Politeísmo celta

O politeísmo celta, tamén coñecido como paganismo celta,Ross, Anne (1974). Pagan Celtic Britain: Studies in Iconography and Tradition. Londres: Sphere Books Ltd.Hutton, Ronald (1991). The Pagan Religions of the Ancient British Isles: Their Nature and Legacy. Oxford, Reino Unido e Cambridge, USA: Blackwell.Jones, Prudence e Pennick, Nigel (1995). A History of Pagan Europe. Routledge. comprende as prácticas e crenzas relixiosas atribuídas ós pobos celtas que habitaron no oeste de Europa durante a Idade de Ferro, entre os anos -500 e 500, abranguendo dende a cultura de La Tène ata a era romana. No caso dos celtas insulares correspóndese coa Idade de Ferro británica e a Irlanda celta.

O politeísmo celta foi unha das meirandes relixións durante a Idade de Ferro dentro da familia indoeuropea. Isto débese a que comprende unha gran cantidade de variacións xeográficas e cronolóxicas. Malia a súa variedade, poden ser detectadas semellanzas estruturaisCunliffe, Barry (1997). The Ancient Celts. Oxford and New York: Oxford University Press. Page 184. permitindo detectar unha "homoxeneidade relixiosa básica" entre os diferentes pobos celtas.Ross, Anne (1986). The Pagan Celts. Londres: B.T. Batsford. Page 103.

O panteón celta componse de numerosos teónimos que foron recollidos pola epigrafía e etnografía grecorromana. Entre eles, os máis prominente son Teutates, Taranis e Lugh.
Figuras medievais da mitoloxía irlandesa foron aducidas por mitoloxía comparada, interpretadas como versións evémeras de deidades precristiás insulares.
Unha característica salientable da relixión celta, segundo se reflicte na historiografía romana, é a súa estendida práctica do sacrificio humano.
Segundo as fontes gregas e romanas, na Galia, Britania e Irlanda existía unha caste de "sabios máxico-relixiosos" cuxos membros se coñecían como druídas, pero é moi pouco o que se coñece deles.Hutton, Ronald (2009). Blood and Mistletoe: The History of the Druids in Britain. Yale University Press. Page 17.

Coa conquista da Galia (entre o -58 e o -51) e o sur de Britania (43) polo Imperio romano, as prácticas relixiosas celtas adoptaron elementos dos conquistadores produto da romanización, dando lugar a cultos sincréticos coas súas tradicións e deidades, como Cernunnos, Artio, Telesforo etc.

Nos séculos V e VI, o cristianismo converteuse na fe dominante na área celta, suplantando as súas prácticas relixiosas. Porén, o politeísmo celta deixou a súa pegada nas Nacións celtas, influenciando unha mitoloxía posterior, e servindo de base para novos movementos relixiosos, como neopaganismo celta, xurdido no século XX.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Deuses celtas

Categoría:Mitoloxía celta
Categoría:Politeísmo celta
Categoría:Relixións étnicas
Categoría:Relixión indoeuropea