Andrés Solla García

Andrés María Solla García, nado en Ceraxe (Cerdedo-Cotobade) o 30 de novembro de 1810 e finado o 28 de setembro de 1889, foi un frade dominicano galego, amais de escritor en lingua castelá.

 Traxectoria 
En 1828 ingresou no convento dominicano de Lugo. Despois marchou a Valladolid a estudar Literatura, e foi ordenado sacerdote en Madrid. En 1870 converteuse no primeiro prior do convento do Carme de Padrón, trala chegada dos dominicos ao edificio anos despois de que quedara baleiro trala desamortización de Mendizábal. Contribuíu á restauración do convento de Santo Estevo de Salamanca. No Concilio Vaticano I foi nomeado teólogo consultor.

 Obra 
 Vida y novena del glorioso apóstol San Andrés (1862).
 Importancia de la devoción del Santísimo Rosario y modo de rezarlo bien y con fruto (1865).
 De Stato Religioso ac de necesaria Ordinum Religiosorum regiminis untate, Theses Selectae (1869).
 Resumen histórico del Santuario de Nuestra Señora de la Vega, Patrona de Salamanca y su tierra (1885).
 Novena al glorioso mártir San Mamed.
 Reseña histórica de la fundación de este Convento de Carmelo de Padrón y cómo pasó la Orden de Santo Domingo.

Categoría:Nados en Cerdedo-Cotobade
Categoría:Sacerdotes católicos de Galicia
Categoría:Escritores de Galicia coa obra no dominio público
Categoría:Escritores en lingua castelá
Categoría:Dominicanos de España
Categoría:Personalidades de Galicia sen imaxes finados hai máis de 80 anos
Categoría:Nados en 1810
Categoría:Finados en 1889