Ligazóns externas 
 USDA Profile 
 Universidade de Purdu listaxe de artigos 
 Serie de fotos de resolución alta de Hort.net

Categoría:Elaeagnaceae
Categoría:Froitos do bosque
Categoría:Taxons descritos por Linné