Escola neogramática

Os Neogramáticos (en alemán Junggrammatiker) foron un grupo de lingüistas alemáns da Universidade de Leipzig que, a finais do século XIX, deron un notábel impulso ao desenvolvemento da indoeuropeística ata chegar a definir unha primeira reconstrución do indoeuropeo, definida nos decenios seguintes como reconstrución "clásica" e definitivamente sintetizada na monumental Grundriß der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen (1897-1916) de Karl Brugmann.

Ao movemento tamén se fai referencia coa expresión Escola neogramática e Escola de Leipzig

Expoñentes da escola

Os neogramáticos foron:
 August Leskien (1840–1916).
 Berthold Delbrück (1842–1922).
 Hermann Paul (1846–1921).
 Hermann Osthoff (1847–1909).
 Karl Brugmann (1849–1919).
 Wilhelm Braune (1850–1926).
 Eduard Sievers (1850–1932).

Á escola neogramática tamén se adoitan asociar os estudos de Otto Behaghel, Adolf Noreen e Karl Verner.

Principios teóricos
Os  Neogramáticos, inspirados polas investigacións contemporáneas no campo da filoloxía xermánica que arribaron á definición da Lei de Grimm e da Lei de Verner, identificaron unha serie de leis que regulaban as relacións fonéticas no paso do indoeuropeo reconstruído ás linguas indoeuropeas históricas; ten especial relevo a Lei de Leskien, segundo a cal o cambio fonético, en igualdade de condicións, se produce sempre co mesmo resultado, sen excepcións. Ademais, os Neogramáticos introduciron tamén os principios, complementarios á Lei de Leskien, da analoxía e do préstamoFrancisco Villar, Los indoeuropeos y los orígenes de Europa, pp. 213-221, 340..

Notas

Véxase tamén
Bibliografía
 Agora en: 

 Outros artigos 
Lingua protoindoeuropea
Linguas indoeuropeas
Lingüística comparada

Categoría:Indoeuropeística
Categoría:Escolas lingüísticas