Dinastía Ming

A Dinastía Ming (chinés: 明朝; pinyin: Míng Cháo; Wade-Giles: Ming2 Ch'ao2), tamén coñecida como Imperio do Gran Ming (chinés tradicional: 大明國; chinés simplificado: 大明国; pinyin: Dà Míng Guó; Wade-Giles: Ta4 Ming2 Guo2), foi a penúltima dinastía gobernante na China e que gobernou durante 276 anos (entre 1368 e 1644) trala caída do Imperio Mongol liderado pola dinastía Yuan. A Ming foi descrita por algúns como "unha das máis grandes épocas de orde de goberno e estabilidade social da historia humana",Edwin Oldfather Reischauer, John King Fairbank, Albert M. Craig (1960) A history of East Asian civilization, Volume 1. East Asia: The Great Tradition, George Allen & Unwin Ltd. foi a derradeira dinastía da China rexida pola etnia han. 

O fundador da dinastía Ming, o emperador Hongwu (r. 1368-1398), tentou crear unha sociedade de comunidades rurais autosuficientes ordenadas nun sistema ríxido e inmóbil que garantise e mantivese unha clase permanente de soldados para a súa dinastía: O exército permanente do imperio superaba o millón de soldadosEbrey (2006), 271. e os estaleiros da armada ming en Nanjing eran os maiores do mundo. Tamén tivo moito coidado de romper o poder dos eunucos da corte e o dos magnates non relacionados con esta, pois enfeudaban aos seus numerosos fillos por toda China, e tentou guiar a estes príncipes a través dun conxunto de instrucións dinásticas publicadas no Huang-Ming Zuxun. Isto fracasou cando o seu sucesor adolescente, o emperador Jianwen, tentou recortar o poder do seu tío, o que provocou a campaña de Jingnan, un levantamento que colocou ao príncipe de Yan no trono como emperador Yongle en 1402. O emperador Yongle estableceu Yan como capital secundaria e a rebautizó como Pequín, construíu a Cidade Prohibida e restaurou o Gran Canal e a primacía dos exames imperiais nos nomeamentos oficiais. Recompensou aos seus partidarios eunucos e empregounos como contrapeso fronte aos eruditos-burócratas confucianos. Aínda que xa se levaran a cabo expedicións comerciais e diplomáticas desde a China en períodos anteriores, durante o século XV a frota tributaria do almirante eunuco musulmán Zheng Hei superou a todas as demais en tamaño. Zheng Hei, dirixiu sete enormes viaxes de exploración polo océano Índico ata Arabia e as costas orientais de África.

O ascenso de novos emperadores e novas faccións diminuíu tales extravagancias; a captura do emperador Zhu Qizhen dos Ming durante a crise de Tumu de 1449 acabou con elas por completo. Deixouse que a armada imperial caese en desuso mentres os traballadores forzados construían a empalizada de Liaodong e conectaban e fortificaban a Gran Muralla na súa forma moderna. Cada dez anos realizábanse amplos censos de todo o imperio, pero o desexo de evitar o traballo e os impostos e a dificultade de almacenar e revisar os enormes arquivos de Nanjing dificultaron a obtención de cifras exactas.
. As estimacións para a poboación de finais da dinastía de Ming varían entre 160 e 200 millóns de persoas. pero os ingresos necesarios recaudabanse cada vez a un número  menor de agricultores, xa que estes desaparecían dos rexistros oficiais pois "doaban" as súas terras a eunucos ou templos exentos de impostos. As leis "Haijin", destinadas a protexer as costas dos piratas "xaponeses", converteron a moitos en contrabandistas e piratas.

A reconstrución da base agrícola chinesa e a mellora das vías de comunicación a través dun sistema de camiños militarizados tivo o efecto inesperado de xerar un gran excedente agrícola que puido ser vendido en florecentes mercados próximos ás vías de comunicación. A cultura rural e comercial recibiu a influencia das modas urbanas. Os chanzos máis altos da sociedade, equiparados á baixa nobreza, víronse igualmente afectados por esta nova cultura centrada no consumo. Afastándose das tradicións, as familias comerciantes comezaron a integrarse no seo da administración e da burocracia e adoptaron os trazos culturais e as prácticas da nobreza. Paralelo a esta evolución da sociedade e do comercio, houbo cambios no pensamento filosófico, as institucións gobernamentais e nas artes e a literatura.

No século XVI, con todo, a expansión do comercio europeo -aínda que restrinxido a illas próximas a Guangzhou como Macau- difundiu na China o intercambio colombiano de cultivos, plantas e animais, introducindo o chile na cociña de Sichuan e os altamente produtivos millo e patacas, que diminuíron as fames negras e estimularon o crecemento demográfico. O crecemento do comercio portugués español, e alemá creou unha nova demanda de produtos chineses produciu unha afluencia masiva de xaponesés e prata americana. Esta abundancia de especies remonetizou a economía Ming, cuxo diñeiro sufrira repetidas hiperinflacións e xa non inspiraba confianza. Mentres que os confucianos tradicionais opoñíanse a un papel tan destacado do comercio e dos novos ricos que creaba, a heterodoxia introducida por Wang Yangming permitiu unha actitude máis compracente. As reformas inicialmente exitosas de Zhang Juzheng resultaron devastadoras cando unha retardación da agricultura producida pola Pequena Idade de Xeo combinouse con cambios na política xaponesa e española que cortaron rapidamente a subministración de prata agora necesaria para que os agricultores puidesen pagar os seus impostos. En combinación coa perda de colleitas, as inundacións e a epidemia, a dinastía derrubouse en 1644 cando as forzas de Li Zicheng entraron en Pequín, aínda que as forzas de Li foron derrotadas pouco despois polos exércitos manchú dos Oito Estandartes dirixidos pola dinastía Qing.

Aínda que a primeira capital, Pequín, caeu en 1644 a causa dunha rebelión encabezada por Li Zicheng (quen estableceu a Dinastía Shun, axiña substituída pola Dinastía Qing, de orixe manchú), os réximes leais aos Ming, chamados no seu conxunto Dinastía Ming do Sur, sobreviviron ata 1662.

 Historia 
 Fundación 
 Revolta e rivalidade entre os rebeldes 
miniatura|esquerda|upright|Canón do Huolongjing, compilado por Jiao Yu e Liu Ji.
A dinastía Yuan (1271-1368), establecida tras a invasión mongol dirixida por Khublai Khan, precedeu á fundación da dinastía Ming. Ademais dunha discriminación institucional contra os han que xerou gran resentimento, a expulsión dos Yuan debeuse aos altos impostos nas rexións, a alta inflación e as graves inundacións do río Amarelo, debidos ao abandono dos proxectos de irrigación. Por consecuente, a agricultura e a economía estaban arruinadas e a revolta estalou entre os centos de miles de agricultores que foran chamados a reparar os diques do río Amarelo.Gascoigne (2003), 150.

Así moitos grupos dos han, entre eles os Turbantes Vermellos alzáronse en rebelión en 1351. Os Turbantes Vermellos estaban afiliados ao Loto Branco, unha sociedade secreta budista. Zhu Yuanzhang era un agricultor pobre e un monxe budista que se uniu aos Turbantes Vermellos en 1352 e se forxou unha gran reputación ao casar coa filla adoptiva dun comandante rebelde.Ebrey (1999), 190–1. En 1356, as forzas de Zhu tomaron a cidade de Nanjing,Gascoigne (2003), 151. a cal se convertería posteriormente na capital dos Ming.

Co derrubamento da dinastía Yuan, moitos grupos rebeldes comezaron a enfrontarse polo control do país e o dereito para establecer unha nova dinastía. En 1363, Zhu Yuanzhang eliminou ao seu peor inimigo, o líder da facción rebelde Chen Youliang, na batalla do lago Poyang, na que seria posiblemente unha das maiores batallas navais da historia. Grazas ao uso de brulotes, os 200 000 mariños de Zhu conseguiron vencer á frota rebelde a pesar de ser esta superior en número. A vitoria eliminou á última facción rebelde, o que deixou a Zhu Yuanzhang como dono incontestable do rico val do Yangtzé e permitiulle afianzar o seu poder no sur. Tras a sospeitosa morte do xefe dos Turbantes Vermellos cando era un invitado de Zhu en 1367, xa non había ninguén que puidese impedir o seu acceso ao trono e fixo públicas as súas ambicións imperiais ao enviar o seu exército cara a capital Yuan Dadu (actual Pequín) en 1368.Ebrey (1999), 191. O último emperador Yuan refuxiouse no norte, en Shangdu e Zhu anunciou a fundación da dinastía Ming tras arrasar o palacio Yuan de Dadu. A cidade foi renombrada como Beiping
 e Zhu Yuanzhang tomou o nome de Hongwu (Extremadamente militar, en chinés).
 Reinado do emperador Hongwu 
Hongwu realizou un inmediato esforzo para reconstruír as infraestruturas do país. Fixo construír un muro de 48 km ao redor de Nanjing, así como numerosos palacios e centros administrativos. O Historia dos Ming ( 明史 ) afirma que desde 1364 Zhu comezara a redactar un novo código penal confuciano, o Da Ming Lü, que se terminou en 1397 e recuperaba algúns elementos do código Tang do ano 653.Andrew & Rapp (2000), 25. Hongwu organizou un sistema militar chamado weisuo, similar ao sistema fubing da dinastía Tang (618-907).


En 1380, Hongwu mandou executar o seu chanceler Hu Weiyong (胡惟庸) tras os rumores dun golpe de estado. Aboliu ese posto e asumiu as funcións de emperador e de primeiro ministro, o que seguiron facendo a maioría dos seus herdeiros.Ebrey (1999), 192–3.Fairbank & Goldman (2006), 130. Cada vez máis desconfiado dos seus ministros e discípulos, Hongwu creou a Jinyi Wei, unha policía secreta formada polos seus propios gardas. Esta foi parcialmente responsable da morte de 100 000 persoas en numerosas purgas que houbo durante as tres décadas do mandato de Hongwu.Fairbank & Goldman (2006), 129–30.

O emperador Hongwu promulgou numerosos edictos prohibindo as prácticas mongos e proclamando a súa intención de purificar a China da influencia bárbara. Con todo, tamén tratou de utilizar o legado yuan para lexitimar a súa autoridade na China e outras zonas gobernadas polos yuan. Continuou coas políticas da dinastía Yuan, como seguir solicitando concubinas e eunucos coreanos, institucións militares hereditarias ao estilo mongol, vestimentas e chapeus ao estilo mongol, promover o tiro con arco e a equitación, e facer que un gran número de mongois servisen no exército Ming. Ata finais do século XVI, os mongois seguíon constituíndo un de cada tres oficiais que servían en forzas capitais como a garda do uniforme bordado, e tamén destacaban outros pobos como os jurchens. Con frecuencia escribía aos gobernantes mongois, xaponeses, coreanos, jurchen, tibetanos e das fronteiras do suroeste ofrecéndolles consello sobre a súa política gobernamental e dinástica, e insistía en que os líderes destas rexións visitasen a capital Ming para asistir a audiencias. Reasentó a 100.000 mongois no seu territorio, moitos dos cales serviron como gardas na capital. O emperador tamén fixo gran publicidade da hospitalidade e o papel concedido aos nobres chinggisíes na súa corte.

Zhu Yuanzhang insistiu en que non era un rebelde e tentou xustificar a súa conquista dos outros caudillos rebeldes alegando que era un súbdito yuan e que fora designado divinamente para restaurar a orde esmagando aos rebeldes. A maioría das elites chinesas non consideraban a etnia mongol dos yuan como motivo para resistirse ou rexeitalos. Zhu insistiu en que non estaba a conquistar territorio á dinastía Yuan, senón aos señores da guerra rebeldes. Utilizou esta liña argumental para tentar persuadir aos leais aos Yuan de que se unisen á súa causa. Os Ming utilizaron o tributo que recibían dos antigos vasalos Yuan como proba de que os Ming asumiran a lexitimidade dos Yuan. As misións de tributo celebrábanse regularmente con música e danza na corte Ming.
 Fronteira suroeste 
miniatura|upright|esquerda|A antiga porta sur da cidade de Dali (Yunnan)
En Qinghai, o pobo musulmán salar someteuse voluntariamente ao poder dos Ming, ao capitular os seus líderes cara ao ano 1370. As tropas uigures do xeneral Ala Bashi aplacaron as rebelións Miao da década de 1370 e asentáronse en Changde, Hunan.
 As tropas hui musulmás tamén se asentaron en Changde tras servir nas campañas dos Ming contra as tribos aborígenes. En 1381, a dinastía Ming anexionouse as áreas do suroeste (Yunnan) que pertenceran ao reino de Dali tras a conquista polos exércitos hui musulmáns dos Ming deses territorios, que se atopaban controlados polos mongois fieis á dinastía Yuan. Os hui do xeneral Mu Ying, que foi nomeado gobernador de Yunnan, reinstalaronse na rexión para colonizala. Cara a finais do século XIV, ao redor de 200 000 colonos instaláronse nunha superficie de 1416 km cadrados que abarcaban as actuais provincias de Yunnan e Guizhou. Ao redor de medio millón de colonos máis chegaron posteriormente. Estas migracións supuxeron profundos cambios na composición étnica desta rexión onde, ata o momento, a etnia Han supoñía menos da metade da poboación. O resentimento contra estes cambios masivos de poboación e a presenza gobernamental que iso supuxo, provocou numerosas revoltas dos yiao e miaoen entre 1464 e 1466, que foron aplacadas por unha forza de 30 000 soldados Ming que se uniron aos 160 000 soldados apostados en Guangxi. Despois de que o estudoso e filósofo Wang Yangming (1472-1529) suprimise outra rebelión na rexión, Este avogou pola creación dunha soa administración unitaria e centralizada de grupos étnicos indíxenas para sinizar a estes grupos locais.Ebrey (1999), 197.
 Relacións co Tíbet 
miniatura|upright|Un thangka tibetano do século XVII representando Guhyasamaja Akshobhyavajra; a dinastía Ming reuniu diversos artigos provenientes do Tíbet como tributo, e en compensación ofrecía agasallos aos carrexadores tibetanos.Wang Jiawei & Nyima Gyaincain (1997), 39–41.
O Libro dos Ming, a historia oficial da dinastía Ming compilada pola dinastía Qing en 1739, afirma que os Ming estableceron encomendas itinerantes para supervisar a administración tibetana e renovar os títulos dos antigos oficiais da dinastía Yuan do Tíbet e conferindo títulos principescos aos líderes das seitas budistas tibetanas.Mingshi-Geography I «明史•地理一»: 東起朝鮮，西據吐番，南包安南，北距大磧。; Geography III «明史•地理三»: 七年七月置西安行都衛於此，領河州、朵甘、烏斯藏、三衛。; Western territory III «明史•列傳第二百十七西域三» Con todo, Turrel V. Wylie adianta que a censura no Libro dos Ming destinada a promover a todo prezo o prestixio e a reputación do emperador, eliminou os detalles das relacións sino-tibetanas durante o período Ming.

Os especialistas modernos seguen debatendo se a dinastía Ming era realmente soberana do Tíbet ou se trataba dunha suzeranía débil que se terminou cando o emperador Jiajing (gobernou entre 1521-67) perseguiu o budismo en favor do taoísmo na corte.Wylie (2003), 470.Wang & Nyima (1997), 1–40.Laird (2006), 106–7. Outros especialistas afirman que a natureza profundamente relixiosa das relacións entre a corte dos Ming e os lamas tibetanos está pouco representada nas investigacións modernas.Norbu (2001), 52.Kolmaš, 32. Outros subliñan o aspecto comercial das relacións, destacando o intercambio de cabalos tibetanos por té chinés.Wang & Nyima (1997), 39–40.Sperling (2003), 474–5, 478.Perdue (2000), 273.Kolmaš, 28–9.Laird (2006), 131

Os Ming comezaron a realizar intervencións militares esporádicas no Tíbet durante o século XIV mentres que os tibetanos organizaron con éxito unha resistencia armada contra as incursións Ming.Langlois (1988), 139, 161.Geiss (1988), 417–8. Patricia Ebrey, Thomas Laird, Wang Jiawei e Nyima Gyaincain remarcan que a dinastía Ming non situou tropas permanentes en Tíbet,Laird (2006), 137.Ebrey (1999), 227.Wang & Nyima (1997), 38. a diferenza da dinastía precedente (os Yuan mongois). O emperador Wanli (1572-1620) levou a cabo algúns intentos de restablecer as relacións sino-tibetanas antes da alianza mongol-tibetana iniciada en 1578, a cal afectou á política exterior da posterior dinastía Qing (1644-1912) de orixe manchú, supoñendo o apoio ao dalai lama da orde dos bonetes amarelos.Kolmaš, 30–1.Goldstein (1997), 8.Laird (2006), 143–4.The Ming Biographical History Project of the Association for Asian Studies (1976), 23. A finais do século XVI, os mongois mostraron ser os protectores armados do dalai lama tras a súa instalación na rexión de Amdo, o que culminou coa conquista do Tíbet por parte de Güshi Khan (1582-1655) en 1642.Kolmaš, 34–5.Goldstein (1997), 6–9.Laird (2006), 152.
 Reinado do emperador Yongle 
 Ascenso o poder 
miniatura|upright|Retrato do emperador Yongle (1402-1424)
O emperador Hongwu designou ao seu neto Zhu Yunwen como sucesor e este subiu ao trono baixo o nome de Jianwen (1398-1402) tras a morte de Hongwu en 1398. O máis poderoso dos fillos de Hongwu, Zhu Dei, que por entón era xefe do exército, opúxose a esta decisión e tras unha confrontación política levantouse contra o seu sobriño.Robinson (2000), 527. Despois de que Jianwen mandase arrestar a numerosos asociados de Zhu Dei, este último organizou unha rebelión que levou a unha guerra civil de tres anos. Baixo o pretexto de salvar ao novo Jianwen dos funcionarios corruptos, Zhu Dei dirixiu persoalmente a revolta. O palacio de Nanjing resultou incendiado e o emperador Jianwen, a súa muller, a súa nai e os cortesáns morreron no incendio. Zhu Dei subiu ao trono baixo o nome de Ming Yongle (1402-1424). O seu reino é considerado universalmente por todos os especialistas como a “segunda fundación” da dinastía Ming debido a que anulou numerosas reformas do seu pai.Atwell (2002), 84.
 Nova capital 
Yongle relegou a Nanjing ao rango de segunda capital e en 1403 anunciou que a nova capital de China sería Pequín, o seu feudo militar. A construción da nova cidade desenvolveuse entre 1407 e 1420 e requiriu o traballo de centos de miles de obreiros.Ebrey (2006), 272. No centro atopábase o poder político da Cidade Imperial e no centro deste estaba a Cidade Prohibida, o palacio do emperador e a súa familia. En 1552, a cidade estendeuse cara ao sur, ampliando o seu tamaño ata 47 km².Ebrey (1999), 194.

miniatura|upright|esquerda|umbas da dinastía Ming situadas a 50 km ao norte de Pequín; a situación foi escollida por Yongle.

Despois de ter sido abandonado durante varias décadas, o Gran Canal foi restaurado entre 1411 e 1415. A razón principal desta restauración foi a dificultade de transportar os cereais cara ao norte. O transporte dos 4 000 000 de shi (un shi equivale a 107 litros) era complicado pola existencia doutros canais que obrigaban a realizar numerosas cargas e descargas. Outras fontes da época falan de ata 30 millóns de shi de grans recollidos. Yongle recrutou 165.000 traballadores para dragar a canle en Shandong e construír unha serie de quince esclusas. A reapertura da canle permitiu á cidade Suzhou substituír a Nanjing como principal centro comercial da China.

Yongle recrutou a 2.000 estudosos para escribir a Enciclopedia Yongle, composta por máis de 50 millóns de xinogramas e dividida en 22 938 capítulos, para recompilar o coñecemento da época.
 Frota dos tesouros 
miniatura|upright|Unha xirafa traída desde Somalia, no Corno de África, no ano 1414; os chineses asociaban a xirafa co mítico Qilin.

En 1405, o emperador Yongle situou ao seu eunuco favorito, o almirante Zheng He (1371-1433), á cabeza dunha xigantesca frota de navíos destinados a misións diplomáticas. Os chineses realizaran misións diplomáticas terrestres cara ao leste durante o período Han (202 a. C.-220 d. C.) e practicaban o comercio marítimo con territorios tan afastados como África oriental. Con todo, o tamaño desta nova frota non se viu xamais. Realizáronse un total de sete viaxes diplomáticas principalmente no océano Índico. Entre 1403 e 1429, os estaleiros navais de Nanjing construíron 2000 navíos, entre os que se atopaban numerosos barcos do tesouro, que se cre que medían entre 112 e 134 metros de longo e entre 45 e 54 de ancho. Aínda que estes datos non son seguros, está claro que eran moito máis grandes que calquera navío europeo da época. Estas viaxes diplomáticas finalizaron á morte do emperador Yongle, posto que a China debía facer fronte á ameaza dos mongois no norte e non había recursos suficientes para financiar estas ruinosas expedicións. O país encerrouse en si mesmo e, en 1479, os documentos relativos a estas viaxes foron destruídos e ditáronse leis prohibindo a construción de grandes navíos. Esta decisión propiciou o desenvolvemento da pirataría nas costas chinesas. Os piratas xaponeses (Wakō) comezaron a levar a cabo incursións nas comunidades costeiras, pero a maioría dos ataques realizábanos os propios piratas chineses.

 A crise de Tumu e os mongois Ming 
miniatura|upright|esquerda|A Gran Muralla Chinesa; aínda que os muros en tapial dos antigos Reinos combatentes transformáronse nun muro único polas dinastías Qin e Han, a maioría das partes de ladrillo e pedra foron construídas durante a dinastía Ming.

O líder mongol dos oirates, Esen Taidji, lanzou unha invasión a China en xullo de 1449. O xefe eunuco Wang Zhen animou ao emperador Zhengtong (1435-1449) a dirixir persoalmente unha forza militar para enfrontarse aos mongois tras unha primeira derrota dos Ming; Zhengtong saíu da capital con 500 000 homes, deixando ao seu medio irmán Zhu Qiyu a cargo dos asuntos e rexente temporal. O 8 de setembro, Esen venceu ao exército Ming e capturou a Zhengtong, suceso coñecido como a crise de Tumu.Ebrey (2006), 273. Os mongois querían cambiar ao emperador Zhengtong por un rescate, pero o plan fracasou cando o xove irmán de Zhengtong subiu ao trono co nome de Jingtai (1449-1457). Os mongois foron repelidos polo novo ministro de guerra Yu Qian (1398-1457). Manter a Zhengtong en catividade volveuse inútil dado que había un novo emperador no seu lugar e os mongois decidiron liberalo. Zhengtong foi posto en arresto domiciliario en palacio até 1457, cando un golpe de estado lle permitiu volver ser emperador baixo o nome de Tianshun (1457-1464).Robinson (1999), 83.

O seu reinado foi tormentoso e a integración das forzas mongols no seo do exército Ming continuou resultando problemática. O 7 de agosto de 1461 o xeneral chinés Cao Qin e as súas tropas Ming de ascendencia mongol, organizaron un golpe de estado contra Tianshun, por medo a ser as seguintes vítimas das purgas dos que apoiaran a Jingtai.Robinson (1999), 84–5. Os rebeldes conseguiron incendiar as portas occidentais da Cidade Imperial e mataron a numerosos ministros influentes antes de ser repelidos, tras o cal Cao Qin suicidouse.Robinson (1999), 79, 101–8.

Aínda que o emperador Yongle organizara cinco grandes ofensivas ao norte da Gran Muralla contra os mongois, a ameaza permanente de incursións mongolas levou ás autoridades Ming a fortificar a Gran Muralla a finais do século XV. Con todo, John Fairbank puntualiza que “isto mostrouse pouco eficaz pero reflectía a mentalidade defensiva da China”.Fairbank & Goldman (2006), 139. A pesar de todo, a Gran Muralla non tiña unha intención soamente defensiva, as súas torres albergaban cacharelas que permitían sinalar os movementos das tropas inimigas.Ebrey (1999), 208.
 Contacto cos europeos 
Aínda que Jorge Álvares foi o primeiro en chegar á illa de Lintin no delta do Río das Perlas en maio de 1513, foi Rafael Perestrello, un curmán de Cristovo Colón, quen se converteu no primeiro explorador europeo en desembarcar na costa sur da China e en comerciar con Guangzhou en 1516. En 1517, os portugueses lanzaron unha gran expedición comercial en Guangzhou e enviaron unha delegación en nome de Manuel I de Portugal á corte do emperador Zhengde. As relacións degradáronse rapidamente tras a morte do emperador cando os embaixadores de Malaca (na actual Malaisia) acusaron os portugueses de destronar ao seu rei. En 1521 e 1522, as forzas navais chinesas expulsaron aos navíos portugueses e chegaron a China as primeiras culebrinas de carga traseira.

A pesar destes difíciles comezos, os portugueses enviaron misións comerciais anuais á illa Shangchuan e as relacións normalizáronse cara ao ano 1550. En 1557, os portugueses conseguiron convencer á corte Ming para asinar un acordo que faría de Macau un centro comercial na costa do mar da China Meridional. Os chinos aceptaron, porque esa colonia portuguesa permitía controlar ás outras potencias europeas e os portugueses repeleron numerosos ataques neerlandeses a Macau na 1601, 1607 e 1622. Os neerlandeses chegaron a bloquear Zhangzhou en 1623 para conseguir o dereito a comerciar. As relacións entre os dous países melloraron e en 1630, Xapón deixou comerciar cos portugueses tras a rebelión de Shimabara, polo que Macau perdeu a súa importancia comercial.

As principais exportacións chinesas eran seda e porcelana. A Compañía Holandesa das Indias Orientais transportou máis de seis millóns de obxectos de porcelana a Europa entre 1602 e 1682. A cambio, China compraba prata, que necesitaba para o seu sistema monetario tras a reforma impositiva de 1580 (aos xaponeses primeiro, despois aos portugueses e finalmente aos españois, cando estes instaláronse nas illas Filipinas). Non se coñece a cantidade exacta de prata que se enviou a China desde Filipinas, pero si se coñece o dato de exportación anual desde Acapulco: entre 150 e 350 toneladas de prata entre 1597 e 1602.

Aínda que o groso das importacións chinesas conformábao a prata, os chineses tamén compraban plantas como batata, millo e cacahuete. Estas plantas podían crecer en zonas onde os cultivos tradicionais, o arroz, o trigo ou o paínzo, non crecían con forza e isto axudou ao crecemento da poboación chinesa. Baixo a dinastía Song (960-1279), o arroz converteuse no cereal principal dos pobres, pero a batata converteuse nun dos alimentos básicos das clases inferiores desde a súa introdución en 1560.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 






 Needham, Joseph (1986). Science and Civilization in China: Volume 6, Biology and Biological Technology, Part 2: Agriculture. Taipei: Caves Books, Ltd.
 Norbu, Dawa. (2001). China's Tibet Policy. Richmond: Curzon. ISBN 0-7007-0474-4.
 Nowell, Charles E. "The Discovery of the Pacific: A Suggested Change of Approach," The Pacific Historical Review (Volume XVI, Number 1; febreiro, 1947): 1–10.
 Perdue, Peter C. (2000). "Culture, History, and Imperial Chinese Strategy: Legacies of the Qing Conquests," in Warfare in Chinese History, 252–287, edited by Hans van de Ven. Leiden: Koninklijke Brill. ISBN 90-04-11774-1.
 Pfoundes, C. "Notes on the History of Eastern Adventure, Exploration, and Discovery, and Foreign Intercourse with Japan," Transactions of the Royal Historical Society (Volume X; 1882): 82–92.
 Robinson, David M. "Banditry and the Subversion of State Authority in China: The Capital Region during the Middle Ming Period (1450–1525)," Journal of Social History (Spring 2000): 527–563.
 Robinson, David M. "Politics, Force and Ethnicity in Ming China: Mongols and the Abortive Coup of 1461," Harvard Journal of Asiatic Studies (Volume 59, número 1, xuño de 1999): 79–123.
 Schafer, Edward H. "The Development of Bathing Customs in Ancient and Medieval China and the History of the Floriate Clear Palace," Journal of the American Oriental Society (Volume 76, Number 2, 1956): 57–82.
 Song, Yingxing (1966). T'ien-Kung K'ai-Wu: Chinese Technology in the Seventeenth Century. Traducido con prefacio de E-Tu Zen Sun e Shiou-Chuan Sun University Park: Pennsylvania State University Press.
 Spence, Jonathan D. (1999). The Search For Modern China; Second Edition. Nova York: W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-97351-4 (Paperback).
 Sperling, Elliot. (2003). "The 5th Karma-pa and some aspects of the relationship between Tibet and the Early Ming," in The History of Tibet: Volume 2, The Medieval Period: c. AD 850–1895, the Development of Buddhist Paramountcy, 473–482, ed. Alex McKay. Nova York: Routledge. ISBN 0-415-30842-9.

Outros artigos
Historia da China
 Ligazóns externas 
 A Dinastía Ming pola Universidade do Estado de Minnesota 
 Arte da Dinastía Ming no Metropolitan Museum of Art 

Categoría:Historia da China
Categoría:Artigos que toda Wikipedia debería ter (Historia e xeografía)