Denny Hulme

Denis Clive "Denny" Hulme, OBE, nado o 18 de xuño de 1936 e finado o 4 de outubro de 1992, foi un piloto de Fórmula Un de Nova Zelandia, Campión do Mundo co equipo Brabham en .

Entre o seu debut en Mónaco en 1965 e a súa última carreira no Gran Premio dos Estados Unidos de 1974, comezou 112 Grandes Premios, logrando oito vitorias e 33 podios. Tamén terminou terceiro na posición xeral en  e .

Hulme demostrou versatilidade dominando a Canadian-American Challenge Cup (Can-Am) no Grupo 7 sports cars. Como membro do equipo McLaren que gañou cinco títulos consecutivos entre 1967 e 1971, gañou o campionato individual de pilotos dúas veces e foi subcampión noutras catro ocasións.

Logo da súa estancia na Fórmula Un con Brabham, Hulme correu para McLaren en varios formatos -Fórmula 1, Can-Am, e nas 500 Millas de Indianápolis. Hulme retirouse da Fórmula Un ao final da tempada de , pero continuou correndo nas Australian Touring Cars.

Hulme foi alcumado 'The Bear' ("o oso"), debido á súa "natureza agresiva" e "rasgos duros". Con todo, tamén era "sensible (...) incapaz de expresar os seus sentimentos, agás nun coche de competición."

Durante a súa carreira, Hulme pilotou os coches máis potentes da súa época. Correu en F1, F2, Indycars, Berlinas/Turismos, CanAm e carreiras de resistencia, todo durante a mesma tempada. Logo de retirarse da F1, ata pilotou en carreiras de camións.

Hulme morreu dun ataque ao corazón mentres conducía un BMW M3 durante a Bathurst 1000 en Australia, converteuse no sétimo excampión da Fórmula Un en morrer, e o primeiro en morrer dee causas naturais (logo de tres accidentes nas carreiras, dous accidentes na vía pública e un accidente cunha aeronave).

 Inicios da carreira profesional 
Naceu e criouse nunha granxa de tabaco pertencente aos seus pais en Motueka na Illa Sur de Nova Zelandia. O seu pai Clive Hulme foi galardoado coa Cruz da Vitoria, polos seus méritos na batalla de Creta en 1941.

Denny Hulme deixou a escola e púxose a traballar nun garaxe. Gañou o diñeiro suficiente para comprar un MG TF, para entrar rapidamente nas carreiras de montaña. Logo dun impresionante progreso comprou un Cooper-Climax, para posteriormente, ser elixido como piloto de Nova Zelandia para Europa. Unha vez alí, traballou como mecánico no garaxe de Jack Brabham en Chessington e empezou a achandar o seu camiño no seu camiño do automobilismo.

En 1961 presentouse en Le Mans co equipo Abarth, antes Ken Tyrrell invitara ao neozelandés para competir no seu equipo de Fórmula 2. Logo de varias actuacións impresionantes, o seu antigo xefe Jack Brabham, chamou a Hulme para unirse ao equipo de F2 da lenda australiana. A parella dominou o campionato dese ano, acadando un dobrete no Campionato de Europa.

 Carreira na Fórmula Un 
 1965-1966 
Logo de facer numerosas aparicións en carreiras no validas para o campionato con Brabham, finalmente Denny recibiu a chamada que esperaba, facendo o seu debut no Campionato Mundial en 1965 en Mónaco. Máis tarde ese ano, gañou os seus primeiros puntos, pola cuarta posición no inmenso Circuíto de Charade en Francia.

1966 foi a primeira tempada completa Hulme na Fórmula Un. Logo da saída de Dan Gurney, converteuse no número dous de Brabham detrás do mesmisimo Jack Brabham. Acabando cuarto ese ano. Un terceiro lugar en Reims en Francia, un segundo por detrás de Brabham en Brands Hatch, e a volta máis rápida en Zandvoort, antes de que os problemas de acendido o fixeran abandonar a carreira.

 1967 
O Campionato de 1967 foi esencialmente un asunto interno a maior parte do ano para o equipo Brabham, aínda que o novo Lotus 49 deu Jim Clark e Graham Hill a oportunidade de volver a gañar. Con todo, dúas vitorias nas 11 carreiras do Campionato, en Monte Carlo e Nürburgring (o "Inferno Verde"), e unha serie de podios, deron vantaxe a Hulme. Gañou o campionato por cinco puntos a Brabham, e outros cinco a Jim Clark. Hulme foi o primeiro (e ata a data, o único) Campión do Mundo de Fórmula Un de Nova Zelandia.

 1968-1974 

En 1968 fichou polo equipo McLaren, propiedade do seu compatriota Bruce McLaren. A carreira de Suráfrica, que se celebrou no lendario circuíto de Kyalami, foi difícil para o equipo. A pesar de ter que usar os vellos motores BRM V12 nun vello chasis M5A, Denny acadou o quinto posto.

Na carreira española no Jarama, Hulme rematou segundo, e acadou dúas vitorias máis ese ano en Monza e no Canadá, deixándoo cunha remota posibilidade de reter a coroa do Campionato contra Graham Hill e o mozo Jackie Stewart.

A carreira de Cidade de México, determinou o campión dese ano, pero por desgraza para Denny un fallo na suspensión do seu McLaren fíxoo abandonar.

1969 foi un desastre para Hulme: a versión revisada do chasis M7A tivo problemas de fiabilidade, e Hulme só logrou 20 puntos, logrando unha vitoria, ironicamente, á luz dos acontecementos da tempada anterior, na carreira final en México. Hulme terminou a tempada en sexta posición na clasificación de pilotos.

1970 trouxo unha nova década, pero a sorte de Hulme non cambiou. O xefe do equipo e grande amigo Bruce McLaren morreu, mentres probaba o McLaren M8D para a CanAm, o que afectou a Denny. Tivo outro problema ese mesmo ano, cando sufriu queimaduras nas mans cun lume de metanol durante a práctica das 500 millas de Indianápolis. Como resultado, perdeuse o Gran Premio dos Países Baixos en 1970. Sen inmutarse, logrou un cuarto lugar no campionato con 27 puntos.

En 1971 o equipo McLaren estaban en desorde. Hulme acadou as volta rápida no Canadá e os Estados Unidos ese ano, pero os resultados eran difíciles de conseguir. Denny terminou noveno na clasificación de 1971.

En 1972 xunto co seu bo amigo Peter Revson, Denny volveu á senda do triunfo logrando a vitoria en Suráfrica, e uns poucos podios noutras carreiras, terminando en 1972 no terceiro lugar con 39 puntos.

Sorprendentemente, Hulme só anotou unha pole position na súa carreira na F1, en 1973 en Kyalami. Con todo, Hulme foi eclipsado polo seu amigo e compañeiro de equipo Peter Revson en 1973, e terminou sexto a 12 puntos do seu compañeiro.

El e Revson construíron unha grande amizade e camaradería na F1 e tamén competiron xuntos na serie Can-Am. Cando Revson deixou McLaren a finais de 1973 para unirse á Shadow, Hulme quedou decepcionado.

Logo do Gran Premio do Brasil no que Denny finalizou en duodécima posición, comezaron as probas en Kyalami. Revson perdeu o control do seu coche, batendo de fronte contra as barreiras. Hulme tratou en balde de salvar a vida do seu amigo, pero foi en balde. Despois do accidente Hulme anunciou a súa despedida. Con todo, á parte de gañar a carreira arxentina e quedar segundo en Austria, non fixo unha gran tempada, e retirouse dignamente ao final do ano.

 Rexistro de carreiras 
 Traxectoria profesional 
 Tempada Series Pos. Coche Equipo 1960 Campionato A.N.P.E.C./Auto Italiana d’Europe  3º	 Envoy-FordCooper-BMC T52 Envoy Racing TeamNew Zealand International Grand Prix Team Formula 2 Drivers & Constructors Championship  NC Cooper-Ford T45 New Zealand International Grand Prix Team B.R.S.C.C. John Davy Championship  NC Cooper-BMC T52 Ken Tyrrell 1961 New Zealand Gold Star Championship  1º Cooper-Climax T51 Yeoman Credit Team 1962 John Davy Championship 2º Cooper-Ford T56Brabham-Ford BT2 New Zealand Grand Prix Racing TeamBrabham Racing  B.A.R.C. Championship  NC Cooper-Ford T56 New Zealand Grand Prix Racing Team  B.R.S.C.C. Championship NC Cooper-Ford T56Brabham-Ford BT2 New Zealand Grand Prix Racing TeamBrabham Racing 1963 B.A.R.C. Express & Star British Championship 2º Brabham-Ford BT6 Brabham Racing Organisation  Championnat de France NC Brabham-Ford BT6 Brabham Racing Organisation  European Touring Car Challenge NC Jaguar 3.8 Mk II Tommy Atkins  British Saloon Car Championship NC Ford Galaxie Alan Brown Racing Ltd 1964 Grote Prijs van Limborg 1º Brabham-Cosworth BT10 Brabham Racing Developments  FFSA Trophées de France 2º Brabham-Cosworth BT10 Brabham Racing Organisation  Tasman Cup Series 3º Brabham-Climax BT4 Brabham Racing OrganisationEcurie Vitesse  Autocar British Formula Two Championship 4º Brabham-Cosworth BT10 Brabham Racing Developments  Australian Formula One Championship NC Brabham-Climax BT4 Ecurie Vitesse  European Touring Car Challenge NC Ford Galaxie Alan Brown Racing Ltd  British Saloon Car Championship NC Ford GalaxieAustin Mini Cooper S Alan Brown Racing LtdDon Moore  Deutsche Rundstrecken-Meisterschaft für Grand-Tourisme-Wagen 13º Honda S600 Jack Brabham 1965 Spring Trophy 1º Brabham-Cosworth BT16 Brabham Racing Developments  Trophées de France 8º Brabham-Cosworth BT16 Brabham Racing Organisation  Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA 11º Brabham-Climax BT7Brabham-Climax BT11 Brabham Racing Organisation  British Sports Car Championship NC Brabham-Climax BT8 Sidney Taylor Racing 1966 Trophées de France 2º Brabham-Honda BT18 Brabham Racing Organisation  Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA 4º Brabham-Climax BT22Brabham-Repco BT20 Brabham Racing Organisation  Canadian-American Challenge Cup NC Lola-Chevrolet T70 Sidney Taylor Racing  British Sports Car Championship NC Lola-Chevrolet T70 Sidney Taylor Racing 1967 Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA  1º Brabham-Repco BT20Brabham-Repco BT19Brabham-Repco BT24 Brabham Racing Organisation  Canadian-American Challenge Cup 2º McLaren-Chevrolet M6A Bruce McLaren Motor Racing  Spring Cup 2º Brabham-Repco BT20 Brabham Racing Organisation  Tasman Cup Series 8º Brabham-Climax BT22Brabham-Climax BT7A Brabham Racing Organisation  USAC National Championship 13º Eagle-Ford 67 Yunick  British Sports Car Championship NC Ford GT40 Sidney Taylor Racing 1968 Canadian-American Challenge Cup 1º McLaren-Chevrolet M8A Bruce McLaren Motor Racing  BRDC International Trophy   1º McLaren-Cosworth M7A Bruce McLaren Motor Racing  Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA  3º McLaren-BRM M5AMcLaren-Cosworth M7A Bruce McLaren Motor Racing  Tasman Cup Series 7º Brabham-Ford BT23 Racing Team S.A.  USAC National Championship 24º Eagle-Ford 68 All American Racers  British Sports Car Championship NC Lola-Chevrolet T70 Mk.3 GT Sidney Taylor Racing 1969 Canadian-American Challenge Cup 2º McLaren-Chevrolet M8B McLaren Cars Ltd  Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA  6º McLaren-Cosworth M7A Bruce McLaren Motor Racing  USAC National Championship NC Eagle-Ford 69 Olsonite  RAC British Sports Car Championship NC Lola-Chevrolet T70 Mk.3B GT Sidney Taylor Racing 1970 Canadian-American Challenge Cup 1º McLaren-Chevrolet M8D Bruce McLaren Motor Racing  Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA  4º McLaren-Cosworth M14A Bruce McLaren Motor Racing  USAC National Championship NC McLaren-Offenhauser M15 McLaren Cars 1971 Canadian-American Challenge Cup|style="background:#dfdfdf;"| 2º 
| McLaren-Chevrolet M8F
| McLaren Cars
|-
| 
| Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA 
| 13º
| McLaren-Cosworth M19A
| Bruce McLaren Motor Racing
|-
| 
| USAC National Championship
| NC
| McLaren-Offenhauser M16A
| McLaren Cars
|-
| 1972
| International Gold Cup 
|style="background:#ffffbf;"| 1º| McLaren-Cosworth M19A
| Yardley Team McLaren
|-
| 
| Canadian-American Challenge Cup 2º  McLaren-Chevrolet M20 McLaren Cars  Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA  3º McLaren-Cosworth M19A McLaren-Cosworth M19C Yardley Team McLaren 1973 Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA  6º McLaren-Cosworth M19C McLaren-Cosworth M23 Yardley Team McLaren 1974 Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA  7º McLaren-Cosworth M23 McLaren-Cosworth M23B Marlboro Team McLaren  International Race of Champions  8º Porsche Carrera RSR  1982 Australian Endurance Championship  NC BMW 635 CSi JPS Team BMW 1984 Australian Endurance Championship  77º BMW 635 CSi JPS Team BMW 1985 Australian Endurance Championship  39º Holden VK Commodore Ray Smith 1986 Australian Endurance Championship  35º Mercedes-Benz 190E Bob Jane T-Marts  European Touring Car Championship  NC Rover Vitesse Tom Walkinshaw Racing  South Pacific Touring Car Championship 16º Mercedes-Benz 190EBMW 325i Bob Jane T-Marts 1987 World Touring Car Championship  NC Holden VK Commodore SS Group AHolden VL Commodore SS Group A Perkins Engineering  Australian Touring Car Championship  NC Ford Sierra XR4Ti John Andrew Motorsport 1988 South Australia Cup   2º Holden VL Commodore SS Group A SV Perkins Engineering  Asia-Pacific Touring Car Championship  NC Holden VL Commodore SS Group A SV Perkins Engineering 1990 Australian Endurance Championship  NC Ford Sierra RS500 Tony Longhurst Racing 1991 Australian Endurance Championship  11º BMW M3 Evolution Tony Longhurst Racing

 Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Pos. Puntos  Brabham Racing Organisation Brabham BT7 Climax V8 RSA MON8 BEL GBRRet ALERet 11º 5 Brabham BT11 Climax V8 FRA4 NED5 ITARet USA MEX  Brabham Racing Organisation Brabham BT22 Climax L4 MONRet BELRet 4º 18 Brabham BT20 Repco V8 FRA3 GBR2 NEDRet ALERet ITA3 USARet MEX3  Brabham Racing Organisation Brabham BT20 Repco V8 RSA4 MON1 NED3 1º 51 Brabham BT19 Repco V8 BELRet Brabham BT24 Repco V8 FRA2 GBR2 ALE1 CAN2 ITARet USA3 MEX3  Bruce McLaren Motor Racing McLaren M5A BRM V12 RSA5 3º 33 McLaren M7A Ford V8 ESP2 MON5 BELRet NEDRet FRA5 GBR4 ALE7 ITA1 CAN1 USARet MEXRet  Bruce McLaren Motor Racing McLaren M7A Ford V8 RSA3 ESP4 MON6 NED4 FRA8 GBRRet ALERet ITA7 CANRet USARet MEX1 6º 20  Bruce McLaren Motor Racing McLaren M14A Ford V8 RSA2 ESPRet MON4 BEL NED FRA4 GBR3 ALE3 AUTRet ITA4 CANRet USA7 MEX3 4º 27  Bruce McLaren Motor Racing McLaren M19A Ford V8 RSA6 ESP5 MON4 NED12 FRARet GBRRet ALERet AUTRet ITA CAN4 USARet 13º 9  Yardley Team McLaren McLaren M19A Ford V8 ARX2 RSA1 ESPRet 3º 39 McLaren M19C Ford V8 MON15 BEL3 FRA7 GBR5 ALERet AUT2 ITA3 CAN3 USA3  Yardley Team McLaren McLaren M19C Ford V8 ARX5 BRA3 6º 26 McLaren M23 Ford V8 RSA5 ESP6 BEL7 MON6 SWE1 FRA8 GBR3 NEDRet ALE12 AUT8 ITA15 CAN12 USA4  Marlboro Team Texaco McLaren M23 Ford V8 ARX1 BRA12 RSA9 ESP6 BEL6 MONRet SWERet NEDRet FRA6 GBR7 <span style="color:white;">ALEDSC AUT2 ITA6 CAN6 USARet 7º 20

Resultados na Fórmula 1 fora do campionato
(key) (Carreiras en grosa indican pole position)
(Carreiras en cursiva indican volta rápida)
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14  Denis Hulme Cooper T45 Climax FPF 1.5 L4 GLV INT12 SIL Yeoman Credit Racing Team Cooper T51 Climax FPF 2.5 L4 LOM5 OUL  Brabham Racing Organisation Brabham BT3 Climax FWMV 1.5 V8 LOM GLV PAU IMO SYR AIN INT ROM SOL KAN4 MED AUT OUL RAN  Brabham Racing Organisation Brabham BT10 Ford 109E 1.5 L4 DMT NWT SYR AIN10 INT SOL MED RAN  Brabham Racing Organisation Brabham BT11 Climax FWMV 1.5 V8 ROC SYR SMT INTRet Brabham BT7 MED4 RAN  Brabham Racing Organisation Brabham BT11 Climax FWMV 1.5 V8 RSARet SYRRet INT4 Brabham BT20 Repco 620 3.0 V8 OUL2  Brabham Racing Organisation Brabham BT20 Repco 620 3.0 V8 ROCRet SPR2 INTRet SYR OUL ESP  Bruce McLaren Motor Racing McLaren M7A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 ROC3 INT1 OUL  Bruce McLaren Motor Racing McLaren M7A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 ROC3 INTRet MAD OUL  Bruce McLaren Motor Racing McLaren M14A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 ROC3 INT6 OUL  Bruce McLaren Motor Racing McLaren M19A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 ARX ROCRet QUE3 SPR INT RIN OUL VIC  Yardley Team McLaren McLaren M19A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 ROC3 BRA OUL1 REP VIC McLaren M19C INT4  Yardley Team McLaren McLaren M23 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 ROC2 INTRet  Marlboro Team Texaco McLaren M23 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 PRE ROCNC INTRet

Tasman Series
 Ano Coche 1 2 3 4 5 6 7 8 Ranq Puntos 1964 Brabham BT4 LEV1 PUK2 WIG3 TERRet SAN5 WAR5 LAK9 LON 3º 23 1967 Brabham BT22 PUKRet WIG3 LAK4 WARRet SANRet LONRet 8º 7 1968 Brabham BT23 PUK LEV WIG3 TER6 SUR6 WAR5 SAN9 LONNTS 7th 8

500 Millas de Indianápolis

AnoCocheSaídaCualRanqFinalVoltasLíderRetirada19676924163.3762041970Bandeira19684220164.1891942000Carreira19694225165.09225181450Embrague1971854174.9104171370VálvulaTotais6790

Saídas4Poles01ª liña0Vitorias0Top 52Top 102Retiradas2

Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1961  Abarth & Cie  Angus Hyslop Fiat-Abarth 850 S S 850 263 14º 1º 1966  Shelby-American Inc.  Ken Miles Ford GT40 Mk.II P+5.0 360 2º 2º 1967  Holman & Moody  Lloyd Ruby Ford GT40 Mk.IV P+5.0 86 Ret Ret

24 Horas de Daytona
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase voltas Pos. ClasePos. 1966  Team Chamaco Collect  Victor Wilson Ferrari 250LM P+2.0 53 Ret Ret 1967  Ford Motor Company (Holman & Moody)  Lloyd Ruby Ford Mk IV P+2.0 299 Ret Ret

Resultados completos na Bathurst 1000
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase voltas Pos. ClasePos. 1982  JPS Team BMW  Stephen Brook BMW 635 CSi A 41 Ret Ret 1984  JPS Team BMW 20px Leopold von Bayern BMW 635 CSi Group A 148 15º 2º 1985  Auckland Coin & Bullion Exchange  Ray Smith Holden VK Commodore C 146 Ret Ret 1986  Bob Jane T-Marts  Franz Klammer Mercedes-Benz 190E B 157 9º 2º 1987  Enzed Team Perkins  Larry Perkins Holden VK Commodore SS Group A 1 2 Ret Ret 1988  Holden Special Vehicles  Larry Perkins Tom Walkinshaw Holden VL Commodore SS Group A SV A 137 RetF Ret 1989  Benson & Hedges Racing  Alan Jones Tony Longhurst Ford Sierra RS500 A 158 5º 5º 1990  Benson & Hedges Racing  Alan Jones Ford Sierra RS500 A 65 Ret Ret 1991  Benson & Hedges Racing  Peter Fitzgerald BMW M3 Evolution 2 157 4º 1º 1992  Benson & Hedges Racing  Paul Morris BMW M3 Evolution 2 32 Ret Ret

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Group7.nl .
 Estadísticas
 The Speed Blog .
 Bruce McLaren Trust páxina oficial .

Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Inglaterra
Categoría:Pilotos campións do mundo de Fórmula 1
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Brabham
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de McLaren
Categoría:Nados en 1936
Categoría:Finados en 1992