Movemento Provo

Provo (do neerlandés provoceren, provocar) foi un movemento de corte anarquista que se desenvolveu nos Países Baixos entre 1965 e 1967. No manifesto fundacional o movemento Provo declaraba ter "algo contra o capitalismo, o comunismo, o fascismo, a burocracia, o militarismo, o snobismo, o profesionalismo, o dogmatismo e o autoritarismo".  Os provos foron os primeiros en Europa que mediante as súas protestas conseguiron converter a rúa en espazo lúdico a través dun formato que chamaron "happening", consistente en eventos efémeros que mesturaban a arte e a performance en lugares públicos. 

 Características 

O movemento Provo tivo a súa orixe en grupos de adolescentes descontentos chamados Nozems, que pasaban a meirande parte do seu tempo nas rúas cos seus ciclomotores e provocando á policía. O termo Provo foi acuñado polo sociólogo holandés Buikhuizen nunha descrición dos Nozems. Roel Van Duyn, estudante de filosofía da Universidade de Ámsterdam, foi o primeiro en recoñecer o potencial dos Nozems: "é a nosa tarefa converter a súa agresividade en conciencia revolucionaria", escribiu en 1965.

A cabeza visible do movemento Provo foi Roel van Duijn, seguidor da tradición anarquista holandesa iniciada por Ferdinand Domela e lector dos textos de Piotr Kropotkin. Deuse a coñecer co seu libro Mensaxe dun ananiño sabio. Outro dos fundadores foi Robert Grootveld, artista con especial talento para as performance. O obxectivo primordial do movemento Provo era romper o medo dos cidadáns polo poder. Os seus membros valéronse da burla e da parodia das autoridades, e para iso foilles moi útil caracterizar todas as súas intervencións como actos lúdicos. A resposta desmedida das autoridades por medio da policía provocou a solidariedade dos cidadáns, sobre todo nos sectores de esquerdas, estudantes e intelectuais.

En 1966 Provo participou nas eleccións municipais co lema "Stem Provo -kéjje lachen" (en neerlandés, Vota Provo e verás que risa). Ganaron un escano no consello municipal. Non tardaron en chegar as acusacións de reformismo coa entrada na política convencional. Máis tarde presentáronse tamén ás eleccións xerais. A actuación desmesurada da Administración e da policía de Ámsterdam obrigou ao xefe da policía e ao alcalde a dimitir. O 15 de maio de 1967 Provo autodisolveuse publicamente. Como era habitual ninguén sabía con certeza se a disolución era real. Máis adiante un coñecido provo explicou que a entrada en política foi o causante da disolución. Tras a desaparición do movemento Provo, o seu lugar veu ser ocupado polos chamados kabouters (ananos), que obtiveron dous escanos nas eleccións municipais ao concello de Ámsterdam.

 Plans Brancos 

Os Provo levaron adiante numerosas iniciativas, bautizadas como "Plans Brancos". Entre as máis salientables están o chamado "Plan das Bicicletas Brancas", que co repartimento gratuíto de bicicletas pretendía ofrecer unha alternativa de mobilidade para un ámbito urbano xa a esas alturas demasiado conxestionado polo uso masivo do automóbil privado. Dentro desta mesma liña, o movemento Provo protestou contra a especulación inmobiliaria e a contaminación ambiental con accións como o "Plan das Casas Brancas". Este consistía en mobilizacións encamiñadas a ocupar casas baleiras coas que o concello non sabía que facer, para rehabilitalas e poñelas de novo en uso. Os provos publicaban semanalmente unha listaxe de pisos e casas baleiras polo interese xeral de homeless, familias e nómades. Máis adiante isto deu pé ao nacemento do primeiro movemento de ocupas, chamado de Kraker, que comezou a súa andaina en 1969 . Tamén o "Plan das Mulleres Brancas" buscaba a prevención de embarazos non desexados mediante a apertura de clínicas que ofreceran anticonceptivos e información médica, e o "Plan dos Cativos Brancos" reclamaba garderías gratis. 

Outros Plans Brancos eran máis lúdicos que políticos, como o "Plan das Chemineas Brancas" (gravar con impostos ás máis contaminantes e pintalas de branco), ou o "Plan dos Pitos Brancos", que tiña como obxectivo alterar a imaxe dos policías (coñecidos como "pitos azuis") creando un corpo de axentes desarmados e en bicicletas brancas, que ofrecían primeiros auxilios, mistos, cigarros, polo fritido e anticonceptivos gratis. Outra das liñas de acción foi o chamado “Marihuettegame”, un xogo de desinformación consistente en demostrar a completa ignorancia da clase dirixente sobre o cánnabis a través da difusión de desinformación sobre o tema. Os xogadores tiñan que pasalo ben, ridiculizar á policía e fumar marihuana, e conseguía puntos extra quen conseguise colocarse fumando algunha substancia legal ou se era capaz de atraer unha redada de policías adictos á nicotina. 

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Outros artigos 
 Contracultura
 Plan das Bicicletas Brancas
Spaßguerilla

Categoría:Partidos políticos dos Países Baixos