Vladimiro I de Kíiv

Vladimiro I de Kíiv, tamén coñecido como Vladimiro I o Grande, así como o Sol VermelloNas epopeas. e San Vladimiro,Na Igrexa católica. nado como Vladímir Sviatoslavich (en ; en ; en ), nado contra 958As fontes diverxen, pero indican todas unha data de nacemento comprendida entre de 956 e 960. e finado no Mosteiro de Bérestovo (Kíiv) en 1015, foi príncipe de Nóvgorod (970) e gran príncipe de Kíiv (980-1015).

Foi unha das grandes figuras da Rusia medieval (e de Ucraína), tanto desde un punto de vista político como espiritual.

 Nome 
De acordo coa Crónica de Néstor, a crónica máis antiga da Rus de Kíiv, o seu nome real era Volodímer (en ruso antigo: Володимеръ).

Dependendo do idioma este nome pode ter variacións: en ucraíno moderno Володимир, en ruso moderno Влади́мир, en nórdico antigo Valdamarr e en nórdico moderno Valdemar.

 Chegada ao trono 
Era fillo do príncipe Sviatoslav I e de Malusha,The New England Historical and Genealogical Register (1846-), Boston, Massachusetts: New England Historic Genealogical Society, 1846-), FHL book 974 B2ne; CD-ROM No 33 Parts 1-9; See FHL., vol. 150 p. 427, 32. unha escrava descrita nas lendas como profetisa que viviu até os 100 anos e que fora levada ao palacio desde a súa cova para predicir o futuro. O irmán de Malusha, Dobrynya, foi o titor de Vladímir e o seu gran conselleiro.

Sviatoslav designou a Vladímir como gobernante de Nóvgorod, mentres que a Iaropolk, o seu fillo lexítimo, deulle Kíiv. Despois da morte de Sviatoslav no ano 972 desatouse unha guerra entre Iaropolk e o seu irmán máis novo Oleg, rexente de Drevlinia, a terra dos drevlianos.

O ano 977 Vladímir visitou a Haakon Sigurdsson, gobernante de Noruega, e recrutou a maior cantidade de guerreiros viquingos que puido para que o axudasen a recuperar Nóvgorod. Ao ano seguinte, marchou contra Iaropolk. No seu camiño a Kíiv, enviou embaixadores a Rógvolod, príncipe de Polotsk, para pedirlle a man da súa filla Rogneda. A princesa rexeitou casar con el, pero Vladímir atacou Polotsk e tomou a Rogneda á forza.

Polotsk resultou un lugar clave, xunto con Smolensk, para a toma de Kíiv no ano 980. Foi coroado o 11 de xuño dese ano como Príncipe de Nóvgorod. Vladímir acusou a Iaropolk de traizón e, no mesmo ano de 980, despois da súa vitoria sobre a rus sur de Iaropolk,Den hellige Vladimir av Kiev (~956–1015), en Katolske Kirke (en noruegués). fíxoo asasinar, e violou a súa muller Xulia (quen traería ao mundo pouco tempo despois un fillo, Sviatopolk, oficialmente fillo de Iaropolk, aínda que certas fontes afirman que sería en realidade fillo de Vladímir).

Comezou o seu reinado cunha serie de campañas vitoriosas contra os estados veciños (incluíndo os polacos e os búlgaros do Volga (musulmá) e o 11 de xuño de 980 foi proclamado príncipe da Rus de Kíiv Gran príncipe de Kíiv.

 Reinado 

Xa como rexente do principado, Vladímir continuou expandindo os seus territorios. No ano 981 conquistou numerosas cidades situadas no que hoxe é a Galicia ucraína. E no ano 983 tomou o control da zona que se encontra entre Lituania e Polonia, ademais de construír moitas fortalezas e colonias ao redor do seu reino.
miniatura|280px|"O Bautismo de San Vladimiro"por Viktor Vasnetsov.
A pesar de que o cristianismo xa gañara moitos adeptos, Vladímir permaneceu como pagán, chegando a ter até 800 concubinas e numerosas esposas, erixindo estatuas e templos pagáns. Porén, por consello dos seus achegados, enviou varios emisarios a estudar as relixións de varios dos países veciños que lle pediran que se unise ás súas respectivas relixións. Finalmente, no ano 988 converteuse ao cristianismo, e iniciou a cristianización da Rus de Kíiv, debido ao marabillados que quedaron os seus emisarios ao llegar a Constantinopla e ver os festivais que a Igrexa bizantina preparara para eles.

No mesmo ano de 988, negociou a man da irmá do emperador Basilio II, Ana Porfiroxéneta. Foi a primeira voda realizada entre unha princesa grega e un pagán, para o cal Vladímir foi bautizado antes de poder formalizar o matrimonio. O bautizo e o matrimonio producíronlle grandes cambios no seu carácter. Ao seu regreso a Kíiv, derrubou todos os monumentos pagáns e construíu numerosas igrexas, entre elas a Igrexa da Dormición da Virxe. Foi a primeira igrexa de pedra de Kíiv, e ordenou a súa construción entre 989 e 996 por traballadores bizantinos e autóctonos para conmemorar o bautismo da Rus de Kíiv.

Porén, existe outra versión sobre a conversión de Vladímir ao cristianismo. No ano 987, Bardas Skleros o Mozo e Bardas Focas rebeláronse contra o emperador Basilio II. Os dous rebeldes uniron as súas forzas por un tempo, pero pouco despois Bardas Focas autoproclamouse emperador. Basilio pediu á Rus de Kíiv axuda, aínda que nesa época se consideraban inimigos. Vladímir accedeu a cambio da man da súa irmá e aceptou converterse ao cristianismo. Cando os preparativos para a voda terminaron, Vladímir enviou 6.000 efectivos das súas tropas varegas (viquingas) ao Imperio bizantino, que puxeron fin á revolta.Histoire de Yahya-Ibn-Said d'Antioche Continuateur de Sa'id-Ibn-Bitrik (texto árabe e francés) editado e traducido por I. Kratchkovsky e A. Vasilev, Patrologia orientalis ed. por R. Graffin e F. Nau, XXIII, París, 1932..

Despois do seu matrimonio con Ana, formou un gran consello cos seus máis próximos conselleiros, ademais de cos seus 11 (ou 12) fillos que tivo coas súas esposas e concubinas.

Vladímir morreu en Beréstovo (Kíiv). Foi enterrado na Igrexa dos Décimos que el edificara. O seu corpo foi despois desmembrado e distribuído entre as súas numerosas fundacións sagradas e venerado como reliquia.

Considerado o principal fundador da Santa Rusia''', tamén é un personaxe recorrente nas bilinas (былина) rusas, poemas épicos tradicionais, na poesía heroica dos eslavos orientais da Rus de Kíiv, continuando a tradición en Rusia e Ucraína. Nestes poemas épicos repeséntase xeralmente como soberano xusto e respectado polos seus súbditos, á imaxe das lendas celtas do rei Artur.

Segundo a crónica de Néstor, . O bispo alemán Thietmar describiuno como fornicator immensus et crudelis, mentres que os cronistas se refiren aos centenares de concubinas que gardaba no seu palacio de Vishgorod.

Á súa morte, unha guerra de sucesión fratricida (1015-1019) estalou entre o seu sobriño Sviatopolk I e varios dos seus moitos fillos, entre eles Gleb e Iaroslav.

 Familia 
 Unións e descendencia 
Non se coñece o nome exacto dos seus fillos, nin mesmo se algúns deles son realemente seus (varios dos seus fillos teñen así mesmo unha nai suposta).
miniatura|200px|Vladímir e Rogneda (por Anton Losenko, 1770).

 Coa súa primeira esposa Rogneda de Polostk tivo catro fillos e dúas fillas:
 Isiaslav (morto en 1001), foi príncipe de Polotsk. O seu fillo Briatchislav, morto en 1044, proseguiu a liña dos príncipes de Polotsk.
 Iaroslav o Sabio, príncope de Rostov do Don e despois de Nóvgorod, despois da morte de Vicheslav.
 Mstislav, príncipe de Tmutorakán e despois de Chernigov.
 Vsevolod, príncipe de Vladímir.
 María Dobrónega.
 De Ana Porfiroxémeta non tivo fillos.
 Dunha checa (Malfrida):
 Vicheslav (morto en 1010), o maior de todos, príncipe de Nóvgorod.
 Doutra:
 Sviatoslav (asasinado en 1015), príncipe do Drevliáns.
 Stanislav, príncipe de Smolensk.
 Pozvizd.
 Soudislav (morto en 1065).
 Dunha búlgara:
 Borís (asasinado en 1015), príncipe de Rostov.
 Gleb (asasinado en 1015), príncipe de Murom.

 Antepasados 

 Galerías 
 Galería de retratos 

 Galería de monumentos 

 Galería numismática 

 Galería filatélica 

 San Vladimiro 
Vladímir foi canonizado, como San Vladimiro, e é venerado na Igrexa católica e na Igrexa ortodoxa. A súa festividade é o 15 de xullo. É o patrón de Rusia e de Ucraína.

 Legado e homenaxes 
 Unha das universidades de Kíiv leva o nome do personaxe que cristianizou e civilizou a Rus de Kíiv.
 A emperatriz Caterina II creou en 1782 a Orde de San Vladimiro.
 A cidade de Volodimir-Volinskii, hoxe en Ucraína, foi redenominada como Vladimir nos anos de 988-990 na honra de Vladímir I.
 En 1957, a Igrexa ortodoxa rusa fondou a Orde do Santo grande-príncipe Vladímir.
 Un golfo do mar do Xapón, na rexión rusa do Krai de Primorie (capital Vladivostok), denomínase baía de Vladímir.
 E o Seminario Teolóxico Ortodoxo de San Vladimiro está localizado nos Estados Unidos.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 Dvornik, Francis (1970): "La Russie de Kiev" en Les Slaves histoire, civilisation de l'Antiquité aux débuts de l'Époque contemporaine, París: Seuil, pp. 171-228.
 Moss, Walter G. (2002): A History of Russia. Volume I: To 1917. 2ª ed. Londres: Anthem Press. ISBN 1-84331-023-6
 Volkoff, Vladimir (1981): Vladimir, le Soleil rouge''. París e Lausanne: Julliard. ISBN 2-260-00268-4.

 Outros artigos 
 Dinastía Rurícovich
 Rus de Kíiv

Categoría:Historia de Rusia
Categoría:Historia de Ucraína
Categoría:Finados en 1015
Categoría:Santos do catolicismo
Categoría:Venerados polas igrexas ortodoxas
Categoría:Dinastía Ruríkida