Antonín Dvořák

Antonín Leopold Dvořák (checo: /antoɲiːn ˈlɛopolt ˈdvor̝aːk/), nado en Nelahozeves o 8 de setembro de 1841 e finado en Praga o 1 de maio de 1904, foi un compositor de posromántico natural de Bohemia -territorio entón pertencente ao Imperio Austríaco-, un dos primeiros compositores checos que acadou recoñecemento mundial e un dos grandes compositores da segunda metade do século XIX. Está considerado como un dos grandes compositores da segunda metade do século XIX. Empregou frecuentemente ritmos e outros aspectos da música folclórica de Moravia e a súa Bohemia natal, seguindo o exemplo do seu predecesor, o nacionalista da era romántica Bedřich Smetana. Tense descrito o estilo de Dvořák como "a recreación máis completa dun idioma nacional co da tradición sinfónica, absorbendo influencias populares e encontrando formas efectivas de empregalas». Sen perder unha ampla proxección internacional, soubo extraer as esencias da música da súa terra natal.

Dvořák amosou as súas dotes musicais a unha idade temperá, sendo un bo estudante de violín dende os seis anos. As primeiras representacións públicas das súas obras foron en Praga en 1872 e, con especial éxito, en 1873, cando tiña 31 anos. Buscando recoñecemento máis aló da área de Praga, presentou unha partitura da súa Primeira Sinfonía a un concurso en Alemaña, mais non gañou, e o manuscrito non devolto perdeuse ata que foi redescuberto moitas décadas despois. En 1874 presentouse ao Premio Estatal de Composición de Austria, incluíndo partituras de dúas sinfonías máis e outras obras. Aínda que non o sabía, Johannes Brahms foi o membro principal do xurado e ficou moi impresionado. Outorgáronlle o premio en 1874 e novamente en 1876 e 1877, cando Brahms e o destacado crítico Eduard Hanslick, tamén membro do xurado, se presentaron a el. Brahms recomendou a Dvořák ao seu editor, Fritz Simrock, quen pouco despois encargou o que se converteu en Danzas eslavas, Op. 46. Foron moi loadas polo crítico musical berlinés Louis Ehlert en 1878, a partitura (da versión orixinal para piano a catro mans) tivo excelentes vendas e lanzou a súa reputación internacional.

A primeira peza de carácter relixioso de Dvořák, o seu arranxoo de Stabat Mater, estreouse en Praga en 1880. Foi interpretado con grande éxito en Londres en 1883, o que deu lugar a moitas outras representacións no Reino Unido e os Estados Unidos. Ao longo da súa carreira, realizou canto menos nove visitas como invitado a Inglaterra, frecuentemente dirixindo representacións das súas propias obras. A súa Sétima Sinfonía escribiuna para Londres. Ao visitar Rusia en marzo de 1890, dirixiu concertos da súa propia música en Moscova e San Petersburgo. En 1891 nomeárono profesor no Conservatorio de Praga. Entre 1890 e 1891, escribiu o seu Trío Dumky, unha das súas pezas de música de cámara de maior éxito.

Encádrase dentro do chamado Romanticismo. Usou nas súas obras moitas melodías populares de Moravia e da súa Bohemia natal. Os seus traballos inclúen óperas, sinfonías, coros e música de cámara. Entre as súas obras máis coñecidas inclúense a Sinfonía nº 9, máis coñecida por "Sinfonía do novo mundo", as Danzas Eslavas, o Cuarteto de Cordas Americano e o Concerto para Violoncello en si menor.

Sen perder unha ampla proxección internacional, soubo extraer as esencias da música da súa terra natal. e considerado o principal representante do nacionalismo checo na música

 Traxectoria 
 Primeiros anos 
miniatura|upright|Casa natal de Antonín Dvořák en Nelahozeves.|esquerda
miniatura|upright|Antonín Dvořák de neno.|esquerda
Antonín Dvořák naceu en Nelahozeves, unha pequena poboación ao norte de Praga (daquela parte de Bohemia no Imperio austríaco, agora República Checa), o 8 de setembro de 1841. O seu pai, František Dvořák (1814-1894), posuía un pequeno establecemento hoteleiro e tamén traballou como intérprete profesional de cítola e como carniceiro. A súa nai, Anna, de solteira Zdeňková (1820-1882), era filla de Josef Zdenĕk, o bailío do príncipe Lobkowicz.; tamén achega unha árbore xenealóxica parcial de ascendentes e descendentes. Anna e František casaron o 17 de novembro de 1840. Antonín foi o maior dos seus catorce irmáns, oito dos cales sobreviviron á infancia. Foi bautizado como católico na igrexa de Santo André da súa vila. Os primeiros anos de Dvořák en Nelahozeves nutriron a súa forte fe cristiá e o amor da súa herdanza bohemia que influíron tan fortemente na súa música. En 1847 ingresou na escola primaria da súa vila, onde recibiu as primeiras ensinanzas musicais e aprendeu a tocar o violín da man do seu mestre Joseph Spitz. Amosou un talento precoz e grazas á súa habilidade tocou nunha banda da súa vila e na igrexa. František estaba moi satisfeito dos dons do seu fillo. Aos 13 anos de idade, e baixo a influencia do seu pai, enviárono a Zlonice a vivir co seu tío Antonín Zdenĕk, co fin de aprender alemán. A súa primeira composición, Polka Pomnenka, escribiuna probablemente en 1855.

Recibiu leccións de piano, órgano e violín do seu profesor de alemán Antonín Liehmann, quen tamén lle ensinou teoría da música e lle presentou os compositores da época. Dvořák tiña moito respecto polo seu mestre, a pesar de que este tiña un carácter bastante duro. Liehmann era o organista da igrexa de Zlonice e ás veces deixaba a Dvořák que tocara nos servizos relixiosos. Recibiu máis leccións de órgano e teoría musical en Česká Kamenice con Franz Hanke, quen alentou aínda máis o seu talento musical e foi máis comprensivo. Aos 16 anos e baixo a insistencia de Liehmann e Zdenĕk, František permitiu a seu fillo converterse en músico, coa condición de que fora organista. Despois de partir cara a Praga en setembro de 1857, ingresou na Escola de Órgano da cidade, onde estudou canto con Josef Zvonař, teoría con František Blažek e órgano con Joseph Foerster. Este último non só foi profesor no Conservatorio de Praga, senón tamén compositor de órgano. Tamén realizou un curso adicional de idiomas para mellorar o seu alemán e traballou como violista «extra» en numerosas bandas e orquestras, incluída a orquestra da Sociedade de Santa Icía. Graduouse na Escola de Órgano en 1859, ocupando o segundo lugar na súa clase. Solicitou, sen éxito, un posto como organista na igrexa de San Henrique (Sv. Jindřich), mais mantívose impertérrito na procura dunha carreira musical.

En 1858 uniuse á orquestra de Karel Komzák, coa que tocou en restaurantes e salas de baile de Praga.. O alto nivel profesional do conxunto chamou a atención de Jan Nepomuk Maýr, que contratou a toda a orquestra para a Orquestra do Teatro Provisional de Bohemia. Dvořák tocou a viola na orquestra a partir de 1862. Apenas podía pagar as entradas para os concertos, pero tocar na orquestra deulle a oportunidade de escoitar música, principalmente óperas. En xullo de 1863, actuou nun programa dedicado ao compositor alemán Richard Wagner, que dirixía a orquestra. Desde 1857 tiña unha "admiración ilimitada" polo compositor alemán. En 1862, comezara a compoñer o seu primeiro cuarteto de cordas. En 1864, aceptou compartir o alugueiro dun piso situado no barrio de Žižkov de Praga con outras cinco persoas, entre as que se atopaban tamén o violinista Mořic Anger e Karel Čech, que máis tarde converteuse en cantante. En 1866 Bedřich Smetana sucedeu a Mayr como director principal. Dvořák gañaba uns 7,50 dólares ao mes. A constante necesidade de complementar os seus ingresos impulsou a Dvořák a dar clases de piano. Foi a través destas clases de piano cando coñeceu á súa futura esposa. Orixinalmente, namorouse da súa alumna e compañeira de Teatro Provisional Josefína Čermáková, para quen ao parecer compuxo o ciclo de cancións Cypresses. Porén, o seu amor non lle foi correspondido e acabou casando con outro home. 
 Compositor e organista 
Dvořák chamou o seu Quinteto de corda en la menor (1861) como op. 1 e o seu  Primeiro cuarteto de corda (1862) como a súa op. 2, aínda que o catálogo cronolóxico de Jarmil Burghauser enuméraas como B.6 e B.7 e mostra cinco composicións anteriores sen números de opus. A principios da década de 1860, tamén fixo os seus primeiros intentos sinfónicos, algúns dos cales queimou autocriticamente. Consérvase o manuscrito dunha sinfonía en do menor sen número de opus, B.9, composta en 1865 Esta sinfonía pasou a ser numerada como a Primeira sinfonía de Dvořák. Os seus primeiros intentos de composición transcorreron sen acollida da crítica nin actuacións públicas. As súas composicións ata 1870, segundo o catálogo de Burghauser, ou non tiveron estreas coñecidas, ou foron estreadas en 1888 ou máis tarde. Por exemplo, o Terceiro cuarteto de corda, B.18, foi escrito arredor de 1869, pero publicouse postumamente en 1964 e estreouse en 1969. En 1870, compuxo a súa primeira ópera, Alfred, entre maio e outubro. A súa abertura, coñecida como Abertura tráxica, foi representada por primeira vez en público en 1905 e a ópera completa en 1938.

En 1871 deixou a orquestra do Teatro Provisional a fin de ter máis tempo para compoñer.
 Ata 1871 só deu números de opus a cinco das súas primeiras 26 composicións., B.1 a B.26, con op. 1 asignado tanto a un cuarteto de corda B.7 como á ópera Alfred, B.16. A primeira mención de Antonín Dvořák na prensa apareceu na revista Hudební listy en xuño de 1871 e a primeira composición interpretada publicamente foi a canción «Vzpomínání» («Reminiscencia», outubro de 1871, veladas musicais de L. Procházka).Do conxunto «Pisne na Slova Elisky Krásnohorské», B.23 en . O Teatro Provisional devolveu a ópera O rei e o carboeiro (Král a uhlir) e dixéronlle que non se podía interpretar. A súa abertura estreouse en 1872 nun concerto da Filharmónica dirixido por Bedřich Smetana, pero a ópera completa coa partitura orixinal interpretouse unha vez en 1929 e non se volveu a interpretar ata un concerto en setembro de 2019 no Festival Internacional de Música de Dvořák de Praga. Clapham di que Dvořák deuse conta de que chegara a «extremos ao tentar seguir o exemplo de Wagner». Entre 1873 e 1874 reaxustou «o libreto de O rei e o carboeiro completamente de novo, dunha maneira totalmente diferente», sen usar «nada da desafortunada versión anterior». A ópera alternativa, chamada O rei e o carboeiro II, B.42, estreouse en Praga en 1874.

En 1873, Dvořák casou coa irmá menor de Josefina, Anna Čermáková (1854-1931). Tiveron nove fillos: Otakar (1874-1877), Josefa (1875-1875), Růžena (1876-1877), Otýlie (1878-1905), Anna (1880-1923), Magdalena (1881-1952), Antonín (1883-1956), Otakar (1885-1961) e Aloisie (1888-1967). En 1898, a súa filla Otýlie casou co seu estudante, o compositor Josef Suk. O seu fillo Otakar escribiu un libro sobre el.

miniatura|upright|Josefína Čermáková (de pé) e Anna Čermáková (sentada), cuñada e esposa de Antonín Dvořák.
Ao deixar a Orquestra Nacional do Teatro despois do seu matrimonio, Dvořák conseguiu o posto de organista na igrexa de St. Vojtěch de Praga, tamén chamada San Adalberto, baixo a dirección de Josef Foerster, o seu antigo profesor na Escola de Órgano, cargo que ocupou ata 1877. No posto cobraba «unha miseria», pero era «unha suma benvida para a nova parella». A pesar destas circunstancias, Dvořák aínda conseguiu compoñer unha gran cantidade de música nesta época.

En novembro de 1872, representouse en Praga o seu Quinteto para piano en la maior, op. 5, por un «espléndido equipo de intérpretes» organizado por Procházka. Foi a súa primeira peza tocada nun concerto. En marzo de 1873, o seu cantata patriótica checa Dědicové bilé hory (Os herdeiros da montaña branca) foi interpretada pola Sociedade Coral de Praga Hlahol de 300 cantantes (dirixida polo seu amigo e partidario Karel Bendl) cunha cálida resposta tanto do público como dos críticos, converténdoo nun «éxito rotundo». As composicións de Dvořák empezaron a ser recoñecidas en Praga.

Con todo, cando Dvořák cumpriu 33 anos en 1874 permanecía case descoñecido como compositor fose da área de Praga. Ese ano, solicitou e gañou o Premio do Estado de Austria (Stipendium) de composición, dunha contía de 400 floríns, outorgado en febreiro de 1875 por un xurado formado polo crítico Eduard Hanslick, Johann von Herbeck, director da Ópera Estatal, e Johannes Brahms. Parece que este último uniuse recentemente ao xurado, xa que non estivo nel durante o ano 1874, segundo Hanslick.Hanslick tiña coñecemento de primeira man, como membro continuo do xurado (polo menos desde 1874 ata 1877). Con todo, Brahms tivo tempo e oportunidade de apreciar a presentación de Dvořák de 1874. Botstein afirma que o propósito do xurado era «outorgar apoio financeiro a talentosos compositores necesitados» no Imperio Austrohúngaro. O xurado recibiu unha «presentación masiva» de Dvořák: «quince obras, incluídas dúas sinfonías, varias aberturas e un ciclo de cancións». Brahms estivo «visiblemente superado» pola «mestría e talento» de Dvořák. As dúas sinfonías eran a Terceira e a Cuarta, ambas as dúas estreadas en Praga na primavera de 1874.

Clapham achega o informe oficial para o premio de 1874, que di que Dvořák era un profesor de música relativamente empobrecido que «presentou quince composicións, entre elas sinfonías, que mostran un talento indubidable ... O solicitante ... merece unha subvención para facilitar as súas estreitas circunstancias e liberalo da ansiedade no seu traballo creativo». Di que aínda non tivera un piano. Antes de casar, aloxouse con outros cinco homes, un dos cales tiña un pequeno piano de «espineta».

En 1875, ano en que naceu o seu primeiro fillo, compuxo o seu Segundo quinteto de cordas, a súa Quinta Sinfonía, o Trío para piano n.º 1 e Serenata para cordas en mi. Volveu participar, pero esta vez non gañou, no Premio Estatal de Austria. Gañouno en 1876 e finalmente sentiuse libre de renunciar ao seu posto de organista. En 1877 escribiu as Variacións sinfónicas e Ludevít Procházka dirixiu a súa estrea en Praga.

 Reputación internacional 
miniatura|upright|Estatua en Stuyvesant Square, preto da que foi a súa residencia en Nova York.
miniatura|upright|Estatua de Dvořák en Praga
Dvořák volveu participar no concurso do Premio Austríaco en 1877, onde presentou os seus Duetos moravos e outras obras, posiblemente a súa Concerto para piano. Non se decatou do resultado ata decembro. A continuación, recibiu unha carta persoal de Eduard Hanslick, que tamén formara parte dos xurados que outorgaron os premios. A carta non só notificaba a Dvořák que volvera gañar o premio, senón que lle informaba por primeira vez que Brahms e Hanslick formaran parte do xurado. A carta transmitía unha oferta de axuda amigable dos dous para dar a coñecer a súa música fora da súa Chequia natal. No mes de decembro de 1877, escribiu o seu Cuarteto de corda n.º 9 en re menor e dedicoullo a Brahms. Tanto Brahms como Hanslick quedaron moi impresionados polos Duetos moravos e Brahms recomendounos ao seu editor, Fritz Simrock, quen os publicou con éxito. Tendo en conta as ben recibidas Danzas húngaras de Brahms, Simrock encargou a Dvořák que escribise algo da mesma natureza. Este presentou as súas Danzas eslavas, op. 46 en 1878, ao principio para piano a catro mans, pero cando o solicitou Simrock, tamén a presentou en versión orquestral. Estas foron un grande éxito inmediato. O 15 de decembro de 1878, o principal crítico musical, Louis Ehlert, publicou unha recensión dos Duetos moravos e Danzas eslavas no Nationalzeitung de Berlín, afirmando que as Danzas eslavas farían o seu camiño «ao redor do mundo» e «unha naturalidade celestial flúe a través desta música». «Houbo unha carreira nas tendas de música alemás para os bailes e dúos deste ata o de agora ... compositor descoñecido». As danzas tocáronse en 1879 en concertos en Francia, Inglaterra e nos Estados Unidos. Máis tarde, Simrock solicitou máis Danzas eslavas, que Dvořák proporcionou na súa op. 72 de 1886.

En 1879 escribiu o seu Sexteto de cordas. Simrock mostrou a partitura ao destacado violinista Joseph Joachim, quen xunto a outros a estreou en novembro dese ano. Joachim converteuse nun «destacado defensor» da música de cámara de Dvořák. Ese mesmo ano, tamén escribiu o seu Concerto para violín. En decembro dedicoulle a peza a Joachim e envioulle a partitura. A primavera seguinte, os dous discutiron a partitura e Dvořák revisouna cumpridamente, pero Joachim aínda non se sentía cómodo con ela. O concerto estreouno en Praga en outubro de 1883 o violinista František Ondříček, quen tamén a interpretou en Viena xunto co director Hans Richter en decembro dese mesmo ano. Despois, Joachim programou a interpretación do concerto dúas veces máis, pero en ambas as ocasións non se chegou a un acordo e nunca o tocou.

Hans Richter pediu a Dvořák que compuxese a súa Sinfonía nº 6 para a Orquestra Filharmónica de Viena, coa intención de estreala en decembro de 1880. Con todo, Dvořák descubriu máis tarde que, a pesar desta intención, os membros da orquestra opoñíanse a interpretar obras do compositor en dúas tempadas consecutivas, debido ao "sentimento anticheco". Por iso, Adolf Čech dirixiu a estrea da sinfonía nun concerto da sociedade Philharmonia (en checo: spolek Filharmonie, predecesora da Orquestra Filharmónica Checa) o 25 de marzo de 1881, en Praga. Richter chegou a dirixir a peza en Londres en 1882 e sempre mantivo o seu interese polas composicións de Dvořák.
 Viaxes a Inglaterra 
miniatura|upright|Dvořák coa súa esposa Anna en Londres en 1886.
Dvořák chegou a realizar polo menos nove viaxes a Inglaterra, catro dos cales os levou a cabo entre 1884 e 1886, onde dirixiu as súas propias obras. Xa era coñecido en Londres pola interpretación de obras súas, como as Danzas eslavas (dirixidas por August Manns en 1879 e 1880), Rapsodias eslavas (baixo a dirección de Manns, Richter e Achei en 1880 e 1881), o Sexteto de cordas (a cargo de Joachim en 1880) e a Sexta Sinfonía (dirixida por Manns en 1882), que recibiran críticas favorables. O 10 de marzo de 1883 interpretouse e tivo moi boa acollida o Stabat Mater no Royal Albert Hall de Londres, baixo a dirección de Joseph Barnby. O éxito «provocou toda unha serie de actuacións en Inglaterra e Estados Unidos», un ano antes de obter o recoñecemento en Alemaña e Austria. A principios de agosto de 1883, a Royal Philharmonic Society convidouno a Londres para dirixir interpretacións orquestrais das súas obras na seguinte tempada. Uns meses máis tarde, a principios de novembro de 1883, a editorial londiniense de música Novello pediulle que dirixise unha interpretación da súa Stabat Mater durante a súa visita e que compuxese unha obra para solistas, coro e orquestra para o Festival de Birmingham de 1885 e a dirixise el mesmo. O 5 de marzo de 1884 Dvořák viaxou por primeira vez a Inglaterra e o 13 de marzo dirixiu o Stabat Mater no Royal Albert Hall. Unha semana despois dirixiu a súa Abertura Husita, a Sexta Sinfonía e a Rapsodia eslava n.° 2 en St. James's Hall, e o 22 de marzo, en The Crystal Palace, dirixiu o Scherzo capriccioso e o Nocturno en si maior (B.47). O mundo musical londiniense considerou a súa visita como un «evento de importancia de "letra vermella"», e festexárono como o «heroe musical do momento». A Royal Philharmonic Society nomeouno membro de honra. Prometeulle unha nova sinfonía e esperábase que escribise obras corais tanto para o próximo Festival de Birmingham como para o Festival de Leeds de 1886. Antes de volver ao seu país, o propietario da editorial Novello entregoulle un substancioso adianto económico para que compuxese unha cantata. Así, ao regreso desta primeira viaxe a Inglaterra, atopouse en condicións de facer realidade un dos soños da súa vida: adquirir unha residencia de verán para poder retirarse e dedicarse ao illamento e a concentración. Comprou unha residencia campesiña en Vysoká u Příbramě, onde se retiraba sempre que podía e onde compuxo moitas das súas futuras obras.

A segunda viaxe a Inglaterra tivo lugar en novembro dese mesmo ano. Dvořák volveu dirixir o Stabat Mater, esta vez no festival de Worcester. Ao regreso desta viaxe compuxo unha cantata que tiña por título A noiva do espectro; o texto foi traducido ao inglés e a partitura publicouna a casa Novello. A obra estreouse en Plzeň, (Bohemia), o marzo de 1885. A Royal Philharmonic Society encargoulle que dirixise concertos en Londres e as súas actuacións foron ben recibidas alí. En resposta ao encargo, Dvořák escribiu a súa Sétima Sinfonía en re menor, op. 70. Realizou a súa estrea en St. James's Hall o 22 de abril de 1885, durante a súa terceira viaxe ao país. Escribiuna entre decembro de 1884 e marzo de 1885. Caracterízase pola súa «expresión dramática e a súa atmosfera sombría de grave incerteza e obstinado desafío, e distínguese pola ausencia de calquera melodía de inspiración eslava». Dvořák escribiu: «Dondequiera que vou non penso máis que nesta obra, que ten que conmover no mundo, e coa axuda de Dios lograreino!». Atribúese como razón da dor de Dvořák á morte da súa nai, aínda que parece pouco probable, xa que faleceu dous anos antes de que comezase a escribir a obra. A obra foi recibida con grande entusiasmo e os críticos comparárona coas sinfonías de Ludwig van Beethoven e de Franz Schubert.

Nunha visita posterior en 1885, presentou a súa cantata A noiva do espectro, nun concerto o 27 de agosto. Chegara unha semana antes para dirixir os ensaios do coro de 500 voces e orquestra de 150 intérpretes. A actuación foi «o triunfo máis grande que calquera» que Dvořák «tivese na súa vida ata ese momento ... despois deste fenomenal éxito, as sociedades corais dos países de fala inglesa apresuráronse a preparar e presentar a nova obra». En 1887, Richter dirixiu as Variacións sinfónicas en Londres e Viena con grande éxito (foran escritas dez anos antes e Dvořák deixara que languideceran despois da falta de interese inicial dos seus editores). Richter escribiu a Dvořák sobre a actuación en Londres, «nos centos de concertos que realicei durante a miña vida, ningunha obra nova tivo tanto éxito como a súa».
Máis viaxes a Inglaterra, Alemaña e Rusia
miniatura|upright|Dvořák recibiu un doutoramento honoris causa en Cambridge en 1891.
En agosto de 1886 viaxou coa súa esposa Anna a Londres, que estivo dedicado á presentación de A noiva do espectro, no Festival de Birmingham. Despois de todos aqueles éxitos, que ían aumentando de día en día, Dvořák logrou unha notable independencia económica, a cal lle permitiu unha maior liberdade nas súas opcións artísticas. Así naceu o propósito dun oratorio nacional, Santa Ludmila, acabado en maio de 1886. Este oratorio estreouse en Leeds en outubro do mesmo ano, con ocasión da quinta viaxe do compositor ás illas británicas. Foi recibido co mesmo entusiasmo que sempre, de forma que puido escribir o seguinte: «Atópome nun estado de gran excitación, entre outras cousas pola notable interpretación da orquestra (cento vinte instrumentistas), do coro (trescentos cincuenta cantantes) e dos solistas, todos de primeira calidade, pero de maneira especial polas ovacións clamorosas do público. Non comprobara en toda a miña vida o entusiasmo, o característico entusiasmo inglés!».

A pesar do novo éxito de Dvořák, unha actuación en febreiro de 1888 do Stabat Mater en Viena foi vítima dun cada vez maior sentimento anticheco e do que o compositor denominou «crítica destrutiva». Agradeceu de todo corazón a Richter pola súa «coraxe e a súa devota simpatía»

De 1886 a 1890, permaneceu no seu país dedicado á composición. Xurdiron naqueles anos, ademais de grandes composicións de música de cámara, a Misa en re maior, op. 86, a ópera Jakobín (O xacobino), representada no Teatro Nacional de Praga en 1899, e a Oitava Sinfonía en sol maior, op. 88. O personaxe central de O xacobino é Benda, un músico bohemio que vive unicamente pola súa filla e pola súa arte. É un reflexo de Antonín Liehmann, o mestre de Dvořák na súa mocidade. Os outros personaxes aseméllanse moito á xente entre a cal viviu e creceu o compositor no seu pobo natal.

En 1890, convidado por Petr Ilich Chaikovskii, visitou Rusia e dirixiu actuacións das súas propias obras en San Petersburgo e Moscova. En 1891, recibiu un título honorífico da Universidade de Cambridge e ofrecéuselle un posto no Conservatorio de Praga como profesor de composición e instrumentación. Ao principio rexeitou a oferta, pero logo aceptouna; este cambio de opinión foi aparentemente o resultado dunha disputa co seu editor Simrock polo pago da súa Oitava Sinfonía. Como docente, Dvořák revelou un amorne eficaz, inaugurando un sistema nada autoritario, fiel ao que noutro tempo afirmara el mesmo, ao dicir que os seus mestres, ademais de si mesmo, «foran os paxaros, as flores e o bo Deus». Ese mesmo ano, realizou a sexta viaxe a Inglaterra. Nesta ocasión presentou a súa Oitava Sinfonía. A súa notoriedade europea era tan grande que realizou xiras por Alemaña e Rusia, e por todos lados foi cuberto de honras. En 1891 realizou a súa oitava viaxe a Inglaterra, onde dirixiu en Birmingham no Birmingham Triennial Music Festival o seu Réquiem, op. 89, para solistas, coro e orquestra, composto un ano antes. Ese mesmo ano fundouse o Cuarteto Bohemio, máis tarde chamado Cuarteto Checo, con Karel Hoffmann como primeiro violín, Josef Suk como segundo violín, Oskar Nedbal como viola e Otakar Berger ao violoncello. Dise que Nedbal e Suk foran dous dos alumnos «máis prometedores» de Dvořák no Conservatorio e tomaron a iniciativa de fundar o Cuarteto. Até esa data, Dvořák escribira once cuartetos de corda, seis dos cales se estrearon, e estes estaban dispoñibles como parte do repertorio do Cuarteto Bohemio en xira, do mesmo xeito que os dous cuartetos de Smetana.

Por entón, Dvořák seguía estreando novas obras en Praga e Londres. Antes de abandonar Europa para marchar aos Estados Unidos, percorreu Bohemia interpretando o novo Trío Dumky.

 Estancia nos Estados Unidos 
miniatura|upright|A familia Dvořák cos seus amigos en Nova York en 1893. De esquerda a dereita: a súa esposa Anna, o seu fillo Antonín, Sadie Siebert, Josef Jan Kovařík (secretario), nai de Sadie Siebert, a súa filla Otýlie e Antonín Dvořák.
Entre 1892 e 1895, Dvořák foi director do Conservatorio Nacional de Nova York, onde tivo por alumno ao compositor estadounidense Horatio Parker. O seu salario inicial foi de 15000 dólares. O Conservatorio foi fundado por unha rica e filantrópica dama da alta sociedade, Jeannette Thurber, quen quería como director a un compositor recoñecido, para dar brillantez á institución. Escribiu ao compositor, pedíndolle que aceptase o cargo, e el respondeu afirmativamente, con tal de que os estudantes nativos americanos e afroamericanos dotados de talento, que non puidesen permitirse este nivel de instrución, tiñan que ser admitidos gratuitamente, algo infrecuente para a época. O seu contrato orixinal prevía tres horas diarias de traballo, incluída a docencia e a dirección, seis días á semana, con catro meses de vacacións cada verán. O pánico de 1893, unha severa depresión económica, esgotou os activos da familia Thurber e outros patrocinadores do Conservatorio. En 1894, reducíronlle o seu salario a 8000 dólares por ano e, ademais, pagáronlle de maneira irregular. O Conservatorio estaba situado no 126-128 da rúa 17 leste,. pero foi demolido en 1911 e substituído polo que hoxe é unha escola secundaria.

O principal obxectivo de Dvořák nos Estados Unidos era descubrir a «música estadounidense» e participar nela, da mesma forma que utilizara os modismos folclóricos checos na súa música. Pouco despois da súa chegada ao país en 1892, escribiu unha serie de artigos xornalísticos nos que reflexionaba sobre o estado da música estadounidense. Apoiou o concepto de que a música afroamericana e nativa americana debería usarse como base para o crecemento da música estadounidense. Cría que a través da música dos nativos americanos e afroamericanos, os estadounidenses atoparían o seu propio estilo nacional de música. Alí coñeceu a Harry Burleigh, quen máis tarde se converteu nun dos primeiros compositores afroamericanos. Burleigh deu a coñecer a Dvořák os espirituais tradicionais afroamericanos.

Durante o inverno e a primavera de 1893, a Orquestra Filharmónica de Nova York encargoulle que compuxese a Sinfonía do Novo Mundo, que se estreou baixo a dirección de Anton Seidl, entre tumultuosos aplausos. Clapham escribe que «sen dúbida este foi un dos maiores triunfos, e moi posiblemente o maior de todos os que Dvořák experimentou» na súa vida, e cando se publicou a sinfonía foi «aproveitada por directores e orquestras» de todo o mundo.

Dous meses antes de partir cara os Estados Unidos, Dvořák contratara como secretario a Josef Jan Kovařík, que acababa de terminar os seus estudos de violín no Conservatorio de Praga e estaba a piques de regresar á súa casa nos Estados Unidos. Alí continuou servindo como secretario do compositor e viviu coa familia Dvořák. Viñera da comunidade de fala checa de Spillville, Iowa, onde o seu pai Jan Josef Kovařík era un mestre de escola. Dvořák decidiu pasar o verán de 1893 en Spillville, xunto con toda a súa familia. Durante a súa estancia alí, compuxo o Cuarteto para cordas en fa (coñecido como Cuarteto Americano) e o Quinteto de corda en mi♭ maior, op. 97. De volta a Nova York ese outono, compuxo a súa Sonatina para violín e piano. Tamén dirixiu unha interpretación da súa Oitava Sinfonía na Exposición Mundial Colombiana de Chicago ese mesmo ano.

No inverno de 1894-1895, Dvořák escribiu o seu Concerto para violoncello en si menor, op. 104, B.191, completado en febreiro de 1895. O 16 de abril, el e a súa esposa regresaron a Bohemia, e en agosto, despois de recibir asesoramento legal, informou a Thurber, que lle debía diñeiro, de que non regresaría a os Estados Unidos de acordo co seu contrato.

Brahms seguiu tentando "despexar o camiño para Dvořák", "o único contemporáneo ao que consideraba realmente digno". Mentres Dvořák estaba nos Estados Unidos, Simrock aínda publicaba a súa música en Alemaña e Brahms corrixiu as probas para el. O compositor dixo que era difícil entender por que Brahms "asumiría o tedioso traballo de corrixir as probas. Non creo que haxa outro músico da súa talla en todo o mundo que faga tal cousa".
Volta a Europa e últimos anos
miniatura|upright|esquerda|Dvořák en 1904.

Dvořák regresou de Estados Unidos o 27 de abril de 1895, coa súa esposa e Otakar Berger, e ocupouse de non difundir a noticia do seu regreso. Con todo, despois dunha actuación de Dimitrij no Teatro Nacional o 19 de maio, fuxiu á casa de campo da familia en Vysoká u Příbramě. O seu primeiro amor e posteriormente cuñada, Josefina Kaunitzová, de solteira Čermáková, morreu en maio de 1895. Ambos mantiveran relacións amigables durante anos. Despois da súa morte, revisou a coda do seu Concerto para violoncello na súa memoria. Durante os seus últimos anos, concentrouse en compor ópera e música de cámara. En novembro de 1895 renovou a súa cátedra no conservatorio de Praga, onde, entre os seus alumnos, atopábanse Josef Suk e Vítězslav Novák. Entre 1895 e 1897 completou os seus cuartetos de corda en la♭ maior e sol maior, e tamén traballou no ciclo de poemas sinfónicos inspirados na colección Kytice de Karel Jaromír Erben. Como se ve no Catálogo de Burghauser de 1960, Dvořák escribiu os seus cinco poemas sinfónicos en 1896, pero despois diso completou poucas obras por ano, principalmente óperas: Jakobín (O xacobino) en 1896, nada en 1897, Čert a Káča (O diaño e Catarina) entre 1898 e 1899, Rusalka en 1900, dúas cancións e "recitativos" entre 1900 e 1901, e finalmente a ópera Armida entre 1902 e 1903. Rusalka converteuse na máis popular das súas dez óperas e gañou reputación internacional.

En 1896 realizou a súa última viaxe a Inglaterra, o noveno, e durante a que sería a súa última estancia en Londres dirixiu a estrea do seu Concerto para violonchelo e orquestra en si menor, op. 104, coa Orquestra Filharmónica de Londres. Empezara esta obra en Estados Unidos e terminouna en Praga. Ese mesmo ano, Brahms tentou persuadir a Dvořák, que tiña varios fillos, para que se mudase a Viena. Brahms dixo que non tiña dependentes e que "si necesita algo, a miña fortuna está á súa disposición". Clapham escribe: "Dvořák estaba profundamente conmovido e os ollos da súa esposa enchéronse de bágoas, pero era absolutamente imposible para el, un checo, contemplar a posibilidade de deixar Bohemia". Ao propio Brahms quedaba pouco tempo de vida, xa que morreu o 3 de abril de 1897. Ademais, Brahms esperaba gañarse un aliado en Viena para "contrarrestar a influencia" de Anton Bruckner.

En 1897, a súa filla Otilie casou co seu alumno, o compositor Josef Suk. Ese mesmo ano, Dvořák visitou a Brahms no seu leito de morte e asistiu ao seu funeral o 6 de abril de 1897. En novembro, foi nomeado membro do xurado do Estipendio de Artistas de Viena."Austrian State Committee for Music", según  En novembro de 1898 informóuselle que o emperador Francisco Xosé I outorgaríalle unha medalla de ouro por Litteris et Artibus, cerimonia que tivo lugar ante unha audiencia en xuño de 1899. O 4 de abril de 1900 Dvořák dirixiu o seu último concerto coa Filharmónica Checa, interpretando a Abertura tráxica de Brahms, a Sinfonía inacabada de Franz Schubert, a Oitava Sinfonía de Ludwig van Beethoven e o seu poema sinfónico A pomba do bosque. En abril de 1901, o emperador nomeouno membro da Cámara dos Señores, xunto co poeta checo Jaroslav Vrchlický. Dvořák tamén sucedeu a Antonín Bennewitz como director do Conservatorio de Praga desde novembro de 1901 até a súa morte. Alí, tivo alumnos que seguiron a súa pegada, como Dobri Hristov. O 60.º aniversario de Dvořák celebrouse como un evento nacional. Primeiro, ao redor da data actual, representáronse seis das súas óperas e o oratorio Santa Ludmila en Praga, pero Dvořák estaba en Viena; logo, en novembro de 1901, chegou a «festa de aniversarios oficiais aprazada ... En moitas cidades de Bohemia e Moravia, o pobo checo celebrou os seus aniversarios».

O 25 de marzo de 1904 Dvořák tivo que abandonar un ensaio de Armida debido a unha enfermidade. O primeiro Festival Musical Checo, en abril de 1904, tiña «un programa que consistía case na súa totalidade» na música de Dvořák (Leoš Janáček estaba decepcionado de que non se interpretase nada da súa música). «Setenta e seis asociacións corais» de toda Bohemia reuníronse en Praga, e «dezaseis mil cantantes» cantaron o oratorio Santa Ludmila. «Miles de oíntes celebraron» a Sinfonía do Novo Mundo. O propio Dvořák viuse obrigado por unha enfermidade a «irse á cama», polo que non puido asistir.
miniatura|upright|esquerda|Funeral de Dvořák o 5 de maio de 1904.
miniatura|upright|Tumba de Dvořák no cemiterio de Vyšehrad en Praga.
Dvořák tivo un "ataque de gripe" o 18 de abril e faleceu o 1 de maio de 1904, dunha causa non diagnosticada tras cinco semanas de enfermidade, á idade de 62 anos, deixando moitas obras sen terminar. O seu funeral celebrouse o 5 de maio e os seus restos foron enterrados no cemiterio de Vyšehrad en Praga, baixo un busto do escultor checo Ladislav Šalou.

 Obra 
A obra musical de Dvořák é moi variada, dende a ópera ata a música de cámara, así como a música sinfónica.

A miúdo a edición das obras por Simrock leva a confusións sobre a súa orde cronolóxica, a miúdo as casas editoras pretendían dar aos músicos noveis a imaxe de artistas consolidados, polo que daban ás súas obras un número de opus superior á que lles correspondería realmente. Pola súa parte, o propio Dvořák tamén xogou un papel nisto, ó dar un número de opus máis baixo a algunha das súas composicións para poder vendelas a outras editoriais, eludindo as súas obrigas contractuais. Nalgúns casos, unha mesma obra chegou a ter tres números de opus diferentes.

A maiores, tamén existen problemas sobre a orde das sinfonías de Dvořák, xa que nun principio foron enumeradas por orde de publicación, non de composición. Por exemplo, a Sinfonía do Novo Mundo foi coñecida durante un tempo como Quinta e posteriormente coma Oitava para rematar sendo numerada como Novena nos anos 50 do século pasado.
 Estilo musical e influencias 
O estilo de Dvořák sintetiza os estilos clásico e romántico. Aínda que creou unha linguaxe nova e orixinal para os seus medios de expresión, a súa estrutura compositiva baseouse xeralmente en enfoques formais tradicionais establecidos no alto Clasicismo, especificamente o uso da forma sonata, o rondó e as variacións. Aínda que non foi un pioneiro niso, logrou introducir novos elementos na estrutura formal tradicional, en particular, coa incorporación de estilizacións do furiant en lugar do scherzo dentro do ciclo da sonata, e o dumka en lugar do movemento lento.

Seguiu os pasos de Bedřich Smetana, o creador do estilo musical checo moderno, aínda que a diferenza deste (que se centrou por completo no folclore checo), inspirouse na música folclórica doutras nacións eslavas e, durante a súa etapa nos Estados Unidos, tamén na música afroamericana e nativa americana. Así, moitas das súas composicións, como as Danzas eslavas e a súa gran colección de cancións, inspiráronse directamente na música tradicional checa, morava e outras eslavas. Como base para as súas obras, utilizou con frecuencia formas de danza folclórica eslava, incluída a skočná; as furiant, sousedská e špacirka bohemias; o odzemek eslovaco; as mazurca a polonesa polaca; o kolo iugoslavo, e formas de cancións populares dos pobos eslavos, incluído o dumka ucraíno. Esta influencia percíbese tanto polos ritmos como polas formas melódicas. As súas dezaseis Danzas eslavas, op. 46, que primeiro lle deron unha ampla reputación, e op. 72, inclúen polo menos unha de cada unha destas formas. Tamén escribiu unha Polonesa orquestal (1879). Chamou ao terceiro movemento da súa Sexta Sinfonía como «Scherzo (Furiant)». O seu Trío Dumky é unha das súas obras de cámara máis coñecidas e leva o nome do dumka, un xénero tradicional eslavo e polaco. As súas principais obras reflicten a súa herdanza e amor pola súa terra natal.

A música de Dvořák caracterízase polas súas «impactantes melodías, inventiva rítmica e efectiva instrumentación». As súas obras incorporan unha ampla paleta de estados de ánimo, desde a «articulación gozosa da felicidade humana até expresións de intimidade e profunda meditación». O lirismo é un trazo distintivo da maioría delas.

Dvořák fora un admirador da música de Richard Wagner desde 1857. Ao final da súa vida, dixo que «era un xenio tan grande que era capaz de facer cousas que estaban máis aló do alcance doutros compositores». Wagner influíu especialmente nas óperas de Dvořák, pero tamén nalgunhas pezas orquestrais. Segundo Clapham, o tema do «Andante Sostenuto» da súa Cuarta Sinfonía «case podería saír directamente de Tannhäuser».

A partir de 1873, o seu estilo foi «movéndose constantemente na dirección dos modelos clásicos». Para ser máis específico sobre os «modelos clásicos», en 1894 Dvořák escribiu un artigo no que dicía que os compositores do pasado que máis admiraba eran Johann Sebastian Bach, Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven e Franz Schubert. Como o artigo trataba especificamente sobre este último, tres anos antes do centenario do seu nacemento, parece que Dvořák tiña unha predilección especial por el.

 Composicións 
Antonín Dvořák compuxo máis de catrocentas obras nunha gran variedade de formas musicais. As súas nove sinfonías xeralmente axústanse aos modelos clásicos, pero tamén compuxo cinco poemas sinfónicos. Moitas das súas obras mostran a influencia dos ritmos e formas melódicas da música folclórica checa. Entre eles atópanse os dous conxuntos de Danzas eslavas (orixinalmente para piano a catro mans), tres Rapsodias eslavas, as Variacións sinfónicas e a maioría das súas cancións. Os ecos de tal influencia tamén se atopan nas súas principais obras corais. En total, compuxo máis de cincuenta obras orquestrais. Escribiu once óperas (das cales a máis coñecida é Rusalka), varias suites e aberturas, serenatas para orquestra de corda e conxunto de vento, concertos, música de cámara (un total de case sesenta obras, entre as que se inclúen dezaoito cuartetos de corda, onde destaca o chamado Americano, e cinco quintetos, dous deles con piano), un sexteto, sete tríos, música para piano (máis de trinta obras), violín e dúos vocales (máis de cen cancións, entre elas dez Cancións bíblicas e sete Cancións xitanas). 

Ademais, entre o seu legado atópanse unha gran cantidade de bosquexos de obras previstas, xunto con reducións para piano das súas propias pezas e arranxos de obras doutros compositores.

 Sinfonías 

Durante a vida de Dvořák, só cinco das súas sinfonías foron amplamente coñecidas. O seu editor, Fritz Simrock, non era partidario de publicar grandes obras sinfónicas, dado que estas eran máis difíciles de vender. A primeira que foi publicada foi a sexta, porque a fama internacional de Dvořák empezaba a crecer e soados directores, por exemplo Hans Richter (a quen foi dedicada), desexaban estrear novas obras sinfónicas. Despois da morte de Dvořák, a investigación descubriu outras catro sinfonías inéditas, das cales a primeira fora perdida mesmo polo propio compositor. Todo isto conduciu a unha confusa situación pola cal a Novena Sinfonía «Do Novo Mundo» foi considerada sucesivamente a quinta, oitava e novena.Neste artigo son numeradas na orde en que foron compostas, o que corresponde ao sistema de numeración máis corrientemente utilizado hoxe en día.

Co seu estilo lírico e accesibilidade para o oínte, as sinfonías de Dvořák parecen derivar da tradición schubertiana; pero, como suxire Taruskin, a diferenza foi o uso da forma cíclica por parte de Dvořák, especialmente nas súas sinfonías e concertos posteriores, onde «ocasionalmente reciclou temas ... até un grao que lle deu ás súas obras unha tinguidura de "programmaticismo" secreto».
 Sinfonía No. 1 en Dó maior Os Sinos de Zlonice.
 Sinfonía No. 2 en Si bemol maior, Op. 4.
 Sinfonía No. 3 en Mi bemol maior, Op. 10.
 Sinfonía No. 4 en Ré menor, Op. 13.
 Sinfonía No. 5 en Fá maior, Op. 76.
 Sinfonía No. 6 en Ré maior, Op. 60.
 Sinfonía No. 7 en Ré menor, Op. 70 (1885). 
 Sinfonía No. 8 en Sol maior, Op. 88 (1889).
 Sinfonía No. 9 en Mi menor do Novo Mundo, Op. 95 (1893).

 Obras varias 

 Serenata para corda, op. 22 (1875).
 Concerto para piano e orquestra (1876).
 Stabat Mater, op. 58 (1877).
 Danzas eslavas, op. 46 & 72 (1878)-1886).
 Concerto para violín e orquestra (1879).
 Cancións Xitanas, op. 55 (1880).
 Obertura Entroido, op. 92 (1891).
 Cuarteto de corda nº 12, "Americano" (1893).
 Humoresque nº 7, op. 101 (1894).
 Concerto para violoncello (1895).
 Óperas 
 Alfred (1870)
 Král a uhlíř, Op.14 (1871; recomposta en 1874 e revisada en 1887).
 Tvrdé palice, Op.17 (1874)
 Vanda, Op.25 (1875; revisada en 1879 e 1883).
 Šelma sedlák, Op.35 (1877)
 Dimitrij, Op.64 (1881/82; revisada en 1883, 1885 e 1894).
 The Jacobin, Op.84 (1887/88; revisada en 1897).
 Čert a Káča, Op.112 (1898/99)
  Rusalka, Op.114 (1900)
 Armida, Op.115 (1902/03)

 Estudantes de Dvořák 
 Vítězslav Novák
 Josef Suk
 Will Marion Cook
 William Arms Fisher
 Harry Burleigh

 Cronoloxía 

 1841 - Nace en Nelahozeves, Bohemia, o 8 de setembro.
 1849 - Ocupa un posto na orquestra do seu pobo.
 1857 - Matricúlase na Escola de Órgano de Praga.
 1862 - É membro da Orquestra Nacional de Ópera.
 1866 - Unha obra de Smetana esperta o seu interese polo nacionalismo musical checo.
 1873 - Primeiro grande éxito coma compositor.
 1876 - Morren os seus tres fillos.
 1878 - Comeza a súa amizade con Johannes Brahms
 1884 - Comeza a gozar de gran prestixio internacional.
 1891 - Profesor de composición no Conservatorio de Praga. Doutor Honoris Causa pola Universidade de Cambridge.
 1892 - É nomeado Director do Conservatorio de Nova York.
 1893 - Estrea, no Carnegie Hall de Nova York, a Sinfonía do Novo Mundo.
 1895 - Volve ao seu país.
 1901 - Director do conservatorio de Praga.
 1904 - Morre en Praga o 1 de maio.

 Legado 
Dende 2008, a Academia de Música Clásica da República Checa organiza o Festival Internacional de Música de Dvořák de Praga, unha importante serie de concertos que se celebra anualmente para homenaxear a vida e obra do compositor. Inaugura a tempada de concertos en outono e se desenvolve durante dúas semanas.

A casa de Dvořák en Nova York estaba localizada en 327 East 17th Street, preto da intersección do que hoxe se chama Perlman Place. Foi nesta casa onde compuxo tanto o Concierto para violonchelo en si menor como a Sinfonía do Novo Mundo. A pesar das protestas do presidente checo Václav Havel, entre outros, que querían que a casa se conservara como un sitio histórico, foi demolida en 1991 para facer espazo para unha residencia do Centro Médico Beth Israel para persoas con sida. En 2017, esta residencia converteuse nun refuxio para persoas sen fogar. Con todo, para honrar a Dvořák, se erixiuse unha estatua súa na próxima Stuyvesant Square.

 Na cultura popular 
O filme de 1980 Koncert na konci léta (traducible ao galego Concerto ao final do verán) baséase na vida de Dvořák. O papel protagonista foi interpretado por Josef Vinklář. O filme de televisión de 2012 Americké dopisy (traducible ao galego Cartas americanas) céntrase na vida amorosa de Dvořák, que é interpretado por Hynek Čermák. Ian Krykorka escribiu varios libros para nenos baseados nalgunhas das óperas de Dvořák. Josef Škvorecký escribiu Dvorak in Love sobre a súa vida nos Estados Unidos como director do Conservatorio Nacional de Música. Ademais, tense empregado a súa música en máis de 300 filmes e programas de televisión.

Neil Armstrong levou unha gravación da Sinfonía do Novo Mundo durante a misión do Apolo 11, a primeira misión que pisuo a Lúa, en 1969, e en 2009 foi votada como a sinfonía favorita nunha enquisa realizada por ABC Classic FM en Australia.

O asteroide (2055) Dvořák, descuberto por Luboš Kohoutek, e o cráter de impacto Dvorák no planeta Mercurio reciben o seu nome no seu honor.

 Galería de imaxes 

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 








  (St. Martin's Press or Faber & Faber 1966, MacMillan reprint  o St. Martin's, , 1969)


























 Outros artigos 
 Romanticismo

 Ligazóns externas 

 List of Dvořák's works 
 The Bohemian composers 
 Antonín Dvořák Photo Gallery 
 Biografía en biografiasyvidas.com 


Categoría:Artigos que toda Wikipedia debería ter (Biografías)