R136

O novo e masivo grupo estelar chamado R136, que ten uns poucos millóns de anos de idade e que reside na Nebulosa da Tarántula (Nebulosa 30 Doradus), unha rexión de nacemento de estrelas dentro da Gran Nube de Magallanes, unha galaxia satélite da nosa Vía Láctea. Non se coñece na nosa galaxia ningunha rexión de formación de estrelas comparable con 30 Doradus. A imaxe foi tomada polo Hubble en ultravioleta, no espectro visible e na franxa vermella do espectro, e abarca uns 100 anos luz.
Tomada polo Hubble Space Telescope. Datos para a observaciónÉpoca=  X2000,0 Constelación Dorado Ascensión recta  Declinación  Distancia 157 k al (48,5 kpc) Magnitude aparente  9,50 Notas Outras designacións Simbad data for RMC 136 UCAC2 1803442, SAO 249329, HD 38268, TYC 9163-1014-1, CD-69 324, GC 7114

R136, formalmente coñecido coma RMC 136, é un gran cúmulo estelar preto do centro do complexo de 30 Doradus (coñecido coma a Nebulosa da Tarántula), dentro da Gran Nube de Magallanes. É un cúmulo moi novo de estrelas xigantes e superxigantes, cunha idade de 1-2 millóns de anos.. A maioría da súas estrelas son do tipo espectral O3, con 39 estrelas deste tipo confirmadas. E por engadidura tamén foi confirmada a existencia de varias estrelas Wolf-Rayet.

O cúmulo R136 contén varias compoñentes. A natureza da compoñente central, R136a, era inicialmente pouco clara. No pasado chegouse pensar que R136 era unha estrela hiperxigante de case 1500 masas solares, e 30 millóns de veces máis luminosa có noso Sol, cunha temperatura de 55-60.000 K e con 80,50 millóns de km de diámetro. A súa natureza real foi resolta grazas a interferometría e deuse cun denso cúmulo de estrelas que contiña entre outras cousas, doce estrelas moi masivas e luminosas no seu núcleo. Os cálculos iniciais dábanlles a estas estrelas unhas masas entre 37 a 76 masas solares. Tres estrela extremadamente luminosas (R136a1, R136a2 e R136a3) dominan o cúmulo e están separadas entre si por só 0,10 a 0,48 arcsec. Unha destas estrelas, a R136a1, é unha das estrelas máis masivas atopadas até o día de hoxe, cunhas 265 masas solares, e tamén é unha das estrelas máis luminosas, unhas 8.700.000 veces máis luminosa có noso Sol. R136 produce a meirande parte da enerxía que fai que a Nebulosa da Tarántula sexa visible. A masa estimada do cúmulo é dunhas 450.000 masas solares, suxerindo que no futuro se poida converter nun cúmulo globular.

 Compoñentes 
Lista parcial de compoñentes:
 NOME  Ascensión recta  Declinación  Magnitude aparente (V)  Tipo espectral  Referencias nas bases de datos R136a      cúmulo estelar  SIMBAD  R136a1 (BAT99 108)      12.77  Wolf–Rayet  SIMBAD R136a2 (BAT99 109)      13.38  Wolf–Rayet  SIMBAD R136a3 (BAT99 106)      12.93  Wolf–Rayet  SIMBAD R136 Ab (SNR B0538-69.2)      9.59  Restos de Supernova  SIMBAD R136 Ac (PSR J0537-6910)        pulsar  SIMBAD R136b (BAT99 111)       13.66  O4  SIMBAD R136c (BAT99 112)      12.86  Wolf–Rayet  SIMBAD 

300px|dereita|Estrela ''fuxitiva' afastándose velozmente de 30 Doradus, imaxe tomada polo telescopio Hubble

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 

 R136b, unha estrela Wolf–Rayet.
 Hodge 301, outro cúmulo estelar dentro da Nebulosa da Tarántula.
 Nebulosa da Tarántula.

 Lecturas recomendadas 
 ESA Hubble, Symphony of colours in the Tarantula , 15-12-2004

 R 136 no previsualizador Aladin

 Ligazóns externas 
 SIMBAD RMC 136 
 NED RMC 136 

Categoría:Cúmulos estelares abertos
Categoría:Constelación de Dorado