Reino de Montenegro (1941-1944)

Cos nomes de Reino de Montengro ou de Estado independente de Montenegro coñécese unha entidade territorial que existiu durante a segunda guerra mundial, desde 1941 a 1944, no marco do "protectorado" das potencias do Eixe, primeiro do Reino de Italia (1941 - 1943) e máis tarde da Alemaña nazi (1943 - 1944).

En teoría era unha Monarquía, pero na práctica foi un Estado satélite da Italia fascista e despois do Terceiro Reich, sometido a ocupación militar.

 Creación 
O 6 de abril 1941 iniciuouse a invasión e ocupación de Iugoslavia por Alemaña e Italia e, despois da rendición do Exército Real Iugoslavo o 17 de abril de 1941, creouse o Estado independente de Montenegro (chamado "protectorado"), baixo control fascista, cando Krsto Zrnov Popović regresou do seu exilio en Roma en 1941 para liderar a Zelenaši (Partido "Verde") e apoiar o restablecemento da monarquía independente de Montenegro. A súa milicia denominábase Brigada Lovcen.

Montenegro constituíuse nominalmente en reino, ofrecéndoselle o trono ao rei de Montenegro no exilo, Mihailo Petrović-Njegoš (Miguel I), detido polos alemáns, pero este negouse categoricamente a aceptar. Polo tanto, o novo estado é un reino sen rei, onde o poder se mantiña de feito pola administración militar italiana.

Un goberno de transición, dirixido por Sekula Drljević, líder dos Federalistas Montenegrinos no Reino de Iugoslavia, estableceu un pseudoboberno, o Comité Administrativo Provisional de Montenegro, que funcionou como órgano colaborcionista da Italia fascista. O Comité disolveuse o 5 de maio de 1941, sendo substituído por un Consello Montenegrino encargado de supervisar a ocupación italiana e crear o semi-independente protectorado de Montenegro.

O rei Vítor Manuel III de Italia (influído pola súa esposa, a raíña Elena, filla do ex rei de Montenegro) impuxo a Mussolini a creación dun Montenegro independente, en contra dos desexos dos fascistas croatas de Ante Pavelić (os ustache) e dos albaneses (que querían dividir a Montenegro entre eles). Por outra parte, Italia anexionou oficialmente a provincia de Bocas de Kotor (Boka Kotorska).

 Evolución 

O 12 de xullo de 1941, Sekula Drljević proclamou oficialmente a independencia de Montenegro, pero o país se viu inmerso nunha guerra civil entre partisanos e chetniks por un lado, e separatistas montenegrinos e forzas do Eixe por outro. En outubro, considerando a Drljević como ineficaz, os italianos fanno destituír.

A medida que avanzou a segunda guerra mundial, o conflito de Montenegro foise faciendo cada vez máis caótico, mentres que se fixeron e se desfixeron case todas as combinacións de alianzas entre as partes belixerantes e as distintas faccións.

No que se refire ás fronteiras da nación, a maior parte do Sandžak (de Serbia) incluíse no Estado Independente de Montenegro que, en esencia, só existía sobre o papel xa que boa parte do seu proclamado territorio, sobre todo despois da primavera de 1942, nunca foi realmente controlado polo seu goberno. A zona da baía de Kotor (a veneciana Cattaro), como quedou dito foi anexionada ao Reino de Italia (á provincia de Dalmacia), onde permaneceu até setembro de 1943.

O 9 de marzo de 1942 o xeneral Blažo Djukanović, nunha reunión de representantes das forzas armadas, e a proposta do Alto Comisionado italiano Alessandro Pirzio-Biroli, foi elixido para dirixir o Comité Nacional de Montenegro, que adoptaba así unha forma de goberno militar, baixo control italiano, con responsabilidades mal definidas.Stevan K. Pavlowitch, Hitler's new disorder: the Second World War in Yugoslavia, Columbia University Press, 2008, p. 108-109.

En outubro de 1943, Drljević exiliouse de Montenegro. Formou o Consello de Estado de Montenegro no Estado Independente de Croacia en 1944, que tratou de que actuase como un goberno no exilio. Mentres tanto, a finais de setembro de 1943, . Montenegro mantívose baixo o control directo das tropas alemás, cunha terríbel e sanguenta guerra de guerrillas que asolaba a zona. O Exército Popular de Montenegro foi establecido por Ante Pavelić e Drljević a partir de derrotadas forzas chetniks encabezadas por Pavle Djurišić.

 Disolución 
A guerra de guerrillas cada vez era máis intensa, e o goberno colaboracionista de Montenegro perde o control de crecentes partes do seu territorio. En setembro de 1943, os italianos retiráronse, e o Reino quedou baixo o control directo das tropas alemás. A Croacia fascista de Ante Pavelić anexionou oficialmente a provincia das Bocas de Kotor. En outubro de 1943, Djukanović e o Comité Nacional, negándose a cooperar cos alemáns, refuxiáronse no mosteiro de Ostrog. O 15, o mosteiro foi sitiado por partisáns iugoslavos e cae en catro días; Djukanović foi executado.Stevan K. Pavlowitch, Hitler's new disorder: the Second World War in Yugoslavia, Columbia University Press, 2008, páxs. 192-194.

En decembro de 1944, os alemáns son obrigados a retroceder e abandonaron os partidarios de Tito a maior parte do territorio montenegrino, poñendo así fin ao Estado Independente de Montenegro.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Estado independente de Croacia
 Serbia de Nedić
 Historia dos eslavos do sur

Categoría:Reino de Iugoslavia