Tyrrell Racing

Tyrrell Racing Organisation (TRO) foi un equipo de carreiras de automóbiles e un construtor de Fórmula Un, fundado por Ken Tyrrell, que comezou a competir en 1958 e a construír os seus propios coches en 1970. O equipo viviu o seu maior éxito na década de 1970, cando gañou tres campionatos de pilotos e un de construtores con Jackie Stewart. O equipo nunca volveu a conseguir tales éxitos, aínda que continuou gañando carreiras a través dos anos 1970 e na década de 1980, conseguindo a última vitoria cun motor Ford Cosworth DFV en Detroit en 1983. O equipo foi comprado por BAR en 1997 e completou a súa última tempada como Tyrrell en .

 Fórmulas Menores (1958 - 1967) 

Tyrrell Racing apareceu por primeira vez en 1958, correndo con coches de Fórmula Tres con Ken Tyrrell e outras estrelas locais. Ao darse conta de que non tiña dotes de piloto, Ken Tyrrell retirouse como piloto en 1959, e fundou un equipo de Fórmula Júnior, o (TRO), utilizando a leñeira, propiedade da súa empresa familiar, Irmáns Tyrrell, como taller. Ao longo da década de 1960, Tyrrell compite en fórmulas menores, provendo de monoprazas aos debutantes John Surtees e Jacky Ickx. Pero a asociación máis famoso foi a que forxou con Jackie Stewart, con quen asinou por primeira vez en 1963 e gañou o campionato do Reino Unido de F3 en 1964 cun Cooper.

Tyrrell correu na Fórmula 2 con BRM en 1965. En 1966 Tyrrell asinou un acordo para competir na Fórmula 2 con autos fabricados pola compañía francesa Matra e gaña o título en 1967 co piloto belga Jacky Ickx.

 Fórmula Un (1968 - 1998) 
 1960 
miniatura|esquerda|Jackie Stewart e Tyrrell gañaron o seu primeiro campionato co chasis francés Matra. 
Coa axuda de Elf e Ford, Tyrrell logrou o seu soño de pasar á Fórmula Un en , como director do equipo de Matra Internacional, unha empresa conxunta establecida entre o propio equipo de Tyrrell e o fabricante francés de automóbiles Matra. Stewart foi un serio contendente, gañador de varios Grandes Premios no Tyrrell Matra MS10. A característica máis innovadora do coche foi o uso dos tanques de combustible estruturais inspirados nos da aviación. Isto permitiu que o chasis fose ao redor de 15 kg máis lixeiro, sen deixar de ser máis forte que os dos seus competidores. A FIA considerou que esta tecnoloxía podía ser perigosa e decidiu a súa prohibición en 1970, insistindo nos tanques de bolsa de goma.

Para o campionato de  o equipo Matra decidiu non competir na Fórmula Un. Matra centrou os seus esforzos no equipo de Ken Tyrrell "Matra Internacional" e construír un novo coche con motor DFV e cos tanques de combustible estruturais, a pesar de que só estarían permitidos para unha soa tempada. Stewart gañou o título de 1969 facilmente, pilotando o novo Matra MS80 Cosworth , que corrixía a maior parte das debilidades do MS10. O título de Stewart foi o primeiro gañado por un chasis de francés, e o único que gañou un chasis construído en Francia. O chasis Renault F1 que gañou o campionato de construtores en 2005 e 2006 foi deseñado e construído no Reino Unido. Foi un logro espectacular para un equipo e un construtor que entrara na Fórmula Un o ano anterior.

 Década de 1970 

miniatura|esquerda|O primeiro Tyrrell de F1, o 001, na demostración de 2008 no Goodwood Festival of Speed.
miniatura|250px|esquerda|O Tyrrell P34 de seis rodas, posiblemente un dos coches de F1 máis radical da historia.

Para  logo da fusión de Matra con Simca, Tyrrell preguntou a Matra se podía usar os seus V12 en lugar dos Cosworth. Simca era unha subsidiaria da empresa estadounidense Chrysler, un rival de Ford. 
Stewart probou o Matra V12 e atopouno inferior á DFV. Como unha gran parte do orzamento Tyrrell era proporcionado por Ford, e outro dos elementos significativos viñan da empresa estatal francesa Elf Petroleum Company, que tiña un acordo con Renault que impedía o apoio a un socio de Simca, Ken Tyrrell non tiña outra alternativa que comprar un chasis March 701 como solución provisional, mentres que desenvolvían o do seu propio coche en segredo.

Tyrrell foi patrocinado pola compañía francesa Elf, e conservaría a tradicional cor azul francés de carreiras cor que mantería para o resto da súa existencia. Tyrrell e Stewart correron con March-Ford ao longo de 1970 cun éxito relativo, mentres que Derek Gardner traballou no primeiro monopraza de Tyrrell na leñera de Ockham, Surrey.

O Tyrrell 001, que se parecía moito ao MS80, xurdiu a finais de . Stewart gañou a pole position no GP do Canadá, pero sufriu fallas mecánicas nas súas 3 primeiras saídas en carreira. O case idéntico Tyrrell 003 gañou ambos campionatos, de pilotos e construtores en , con Jackie Stewart e François Cevert. O desafío que tiña Stewart para  foi paralizado por unha úlcera de estómago, pero volveu en plena forma física en . El e Cevert acabaron primeiro e cuarto no campionato. A traxedia golpeou o 6 de outubro de 1973, Cevert morreu na cualificación do Gran Premio dos Estados Unidos en Watkins Glen Stewart, que ía retirarse ao final da tempada, e Tyrrell retiráronse de inmediato, entregando o título de Construtores a Lotus. Ao final da tempada Stewart fixo pública a súa decisión de retirarse, unha decisión que xa se fixo antes do Gran Premio dos Estados Unidos. Sen o seu piloto estrela, Tyrrell nunca volveu ser un serio aspirante ao título mundial de novo.

A pesar disto, o equipo seguiu sendo unha forza ao longo da década de 1970, gañando carreiras con Jody Scheckter e Patrick Depailler. O máis notable deles foi o triunfo de Scheckter no Gran Premio de Suecia de 1976, onde os Tyrrell acadaron o primeiro e segundo lugar pilotando o Tyrrell P34. Foi o primeiro, e único, éxito do coche de seis rodas, que substituíu as dúas rodas dianteiras convencionais por catro pequenas rodas montadas nos bancos a cada lado do coche. O deseño foi abandonado logo de que Goodyear negarase a desenvolver os pequenos pneumáticos necesarios para o coche, xa que estaban demasiado ocupados combatendo os demais fabricantes da Fórmula Un.

 Década de 1980 

miniatura|dereita|OTyrrell 012 (foto do ano 2008 no Goodwood Festival of Speed) correu de  a .
En , xurdiu a éra do Turbo nos Grandes Premios, a mediados da década de 1980, os coches con motor de aspiración normal estaban obsoletos. Foi o comezo de dúas décadas de loita de Tyrrell, quen sen fondos suficientes pola falta de patrocinio resistiu cos motores Cosworth DFV nun momento en que todos os equipos cambiáronse aos motores turbo. Parece normal, entón, que a derradeira vitoria para o clásico motor Ford Cosworth DFV fose para o Tyrrell de Michele Alboreto no Gran Premio de Detroit de 1983. Que foi tamén o último Tyrrell en gañar un Gran Premio.

 A desclasificación de 1984 

En , Tyrrell era o único equipo que usaba o motor Ford Cosworth atmosférico, mentres que o resto usaban motores turbo, pero foi descualificado do campionato. Perdeu todos os puntos dos pilotos Martin Brundle e Stefan Bellof - que fixera unha brillante carreira en Monte Carlo, saíndo desde o último lugar e baixo unha intensa choiva, alcanzou o 3º lugar - e Stefan Johansson (substituto de Brundle mentres se recuperaba dun accidente), por colocar unha bola de chumbo no tanque de combustible despois do fin da carreira para alcanzar o peso mínimo ao final da proba (con lastre), e por sospeitas de modificación do combustible con substancias prohibidas).

Un ano máis tarde, en , Tyrrell mantén a Bellof e Brundle. Non acadaron ningún podio, debido ao cambio dos motores, xa que foi o único equipo que comezou a tempada sen os motores turbo. A metade de tempada e por primeira vez, cambian os Ford Cosworth polos motores turbo de Renault, e o equipo consegue terminar en 9º e 10º lugar do campionato, a peor posición da historia nese momento.

 O 01 de setembro de 1985, correndo na categoría Sport prototipo nos 1000 km de Spa-Francorchamps Bellof chocou co belga Jacky Ickx e morreu logo de chocar contra unha parede. Tyrrell so participa en tres carreiras co coche Brundle, dous novatos, Ivan Capelli e Philippe Streiff, substitúen ao alemán nas últimas carreiras.

Na tempada , Tyrrell participa en todas as carreiras co británico Martin Brundle (por terceira vez consecutiva) e o francés Philippe Streiff, sen moitos resultados. O equipo queda no 7º lugar, o que se repite en , pero agora de novo cos motores Ford Cosworth. Co inglés Jonathan Palmer e outra vez Streiff, destacando que o equipo logrou terminar a gran maioría de probas, o que non ocorreu en  con Julian Bailey e Jonathan Palmer.

miniatura|dereita|Stefan Bellof pilotando para Tyrrell durante a tempada de .

 1990 

miniatura|Mika Salo pilotando un Tyrrell no Gran Premio do Reino Unido de 1995.
miniatura|"Tora" Takagi pilotando o Tyrrell 026 no Gran Premio de España de 1998.

Tyrrell loito a través dos anos 1980 e 1990, o equipo estaba angustiado polo seu buraco financeiro. E aínda que que os resultados dos anos de gloria quedaran atrás, Ken Tyrrell era aínda un home moi respectado na comunidade da F1. Houbo un breve renacemento da fortuna na década de 1990. A combinación do revolucionario Tyrrell 019 de morro alto de Harvey Postlethwaite e do debut de Jean Alesi na tempada de  trouxo ao equipo dous segundos lugares en Phoenix e Mónaco. O franco-siciliano cambiou para Ferrari ao ano seguinte, pero os motores Honda e o patrocinio de Braun en  axudou a Stefano Modena para clasificarse na primeira fila en Mónaco á beira de Senna e un excelente segundo lugar no Gran Premio do Canadá de 1991. Con todo, o equipo aos poucos deixouse caer desde a metade do pelotón. Finalmente, en  e debido aos malos resultados e á súa mala saúde, Ken vendeu o seu equipo á British American Tobacco, sendo denominado British American Racing. A última carreira de Tyrrell foi o Gran Premio do Xapón de 1998, onde Ricardo Rosset non se clasificou e o seu compañeiro de equipo Toranosuke Takagi retirouse na volta 28 logo dunha colisión co Minardi de Esteban Tuero.

 Legado 
O equipo Brawn GP dobre gañador do campionato  e o equipo Mercedes GP de  son algúns descendentes das formas de Tyrrell, a través dos seus predecesores, Honda Racing F1 e BAR. Mentres que BAR F1 comprou o equipo e a licenza, a maioría dos coches e os equipos foron vendidos a Paul Stoddart, máis tarde dono do equipo Minardi de F1.

Ken Tyrrell morreu de cancro o 25 de agosto de 2001 na idade de 77 anos.

 Resultados completos na Fórmula 1 

(Resultados en letra grosa indican pole position; resultados en cursiva indican volta rápida) 
 Ano  Chasis  Motor  Pneumáticos  Pilotos  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  Puntos  Posición final    Tyrrell 001  Ford V8     RSA  ESP  MON  BEL  HOL  FRA  RU  ALE  AUT  ITA  CAN  USA  MEX      0  10º   Jackie Stewart            Ret  Ret  Ret       François Cevert            9  Ret  Ret        Tyrrell 001
Tyrrell 002
Tyrrell 003  Ford V8     RSA  ESP  MON  HOL  FRA  RU  ALE  AUT  ITA  CAN  USA       73 1º   Jackie Stewart  2  1  1  11  1  1  1  Ret  Ret  1  5         François Cevert  Ret  7  Ret  Ret  2  10  2  Ret  3  6  1         Peter Revson            Ret          Tyrrell 002
Tyrrell 003
Tyrrell 004
Tyrrell 005
Tyrrell 006  Ford V8     ARX  RSA  ESP  MON  BEL  FRA  RU  ALE  AUT  ITA  CAN  USA      51 2º   Jackie Stewart  1  Ret  Ret  4   1  2  11  7  Ret  1  1        François Cevert  Ret  9  Ret  NC  2  4  Ret  10  9  Ret  Ret  2        Patrick Depailler       NC       7         Tyrrell 005
Tyrrell 006  Ford V8     ARX  BRA  RSA  ESP  BEL  MON  SUE  FRA  RU  HOL  ALE  AUT  ITA  CAN  USA   82 2º   Jackie Stewart  3  2  1  Ret  1  1  5  4  10  1  1  2  4  5  WD/
NTS     François Cevert  2  10  NC  2  2  4  3  2  5  2  2  Ret  5  Ret  NTS     Chris Amon               10  WD/
NTS      Tyrrell 005
Tyrrell 006
Tyrrell 007  Ford V8     ARX  BRA  RSA  ESP  BEL  MON  SUE  HOL  FRA  RU  ALE  AUT  ITA  CAN  USA   52 3º   Jody Scheckter  Ret  13  8  5  3  2  1  5  4  1  2  Ret  3  Ret  Ret     Patrick Depailler  6  8  4  8  Ret  9  2  6  8  Ret  Ret  Ret  11  5  6      Tyrrell 007  Ford V8     ARX  BRA  RSA  ESP  MON  BEL  SUE  HOL  FRA  RU  ALE  AUT  ITA  USA    25 5º   Jody Scheckter  11  Ret  1  Ret  7  2  7  16  9  3  Ret  8  8  6      Patrick Depailler  5  Ret  3  Ret  5  4  12  9  6  9  9  11  7  Ret      Jean-Pierre Jabouille          12           Michel Leclère               Ret       Tyrrell 007
Tyrrell P34  Ford V8     BRA  RSA  USW  ESP  BEL  MON  SUE  FRA  RU  ALE  AUT  HOL  ITA  CAN  USA  JAP  71 3º   Jody Scheckter  5  4  Ret  Ret  4  2  1  6  2  2  Ret  5  5  4  2  Ret    Patrick Depailler  2  9  3  Ret  Ret  3  2  2  Ret  Ret  Ret  7  6  2  Ret  2     Tyrrell P34  Ford V8     ARX  BRA  RSA  USW  ESP  MON  BEL  SUE  FRA  RU  ALE  AUT  HOL  ITA  USA  CAN  XPN 27 5º   Ronnie Peterson  Ret  Ret  Ret  Ret  8  Ret  3  Ret  12  Ret  9  5  Ret  6  16  Ret  Ret   Patrick Depailler  Ret  Ret  3  4  Ret  Ret  8  4  Ret  Ret  Ret  13  Ret  Ret  14  2  3    Tyrrell 008  Ford V8     ARX  BRA  RSA  USW  MON  BEL  ESP  SUE  FRA  RU  GER  AUT  HOL  ITA  USA  CAN  38 4º   Patrick Depailler  3  Ret  2  3  1  Ret  Ret  Ret  Ret  4  Ret  2  Ret  11  Ret  5    Didier Pironi  14  6  6  Ret  5  6  12  Ret  10  Ret  5  Ret  Ret  Ret  10  7     Tyrrell 009  Ford V8     ARX  BRA  RSA  USW  ESP  BEL  MON  FRA  RU  ALE  AUT  HOL  ITA  CAN  USA   28 5º   Didier Pironi  Ret  4  Ret  DSC  6  3  Ret  Ret  10  9  7  Ret  10  5  3     Jean-Pierre Jarier  Ret  Ret  3  6  5  11  Ret  5  3    Ret  6  Ret  Ret     Geoff Les           7          Derek Daly            8          Tyrrell 009
Tyrrell 010  Ford V8     ARX  BRA  RSA  USW  BEL  MON  FRA  RU  ALE  AUT  HOL  ITA  CAN  USA    12 6º   Derek Daly  4  14  Ret  8  9  Ret  11  4  10  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret      Jean-Pierre Jarier  Ret  12  7  Ret  5  Ret  14  5  15  Ret  5  13  7  NC      Mike Thackwell              Ret  NSC       Tyrrell 010
Tyrrell 011  Ford V8  
   USW  BRA  ARX  SMR  BEL  MON  ESP  FRA  RU  ALE  AUT  HOL  ITA  CAN  LVG   10 8º   Eddie Cheever  5  NC  Ret  Ret  6  5  NC  13  4  5  NSC  Ret  Ret  12  Ret     Kevin Cogan  NSC                   Ricardo Zuniño   13  13                 Michele Alboreto     Ret  12  Ret  NSC  16  Ret  NSC  Ret  9  Ret  11  13      Tyrrell 011  Ford V8     RSA  BRA  USW  SMR  BEL  MON  DET  CAN  HOL  RU  FRA  GER  AUT  SUI  ITA  LVG  25 7º   Slim Borgudd  16  7  10                 Brian Henton     Ret  Ret  8  9  NC  Ret  8  10  7  Ret  11  Ret  8    Michele Alboreto  7  4  4  3  Ret  10  Ret  Ret  7  Ret  6  4  Ret  7  5  1     Tyrrell 011
Tyrrell 012  Ford V8     BRA  USW  FRA  SMR  MON  BEL  DET  CAN  RU  GER  AUT  HOL  ITA  EUR  RSA   12 7º   Danny Sullivan  11  8  Ret  Ret  5  12  Ret  10  14  12  Ret  Ret  Ret  Ret  7     Michele Alboreto  Ret  9  8  Ret  Ret  14  1  8  13  Ret  Ret  6  Ret  Ret  Ret      Tyrrell 012  Ford V8     BRA  RSA  BEL  SMR  FRA  MON  CAN  DET  USW  RU  ALE  AUT  HOL  ITA  EUR  POR  0 DSC   Martin Brundle  DSC DSC  DSC  DSC  DSC  NSC  DSC  DSC  NSC          Stefan Johansson           DSC  DSC  NSC  DSC  EX  EX  EX    Stefan Bellof  DSC  DSC  DSC  DSC  DSC  DSC  DSC  DSC  DSC  DSC   DSC  DSC  EX  EX  EX    Mike Thackwell            NSC          Tyrrell 012
Tyrrell 014  Ford V8
Renault V6 (Turbo)     BRA  POR  SMR  MON  CAN  DET  FRA  RU  ALE  AUT  HOL  ITA  BEL  EUR  RSA  AUS  7 9º   Martin Brundle  8  Ret  9  10  12  Ret  Ret  7  10  NSC  7  8  13  Ret  7  NC    Stefan Johansson  7                   Stefan Bellof   6  Ret  NSC  11  4  13  11  8  7  Ret         Ivan Capelli               Ret   4    Philippe Streiff                Ret      Tyrrell 014
Tyrrell 015  Renault V6 (Turbo)     BRA  ESP  SMR  MON  BEL  CAN  USA  FRA  RU  ALE  HUN  AUT  ITA  POR  MEX  AUS  11 7º   Martin Brundle  5  Ret  8  Ret  Ret  9  Ret  10  5  Ret  6  Ret  10  Ret  11  4    Philippe Streiff  7  Ret  Ret  11  12  11  9  Ret  6  Ret  8  Ret  9  Ret  Ret  5     Tyrrell DG016  Ford V8     BRA  SMR  BEL  MON  USA  FRA  RU  ALE  HUN  AUT  ITA  POR  ESP  MEX  XPN  AUS  11 6º   Jonathan Palmer  10  Ret  Ret  5  11  7  8  5  7  14  14  10  Ret  7  8  4    Philippe Streiff  11  8  9  Ret  Ret  6  Ret  4  9  Ret  12  12  7  8  12  Ret     Tyrrell 017  Ford V8     BRA  SMR  MON  MEX  CAN  USA  FRA  RU  ALE  HUN  BEL  ITA  POR  ESP  XPN  AUS  5 8º   Jonathan Palmer  Ret  14  5  NSC  6  5  Ret  Ret  11  Ret  12  NSC  Ret  Ret  12  Ret    Julian Bailey  NSC  Ret  NSC  NSC  Ret  9  NSC  16  NSC  NSC  NSC  12  NSC  NSC  14  NSC     Tyrrell 017B
Tyrrell 018  Ford V8     BRA  SMR  MON  MEX  USA  CAN  FRA  RU  ALE  HUN  BEL  ITA  POR  ESP  XPN  AUS  16 5º   Jonathan Palmer  7  6  9  Ret  9  Ret  10  Ret  Ret  13  14  Ret  6  10  Ret  NSC    Michele Alboreto  10  NSC  5  3  Ret  Ret              Jean Alesi        4  Ret  10  9   5   4  Ret  Ret    Johnny Herbert            Ret   NSC        Tyrrell 018
Tyrrell 019  Ford V8     USA  BRA  SMR  MON  CAN  MEX  FRA  RU  ALE  HUN  BEL  ITA  POR  ESP  XPN  AUS  16 5º   Satoru Nakajima  6  8  Ret  Ret  11  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  6  DNS  Ret  6  Ret    Jean Alesi  2  7  6  2  Ret  7  Ret  8  11  Ret  8  Ret  8  Ret DNS  8     Tyrrell 020  Fonda V10     USA  BRA  SMR  MON  CAN  MEX  FRA  RU  ALE  HUN  BEL  ITA  POR  ESP  XPN  AUS  12 6º   Satoru Nakajima  5  Ret  Ret  Ret  10  12  Ret  8  Ret  15  Ret  Ret  13  17  Ret  Ret    Stefano Modena  4  Ret  Ret  Ret  2  11  Ret  7  13  12  Ret  Ret  Ret  16  6  10     Tyrrell 020B  Ilmor V10     RSA  MEX  BRA  ESP  SMR  MON  CAN  FRA  RU  ALE  HUN  BEL  ITA  POR  XPN  AUS  8 6º   Olivier Grouillard  Ret  Ret  Ret  Ret  8  Ret  12  11  11  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret    Andrea de Cesaris  Ret  5  Ret  Ret  14  Ret  5  Ret  Ret  Ret  8  8  6  9  4  Ret     Tyrrell 020C
Tyrrell 021  Yamaha V10     RSA  BRA  EUR  SMR  ESP  MON  CAN  FRA  RU  ALE  HUN  BEL  ITA  POR  XPN  AUS  0 12º   Ukyo Katayama  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  17  Ret  13  Ret  10  15  14  Ret  Ret  Ret    Andrea de Cesaris  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  10  Ret  15  NC  Ret  11  Ret  13  12  Ret  13     Tyrrell 022  Yamaha V10     BRA  PFC  SMR  MON  ESP  CAN  FRA  RU  ALE  HUN  BEL  ITA  POR  EUR  XPN  AUS  13 7º   Ukyo Katayama  5  Ret  5  Ret  Ret  Ret  Ret  6  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  7  Ret  Ret    Mark Blundell  Ret  Ret  9  Ret  3  10  10  Ret  Ret  5  5  Ret  Ret  13  Ret  Ret     Tyrrell 023  Yamaha V10     BRA  ARX  SMR  ESP  MON  CAN  FRA  RU  ALE  HUN  BEL  ITA  POR  EUR  PFC  XPN  AUS 5 8º   Ukyo Katayama  Ret  8  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  7  Ret  Ret  10  Ret   14  Ret  Ret   Gabriele Tarquini               14      Mika Salgo  7  Ret  Ret  10  Ret  7  15  8  Ret  Ret  8  5  13  10  12  6  5    Tyrrell 024  Yamaha V10     AUS  BRA  ARX  EUR  SMR  MON  ESP  CAN  FRA  RU  ALE  HUN  BEL  ITA  POR  XPN  5 8º   Ukyo Katayama  11  9  Ret  DSC  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  7  8  10  12  Ret    Mika Salgo  6  5  Ret  DSC  Ret  5  DSC  Ret  10  7  9  Ret  7  Ret  11  Ret     Tyrrell 025  Ford V8     AUS  BRA  ARX  SMR  MON  ESP  CAN  FRA  RU  ALE  HUN  BEL  ITA  AUT  LUX  XPN  EUR 2 10º   Jos Verstappen  Ret  15  Ret  10  8  11  Ret  Ret  Ret  10  Ret  Ret  Ret  12  Ret  13  16   Mika Salgo  Ret  13  8  9  5  Ret  Ret  Ret  Ret  Ret  13  11  Ret  Ret  10  Ret  12    Tyrrell 026  Ford V10     AUS  BRA  ARXG  SMR  ESP  MON  CAN  FRA  RU  AUT  ALE  HUN  BEL  ITA  LUX  XPN  0 10º   Ricardo Rosset  Ret  Ret  14  Ret  NSC  NSc  8  Ret  Ret  12  NSC  NSC NTS  12  Ret  NSC    Toranosuke Takagi  Ret  Ret  12  Ret  13  11  Ret  Ret  9  Ret  13  14  Ret  9  16  Ret  

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 TeamTyrrell.Com 

Categoría:Escuderías de Fórmula 1 do Reino Unido
Categoría:Escuderías campioas do mundo de Fórmula 1
Categoría:Escuderías coas que algún piloto gañou un Campionato Mundial de Fórmula 1