Tebe (lúa)

Tebe Ficheiro:Thebe.jpgImaxe de Tebe tomada pola sonda Galileo o 4 de xaneiro do 2000. Descubrimento Descuberta por S. Synnott / Voyager 1 Descuberta no 5 de marzo de 1979 Designación alternativa Xúpiter XIV Características orbitais Raio orbital medio  221.889 ± 0,6 km (3.11 RX) periapse 218.000 kmCalculado con a×(1 − e), onde a é o eixo semi-maior e o 'e' é a exentricidade. apoapse 226.000 kmCalculado con a×(1 + e), onde a é o eixo semi-maior e o 'e' é a exentricidade. Excentricidade 0,0175 ± 0,0004 Período orbital 0,674536 ± 0,000001 días (16 h 11,3 min) Inclinación 1,076 ±0,003° (respecto do ecuador de Xúpiter) Satélite de Xúpiter Características físicas Dimensións 116 × 98 × 84 km³ Raio medio 49,3 ± 2,0 km Volume ~500.000 km3 Masa 4,3 x 1017 kgA estimación está baseada no volume coñecido e na densidade asumida de 0,86 g/cm³. Densidade media 0,86 g/cm³ (asumida) Gravidade superficial ~0,013 m/s2 (0,004 g)A estimación de Thomas, foi dividida en 1998 por 1,5 para poñela en relación cas diferentes densidades asumidas. Velocidade de escape 20–30 m/sA estimación de Burns, foi dividida en 2004 por 1,5 para poñela en relación cas diferentes densidades asumidas.. Período de rotación sincrónica Albedo  0,047 ± 0,003 Oblicuidade da eclíptica cero Temperatura ~124 K

Tebe ( ou en grego Θήβη), tamén coñecido coma , e a cuarta lúa máis próxima a Xúpiter. Foi descuberta por Stephen P. Synnott a partir de imaxes obtidas pola Voyager 1 o 5 de marzo de 1979, cando esta sonda orbitaba Xúpiter. No ano 1983 foi bautizada oficialmente co nome dunha ninfa mitolóxica, Tebe.

A órbita de Tebe descansa na beira exterior do Anel difuso de Tebe, o cal está composto de material expulsado da propia lúa. Tebe é a segunda lúa máis grande das catro lúas interiores de Xúpiter. Tebe ten unha forma irregular e unha cor tirando a vermella, pensase que ten unha composición semellante a de Amaltea, que consiste en xeo de auga poroso e cantidades descoñecidas doutros materiais. A súa superficie inclúe grandes cráteres e montañas altas.

Tebe foi fotografada nos anos 1979 e 1980 polas sondas Voyager 1 e 2, e máis tarde e con moito máis detalle, sería fotografada pola sonda Galileo nos anos 90.

 Descubrimento e observacións 
Tebe foi descuberta por Stephen P. Synnott a partir de imaxes obtidas pola Voyager 1 o 5 de marzo de 1979, e recibiu inicialmente a designación de . No ano 1983 foi bautizada oficialmente co nome dunha ninfa mitolóxica, Tebe, a cal era amante de Zeus—o equivalente grego de Xúpiter.

Despois do descubrimento feito pola Voyager 1, Tebe foi fotografado pola sonda Voyager 2 no ano 1980. Con todo, antes da chegada da sonda Galileo a Xúpiter, a información sobre Tebe era moi escasa. A Galileo fotografou a meirande parte da superficie de Tebe e definiu a súa composición.

 Órbita 
Tebe é o máis externo dos satélites interiores de Xúpiter, e orbita Xúpiter a unha distancia aproximada de 222.000 km (3,11 raios de Xúpiter). A súa órbita ten unha excentricidade orbital de 0.018, e unha inclinación de 1,08° relativa ó ecuador de Xúpiter. Estes valores son infrecuentemente altos para un satélite interior e poden ser explicados pola antiga influencia da máis interior das lúas de Galileo, Ío; no pasado, sucedéronse varias resonancias orbitais con Ío, a medida que esta se ía separando de Xúpiter, o cal perturbaba a órbita de Tebe.

A órbita de Tebe descansa na beira exterior do Anel difuso de Tebe, o cal está composto de material expulsado do satélite. Despois da expulsión do po, este viaxa a deriva cara ao planeta baixo a acción do efecto Poynting-Robertson formando un anel un pouco máis cara ao interior da órbita da lúa.

 Características físicas 
Tebe ten un forma irregular case elipsoidal cunhas dimensións de 116 × 98 × 84  km. A súa composición e masa son descoñecidas, pero asumindo que a súa densidade media é semellante a de Amaltea (~0,86 g/cm³), a súa masa pode ser estimada en 4,3 × 1017 kg.

De xeito semellante ás outras 3 lúas interiores de Xúpiter e debido ó axustamento de mareas, Tebe rota sincronicamente, amosándolle sempre a mesma cara a Xúpiter. A súa orientación é de tal xeito que sempre o seu eixo máis grande está apuntando cara Xúpiter. Nos puntos da superficie máis achegadas e máis afastadas de Xúpiter, pensase que a superficie está moi preto da beira do lóbulo de Roche, onde a gravidade de Tebe é só un pouco máis forte ca forza centrifuga. Coma resultado deste feito, a velocidade de escape neses puntos é moi pequena, permitindo así que o po producido polos impactos de meteoritos escape facilmente, e expulsando así material cara ao Anel difuso de Tebe. 

A superficie de Tebe é escura e a súa cor aparece tirando a vermella. Ten unha substancial asimetría entre o hemisferio de cabeceira e o de cola: o hemisferio de cabeceira é 1,3 máis brillante co de cola. Posiblemente está asimetría debese a maior velocidade e frecuencia dos impactos no hemisferio de cabeceira, os cales cavarían e levantarían material brillante (presumiblemente xeo) procedente do interior da lúa. A superficie de Tebe está inzada de cráteres e pódense apreciar tres ou catro grandes cráteres de impacto, estes cráteres ben se poden poñer en comparación co tamaño do raio da propia lúa. O cráter máis grande (cun diámetro aproximado de 40 km) está situado na cara oculta da lúa, este cráter recibiu o nome de Zethus (o único accidente xeolóxico de da superficie de Tebe que recibiu o seu nome oficialmente). Tamén existen zonas brillantes nas cimas das beiras deste cráter.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Aneis de Xúpiter
 Xúpiter

 Ligazóns externas 
 Thebe Profileby NASA's Solar System Exploration 

Categoría:Lúas de Xúpiter