Cherna

O mero,Forma menos recomendable segundo a RAG. Ríos Panisse, M. C. (1977): Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia. I Invertebrados y peces, Verba, Anejo 7. Santiago de Compostela: Universidade de Santiago de Compostela. ISBN 84-7191-008-X, p. 289.Rodríguez Solórzano et al. (1983), p. 104.Rodríguez Villanueva et al. (1994), p. 94.Lahuerta Mouriño, Fernando e Vázquez Álvarez, Francisco X. (2000): Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-45-29134-8, p. 133. cherna  ou cherla  (Polyprion americanus) é un peixe mariño acantopterixio (Acanthopterygii) clasificado até hai pouco na familia dos serránidos (Serranidae), pero que na actualidade moitos autores sitúan na dos polipriónidos (Polyprionidae).

 Descrición 
 Moi parecido ao mero de altura, pode alcanzar até os 2 m de lonxitude,Polipirum americanus en FishBase e un peso máximo duns 100 kg.Muus, B. J. e J. G. Nielsen (1999): Scandinavian Fishing Year Book . 
 Corpo robusto, voluminoso e algo comprimido.
 Cabeza longa, co perfil superior algo cóncavo, e presenta sucos, espiñas e asperezas que se fan romas co tempo.Ficha de la cherna  no sitio  "Maestro pescador". Ten unha crista ou xibosidade sobre cada ollo, na rexión occipital.
 Ollos grandes e redondos.
 aberturas nasais grandes e moi xuntas.
 Boca grande e lixeiramente protráctil, coa mandíbula prominente; o maxilar superior, amplo. Dentes cónicos e robustos na parte anterior, dispostos en fileiras, e pequenos e numerosos, formando bandas, no resto da boca.
 Opérculo provisto dunha crista ósea transversal, horizontalmente moi marcada.
 escamas de tamaño reducido e moi rugosas (ctenoides) estendéndose pola cabeza e as bases das aletas dorsal, anal e caudal.
 Liña lateral simple, con de 90 a 114 escamas, claramente visíbel.
 Aleta dorsal con fortes espiñas; aleta anal de tamaño semellante á segunda parte da dorsal e cos tres primeiros raios curtos; aletas pelvianas máis longas que as pectorais, e a caudal arredondada nos exemplares xuvenís e truncada nos adultos.
 Coloración dos xuvenís gris ou parda violácea, con manchas irregulares abrancazadas, algo difusas. A dos adultos é parda agrisada no lombo, e amarelada no ventre.

 Bioloxía 
miniatura|Debuxo dunha cherna. 
Vive en augas libres entre os 100 e os 200 m de profundidade, pudendo chagar até os 1.000.

Presenta hermafroditismo secuencial: ao principio da súa vida adulta, é femia; despois, macho.Polyprion americanus  no sitio  de Maréis. Étaples (Francia).  Consultada o 29/11/2012. É unha especie ovípara, levando a cabo a desova a finais da primavera e en verán. Non coida dos ovos nin das crías.

Os exemplares xuvenís son de comportamento gregario e epipeláxico até que alcanzan uns 50 ou 60 cm, agrupándose en cardumes cerca de obxectos flotantes, como os caídos ou tirados ao mar ou arrebatados por este, macroalgas e restos de naufraxios, e desprázanse con eles, resgardándose baixo deles.Sadovy, Y. (2003): Poliprion americanus na Lista Vermella da IUCN, edición 2011.  Consultada o 29/11/2012.Bianchi, G., K. E. Carpenter, J.-P. Roux, F. J. Molloy, D. Boyer e H. J. Boyer (1999): FAO species identification field guide for fishery purposes. The living marine resources of Namibia (Guía de campo da FAO para a identificación de especies de interese pesqueiro. Os recursos mariños vivos de Namibia). FAO, Roma.

Os exemplares adultos son batidemersaos, é dicir: é demersal e habita até por debaixo dos 200 m. Pódese encontrar na columna de auga, e en fondos areosos e rochosos. Habita en covas, furnas, aberturas, en paredes verticais, en bloques de rochas, no interior de esponxas etc.Polyprion americanus  no sitio  do Centro Mediterráneo de Investigaciones Marinas y Ambientales (CMIMA), do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) de España. Tamén habita en pecios, polos que é coñecida a súa afección. 

É un peixe oceanódromo. É frecuente achar anzois europeos en exemplares capturados en áugoas dos Estados Unidos, o que parece indicar grandes migracións desta especie.

Os individuos xuvenís aliméntanse de teleósteos, en particular do xénero Trachurus (caránxidos —os xurelos—) e doutros organismos. Os adultos comen sobre todo outros peixes bentónicos, peixes mesopeláxicos, cefalópodos peláxicos de gran tamaño, invertebrados bentónicos e crustáceos.Ecoloxía de P. americanus en FishBase. 

 Distribución 
A área de distribución de Polyprion americanus comprende as seguintes zonas:
 Suroeste do océano Pacífico: sur de Chile. 
 Atlántico occidental: desda Arxentina até illa de Terra Nova. Con seguridade, na Arxentina, Uruguai, Brasil, Estados Unidos desde Carolina do Sur até o golfo de Maine, no Canadá e en Terra Nova. Tamén se encontra nas Bermudas e no mar dos Argazos 
 Atlántico oriental: desde a parte meridional de Noruega até Suráfrica. Encóntrase en Islandia e nas illas Británicas. Parece ausente do mar Báltico. Si habita na Macaronesia (nos Azores, en Madeira e nas Canarias) e en Cabo Verde) e Tristán da Cuña. Esténdese por todo o Mediterráneo, salvo polo norte do Adriático e, talvez, polo mar Negro. Hoxe en día xa non é común ni non Mediterráneo nin máis ao norte do golfo de Biscaia. 
 Occidente do Índico: costa meridional africana até o Canal de Mozambique. 
 Norte do Índico: citado na China. Ao ser unha zona allea á área de distribución e afastada dela, requírese comprobar a súa presenza.Sobre a posíbel presenza de Polyprion americanus en China continental. No sitio de FishBase.
 Centro do Índico: illas de Ámsterdan e San Paulo.
 Oriente do Índico e occidente do Pacífico: occidente de Indonesia, Nova Guinea, illas Salomón, Vanuatu, Fiji, Nova Caledonia, Nova Zelandia, Tasmania e Australia.

 Ameazas e conservación 
A única ameaza coñecida para a conservación da especie é a sobrepesca.

Debido a que a distribución deste peixe, aínda que ampla, é descontinua, é posíbel que haxa poboacións sen explotar, e mesmo algunhas sen descubrir, de maneira que é difícil determinar o estado da súa conservación e prognosticar o seu futuro cun grao razoábel de precisión. Pero é probábel que a poboación mundial da cherna estea en declive, xa que é unha especie cuxa reprodución é lenta, o que a fai vulnerábel á sobreexplotación; ademais, algunhas poboacións xa mostran signos de sobreexplotación, e outras están sendo sometidas a un grande aumento do aproveitamento pesqueiro. O maior descenso documentado corresponde ás illas Bermudas.

E aínda por riba, ao seren os xuvenís epipeláxicos e non migrar á rexión demersal até que alcanzan 50 ou 60 cm, poden pasar varios anos até que se reflicta a presión pesqueira no tamaño das capturas.

Alí onde se orientaron actividades comerciais á pesca da cherna de maneira específica, as capturas alcanzaron un pico e despois descenderon rapidamente: son os casos do Brasil, as Bermudas e Portugal. Noutros casos, como son o de Angola e o de España, o rápido aumento de capturas nos anos 1990 indica un esforzo na mellora das técnicas, pero aínda é cedo para saber se esa pesca es sustentábel.

O tamaño mínimo de captura no Mediterráneo é de 45 cm.Mailles pour la Méditerranée  (Medidas para o Mediterráneo). [[fr}} Consultada o 29/11/2012. Non está fixado para o Canal da Mancha, para o mar do Norte nin para mar aberto no océano Atlántico.Mailles pour la Manche, l'Atlantique et la Mer du nord  (Medidas para o canal da Mancha, Atlántico e o mar do Norte).  Consultada o 29/11/2012. 

Á parte do tamaño mínimo establecido para os exemplares que se pesquen no Mediterráneo, as únicas accións de conservación leváronse a cabo nos Estados Unidos e en Nova Zelandia mediante certas restricións:

 Nos Estados Unidos, onde non se dá a pesca deportiva da cherna, hai unha veda desde o 15 de xaneiro até o 15 de abril, e está prohibido empregar palangre. Para poder pescar a cherna hai que ter unha licenza especial. Como no caso doutras especies, a administración establece un total de peso que pode capturarse como máximo cada ano, repartíndoo en cotas individuais asignadas aos que teñan o permiso, cotas que son transferíbeis entre os armadores con permiso. O máximo total é de 907 t.
 En Nova Zelandia, o máximo total para a pesca comercial da cherna e do hāpuku é de 2.181 t, sumadas as capturas de ambas as especies. Para a pesca deportiva e recreativa, moito menos importante, tamén hai restricións.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 Rodríguez Solórzano, Manuel; Sergio Devesa Regueiro e Lidia Soutullo Garrido (1983): Guía dos peixes de Galicia. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-433-4.
 Rodríguez Villanueva, X. L. e Xavier Vázquez (1992): Peixes do mar de Galicia (II). Peixes óseos: xeneralidades, clasificación e orde perciformes. Vigo: Edicións Xerais. ISBN 84-7507-654-8.
 Solórzano, Manuel R[odríguez]; José L. Rodríguez, José Iglesias, Francisco X, Pereira e Federico Álvarez (1988): Inventario dos peixes do litoral galego (Pisces: Cyclostomata, Chondrichthyes, Osteichthyes). O Castro-Sada, A Coruña: Cadernos da Área de Ciencias Biolóxicas (Inventarios). Seminario de Estudos Galegos, vol. IV. ISBN 84-7492-370-0.

 Outros artigos 
 Serránidos
 Polipriónidos
 Mero de altura
 Os peixes na cultura popular galega

 Ligazóns externas 
 Imaxes en FishBase, consultada o 29/11/2012.
 La cherna na Base de datos terminológicos y de identificación de especies pesqueras de las costas de Andalucía , consultada o 29/11/2012.
 Pesca de la chernia en Uruguai.  Consultada o 29/11/2012.
 Polyprion americanus na base de datos da World Register of Marine Species , consultada o 29/11/2012.
 Polyprion americanus no CNIB. Ofrece ligazóns con outrs sitios web , consultada o 29/11/2012.
 Lista de ecosistemas nos que se acha. Con referencias. En FishBase , consultada o 29/11/2012.
 Lista de países nos que se acha. Con referencias. En FishBase , consultada o 29/11/2012.

Categoría:Percoideos
Categoría:Peixes de Galicia
Categoría:Animais descritos en 1801