Ein deutsches Requiem

Ein deutsches Requiem, Op. 45 (en galego Un Requiem alemán) é unha grande obra de Johannes Brahms para orquestra, coro e solistas, composta entre 1865 e 1868. Está composta de sete partes e ten unha duración de entre 65 e 80 minutos, o que a converten na obra máis longa do compositor alemán. Ein deutsches Requiem é unha obra sacra, mais non litúrxica, e a diferenza da longa tradición de Réquiems escritos en latín, Ein deutsches Requiem está escrito en lingua alemá.

 Historia 
No seu propio catálogo, Brahms indica unha única etapa de composición do seu Requiem: «Verán de 1866, Zuric e Baden-Baden»Guide de la musique sacrée et chorale profane — de 1750 à nos jours, sld. François-René Tranchefort, Fayard, 1993, páxs. 113-120. Non obstante, a xénese da obra foi longa, prolongándose dende 1854 ata 1868.

A nai de Brahms morreu en febreiro de 1865, unha perda que provocou nel moita dor e ben puido ter inspirado Ein deutsches Requiem. Os prolongados sentimentos despois da morte de Robert Schumann en xullo de 1856 puideron ser tamén motivacións, aínda que a súa reticencia sobre estes feitos faino incerto.Steinberg, 69. GoogleBooks partial preview Retrieved 1 September 2011.

A súa idea orixinal era a dunha obra de seis movementos; de acordo cos seus lugares eventuais na versión final, estes eran os movementos 1–4 e 6–7. A finais de abril de 1865, Brahms rematara xa o primeiro, segundo e cuarto movementos. O segundo movemento empregaba algo de material musical abandonado que escribira en 1854, o ano do colapso mental e intento de suicidio de Schumann, e o traslado de Brahms a Düsseldorf para axudar a Clara Schumann e os seus fillos pequenos.

Brahms rematou toda a obra agás o que agora é a quinta parte en agosto de 1866.Steinberg, 68 Johann Herbeck dirixiu os tres primeiros movementos en Viena o 1 de decembro de 1867. Esta estrea parcial foi mal dibido a un malentendido coa puntuación da partitura de timbal. As seccións marcadas como pf foron tocadas como f ou ff, afogando ao resto da orquestra na sección fugada do terceiro movemento.Thuleen, N. "Ein deutsches Requiem: (Mis)conceptions of the Mass." Retrieved 1 September 2011. A primeira interpretación dos seis movementos foi estreada na Catedral de Bremen seis meses despois no Venres Santo, o 10 de abril de 1868, baixo a dirección do propio compositor e con Julius Stockhausen como barítono solista. A interpretación foi un grande éxito e marcou un punto de inflexión na súa carreira.

En maio de 1868 Brahms compuxo un movemento adicional, que se convertería no quinto movemento na versión final. O novo movemento, que foi escrito para soprano solista e coro, foi cantado por primeira vez o 12 de setembro de 1868 en Zürich por Ida Suter-Weber, baixo a batuta de Friedrich Hegar á fronte da Tonhalle Orchester Zürich. A versión final de sete movementos de Ein deutsches Requiem foi estreada en Leipzig o 18 de febreiro de 1869 pola Gewandhausorchester Leipzig e coro, dirixidos por Carl Reinecke e con Emilie Bellingrath-Wagner e Franz Krükl como solistas. Posteriormente interpretouse por toda Europa, e Brahms comezou a ser considerado como un compositor de importancia.Cf. Roberto L. Pájares Alonso, Historia de la música en 6 bloques. Bloque 1. Músicos y contexto, Aebius, Madrid, s.f., páx. 351.

A partitura foi publicada por Rieter-Biedermann en Leipzig en novembro de 1868.

 Características 
Trátase dun híbrido entre a cantata e o oratorio, onde a sensibilidade está moi próxima á misericordia, a compaixón e o optimismo,Cf. José Carlos Carmona, «Más allá del sonido y la muerte», en VV.AA., Símbolos estéticos, Universidad de Sevilla, 2001, páx. 143. o que a afasta do réquiem no sentido litúrxico, así como da Misa de defuntos ou dunha intencionalidade sacra. Neste sentido, Brahms afástase da tradición católica, e se sitúa na órbita das ensinanzas do luteranismo ao seleccionar textos bíblicos que eluden referencias á vida eterna, ao xuízo final ou a un Deus castigador.

 Instrumentación 
Ademais da utilización de coro e soprano e barítono solistas, a partitura de Brahms require da utilización de:
Instrumentación de Ein deutsches Requiem
|-
| bgcolor="#FFECB2"|Madeiras 2 frautas, piccolo, 2 óboes,2 clarinetes, 2 fagots e contrafagot (contrafagot ''ad libitum).Metais
|-
| | 4 trompas, 2 trompetas, 3 trombóns e tuba.
|-
| bgcolor="#FFECB2"|Percusión Timbais.Cordas
|-
| | 16 violíns primeiros, 16 violíns segundos, 12 violas, 12 violonchelos e 8 contrabaixos
arpa (unha parte, preferiblemente dobrada)
|-
|-
| bgcolor="#FFECB2"|Teclado Órgano

 Partes 
Gravacións de The Holden Consort Orchestra and Choir.

 Título Solo Tonalidade Tempo Compás Fonte Tradución Inoicon  Selig sind, die da Leid tragen  Fa Maior(Moi lento e expresivo) 15px Matthew 5:4 Benaventurados os que soportan o sufrimento  D-flat major   Psalm 126:5–6 Os que sementaron con bágoas, con alegría segarán Selig sind, die da Leid tragen  Fa Maior    Benaventurados os que soportan o sufrimento IInoicon  Denn alles Fleisch, es ist wie Gras  Si bemol menor Langsam, marschmäßig (Lento, como unha marcha) 3/4 1 Peter 1:24 Para toda carne, é como a herba So seid nun geduldig  Sol bemol Maior Etwas bewegter (Un pouco máis movido)  James 5:7 Así ser paciente Denn alles Fleisch, es ist wie Gras  Si bemol menor Tempo I   Para toda carne, é como a herba Aber des Herrn Wort bleibet in Ewigkeit  Si bemol Maior Un poco sostenuto  1 Peter 1:25 Mais a palabra do Señor permanece para sempre Die Erlöseten des Herrn werden wiederkommen   Allegro non troppo 15px Isaiah 35:10 Os rescatados do Señor volverán Freude, ewige Freude   Tranquillo   Alegría, eterna alegría IIInoicon  Herr, lehre doch mich Bar Re menor Andante moderato 15px Psalm 39:4 Señor, esíname Ach, wie gar nichts Bar   3/2 Psalm 39:5–6 Ah, como en balde Ich hoffe auf dich  Re Maior    Psalm 39:7 A iña esperanza está en ti Der Gerechten Seelen sind in Gottes Hand    4/2 Wis 3:1 As almas dos xustos están na man de Deus IVnoicon  Wie lieblich sind deine Wohnungen  Mi bemol Maior Mäßig bewegt (Moderadamente movido) 3/4 Psalm 84:1,2,4 Que bonitas son as túas moradas Vnoicon  Ihr habt nun Traurigkeit Sop Sol Maior Langsam (Lento) 15px John 16:22 Agora tes tristeza Ich will euch trösten     Isaiah 66:13 Eu vos consolarei Sehet mich an Sop Si bemol Maior   Sirach 51:27 Mírame Ich will euch trösten      Eu vos consolarei Ihr habt nun Traurigkeit Sop     Agora tes tristeza Ich will euch trösten  Sol Maior    Eu vos consolarei VInoicon  Denn wir haben hie keine bleibende Statt  Dó menor Andante 15px Hebrews 13:14 Porque aquí non temos un lugar duradeiro Siehe, ich sage euch ein Geheimnis Bar Fa díese menor   1 Cor 15:51–52 Velaquí, dígovos un misterio Denn es wird die Posaune schallen  Dó menor Vivace 3/4 1 Cor 15:52 Porque a trompeta (literalmente trombón) soará Dann wird erfüllet werden Bar    1 Cor 15:54 Entón será cumprido Der Tod ist verschlungen in den Sieg     1 Cor 15:54–55 A morte ten sido devorada na vitoria Herr, du bist würdig  Dó maior Allegro 4/2 Rev 4:11 Señor, ti es digno VIInoicon  Selig sind die Toten  F major Feierlich (Solemne) 15px Rev 14:13 Benaventurados os mortos Ja, der Geist spricht, daß sie ruhen  A major    Si, o espírito di que eles descansan Selig sind die Toten  F major    Benaventurados os mortos

 Gravacións 

AnoDirectorSopranoBarítonoCoroOrquestraSelo 1947 Herbert von Karajan Elisabeth Schwarzkopf Hans Hotter Wiener Singverein Wiener Philharmoniker  EMI 1954 Bruno Walter Irmgard Seefried George London Westminster Choir New York Philharmonic  Sony 1955 Rudolf Kempe Elisabeth Grummer Dietrich Fischer-Dieskau Chor der St. Hedwigs-Kathedrale Berliner Philharmoniker  EMI 1957 Sergiu Celibidache Agnes Giebel Hans Hotter Chor des Kölner Rundfunks Orchester des Kölner Rundfunks  Audiophile Classics 1960 Sergiu Celibidache Agnes Giebel Hermann Prey Coro di Milano delta RAI Orchestra Sinfonica di Milano delta RAI  IDIS 1961 Otto Klemperer Elisabeth Schwarzkopf Dietrich Fischer-Dieskau Philharmonia Chorus Philharmonia Orchestra  EMI 1967 Ernest Ansermet Agnes Giebel Hermann Prey Chorale de la Suisse Romande Orchestre de la Suisse Romande  Decca 1977 Lorin Maazel Ileana Cotrubas Hermann Prey New Philharmonia Chorus New Philharmonia Orchestra  Sony 1985  Georg Solti Kiri Te Kanawa Bernd Weikl Chicago Symphony Chorus Chicago Symphony Orchestra  Decca 1964 Herbert von Karajan Gundula Janowitz Eberhard Waechter Wiener Singverein Berliner Philharmoniker  Deutsche Grammophon 1976 Herbert von Karajan Anna Tomowa-Sintow José van Dam Wiener Singverein Berliner Philharmoniker  EMI 1978 Carlo Maria Giulini Ileana Cotrubas Dietrich Fischer-Dieskau Edinburgh International Festival Chorus London Philharmonic Orchestra  BBC Music 1983 Giuseppe Sinopoli Lucia Popp Wolfgang Brendel Prager Philharmonischer Chor Tschechische Philharmonie  Deutsche Grammophon 1983 Herbert von Karajan Barbara Hendricks José van Dam Wiener Singverein Wiener Philharmoniker  Deutsche Grammophon 1987 Carlo Maria Giulini Barbara Bonney Andreas Schmidt Konzertvereinigung Wiener Staatsopernchor Wiener Philharmoniker  Deutsche Grammophon 1991 Helmuth Rilling Donna Brown Gilles Cachemaille Gächinger Kantorei Stuttgart Bach-Collegium Stuttgart Hänssler Classic 2010 Nikolaus Harnoncourt Genia Kühmeier Thomas Hampson Arnold Schoenberg Chor Wiener Philharmoniker RCA Red Seal

 Gravacións doutras versións 
 2010 Coviello Classics: Simon Halsey (director), Rundfunkchor Berlin (versión para piano a catro mans de Johannes Brahms nun arranxo para coro e solistas), Marlis Petersen (soprano), Konrad Jarnot (barítono), Philip Mayers e Phillip Moll (piano)

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Notas, discografía e libreto (alemán / castelán) en Kareol
 20px Ein deutsches Requiem coa Orquestra Sinfónica de Galicia e os Coros da OSG e a Generalitat Valenciana baixo a dirección de Jesús López Cobos (en YouTube)

Categoría:Réquiems
Categoría:Composicións musicais de Johannes Brahms
Categoría:Composicións musicais de 1868