Gran Premio do Xapón de 1976

O Gran Premio do Xapón de Fórmula 1 de ,no Xapón, o nome formal desta carreira de Fórmula Un non é "Gran Premio do Xapón", é "Campionato do Mundo de Fórmula 1 no Xapón" (F1世界選手権・イン・ジャパン), debido a que a carreira do Campionato xaponés de Fórmula 2000 fora nomeado "Gran Premio do Xapón" en 1976. celebrouse en Fuji o 24 de outubro de 1976. Como nota curiosa da carreira anunciouse que a volta máis rápida a establecera Masahiro Hasemi na volta 25, pero foi un erro de medición, e, varios días máis tarde, o circuíto emitiu un comunicado de prensa para corrixir o titular da volta máis rápida da carreira, foi Jacques Laffite cun tempo de 1:19.97 na volta 70. Esta versión foi coñecida de inmediato no Xapón, e a Federación Xaponesa do Automóbil (JAF) e os medios de comunicación xaponeses corrixiron o rexistro. Pero esta corrección non se coñecía fóra do Xapón, polo tanto, Hasemi foi tratado como o posuidor do récord de volta rápida da carreira en moitos libros de récords incluíndo a páxina web oficial da Fórmula 1.

 Informe 

O Campionato do Mundo de 1976 íase a decidir no circuíto de Monte Fuji, con Niki Lauda só tres puntos por diante de James Hunt logo dunha tempada chea de incidentes, incluíndo accidente case fatal de Lauda en Nürburgring e a perda posterior de carreiras.

Mario Andretti logrou a pole position no Lotus 77 con Hunt no segundo lugar e Lauda terceiro. Logo veu John Watson, Jody Scheckter, Carlos Pace, Clay Regazzoni e Vittorio Brambilla. O top 10 foi completado por Ronnie Peterson e Hasemi.

O día da carreira, o tempo era moi húmido coa néboa e a auga correndo, en varios puntos da pista. Houbo intensos debates en canto a si debíase iniciar a carreira, ao final os organizadores decidiron seguir adiante aínda que a maioría dos pilotos non estaban de acordo. Algúns pilotos, incluíndo Niki Lauda, non estaban contentos coa decisión.

James Hunt tomou a dianteira desde o principio con John Watson e Mario Andretti atrás. Na segunda volta, Watson saíuse por unha vía de escape e Lauda entrou co coche a boxes para retirarse, xa que cría que as condicións climáticas facían a pista demasiado perigosa. Máis tarde dixo "a miña vida vale máis que un título". Larry Perkins tomou unha decisión similar logo dunha volta como o fixeron Carlos Pace e Emerson Fittipaldi posteriormente na carreira.

Hunt seguiu á fronte, detrás del o segundo lugar alternábase entre Andretti e Brambilla. Na volta 22 Brambilla loitaba polo liderado, pero trompeou. Jochen Mass tomou o segundo lugar, o que prometía un 1-2 de McLaren pero estrelouse na volta 36 e así Patrick Depailler subiu ao segundo lugar con Andretti terceiro.

Parecía unha vitoria fácil para Hunt, pero a medida que a pista comezou a secarse empezou a perder posicións. Só necesitaba un cuarto posto para gañar o título, debido á retirada de Lauda. Na volta 62 Hunt quedou atrás de Depailler e Andretti, pero dúas voltas máis tarde o pneumático traseiro esquerdo de Depailler comezou a desinflarse e tivo que entrar en boxes. Andretti púxose por diante, pero daquela Hunt tivo un problema similar nos pneumáticos. Hunt entrou en boxes, caeu ao quinto lugar por detrás de Andretti, Alan Jones, Regazzoni e Depailler. Depailler superou aos dous pilotos na volta 70 e na seguinte volta Hunt fixo o mesmo rematando terceiro e gañando o Campionato do Mundo de Pilotos, para a súa sorpresa.

Ferrari gañou o campionato mundial de construtores a pesar da retirada de Lauda.

 Clasificación 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 5  Mario Andretti Lotus-Ford 73 1:43:58.86 1 9 2 4  Patrick Depailler Tyrrell-Ford 72 + 1 volta 13 6 3 11  James Hunt McLaren-Ford 72 + 1 volta 2 4 4 19  Alan Jones Surtees-Ford 72 + 1 volta 20 3 5 2  Clay Regazzoni Ferrari 72 + 1 volta 7 2 6 6  Gunnar Nilsson Lotus-Ford 72 + 1 volta 16 1 7 26  Jacques Laffite Ligier-Matra 72 + 1 volta 11  8 24  Harald Ertl Hesketh-Ford 72 + 1 volta 22  9 18  Noritake Takahara Surtees-Ford 70 + 3 voltas 24  10 17  Jean-Pierre Jarier Shadow-Ford 69 + 4 voltas 15  11 51  Masahiro Hasemi Kojima-Ford 66 + 7 voltas 10  Ret 3  Jody Scheckter Tyrrell-Ford 58 Temperatura 5  Ret 21  Hans Binder Wolf-Williams-Ford 49 Roda 25  Ret 16  Tom Pryce Shadow-Ford 46 Potencia 14  Ret 9  Vittorio Brambilla March-Ford 38 Eléctrico 8  Ret 34  Hans Joachim Stuck March-Ford 37 Eléctrico 18  Ret 12  Jochen Mass McLaren-Ford 35 Accidente 12  Ret 28  John Watson Penske-Ford 33 Motor 4  Ret 52  Kazuyoshi Hoshino Tyrrell-Ford 27 Pneuma. 21  Ret 20  Arturo Merzario Wolf-Williams-Ford 23 Caixa de cambios 19  Ret 30  Emerson Fittipaldi Fittipaldi-Ford 9 Retirado 23  Ret 8  Carlos Pace Brabham-Alfa Romeo 7 Retirado 6  Ret 1  Niki Lauda Ferrari 2 Retirado 3  Ret 7  Larry Perkins Brabham-Alfa Romeo 1 Retirado 17  Ret 10  Ronnie Peterson March-Ford 0 Motor 9  NTS 21  Masami Kuwashima Wolf-Williams-Ford     NSC 54  Tony Trimmer Maki-Ford    

 Niki Lauda e James Hunt chegaron a esta carreira coa oportunidade de gañar o título.
 Lauda (68 pts) necesitaba:
 Ser primeiro
 Ser 2º ou 3º con Hunt 2º ou pior
 Ser 4º ou 5º con Hunt 3º ou pior
 Ser 6º con Hunt 4º ou pior
 Hunt 5º ou pior
 Hunt (65 pts) necesitaba:
 Ser primeiro
 Ser 2º con Lauda 4º ou pior
 Ser 3º con Lauda 6º ou pior

 Posicións logo da carreira 

Clasificación no campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  James Hunt 69 2  Niki Lauda 68 3  Jody Scheckter 49 4  Patrick Depailler 39 5  Clay Regazzoni 31

Clasificación no campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  Ferrari 83 2  McLaren-Ford 74 (75) 3  Tyrrell-Ford 71 4  Lotus-Ford 29 5  Penske-Ford 20

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 7 mellores resultados das primeiras 8 roldas e os 7 mellores resultados das últimas 8 roldas contan para o campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.

 Notas 

 Véxase tamén 


Xapón
Categoría:Gran Premio do Xapón de Fórmula 1