Ícaro

Ícaro é un personaxe da mitoloxía grega, fillo de Dédalo e de Náucrate, unha escrava de Minos.

 Mito
Dédalo, arquitecto e inventor de diferentes artefactos en Atenas Dise que foi a propia deusa Atenea quen lle aprendeu as mañas., construíu para Pasífae, a esposa de Minos, rei de Creta, unha vaca de madeira, baleirada, na que esta se podía meter e así manter relacións sexuais co touro de Creta Minos tiña que sacrificar a Poseidón o mellor boi dos seus rabaños, pero realmente matou un boi menos valioso. Poseidón, ó verse enganado, vingouse, e fixo que na muller de Minos, Pasífae, se espertara un amor apaixonado e antinatura polo boi.. Desta unión nacería o Minotauro.
miniatura|Dédalo co seu fillo nun cadro, de 1776, de Pyotr Ivanovich Sokolov.
Co fin de encerrar a este ser monstruoso, Minos pediulle a Dédalo, que construíra un labirinto do que non fora posible saír. Pero o heroe Teseo puido entrar, matar a Minotauro e saír indemne do labirinto, coa axuda de Ariadna, filla de Minos, á que Dédalo explicara como orientarse no labirinto. 

Máis tarde, Minos mandoulle construír tamén unha torre cunha cela no alto e, sentíndose traizoado pola muller, Pasífae, e a filla, Ariadna, grazas á axuda que lles prestara Dédalo, Minos mandou pechar na cela ó seu propio construtor, Dédalo, e ó seu fillo Ícaro.

miniatura|Dédalo fabricando as ás para fuxir (Villa Albani, Roma)
Pero Dédalo fabricou unhas ás con plumas de paxaros e fixounas coa cera dunhas candeas nas súas costas e nas do fillo. Deste xeito, ámbolos dous lograron escapara da cadea voando. Dédalo advertiulle a Ícaro que non voase demasiado baixo nin tan alto que se achegase ó sol, pero o fillo, co orgullo de ser quen de poder voar e a insconsciencia da xuventude, ascendeu tanto que se achegou ó sol, o que provocou que a cera se derretese, e como consecuencia o rapaz se precipitase ó mar e morrese. 

Dédalo recuperou o corpo e enterrouno nunha illa próxima e, desde aquela, esta zona do mar se coñecerá como o mar de Icaria, onde se levanta a illa do mesmo nome, nas inmediacións de Samos. O pai logrou concluír con éxito a fuxida e refuxiouse primeiro en Cumas A lenda conta que Dédalo esculpiu nas portas do templo de Apolo en Cumas, unha representación da morte do seu fillo. (na Campania italiana) e logo na inmediata Sicilia, onde se acolleu na corte do rei Cócalo, para quen en agradecemento construíu numerosos edificios.

Variantes 
Existe outra versión na que Dédalo matara ó seu sobriño e discípulo Talos (ou Talo) Este Talos resultou un discípulo tan habilidoso que con só doce anos inventou a serra, imitando os dentes dunha serpe, segundo uns, ou a espiña dun peixe, segundo outros. Dédalo, celoso, matouno botándoo da Acrópole abaixo (Grimal, s.v. Dédalo). Tamén se conta que inventou o compás., polo que foi desterrado de Atenas. Pola súa banda, Ícaro tamén fora desterrado (independentemente do caso do pai) e marchou en busca do pai. A fatalidade quixo que o seu barco naufragase e Ícaro morrese, sendo o seu corpo arrastrado ata unha illa (hoxe a Illa de Icaria) Grimall s.v. Ícaro.. Segundo esta tradición, foi o mesmo Heracles quen o atopou e deu sepultura, bautizando a illa como Icaria no canto do seu anterior nome de Dólique. Dédalo, en agradecemento por esta acción, ergueu unha estatua de Heracles en Pisa, pero este confundiu a estatua cun posible inimigo e derrubouna cunha pedra  Pseudo-Apolodoro: Biblioteca mitológica II, 6..

Outra variante do mito recolle a fuxida de Creta de Dédalo e Ícaro en cadanseu barco, para os que Dédalo inventara as velas, pero como Ícaro non soubo gobernar o seu barco, naufragou e morreu. O ben que Ícaro aportou na illa e, ó descender do barco, caeu á auga e afogou.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 ECHEVERRÍA, Rafael: Raíces de sentido. Ediciones Granica S.A. (2008).
 Graves, Robert: Los mitos griegos. Ed. Gredos, 2019, especialmente pp. 341-349.
 Grimal, Pierre: Diccionario de mitología griega y romana. Ed. Paidós, 1ª ed. 1981, 7ª impresión 2017.
 Hixino: Fábulas mitológicas. Alianza editorial, 2009, especialmente as fábulas 39 e 40.
 MIRAND, Félix (1965), Mitología General, Editorial Labor S.A., Barcelona .
 Pseudo-Apolodoro: Biblioteca mitológica. Alianza editorial 3ª ed. 2016.
 Ligazóns externas 
 Cattedra di Iconografia e Iconologia del Dipartimento di Storia dell'Arte della Facoltà di Scienze Umanistiche dell'Università di ROMA "La Sapienza" .

Categoría:Homes na mitoloxía grega