Mundial de Fútbol de 1994

A Copa do Mundo da FIFA 1994 (en inglés: World Cup USA '94) foi a edición número quince do Campionato Mundial de fútbol de seleccións, a competición máis importante deste deporte. O torneo, organizado polos Estados Unidos, sendo esta a primeira vez que se celebraba fóra de Europa e Suramérica. Celebrouse entre o 17 de xuño e o 17 de xullo en nove sedes distintas. O país norteamericano foi escollido como anfitrión pola FIFA o 4 de xullo de 1988. A pesar da relativa falta de popularidade deste deporte no país, rompéronse récords de asistencia nos estadios, cun total de 3.597.042 de espectadores cunha media de 69.174 por encontro. Este rexistro non foi superado até a edición de  en Rusia, a pesar do incremento de 24 a 32 participantes en .

A vitoria no torneo foi para o  após vencer na final a  no Rose Bowl de Pasadena. Tras a finalización do encontro con empate 0−0, esta foi a primeira final do mundial decidida con lanzamentos de penalti. Coa vitoria neste torneo, o Brasil foi a primeira selección en acadar catro títulos de campioa do mundo. Por outra banda, os debutantes nesta edición foron as seleccións de , ,  e , a cal entreba por primeira vez no torneo despois da disolución da . Tamén, por vez primeira desde , a  unificada formou parte da competición.

 Elección da sede 
miniatura|190x190px|Reverso do dólar de prata conmemorativo do Mundial de Fútbol de 1994 (US Mint)
Tres países presetaron a súa candidatura para organizar o torneo: o Brasil, os Estados Unidos e Marrocos. Varios factores fixeron que a candidatura norteamericana fose a favorita para ser nomeada organizadora do torneo. O primeiro foi a rápida preparación que amosou o país para organizar a edición de  tras a renuncia de Colombia, aínda que finalmente se escollera como sede México. O segundo foi que a FIFA tiña a esperanza de que a elección aumentase a popularidade do fútbol no país. Finalmente, a inspección dos estadios do Brasil demostrou que estes eran deficientes para a celebración do torneo, mentres que a candidatura de Marrocos baseábase na construción de nove novos estadios. A votación para a elección da sede foi celebrada en Zürich o 4 de xullo de 1988. A votación tan só foi dunha rolda debido a que a candidatura dos Estados Unidos recibiu finalmente máis da metade dos votos. Chile tamén presentara candidatura, mais retirouse antes da celebración da votación.

 Resultados da votaciónPaísVotos   10   7   2

 Clasificación 
O Mundial de 1994 tivo récord, naquela altura, de equipos participantes con 144 inscritos, entre os cales destacaban o ingreso dos novos estados formados a partir da desintegración de países como Checoslovaquia, Iugoslavia, e a Unión Soviética. Esta edición foi a primeira vez desde  na que non participou ningunha das asociacións do Reino Unido (, ,  e ). Cómpre destacar tamén que esta edición supuxo o regreso a un Mundial de Alemaña como selección única, após a disolución da República Democrática Alemá tras a caída do Muro de Berlín o 9 de novembro de 1989.

 Lista de participantes 
As seguintes foron as vinte e catro seleccións clasificadas para a fase final da Copa do Mundo. Entre paréntese figura a clasificación mundial da FIFA de cada equipo antes da celebración do campionato.

AFC (2)
  (34)
  (37)
CAF (3)
  (24)
  (28)
  (11)
CONCACAF (2)
  (23) (anfitrioa)
  (16)
CONMEBOL (4)
  (8)
  (3)
  (43)
  (17)

UEFA (13)
  (1)
  (27)
  (29)
  (5)
  (31)
  (14)
  (4)
  (6)
  (2)
  (7)
  (19)
  (10)
  (12)
OFC (0)
 Ningún clasificado


 Sedes 
Para o campionato estabelecéronse nove sedes ao longo do país, ocupando estadios utilizados principalmente para a práctica do fútbol americano. Isto foi debido á inexistencia de grandes estadios especializados en fútbol. A maioría destes estadios estaban situados nas proximidades das grandes cidades. Debido a que a nivel internacional estas áreas era pouco coñecidas, o Comité Organizador chamou ás co nome da área metropolitana que os contiña. Así, as sedes elixidas foron Boston, Chicago, Dallas, Detroit, Nova York, Orlando, Os Ánxeles, San Francisco e a capital Washington. 

No proceso foron descartadas outras sedes en grandes cidades como Atlanta, Denver, Filadelfia, Kansas City, Las Vegas, Miami, Minneapolis, Nova Orleáns, Seattle e Tampa. Dentro das sedes escollidas, tamén se tiveron que descartar varios estadios modernos como o Joe Robbie Stadium de Miami e o Candlestick Park de San Francisco por conflitos de calendario coa Major League Baseball. O estadio máis utilizado foi o Rose Bowl de Pasadena (Os Ánxeles), o cal albergou oito encontros, incluída unha semifinal, o xogo polo terceiro lugar e a final. O Giants Stadium cerca de Nova York albergou sete, incluíndo a outra semifinal; Boston, San Francisco e Dallas seis; Chicago, Washington e Orlando cinco e, finalmente, Detroit catro. A sede de Detroit foi a única que non acolleu ningún encontro da fase de eliminatorias.

 Os Ánxeles San Francisco Detroit Nova York Rose Bowl Stanford Stadium Pontiac Silverdome Giants Stadium Capacidade: 94.194 Capacidade: 84.147 Capacidade: 77.557 Capacidade: 76.322 200px 200px 200px 200px Dallas Cotton Bowl Capacidade: 64.000 200px Chicago Orlando Boston Washington, D.C. Soldier Field Citrus Bowl Foxboro Stadium Robert F. Kennedy Memorial Stadium Capacidade: 63.160 Capacidade: 62.387 Capacidade: 54.456 Capacidade: 53.121 200px 200px 200px 200px

 Fase de grupos 
 Grupo A 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif  63201550  4311154+1 43111330  3310245−1

 Grupo B 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif  7321061+5  5312064+2  3310276+1 13012311−8

 Grupo C 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif  7321053+2  5312064+2  2302145−1  1301214−3

 Grupo D 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif  6320162+4  6320163+3  6320163+3  03003010−10

 Grupo E 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif  43111330  43111220  43111220  43111110

 Grupo F 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif  6320143+1  6320143+1  6320121+1  0300325−3

 Eliminatorias 

 Oitavos de final 

 Cuartos de final 

 Semifinais 

 Terceiro posto 

 Final 

Campión do Mundoborder|150px|Brasil   Cuarto título

 Premios e recoñecementos 
 Goleadores 
Hristo Stoichkov e Oleg Salenko recibiron a Bota de Ouro ao anotar seis goles. En total, foron marcados 141 goles por 81 xogadores, sendo tan só un deles considerado en propia meta.

6 goles
  Hristo Stoichkov
  Oleg Salenko

5 goles
  Romário
  Roberto Baggio
  Jürgen Klinsmann
  Kennet Andersson

4 goles
  Gabriel Batistuta
  Florin Răducioiu
  Martin Dahlin

3 goles

  Bebeto
  Dennis Bergkamp

  Gheorghe Hagi
  José Luis Caminero

  Tomas Brolin

2 goles

  Claudio Caniggia
  Philippe Albert
  Yordan Letchkov
  Adolfo Valencia
  Rudi Völler

  Dino Baggio
  Hong Myung-bo
  Luis García
  Wim Jonk
  Daniel Amokachi

  Emmanuel Amunike
  Ilie Dumitrescu
  Fuad Anwar
  Jon Andoni Goikoetxea
  Adrian Knup

1 gol

  Abel Balbo
  Diego Maradona
  Marc Degryse
  Georges Grün
  Erwin Sánchez
  Branco
  Márcio Santos
  Raí
  Daniel Borimirov
  Nasko Sirakov
  David Embé
  Roger Milla
  François Omam-Biyik
  Hernán Gaviria
  John Harold Lozano
  Lothar Matthäus
  Karl-Heinz Riedle

  John Aldridge
  Ray Houghton
  Daniele Massaro
  Hwang Sun-hong
  Seo Jung-won
  Mohammed Chaouch
  Hassan Nader
  Marcelino Bernal
  Alberto García Aspe
  Bryan Roy
  Gaston Taument
  Aron Winter
  Finidi George
  Samson Siasia
  Rashidi Yekini
  Kjetil Rekdal
  Dan Petrescu

  Dmitri Radchenko
  Fahad Al-Ghesheyan
  Sami Al-Jaber
  Saeed Al-Owairan
  Txiki Begiristain
  Pep Guardiola
  Fernando Hierro
  Luis Enrique
  Julio Salinas
  Henrik Larsson
  Roger Ljung
  Håkan Mild
  Georges Bregy
  Stéphane Chapuisat
  Alain Sutter
  Earnie Stewart
  Eric Wynalda

Autogol
  Andrés Escobar (contra )

 Premios 
 Bota de Ouro ao máximo goleador:  Hristo Stoichkov e  Oleg Salenko
 Balón de Ouro ao mellor xogador:  Romário
 Premio Yashin ao mellor porteiro:  Michel Preud'homme
 Mellor xogador novo:  Marc Overmars
 Premio ao xogo limpo: 
 Premio ao equipo máis entretido: 

 Equipo das estrelas 
A FIFA divulgou o equipo ideal do torneo, o cal foi escollido polos membros do Grupo de Estudos Técnicos da FIFA.

GardametaDefensasMediocampistasDianteiros M. Preud'homme Jorginho
 Márcio Santos
 Paolo Maldini Dunga
 Krasimir Balakov
 Gheorghe Hagi
 Tomas Brolin Romário
 Hristo Stoichkov
 Roberto Baggio

 Clasificación retrospectiva 
Despois do torneo, a FIFA publicou unha clasificación de todos os equipos que competiron na fase final do mundial baseada no progreso da competición, os resultados golbais e a calidade do opoñente.

  Selección          1   B  7  5  2  0  11  3  +8  17 2   E  7  4  2  1  8  5  +3  14 3   B  7  3  3  1  15  8  +7  12 4   D  7  3  1  3  10  11  −1  10 Eliminados en cuartos de final 5   C  5  3  1  1  9  7  +2  10 6   A  5  3  1  1  10  9  +1  10 7   F  5  3  0  2  8  6  +2  9 8   C  5  2  2  1  10  6  +4  8 Eliminados en oitavos de final 9   D  4  2  0  2  7  4  +3  6 10   D  4  2  0  2  8  6  +2  6 11   F  4  2  0  2  4  4  0  6 12   F  4  2  0  2  5  6  −1  6 13   E  4  1  2  1  4  4  0  5 14   A  4  1  1  2  3  4  −1  4 15   A  4  1  1  2  5  7  −2  4 16   E  4  1  1  2  2  4  −2  4 Eliminados na fase de grupos 17   E  3  1  1  1  1  1  0  4 18   B  3  1  0  2  7  6  +1  3 19   A  3  1  0  2  4  5  −1  3 20   C  3  0  2  1  4  5  −1  2 21   C  3  0  1  2  1  4  −3  1 22   B  3  0  1  2  3  11  −8  1 23   F  3  0  0  3  2  5  −3  0 24   D  3  0  0  3  0  10  −10  0

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Copa do Mundo de Fútbol
 Dólar de prata do Mundial de Fútbol de 1994

 Ligazóns externas 
 Páxina web sobre o mundial en da FIFA.com 

*