Tesitura

En música, o termo tesitura (do italiano tessitura) fai referencia á zona da extensión de sons de frecuencia determinada que é capaz de emitir unha voz humana, ou un instrumento musical. Adóitase indicar sinalando o intervalo de notas comprendido entre a nota máis grave e a máis aguda que un determinado instrumento ou voz é capaz de emitir.

Tamén pode estar referido especificamente á parte da voz dun cantante na que se produce a mellor calidade sonora e un timbre máis adecuado.

 A tesitura no canto 
Frecuentemente, na voz humana distínguese entre a tesitura e a extensión vocal. A extensión vocal, é dicir, a extensión sonora da voz, é o marco de frecuencias realizables, sen considerar volume e calidade do son.
En voces sas, comunmente é de dúas oitavas ou máis. O termo tesitura úsase para denominar á parte da extensión vocal na cal se poden realizar sons controlables e utilizables musicalmente.

As características para definir a tesitura dunha voz son:

 Un bo timbre;
 Un volume considerable;
 Un vibrato igualado;
 A posibilidade dun mezza di voce (colocar a voz; it);
 A posibilidade de axilidade e coloratura.

As tesituras de cantantes profesionais en ópera deben ser de dúas oitavas ou máis; en tenores un pouco menos de dúas oitavas. Dentro das voces chamadas guturais, tan usadas no black metal e outros estilos, atópanse notas non alcanzables pola voz humana normal. Segundo Peter-Michael Fischer, a tesitura do cantante comeza unha cuarta xusta (cinco semitóns) por encima da súa nota máis grave posible (o seu «cero fónico») e chega ata unha cuarta por baixo da nota máis aguda da voz («límite fónico»).

Para clasificar voces para o uso coral, distínguense catro grupos principais, cuxa tesitura é menor que dúas oitavas, para poder incluír voces menos preparadas:

 Soprano: de do4 a do6;
 Contralto: de mi3 a mi5;
 Tenor: de do3 a do5;
 Baixo: de mi2 a mi4.

 Notas 

 Ligazóns externas 

Categoría:Terminoloxía musical
Categoría:Canto