Gran Premio dos Estados Unidos de 1959

O Gran Premio dos Estados Unidos de 1959 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 12 de decembro de 1959 no circuíto de Sebring. Foi a novena e última carreira da tempada de Fórmula Un de . Foi o segundo Gran Premio dos Estados Unidos (noveno incluíndo as carreiras do Gran Premio de América de 1908 a 1916). Foi a primeira e única ocasión na que levouse a cabo a carreira na sede da carreira de resistencia das 12 Horas de Sebring, no Circuíto Internacional de Sebring na Florida. A carreira levouse a cabo sobre 42 voltas ao circuíto de 8´36 quilómetros de lonxitude, cunha distancia total de carreira de 351 quilómetros.

A carreira foi gañada polo neozelandés Bruce McLaren pilotando un Cooper T51 para o equipo oficial Cooper, a primeira vitoria dun piloto nado en Nova Zelandia. McLaren tamén se converteu no gañador máis novo dun Gran Premio, unha marca que permanecería durante máis de 40 anos. McLaren gañou por seis décimas de segundo sobre o piloto francés Maurice Trintignant pilotando un Cooper T51 do equipo Rob Walker Racing Team. O piloto británico Tony Brooks terminou terceiro no seu Ferrari Dino 246. O líder do campionato o australiano Jack Brabham quedou sen combustible na última volta e tivo que empuxar o seu Cooper T51 ata a liña de meta para terminar cuarto. O terceiro posto de Brooks deu o título a Brabham. Foi o primeiro dos tres campionatos do mundo para Brabham, o primeiro para un australiano, e para un coche con motor traseiro.

Esta foi a última carreira ata o Gran Premio de Mónaco de 1994 na que ningún ex campión do mundo estaba na pista.

 Datos 
Por primeira vez desde o primeiro campionato en 1950 tres pilotos tiveron a oportunidade de gañar o campionato na última carreira. A Brabham valíalle a vitoria, ou terminar diante de Stirling Moss e Brooks. Moss necesitaba terminar primeiro ou segundo e por diante de Brabham, mentres que para Brooks ser o gañador non era suficiente. 
 Brabham (31 puntos) necesitaba
 Ser primeiro ou segundo, con Moss detrás de el 
 Ser terceiro coa volta rápida e Moss segundo 
 Que Brooks quedara segundo ou peor e Moss quedara terceiro ou peor 
 Moss (25´5 puntos) necesitaba 
 Ser primeiro 
 Ser segundo con Brabham ás súas costas, e Brooks primeiro sen volta rápida ou máis baixo 
 Ser segundo con volta rápida, e Brabham ás súas costas 
 Brooks (23 puntos) necesitaba 
 Primeiro con volta rápida e Brabham terceiro ou peor 
 Primeiro, con Moss segundo sen volta rápida ou máis baixo e Brabham terceiro ou inferior

 Sumario 
O soño de Alec Ulmann, de orixe rusa, dun Gran Premio dos Estados Unidos realizouse en decembro de 1959 cando 19 equipos, entre eles seis pilotos estadounidenses, chegaron a Florida para a última carreira do Campionato do Mundo. Orixinalmente programada como primeira carreira do ano, a agora última carreira en Sebring viu gañar o campionato a Cooper diante de Ferrari.

Na pista estaban os Coopers de fabrica de Brabham e do neozelandés Bruce McLaren de 22 anos de idade, do equipo Rob Walker con Moss e o francés Maurice Trintignant, catro Ferraris, tres en vermello italiano para os ingleses Brooks e Cliff Allison e o alemán Wolfgang von Trips, un en branco e azul para o americano Phil Hill, os Lotus con motor dianteiro de Innes Ireland e Alan Stacey, e, incomprensible para a elite europea, o Midget (coche de autocros) número 1 Kurtis Kraft-Offenhauser do Campionato Nacional da USAC de Rodger Ward, o único equipo de fabricación estadounidense motor estadounidense e pilotado por un americano.

O coche de Ward tiña un motor de pouca potencia (1´7 litros fronte os 2´5 dos coches de F1), pancas de cambio de velocidade separadas de dúas velocidades e dúas velocidades traseiras, e un freo de man fora da carrozaría. Ward explicou como produciuse a súa participación na carreira: "Ullman chamoume e invitoume a correr no Gran Premio. Ofreceume un pouco de diñeiro, e eu tiña o costume de aceptar os cartos, así que lle dixen que tiña que levar ao anano".

A cualificación terminou con Moss, Brabham e Brooks na primeira fila, pero, durante a noite, déuselle a terceira posición ao americano Harry Schell, á beira de Moss e Brabham. A volta de 3:05.2 que levoa a Schell á primeira fila ao parecer 
chegou ao final da cualificación, e pasara desapercibida para case todo o mundo, o súa mellor volta anterior fora 3:11.2, no posto 11.

Moss liderou a carreira desde o principio e abriu unha brecha de dez segundos sobre Brabham, pero logo de só cinco voltas retirouse coa caixa de cambios rota. Xa fóra da carreira polo título, Brooks, que fora desprazado da primeira fila pola audaz cualificación de Schell, foi embestido* por detrás polo seu compañeiro de equipo von Trips na primeira volta e parou a examinar os danos. A parada custoulle dous minutos, e resultou ser innecesaria. Aínda que se reincorporou e fixo unha sensacional carreira terminou terceiro, nunca tivo unha oportunidade realista con Brabham.

Brabham tomou o liderado de Moss, mentres o seu compañeiro McLaren, seguiuno en segundo lugar durante a maior parte da carreira. A metade da carreira, debido a problemas mecánicos, Brabham desacelerou e permitiu a McLaren acercarse preto del, e Trintignant, co Rob Walker Cooper comezou a rebaixar a grandes bocados a súa vantaxe, xa que o seu equipo de mecánicos mantíñalle informado da súa posición.

Cando comezou a última volta, Trintignant ía só catro segundos por detrás dos dous líderes. Na longa recta do aeroporto, a dúas curvas do final, o coche de Brabham comezou a fallar, e rodou ata deterse a 400 metros da liña de meta, sen gasolina. Negárase a seguir os consellos do director do equipo Cooper de iniciar a carreira cos tanques cheos, coa esperanza de atopar máis velocidade cun coche máis lixeiro. McLaren, sorprendeuse ao ver a desaceleración de Brabham, levantou o pé e reduciu tamén. Brabham fíxolle un xesto freneticamente, e McLaren acelerou xusto a tempo para manter a súa vantaxe na última curva e cruzar a liña a menos dun segundo por diante de Trintignant, que establecera a volta rápida da carreira, a só tres voltas do final.

Brabham tamén foi adiantado por Brooks polo terceiro posto, pero os últimos tres coches que quedaban aínda estaban varias voltas por detrás. As regras requirían terminar sen axuda, polo que se baixou e empuxou o seu coche ata o outeiro para terminar cuarto e gañar o seu primeiro campionato mundial de pilotos, o primeiro para un piloto australiano. Cooper tamén logrou o seu primeiro campionato como construtor, o primeiro para un coche con motor traseiro. O terceiro lugar de Brooks deu a Ferrari o segundo posto no Campionato de Construtores, Innes Ireland foi quinto a tres voltas no seu Lotus, e Wolfgang von Trips terminou sexto despois de que o motor do seu Ferrari rompera a catro voltas do final. Coa súa vitoria, McLaren converteuse no gañador máis novo da historia dun Gran Premio á idade de 22 anos e 104 días. Ademais do premio en efectivo, tamén gañou varias hectáreas de terreos lindeiros ao Lago Sebring.

A pesar do emocionante final de carreira e campionato, o Gran Premio dos Estados Unidos en Sebring foi un desastre financeiro. Os espectadores eran a metade que na carreira das 12 Horas de Sebring dese ano, e logo do pago de 15.000 $ en premios incluíndo os 6000 $ do gañador, Alec Ulmann case quebrou. Ao ano seguinte, intentouno de novo, na costa oposta, en Riverside (California).

 Clasificación 
 Pos Nº Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos 1 9  Bruce McLaren Cooper-Climax 42 2:12:35.7 10 8 2 6  Maurice Trintignant Cooper-Climax 42 + 0.6 5 7 3 2  Tony Brooks Ferrari 42 + 3:00.9 4 4 4 8  Jack Brabham Cooper-Climax 42 + 4:57.3 2 3 5 10  Innes Ireland Lotus-Climax 39 + 3 voltas 9 2 6 4  Wolfgang von Trips Ferrari 38 Motor 6  7 17  Harry Blanchard Porsche 38 + 4 voltas 16  Ret 3  Cliff Allison Ferrari 23 Transmisión 11  Ret 12  Roy Salvadori Cooper-Maserati 23 Transmisión 11  Ret 1  Rodger Ward Kurtis Kraft-Offenhauser 20 Embrague 19  Ret 14  Alessandro de Tomaso Cooper-Osca 13 Freos 14  Ret 5  Phil Hill Ferrari 8 Embrague 8  Ret 15  Fritz d'Orey Tec-Mec-Maserati 6 Fuga aceite 17  Ret 7  Stirling Moss Cooper-Climax 5 Transmisión 1  Ret 19  Harry Schell Cooper-Climax 5 Embrague 3  Ret 16  George Constantine Cooper-Borgward 5 Temperatura 15  Ret 11  Alan Stacey Lotus-Climax 2 Embrague 12  Ret 18  Bob Said Connaught-Alta 0 Accidente 13  NTS 22  Phil Cade Maserati   18 

 Posicións logo da carreira 

Clasificación no campionato de pilotos
PosPilotoPuntos 10px 1  Jack Brabham 31 (34) 10px 1 2  Tony Brooks 27 10px 1 3  Stirling Moss 25.5 10px 4  Phil Hill 20 10px 1 5  Maurice Trintignant 19

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 10px 1  Cooper-Climax40 (53) 10px 2  Ferrari32 (38) 10px 3  BRM18 10px 4  Lotus-Climax5

 Notas: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 5 mellores resultados contan para o Campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1959
Categoría:Gran Premio dos Estados Unidos de Fórmula 1