Programa Kallikratis

O Programa Kallikratis, Plan Calícrates ou Programa Calícrates (en grego Πρόγραμμα Καλλικράτης, Prógramma Kallikrátis), cuxo nome completo é Nova arquitectura das Autonomías e da Administración Descentralizada - Programa Kallíkratis (en grego Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης - Πρόγραμμα Καλλικράτης, Nea Arkhitektonikí tis Aftodioíkisis kai tis Apokendroménis Dioíkisis - Prógramma Kallikrátis), é unha lei grega que reformou a división administrativa de Grecia no ano 2010. Ademais, concretou os límites das unidades autónomas, como o procedemento de elección dos distintos órganos e as competencias destes.

O plan votouse no Parlamento grego en maio de 2010 e parte del foi publicado no Boletín do Estado do 7 de xullo de 2010 para que puidese aplicarse ás eleccións autonómicas gregas do ano 2010. Entrou en vigor o 1 de xaneiro de 2010. Tanto a elaboración da lei como tamén ao entrar en vigor provocaron reaccións violentas e manifestacións en toda Grecia, e ata unha folga de fame. Entre os principais motivos destas reaccións están as fusións e os recortes en certos servizos sociais, como en centros educativos e de saúde.

 Disposicións principais 
O plan Kallikratis é en certo modo a continuación do plan Capodistrias» (Lei 2539/97), xa que foron presentados polo mesmo partido (PASOK) e se rexen polo mesmo principio de fusión obrigatoria dos pequenos Concellos noutros maiores.
 Os aspectos chave do programa son:
 Redución do número de concellos, así como dos seus representantes políticos e os seus correspondentes funcionarios a medio terzo da súa representación.
 Substitución das cincuenta e sete prefecturas polas trece periferias.
 División administrativa de segunda orde, establecendo administracións descentralizadas. 
 Cambio das formas de financiamento local e reasignamento dunha serie de responsabilidades de cada grao administrativo.
De acordo co que dixo Giánnis Rangúskis, ministro de Interior de Grecia no momento de aprobar o plan, o criterio foi que non houbese ningún concello menor de 25.000 habitantes na zona metropolitana de Atenas, nin de 10.000 habitantes no resto do país, agás as zonas máis montañosas, nas que o límite se estableceu en 2.000 habitantes. Nas illas utilizouse a lóxica de "unha cidade por illa", coas excepcións de Creta e Eubea.

Situación previaPlan KallikratisConcellosDivisión administrativa básica. En total 940 concellos e 124 comunidades. A maioría proviñan de fusións realizadas en 1997 a raíz do plan Capodistrias, e estes subdividíanse en divisións municipais, correspondentes con estes antigos concellos.División administrativa básica. Reduciuse a 325 concellos mediante fusións voluntarias ou ben forzadas. Estas divídense en unidades municipais, correspondentes basicamente aos antigos concellos e en comunidades, que se corresponde coas antigas divisións municipais.PrefecturasDivisións administrativas de segunda orde. En total existían cincuenta e sete prefecturas, catro delas como unha subdivisión da anterior prefectura de Ática.Agora denominadas unidades periféricas. Son setenta e catro en total, e proveñen da división dalgunhas das prefecturas, mentres que outras permaneceron idénticas.PeriferiasTrece en total. Responsables da coordinación das autoridades locais, a legalidade das súas accións e a implementación das políticas gobernamentais a nivel rexional.Mantendo os seus límites xeográficos, pero constituíndo agora a división administrativa de segunda orde. Fórmanse a partir dun grupo de unidades periféricas.Administracións descentralizadasNon existían.Sete en total. O seu presidente (secretario xeral) é escollido polo Goberno. Toman en gran medida as antigas funcións das periferas.

 Divisións 
 Administracións descentralizadas 
O programa Kallikratis introduce as "administracións descentralizadas", que substitúen as trece periferias do programa Capodistrias. A estas pasaránselle as competencias das periferias que, segundo a Constitución de Grecia, teñen que estar baixo control do Estado central. O xefe da Administración terá o título de secretario xeral e será escollido polo Goberno central.

Fixéronse sete administracións descentralizadas:







 Periferias 
O programa Kallikratis mantén as mesmas trece periferias que o programa anterior, que son:














A elección do presidente da periferia realízase de maneira directa a través das eleccións municipais e periféricas e, en certa maneira, as periferias pasan a ter as mesmas competencias ca as antigas prefecturas.

 Unidades periféricas 

As setenta e catro unidades periféricas susbtitúen as antigas prefecturas. Algunhas corresponden exactamente a estas , pero outras fórmanse a partir da división dunha antiga prefectura.

 Periferia Unidade periférica Prefectura coa que se corresponde Ática  Atenas Setentrional  Atenas (parte) Ática  Atenas Occidental  Atenas (parte) Ática  Atenas Central  Atenas (parte) Ática  Atenas Meridional  Atenas (parte) Ática  Ática Oriental  Ática Oriental Ática  O Pireo  O Pireo (parte) Ática  Illas  O Pireo (parte) Ática  Ática Occidental  Ática Occidental Grecia Central  Beocia  Beocia Grecia Central  Eubea  Eubea Grecia Central  Euritania  Euritania Grecia Central  Fócida  Fócida Grecia Central  Ftiótide  Ftiótide Macedonia Central  Emacia  Emacia Macedonia Central  Tesalónica  Tesalónica Macedonia Central  Kilkís  Kilkís Macedonia Central  Pella  Pella Macedonia Central  Piería  Piería Macedonia Central  Serres  Serres Macedonia Central  Calcídica  Calcídica Creta  A Canea  A Canea Creta  Heraklion  Heraklion Creta  Lasithi  Lasithi Creta  Rétino  Rétino Macedonia Oriental e Tracia  Drama  Drama Macedonia Oriental e Tracia  Evros  Evros Macedonia Oriental e Tracia  Tasos  Kavala (parte)  Macedonia Oriental e Tracia  Kavala  Kavala (parte) Macedonia Oriental e Tracia  Xánthi  Xánthi Macedonia Oriental e Tracia  Ródope  Ródope Epiro  Arta  Arta Epiro  Ioánina  Ioánina Epiro  Préveza  Préveza Epiro  Tesprotia  Tesprotia Illas Xónicas  Corfú  Corfú Illas Xónicas  Ítaca  Cefalonia (parte) Illas Xónicas  Cefalonia  Cefalonia (parte) Illas Xónicas  Léucade  Léucade Illas Xónicas  Zante  Zante Exeo Setentrional  Quíos  Quíos Exeo Setentrional  Icaria  Samos (parte) Exeo Setentrional  Lemnos  Lesbos (parte) Exeo Setentrional  Lesbos  Lesbos (parte) Exeo Setentrional  Samos  Samos (parte) Peloponeso  Arcadia  Arcadia Peloponeso  Argólida  Argólida Peloponeso  Corintia  Corintia Peloponeso  Laconia  Laconia Peloponeso  Mesenia  Mesenia Exeo Meridional  Andros  Cícladas (parte) Exeo Meridional  Kálimnos  Dodecaneso (parte) Exeo Meridional  Kárpatos  Dodecaneso (parte) Exeo Meridional  Ceos-Citnos  Cícladas (parte) Exeo Meridional  Cos  Dodecaneso (parte) Exeo Meridional  Milos  Cícladas (parte) Exeo Meridional  Míkonos  Cícladas (parte) Exeo Meridional  Naxos  Cícladas (parte) Exeo Meridional  Paros  Cícladas (parte) Exeo Meridional  Rodas  Dodecaneso (parte) Exeo Meridional  Siros  Cícladas (parte) Exeo Meridional  Santorini  Cícladas (parte) Exeo Meridional  Tinos  Cícladas (parte) Tesalia  Karditsa  Karditsa Tesalia  Larisa  Larisa Tesalia  Magnesia  Magnesia (parte) Tesalia  Espóradas  Magnesia (parte) Tesalia  Tríkala  Tríkala Grecia Occidental  Acaia  Acaia Grecia Occidental  Etolia-Acarnania  Etolia-Acarnania Grecia Occidental  Élide  Élide Macedonia Occidental  Flórina  Flórina Macedonia Occidental  Grevená  Grevená Macedonia Occidental  Kastoriá  Kastoriá Macedonia Occidental  Kozani  Kozani

 Concellos 
Os 910 concellos e as 124 comunidades do plan Capodistrias simplifícanse en 325 concellos, fusionando aqueles de menor tamaño cos de maior tamaño. Os concellos divídense en unidades municipais, que se corresponden cos antigos concellos, e estas á súa vez divídense en comunidades, que sen corresponden coas antigas divisións municipais.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Texto completo da lei - Boletín Oficial de Grecia (en grego)
 FEK Α138 do 09/08/2010 (en grego)
 FΕΚ Α138 do 16/06/2011 (en giego)

Categoría:Grecia