Libro (anatomía)

O libro ou, tecnicamente, omaso Omaso era como chamaban os romanos ó ventre da vaca., é o terceiro dos preestómagos dos animais ruminantes, caracterizado polas longas láminas que tapizan a súa mucosa interna, que semellan as follas dun libro.

 Descrición 
Ten unha forma esférica, lixeiramente aplanada lateralmente Na ovella é máis oval., cunha capacidade de 11-12 litros, na vaca; situado á altura da 9ª-12ª vértebra dorsal, no terzo medio da cavidade abdominal, entre o rume e o fígado. Na zona da abertura ó rume a víscera é un pouco máis estreita e forma unha especie de colo.

A mucosa interna é característica e explica os nomes metafóricos que recibe esta víscera: libro, cenfollas E mailas variantes centifollo, centofollas, santafollo, tantafollo, tentafollo ou libro de cen follas., entrefollo ou salterio Salterio era o nome do libro que lían os cóengos no coro para cantaren os salmos.. Desde o bordo lateral, a mucosa emite cara ao centro da víscera numerosos e apertados pregos lonxitudinais, ordenados en series regulares, que forman amplas láminas a modo das follas dun libro. Na vaca, o número de láminas alcanza cifras de 96 a 112; na ovella, 72 a 80; e na cabra, 80 a 88.

Hai catro tipos distintos de láminas, segundo a súa altura: grandes, medianas, pequenas e moi pequenas. A altura de cada folla é variable, sempre maior cara a metade da súa lonxitude. Son máis grosas na base e no bordo libre que no resto da lámina. As superficies laterais das láminas están cubertas de pequenas papilas, duns 5 mm no caso da vaca.

As láminas, que enchen practicamente toda a cavidade, deixan un espazo entre os bordos libres e o fondo do omaso polo que avanza o alimento cara ao calleiro. Neste fondo fórmanse dúas cristas na dirección desde o retículo ó calleiro. Estas cristas, cubertas de papilas ásperas e altas, delimitan o suco do libro, de fondo liso ou con papilas pequenas.

 Fisioloxía 
No libro remata a fermentación que se iniciou nos preestómagos anteriores. O contido estomacal, ó paso por esta víscera, sofre unha nova trituración nun proceso de dixestión mecánica. A superficie da víscera, aumentada considerablemente con estas láminas, permite a reabsorción do exceso de líquido do contido dixestivo, antes de ser conducido ó calleiro para ser obxecto da verdadeira dixestión, de tipo bioquímico.

 Usos gastronómicos 
Os preestómagos (rume, retículo e libro), forman parte na cortadoría dos miúdos brancos, e aprovéitanse para elabora-los callos. Véndense conxuntamente baixo nome colectivo de ventre.

 Na cultura popular 
 O pai que a súa filla quixer casar, déalle o cenfollas a lavar.
 O que a súa filla queira casar, díalle un cenzafollo a lavar. 
 Quen a súa filla quixer casar, déalle o centofollas/ centifollo a lavar.

Os refráns fan referencia á dificultade de limpar correctamente esta víscera, separando e lavando folla a folla. A moza que o saiba facer demostra que pode gobernar unha casa.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 FERRO RUIBAL, Xesús, e BENAVENTE JAREÑO, Pedro: O libro da vaca. Monografía etnolingüística do gando vacún. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades, Santiago de Compostela 2010.
 GLOOBE, Hanan: Anatomía aplicada del bovino 
 KOLB, Erich: Fisiología veterinaria. Acribia, Zaragoza 1976.
 SCHWARZE, E.: Compendio de anatomía veterinaria. II: Sistema visceral. Acribia, Zaragoza 1970.

 Ligazóns externas 
 Sistema dixestivo dos ruminantes 
 Anatomía e fisioloxía do aparato dixestivo dos ruminantes 
 O estómago do pequeno ruminante 
 Anatomia do aparato dixestivo dos ruminantes 

Categoría:Anatomía animal