Squilla mantis

A galera, esquila ou esquila común,A Chave (2020): Os nomes galegos dos crustáceos. Xinzo de Limia (Ourense): A Chave Consultado o 25 de xuño de 2022. Squilla mantis, é unha especie de crustáceo malacostráceo  da subclase dos hoplocáridos, orde dos estomatópodos e familia dos esquílidos, unha das numerosas comprendidas no xénero Squilla.Squilla mantis (Linnaeus, 1758) no WoRMS. Consultada o 28 de febreiro de 2021.

É un marisco que se pesca en grandes cantidades, aínda que non é moi apreciado gastronomicamente, pese ao seu excelente sabor, debido a que posúe pouca carne.

 Taxonomía 
 Descrición 
A especide foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae baixo o nome de Cancer mantis.

 Sinónimo 
Ademais de polo nome actualmente válido a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
 Cancer mantis Linnaeus, 1758 (protónimo)

 Características 
miniatura|200px|esquerda|Nótese o 2º par de pereiópodos

A galera pode chegar a alcanzar uns 200 mm de lonxitude.

Presenta oito pares de apéndices no cefalotórax (pereiópodos), sendo os cinco primeiros fortes e curtos, terminados nunha uña curvada e adaptados para escavar.

O segundo par é máis robusto e de maior lonxitude que o resto, e preséntase dentado con cinco espiñas. 

A súa coloración é amarela ferruxenta, parda clara ou cor salmón, con bordos azulados e avermellados, sendo de cor máis clara na zona ventral. 

Os ollos son verdosos, con manchas de cor púrpura rebeteadas de branco. 

Os ollos están sustentados por longos pedúnculos móbiles, e son moi complexos.

 Distribución e hábitat 
 Distribución 
Squilla mantis é unha espècie propia do mar Mediterráneo e do Atlántico noroeste.

 Hábitat 
Encóntrase sobre fondos pedregosos ou lamacentos fangosos do litoral.

 Bioloxía 
miniatura|180px|Squilla mantis á venda nun mercado catalán

 Alimentación 
A galera é un animal carnívoro. A súa dieta componse principalmente de peixes e doutros crustáceos. Captura as súas presas utilizando o seu longo par de brazos, suxeitándoas coas afiadas espiñas ou golpeándoas coa grosa punta.

 Reprodución 
A época da desova ten lugar entre maio e xuño.

 Pesca 
Squilla mantis é o único estomatópodo nativo que se pesca a escala comercial no Mediterráneo. Máis de 7 000 t captúranse anualmente, o 85% das cales se apañan nas costas italianas do mar Adriático. Tamén se captura no mar Xónico, fronte a Sardeña, e fronte á costa de Cataluña e das Illas Baleares. Fóra do Mediterráneo, consómese en Andalucía, no golfo de Cádiz, que é de onde procede o nome vulgar de galera.Squilla mantis (Linnaeus, 1758) en ictioterm.es

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Crustáceos
 Marisco

 Ligazóns externas 
 Ficha en pescaderiascorunesas.es .
 Saquilla mantis (Linnaeus, 1758) en asturnatura.com
 Long Bodied Crab. Squilla mantis na EOL.

Categoría:Malacostráceos
Categoría:Crustáceos do océano Atlántico
Categoría:Animais descritos en 1758
Categoría:Taxons descritos por Linné