Dredd

Dredd é un filme de ciencia ficción e cine de acción estreado no 2012, dirixido por Pete Travis e escrito e producido por Alex Garland. Baseouse no protagonista da serie de banda deseñada Judge Dredd da publicación 2000 AD, creado por John Wagner e Carlos Ezquerra. Karl Urban é o protagonista do filme no papel de Judge Dredd, un axente da lei coas capacidades de xuíz, xurado e verdugo, nunha gran metrópole distópica chamada Mega-City One situada nun ermo postapocalíptico. Dredd e a súa compañeira Judge Anderson (Olivia Thirlby) acoden a un bloque rañaceos de 200 pisos para facer cumprir a lei e axustizar a xefa mafiosa da droga residente, Ma-Ma (Lena Headey).

Garland comezou a escribir o guión do filme no 2006, aínda que o desenvolvemento desta nova adaptación de Judge Dredd, sen relación co filme homónimo de 1995, non se fixo público ata decembro do 2008. Producida polo estudio británico DNA Films, a rodaxe comezou en novembro do 2010, facendo uso extensivo de cámaras 3D. As localizacións desta rodaxe foron en Cidade do Cabo e Xohanesburgo.

Dredd estreouse o 7 de setembro do 2012 no Reino Unido e o 21 de setembro do mesmo ano no resto do mundo. As críticas do filme foron positivas en relación os efectos visuais, o elenco de actores e a acción. Porén, o filme recibiu algunhas críticas negativas enfocadas principalmente na percepción dunha falta de elementos satíricos propios da banda deseñada homónima e no exceso de violencia. Malia a boa recepción crítica xeral, o filme tan só conseguiu recadar pouco máis de 41 millóns de dólares nos cines, partindo dun orzamento estimado duns 45 millóns de dólares. O filme si obtivo un maior éxito trala publicación das edicións para o fogar, pasando a estar considerado por moitos como un filme de culto. A baixa recadación nos cines fixo que unha secuela fose improbable, pero o bo número de vendas das edicións domésticas e os esforzos dos afeccionados apoiados pola editorial de 2000 AD, Rebellion, mantiveron viva a posibilidade dun segundo filme.

 Sinopse 
Nun futuro próximo os Estados Unidos converteuse nun páramo asolado pola radioactividade, coñecido como Cursed Earth (Terra Maldita). Na costa leste atópase Mega-City One, unha única e gran megalópole cunha poboación de máis de 800 millóns de persoas na que ocorren 17 000 crimes diariamente. Os encargados de acabar co caos e impoñer a orde son os axentes da lei chamados Judges (Xuíces), que actúan ó mesmo tempo como xuíces, xurados e verdugos. O "Xuíz Xefe" (Rakie Ayola) desta organización encárgalle a Judge Dredd (Karl Urban) a avaliación dunha nova recruta, Cassandra Anderson (Olivia Thirlby), quen posúe poderes psíquicos pero non conseguiu pasar as probas de aptitude para converterse en xuíz.

En Peach Trees, unha torre de apartamentos de 200 pisos, a xefa mafiosa Madeline Madrigal, coñecida como "Ma-Ma" (Lena Headey), executa a tres traficantes de droga rebeldes, arrancándolles a pel e tirándoos polo atrio da torre dende o piso principal, tras darlles previamente unha dose de Slo-Mo, unha nova droga moi adictiva que reduce a percepción temporal ata un 1% do normal. Dredd e Anderson acoden a investigar este crime e levan a cabo unha redada nun dos puntos de venda desta droga. Arrestan a un matón chamado Kay (Wood Harris), ó que Anderson le a mente revelando que foi un dos responsables das execucións dos traficantes. Dredd decide levalo para ser interrogado, e como resposta a banda de Ma-Ma fanse có control das medidas de seguridade da torre e selan o edificio baixo o pretexto de estar a realizar unha proba de seguridade, impedindo que os protagonistas saian do edificio ou poidan pedir axuda.

Ma-Ma dá a orde de matar a Dredd e a Anderson, forzando ós xuíces a loitar contra ducias de matóns armados mentres soben polos pisos da torre. Ao chegar ó piso 76, Ma-Ma e os seus homes asáltanos usando canóns Vulcan, tirando abaixo varias paredes do edificio e matando a moitos dos residentes. Os dous xuíces conseguen saír por unha das paredes exteriores a un terrazo do edificio, o que lles permite pedir reforzos. Mentres tanto, Ma-Ma envía ó seu secuaz Caleb (Warrick Grier) na procura dos xuíces. Cando os atopa, Dredd tira a Caleb ó baleiro á vista de Ma-Ma.

Dredd sospeita que Ma-Ma está desesperada para que Kay non confese perante os xuíces. Anderson le a mente de Kay, decatándose así de que Peach Trees é o centro da produción e distribución da droga Slo-Mo. Anderson suxire que deberían agocharse mentres esperan axuda, pero Dredd insiste en que sigan subindo os pisos da torre na procura de Ma-Ma. Os xuíces Judge Volt e Judge Guthrie responden a chamada de Dredd, pero o experto en ordenadores de Ma-Ma's (Domhnall Gleeson) denégalles a entrada ó edificio convencéndoos de que o sistema de seguridade do edificio está a ter problemas. Dous adolescentes armados enfróntanse a Dredd e Anderson, o que permite que Kay desarme e secuestre a Anderson, levándoa como refén á base de operacións de Ma-Ma no último piso da torre.

No seu camiño cara a base de Ma-Ma, esta chama ós xuíces corruptos Lex, Kaplan, Chan e Alvarez. Os catro relevan a Volt e Guthrie da garda do edificio e entran nel. Posteriormente Dredd atópase con Chan e sospeita del xa que este non lle pregunta polo paradoiro de Anderson. Chan ataca a Dredd pero este consegue matalo. Mentres tanto, Kay intenta asasinar a Anderson empregando a súa arma, pero o escáner de ADN da pistola non o recoñece e esta estoupa, arrancándolle o brazo. Isto permítelle a Anderson escapar, atopándose con Kaplan ó que mata tras lerlle a mente e descubrir que é un dos xuíces corruptos. Noutra parte da torre, Dredd mata a Alvarez pero quédase sen munición, e recibe un disparo de Lex no abdome. Lex achégase a el para executalo, pero Dredd consegue atrasalo o suficiente como para que Anderson chegue ata onde se atopan e mate a Lex.

Anderson e Dredd obteñen o código do apartamento de Ma-Ma's interrogando ó experto en ordenadores desta, e enfróntanse a ela. Ma-Ma dille a Dredd que se morre un aparello no seu pulso detonará varios explosivos colocados nos últimos pisos da torre, destruíndo o edificio. Dredd pensa que o sinal do detonador non poderá chegar ós explosivos dende o primeiro piso da torre, polo que fai que Ma-Ma inhale pola forza unha dose de Slo-Mo e tíraa polo atrio do edificio. Tras estes eventos os dous xuíces saen do edificio mentres as forzas de seguridade toman o control da torre. Anderson asume que fallou a súa avaliación e márchase, pero o "Xuíz Xefe" pregúntalle a Dredd o resultado da avaliación e este responde que Anderson está aprobada.

 Elenco 
miniatura|dereita|Olivia Thirlby no 2012.
miniatura|dereita|Lena Headey no 2007.
 Karl Urban como Judge Dredd
No filme, Judge Dredd é un dos xuíces máis famosos e temidos. O produtor Allon Reich describiuno como "un personaxe intenso, que administra xustiza cunha falta de prexuízos extrema". Urban foi o que se ofreceu ós produtores para o papel, que considerou desafiante xa que o personaxe nunca se quita o casco e obrigaba a mostrar as emocións sen usar os ollos. Urban viu a Dredd como un home normal, cun traballo extremadamente duro nunha sociedade fragmentada, comparando o seu heroísmo có dun bombeiro. O papel tamén lle esixiu unha boa preparación física, polo que se adestrou de forma intensiva para acadar unha gran forma física. Asistiu a clases de manexo de armas e técnicas policiais para aprender como operar nun intercambio de disparos e como arrestar a criminais e forzar portas, e insistiu en levar a cabo as súas propias escenas perigosas de condución no filme. Interpretou o personaxe de Dredd cun ton vocal áspero e forte, ó que cualificou de "unha serra cortando óso" e que tivo problemas para manter durante toda a rodaxe.
 Olivia Thirlby como Judge Cassandra Anderson
Cassandra Anderson é unha xuíza novata e posúe unha mutación xenética que lle outorga habilidades psíquicas que lle permiten sentir os pensamentos e emocións doutras persoas. Thirlby fixo que a súa personaxe contrastase có de Dredd nunha perspectiva "branco e negro", situando a Anderson nunha "zona gris onde todo se magnifica ou se escurece polo feito de que ela sabe o que está a pasar no interior das persoas". Tivo que adestrarse no uso de armas e técnicas de loita, e inspirouse en parte na cantante Debbie Harry para representar a súa personaxe.
 Lena Headey como Madeline Madrigal, "Ma-Ma"
Ma-Ma é unha ex-prostituta convertida en xefa dunha banda criminal adicada a venda de drogas, a única provedora de Slo-Mo, unha nova droga moi adictiva. A súa interpretación da personaxe estivo inspirada na cantante Patti Smith. Reich describiu esta personaxe como "alguén a quen non lle importa nada o que os outros pensan ou senten, e que sempre fai o que desexa". Headey afirmou: "Penso que Ma-Ma é como un vello e gran tiburón branco á espera de que chegue alguén máis grande e forte para deixarse ver e matalo". Antes de que fose escollida para o papel, a personaxe de Ma-Ma estaba pensada para ser unha muller obesa e con cicatrices.
 Wood Harris como Kay 
Kay é un dos secuaces de Ma-Ma's. Harris describiu o personaxe como un vilán, pero que non se ve a si mesmo peor que os xuíces, afirmando que "Dredd vai por aí literalmente xulgando e matando xente se fan algo malo... Calquera que vaia en contra do sistema pode acabar sendo o malo... Penso que Kay xustifica desta forma a loita contra iso na súa mente".

O elenco de actores tamén inclúe a Domhnall Gleeson como o experto en ordenadores da banda, Warrick Grier como Caleb, man dereita de Ma-Ma, Deobia Oparei como TJ, o médico de Peach Trees, Francis Chouler como Judge Guthrie, Daniel Hadebe como Judge Volt e Rakie Ayola como a "Xuíz Xefe". Langley Kirkwood, Edwin Perry, Karl Thaning e Michele Levin interpretan respectivamente ós xuíces corruptos Lex, Alvarez, Chan e Kaplan. No filme tamén participan Junior Singo como Amos e Luke Tyler como Freel, os dous mozos que se enfrontan a Dredd, Jason Cope como Zwirner, o matón que morre a mans de Dredd na primeira escena do filme, Joe Vaz como Big Joe e Scott Sparrow como Japhet, dous dos matóns de Ma-Ma, e Nicole Bailey como Cathy, a muller de Japhet.

 Produción 

 Desenvolvemento 
O desenvolvemento do filme anunciouse por primeira vez o 20 de decembro de 2008, aínda que Alex Garland xa comezara a traballar no guión no 2006. O estudio británico DNA Films produciu o filme en colaboración coa axencia IM Global para a distribución dos dereitos. En maio de 2010 o dono de IM Global, Reliance Big Pictures acordou participar no financiamento do proxecto en 3D cun orzamento total de 45 millóns de dólares, programando o comezo da rodaxe para finais do 2010, na localización de Xohanesburgo, Suráfrica. Pete Travis foi escollido como director e Garland, Andrew Macdonald e Allon Reich serían os produtores. Duncan Jones recibira previamente a oferta de ser o director do filme, pero nunha entrevista de 2010 afirmou que a súa visión do filme non era nada convencional e non sería axeitada para o guión de Garland. En setembro de 2010 fíxose público que o título do filme sería Dredd.

A pre-produción comezou o 23 de agosto de 2010 nos estudios Cape Town Film Studios en Cidade do Cabo. Na edición de 2010 da Convención Internacional de Banda Deseñada de San Diego, Urban confirmou que lle ofreceran o papel de Judge Dredd, e o 18 de agosto de 2010 fíxose oficial que el sería o protagonista do filme. En setembro de 2010 tamén se anunciou de forma oficial que Thirlby interpretaría a Cassandra Anderson. Ese mesmo mes, durante o Festival Internacional de Cinema de Toronto, o filme conseguiu uns 30 millóns de dólares en vendas a distribuidoras para o 90% dos mercados de cine. Estas vendas incluíron un acordo de 7 millóns de dólares coa distribuidora británica Entertainment Film Distributors.

O 2 de novembro de 2010 Lions Gate Entertainment adquiriu os dereitos de distribución en Norteamérica para o filme. Headey uniuse ó elenco de actores para interpretar a Ma-Ma en xaneiro de 2011. John Wagner, creador do cómic orixinal Judge Dredd, participou no filme como consultor, e no 2012 confirmou que o filme sería unha nova adaptación da banda deseñada e non unha nova versión do filme de 1995 Xuíz Dredd que tivera a Sylvester Stallone como protagonista.

 Guión 

Garland comezou a escribir o guión de Dredd durante o proceso de edición doutro filme no que participou como guionista, Sunshine, e completou o primeiro bosquexo mentres estaba a servir como produtor executivo na rodaxe de 28 Weeks Later. Este bosquexo centrábase nun dos principais inimigos de Dredd, "Judge Death". Garland describiu esta historia como "unha improvisación no sistema de xuíces", pero comentou que a idea non funcionou xa que este sistema aínda non estaba establecido para o espectador e requiría demasiado coñecemento da banda deseñada por parte da audiencia. Tamén considerou que o resultado final quedaría demasiado surrealista e extremo, polo que decidiu que a historia debería manterse máis enfocada e realista. No lugar deste concepto inicial considerou adaptar algunha das liñas históricas máis notables de Judge Dredd, incluíndo as tituladas "Democracy" (1986) e "Origins" (2006). Porén, ó final evitou estas longas historias en favor dunha máis curta centrada na vida diaria de Dredd desempeñando a súa función de policía no ambiente distópico de Mega-City One. Para desenvolver o personaxe de Judge Dredd, Garland tentou manterse fiel ó personaxe da banda deseñada, que vai mostrando pequenos cambios na personalidade durante un largo período de tempo. Nunha entrevista afirmou: "Pensei que Dredd non podería ter unha gran revelación, pero definitivamente hai un cambio nel durante o transcurso do filme. Fai unha declaración contundente ó comezo do filme, que contradí ó final do mesmo. Ata aí é onde chega o cambio". Para compensar a inmobilidade do personaxe de Dredd, Garland deulle á personaxe de Anderson un desenvolvemento máis tradicional.

Ao preguntarlle pola ambientación do filme no edificio Peach Trees, Garland afirmou que estes edificios "eran como pequenas cidades estado". Porén, o orzamento do filme limitou a súa capacidade para representar algúns dos aspectos cómicos de Mega-City One, como por exemplo robots e extraterrestres. Durante todo proceso de produción Garland enviou o seu guión a Wagner para que este revisara partes dos diálogos, que tamén revisou posteriormente Urban no propio proceso de rodaxe.

 Deseño 
Durante o proceso de deseño os produtores decidiron que Dredd debería ter unha aparencia esvelta, como a dun boxeador, en lugar de semellar demasiado musculado. Tamén fixeron cambios no uniforme de xuíz con respecto ó da banda deseñada, eliminando unha figura dunha aguia no ombreiro do uniforme para darlle máis énfase a funcionalidade do mesmo e que semellase máis realista. Manténdose fiel ó cómic, a cara de Dredd nunca se amosa por completo, só a súa boca, e este non se quita o casco en ningún momento do filme. Urban afirmou que isto reafirmaba así o rol de Dredd como "o representante anónimo da lei" e que "formaba parte do enigma [do personaxe]".

A arma de Dredd, chamada "Lawguiver", desenvolveuse como unha arma completamente operacional, baseada no sistema de disparo 9×19mm Parabellum, capaz de disparar munición real e de cambiar o modo de disparo de automático a semiautomático. A súa motocicleta, chamada "Lawmaster", foi unha motocicleta real de 500cc modificada. Engadíronlle un gran carenado que incluía metralladoras e puxéronlle unhas grandes rodas pero mantiveron a funcionalidade do vehículo. Urban insistiu en montala el mesmo na rodaxe en lugar de facer uso de efectos visuais e cromas. Wagner describiu esta necesidade de facer adaptacións dende o material fonte, e afirmou que no anterior filme de 1995 o intento de replicar directamente a motocicleta da banda deseñada provocara que esta non fose capaz de xirar por mor do gran tamaño das rodas que lle puxeran.

Garland e o supervisor de efectos especiais Jon Thum comezaron a desenvolver o concepto das secuencias de Slo-Mo no 2009, durante a rodaxe de Never Let Me Go. Experimentaron para reproducir os efectos visuais das drogas alucinóxenas para determinar canto deberían durar estas escenas sen que chegasen a provocar unha distracción no espectador. Continuaron desenvolvendo e modificando este efecto ata o remate da edición do filme, modificando cores, saturación, enmarcado e movemento da cámara. As escenas de Slo-Mo inclúen un esquema de cores irisado e resaltes brillantes para crear un efecto irreal e "doutro mundo". Para as feridas corporais fixeron probas con bolsas de sangue, próteses e aire comprimido, decantándose por este último na versión final do filme. Garland afirmou que o concepto destas escenas estaba inspirado nos documentais de natureza que usan fotografía de alta velocidade para gravar ós animais a cámara lenta. O debuxante de banda deseñada Jock foi o encargado de producir a arte conceptual para o deseño do filme.

 Rodaxe 
A rodaxe comezou o 12 de novembro do 2010 en Cidade do Cabo, cun orzamento de 45 millóns de dólares, e durou aproximadamente unhas 13 semanas, cunha segunda unidade de fotografía que durou outras sete. As localizacións da rodaxe foron en estudios de Xohanesburgo e no estudio "Cape Town Film Studios" Os produtores decidiron filmar en Suráfrica debido os menores custos de salarios do persoal en comparación con Europa e Norteamérica, e por mor de incentivos gobernamentais que ofrecían a devolución de ata un 25% dos custos de produción. O filme rodouse en formato dixital e 3D usando cámaras RED MX, SI2K e Phantom Flex de alta velocidade. Algúns dos elementos en 2D pasáronse a 3D durante o proceso de edición.

Un dos fundadores de DNA Films, Andrew Macdonald, contratou a Anthony Dod Mantle para coordinar a rodaxe, sendo a primeira vez que este traballaba nun formato 3D. Os produtores querían que Dredd tivese unha imaxe realista e visceral, inspirándose en filmes de gángsters e policiais. Para as escenas de cámara lenta que representaban os efectos do Slo-Mo, Mantle tentou crear imaxes que considerou "fermosas pero confusas".

Mega-City One e as torres rañaceos foron creadas nos estudios Cape Town Film Studios. A escena na que Ma-Ma e a súa banda matan a centos de persoas cando intentan matar a Dredd requiriu dez días de rodaxe en oito escenarios diferentes dentro e fóra do estudio, que posteriormente se uniron por medio de efectos especiais. O equipo tivo dificultades para atopar un escenario axeitado que representase o atrio da torre Peach Trees, así como para obter imaxes aéreas en Xohanesburgo por mor de non conseguir os correspondentes permisos de voo en helicóptero. En relación a estética do filme, Mantle afirmou que a súa idea era conseguir unha mestura entre Blade Runner e A Clockwork Orange. Garland estivo presente durante toda a rodaxe, e Urban adoitou consultar con el as cuestións de dirección en lugar de acudir xunto a Travis.

 Edición 
Os efectos visuais empregados para representar Mega-City One sufriron varios cambios durante a edición, incluíndo o deseño e posición das torres da cidade, tentando crear a imaxe de que a cidade medrara a partir dos restos doutra. Vendo que replicando as imaxes da banda deseñada as torres estaban moi xuntas e daban a impresión de ser moi pequenas, decidiron colocalas máis afastadas unhas doutras para destacar a imaxe de grandes edificios, permitindo incluír as rúas e automóbiles como extrapolación no exterior da imaxe. O 7 de outubro de 2011 o xornal Los Angeles Times informou que Travis xa non tiña permiso para participar no proceso de edición tras un desacordo creativo cos produtores do filme, polo que Garland tomou a responsabilidade de continuar co proceso. A súa contribución considerouse suficientemente significativa como para ser acreditado como codirector do filme. O 10 de outubro dese mesmo ano, Travis e Garland fixeron unha declaración pública conxunta afirmando que chegaran a un acordo de "colaboración pouco ortodoxa" antes de comezar a produción, que Travis aínda estaba involucrado no filme e que Garland non desexaba a acreditación de codirector do mesmo.

 Música 
Paul Leonard-Morgan foi o encargado de compoñer a banda sonora do filme, creando varios temas de música industrial para acompañar a ambientación futurista do filme. Empregou sintetizadores e módulos de son modernos para crear varias combinacións de son e aplicou distorsión e outros efectos ó resultado. Para as escenas que amosan os efectos da droga Slo-Mo compuxo novos temas con instrumentos reais ós que posteriormente reduciu a velocidade de reprodución para igualala a da imaxe, chegando a proporción de que un segundo da pista musical era equivalente a 10 minutos de imaxes. Por riba deste son a baixa velocidade engadiu música a tempo real para finalizar os temas. Unha canción de Justin Bieber modificada serviulle como inspiración para os temas do Slo-Mo. Garland afirmou que Geoff Barrow do grupo Portishead fora quen lle enviara o tema de Bieber baixándolle a velocidade de reprodución unhas 800 veces, que posteriormente utilizou no filme de forma temporal ata que finalizou de compoñer os temas da banda sonora.

O filme inclúe tamén cancións de varios artistas como por exemplo "Poison Lips" de Vitalic, "Dubstride" de Yann McCullough e Gemma Kicks, "Snuffbox" de Matt Berry, "Pontiac Moon" de Robert J. Walsh e "Jubilee (Don't Let Nobody Turn You Around)" de Bobby Womack.

 Publicidade 
En agosto de 2012 comezou a publicidade viral na páxina web "Dredd Report", unha sátira da web "Drudge Report", que incluía un vídeo condenando o uso da droga Slo-Mo e incluía ligazóns a novas sobre o filme. Publicouse un cómic ligado ó filme que serviu de precedente para a historia do filme, contando a historia de como Ma-Ma pasa de exercer a prostitución a controlar a distribución da droga Slo-Mo. Matt Smith foi o escritor deste cómic, con ilustracións de Henry Flint, e foi publicado o 5 de setembro de 2012. En setembro de 2012 publicouse un póster exclusivo con ilustracións de Jock para facer promoción do filme na edición dese ano do Fantastic Fest. A campaña de mercadotecnia de Dredd gañou un premio Golden Trailer Award na categoría de Mellor Anuncio de Televisión de Thriller así como outros 6 nomeamentos nestes premios. Segundo diversos artigos de novas, Lionsgate contribuíu cuns 25 millóns de dólares en custos de publicidade e impresión nesta campaña.

 Estrea 
Dredd estreouse na Convención Internacional de Banda Deseñada de San Diego o 11 de xullo de 2012, e posteriormente puido verse no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 6 de setembro do mesmo ano e no Fantastic Fest de finais dese mes. A estrea nos cines foi o 7 de setembro de 2012 no Reino Unido e o 21 de setembro do mesmo ano no resto do mundo, agás en Suráfrica onde se estreou o 28 de setembro de 2012.

 Recadación nos cines 
Dredd recadou uns 13,4 millóns en Norteamérica e 27,6 millóns de dólares no resto de mercados mundiais, facendo un total de 41 millóns de dólares de recadación nos cines de todo o mundo. No Reino Unido o filme conseguiu 1,05 millóns de libras (1,7 millóns de dólares) procedentes de 415 cines no país durante a primeira semana de emisión. Isto supuxo que o filme fose o número un en recadación no país nese fin de semana, o primeiro restrinxido a maiores de 18 anos que conseguiu este feito dende Saw 3D no ano 2010. Na súa segunda semana o filme foi o quinto con maior recadación, cuns ingresos de 769 381 £. Dredd proxectouse principalmente en 3D no Reino Unido, xa que a distribución de copias en 2D para os cines foi limitada de forma notoria pola propia distribuidora. En total, o filme ingresou uns 6,9 millóns de dólares no Reino Unido.

En Norteamérica as previsións antes da proxección do filme estimaron que os ingresos serían entre uns 8 e 10 millóns de dólares na fin de semana de apertura, baseándose na cualificación de cine para adultos e a pobre reputación do filme de 1995. O día de estrea os ingresos foron de 2,2 millóns de dólares colocándose no sexto posto en ingresos ó rematar a fin de semana, cuns 6,3 millóns de dólares procedentes de 2506 cinemas. Os datos demográficos amosaron que durante esta primeira fin de semana de proxección, a maioría da audiencia foron homes (75%) de máis de 25 anos de idade (69%). A proxección do filme en Norteamérica finalizou o 1 de novembro de 2012, 42 días despois da estrea. Fóra do Reino Unido e Norteamérica, o filme acadou o maior éxito comercial na China (4,5 millóns de dólares), Rusia (4 millóns de dólares) e Australia (2 millóns de dólares).

 Edicións domésticas 
Dredd publicouse en DVD, Blu-ray e Descarga dixital o 8 de xaneiro de 2013 en Norteamérica e o 14 de xaneiro dese mesmo ano no Reino Unido. A edición en Blu-ray contiña as versión en 2D e 3D así como unha copia dixital, e as edicións en DVD e Blu-ray incluíron sete pezas de contido extra. Na súa primeira semana á venda no Reino Unido, Dredd colocouse no primeiro posto nas listas de vendas de DVD e Blu-ray. Acadou esta mesma posición tamén en Norteamérica na súa primeira semana de publicación, cunhas 650 000 unidades vendidas, e foi a descarga dixital de maior número de vendas durante ese período. As vendas no Reino Unido experimentaron un aumento notable en xuño do 2013 tras facerse público un rumor de que poderían influenciar a decisión de DNA Films de producir un novo filme de continuación. A data de setembro de 2013, as estimacións indicaron que Dredd conseguira recadar uns 10 millóns de dólares en vendas de edicións domésticas só en Norteamérica.

 Recepción da crítica 
O filme foi ben recibido pola crítica en xeral. Na web Rotten Tomatoes acadou unha valoración dun 78%, baseada en 147 revisións, cunha puntuación media de 6,5 sobre 10. O consenso crítico nesta web afirma: "Propulsada por unha violencia grandilocuente e uns efectos especiais impresionantes, enraizada na sátira de si mesma e un humor retranqueiro, Dredd 3D é un exemplo pouco común dunha nova versión dun filme que realmente funciona". En Metacritic o filme acadou unha puntuación de 59 sobre 100, baseada en 29 críticas, mentres que na enquisa de CinemaScore a puntuación media que recibiu foi dunha "B" nunha escala de A+ ata F.

miniatura|esquerda|Karl Urban no 2012
Tralo visionado de estrea na Convención Internacional de Banda Deseñada de San Diego de 2012, Dredd recibiu críticas positivas. IGN outorgoulle unha puntuación de 8 sobre 10 afirmando que "Dredd é un estudo do personaxe, principalmente, propulsado pola violencia e a acción". Indiewire afirmou sobre a actuación de Karl Urban que "continúa a distinguirse a si mesmo como un actor versátil capaz de tornar o mimetismo en significado emocional". Chris Hewitt, da revista Empire, deulle ó filme unha puntuación de 3 sobre 5 estrelas, falando positivamente da actuación de Urban, mentres que Geoff Berkshire de Variety cualificou o filme de "sombrío, cru e ultraviolento" e loou a actuación de Thirlby por ser a condutora da historia emocional do filme.

Darren Franich de Entertainment Weekly describiu o filme como unha "comedia empapada en sangue escuramente divertida" e sinalou a Urban pola súa actuación que cualificou de "crible e irónica usando pouco máis que a súa voz e o seu queixo". Phelim O'Neill de The Guardian outorgoulle unha puntuación de 4 estrelas sobre 5 e destacou positivamente a actuación de Urban. Laura Sneddon do xornal New Statesman indicou que Dredd aproba o test de Bechdel, retratando de forma positiva as personaxes femininas no filme. Sneddon destacou a personaxe de Anderson que exerce o seu poder sobre os homes que a subestiman, mentres que sinalou que Ma-Ma demostra máis intelixencia e crueldade que calquera dos membros da súa banda. Stephen Dalton de The Hollywood Reporter escribiu que o filme non posuía o "humor escuro, irónico e moi británico do cómic orixinal" e que algunhas características do filme poderían decepcionar os afeccionados da banda deseñada na que se inspira. Porén, Dalton destacou positivamente o filme no seu conxunto dentro do contexto do xénero de acción e ciencia ficción.

Nos medios estadounidenses o filme recibiu algunhas críticas negativas. Mark Olsen do xornal Los Angeles Times afirmou que o filme era "unha monótona serie de enfrontamentos cos malos", Frank Lovece de Newsday describiuno como un filme "cru sen alma", e Kyle Smith do New York Post cualificou a Dredd como un "filme repetitivo e ruidoso". Stephen Whitty do The Star-Ledger cualificouno de "gris e feo" e dixo do filme que non ofrecía nada novo ó espectador á marxe das secuencias representando os efectos da droga a cámara lenta.

Os efectos visuais e as secuencias a cámara lenta foron ben recibidas pola crítica. Berkshire afirmou delas que eran notables e atractivas, cun "impresionante uso do 3D", Hewitt escribiu que "o uso do 3D é excelente e destaca nas escenas de Slo-mo", e Dalton comparou o estilo visual de forma positiva a outros filmes de ciencia ficción como District 9 e 28 Days Later. Dredd gañou o premio The Art of 3D e foi finalista nas categorías de "Mellor Filme Británico" e "Mellor Filme de Ciencia-Ficción/Fantasía" na edición do 2013 dos premios Empire.

O creador da banda deseñada Judge Dredd, John Wagner, quen fora crítico coa adaptación de 1995, falou positivamente desta nova adaptación do cómic. Afirmou: "Gustoume o filme. Foi, ó contrario do primeiro filme, unha representación verdadeira de Judge Dredd ... Karl Urban foi un bo Dredd ...  Olivia Thirlby estivo excelente no papel de Anderson". Dredd foi amplamente recoñecido como un filme de culto dende a súa estrea, e algúns críticos compararon o filme con The Raid: Redemption, outro filme de acción estreado varios meses antes, indicando que varios elementos semellantes na historia, ambientación e personaxes facían que Dredd semellase unha obra derivada deste outro.

 Posibilidades dun novo filme 
En xullo de 2012 durante a London Film and Comic Con, Garland afirmou que se o filme conseguía unha recadación superior ós 50 millóns de dólares en Norteamérica sería posible facer un novo filme de continuación, e que tiña plans para facer unha triloxía. O hipotético segundo filme centraríase nas orixes de Dredd e Mega-City One, mentres que o terceiro introduciría o inimigo de Dredd chamado "Judge Death". Posteriormente en agosto de 2012 afirmou que unha serie de televisión sería un paso positivo para a serie de Dredd. En setembro de 2012 declarou que tiña a intención de explorar as historias da banda deseñada tituladas "Origins" e "Democracy" e introducindo novas personaxes e temáticas. Ese mesmo mes Macdonald afirmou que os seguintes filmes realizaríanse en colaboración con IM Global e probablemente a rodaxe tería lugar en Suráfrica.

En marzo de 2013 o produtor executivo Adi Shankar afirmou que un novo filme sobre Dredd era pouco probable, mentres que posteriormente en maio do mesmo ano Urban declarou que aínda existían posibilidades dun novo filme grazas a resposta dos fans. Un grupo de fans de Dredd comezaron unha petición en Facebook para que se fixera un novo filme, apoiada por 2000 AD en xullo de 2013, chegando as 80 000 sinaturas en setembro dese mesmo ano.

En abril de 2013, 2000 AD publicou unha imaxe suxerindo unha continuación do filme en forma de banda deseñada cunha data de publicación programada para setembro de 2013. Este cómic levou o título de Dredd: Underbelly e estivo dispoñible como parte do número 340 de Judge Dredd Megazine, publicada o 18 de setembro de 2013. En febreiro de 2014, Urban confirmou que Garland estaba en proceso de conversas cun estudio para levar a cabo un novo filme sobre Dredd.

En outubro de 2014 Shankar fixo pública a produción dunha serie en liña derivada do filme, que sería publicada a finais dese mesmo mes. Esta miniserie animada titulouse Judge Dredd: Superfiend e tivo seis episodios, todos eles publicados en YouTube o 27 de outubro de 2014. Posteriormente en marzo de 2015, Garland afirmou que unha continuación directa do filme era pouco probable nun futuro próximo e non involucraría ó persoal do filme orixinal.

 Notas 
Todas as referencias en inglés agás cando se indique o contrario

 Véxase tamén 

dereita|100px
 Bibliografía 


 Ligazóns externas 


Categoría:Filmes de 2012
Categoría:Filmes en lingua inglesa
Categoría:Filmes do Reino Unido
Categoría:Filmes de Suráfrica
Categoría:Filmes dos Estados Unidos de América
Categoría:Filmes da India
Categoría:Filmes de 2012 en 3D
Categoría:Filmes rodados en Suráfrica
Categoría:Filmes ambientados nos Estados Unidos de América
Categoría:Filmes ambientados no futuro
Categoría:Filmes ciberpunk
Categoría:Filmes distópicos