Lei da pureza de 1516

Historia 
A lei establecía que a cervexa unicamente debía elaborarse a partir de tres ingredientes: auga, malte de cebada e lúpulo. A principal motivación desta lei atopábase en que Guillerme IV de Baviera tiña o monopolio da cebada; deste xeito, ao non poder comprarlle a ninguén máis un ingrediente básico para a elaboración, non só aumentou as súas vendas senón tamén o prezo, xa que non tiña outros cereais competidores.

A lei non menciona o fermento, que foi descuberto en 1880 por Louis Pasteur como parte do proceso de fermentación da cervexa. Antes de coñecer o mecanismo de fermentación, os cervexeiros habitualmente tomaban o sedimento dunha fermentación previa e agregábano á nova. De non o poderen obter, poñíana nunha serie de bocois e no proceso aparecía "por si mesmo" o fermento.

 Emprego actual 
miniatura|Chapa dunha cerveza que segue a lei de pureza
Afírmase que se trata da regulamentación alimentaria máis antiga de Europa aínda vixente. Hoxe en día, así e todo, séguense a elaborar cervexas conforme a esta lei, aínda que a motivación é diferente. A Lei da pureza de 1516 é utilizada como ferramenta publicitaria polos grandes grupos empresariais xa que a maior parte das cervexas artesáns non cumpren esta lei e albergan os produtos de máis calidade.

Foi proposta que fose recoñecida como Patrimonio Inmaterial da Humanidade, mais foi rexeitado pola UNESCO por considerar que a produción cervexeira alemá é moi industrial.

 Fontes 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Cervexa.

Categoría:Cervexa
Categoría:Dereito alimentario