Enrique Gippini

Enrique Gippini Escoda, nado en Reus o 12 de outubro de 1901 e finado en Santiago de Compostela o 25 de decembro de 1984, foi un mestre e escritor galego.

 Traxectoria 
Aos dous anos trasladouse a Santiago de Compostela, onde fixo o Bacharelato Superior. Marchou voluntario á guerra do Rif en 1921 onde permaneceu tres anos. Á volta cursou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela e exerceu en Cerdeda, Buxán, Beneso, Oleiros, San Cosme de Muíño, Bastabales e Campo das Rodas en Noia. Membro da loxa masónica Agarimo nº 78 de Santiago, onde tiña o nome simbolico de Sólfido, acadaría nela o Grao 3º, desempeñando os cargos de Primeiro Vixiante e Secretario Gardaselos. Foi militante do Partido Socialista dende 1931. Pertenceu a Federación Socialista de Santiago de Compostela e foi director do seu voceiro Trabajo.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído e a Comisión de Depuración da Ensinanza propuxo a súa separación definitiva do servizo da súa escola no Campo das Rodas de Noia, con efecto dende o 19 de xuño de 1937. Foi detido o 21 de xullo de 1937 e encarcerado en Santiago pola súa condición de masón, ata o 27 de decembro de 1939. Volveu ser detido o 6 de febreiro de 1940, permanecendo en prisión ata o 10 de abril dese ano.
O Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo condenouno a 12 anos e un día de reclusión menor, ingresou na Prisión habilitada de Torrijos, en Madrid. Despois pasou á Prisión de Burgos. En 1943 conmutáronlle a pena pola de seis anos de confinamento, inhabilitación e accesorias. Cumpriu a pena en Santander, onde chegou o 13 de decembro de 1943. En marzo de 1944 foi autorizado a cambiar a residencia a Valdoviño. Extinguiu a condena de confinamento o 15 de maio de 1945. En xaneiro de 1947 solicitou ser reposto como mestre nacional.

Colaborou no Seminario Fontán-Sarmiento de Hagiografía, Toponimia y Onomástica e no Boletín do Seminario publicou en 1980 "D. Alonso Pita da Veiga. Testamento" e "El Catastro del Marqués de la Ensenada y su valor para el estudio de la Toponimia: la parroquia de San Juan de Camboño". Ediciós do Castro publicou postumamente Refraneiro galego (escolma) (1991),Ficha no Catalogo Iacobus unha escolma de refráns, consellos e ditos galegos, recollidos durante os anos de ensinante e nas súas viaxes.

Fiinou en Santiago de Compostela o 25 de decembro de 1984.Necrolóxica en La Voz de Galicia, 26-12-1984, p. 45.
 Vida persoal 

Casou coa tamén mestra Ángela Botana López e foi pai de Olga, Félix, María Luisa e Enrique Gippini Botana.
 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 




Categoría:Profesores de Cataluña
Categoría:Escritores en lingua galega
Categoría:Masóns de Galicia
Categoría:Nados en Reus
Categoría:Nados en 1901
Categoría:Finados en 1984
Categoría:Represaliados polo franquismo
Categoría:Lingüistas da lingua galega
Categoría:Personalidades sen imaxes