Camarón de area

O camarón de areaDaviña Facal, Luís (2000): Diccionario das ciencias da natureza e da saúde. Tomo 2. C. A Coruña, Deputación da Coruña, páx. 750. ISBN 84-95335-46-8 ou areeiro (Crangon crangon, Linnaeus 1758)Crangon crangon (Linnaeus, 1758) no WoRMS.Crangon crangon (Linnaeus, 1758) no SIIT. é unha especie de crustáceo malacostráceo da orde dos decápodos, familia dos crangónidos, incluída no seu xénero tipo, Crangon que se encontra nas costas do Atlántico oriental, habitualmente nadando sobre as areas das praias.

Está presente en todas as praias do Atlántico oriental, especialmente nas europeas, desde Escandinavia polo norte, onde abunda, até Marrocos, polo sur, incluíndo os mares Mediterráneo e Negro.

É un marisco moi degustado, especialmente nos países ribeiráns do mar do Norte (Países Baixos, Alemaña e países escandinavos), pero tamén en España.

 Taxonomía 
A especie foi definida en 1758 polo naturalista sueco Carl von Linné na 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Cancer crangnon.Caroli Linnæi: Systema naturæ per regna tria naturæ, secundum classses, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Editio decima reformata 1758, Holmiæ, Impensis direct. Laurentii Salvii (Salvius publ.)

 Sinónimos 
Posteriormente foi reclasificada en diversos outros xéneros, até chegar ao seu nome oficial actual, polo que se coñece tamén polos seguintes sinónimos:

 Astacus crangon (Linnaeus, 1758)
 Cancer crangon Linnaeus, 1758
 Crago vulgaris (Fabricius, 1798)
 Crangon vulgaris Fabricius, 1798
 Crangon rubropunctatus Risso, 1816
 Crangon maculosa Rathke, 1837
 Crangon maculatus Marcusen, 1867
 Crangon maculosa typica Czerniavsky, 1884
 Crangon maculosa brevirostris Czerniavsky, 1884
 Crangon maculosa suchumica Czerniavsky, 1884
 Steiracrangon orientalis Czerniavsky, 1884
 Steiracrangon orientalis longicauda Czerniavsky, 1884
 Steiracrangon orientalis intermedia Czerniavsky, 1884
 Steiracrangon orientalis brevicauda Czerniavsky, 1884
 Crangon crangon typicus Doflein, 1900
 Crangon crangon mediterranea Brashnikov, 1907

 Características morfolóxicas 
miniatura|240px|Anatomía externa de Crangon crangon.
miniatura|240px|Primeiro plano das pseudoquelas de  C. cragnon.
miniatura|240px|C. crangon coas antenas despregadas cara a adiante.

É un camarón de pequeno tamaño, xa que os adultos miden habitualmente de 3 a 5 cm de lonxitude (excluíndo as antenas), aínda que se rexistraron espécimes de até 9 cm.

O pereion (conxunto dos toracómeros, metámeros ou segmentos do tórax) libres, non fusionados coa cabeza no cefalotórax)Brusca, R. C. & Brusca, G. J. (2005): Invertebrados, 2ª edición. Madrid: McGraw-Hill-Interamericana. ISBN 0-87893-097-3. é deprimido e liso, sen quillas laterais.

O rostro é curto, deprimido e acanalado, de bordos case paralelos e punta arredondada que chega á marxe posterior dos globos oculares. Ten ademais unha espiña dorsal media dirixida cara a adiante, e dúas espiñas hepáticas ao mesmo nivel, que comezan na marxe do rostro e que, bordeando as rexións gástricas, se dirixen cara a atrás, para desaparecer na metade da rexión branquial.

Os ollos están ben desenvolvidos, con pedúnculo curto e groso; os globos oculares presentan unha profunda escotadura dorsal.

As anténulas teñen o estilocerito curto e bicudo, e dous flaxelos. As antenas presentan o escafocerito longo, coa marxe externa grosa, unha quilla lonxitudinal, unha espiña externa longa e un flaxelo case tan longo como todo o corpo.

Os pereiópodos do primeiro par son robustos, subqueliformes, estando constituída a pseudoquela (pseudopinza) por un dáctilo curvo e bicudo que se abre sobre a marxe anterior do propodio, que está prolongado nunha espiña a maneira de dedo fixo. As patas do segundo par son longas e delgadas, chegando case ao extremo das do primeiro par, con pinzas pequenas e ben formadas. As terceiras patas son delgadas e de igual lonxitude que as primeiras, cun dáctilo longo e afiado. E as dos pares cuarto e quinto son máis grosas que as do terceiro e están rematadas nun dáctilo forte.

O abdome ten os segmentos lisos, coa marxe dorsal arredondada e coas placas laterotergais posteriormente arredondadas, e sen espiñas; o sexto segmento presenta unha espiniña no ángulo posteroinferior.

O telson está rematado en ángulo agudo moi saínte, con tres pares de espiñas e varias sedas plumosas; os pleópodos son de dúas ramas, e os uropodios relativamente longos.

A coloración é críptica, areosa ou máis on menos agrisada, que pode cambiar para que coincida co medio no que viven. O corpo de animal é translúcido.

 Hábitat e distribución 
Viven en augas tranquilas pouco profundas, normalmente nas praias e en marismas próximas ás desembocaduras dos ríos, xa que tolera as augas lixeiramente salobres.

Os adultos son epibentónicos, vivindo cerca do fondo, especialmente nas augas pouco profundas dos esteiros ou cerca da costa.

Habita no litoral do Atlántico nororiental, desde o mar Branco, no norte de Rusia, até o sur de España e as costas de Marrocos, incluíndo o mar Mediterráneo, até Grecia e Turquía, chegando ao mar Negro. e o mar Báltico, presentando nesta última zona poboacións abundantes.

A pesar da súa ampla área de distribución, porén, hai pouco fluxo de xenes debido á existencia de certas barreiras naturais, como o estreito de Xibraltar e o Bósforo. Pénsase que as poboacións do oeste do mar Mediterráneo son as máis antigas, e que a propagación da especie por todo o norte do Atlántico ocorrería no plistoceno.

Xeralmente é moi abundante e ten un efecto significativo sobre os ecosistemas nos que habita.

 Bioloxía 
 Reprodución 
O camarón de area é un animal hermafrodita funcional, que actúa un ou dos anos como macho e posteriormente como femia, até os 3 ou 4 anos que adoita vivir. As femias alcanzan a madurez sexual cando miden ao redor de 22 mm, mentres que os machos son maduros aos 30 mm. As femias fan dúas postas ao ano de entre 2.000 e 14.000 óvulos;Muus, Bent J.; Jørgen G. Nielsen; Preben Dahlstrøm e Bente O. Nyström (1998): "Camarón" (Crangon vulgaris), en: Peces de mar del Atlántico y del Mediterráneo. Barcelona: Ediciones Omega. ISBN 84-282-1161-2, p. 284. despois de seren estes fecundados, os ovos son transportados polas nais nas súas patas abdominais durante un ou dous meses.

Cando os ovos eclosionan, as crías convértense en larvas planctónicas (é dicir, peláxicas, que nadan libremente até que miden uns 10 mm, e pasan por cinco écdises antes de chegaren á etapa de "post-larva", momento en que baixan ao fondo do mar; daquela miden 1 cm.

 Nutrición 
Aliméntanse de noite, de algas e de todo tipo de pequenos invertebrados bentónicos.

 Nomes populares galegos 

Este especie recibe en Galicia numerosos nomes, ademais dos antecitados camarón de area e areeiro, como burra, camaleón, camarón, camarón bravo, camarón das ladeiras, camarón de río, camarón do limpo, camarón do río, camarón feo, camarón gafo, camarón sarnoso, esquía, esquía de area, esquila areneira e outras menos citadas.Ramonell, R. (1985), pp. 216-218.Ríos Panise, M. C. (1977), pp. 27-28.

Rosa Ramonell na súa Guía, e Lahuerta e Vázquez, no seu Vocabulario multilingüe,Lahuerta e Vázquez (2000), p. 223. empregan o castelanismo quisquilla.

 Pesquería e consumo 
miniatura|300px|Capturas globais de Crangon crangon en toneladas, datos da FAO, 1950–2010.FishStat database, FAO.

A súa principal área de captura destes camaróns é o mar de Wadden, onde se apañan con artes de vara e de arrastre, en augas pouco profundas (de 2 a 3 m).

En 1999 capturáronse cerca de 37.000 toneladas destes crustáceos, que se consumiron principalmente en Alemaña (é moi usual o uso deste crustáceo na Baixa Saxonia como almorzo) e nos Países Baixos (entendedo como tales a Bélxica e Holanda), que acaparan o 80 % do consumo total.

Os exemplares de moi pequeno tamaño, sécanse e empréganse para a fabricación de pensos para o gando.

 Gastronomía 

Este tipo de camarón é un marisco que goza de gran popularidade en Bélxica e nos países veciños. 
miniatura|250px|Croquetas de camarón.
miniatura|250px|Prato de C. crangon.
 Bélxica
É a base do prato tomate-crevette, no que estes crustáceos, mesturados con salsa maionesa, sérvense en recipientes que son medios tomates crus, aos que se separa parte da polpa para acollelos. As croquetas de camarón son outra especialidade belga; a pasta leva o camarón mesturado con queixo fundido. Fresco, cocido e sen pelar sérvese adoito como tapa acompañando á cervexa, normalmente unha amarga ale ou unha flamenga vermella, como unha "Rodenbach".
 Alemaña e os Países Baixos
É tamén moi apreciado na gastronomía da Alemaña setentrional (cociña de Schleswig-Holstein), así como na holandesa. Nestes lugares denominan a este camarón Nordseekrabben/Nordseegarnelen (cangrexo de mar do Norte).

No norte de Alemaña adoita comerse no almorzo acompañado de salsa maionesa e sobre unha rebanda de pan ou un brötchen (peza pequena de pan); a súa preparación é moi simple: pélanse uns cantos camaróns cocidos que se van depositando, nun bol, os suficientes para alcanzar a cantidade adecuada; logo mestúranse coa maionesa e colócanse sobre o pan. Trátase dun almorzo moi tradicional nesa zona.Jens Mecklenburg (texto) e André Hoffmann (fotos) (2002): Kulinarischer Norden: Helmut Zipner präsentiert Rezepte von Profiköchen und Publikum. Hannover: Schlütersche. ISBN 3-87706-859-6.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 Lahuerta Mouriño, Fernando e Francisco X. Vázquez Álvarez (2000): Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-2913-8.
 Ramonell, Rosa (1985): Guía dos mariscos de Galicia. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-506-3.
 Ríos Panisse, Mª C. (1977): Nomenclatura de la flora y la fauna marítimas de Galicia. I. Invertebrados y peces. Verba, Anejo 7. Santiago de Compostela: Universidad de Santiago de Compostela. ISBN 84-7191-008-X.
 Raabe, Charles & Linda Raabe (2008): "The Caridean shrimp: Shrimp Anatomy - Illustrations and Glossary". Ver en liña .
 Tavares, Carolina & Joel W. Martin (2010): "Suborder Dendrobranchiata Bate, 1888", en F. R. Schram, J. C. von Vaupel Klein, J. Forest & M. Charmantier-Daures (eds.) Treatise on Zoology – Anatomy, Taxonomy, Biology – The Crustacea. Volume 9A Eucarida: Euphausiacea, Amphionidacea, and Decapoda. Brill Publishers. ISBN 978-90-04-16441-3. PDF.

 Outros artigos 
 Crustáceos
 Malacostráceos
 Decápodos
 Pleociemados
 Camaróns

 Ligazóns externas 
 Crangon crangon na EOL. Con informacións, numerosas imaxes e mapa de distribución  Consultada o 11/07/2015. 
 Crangon crangon no SIIT . Consultada o 7/01/2013.
 Crangon crangon en ARKive.  Inclúe 7 fotos e 3 vídeos. Consultada o 7/01/2013.
 Crangon crangon en NCBI.  Consultada o 7/01/2013.
 Algunhas fotos de Crangon crangon.



Categoría:Carideos
Categoría:Crustáceos de Galicia
Categoría:Crustáceos do océano Atlántico
Categoría:Crustáceos de Europa
Categoría:Marisco
Categoría:Gastronomía de Alemaña
Categoría:Gastronomía de Francia
Categoría:Animais descritos en 1758
Categoría:Taxons descritos por Linné