Os dous poetas épicos

Os dous poetas épicos é unha expresión coa que se enxalza dous poetas épicos sobre todos os demais, cun propósito canónicoUso bibliográfico en español, en francés y en inglés.
Inicialmente facía referencia aos dous grandes épicos gregos que cuñaron o xénero: Homero e Hesíodo (ambos localizados confusamente no tempo, ao final da idade escura e o comezo da época arcaica: século -VIII - século -VI).

A composición da Eneida equiparou ao latino Virxilio co grego Homero, co que a partir de entón adóitanse citar emparellados.

Á súa vez, a composición d'A Divina Comedia equiparou a Dante, ben con Virxilio (que é o que o acompaña na súa viaxe infernal), ben con ambos.

A renovación do xénero a partir do Renacemento, fixo que a expresión se estendese a outras parellas: como Ariosto e Tasso (os dous poetas épicos italianos) ou Camões e Ercilla (os dous poetas épicos ibéricosÚsase mesmo o numeral «tres»: Ercilla, Hojeda e Balbuena, os tres poetas épicos máis coñecidos no Novo Mundo (La poética de Aristóteles ) ).
Notas

Véxase tamén
Outros artigos
Os nove poetas líricos
Os tres poetas tráxicos