Gran Premio de Italia de 1975

O Gran Premio de Italia de 1975 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 7 de setembro de 1975. Foi a décimo terceira proba da tempada de , o 45º Gran Premio de Italia e o 41º que se celebrou en Monza. A carreira celebrouse sobre 52 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia total de carreira de 300 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto suízo Clay Regazzoni no seu Ferrari 312T nun día glorioso para a Scuderia Ferrari. Foi a terceira vitoria de Regazzoni, e a quinta vitoria de Ferrari na tempada. Regazzoni sacoulle dezaseis segundos ao McLaren M23 do campión do mundo saínte, o piloto brasileiro Emerson Fittipaldi. Detrás de Fittipaldi quedou o segundo Ferrari do piloto austríaco Niki Lauda. O terceiro posto foi suficiente para que Lauda asegurara o seu primeiro campionato mundial. Os 16´5 puntos de vantaxe de Lauda eran demasiados para que Fittipaldi puidera superalos na rolda final do campionato no GP dos Estados Unidos. Con Regazzoni e Lauda anotando 13 puntos entre ambos, Ferrari tamén conseguiu o campionato de construtores, a súa primeira vitoria desde a tempada .

 Resumo da carreira 

Os afeccionados italianos estaban reunidos á espera de que Ferrari gañara o seu primeiro campionato en 11 anos no seu propio terreo, con moitos austríacos que cruzaron á fronteira para apoiar a Niki Lauda e quedaron encantados cando Ferrari acaparou ambos espazos na primeira fila. Tony Brise encantou ó seu preparador Graham Hill ao obter un lugar na terceira fila.

Lauda só necesitaba terminar quinto ou mellor para ser campión, pero o arxentino Carlos Reutemann e o brasileiro Emerson Fittipaldi necesitaban gañar e que Lauda quedara fóra dos puntos. Fittipaldi, que gañara na Arxentina e Gran Bretaña, era o rival máis forte de Lauda.

O domingo pola mañá houbo un chuvasco e durante algún tempo perigou o futuro da carreira, pero afortunadamente a choiva parou ao redor dunha hora antes do comezo. Clay Regazzoni liderou por diante de Lauda e Jody Scheckter.

Vittorio Brambilla queimou o embrague na primeira volta, mentres que Bob Evans detívose cun fallo nunha buxía do motor. Houbo un accidente na chicane, Scheckter tivo que tomar a estrada de escape que a rodeaba, Jochen Mass golpeou os pianos, danando a suspensión do seu coche. Ronnie Peterson chocou con outro coche, bloqueando o acelerador. Mario Andretti e Rolf Stommelen retiráronse con danos do accidente e Brise trompeou na chicane. Harald Ertl subiuse por encima do coche de Hans-Joachim Stuck, danando o coche.

Logo de seis voltas, Carlos Pace retirouse co acelerador roto, pronto se uniron Hans-Joachim Stuck e Lella Lombardi. Os Ferraris circulaban 1º e 2º con Clay Regazzoni liderando diante de Niki Lauda. Na volta 14, Emerson Fittipaldi pasou a Carlos Reutemann polo terceiro posto, as esperanzas de Reutemann polo campionato terminaron, rematou cuarto na carreira. Malia a ter os Ferrari moi por diante, Fittipaldi non renunciou á persecución, limando unha diferenza de máis de dez segundos. A tan só seis voltas do final, pasou a Lauda .

Mentres tanto, Patrick Depailler pasou a James Hunt para a quinta posición. Hunt, Tom Pryce e Reutemann loitaban entre eles, Pryce pasouno cando Hunt trompeou na volta 27, pero volveulle a ceder a posición logo doutras dez voltas.

Regazzoni chegou primeiro, Lauda foi terceiro e proclamouse campión e Ferrari gañou o campionato por primeira vez desde , diante do seu público.

 Clasificación 

 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 11  Clay Regazzoni Ferrari 52 1:22:42.6 2 9 2 1 Emerson Fittipaldi McLaren-Ford 52 + 16.6 3 6 3 12  Niki Lauda Ferrari 52 + 23.2 1 4 4 7  Carlos Reutemann Brabham-Ford 52 + 55.1 7 3 5 24  James Hunt Hesketh-Ford 52 + 57.1 8 2 6 16 Tom Pryce Shadow-Ford 52 + 1:15.9 14 1 7 4  Patrick Depailler Tyrrell-Ford 51 + 1 volta 12  8 3 Jody Scheckter Tyrrell-Ford 51 + 1 volta 4  9 34  Harald Ertl Hesketh-Ford 51 + 1 volta 17  10 25  Brett Lunger Hesketh-Ford 50 + 2 voltas 21  11 30  Arturo Merzario Fittipaldi-Ford 48 + 4 voltas 26  12 32  Chris Amon Ensign-Ford 48 + 4 voltas 19  13 6  Jim Crawford Lotus-Ford 46 + 6 voltas 25  14 20  Renzo Zorzi Williams-Ford 46 + 6 voltas 22  Ret 17  Jean-Pierre Jarier Shadow-Matra 32 Bomba gasolina 13  Ret 29  Lella Lombardi March-Ford 21 Accidente 24  Ret 10  Hans Joachim Stuck March-Ford 15 Accidente 16  Ret 21 Jacques Laffite Williams-Ford 7 Caixa de cambios 18  Ret 8  Carlos Pace Brabham-Ford 6 Acelerador 10  Ret 22  Rolf Stommelen Hill-Ford 3 Accidente 23  Ret 2  Jochen Mass McLaren-Ford 2 Accidente 5  Ret 5  Ronnie Peterson Lotus-Ford 1 Motor 11  Ret 23  Tony Brise Hill-Ford 1 Accidente 6  Ret 27  Mario Andretti Parnelli-Ford 1 Accidente 15  Ret 9  Vittorio Brambilla March-Ford 1 Embrague 9  Ret 14  Bob Evans BRM 0 Eléctrico 20  NSC 31  Roelof Wunderink Ensign-Ford     NSC 35  Tony Trimmer Maki-Ford    

 Posicións logo da carreira 

 Negra indican o campión do mundo.
Clasificación no campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  Niki Lauda 55.5 2  Emerson Fittipaldi 39 3  Carlos Reutemann 37 4  James Hunt 30 5  Clay Regazzoni 25

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  Ferrari 63.5 2  Brabham-Ford 54 (56) 3  McLaren-Ford 47 4  Hesketh-Ford 30 5  Tyrrell-Ford 24

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 6 mellores resultados das primeiras 7 roldas e os 6 mellores resultados das últimas 7 roldas contan para o campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de 

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1975
Categoría:Gran Premio de Italia de Fórmula 1