Támara Echegoyen

Támara Echegoyen Domínguez, nada en Ourense  o 17 de febreiro de 1984,Ficha  no COE é unha regatista galega. Participou en catro Xogos Olímpicos (Londres 2012, Río de Xaneiro 2016, Toquio 2020 e París 2024). Na edición de Londres converteuse na primeira muller galega en gañar unha medalla de ouro olímpica, xunto á súa compañeira Sofía Toro.

Ademais, foi tres veces campioa do mundo da clase Vaurien (2001, 2002 e 2005), campioa do mundo de match race en 2013 e dúas veces campioa do mundo de 49er FX (2016 e 2020). Entre 2025 e 2026 formou parte da primeira tripulación integramente feminina en completar unha volta ao mundo en vela sen escalas, navegando de xeito ininterrompido durante 57 días, 21 horas e 20 minutos.

 Traxectoria 
Os seus pais puxéronlle de nome Támara, o antigo nome do río Tambre. Nada en Ourense, mudouse pouco despois coa familia a Viascón, Cotobade. Comezou a navegar aos cinco anos pola ría de Pontevedra no Pombiña, o barco de seu tío Miguel. Empezou a competir en vela por influencia de seu irmán Adrián, quen practicaba ese deporte.

Formouse no Real Club de Mar de Aguete, o Real Club Náutico de Sanxenxo, o Club de Mar de Vilagarcía, o Club Náutico de Castrelo de Miño e o Real Club Náutico de Vigo. Neste último tivo de mestre ao regatista Pablo Iglesias. Comezou na clase Optimist, pasando logo ás clases Cadete e Vaurien. Nesta última proclamouse campioa de España, dúas veces campioa de Europa (2000 e 2004) e campioa do mundo feminina en Italia en 2001, formando parella con Alba Rego. Revalidou o título o ano seguinte en Póvoa de Varzim con Clara Giraldo. En xullo de 2005 en Sanxenxo logrou o seu terceiro título mundial na clase Vaurien.

Posteriormente pasou a competir na clase Laser e logo en 470. Foi preseleccionada para os Xogos Olímpicos de 2008, aínda que finalmente non se clasificou. En 2009 conquistou o primeiro campionato de España de match race individual e o ano seguinte obtivo o título por equipos, como patroa do Mexillón de Galicia, do Liceo Casino de Vilagarcía. Figuraban na tripulación a asturiana Ángela Pumariega e a coruñesa Sofía Toro. Uns meses despois, co mesmo equipo, proclamouse campioa iberoamericana de 2010. En 2011 revalidou o título español e conseguiu ademais o campionato de Europa. En decembro dese ano disputou o Mundial da clase Elliott 6m, celebrado en Perth, Australia, onde acadou os cuartos de final.

En febreiro de 2012, de novo xunto a Sofía Toro e Ángela Pumariega, clasificou a España para os Xogos Olímpicos de 2012 de Londres, no campionato preolímpico en Cayo Vizcaíno (Miami), ao remataren na segunda praza. Dous meses despois a Federación Española de Vela seleccionounas para navegar co barco español en Londres, na primeira ocasión en que a clase Elliott 6m era olímpica. Na capital británica gañaron 8 das 11 regatas da primeira rolda, eliminaron a Francia nos cuartos de final e a Rusia nas semifinais. Competiron na final fronte á embarcación australiana. Despois das primeiras catro regatas da final o resultado foi de 2-2. Na quinta e última regata, a decisiva, unha vitoria foi para o barco español. Deste xeito Támara Echegoyen e Sofía Toro converténronse nas primeiras mulleres galegas en gañar un ouro olímpico.esquerda|miniatura|Berta Betanzos e Támara Echegoyen co equpo español de 49er FX

En xuño de 2013, na cidade surcoreana de Busan, proclamouse campioa do mundo de Match race xunto a Sofía Toro, Eva González Moujir, Mariana Lobato e Lara Cacabelos. Pasou logo a competir en 49er FX e en 2014 disputou o Campionato do Mundo desta especialidade xunto a Berta Betanzos. En febreiro de 2016, en Clearwater, EUA, gañou o Campionato do Mundo de 49er FX, de novo xunto a Betanzos.

Cinco meses despois disputou os seus segundos Xogos Olímpicos, no Río de Xaneiro, en parella con Berta Betanzos na clase 49er FX e cunha pequena fractura nunha deda. Logrou gañar 4 das 12 primeiras regatas e chegar colíder á regata final. Porén, o sétimo posto na derradeira carreira, que tiña valor dobre, deixouna ás portas das medallas, na cuarta posición. 

En 2017 converteuse na primeira muller española en participar na Volvo Ocean Race. Fíxoo a bordo do Mapfre, co guipuscoano Xabier Fernández Gaztañaga como patrón. Acadou a segunda posición final despois de máis de 8 meses de navegación.

En febreiro de 2020, en Geelong (Australia), gañou o seu segundo título mundial de 49er e conseguiu unha nova clasificación para os Xogos Olímpicos, xunto á catalá Paula Barceló. Remataron a competición olímpica na cuarta posición con 89 puntos, a un só punto das neerlandesas Annemiek Bekkering e Annette Duetz, quen levaron o bronce. En 2023 disputou por segunda vez a regata The Ocean Race, na embarcación liderada por Benjamin Dutreux e Robert Stanjek.

Nos seus cuartos Xogos Olímpicos, en París 2024 foi a abandeirada da delegación española, pero non puido repetir os bos resultados das súas tres participacións anteriores. Competiu de novo na clase 49er FX xunto a Barceló, pero remataron a gran maioría das regatas na metade inferior da táboa, concluíndo no 12º posto na clasificación final. Con todo, despediuse dos Xogos cunha vitoria na última regata.

Entre finais e de 2025 e comezos de 2026 formou parte da primeira tripulación integramente feminina en completar unha volta ao mundo en vela sen escalas. No equipo liderado pola francesa Alexia Barrier participaron ademais de Echegoyen Dee Caffari, Annemieke Bes, Rebecca Gmür Hornell, Deborah Blair, Molly LaPointe e Stacey Jackson. O Maxi Trimarán IDEC SPORT partiu de Ushant o 28 de novembro de 2025, 28 anos despois do primeiro e único intento dun equipo feminino, e navegou de xeito ininterrompido durante 57 días, 21 horas e 20 minutos ata cruzar unha meta imaxinaria fronte ás costas de Ouessant. A tripulación tivo que loitar contra unhas condicións extremas, con temporais, fortes ventos e marusías e avarías técnicas.

miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas.

 Recoñecementos 

En 2013 recibiu o Premio á "Mellor deportista" da Asociación de Mulleres Deportistas Galegas (MUDEGA) no marco da II Gala do Deporte Feminino Galego, galardón que repetiu na edición de 2017. Tamén en 2013 recibiu o Premio Nacional do Deporte á mellor deportista revelación, nun acto presidido pola Raíña Sofía de Borbón e os príncipes de Asturias, Felipe e Letizia.

En 2024 o Comité Olímpico Español elixiuna como abandeirada da delegación española nos Xogos Olímpicos de 2024 en París.
 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
Galegos nos Xogos Olímpicos de 2012
Galegos nos Xogos Olímpicos de 2016
Galegos nos Xogos Olímpicos de 2020
Lista de medallistas olímpicos galegos

Categoría:Nados en Ourense
Categoría:Nados en 1984
Categoría:Regatistas de Galicia
Categoría:Regatistas olímpicos de Galicia
Categoría:Regatistas olímpicos de España
Categoría:Medallistas olímpicos de Galicia
Categoría:Medallistas olímpicos de ouro por España
Categoría:Medallistas olímpicos en vela
Categoría:Medallistas nos Xogos Olímpicos de 2012
Categoría:Regatistas nos Xogos Olímpicos de 2012
Categoría:Regatistas nos Xogos Olímpicos de 2016
Categoría:Regatistas nos Xogos Olímpicos de 2020
Categoría:Regatistas nos Xogos Olímpicos de 2024