Mike Hawthorn

John Michael Hawthorn, nado o 10 de abril de 1929 e finado o 22 de xaneiro de 1959, foi un piloto británico de automobilismo, campión do mundo da tempada de 1958 logo do cal anunciou a súa retirada logo de verse profundamente afectado pola morte do seu compañeiro de equipo e amigo Peter Collins, dous meses antes no Gran Premio de Alemaña de 1958. Hawthorn tamén gañou as 24 Horas de Le Mans en 1955, pero viuse cuestionado pola súa implicación no accidente da traxedia de Le Mans de 1955 que manchou a carreira. Hawthorn morreu nun accidente de tráfico seis meses logo da súa retirada, sufría dunha enfermidade terminal.

 Primeiros anos 
Nado en Mexborough (West Riding of Yorkshire, Inglaterra) fillo de Leslie e Winifred (de solteira Symonds) Hawthorn, estudou no Ardingly College, West Sussex, seguindo estudos na universidade técnica de Chelsea e unha aprendizaxe cun fabricante de vehículos comerciais. O seu pai era dono do Tourist Trophy Garage en Farnham, concesionario de varias marcas de alta gama como Jaguar e Ferrari. O seu pai correu en motocicletas e apoiou a carreira deportiva do seu fillo; cando o pai morreu nun accidente de tráfico, en 1954, Mike Hawthorn herdou o negocio.

 Rexistro de carreiras 

Mike Hawthorn fixo a súa debut na competición no seu Riley Ulster Imp, KV 9475 de 1934, gañando a clase de 1100 C.C. de autos deportivos nas probas de velocidade Brighton o 2 de setembro de 1950..Motor Sport, October 1950, Page 493; Motor Sport, August 1951, Page 379. En 1951, pilotando un 1½ litros TT Riley, participou no Motor Sport Brooklands Memorial Trophy, gañando por un punto.Motor Sport, September 1951, Page 432. Tamén gañou o Ulster Trophy Handicap en Dundrod e o Leinster Trophy en Wicklow nese ano.Motor Sport, January 1952, Page 11.

Para 1952, cambiouse aos monoprazas e durante esa tempada gañou a súa primeira carreira nun Cooper-Bristol T20 de Fórmula 2 en Goodwood. Seguido doutros éxitos que chamaron á atención de Enzo Ferrari que lle ofreceu unha unidade de fábrica. Fixo o seu debut na Fórmula Un no Gran Premio de Bélxica de 1952 no lendario circuíto de Spa-Francorchamps, terminando en cuarta posición. Cara ao final da tempada, xa conseguira o seu primeiro podio, cun terceiro lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1952  e un par de cuartas posicións pilotando un Cooper.

Na Scuderia Ferrari na tempada de , Hawthorn mostrou de inmediato a súa valía cunha vitoria, no seu noveno intento, no Gran Premio de Francia de 1953 no circuíto de Reims-Gueux, superou na táctica a Juan Manuel Fangio na que alcumouse como "a carreira do século", segundo as crónicas cambiaron o liderado en case todas as curvas do circuíto de Reims. Ademais, logo de 500 km de carreira, os catro coches de cabeza tiñan menos de 5 segundos de diferenza. Este e outros dous podios axudáronlle a terminar a tempada cuarto na xeral. Tamén gañou o BRDC International Trophy  e o Ulster Trophy  así como as 24 Horas de Spa Francorchamps co seu compañeiro de equipo en Ferrari Giuseppe Farina.

Hawthorn tivo menos sorte en , sufrindo queimaduras graves nun accidente durante o Gran Premio de Siracusa, pero terminou o ano con tres segundos postos e unha vitoria no final de tempada en España, quedando terceiro no campionato de pilotos. Trala morte do seu pai, Hawthorn deixou Ferrari para competir co equipo Vanwall de Tony Vandervell, xa que tiña que pasar máis tempo no concesionario da familia que herdara, pero logo de dúas carreiras volveu a Ferrari.

 24 Horas de Le Mans de 1955 
miniatura|150px|left|O accidende de Le Mans de 1955
En xaneiro de 1955, Hawthorn uniuse ao equipo de carreiras de Jaguar, en substitución de Stirling Moss, que marchara a Mercedes..A letter from Mike Hawthorn . Mike-hawthorn.org.uk. Retrieved on 2013-08-16. Hawthorn gañou as 24 Horas de Le Mans de 1955. Logo do que foi descrito como unha pilotaxe inspirada na que estableceu a marca de volta de 196´340 km/h durante un duelo de tres horas con Fangio nas primeiras etapas. A carreira viuse manchada polo peor desastre na historia do automobilismo, un accidente no que morreron 84 espectadores e o piloto Pierre Levegh, logo de que Hawthorn freara de súpeto diante do Healey de Lance Macklin logo de alcanzalo para entrar en boxes, causando que Macklin desviárase cara á traxectoria do Mercedes de Levegh. Logo de chocar co Healey, o Mercedes saltou o terraplén de terra que separaba a área dos espectadores e a pista, envorcou e rebotou no extremo das bancadas dos espectadores, entón golpeou a estrutura dunha escaleira de formigón. O impacto desintegrou a parte dianteira e lanzou o coche en alto, dando voltas e lanzando restos sobre a multitude. A carrozaría dianteira caeu directamente sobre a multitude. A suspensión dianteira, motor, e outros restos voaron pola zona dos espectadores deixando franxas de destrución fronte ás tribunas. O resto do coche aterrou no terraplén de terra e estalou en chamas. Oito horas máis tarde, cando lideraba a carreira 1´5 voltas por diante do equipo Jaguar, o equipo Mercedes retirouse da carreira, aparentemente como un sinal de respecto polos falecidos no accidente; o equipo Jaguar foi invitado a unirse a eles, pero negouse. A prensa francesa realizou fotografías de Hawthorn e Ivor Bueb celebrando a súa vitoria coa champaña habitual, pero tratáronos con desprezo. A investigación oficial sobre o accidente determinou que Hawthorn non era responsable do accidente, e que non era máis que un incidente de carreira. A morte dos espectadores atribuíuse ás normas de seguridade inadecuadas para o deseño da pista. As zonas de tribuna e boxes demoléronse e reconstruíronse pouco despois. O número de mortos levou á prohibición dos deportes de motor en Francia, España, Suíza, Alemaña e outras nacións, ata que as pistas lograron un mellor nivel de seguridade.

 Campionato do mundo de 1958 
miniatura| right | Hawthorn liderando con Peter Collins en su coches Ferrari 801, durante o Gran Premio de Alemaña de 1957

Outro cambio de equipo en , esta vez co equipo BRM, foi un fracaso, e o seu único podio chegou en Arxentina, onde a non participación de BRM permitiulle pilotar un Maserati 250F.

En , Hawthorn volveu co equipo Ferrari de fábrica, e pronto fíxose amigo de Peter Collins, un compatriota e piloto do equipo Ferrari. Durante as tempadas  e , os dous ingleses engancháronse nunha feroz rivalidade con Luigi Musso, outro piloto de Ferrari, polos premios en efectivo. Hawthorn gañou o Gran Premio de Francia de 1958 en Reims, no que Musso resultou ferido mortal cando ía no segundo lugar.

miniatura|left|Hawthorn ao volante do seu Ferrari no terceiro posto no Gran Premio da República Arxentina

Hawthorn gañou o campionato de  de Fórmula 1. Unha vitoria, no Gran Premio de Francia, e sete podios permitíronlle vencer ao seu compatriota Stirling Moss, a pesar de que este logrou catro triunfos e nove podios. Lideraba facilmente no Gran Premio de Mónaco de 1958 cando explotou o motor do seu 246, mentres que en Monza estaba un minuto por diante de Tony Brooks cando o seu embrague obrigoulle a reducir a velocidade para quedar na segunda posición.

Hawthorn beneficiouse enormemente da cabaleirosidade de Moss, como se demostrou no Gran Premio de Portugal de 1958 en Porto. Hawthorn foi descualificado por arrincar o seu coche parado costa abaixo en dirección contraria, no camiño a un segundo posto. Moss intercedeu a favor de Hawthorn e a decisión foi revertida en última instancia. Logo dunha parada en boxes a media carreira, Hawthorn acelerou de novo a través da pista para gañar un punto extra pola volta máis rápida. Moss non respondeu, posiblemente dubidando de que Hawthorn puidera facer a volta rápida cos seus freos de tambor danados. Este punto adicional no campionato do mundo máis os puntos do segundo lugar contribuíron a que Hawthorn gañara o campionato cun total na tempada de só un punto máis que Moss. Na última carreira, o Gran Premio de Marrocos de 1958, Hawthorn fixo unha carreira táctica conservadora co obxectivo de manterse diante dos compañeiros de Moss en Vanwall. O coche de Brooks rompeu e Stuart Lewis-Evans no terceiro Vanwall estrelouse logo dun intento desesperado por adiantar a Hawthorn polo terceiro posto, Evans morreu logo de sufrir queimaduras. Nas últimas voltas, o segundo clasificado Phil Hill desacelerou e deixou pasar a Hawthorn para lograr os puntos suficientes para gañar o campionato, foi a primeira vez que gañou un piloto inglés..Bailey Skilleter, “Mike Hawthorn: Golden Boy" (PJ Publishing Ltd., ISBN 978-1-908658-06-7, 2015)

Logo de gañar o título mundial, Hawthorn anunciou inmediatamente a súa retirada da Fórmula Un. O 22 de xaneiro de 1959, faleceu traxicamente nun accidente de coche. Unha das rúas de Farnham, a cidade onde viviu ata o final da súa vida, leva o seu nome.

Hawthorn caracterizouse por levar unha gravata de lazo cando corría, en Francia foi alcumado como ‘Le Papillon’ (A bolboreta).

 A rivalidade con Luigi Musso 
Moitos anos logo da morte de Mike Hawthorn, Fiamma Breschi, a noiva de Luigi Musso no momento da súa morte, revelou a natureza da rivalidade de Musso con Hawthorn e Collins no documental de televisión, A vida secreta de Enzo Ferrari. Breschi recordou que o antagonismo entre Musso e os dous pilotos ingleses animou aos tres a tomar máis riscos:

"Os ingleses (Hawthorn e Collins) tiñan un acordo", dixo ela. "Se calquera deles gañaba, compartían as ganancias por igual. Eran eles dous contra Luigi, que non formaba parte do acordo. A unión facía a forza, e uníronse na súa contra. Este antagonismo en realidade era favorable e non prexudicial para Ferrari. Canto máis rápido ían os pilotos, máis probable era que gañara un Ferrari." Breschi contou que Musso tiña débedas no momento da súa morte, e o diñeiro por gañar o Gran Premio de Francia de 1958 (tradicionalmente o maior premio monetario da tempada), era o máis importante para el. Logo de visitar o mortalmente ferido Musso no hospital, Breschi xa de volta no seu hotel, foi informada xunto co resto do equipo Ferrari polo director do equipo, de que Musso morrera esa tarde.Williams, Richard, Richard Williams Talks to Fiamma Breschi, the Woman Behind Enzo Ferrari, The Guardian, 22 January 2004

Aos trinta días Collins tamén morreu, e Hawthorn morreu no xaneiro seguinte. Breschi non puido reprimir un sentimento de liberación. "Eu odiábaos", dixo, "en primeiro lugar porque era consciente de certos feitos que non estaban ben, e tamén porque cando saín do hospital e regresei ao hotel, atopeinos na praza do hotel, rindo e xogando un partido de fútbol cunha lata de cervexa baleira. Así que cando morreron, tamén, foi liberador para min. Pola contra tería sentimentos desagradables cara a eles para sempre. Deste xeito puiden atopar un sentimento de paz".Williams, Richard, Richard Williams Talks to Fiamma Breschi, the Woman Behind Enzo Ferrari, The Guardian, 22 de xaneiro de 2004

Outra versión di que Hawthorn, quedou de feito, profundamente afectado pola morte de Musso. Musso correra imprudentemente porqué necesitaba desesperadamente o diñeiro do premio para pagar aos seus acredores. Confiou as súas preocupacións financeiras a Collins, con miras á obtención de axuda; Collins consultouno con Hawthorn, pero Hawthorn negouse. A súa negativa non era un xesto egoísta, xa que en caso de gañar, o diñeiro do premio iría para a súa noiva Delaunay, a nai do seu fillo. Cando saíron do hospital en Reims, Hawthorn limitouse a patear unha lata de cervexa que estaba tirada no chan; Collins pateouna no rebote.Shaw, D. (2012). One Glorious Hour: A True Story: July 1958-January 1959. D B Publishing, 2012. ISBN 978-1-78091-043-7

 Vida persoal 
Mike Hawthorn nunca casou, pero tivo un fillo, Michael Arnaud Delaunay, cunha moza que coñeceu en Reims logo de gañar o Gran Premio de Francia de 1953. Pero no momento da súa morte saía coa modelo de moda Jean Howarth, quen máis tarde casou con outro piloto de carreiras, Innes Ireland, en 1992.Nixon, C. (1991). Mon Ami Mate. Transport Bookman Publications. 400 pages. ISBN 978-0-85184-047-5

 Morte 

miniatura|180px|Un Jaguar 3.4 Mk.1 de 1959
O 22 de xaneiro de 1959, apenas uns meses despois da súa retirada, Hawthorn morreu nun accidente de tráfico na estrada A3, na circunvalación de Guildford, cando conducía o seu modificado Jaguar 3.4 litros berlina de 1954 (agora coñecido como o 3.4 Mk 1) VDU 881 a Londres. Aínda que as circunstancias do accidente están ben documentadas, a causa exacta permanece descoñecida.

O accidente ocorreu nun punto negro da estrada, escenario de 15 accidentes graves (dous mortais) nos dous anos anteriores; O asfalto tamén estaba mollado nese momento. Conducía á unha velocidade estimada segundo unha testemuña de 130 km/h, Hawthorn adiantou a un coche Mercedes-Benz 300SL 'ás de gaivota' deportivo conducido por un famoso, o director do equipo de carreiras Rob Walker. Ao entrar nunha curva á dereita pouco despois de pasar ao Mercedes, Hawthorn recortou un bolardo "Keep Left" que dividía as dúas calzadas, o que lle fixo perder o control. O Jaguar foise de fronte a un camión Bedford que se achegaba en dirección contraria antes de volver de novo ao seu carril e saírse para chocar contra unha árbore á beira do camiño, arrincándoo de raíz. O impacto causou lesións mortais a Hawthorn e o lanzou ao asento traseiro.

Houbo inevitables especulacións de que Hawthorn e Walker estiveran competindo entre eles, orixinadas pola persistente negativa de Walker á investigación do xuíz de instrución para estimar a velocidade do seu propio coche nese momento.Farnham Herald, 30 de xaneiro de 1959. How Mike Hawthorn met his death. (Report of coroner's inquest, Guildford Town Hall).  Nunha entrevista co piloto de carreiras de motor Eoin Young e o escritor Eric Dymock en 1988, Walker admitiu que estivera correndo con Hawthorn, pero fora aconsellado por un policía que investigaba o accidente para non facer ningunha mención para non incriminarse.Dymock, E. (2011). Mike Hawthorn & Rob Walker. Books and eBooks on Cars and Motoring, 31 de outubro de 2011. Dove Publishing Ltd.  

As posibles causas do accidente inclúen un erro do piloto, un síncope, ou fallo mecánico, aínda que o exame dos restos non revelaron ningún fallo. Hai evidencia que Hawthorn sufrira recentemente desmaios, quizais debidos á falta dun ril.Mike Hawthorn - 1958 World Champion Tribute . Mike-hawthorn.org.uk. Retrieved on 2013-08-16. En 1955, Hawthorn xa perdera un ril por unha infección, e comezara a sufrir problemas co outro. Tiña unha esperanza de vida de só tres anos máis.Deadliest Crash:the Le Mans 1955 Disaster BBC Four documentary, broadcast 16 de maio de 2010

Na vista xudicial o 26 de xaneiro o xurado resolveu un veredicto de morte accidental.

 Rexistro de carreiras 

 Palmarés 
 Tempada Series Posición Equipo Coche 1951 Motor Sport Brooklands Memorial Trophy   1º  Riley TT Sprite  Leinster Trophy   1º  Riley TT Sprite 1952 Lavant Cup   1º R.J. Chase Cooper-Bristol T20  Chichester Cup   1º  Cooper-Bristol T20 Ibsley Grand Prix   1º R.J. Chase Cooper-Bristol T20  Sussex Trophy   1º  Cooper-Bristol T20  Scottish National Trophy   1º Leslie hawthorn Connaught-Lea Francis A  Richmond Trophy   2º Ecurie Richmond Cooper-Bristol T20  Ulster Trophy   2º Archie Bryde Cooper-Bristol T20  British Empire Trophy   3º Len Potter Frazer Nash Mille Miglia  Gran Premio do Reino Unido de 1952   3º Leslie D. Hawthorn Cooper-Bristol T20  Daily Mail Trophy   3º Leslie D. Hawthorn Cooper-Bristol T20  Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1952   5º Leslie D. HawthornArchie Bryde Cooper-Bristol T20 1953 Daily Express B.R.D.C. International Trophy   1º Scuderia Ferrari Ferrari 500  Silverstone International   1º Scuderia Ferrari Ferrari 340 MM Barchetta Touring  Ulster Trophy   1º Scuderia Ferrari Ferrari 500  Gran Premio de Francia de 1953   1º Scuderia Ferrari Ferrari 500  24 Horas de Spa de 1953   1º Scuderia Ferrari Ferrari 375 MM Pinin Farina Berlinetta  12 Ore di Pescara   1º Scuderia Ferrari Ferrari 375 MM Coupé  Goodwood Trophy   1º G.A. Vandervell Ferrari Thinwall  Woodcote Cup   1º G.A. Vandervell Ferrari Thinwall  Grand Prix Automobile de Pau   2º Scuderia Ferrari Ferrari 500  Grand Prix de Rouen-les-Essarts   2º Scuderia Ferrari Ferrari 625  Gran Premio Ciudad de Buenos Aires   3º Scuderia Ferrari Ferrari 500  Gran Premio de Alemaña de 1953   3º Scuderia Ferrari Ferrari 500  Gran Premio de Suíza de 1953   3º Scuderia Ferrari Ferrari 500  Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1953   4º Scuderia Ferrari Ferrari 500 1954 Gran Premio Supercortemaggiore   1º Scuderia Ferrari Ferrari 735 S  RAC Tourist Trophy   1º Scuderia Ferrari Ferrari 750 Monza  Gran Premio de España de 1954   1º Scuderia Ferrari Ferrari 625  Gran Premio do Reino Unido de 1954  2º Scuderia Ferrari Ferrari 625  Circuíto de Monsanto   2º Scuderia Ferrari Ferrari 750 Monza  Gran Premio de Alemaña de 1954   2º Scuderia Ferrari Ferrari 625  Gran Premio de Italia de 1954   2º Scuderia Ferrari Ferrari 625  Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1954   3º Scuderia Ferrari Ferrari 625 1955 Florida International Twelve Hour Grand Prix of Endurance   1º B.S. Cunningham Jaguar D-Type Les 24 Heures du Mans   1º Jaguar Cars Ltd. Jaguar D-Type  London Trophy 1º Stirling Moss Ltd. Maserati 250F  Gran Premio Supercortemaggiore   2º Scuderia Ferrari Ferrari 750 Monza  Daily Herald Trophy   2º Scuderia Ferrari Ferrari 750 Monza  International Gold Cup   2º Scuderia Ferrari Lancia D50 1956 Daily Express International Trophy   1º Jaguar Cars Ltd. Jaguar Mark VII  Gran Premio Supercortemaggiore   1º Scuderia Ferrari Ferrari 500 TR Touring  Whit Monday Trophy   2º  Lotus-Climax Eleven  12 heures internationales Reims   2º Jaguar Cars Ltd. Jaguar D-Type  Gran Premio da Arxentina de 1956   3º Owen Racing Organisation Maserati 250F  Gran Premio de Suecia de 1956   3º Scuderia Ferrari Ferrari 860 Monza  Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1956   11º Owen Racing OrganisationVandervell Products Maserati 250FBRM P25Vanwall VW2 1957 Daily Express International Trophy   1º Jaguar Cars Jaguar 3.4 Litre  Gran Premio di Napoli   2º Scuderia Ferrari Ferrari D50  Gran Premio de Alemaña de 1957   2º Scuderia Ferrari Ferrari 801  Gran Premio de Venezuela de 1957   2º Equipo Ferrari Ferrari 335 S  12-Hour Florida International Grand Prix of Endurance for The Amoco Trophy   3º Jaguar Cars North America Jaguar D-Type  Internationales ADAC 1000 Kilometer Rennen auf dem Nürburgring   3º Scuderia Ferrari Ferrari 315 S  Gran Premio do Reino Unido de 1957   3º Scuderia Ferrari Ferrari 801  Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1957   4º Scuderia Ferrari Ferrari 801 1958 Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1958    1ºScuderia FerrariFerrari 246  Glover Trophy  1º Ferrari 246  International Daily Express Trophy   1º  Jaguar 3.4 Litre  Gran Premio de Francia de 1958  http://www.f1-fansite.com/f1-results/results-1958-formula-1-grand-prix -of-france/ 1º Scuderia Ferrari Ferrari 246  Internationales ADAC 1000 Kilometer Rennen Nürburgring   2º Scuderia Ferrari Ferrari 250 TR 58  Gran Premio de Bélxica de 1958   2º Scuderia Ferrari Ferrari 246  Gran Premio do Reino Unido de 1958   2º Scuderia Ferrari Ferrari 246  Gran Premio de Portugal de 1958   2º Scuderia Ferrari Ferrari 246  Gran Premio de Italia de 1958   2º Scuderia Ferrari Ferrari 246  Gran Premio de Marrocos de 1958   2º Scuderia Ferrari Ferrari 246  Gran Premio da Arxentina de 1958   3º Scuderia Ferrari Ferrari 246  Targa Florio   3º Scuderia Ferrari Ferrari 250 TR 58  500 Millas de Monza   3º Scuderia Ferrari Ferrari 296 Mi

 Resultados completos en Fórmula 1 
(Carreiras en negra indica pole position, cursiva volta rápida) 
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Pos. Pts.  LD Hawthorn Cooper T20 Bristol I6 SUI 500 BEL4 RU3 ALE HOL4 ITARet 5º 10 AHM Bryde Cooper T20 Bristol I6 FRARet  Scuderia Ferrari Ferrari 500 Ferrari I4 ARX4 500 HOL4 BEL6 FRA1 RU5 ALE3 SUI3 ITA4 4º 19 (27)  Scuderia Ferrari Ferrari 625 Ferrari I4 ARXDSC 500 BEL4* RU2 ALE2* SUIRet ITA2 3º 24´64 Ferrari 553 Ferrari I4 FRARet ESP1  Vandervell Products Ltd. Vanwall Vanwall I4 ARX MONRet 500 BELRet NC 0 Scuderia Ferrari Ferrari 555 Ferrari I4 HOL7 ITA10 Ferrari 625 Ferrari I4 RU6*  Owen Racing Organisation Maserati 250F Maserati I6 ARX3 BELNTS 12º 4 BRM P25 BRM I4 MONNTS 500 RURet ALE ITA Vandervell Products Ltd. Vanwall Vanwall I4 FRA10*  Scuderia Ferrari Lancia-Ferrari D50A Lancia V8 ARXRet MONRet 500 4º 13 Ferrari 801 Lancia V8 FRA4 RU3 ALE2 PES ITA6  Scuderia Ferrari Ferrari Dino 246 Ferrari V6 ARX3 MONRet HOL5 500 BEL2 FRA1 RU2 ALERet POR2 ITA2 MOR2 1º 42 (49)
* Indica monopraza compartido

 Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans 
 Anor Equipo Co-Pilotos Coche Clase voltas Pos. na xeral Pos. por clase 1953  Scuderia Ferrari  Giuseppe Farina Ferrari 340 MM Pininfarina Berlinetta S5.0 12DSC(abastecemento ilegal) 1955  Jaguar Cars Ltd.  Ivor Bueb Jaguar D-Type S5.0 307 1º 1º 1956  Jaguar Cars Ltd.  Ivor Bueb Jaguar D-Type S5.0 280 6º 3º 1957  Scuderia Ferrari  Luigi Musso Ferrari 335 S S5.0 56Ret(Motor) 1958  Scuderia Ferrari  Peter Collins Ferrari 250 TR 58 S3.0 112Ret(Embrague)

 Notas 

 Véxase tamén 

{{ORDENAR:Hawthorn, Mike}
Categoría:Pilotos campións do mundo de Fórmula 1
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Inglaterra
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Ferrari
Categoría:Finados en accidente de tráfico