Selección de fútbol de Chile

A selección de fútbol de Chile é o equipo representativo do Chile nas competicións internacionais oficiais de fútbol. É unha das seleccións nacionais máis antigas de Suramérica xunto coa , disputando o seu primeiro partido o 27 de maio de 1910. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Chile, cuxa fundación data do 19 de xuño de 1895 . Está afiliada á FIFA dende 1913 e foi un dos membros fundadores da Confederación Suramericana de Fútbol (Conmebol) en 1916.

Participou en oito Copas Mundiais: as de 1930, 1950, 1962, onde foi o país organizador, 1966, 1974, 1982, 1998 e 2010. O máximo logro da selección chilena foi acadar o chanzo no mundial tras superar a , na Copa Mundial de Fútbol de 1962, na cal foi a anfitrioa. A nivel rexional, foi subcampión da Copa América en catro ocasións (1955, 1956, 1979 e 1987), e gañou o torneo en 2015 e  2016.

A nivel de seleccións menores, Chile acadou en dúas ocasións o terceiro lugar: na Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 1993 no Xapón e na Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2007 disputada no Canadá. No ámbito olímpico, Chile obtivo unha medalla de bronce en Sidney 2000. Con estes logros, a selección de fútbol de Chile é, xunto coas seleccións nacionais de , , Brasil e , unha das que obtivo algún dos tres primeiros lugares na historia dos campionatos adulto, sub-20, sub-17 e olímpico.

 Historia 
miniatura|esquerda|190px|A selección chilena previo a un partido da Copa Mundial de Fútbol de 1930.
A selección de fútbol de Chile disputou o seu primeiro encontro internacional ante a selección arxentina o 27 de maio de 1910. O encontro, disputado en Buenos Aires, finalizou 3-1 a prol da Arxentina. Vinte anos despois, chegou a I Copa Mundial de Fútbol, a cal foi a única realizada sen un proceso de clasificación previo. Todo equipo afiliado á FIFA foi convidado a competir no torneo, pensado inicialmente para albergar a dezaseis participantes. Finalmente, o torneo comezou o 13 de xullo de 1930, con só trece participantes, entre os cales estaba Chile. O húngaro Gyorgy Orth foi o encargado de dirixir ao seleccionado chileno. Chile foi membro do Grupo A, xunto a ,  e .

No seu encontro de debut, o 16 de xullo, Chile venceu 3-0 á selección mexicana. Tres días máis tarde, venceu 1-0 a Francia. Os chilenos posuían a mesma punuación que a selección da Arxentina, polo cal o último partido, disputado o 22 de xullo, significaba a definición do líder do grupo. Nun encontro ante 1.000 espectadores no Estadio Centenario de Montevideo, Arxentina púxose en vantaxe aos 12 minutos grazas a un gol de Guillermo Stábile, quen novamente marcou no minuto 14. O chileno Guillermo Subiabre reduciu diferenzas cun gol aos 15 minutos. Finalmente o encontro terminou 3-1 a favor da Arxentina, tras un gol de Mario Evaristo no minuto 51. Con este resultado, Chile quedou no segundo lugar da clasificación do Grupo A, o que non lles permitiu acceder ás semifinais do torneo. Chile acabou no quinto posto da estatística final.

En 1950, e logo de 20 anos, Chile accedeu novamente a unha Copa Mundial de Fútbol, esa vez disputada no Brasil. O equipo dirixido por Alberto Buccicardi e capitaneado polo porteiro Sergio Livingstone, acabou con dúas derrotas por 2-0 no Grupo 2, primeiro ante  e logo ante . Aínda que no último partido a selección goleou á dos  por 5-2, devandito resultado non serviu para clasificarse á segunda rolda do torneo. Dende esta cita Chile non volveu clasificarse a un mundial até doce anos despois, cando foi a selección anfitrioa clasificándose automaticamente.

Fernando Rise foi o encargado de dirixir á selección de Chile, de cara ao evento mundialista. No primeiro partido do Grupo B (Chile, Alemaña Federal,  e ), Chile venceu por 3-1 a Suíza. O partido entre Chile e Italia, denominado en Europa como a Batalla de Santiago, caracterizouse polo estilo defensivo e moi violento de parte de ámbolos equipos. O marcador acabou 2-0 a favor de Chile. A derrota ante Alemaña Federal por 0:2 deixou ao combinado chileno na 2º posición, situación que os levou a enfrontarse á  nos cuartos de final.

Neste partido, xogado na cidade de Arica, Chile venceu aos campións da Eurocopa de 1960 por 2-1, resultado que os conduciu a semifinais, onde Chile enfrontouse ao campión vixente da Copa Mundial: o Brasil. Os chilenos foron vencidos por 4-2, nun partido que deu como expulsados a Honorino Landa por Chile e a Garrincha polo Brasil. Desta maneira, os chilenos quedaron relegados de toda oportunidade de alcanzar o título mundial. Finalmente, Chile puido disputar o partido pola definición do terceiro lugar mundial contra , onde venceron aos europeos por 1-0 grazas a un gol no último minuto do centrocampista Eladio Rojas. Os mellores xogadores de Chile no torneo foron o defensa Raúl Sánchez, o volante Jorge Toro e o punteiro esquerdo Leonel Sánchez, quen ademais se converteu nun dos goleadores do Mundial con catro tantos. Nese cadro de xogadores, tamén destacaron o centrocampista Eladio Rojas, o lateral dereito Luís Eyzaguirre e o polifuncional Jaime Ramírez. Até o momento, esta foi a mellor actuación de Chile nun Mundial.

Eliminando a , Chile e  finalizaron empatados no primeiro lugar do Grupo 2 da clasificación da Conmebol para a Copa Mundial de Fútbol de 1966. Por ese motivo, debían disputar un partido de repesca o 12 de outubro de 1965, en Lima, Perú. Finalmente, Chile venceu por 2-1 aos ecuatorianos con goles de Leonel Sánchez e Rubén Marcos, adxudicándose as pasaxes á Copa Mundial de Fútbol de Inglaterra de 1966. Chile xogaría o seu primeiro mundial en Europa e debía reeditar o seu excelente desempeño na Copa Mundial de Fútbol de 1962. Xa dentro do torneo, Chile tivo un pobre desempeño dentro do Grupo 4, onde se enfrontou a ,  e á . O único punto que conseguiron correspondeu a un empate 1-1 fronte ao equipo norcoreano, grazas a un gol do volante Rubén Marcos. Marcos, ademais, anotou un gol fronte á Unión Soviética, os que sumados convertéronse nos dous únicos goles da selección na cita mundialista de Inglaterra.

Despois de non conseguir xogar o mundial de 1970, Chile clasificouse para o Grupo 1 da Copa Mundial de 1974, Chile soamente lograría empatar 1-1 con  e 0-0 con , ademais de perder por 1-0 fronte a Alemaña Federal. O único gol chileno saíu dunha xogada iniciada por Elías Figueroa, a cal continuou rapidamente Reinoso quen lle entregou o balón ao centrodelantero Sergio Afumada para o gol definitivo. No partido disputado fronte a Alemaña Federal, Chile marcou outro fito: O seu dianteiro estrela Carlos Caszely (goleador da Copa Liberadores de 1973) foi o primeiro expulsado con cartón vermello na historia das Copas Mundiais. Aínda que a medida viña dende o torneo anterior, Caszely foi o primeiro en inaugurar a normativa. Como único consolo quedou que o defensa chileno Elías Figueroa foi destacado, por numerosos medios e por futbolistas como Franz Beckenbauer, como o mellor defensa do torneo.

A clasificación para a Copa Mundial de Fútbol de España de 1982 facía presaxiar un gran desempeño de Chile na cita mundialista. Os chilenos finalizaron líderes do Grupo 3 da clasificación, con tres triunfos e un empate, de catro partidos disputados, o que lles permitiu acceder á cita final. Ademais, con case o mesmo cadro, Chile saíra subcampión de Copa América 1979, co seu dianteiro Carlos Caszely como principal figura do torneo. En España, Chile formou parte do Grupo 2, xunto ás seleccións de ,  e Alemaña Federal. No primeiro partido Chile, cun esquema defensivo e xogadores en mal estado físico, perdía de xeito temperán ante Austria por 1 a 0. No minuto 26, Caszely foi derrubado na área rival, ante o cal se sinalou penalti para o conxunto chileno. Gustavo Moscoso era o encargado de lanzalos, mais este finalmente cedeu a súa responsabilidade a Caszely. Caszely fallou, feito que curiosamente se converteu nun fito histórico para os seareiros chilenos. No seu segundo partido, Chile foi goleado por Alemaña Federal, o que comezaba a marcar a súa peor participación mundialista á data. Finalmente, Chile terminou perdendo os seus tres partidos: 0-1 ante Austria, 1-4 ante Alemaña Federal e 2-3 ante a Alxeria.

Despois de varios anos sen clasificarse, e de ser expulsados da clasificación cara ao Mundial de 1994, debido a que o gardameta chileno Rojas finxiu ser agredido polo público durante un partido en Maracanã fronte ó Brasil para tentar suspender o partido en marcha cando perdían 1-0, Chile conseguiu xogar o mundial de Francia 1998. Para o evento deportivo, o adestrador Nelson Acosta conformou un equipo onde a maioría dos seus xogadores desenvolvíase no campionato local (soamente catro futbolistas militaban en clubs estranxeiros). A selección de fútbol de Chile foi situada no Grupo B xunto coas seleccións de , o  e .
miniatura|Encontro entre Brasil e Chile do Mundial 2010.
Chile debutou fronte á selección italiana o 11 de xuño no Parc Lescure de Bordeos. O encontro finalizou con empate 2-2, con dous goles de Marcelo Salas,. O Stade Geoffroy-Guichard de Saint-Étienne albergou o segundo partido de Chile, disputado o 17 de xuño. Este encontro fronte a  tamén finalizou empatado, tras o 1-0 de Marcelo Salas e o 1-1 marcado polo xogador austríaco Ivica Vastić no minuto 93. O partido contra o  disputouse o 23 de xuño no Stade da Beaujoire de Nantes. Chile comezou gañando, grazas a un tiro libre executado por José Luís Sierra, quen logrou bater ao gardameta Jacques Songo'o colocando o balón no ángulo esquerdo da portaría. O encontro concluíu con empate 1-1, clasificándose Chile por primeira vez a segunda rolda dun Mundial xogado fóra de Chile. Finalmente, por oitavos de final, Chile caeu eliminado fronte ó Brasil por 4-1 no Parc des Princes de París o 27 de xuño.

Despois de varias ausencias, Chile clasificouse á Copa Mundial de Fútbol de 2010 despois de gañar (2-4) a , tras unha exitosa campaña en que logrou resultados históricos como a primeira vitoria oficial ante a selección de fútbol da Arxentina, e as vitorias como visitante en ,  e . O proceso ademais contou con varios partidos amigables, derrotando como visitante a ,  e . Tralo sorteo realizado o 4 de decembro de 2009, Chile foi situado no Grupo H da Copa Mundial de Fútbol de 2010 xunto a ,  e , pasando á seguinte fase vencendo aos dous primeiros por pares de 1 a 0, mais caendo ante os españois por 2 goles a 1. En oitavos de final atopouse con Brasil, tal como en Francia 1998, e caeu por 3 goles a 0 nun partido xogado no Estadio Ellis Park de Xohanesburgo, terminando así a súa participación no mundial realizado en Suráfrica, e conseguindo o 10° lugar da clasificación xeral.

 Uniforme 
O uniforme titular do representativo chileno caracterízase pola camiseta vermella, pantalóns azuis e medias brancas. O uniforme de recambio posúe camiseta branca, pantalóns brancos e medias azuis. Con todo, este uniforme non foi o único ao longo da súa historia. A primeira camiseta utilizada pola selección nacional, para os seus primeiros encontros internacionais de 1910, era metade vermella cara á dereita e metade branca cara á esquerda, con escudo á altura do peito sobre o costado esquerdo, logo, dende 1910 e até 1941, a selección xogou cunha camiseta branca xunto a pantalón e medias azuis. Aínda que en 1929 utilizouse unha infrecuente indumentaria (camiseta a franxas intercaladas vermellas, brancas e azuis, pantalón azul e medias azuis), este uniforme foi o utilizado na Copa Mundial de Fútbol de 1930 disputado no Uruguai.

Para o Campionato Suramericano de 1942 realizado nese mesmo país, a selección cambia de indumentaria, establecendo a camiseta vermella xunto a pantalón branco e medias azuis. En 1947 estableceríase finalmente o actual uniforme durante o Campionato Suramericano disputado en Guayaquil. Ao longo dos anos, a camiseta sufriu algunhas modificacións de menor escala, como as 3 franxas de Adidas sobre o ombreiro dereito e a parte inferior esquerda do short entre 1993 e 1994, ou o logo de Reebok sobre a camiseta entre 1996 a 1997, que logo foi modificado a dúas franxas brancas en 1998, até o termo do vínculo no ano 2000. No devandito ano a indumentaria correu por conta de Umbro, que variou o ton da camiseta dun vermello brillante a un vermello granate, volvendo á súa cor tradicional a fins de 2006 con Brooks xa a cargo do uniforme desde 2003. O deseño actual da camiseta corre por conta da empresa Brooks, vínculo que finalizou logo do Mundial de Suráfrica 2010.

 Evolución 

 Modelos especiais 

 Modelos recentes 

 Resultados 

 Copa Mundial de Fútbol 
 Ano Fase Posición PX PG PE PP GF GC  Uruguai 1930 Primeira fase 5°  3  2  0  1  5  3 border|20px|Italia Italia 1934Non clasificou  Francia 1938 border|20px|Brasil Brasil 1950 Primeira fase 5°  3  1  0  2  5  6  Suíza 1954Non clasificou  Suecia 1958  Chile 1962 Semifinais 3°  6  4  0  2  10  8  Inglaterra 1966 Primeira fase 13°  3  0  1  2  2  5  México 1970Non clasificou  Alemaña 1974 Primeira fase 11°  3  0  2  1  1  2  Arxentina 1978Non clasificou  España 1982 Primeira fase 22°  3  0  0  3  3  8  México 1986Non clasificou  Italia 1990Descalificado  Estados Unidos 1994Expulsado  Francia 1998 Oitavos de final 16°  4  0  3  1  5  8   Corea/Xapón 2002Non clasificou  Alemaña 2006  Suráfrica 2010 Oitavos de final 10°  4  2  0  2  3  5  Brasil 2014 Oitavos de final 9°  4  2  1  1  6 4   Rusia 2018Non clasificou  Qatar 2022 Total - 21°33117154049

 Copa América 
 Copa América1916 4º lugar1917 4º lugar1919 4º lugar1920 4º lugar1921 Retirouse1922 5º lugar1923 Retirouse1924 4º lugar1925 Retirouse1926 3º lugar1927 Retirouse1929 Retirouse1935 4º lugar1937 5º lugar1939 4º lugar1941 3º lugar1942 6º lugar1945 3º lugar1946 5º lugar 1947 4º lugar1949 5º lugar1953 4º lugar1955 Final - 2º lugar1956 Final - 2º lugar1957 6º lugar1959 5º lugar1959 Retirouse1963 Retirouse1967 3º lugar1975 Primeira fase1979 Final - 2º lugar1983 Primeira fase1987 Final - 2º lugar1989 Primeira fase1991 3º lugar1993 Primeira fase1995 Primeira fase1997 Primeira fase1999 4º lugar2001 Cuartos de final2004 Primeira fase2007 Cuartos de final2011 Cuartos de final2015 15px Campión2016 15px Campión2019 4º lugar Táboa xeral: 4º postoPtsPXPGPEPPGFGCDifRend229183663186288311-2336,1%

 Copa FIFA Confederacións 
 1992 a 2013 - Non clasificou
 2017 - Subcampión

Xogadores

Máis partidos disputados
Actualizado a 15 de outubro de 2019Os xogadores en grosa aínda están en activo, polo menos a nivel de club. NomeCarreira internacionalXogosGoles1.Alexis Sánchez2006–132432.Gary Medel2007–12673.Claudio Bravo2004–12304.Arturo Vidal2007–11528Mauricio Isla2007–1154Gonzalo Jara2006–201911537.Jean Beausejour2004–201910768.Eduardo Vargas2009–91389.Leonel Sánchez1955–1968852410.Jorge Valdivia2004–201779711.Charles Aránguiz2009–78712.Matías Fernández2005–2018741413.Nelson Tapia1994–200573014.Alberto Fouillioux1960–1972711215.Marcelo Salas1994–2007703716.Iván Zamorano1987–20016934Fabián Estay1990–200169518.Pablo Contreras1999–201267219.Javier Margas1990–200063620.Miguel Ramírez1991–200362121.Clarence Acuña1995–2004613Marcelo Díaz2011–2017611

Máximos goleadoresActualizado a 15 de outubro de 2019
Os xogadores en grosa aínda están en activo, polo menos a nivel de club.
 NomeCarreira internacionalGolesXogosMedia1.Alexis Sánchez 2006–431322.Eduardo Vargas2009–38913.Marcelo Salas1994–200737704.Iván Zamorano1987–200134695.Carlos Caszely1969–198529496.Arturo Vidal2007–281157.Leonel Sánchez1955–196824858.Jorge Aravena1983–199022379.Humberto Suazo2005–2013216010.Juan Carlos Letelier1979–1989185711.Enrique Hormazábal1950–19631743012.Matías Fernández2005–2018147413.Raúl Toro1936–19411213Hugo Rubio1984–19911236Esteban Paredes2006–20181242Pedro Araya1964–19711252Alberto Fouillioux1960–1972127118.Julio Crisosto1971–1977112719.Atilio Cremaschi1945–19541031René Meléndez1950–19601039Reinaldo Navia1999–20071040Jaime Ramírez1954–19661046

180px|thumb|center|Alexis Sánchez é o máximo goleador e o xogador con máis encontros disputados na historia de Chile.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Federación de Fútbol de Chile

 Ligazóns externas 
 ANFP (FFC) - Sitio web oficial
 Chile na web da FIFA
 Chile na web da Conmebol
 Rendemento da selección chilena dende 1966

Categoría:Fútbol en Chile
Categoría:Selección de fútbol de Chile