Pementa de Guinea

Os chamados grans do paraíso son unha especia do oeste de África obtida da planta Aframomum melegueta. É picante ao padal, con sabor moi similar á pementa negra. Tamén se coñece como pementa de Guinea.

 Descrición 
Planta da familia do xenxibre, cunha raíz en forma de rizoma, con talos foliares de non máis de 60 centímetros de lonxitude. As follas son compostas. As flores son violetas e saen directamente da raíz, máis ou menos solitarias. O froito é rubio, con multitude de sementes aromáticas pardas.

 Historia e usos 
miniatura|esquerda|Froitos de Aframomum melegueta nun mercado de São João dos Angolares, Illa de São Tomé
A pementa guineana é usada de modo corrente nas cociña da África Occidental e da África do Norte, para onde era exportada polas rotas das caravanas de camelos a través do Deserto do Sáhara, e de alí distribuída para Sicilia e Italia. Mencionada por Plinio o Vello como "pementa africana", foi esquecida en Europa até tornarse substituto da pementa negra en moda nos séculos XIV e XV, sobre todo no norte de Francia, unha das máis populosas rexións europeas da época.

En 1469, Afonso V, Rei de Portugal concedeu o monopolio do comercio do golfo de Guinea ao mercador lisboeta Fernão Gomes, incluíndo a exclusividade do comercio da pementa de Guinea, entón chamada "malagueta" - que lle foi concedido por 100.000 reais anuais- en troco de explorar 100 leguas da costa de África por ano durante cinco anos. A pementa de Guinea era entón moi popular como substituto da valiosa pementa negra asiática.Daniel F. Austin, "Florida ethnobotany", p. 170, CRC Press, 2004, ISBN 0-8493-2332-0

Cando Cristovo Colón chegou ao Novo Mundo en 1492 e trouxo os primeiros exemplares de Capsicum frutescens, o picante da capsaicina espertou interese nos portugueses que había décadas que buscaban a rara pementa de Asia. O nome malagueta foi entón adoptado para esta nova "pementa".

O Ménagier de Paris recomenda os grans do paraíso para mellorar o viño que "cheira a vello". Pasado algún tempo, o seu uso decaeu, e ficou limitado á aromatización de cervexa e salchichas. No século XVIII a súa importación para a Gran Bretaña caeu debido a unha lei parlamentaria de Xurxo III de prohibir o seu uso no licor de malte, aqua vita e tónicos.Peter Kup, A history of Sierra Leone, 1400-1787 (Cambridge University)
A pesar das súas cualidades, hoxe en día é case descoñecida fóra da África OccidentalE. A. Weiss, "Spice crops", p.187 CABI, 2002, ISBN 0-85199-605-1 e do Norte, excepto polo seu uso nalgunhas cervexas.

 Propiedades 
As sementes teñen moitas aplicacións no campo da medicina tradicional, contra problemas intestinais, arrefriados, dores musculares e de columna, tamén para curar feridas e matar parasitos da cavidade bucal. Posúen efectos afrodisíacos e quitan o sono.Aframomum melegueta en Museo virtual de las Ciencias

 Sinonimia 
 Aframomum grana-paradisi (L.) K.Schum. 
 Aframomum meleguetella K.Schum. 
 Alexis grandiflora (Sm.) Salisb. 
 Alpinia grana-paradisi (L.) Moon 
 Amomum elatum Salisb. 
 Amomum grana-paradisi L. 
 Amomum grandiflorum Sm. 
 Amomum melegueta Roscoe 
 Cardamomum grana-paradisi (L.) Kuntze 
 Cardamomum grandiflorum (Sm.) Kuntze 
 Torymenes officinalis Salisb.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Katzer spice site

Categoría:Especias
Categoría:Plantas medicinais