Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1993

miniatura|200px|O que foi triplo campión Ayrton Senna foi subcampión.
miniatura|200px|O compañeiro de Prost, Damon Hill (foto de 1995) rematou terceiro.
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1993 foi a 44ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 36ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 14 de marzo e finalizaron o 7 de novembro. Alain Prost gañou o seu cuarto Campionato de Pilotos, e Williams - Renault retivo o Campionato de Construtores, o sexto en total.

O calendario de Fórmula Un de 1993 viu o regreso do Gran Premio de Europa logo dunha ausencia de oito anos desde , a carreira celebrouse en Donington Park, a única vez que foi sede dunha carreira de F1, esta carreira era para substituír o Gran Premio do Pacífico no circuíto de Autopolis no Xapón despois de que fracasase un acordo para celebrar unha carreira alí. A única saída foi o Gran Premio de México, logo de sete anos no Autódromo Hermanos Rodríguez na Cidade de México desde , debido aos problemas de seguridade coa superficie moi estragada do circuíto.

Esta tempada foi importante na historia da F1, xa que era o momento álxido do uso da tecnoloxía electrónica, este ano viu quizais os autos de Fórmula Un máis avanzados e sofisticados que se construíron competindo nesta tempada. Por exemplo, o gañador do campionato Williams-Renault FW15C (quizais o coche máis avanzado da tempada) tiña, ademais da súa avanzada suspensión activa hidráulica e electronicamente controlada, unha gran cantidade de compoñentes electrónicos a bordo, incluídos freos antibloqueo, controles inalámbricos, control de tracción, unha caixa de cambios semiautomática que se podía cambiar a completamente automática, dirección asistida, telemetría a bordo altamente sofisticada, resortes de válvulas pneumáticas no motor e ata un sistema "push to pass" que facilitaba os adiantamentos para os pilotos Alain Prost e Damon Hill: este sistema tiña unha suspensión activa que elevaba a parte traseira do automóbil a velocidade e elevaba o motor 300 revolucións para que o automóbil fora máis rápido nas rectas debido a unha menor falta de carga aerodinámica. Din que isto foi un precursor do DRS. Williams tamén probou unha transmisión continuamente variable, pero este sistema tamén prohibiuse, e o equipo de Benetton probou un sistema de dirección de 4 rodas ao final da tempada, pero nunca utilizouse en ningunha carreira. Case todos os autos en 1993 tiñan un sistema de suspensión activo, que mantiña constante a altura de condución do auto durante toda a volta, o que facía que a aerodinámica do automóbil fóra moito máis efectiva. Aínda que se considerou amplamente que non era unha axuda para o condutor, este sistema e todos os sistemas antes mencionados, excepto a telemetría e os portos de válvula pneumática, prohibíronse para a tempada de .

Logo da tempada, Prost foise de Williams e retirouse das carreiras de Grand Prix, e o subcampión Ayrton Senna o substituíu. Como Senna morrería a principios da seguinte tempada, a tempada de 1993 viu as últimas vitorias destes dous pilotos que dominaran a Fórmula Un durante varios anos, gañando sete dos nove títulos entre  e . Prost converteuse no primeiro piloto de Fórmula Un en gañar 50 Grandes Premios no Gran Premio de Gran Bretaña. Senna tivo unha tempada memorable malia non alcanzar o título, ao gañar a súa carreira en casa, unha notable vitoria dominando en Donington Park e unha quinta vitoria consecutiva desde  no Gran Premio de Mónaco. Con todo, Prost no seu Williams retivo a súa vantaxe de ritmo da tempada anterior e tivo o control total do duelo polo título desde mediados de tempada. 1993 tamén marcou as tres primeiras vitorias de Damon Hill, quen gañou tres carreiras seguidas na súa primeira tempada completa na Fórmula Un á idade de 33 anos.

 Pilotos e construtores 

 Foto Equipo Construtor Chasis Motor Pneu. Nº Piloto Carreiras Piloto de probas 125px  Canon Williams 30x15pxWilliams FW15C Renault RS5 3.5 V10  0Coa retirada do campión reinante Nigel Mansell, o auto número 1 non foi asignado, Damon Hill correu co número 0.  Damon Hill Todas <font size="1"> Kenny Bräck 2  Alain Prost Todas 125px  Tyrrell Racing Organisation 30x15px Tyrrell 020C021 Yamaha OX10A 3.5 V10  3  Ukyo Katayama Todas n/a 4  Andrea de Cesaris Todas 125px  Camel Benetton Ford 30x15pxBenetton B193B193B Ford HBA7 3.5 V8Ford HBA8 3.5 V8  5  Michael Schumacher Todas  Paul Belmondo Perry McCarthy Allan McNish Andrea Montermini Alessandro Zanardi 6  Riccardo Patrese Todas 125px  Marlboro McLaren 30x15pxMcLaren MP4/8 Ford HBE7 3.5 V8  7  Michael Andretti 1-13 <font size="1">  Mika Häkkinen  Mika Häkkinen 14-16 8  Ayrton Senna Todas 125px  Footwork Mugen Honda 30x15pxFootwork FA13BFA14 Mugen-Honda MF-351 HB 3.5 V10  9  Derek Warwick Todas  Ukyo Katayama David Brabham 10  Aguri Suzuki Todas 125px  Team Lotus Lotus 107B Ford HBD6 3.5 V8  11  Alessandro Zanardi 1-12 n/a  Pedro Lamy 13-16 12  Johnny Herbert Todas 125px  Sasol Jordan 30x15pxJordan 193 Hart 1035 3.5 V10  14  Rubens Barrichello Todas  Emanuele Naspetti 15  Ivan Capelli 1-2  Thierry Boutsen 3-12  Marco Apicella 13  Emanuele Naspetti 14  Eddie Irvine 15-16 125px  Larrousse F1 30x15pxLarrousse LH93 Lamborghini 3512 3.5 V12  19  Philippe Alliot 1-14 n/a  Toshio Suzuki 15-16 20  Érik Comas Todas 125px  Lola BMS Scuderia Italia 30x15pxLola T93/30 Ferrari 040 3.5 V12  21  Michele Alboreto 1-14 n/a 22  Luca Badoer 1-14 125px  Minardi Team 30x15pxMinardi M193 Ford HBC6 3.5 V8  23  Christian Fittipaldi 1-14 n/a  Jean-Marc Gounon 15-16 24  Fabrizio Barbazza 1-8  Pierluigi Martini 9-16 125px  Ligier Gitanes Blondes 30x15pxLigier JS39 Renault RS5 3.5 V10  25  Martin Brundle Todas  Éric Bernard 26  Mark Blundell Todas 125px  Scuderia FerrariFerrari F93A Ferrari 041 3.5 V12  27  Jean Alesi Todas  Nicola Larini Gianni Morbidelli 28  Gerhard Berger Todas 125px  Sauber 30x15pxSauber C12 Ilmor 2175 3.5 V10  29  Karl Wendlinger Todas n/a 30  J.J. Lehto Todas

 Pretemporada 

En 1993, houbo un cambio importante de pilotos, especialmente entre os mellores equipos. En toda a grella, varios experimentados pilotos retiráronse ou se mudaron a outras series e xurdiron novas caras.

 Williams completou o fichaxe de Alain Prost, que regresaba ao deporte logo dun ano "sabático" en 1992. O propietario do equipo Frank Williams non lle garantiría a Nigel Mansell o ser o piloto número 1 no equipo xunto ao triplo campión do mundo Prost, malia que Mansell era o actual campión mundial, polo que Mansell optou por non quedar co equipo para defender o seu título e pasar ás carreiras de IndyCar nos Estados Unidos. O compañeiro de equipo de Prost sería Damon Hill, fillo de Graham Hill, e o piloto de probas de Williams en 1992 (Hill tamén correu para o equipo Brabham en ). A ausencia do defensor do campionato significaba que Williams non podía usar o número 1 nos seus autos, polo que Hill usou o número 0, mentres que Prost usou o número 2.
 A incerteza rodeou ao equipo McLaren, cuxo piloto icona Ayrton Senna mostrouse remiso a volver asinar para 1993 xa que Honda retirouse do deporte e non se esperaba que o equipo fose competitivo cos motores Ford. McLaren fichou a Michael Andretti, un exitoso piloto de IndyCar e fillo do Campión do Mundo de  Mario Andretti, e Mika Häkkinen, quen impresionou a Lotus en 1991 e 1992. Senna finalmente asinou carreira por carreira e asociouse con Andretti ata o Gran Premio de Italia. Häkkinen converteuse no piloto de probas do equipo e achegouse para tomar o lugar de Andretti despois de que o estadounidense deixase o equipo.
 Benetton retivo a Michael Schumacher, pero perdeu a Martin Brundle quen foi substituído logo de numerosos enfrontamentos e desacordos co xefe de equipo Flavio Briatore. Tomando o segundo asento en Benetton estivo o piloto máis experimentado na Fórmula Un, o veterano italiano Riccardo Patrese, quen foi liberado por Williams logo de algo máis de cinco tempadas co equipo desde 1988, malia terminar segundo detrás de Mansell no Campionato de Pilotos en 1992.
 Ferrari contratou a Jean Alesi, pero Ivan Capelli e Nicola Larini decepcionaron en 1992 e non continuaron, Gerhard Berger regresou ao equipo logo de tres anos en McLaren desde 1990. Larini volveu ao seu rol anterior como piloto de probas para o equipo.
 Lotus retivo a Johnny Herbert e contratou a Alessandro Zanardi, quen substituíu a Häkkinen. Cando Zanardi tivo un grande accidente no Gran Premio belga, foi substituído polo portugués Pedro Lamy.
 Tyrrell contratou a Andrea de Cesaris e a Ukyo Katayama do Xapón, quen se mudou de Larrousse.
 Ligier reuniu aos pilotos británicos Martin Brundle e Mark Blundell: os dous pilotaran previamente para Brabham en . Esta foi a primeira e única vez na historia de Ligier que non tiñan un piloto francés na súa aliñación (aínda que tiveron ao expiloto de Larrousse Éric Bernard como piloto de probas).
 Footwork Arrows perdeu a Michele Alboreto e o substituíu co veterano británico Derek Warwick, regresando ao deporte logo de dous anos manexando sports cars desde 1991. Warwick correra anteriormente para Arrows en 1987-1989. O piloto xaponés Aguri Suzuki foi retido como o piloto número dous.
 O equipo BMS Scuderia Italia cambiou de chasis Dallara a Lola e fichou ao cinco veces gañador dun Gran Premio Michele Alboreto (cuxo último triunfo fora oito anos antes en 1985) e o recentemente chegado, o italiano Luca Badoer.
 Jordan perdera tanto a Stefano Modena como a Maurício Gugelmin que abandonou a Fórmula Un logo dun frustrante 1992. O mozo brasileiro Rubens Barrichello debutou co equipo, mentres cinco pilotos ocuparon o segundo asento: Ivan Capelli, Thierry Boutsen, Marco Apicella, o piloto de probas Emanuele Naspetti e finalmente Eddie Irvine. O equipo tamén pasou de usar o motor V12 de Yamaha ao novo Hart V10. Hart regresaba á F1 con Jordan logo de participar en  co seu 4 cyl 1.5L turboalimentado 415T.
 Larrousse perdeu tanto a Ukyo Katayama como a Bertrand Gachot. Polo tanto, contrataron a Philippe Alliot (regresando ao equipo logo de conducir para Larrousse en 1987-1989) e Érik Comas, que se mudou de Ligier. Toshio Suzuki substituíu a Alliot no Xapón e Australia.
 Minardi retivo a Christian Fittipaldi, e a Fabrizio Barbazza, quen máis tarde foi substituído por Pierluigi Martini, regresando para a súa terceira tempada co equipo logo de pasar 1992 coa BMS Scuderia Italia. Martini conducira sen éxito para Minardi no ano de debut do equipo (), e máis tarde en 1988-1991, onde ás veces demostrara ser unha revelación nos autos pouco potentes. Fittipaldi pola súa banda foi substituído por Jean-Marc Gounon para as dúas últimas carreiras da tempada.
 O equipo suízo Sauber foi a única entrada nova á grella en 1993, co apoio amplamente publicitado do fabricante alemán de automóbiles Mercedes-Benz, que financiaba ao fornecedor de motores do equipo, Ilmor. Os motores foron etiquetados como "Saubers" para a súa tempada de debut (baixo a instrución de Mercedes). As calcomanías "Concept by Mercedes-Benz" colocáronse na cuberta do motor do automóbil. Os seus pilotos eran JJ Lehto de Finlandia, que viña de BMS Scuderia Italia e Karl Wendlinger de Austria, quen impresionara con March en 1992. Wendlinger tamén formou parte do programa deportivo de Sauber-Mercedes antes de unirse á Fórmula Un.
 Esta foi a segunda de 2 tempadas (a outra foi 1992) na historia da Fórmula Un onde o calendario tivo carreiras nos 6 continentes habitados (1 carreira en Asia, Australia, Suramérica, África e Norteamérica, e 11 en Europa )
En total, só sete pilotos que se aliñaron na grella en Suráfrica estiveran co mesmo equipo que o ano anterior: Senna, Schumacher, Alesi, Herbert, de Cesaris, Suzuki e Fittipaldi.

A recesión mundial de principios da década de 1990 pasara factura: os equipos de Brabham, Andrea Moda e Fondmetal non completaran a tempada de 1992, mentres que March retirouse formalmente a principios da tempada de 1993. Polo tanto, só había 13 equipos na grella na carreira inaugural de 1993, en Suráfrica. Ademais, producíronse numerosos cambios no número dos automóbiles:

 Williams usou os números 0 e 2, como se describe arriba.
 Benetton tomou os números 5 e 6, que Williams usara desde .
 McLaren tomou os números 7 e 8, desocupados por Brabham. O equipo usara previamente os mesmos números en 1978-1984.
 Jordan tomou os números 14 e 15, desocupados por Fondmetal.
 Larrousse tomou os números 19 e 20, que Benetton e o seu predecesor Toleman usaran desde 1984.
 O novo equipo Sauber tomou os números 29 e 30, que Larrousse usara desde . Estes eran agora os números máis altos.
 Os números 16 e 17, desocupados por March, permaneceron vacantes ata 1995.

 Cambios de regras 
Fixéronse dous cambios no sistema de clasificación no Gran Premio do Brasil. O primeiro limitou a todos os pilotos a 12 voltas cada un en ambas sesións clasificatorias.Hilton, Christopher, Ayrton Senna: The Whole Story (Haynes Publishing, 2004).  O segundo xurdiu como resultado de que só había 26 automóbiles: despois de que orixinalmente decidiuse que só os 24 máis rápidos podían comezar a carreira, os equipos acordaron unanimemente elevar este número a 25, para asegurar que cada equipo puidera cualificar polo menos un automóbil.

A revisión deste segundo cambio beneficiou principalmente a BMS Scuderia Italia: despois de que o Jordan de Ivan Capelli non cualificase no Brasil, as seguintes sete carreiras viron a Michele Alboreto ou Luca Badoer chegar 26º en cualificación e polo tanto non completar a grella (Alboreto cinco veces e Badoer dúas veces). Como consecuencia, os equipos acordaron por unanimidade permitir que os 26 coches se clasificaran antes do Gran Premio de Alemaña. O límite de 12 voltas, con todo, durou case unha década, ata o final da tempada de .

Tamén se implementaron dous cambios nos automóbiles para reducir as velocidades en curva."Formula 1 Technical Regulation changes for 1998" . grandprix.com. Retrieved 2014-10-20. O primeiro foi a redución da distancia entre as rodas do mesmo eixe dos automóbiles, de 2´15 m. a 2 m.; o segundo foi unha redución considerable no ancho dos pneumáticos traseiros, a fin de proporcionar menos agarre que os anteriores 'gordos' slicks traseiros.

 Resultados 
 Calendario de Grandes Premios de 1993 
 Rnd Carreira Data Circuíto Pole Position Volta rápida Piloto gañador Construtor Resultados 1  Gran Premio de Suráfrica 14 de marzo Kyalami  Alain Prost  Alain Prost  Alain Prost  Williams-Renault Resultados 2  Gran Premio do Brasil 28 de marzo Autódromo José Carlos Pace  Alain Prost  Michael Schumacher  Ayrton Senna  McLaren-Ford Resultados 3  Gran Premio de Europa 11 de abril Donington Park  Alain Prost  Ayrton Senna  Ayrton Senna  McLaren-Ford Resultados 4  Gran Premio de San Marino 25 de abril Autódromo Enzo e Dino Ferrari,   Alain Prost  Alain Prost  Alain Prost  Williams-Renault Resultados 5  Gran Premio de España 9 de maio Circuíto de Cataluña,   Alain Prost  Michael Schumacher  Alain Prost  Williams-Renault Resultados 6  Gran Premio de Mónaco 23 de maio Mónaco,   Alain Prost  Alain Prost  Ayrton Senna  McLaren-Ford Resultados 7  Gran Premio do Canadá 13 de xuño Gilles Villeneuve,   Alain Prost  Michael Schumacher  Alain Prost  Williams-Renault Resultados 8  Gran Premio de Francia 4 de xullo Nevers Magny-Cours  Damon Hill  Michael Schumacher  Alain Prost  Williams-Renault Resultados 9  Gran Premio do Reino Unido 11 de xullo Silverstone  Alain Prost  Damon Hill  Alain Prost  Williams-Renault Resultados 10  Gran Premio de Alemaña 25 de xullo Hockenheimring  Alain Prost  Michael Schumacher  Alain Prost  Williams-Renault Resultados 11  Gran Premio de Hungría 15 de agosto Hungaroring  Alain Prost  Alain Prost  Damon Hill  Williams-Renault Resultados 12  Gran Premio de Bélxica 29 de agosto Spa-Francorchamps  Alain Prost  Alain Prost  Damon Hill  Williams-Renault Resultados 13  Gran Premio de Italia 12 de setembro Monza  Alain Prost  Damon Hill  Damon Hill  Williams-Renault Resultados 14  Gran Premio de Portugal 26 de setembro Autódromo do Estoril  Damon Hill  Damon Hill  Michael Schumacher  Benetton-Ford Resultados 15  Gran Premio do Xapón 24 de outubro Suzuka  Alain Prost  Alain Prost  Ayrton Senna  McLaren-Ford Resultados 16  Gran Premio de Australia 7 de novembro Adelaida  Ayrton Senna  Damon Hill  Ayrton Senna  McLaren-Ford Resultados

 Pilotos 

 Pos Piloto RSA BRA EUR SMR ESP MON CAN FRA RU ALE HUN BEL ITA POR XPN AUS Puntos 1  Alain Prost 1 Ret 3 1 1 4 1 1 1 1 12 3 12† 2 2 2 99 2  Ayrton Senna 2 1 1 Ret 2 1 18† 4 5† 4 Ret 4 Ret Ret 1 1 73 3  Damon Hill Ret 2 2 Ret Ret 2 3 2 Ret 15† 1 1 1 3 4 3 69 4  Michael Schumacher Ret 3 Ret 2 3 Ret 2 3 2 2 Ret 2 Ret 1 Ret Ret 52 5  Riccardo Patrese Ret Ret 5 Ret 4 Ret Ret 10 3 5 2 6 5 16† Ret 8† 20 6  Jean Alesi Ret 8 Ret Ret Ret 3 Ret Ret 9 7 Ret Ret 2 4 Ret 4 16 7  Martin Brundle Ret Ret Ret 3 Ret 6 5 5 14† 8 5 7 Ret 6 9 6 13 8  Gerhard Berger 6† Ret Ret Ret 6 14† 4 14 Ret 6 3 10† Ret Ret Ret 5 12 9  Johnny Herbert Ret 4 4 8† Ret Ret 10 Ret 4 10 Ret 5 Ret Ret 11 Ret 11 10  Mark Blundell 3 5 Ret Ret 7 Ret Ret Ret 7 3 7 11† Ret Ret 7 9 10 11  Michael Andretti Ret Ret Ret Ret 5 8 14 6 Ret Ret Ret 8 3 7 12  Karl Wendlinger Ret Ret Ret Ret Ret 13 6 Ret Ret 9 6 Ret 4 5 Ret 15† 7 13  JJ Lehto 5 Ret Ret 4† Ret Ret 7 Ret 8 Ret Ret 9 Ret 7 8 Ret 5 14  Christian Fittipaldi 4 Ret 7 Ret 8 5 9 8 12† 11 Ret Ret 8 9 5 15  Mika Häkkinen Ret 3 Ret 4 16  Derek Warwick 7† 9 Ret Ret 13 Ret 16 13 6 17 4 Ret Ret 15† 14† 10 4 17  Philippe Alliot Ret 7 Ret 5 Ret 12 Ret 9 11 12 8 12 9 10 2 18  Rubens Barrichello Ret Ret 10† Ret 12 9 Ret 7 10 Ret Ret Ret Ret 13 5 11 2 19  Fabrizio Barbazza Ret Ret 6 6 Ret 11 Ret Ret 2 20  Alessandro Zanardi Ret 6 8 Ret 14† 7 11 Ret Ret Ret Ret NTS 1 21  Érik Comas Ret 10 9 Ret 9 Ret 8 16† Ret Ret Ret Ret 6 11 Ret 12 1 22  Eddie Irvine 6 Ret 1 —  Pierluigi Martini Ret 14 Ret Ret 7 8 10 Ret 0 —  Aguri Suzuki Ret Ret Ret 9 10 Ret 13 12 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 7 0 —  Luca Badoer Ret 12 NSC 7 Ret NSC 15 Ret Ret Ret Ret 13 10 14 0 —  Thierry Boutsen Ret Ret 11 Ret 12 11 Ret 13 9 Ret 0 —  Andrea de Cesaris Ret Ret Ret Ret DSC 10 Ret 15 NC Ret 11 Ret 13† 12 Ret 13 0 —  Ukyo Katayama Ret Ret Ret Ret Ret Ret 17 Ret 13 Ret 10 15 14 Ret Ret Ret 0 —  Michele Alboreto Ret 11 11 NSC NSC Ret NSC NSC NSC 16 Ret 14 Ret Ret 0 —  Pedro Lamy 11† Ret 13† Ret 0 —  Toshio Suzuki 12 14 0 —  Jean-Marc Gounon Ret Ret 0 —  Ivan Capelli Ret NSC 0 —  Marco Apicella Ret 0 —  Emanuele Naspetti Ret 0 Pos Piloto RSA BRA EUR SMR ESP MON CAN FRA RU ALE HUN BEL ITA POR XPN AUS PuntosNegra – Pole
Cursiva – Volta rápida

 Construtores 

 Pos Construtor Cochenº RSA BRA EUR SMR ESP MON CAN FRA RU ALE HUN BEL ITA POR XPN AUS Puntos 1  Williams-Renault 0 Ret 2 2 Ret Ret 2 3 2 Ret 15 1 1 1 3 4 3 168 2 1 Ret 3 1 1 4 1 1 1 1 12 3 12 2 2 2 2  McLaren-Ford 7 Ret Ret Ret Ret 5 8 14 6 Ret Ret Ret 8 3 Ret 3 Ret 84 8 2 1 1 Ret 2 1 18 4 5 4 Ret 4 Ret Ret 1 1 3  Benetton-Ford 5 Ret 3 Ret 2 3 Ret 2 3 2 2 Ret 2 Ret 1 Ret Ret 72 6 Ret Ret 5 Ret 4 Ret Ret 10 3 5 2 6 5 16 Ret 8 4  Ferrari 27 Ret 8 Ret Ret Ret 3 Ret Ret 9 7 Ret Ret 2 4 Ret 4 28 28 6 Ret Ret Ret 6 14 4 14 Ret 6 3 10 Ret Ret Ret 5 5  Ligier-Renault 25 Ret Ret Ret 3 Ret 6 5 5 14 8 5 7 Ret 6 9 6 23 26 3 5 Ret Ret 7 Ret Ret Ret 7 3 7 11 Ret Ret 7 9 6  Lotus-Ford 11 Ret 6 8 Ret 14 7 11 Ret Ret Ret Ret NTS 11 Ret 13 Ret 12 12 Ret 4 4 8 Ret Ret 10 Ret 4 10 Ret 5 Ret Ret 11 Ret 7  Sauber-Ilmor 29 Ret Ret Ret Ret Ret 13 6 Ret Ret 9 6 Ret 4 5 Ret 15 12 30 5 Ret Ret 4 Ret Ret 7 Ret 8 Ret Ret 9 Ret 7 8 Ret 8  Minardi-Ford 23 4 Ret 7 Ret 8 5 9 8 12 11 Ret Ret 8 9 Ret Ret 7 24 Ret Ret 6 6 Ret 11 Ret Ret Ret 14 Ret Ret 7 8 10 Ret 9  Footwork-Mugen-Honda 9 7 9 Ret Ret 13 Ret 16 13 6 17 4 Ret Ret 15 14 10 4 10 Ret Ret Ret 9 10 Ret 13 12 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 7 10  Larrousse-Lamborghini 19 Ret 7 Ret 5 Ret 12 Ret 9 11 12 8 12 9 10 12 14 3 20 Ret 10 9 Ret 9 Ret 8 16 Ret Ret Ret Ret 6 11 Ret 12 11  Jordan-Hart 14 Ret Ret 10 Ret 12 9 Ret 7 10 Ret Ret Ret Ret 13 5 11 3 15 Ret NSC Ret Ret 11 Ret 12 11 Ret 13 9 Ret Ret Ret 6 Ret —  Tyrrell-Yamaha 3 Ret Ret Ret Ret Ret Ret 17 Ret 13 Ret 10 15 14 Ret Ret Ret 0 4 Ret Ret Ret Ret DSC 10 Ret 15 NC Ret 11 Ret 13 12 Ret 13 —  Lola-Ferrari 21 Ret 11 11 NSC NSC Ret NSC NSC NSC 16 Ret 14 Ret Ret 0 22 Ret 12 NSC 7 Ret NSC 15 Ret Ret Ret Ret 13 10 14 Pos Construtor Cochenº RSA BRA EUR SMR ESP MON CAN FRA RU ALE HUN BEL ITA POR XPN AUS Puntos

Notas

 Véxase tamén 

Ligazóns externas
 formula1.com – clasificación oficial de pilotos de 1993
 formula1.com – clasificación oficial de construtores de 1993

1993
Categoría:Deporte en 1993