Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2004

miniatura|150px|Rubens Barrichello rematou segundo con Ferrari.
miniatura|150px|Jenson Button impresionou no seu primeiro ano como líder do equipo BAR rematando terceiro.
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2004 é o campionato anual número 55 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 18 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 7 de marzo, e rematou o 24 de outubro.

A tempada estivo dominada por Michael Schumacher e a Scuderia Ferrari Marlboro. Tamén foi notable o éxito de BAR e Renault, así como o baixo rendemento de Williams e McLaren.

Foi a quinta e sexta tempada consecutiva, que Ferrari gañou o título de construtores e pilotos, respectivamente. Michael Schumacher dominou desde o comezo do ano ao acadar unha marca de 12 carreiras gañadas nas primeiras 13, conseguindo unha marca de 13 carreiras nunha tempada, superando a súa anterior marca de 11, establecida en , e tamén facilmente alcanzou o sétimo e o seu último campionato de pilotos. Rubens Barrichello quedou nun sólido segundo lugar, gañando dous das catro últimas carreiras. Jenson Button, a pesar de non gañar ningún Gran Premio, terminou en terceiro lugar, conseguindo dez podios e unha pole position. Xunto con seu compañeiro de equipo o xaponés Takuma Sato, BAR impresionou por terminar segundo detrás de Ferrari.

Catro dos dez equipos eran filiais de grandes empresas de automóbiles (Ferrari, Renault, Jaguar e Toyota) e unha era unha división dunha compañía de tabaco (BAR). Williams e McLaren, os dous equipos de propiedade privada, tiñan acordos con empresas de automóbiles máis importantes para a produción de motores, BMW e Mercedes-Benz, respectivamente, e Honda producía os motores de BAR. Os últimos tres equipos, Jordan, Sauber e Minardi, tamén de propiedade privada, tiñan un patrocinio menor, e polo tanto tendían a terminar na parte traseira da grella. Sauber era de propiedade privada, pero recibía os motores Ferrari baixo o nome de Petronas, e tamén recibiu o patrocinio de Petronas.

Esta tempada o equipo Minardi logrou os seus primeiros puntos desde a tempada de , onde Zsolt Baumgartner terminou nunha afortunada oitava praza no Gran Premio dos Estados Unidos de 2004.

O Gran Premio do Canadá de 2004 foi unha carreira moi espectacular. En primeiro lugar, Timo Glock substituía a Giorgio Pantano nesta carreira, debido a circunstancias persoais de Pantano. Entón, Williams e Toyota foron excluídos da carreira debido a unha irregularidade nos condutos dos freos. Iso significou que o equipo Jordan foi o principal beneficiario das descualificacións, con Nick Heidfeld e Timo Glock puntuando. Sobre todo, Timo Glock que anotou dous puntos no seu debut na F1. Logo xusto antes do Gran Premio da China de 2004, Giorgio Pantano foi destituído polo equipo Jordan e Timo Glock substituíuno nas últimas 3 carreiras.

Ralf Schumacher tivo unha tempada difícil. Sufriu un violento accidente durante o Gran Premio dos Estados Unidos de 2004 e estivo fóra de acción por 6 carreiras. Marc Gené e Antonio Pizzonia substituírono durante a súa ausencia.

A relación de Jarno Trulli co equipo Renault volveuse agre logo da súa primeira vitoria no Gran Premio de Mónaco de 2004. Non terminou a tempada e deixou ao equipo despois do Gran Premio de Italia de 2004, esa carreira tamén foi a última de Pantano no equipo Jordan. O ex campión do mundo Jacques Villeneuve substituíu a Jarno Trulli nas 3 últimas carreiras. Trulli perdeu o Gran Premio da China de 2004, pero regresou no Gran Premio do Xapón de 2004 e no Gran Premio do Brasil de 2004 co equipo Toyota. Iso significou que o Gran Premio do Xapón de 2004 fose a primeira carreira de Jarno Trulli co novo equipo.

A serie de malos resultados de Cristiano da Matta durante a tempada levou á súa substitución polo piloto de probas Ricardo Zonta a partir de Hungría, excepto no Gran Premio do Xapón de 2004. Da Matta non volveu a competir de novo con Toyota e en 2005 regresou as carreiras de Champ Car legando que a F1 non era o suficientemente competitiva.

Esta foi a última tempada de Olivier Panis, decidiu retirarse logo do Gran Premio do Xapón de 2004. Pero quedou co equipo Toyota como piloto de probas.

Tamén foi a última tempada do equipo Jaguar e o fabricante do motor Ford na F1, xa que anunciou que se retiraría da Fórmula Un ao final da tempada.

Esta tempada todos os equipos anotaron polo menos un punto no Campionato do Mundo.

A partir da tempada , a todos os equipos que non terminaban entre os catro primeiros do Campionato Mundial de construtores do ano anterior permitíaselles correr cun terceiro coche nos adestramentos libres do venres antes dun Gran Premio para propósitos de proba. Outros equipos tiñan pilotos de probas, a pesar de que non se lles permitia competir nos adestramentos do venres. Sauber decidiu non presentar ao seu terceiro piloto na práctica debido aos gastos adicionais.

 Pilotos e construtores 

Os seguintes equipos e pilotos competiron no campionato do mundo de Fórmula Un de 2004.

EquipoFotoConstrutorChasisMotor †Pneu.NºPilotoCarreirasNºTerceiro pilotoPiloto de probas  Scuderia Ferrari Marlboro 135px Ferrari F2004 Ferrari 053  1  Michael Schumacher Todas n/a  Luca Badoer Luciano Burti 2  Rubens Barrichello Todas  BMW WilliamsF1 Team 135px Williams FW26 BMW P84  3  Juan Pablo Montoya Todas n/a  Antônio Pizzonia  Marc Gené  Olivier Beretta 4  Ralf Schumacher 1–9, 16–18  Marc GenéMarc Gené substituíu ao piloto de Williams Ralf Schumacher, lesionado no Gran Premio dos Estados Unidos de 2004, en  Francia e  Reino Unido.  10–11  Antônio PizzoniaLogo de ser obxecto de dumping en Jaguar a metade da tempada anterior, Antonio Pizzonia volveu ao seu posto de probador que tiña con Williams en 2002. Pizzonia substituirá Ralf Schumacher de  Alemaña a Italia. 12–15  West McLaren Mercedes 135px McLaren MP4-19MP4-19B Mercedes FO 110Q  5  David Coulthard Todas n/a  Alexander Wurz Pedro de la Rosa 6  Kimi Räikkönen Todas  Mild Seven Renault F1 Team 135px Renault R24 Renault RS24  7  Jarno Trulli 1–15 n/a  Franck Montagny Jacques Villeneuve  Jacques VilleneuveJacques Villeneuve substituíu a Trulli en Renault nas tres últimas carreiras na China, Xapón e Brasil. 16–18 8  Fernando Alonso Todas  Lucky Strike BAR Honda 135px BAR 006 Honda RA004E  9  Jenson Button Todas 35  Anthony Davidson  Anthony Davidson 10  Takuma Sato Todas  Sauber Petronas 135px Sauber C23 Petronas 04A  11  Giancarlo Fisichella Todas vacante  Neel Jani 12  Felipe Massa Todas  Jaguar Racing 135px Jaguar R5 Cosworth CR-6  14  Mark Webber Todas 37  Björn Wirdheim  Björn Wirdheim 15  Christian Klien Todas  Panasonic Toyota Racing 135px Toyota TF104TF104B Toyota RVX-04  16  Cristiano da MattaA serie de resultados decepcionantes de Cristiano da Matta durante a tempada levou á súa substitución polo piloto de probas Ricardo Zonta de  Hungría en diante. Da Matta non volveu a competiu con  Toyota e en 2005 regresou ás carreiras de Champ Car  alegando que a F1 non era o suficientemente competitiva. 1–12 38  Ricardo Zonta Ryan Briscoe  Ryan Briscoe  Ricardo ZontaRicardo Zonta substituíu a Da Matta de Hungría á Brasil. 13–16  Jarno TrulliA relación de Jarno Trulli con Renault, e o director do equipo Flavio Briatore, en particular, deteriorouse considerablemente despois de que deixara claro que non o mantería logo de 2004. Logo de aceptar un acordo con Toyota para o 2005, Trulli e Renault acordaron separarse logo do Gran Premio de Italia de 2004 e 14 carreiras disputadas. Isto permitiu a Trulli pilotar con Toyota nas dúas últimas carreiras de 2004 e Ricardo Zonta polo tanto, viuse relegado a piloto de probas, unha vez máis. 17–18 17  Olivier PanisO piloto de Toyota Olivier Panis indicou durante a tempada que non estaba interesado na condución a tempo completo para Toyota por motivos persoais. E expresou o seu interese en traballar como piloto de probas e en consecuencia asinou con Toyota sobre esa base ao final da tempada. Panis correu con tres diferentes compañeiros de equipo: da Matta de Australia a Alemaña, Zonta en Hungría e China, e finalmente Trulli no Xapón.  1–17  Ricardo Zonta 18  Jordan Ford 135px Jordan EJ14 Ford RS2  18  Nick Heidfeld Todas 39  Timo Glock Robert DoornbosRobert Doornbos foi contratado como piloto de probas de substitución para o posto de Glock en  Jordan.  Robert Doornbos 19  Giorgio PantanoO piloto de Jordan Giorgio Pantano participou de  Australia a Italia. Logo desta carreira Pantano e Jordan separáronse logo dos malos resultados e os problemas de patrocinio.  1–7, 9–15  Timo GlockTimo Glock foi contratado para terminar o ano con Jordán, xa que realizara tarefas de probas co equipo ese ano. Foi o terceiro piloto os venres no Canadá, e tamén o piloto de carreiras o domingo, substituíu a Pantano nas últimas tres carreiras. 8, 16–18  Minardi Cosworth 135px Minardi PS04B Cosworth CR-3 L  20  Gianmaria Bruni Todas 40  Bas Leinders  Bas Leinders Tiago Monteiro 21  Zsolt Baumgartner Todas
† Todos os motores son de 3.0 litros, e configuración V10.

 Cambios de pilotos 
A tempada  ofreceu varios cambios de pilotos na aliñación antes da tempada, e máis cambios durante a propia tempada. Tres equipos (Minardi, Jordan e Sauber) comezaron o ano  con pilotos completamente novos.

En BAR, tras a saída do equipo de Jacques Villeneuve antes do Gran Premio do Xapón de 2003, o expiloto de probas Takuma Sato ocupou de forma permanente o segundo asento xunto a Jenson Button, logo de ser piloto de probas temporalmente durante o ano , Anthony Davidson converteuse no piloto de probas permanente, substituíndo a Takuma Sato.

En Minardi, Nicolas Kiesa non puido manter o seu asento e Jos Verstappen deixou o equipo por problemas de patrocinio, e Gianmaria Bruni que realizara unha cantidade limitada de probas en , asinou como piloto titular. Zsolt Baumgartner foi confirmado como segundo piloto titular despois de que o goberno húngaro o patrocinara. Completando a aliñación completamente nova Bas Leinders e Tiago Monteiro asinaron como pilotos de probas para o ano 2004.

Heinz-Harald Frentzen e Sauber separáronse de mutuo acordo a finais de 2003, Frentzen abandonou a F1 e uniuse a outros ex-pilotos de F1 Mika Häkkinen e Jean Alesi no DTM. Nick Heidfeld tamén foi despedido por Sauber e parecía non ter ningún coche para o ano 2004. Con todo, varios exitosos test de proba, levarono a un asento en Jordan. Fisichella deixou Jordan logo de 2003 asinando un posto en Sauber. Isto significaba que Heidfeld e Fisichella efectivamente intercambiaron asentos. O outro novo piloto de Sauber foi Felipe Massa, que saíu do seu posto de pilot de probas en Ferrari e volveu ao equipo no que correra en . Como Sauber usaba motores Ferrari en 2003, Massa trouxo un considerable coñecemento dos compoñentes de Ferrari con el.

A decisión de Jaguar de non estender o contrato de Justin Wilson, levou a Christian Klien a ser o compañeiro Mark Webber no R5. Wilson foise para unirse á Mi-Jack Conquest Racing equipo de Champ Car nas carreiras nos Estados Unidos. Björn Wirdheim asinaou como piloto de probas do venres. Os outros pilotos de probas do venres de proba son Franck Montagny, que foi recompensado polo campionato do ano na World Series by Nissan co posto de piloto de probas permanente en Renault, Ryan Briscoe uniuse a Ricardo Zonta como piloto de probas en Toyota, e Pedro de la Rosa regresou á F1 como piloto de probas de McLaren.

 Cambios nos equipos 

Como parte dunha reestruturación global e de redución de custos, Ford anunciou durante a tempada que non estarían no campionato de Fórmula 1 de  a través do seu equipo Jaguar. Tamén anunciou que o seu motor Cosworth e as divisións de enxeñería vendíanse. O equipo Jaguar foi comprado finalmente por Red Bull e efectivamente seguiron competindo como Red Bull Racing en 2005.

 Calendario dos Grandes Premios de Fórmula Un de 2004 

O calendario de Fórmula Un de  contou con dúas novas carreiras, o Gran Premio de Bahrain e o Gran Premio da China, que se celebraron en dous circuítos de nova construción o circuíto de Sakhir e o circuíto de Xangai. Foi a tempada con máis carreiras fóra de Europa ata o momento, con oito grandes premios en América, Asia e Oceanía. O Gran Premio do Brasil mudouse da súa data tradicional de principios da tempada para trasladarse ao final da tempada, mentres que o GP dos Estados Unidos moviuse da súa data anterior a finais de setembro a finais de xuño como unha carreira continuación do Gran Premio do Canadá.

A única saída foi a do Gran Premio de Austria, logo de sete anos disputandose en A1-Ring, o vello circuíto de Österreichring foi modificado. As bancadas e os edificios foron demolidos ese ano, o que fixo a pista quedase inutilizable para calquera categoría do automobilismo. A finais de 2004 e principios de 2005, había un intenso debate sobre se o propietario, a empresa de bebidas Red Bull, debía buscar un novo uso para o circuíto ou debía volver cos deportes de motor. Con todo, en xaneiro de 2005, Dietrich Mateschitz anunciou publicamente que non tiña intención de gastar diñeiro nun circuíto deficitario.

RoldaCarreiraGran PremioCircuítoData 1 Foster's Gran Premio de Australia GP de Australia  Albert Park, Melbourne 7 de marzo 2 Petronas Gran Premio de Malaisia GP de Malaisia  Circuíto Internacional de Sepang, Kuala Lumpur 21 de marzo 3 Gulf Air Gran Premio de Bahrain GP de Bahrain  Circuíto Internacional de Bahrain, Sakhir 4 de abril 4 Gran Premio Foster's di San Marino GP de San Marino  Autódromo Enzo e Dino Ferrari, Imola 25 de abril 5 Gran Premio Marlboro de España GP de España  Circuíto de Cataluña, Barcelona 9 de maio 6 Gran Premio de Mónaco GP de Mónaco  Circuíto de Mónaco, Monte Carlo 23 de maio 7 Allianz Gran Premio de Europa GP de Europa  Nürburgring, Nürburg 30 de maio 8 Grand Prix du Canada GP do Canadá  Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal 13 de xuño 9 Gran Premio dos Estados Unidos GP dos Estados Unidos  Circuíto de Indianapolis 20 de xuño 10 Mobil 1 Grand Prix de France GP de Francia  Circuíto de Nevers Magny-Cours, Magny Cours 4 de xullo 11 Foster's Gran Premio do Reino Unido GP do Reino Unido  Circuíto de Silverstone, Silverstone 11 de xullo 12 Großer Mobil 1 Preis von Deutschland GP de Alemaña  Hockenheimring, Hockenheim 25 de xullo 13 Marlboro Magyar Nagydíj GP de Hungría  Hungaroring, Budapest 15 de agosto 14 Gran Premio de Bélxica GP de Bélxica  Circuíto de Spa-Francorchamps, Spa 29 de agosto 15 Gran Premio Vodafone d'Italia GP de Italia  Autodromo Nazionale Monza, Monza 12 de setembro 16 Sinopec Gran Premio da China GP da China  Circuíto Internacional de Shanghai, Shanghai 26 de setembro 17 Fuji Television Gran Premio do Xapón GP do Xapón  Circuíto de Suzuka, Suzuka 10 de outubro 18 Grande Prêmio do Brasil GP do Brasil  Autódromo José Carlos Pace, São Paulo 24 de outubro

 Resultados e clasificacións 
miniatura|A Scuderia Ferrari Marlboro gañou o campionato mundial de construtores de 2004.
miniatura|Lucky Strike BAR Honda foi segundo no campionato mundial de construtores de 2004.
miniatura|Mild Seven Renault F1 Team rematou terceiro no campionato mundial de construtores de 2004.

 Repaso da tempada 

A tempada comezou en Australia en Albert Park e Michael Schumacher liderou un dobrete de Ferrari. Seguiu con outra vitoria de Schumacher en Sepang e liderou outro dobrete de Ferrari en Bahrain. Jenson Button conseguiu a súa primeira pole en San Marino, pero Michael Schumacher gañoulle na liña de meta. Schumacher tamén dominou o Gran Premio español, cunha Gran Chelem (volta rápida, pole, liderar de principio a fin e gañar). 
En Mónaco Jarno Trulli gañou desde a pole logo de aguantar á intensa presión de Jenson Button nunha carreira que viu a retirada por accidente de Michael Schumacher. Schumacher gañou o GP de Europa en Nurburgring e gañou o GP do Canadá nunha batalla estratéxica. O Gran Premio dos Estados Unidos foi unha carreira dramática cun alto índice de desgaste que só viu a 8 coches cruzar a liña de meta nunha carreira dominada polos accidentes e con Ralf Schumacher involucrado nun accidente masivo. Esa carreira foi gañada tamén por Michael Schumacher. Schumacher venceu en Francia a Fernando Alonso, nun movemento estratéxico. En Gran Bretaña, aínda que dominou gañador da pole, Kimi Räikkönen, Schumacher acadou a súa décima vitoria da tempada. En Alemaña tamén gañou despois de que o seu principal rival, Kimi Räikkönen, sufrira un fallo no alerón traseiro logo de establecer a volta rápida. 
Schumacher conseguiu outro dobrete para Ferrari en Hungría asegurando o trofeo de construtores para Ferrari. O Gran Premio de Bélxica tamén foi dominado polos accidentes e as saídas do coche de seguridade, Kimi Räikkönen finalmente gañou a carreira saíndo desde o décimo lugar na grella. Michael Schumacher terminou en segundo lugar e así se asegurou o título mundial. 
Baixo a choiva que afectou ao GP de Italia, Barrichello liderou un dobrete de Ferrari diante dos tifosi locais. O GP da China foi gañado tamén por Barrichello con Button e Raikkonen por detrás, mentres que Michael Schumacher só puido ser 12 logo de saír desde o pitlane. Os fin de semana do GP do Xapón foi estragado por un tifón que causou extensos danos nalgunhas zonas do Xapón e que viu o adiamento da cualificación á mañá do día da carreira. Michael Schumacher logrou á súa 13ª vitoria. 
O Gran Premio do Brasil foi gañado por Juan Pablo Montoya na súa última carreira co equipo Williams anotando a súa última vitoria ata a data. Ao final, Schumacher estaba na cima con 148 puntos seguido por Barrichello con 114 puntos e Ferrari na parte superior no Campionato de Construtores con 262 puntos.

 Grandes Premios 

 Rd. Gran Premio Pole Position Volta rápida Piloto gañador Construtor Resultados 1  Gran Premio de Australia  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 2  Gran Premio de Malaisia  Michael Schumacher  Juan Pablo Montoya  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 3  Gran Premio de Bahrain  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 4  Gran Premio de San Marino  Jenson Button  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 5  Gran Premio de España  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 6  Gran Premio de Mónaco  Jarno Trulli  Michael Schumacher  Jarno Trulli  Renault Resultados 7  Gran Premio de Europa  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 8  Gran Premio do Canadá  Ralf Schumacher  Rubens Barrichello  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 9  Gran Premio dos Estados Unidos  Rubens Barrichello  Rubens Barrichello  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 10  Gran Premio de Francia  Fernando Alonso  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 11  Gran Premio do Reino Unido  Kimi Räikkönen  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 12  Gran Premio de Alemaña  Michael Schumacher  Kimi Räikkönen  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 13  Gran Premio de Hungría  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 14  Gran Premio de Bélxica  Jarno Trulli  Kimi Räikkönen  Kimi Räikkönen  McLaren-Mercedes Resultados 15  Gran Premio de Italia  Rubens Barrichello  Rubens Barrichello  Rubens Barrichello  Ferrari Resultados 16  Gran Premio da China  Rubens Barrichello  Michael Schumacher  Rubens Barrichello  Ferrari Resultados 17  Gran Premio do Xapón  Michael Schumacher  Rubens Barrichello  Michael Schumacher  Ferrari Resultados 18  Gran Premio do Brasil  Rubens Barrichello  Juan Pablo Montoya  Juan Pablo Montoya  Williams-BMW Resultados

 Pilotos 
 Pos Piloto AUS MAL BHR SMR ESP MON EUR CAN USA FRA RU ALEb HUN BEL ITA CHN XPN BRA Puntos 1  Michael Schumacher 1 1 1 1 1Ret 1 1 1 1 1 1 1 2 2 12 1 7 148 2  Rubens Barrichello 2 4 2 6 2 3 2 2 2 3 3 12 2 3 1 1Ret 3 114 3  Jenson Button 6 3 3 2 8 2 3 3Ret 5 4 2 5Ret 3 2 3Ret 85 4  Fernando Alonso 3 7 6 4 4Ret 5RetRet 2 10 3 3RetRet 4 5 4 59 5  Juan Pablo Montoya 5 2 13 3Ret 4 8 DSC DSC 8 5 5 4Ret 5 5 7 1 58 6  Jarno Trulli 7 5 4 5 3 1 4Ret 4 4Ret 11Ret 9 10 11 12 46 7  Kimi RäikkönenRetRetRet 8 11RetRet 5 6 7 2RetRet 1Ret 3 6 2 45 8  Takuma Sato 9 15† 5 16† 5RetRetRet 3Ret 11 8 6Ret 4 6 4 6 34 9  Ralf Schumacher 4Ret 7 7 6 10†Ret DSCRetRet 2 5 24 10  David Coulthard 8 6Ret 12 10RetRet 6 7 6 7 4 9 7 6 9Ret 11 24 11  Giancarlo Fisichella 10 11 11 9 7Ret 6 4 9† 12 6 9 8 5 8 7 8 9 22 12  Felipe MassaRet 8 12 10 9 5 9RetRet 13 9 13Ret 4 12 8 9 8 12 13  Mark WebberRetRet 8 13 12Ret 7RetRet 9 8 6 10Ret 9 10RetRet 7 14  Olivier Panis 13 12 9 11Ret 8 11 DSC 5 15Ret 14 11 8Ret 14 14 6 15  Antônio Pizzonia 7 7Ret 7 6 16  Christian Klien 11 10 14 14RetRet 12 9Ret 11 14 10 13 6 13Ret 12 14 3 17  Cristiano da Matta 12 9 10Ret 13 6Ret DSCRet 14 13Ret 3 18  Nick HeidfeldRetRet 15RetRet 7 10 8Ret 16 15Ret 12 11 14 13 13Ret 3 19  Timo Glock 7 15 15 15 2 20  Zsolt BaumgartnerRet 16Ret 15Ret 9 15 10 8RetRet 16 15Ret 15 16Ret 16 1 21  Jacques Villeneuve 11 10 10 0 22  Ricardo ZontaRet 10† 11Ret 13 0 23  Marc Gené 10 12 0 24  Giorgio Pantano 14 13 16RetRetRet 13Ret 17Ret 15RetRetRet 0 25  Gianmaria Bruni NC 14 17RetRetRet 14RetRet 18† 16 17 14RetRetRet 16 17 0 Pos Piloto AUS MAL BHR SMR ESP MON EUR CAN USA FRA RU ALEb HUN BEL ITA CHN XPN BRA PuntosNegra – Pole
Cursiva – Volta rápida
† Condutores que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.

 Construtores 
{|
|- valign="top"
|
 Pos Construtor Cochenº AUS MAL BHR SMR ESP MON EUR CAN USA FRA RU ALEb HUN BEL ITA CHN XPN BRA Puntos 1  Ferrari 1 1 1 1 1 1Ret 1 1 1 1 1 1 1 2 2 12 1 7 262 2 2 4 2 6 2 3 2 2 2 3 3 12 2 3 1 1Ret 3 2  BAR-Honda 9 6 3 3 2 8 2 3 3Ret 5 4 2 5Ret 3 2 3Ret 119 10 9 15 5 16 5RetRetRet 3Ret 11 8 6Ret 4 6 4 6 3  Renault 7 7 5 4 5 3 1 4Ret 4 4Ret 11Ret 9 10 11 10 10 105 8 3 7 6 4 4Ret 5RetRet 2 10 3 3RetRet 4 5 4 4  Williams-BMW 3 5 2 13 3Ret 4 8 DSC DSC 8 5 5 4Ret 5 5 7 1 88 4 4Ret 7 7 6 10Ret DSCRet 10 12 7 7Ret 7Ret 2 5 5  McLaren-Mercedes 5 8 6Ret 12 10RetRet 6 7 6 7 4 9 7 6 9Ret 11 69 6RetRetRet 8 11RetRet 5 6 7 2RetRet 1Ret 3 6 2 6  Sauber-Petronas 11 10 11 11 9 7Ret 6 4 9 12 6 9 8 5 8 7 8 9 34 12Ret 8 12 10 9 5 9RetRet 13 9 13Ret 4 12 8 9 8 7  Jaguar-Cosworth 14RetRet 8 13 12Ret 7RetRet 9 8 6 10Ret 9 10RetRet 10 15 11 10 14 14RetRet 12 9Ret 11 14 10 13 6 13Ret 12 14 8  Toyota 16 12 9 10Ret 13 6Ret DSCRet 14 13RetRet 10 11Ret 11 12 9 17 13 12 9 11Ret 8 11 DSC 5 15Ret 14 11 8Ret 14 14 13 9  Jordan-Ford 18RetRet 15RetRet 7 10 8Ret 16 15Ret 12 11 14 13 13Ret 5 19 14 13 16RetRetRet 13 7Ret 17Ret 15RetRetRet 15 15 15 10  Minardi-Cosworth 20 NC 14 17RetRetRet 14RetRet 18 16 17 14RetRetRet 16 17 1 21Ret 16Ret 15Ret 9 15 10 8RetRet 16 15Ret 15 16Ret 16 Pos Construtor Cochenº AUS MAL BHR SMR ESP MON EUR CAN USA FRA RU ALEb HUN BEL ITA CHN XPN BRA Puntos

 Notas 

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 formula1.com – resultados oficiais do campionato de pilotos de 2004
 formula1.com – resultados oficiais do campionato de construtores de 2004
 2004 Formula One Technical Regulations Consultado en web.archive.org o 11 de agosto de 2009
 2004 Formula One World Championship Entry List Consultado en web.archive.org o 11 de agosto de 2009
 2004 Formula One World Championship Classifications Consultado en web.archive.org o 11 de agosto de 2009
 Images from the 2004 Formula One season at www.motorsport.com

Categoría:Campionatos Mundiais de Fórmula 1
Categoría:Deporte en 2004