La Vall de Boí

La Vall de Boí é un municipio catalán da provincia de Lleida, situado na comarca da Alta Ribagorça. No seu centro atópase o val de Boí, que dá nome ao municipio. É un conxunto de vales e serras da parte nororiental da comarca, da que é o municipio máis extenso, entre o Val de Barravés e a Vall Fosca.

A cabeceira do municipio é Barruera, que lle dera nome ata 1996. Inclúe a entidade municipal descentralizada de Durro i Saraís, procedente do antigo municipio de Durro, actualmente integrado no de La Vall de Boí.

 Xeografía 
220px|left|thumb|Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici
Limita ao norte co municipio de Naut Aran, ao nordés con Espot, ao leste con La Torre de Cabdella e Sarroca de Bellera, ao sur con El Pont de Suert, e ao oeste con Vilaller. Desde o val pode accederse ao Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici.

O municipio está formado por dez entidades de poboación: Barruera, Boí, Caldes de Boí, Cardet, Cóll, Durro, Erill la Vall, Pla de l'Ermita, Saraís e Taüll.

 Historia 
A historia do val iníciase seguramente a principios do século IX coa creación dos primeiros condados cristiáns. Pertencente nun principio ao condado de Tolosa (finais do século VIII), que toma estas terras baixo a protección de san Guillerme, curmán de Carlomagno, a súa historia quedou unida á do condado de Ribagorça, cuxos condes foron os seus señores feudais durante dous séculos. Foi establecida a Baronía de Erill cuxos membros residían no castelo de Erill-Castell do que non queda ningún vestixio. Durante o século XI, o val foi incluído no condado de Pallars ata que finalmente foi anexionado pola coroa de Aragón durante o século XII.

Durante moitos séculos foi un val illado e descoñecido. Alcanzou o seu máximo desenvolvemento durante o século XIII en que unha pequena poboación chamada Taüll chegou a contar con catro igrexas. A situación do val, limítrofe con outros condados, permitiu a creación de numerosos castelos, hoxe en día moi mal conservados. As numerosas igrexas que se construíron no área mostran a alta densidade de poboación que tivo no seu momento esta zona pirenaica.

No ano 2000, a UNESCO declarou Patrimonio da Humanidade o conxunto de igrexas románicas do val.

 Demografía 
 Evolución demográfica1900  1930  1950  1981  2000  2012  1.202 1.074 1.059 526870 1.052  

 Lugares de interese 
miniatura|Igrexa de San Clemente de Taüll.
Todo o románico do concello é Patrimonio da Humanidade.
 Igrexa de Sant Feliu de Barruera
 Igrexa de Sant Salvador de Barruera
 Igrexa de Santa Maria de Cardet
 Igrexa de Santa Maria de Cóll
 Igrexa da Nativitat de Durro
 Igrexa de Sant Quirc de Durro
 Igrexa de Sant Llorenç de Saraís
 Igrexa de Santa Eulàlia d'Erill la Vall
 Igrexa de Sant Cristòfol d'Erill la Vall
 Igrexa de Sant Joan de Boí
 Igrexa de Sant Pere de Boí
 Igrexa de Santa Maria de Taüll
 Igrexa de San Clemente de Taüll
 Igrexa de Sant Martí de Taüll
 Igrexa de Sant Quirc de Taüll
 Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici.
 Cap des Creuetes.

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Ábsida central de San Clemente de Taüll
 Ligazóns externas 

 Sitio oficial do concello 
 Información da Generalitat de Catalunya 
 Información do Institut d'Estadística de Catalunya 

Vall