Lusacia

Lusacia é unha rexión europea situada no leste de Saxonia e o sur de Brandeburgo, na actual Alemaña, ocupando tamén partes de Silesia en Polonia e na República Checa.

O seu nome é Lausitz en alemán, Łužica en alto sorbio, Łužyca en baixo sorbio, Łużyce en polaco, Lužice en checo, Uůžyce en silesio e Lusatia en latín.

 A Lusacia alemá 
miniatura|250px|Mapa do século XVIII que mostra a Baixa Lusacia (en verde) e a Alta Lusacia (en amarelo).

Ocupa unha extensión duns 11 000 km² aproximadamente. O nome, de etimoloxía sorbia, significa territorio dos prados pantanosos ou país das brañas.

Hoxe en día vive nela a minoría étnica eslava dos sorbios, cuxos devanceiros, os milceni, se instalaron no territorio no século IX. Unhas 60 000 persoas desta rexión (o 10 % da poboación) aínda falan o sorbio, unha lingua eslava.

Na rexión distínguense dúas partes:

 Alta Lusacia (en alemán Oberlausitz), no sur, recostada sobre as ladeiras e vertentes setentrionais dos Cárpatos, que engloba o actual territorio cultural de sorbio e ten por capital a Bautzen.
 Baixa Lusacia (en alemán Niederlausitz), que ocupa chairas aluviais frecuentemente cubertas de bosques de faias, bidueiros, carballos e abetos, sendo frecuentes os ameneiros nas marxes dos ríos, lagos e cales artificiais, cuxa capital é Cottbus.

 Rexións 

O territorio limita ao sur co segmento dos Cárpatos chamado en sorbio Lužické hory e en alemán Lausitzer Gebirge (en ambos os casos, Montes de Lusacia), tendo unha altitude máxima de 793 m (monte Luž ou (Lausche). Ao norte o territorio transfórmase rapidamente nunha chaira brañenta.

As zonas máis ou menos naturais nas que se pode dividir a Lusacia alemá son:

 A Spreewald ou Selva do Spree, zona relativamente elevada respecto á das chairas situada ao lado de Lübbenau e atravesada por numerosas vías de auga, cuberta de bosques naturais e coñecida pola súa produción agrícola; está recoñecida pola UNESCO como "Reserva da biosfera".
 A Lausitzer Seenkete ou Seenland (Terra de lagos), que presenta unha paisaxe de lagos artificiais e canles destinados ao turismo, zona rehabilitada utilizando antigas minas de carbón a ceo aberto.
 A Lausitzer Heide und Teichlandschaft (Chaira ou pradería de Lusacia), antiga rexión de piscifactoirías, datando as máis antigas delas da Idade Media, e que hoxe alberga numerosos animais que xa desapareceron doutras partes de Europa.
 A Lausitzer Bergland (Terra montañosa de Lusacia), no sur, cos montes de Zittau, os montes de Lusacia e as montañas de Jizera.

 Os lagos artificiais 
A demanda de materiais combustíbeis medrou considerabelmente coa revolución industrial no século XIX e Lusacia transformouse nunha potencia na extracción mineira de lignito. As escavadoras dos xacementos avanzaron até que non se encontrou máis carbón, e o territorio da Baixa Lusacia quedou cuberto de cráteres.

Cando se esgotaron os xacementos de carbón, despois de varios anos comezaron a inundarse algúns cráteres e foron aparecendo os primeiros lagos, como o Silbersee, nos anos 1950. Nos anos 1970 comezou un plan de acondicionamento da rexión, e xurdiron os lagos Knappensee, Senftenberger See e Erikasee.

Tras a reunificación de Alemaña, nos anos 1990, os gobernos rexionais puxeron en marcha o proxecto Lausitzer Seenkette (actualmente Lausitzer Seenland) para recuperar as máis de cen mil hectáreas de terreo con alto contido en xofre e con falta de auga polo bombeo subterráneo das antigas explotacións mineiras.

A meta é transformar uns 130 km² en lagos artificiais para atraer o turismo e crear novas fontes de traballo, nunha das rexións máis castigadas polo desemprego en Alemaña. Os lagos estarán conectados entre si mediante unha rede de canles navegábeis, contando con distintas atraccións turísticas e deportivas. O proxecto, que supera os 5.000 millóns de euros, deberá estar completado en 2018, e 18 lagos conformarán a paisaxe.

miniatura|centro|800px|A rehabilitación das antigas canteiras da rexión constitúe un dos proxectos de recuperación medioambiental máis importantes dentro da Unión Europea.

 Cidades e vilas 
250px|miniatura|Expansión da cultura lusaciana (en verde), 1300 a 500 a.C.

As cidades máis importantes da Alta Lusacia son Bautzen, Görlitz, Löbau, Zittau, Hoyerswerda, Kamenz, Bischofswerda, Luban (Polonia) e Liberec (República Checa). Na Baixa Lusacia encóntranse Senftenberg e Cottbus. En Spreewald (lieralemente "bosque do Spree") están Lübben e Luckau.

Ao sur, cerca da fronteira de Bohemia, encóntranse algunhas grandes vilas, dedicadas á industria téxtil. Nesta rexión encóntranse construcións de madeira, representativas da arquitectura local tradicional. As vilas máis importantes son Großschönau, Ebersbach, Oppach, Sohland an der Spree e Wehrsdorf.

Algúns castelos e mansións antigas poden visitarse, e mesmo algúns, como o castelo de Lübbenau, están transformados en hoteis.

 Galerías 
 Reserva da biosfera 

 Mapas 

 Paisaxes 

 Escudos e bandeiras 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 Brie, André & Alexander Schippel (2011): Lausitz - Landschaft mit neuem Gesicht. Petersberg: Michael Imhof Verlag ISBN 3-86568-538-2
 Micklitza, Kerstin & André (2010): Lausitz. Berlin: Trescher Verlag Berlin. ISBN 978-3-89794-169-4
 Vietinghoff-Riesch, Arnold von (2004): Der Oberlausitzer Wald - seine Geschichte und seine Struktur bis 1945. Spitzkunnersdorf: Oberlausitzer Verlag. ISBN 3-933827-46-9

 Outros artigos 
Rjana Łužica
 Cultura lusaciana
 Lingua sorbia
 Xeografía de Alemaña

 Ligazóns externas 

 Lausitzfoto. Imaxes
 Sitio oficial da Alla Lusacia 
 Montañas de Lusacia 

Categoría:Rexións históricas de Alemaña
Categoría:Rexións de Alemaña