Gran Premio dos Estados Unidos de 1974

O Gran Premio dos Estados Unidos de 1974 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 6 de outubro de 1974 no circuíto de Watkins Glen. Foi a 15ª carreira da tempada de Fórmula Un de .

 Resumo da carreira 
Carlos Reutemann gañou desde a pole, por diante do Brabham do seu compañeiro Carlos Pace, mentres que Emerson Fittipaldi foi cuarto conseguindo o seu segundo campionato do mundo en tres anos e o primeiro para o Equipo McLaren. O americano Mario Andretti, logo de clasificarse nunha excelente terceira posición, foi descualificado cando o motor do seu Parnelli se calou na grella de saída e o seu equipo empuxouno para arrincar.

Emerson Fittipaldi de McLaren e o Ferrari de Clay Regazzoni chegaron á última carreira da tempada, empatados no campionato de pilotos con 52 puntos, o Tyrrell de Jody Scheckter, con 45 puntos, tiña tamén unha remota posibilidade de alcanzar aos dous.

No principio do ano, Peter Revson, un dos cinco pilotos estadounidenses en gañar un Gran Premio, morrera nun accidente nunhas probas, pero o público americano tivo compatriotas Mario Andretti e Mark Donohue, e os dous pilotaron coches de fabricación estadounidense de equipos dos Estados Unidos .

Nos adestramentos previos á carreira, Clay Reggazoni tivo un grande accidente, no cal lesionouse unha perna, obrigando ademais a Ferrari a traer un novo chasis desde Italia, Jody Scheckter tamén necesitou un novo chasis, xa que destruíra o seu Tyrrell nun accidente no Gran Premio do Canadá. O único cambio na grella era o regreso de José Dolhem a Surtees, logo da pobre actuación de Derek Bell no Canadá, Eppie Wietzes non reapareceu no Brabham que correra en Mosport e Tim Schenken tomaría un dos problemáticos Lotus 76, mentres os pilotos titulares, Ronnie Peterson e Jacky Ickx, concentraríanse nos vellos Lotus 72.
Os adestramentos comezarían con outro grande accidente, o cal deixou a Jean Pierre Beltoise cun óso roto no seu pé logo de destruír un dos novos BRM. O non tomaría parte das actividades.
A Pole Position foi conseguida por Carlos Reutemann, (Brabham) seguido dun impresionante James Hunt no seu Hesketh, impresionante foi tamén a actuación de Mario Andretti, correndo co novo Parnelli, Carlos Pace co Brabham completou os catro primeiros. Despois viñan Lauda, Sheckter, Watson (cun Brabham privado) e os contendentes para o título, Fittipaldi e Reggazoni tras el. Os 10 primeiros completábanos J.P. Jarier no seu Shadow e Jaques Henri Laffite, que nunha boa actuación clasificou 11° ao seu mediocre Iso-Marlboro, notables tamén foron Chris Amon clasificando 12° co único BRM e Danny Hulme 17° no seu último gran premio. Ronnie Peterson veríase moi limitado co seu antigo Lotus 72 e se clasificaría 19°.

O domingo foi un día glorioso, claro e cálido. Na volta de quecemento, Andretti desenvolveu un fallo no encendido, e o inicio atrasouse 25 minutos mentres que o equipo apresurouse a resolver o problema. Mario tomou o seu lugar na grella, pero cando Tex Hopkins deixou caer a bandeira verde, o Parnelli quedo parado, e o resto de participantes tivo que evitalo. O seu equipo finalmente conseguiu arrincar o coche empuxándoo, pero Andretti veu a bandeira negra e quedou descualificado.

Desde o principio, Reutemann liderou por diante de James Hunt, Pace, Niki Lauda, Scheckter, Fittipaldi e Regazzoni. Aos poucos, a brecha entre Reutemann e Hunt ampliouse, e para o final da terceira volta, en loita polo terceiro lugar estaban Lauda, Sheckter e Fittipaldi, Reggazoni viña despois, aínda que ao cabo dalgunhas voltas o Ferrari comezou a experimentar problemas de dirección, o que lle fixo perder velocidade e ser adiantado por John Watson e Arturo Merzario, mentres tanto Fittipaldi seguía cos ollos postos en Sheckter.

Na volta 10, o debutante austríaco, era a súa segunda carreira, Helmut Koinigg sufriu o rebentón da roda traseira dereita do seu Surtees, estrelándose a gran velocidade contra a barreira de contención na popular curva da bota. Debido á gran violencia do impacto a barreira partiuse e acabou decapitando mortalmente ao talentoso novato. John Surtees retirou a José Dolhem cando a triste noticia chegou aos pits, logo deste accidente, Firestone retirouse da Fórmula 1 para sempre, debido ao accidente de Koinigg.

Malia todo a carreira continuou con Reutemann liderando por diante de Hunt, Pace, Sheckter e Fittipaldi, Reggazoni entrou a pits para cambiar pneumáticos, o cal non mellorou o manexo do seu Ferrari. Continuaría na pista polo resto da tarde, pero as súas esperanzas de gañar o título xa eran historia, ata se Fittipaldi non terminase.
Cara á metade da carreira Lauda comezou a sufrir problemas de manexo, sendo adiantado por Sheckter, Fittipaldi e Merzario. A súa carreira terminou na volta 39 con problemas na suspensión. Hunt comezou a ter problemas e Carlos Pace comezou a achegarse, quitándolle o segundo posto a catro voltas do final, dándolle a Brabham un 1-2. James Hunt finalizou terceiro, mentres que Emerson Fittipaldi asegurou a súa volta na volta 45, cando Jody Scheckter retirouse cun problema no tanque de combustible do seu Tyrrell, dándolle ao piloto de McLaren 3 puntos. Merzario tamén abandonou dándolle o quinto posto a Watson, Patrick Depailler (tyrrell) completou os puntos.

 Clasificación 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 7  Carlos Reutemann Brabham-Ford 59 1:40:21.439 1 9 2 8  Carlos Pace Brabham-Ford 59 + 10.735 seg 4 6 3 24  James Hunt Hesketh-Ford 59 + 1:10.384 2 4 4 5  Emerson Fittipaldi McLaren-Ford 59 + 1:17.753 8 3 5 28  John Watson Brabham-Ford 59 + 1:25.804 7 2 6 4  Patrick Depailler Tyrrell-Ford 59 + 1:27.506 13 1 7 33  Jochen Mass McLaren-Ford 59 + 1:30.012 20  8 26  Graham Hill Lola-Ford 58 + 1 volta 24  9 15  Chris Amon BRM 57 + 2 voltas 12  10 17  Jean-Pierre Jarier Shadow-Ford 57 + 2 voltas 10  11 11  Clay Regazzoni Ferrari 55 + 4 voltas 9  12 27  Rolf Stommelen Lola-Ford 54 + 5 voltas 21  Ret 1  Ronnie Peterson Lotus-Ford 52 Sistema combustible 19  NC 22  Mike Wilds Ensign-Ford 50 Non clasificado 22  NC 16  Tom Pryce Shadow-Ford 47 Non clasificado 18  Ret 3  Jody Scheckter Tyrrell-Ford 44 Sistema combustible 6  Ret 20  Arturo Merzario Iso Marlboro-Ford 43 Eléctrico 15  Ret 12  Niki Lauda Ferrari 38 Suspensión 5  Ret 21  Jacques Laffite Iso Marlboro-Ford 31 Motor 11  Ret 66  Mark Donohue Penske-Ford 27 Suspensión 14  Ret 18  José Dolhem Surtees-Ford 25 Abandono 26  Ret 10  Vittorio Brambilla March-Ford 21 Sistema combustible 25  Ret 19  Helmuth Koinigg Surtees-Ford 9 Accidente mortal 23  Ret 2  Jacky Ickx Lotus-Ford 7 Suspensión 16  DSC 31  Tim Schenken Lotus-Ford 6 Descualificado 27  DSC 55  Mario Andretti Parnelli-Ford 4 Descualificado 3  Ret 6  Denny Hulme McLaren-Ford 4 Motor 17  NSC 9  Hans Joachim Stuck March-Ford   NSC 42  Ian Ashley Brabham-Ford   NSC 14  Jean-Pierre Beltoise BRM    

 Opcións 
 Tres pilotos chegaron a rolda final cunha oportunidade de gañar o campionato, por primeira vez en 10 anos.
 Emerson Fittipaldi (52 pts) necesitaba:
 Terminar cuarto, e por diante de Regazzoni
 Acabar quinto ou sexto, con Scheckter segundo ou peor e Regazzoni detrás del.
 Terminar fóra dos puntos, con Scheckter segundo ou peor e Regazzoni fora dos puntos.
 Clay Regazzoni (52 pts) necesitaba:
 Terminar terceiro, e por diante de Fittipaldi
 Acabar quinto ou sexto, con Scheckter segundo ou peor e Fittipaldi detrás del
 Jody Scheckter (45 pts) necesitaba:
 Ser primeiro, con Regazzoni cuarto ou peor e Fittipaldi quinto ou peor
 McLaren-Ford e Ferrari chegaron a esta carreira cunha oportunidade de gañar o Campionato de Construtores.
 McLaren-Ford (69 pts) necesitaba:
 Ser primeiro ou segundo
 Ser terceiro, e o mellor Ferrari segundo ou peor
 O mellor Ferrari terceiro ou peor
 Ferrari (65 pts) necesitaba:
 Ser primeiro co mellor McLaren terceiro ou peor
 Ser segundo, co mellor McLaren sexto ou peor

 Posicións logo da carreira 

Clasificación no campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  Emerson Fittipaldi 55 2  Clay Regazzoni 52 3  Jody Scheckter 45 4  Niki Lauda 38 5  Ronnie Peterson 35

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  McLaren-Ford 73 (75) 2  Ferrari 65 3  Tyrrell-Ford 52 4  Lotus-Ford 42 5  Brabham-Ford 35

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 7 mellores resultados das primeiras 8 roldas e os 6 mellores resultados das últimas 7 roldas contan para o campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.

 Notas 

 Bibliografía 
 Doug Nye (1978). The United States Grand Prix and Grand Prize Races, 1908-1977. B. T. Batsford. ISBN 0-7134-1263-1
 "16th U.S. Grand Prix: Reutemann Wins, Fittipaldi Is Champion". (xaneiro de 1975). Road & Track, 108-111.

 Ligazóns externas 

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1974
Categoría:Gran Premio dos Estados Unidos de Fórmula 1