Gran Premio de Mónaco de 1975

O Gran Premio de Mónaco de 1975 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 11 de maio de 1975 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a quinta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de .
Foi o 33º Gran Premio de Mónaco, xa que a primeira carreira celebrouse por primeira vez en 1929. levouse a cabo en 75 das 78 voltas programadas ao circuíto, cunha distancia de carreira de 245 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto austríaco Niki Lauda dando ó novo Ferrari 312T a súa primeira vitoria. A vitoria rompeu unha seca de vitorias de 20 anos de Ferrari no Circuíto de Mónaco. Lauda dominou a carreira, só perdeu o liderado durante unha parada en boxes. Gañou por dous segundos sobre o McLaren M23 de Emerson Fittipaldi. Carlos Pace terminou terceiro no seu Brabham BT44B.

 Resumo 

O futuro dos Grandes Premios estaba baixo sospeita logo do desastroso gran premio español celebrado tres semanas antes. As medidas foron tomadas rapidamente: foron erixidos gardaraís adicionais e vallas protectoras, foron modificados os bordos e as chicanes. Introducíronse novas medidas: a grella escalonouse e, ademais, limitouse a só 18 coches. Este último cambio afectou a oportunidade de Graham Hill para cualificar: o cinco veces gañador de Mónaco, tivo todo tipo de problemas na práctica e non puido clasificarse por 0´377 segundos. John Watson e Clay Regazzoni chocaron na práctica, mentres que o equipo Surtees recibiu a orde de eliminar os adhesivos a favor dunha política pro-Europea dos seus coches.

Niki Lauda, nun Ferrari, conseguiu a pole position, compartiu a primeira fila con Tom Pryce, que pilotaba un Shadow, e que tan só 12 meses antes fora considerado "demasiado inexperto" para competir. Jean-Pierre Jarier e Ronnie Peterson ocuparon a segunda fila.

A carreira iniciouse baixo condicións de choiva, polo que todos montaron pneumáticos de choiva. Lauda foi o máis rápido na saída, mentres que Pryce tivo un comezo lento, e foi adiantado por Jarier, o francés pronto intentou pasar a Lauda nunha manobra de adiantamento imprudente, e golpeouse contra as barreiras en Mirabeau, o seu coche resultou danado na colisión o que lle levou a golpear de novo o muro na chicane e logo retirarse. Peterson quedou no segundo lugar, con Vittorio Brambilla terceiro, ata que Pryce golpeou a roda do italiano. Regazzoni detívose a cambiar unha roda e o morro do seu coche, e James Hunt detívose para cambiar aos pneumáticos lisos, anticipándose ao secado da superficie da pista. Con todo, o lento traballo do seu equipo de boxes custoulle unha cantidade considerable de tempo.

As posibilidades de vitoria de Ronnie Peterson foron danadas na súa parada en boxes, cando unha porca da roda perdeuse baixo o coche. Tom Pryce entrou a substituír o morro roto, e nese momento Niki Lauda aventaxaba en 15 segundos a Emerson Fittipaldi e Carlos Pace. Moitos accidentes ocorreron durante a carreira: Jochen Mass e James Hunt chocaron en Mirabeau, e Patrick Depailler viuse envolto no accidente; Clay Regazzoni golpeou a chicane e sufriu danos; John Watson trompeou e detívose o motor do seu coche; Pryce bateu cas barreiras e tivo que retirarse; Mario Andretti entrou nos boxes co seu coche en chamas, Mark Donohue golpeou á barreira, mentres que Alan Jones rompeu unha roda.

Nas últimas voltas o coche de Lauda foi perdendo presión de aceite e Fittipaldi foi gañando terreo. A tres voltas do final a diferenza era de 2´75 segundos, con todo, chegouse ao límite de dúas horas de tempo e a carreira detívose, con Lauda gañador. Ferrari gañou o seu primeiro Gran Premio de Mónaco en 20 anos, a traxedia do Gran Premio español desvaneceuse e as carreiras do campionato seguiron. A segunda posición de Fittipaldi reforzou a vantaxe do líder desde principio de tempada sobre Carlos Pace.

 Clasificación 

 Pos Nº Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos 1 12  Niki Lauda Ferrari 75 2:01:21.31 1 9 2 1  Emerson Fittipaldi McLaren-Ford 75 + 2.78 9 6 3 8  Carlos Pace Brabham-Ford 75 + 17.81 8 4 4 5  Ronnie Peterson Lotus-Ford 75 + 38.45 4 3 5 4  Patrick Depailler Tyrrell-Ford 75 + 40.86 12 2 6 2  Jochen Mass McLaren-Ford 75 + 42.07 15 1 7 3 20px  Jody Scheckter Tyrrell-Ford 74 + 1 volta 7  8 6  Jacky Ickx Lotus-Ford 74 + 1 volta 14  9 7  Carlos Reutemann Brabham-Ford 73 + 2 voltas 10  Ret 28  Mark Donohue Penske-Ford 66 Accidente 16  Ret 24  James Hunt Hesketh-Ford 63 Accidente 11  Ret 26  Alan Jones Hesketh-Ford 61 Roda 18  Ret 9  Vittorio Brambilla March-Ford 48 Accidente 5  Ret 16  Tom Pryce Shadow-Ford 39 Accidente 2  Ret 11  Clay Regazzoni Ferrari 36 Accidente 17  Ret 18  John Watson Surtees-Ford 36 Trompo 6  Ret 27  Mario Andretti Parnelli-Ford 9 Fuga de aceite 13  Ret 17  Jean-Pierre Jarier Shadow-Ford 0 Accidente 3  NSC 21  Jacques Laffite Williams-Ford   NSC 20  Arturo Merzario Williams-Ford   NSC 23  Graham Hill Hill-Ford   NSC 14  Bob Evans BRM   NSC 31  Roelof Wunderink Ensign-Ford   NSC 25  Torsten Palm Hesketh-Ford   NSC 10  Lella Lombardi March-Ford   NSC 30  Wilson Fittipaldi Fittipaldi-Ford    
 Posicións logo da carreira 

Clasificación no campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  Emerson Fittipaldi 21 2  Carlos Pace 16 3  Niki Lauda 14 4  Carlos Reutemann 12 5  Jochen Mass 9.5

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  McLaren-Ford 26.5 2  Brabham-Ford 25 3  Ferrari 17 4  Tyrrell-Ford 13 5  Hesketh-Ford 7

 Notas: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 

Categoría:Gran Premio de Mónaco de Fórmula 1
Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1975