Mundial de Fútbol de 1986

A Copa do Mundo da FIFA 1986 (en castelán: Copa Mundial de Fútbol México '86) foi a décimo terceira edición do Campionato Mundial de fútbol de seleccións, a competición máis importante deste deporte. Vinte e catro equipos participaron nesta edición, organizada en México entre o 31 de maio e o 29 de xuño de 1986. Inicialmente o torneo ía celebrarse en Colombia mais, debido principalmente a razóns económicas, o país suramericano renunciou, sendo escollido México como nova sede e converténdose así no primeiro país en organizar o mundial en máis dunha ocasión.

O campión do torneo foi a , a cal conseguiu o seu segundo título após o obtido en . O combinado arxentino conseguiu o título após venceren na final á  no Estadio Azteca de Cidade de México por 3−2. O xogador máis destacado da selección arxentina e do torneo, foi Diego Armando Maradona. Son lembrados principalmente os seus dous goles na eliminatoria de cuartos de final ante : a "man de Deus", gol anotado coa man, e o votado como "gol do século". Alén deses dous goles, Maradona anotou outros tres e repartiu cinco asistencias ao seus compañeiros. A asistencia total aos xogos do torneo foi de 2 394 031, o que fai unha media de 46 039 por partido.

O fomrato de competición deste torneo mudou con respecto á anterior edición de . Por un lado, os encontros da última xornada da fase de grupos foron xogados á mesma hora após o acontecido no encontro entre a Alemaña Federal e Austria no que se pactou de antemán un resultado que beneficiaba a ambos equipos. Por outro lado, en lugar de celebrarse dúas fases de grupos, apóa a primeira o resto do torneo foi xogado en formato de eliminatorias. Así, os dous primeiros de cada grupos, máis os catro mellores terceiros, xogaron unha eliminatoria de dezaseis equipos a partido único. Debutaron nesta edición as seleccións do ,  e .

 Elección da sede 
En xuño de 1974, Colombia foi escollido como país organizador da Copa do Mundo de 1986, sendo as futuras sedes as cidades de Bogotá, Medellín, Cali, Pereira e Bucaramanga, así como a posibilidade de incluír tamén Barranquilla. 

 Resultados da votaciónPaísVotos   Única candidata

Colombia aceptou acoller un torneo para dezaseis equipos, porén, a FIFA permitiu a expansión do torneo a 24 no edición de  en España, o cal dificultaba a loxistica da organización. O 25 de outubro de 1982, o Presidente de Colombia Belisario Betancur anunciu a cancelación da organización do evento debido á imposibilidade de cumprir os requisitos mínimos fixados polo Comité Executivo da FIFA. Esta renuncia foi confirmada pola o 5 de novembro dese mesmo ano. Para a elección da nova sede houbo catro países candidatos: o Canadá, o Brasil, os Estados Unidos e México. Con todo, o Brasil retirouse pouco antes da designación, o Canadá non tiña suficientes instalacións futbolísticas e os Estados Unidos non tiñan moitos apoios, polo que preferiron prepararse para organizar unha mellor para a edición de . Ditos países decidiron entón apoiar a candidatura mexicana.

 Resultados da votaciónPaísVotos   Unánime   0   0

Así, México foi escollida o 20 de maio de 1983 como sede do Mundial de 1986. Após teren organizado a edición de , convertéronse no primeiro en país en albergar dúas edicións do torneo. Con todo, a realización do torneo no país norteamericano estivo en perigo ao terremoto de México de 1985, o cal afectou principalmente á Cidade de México e aos seus estados veciños a mañá do 19 de setembro. Este acontecemento provocou a morte de máis de 10 000 persoas, así como considerábeis dnos materiais, polo que o comité organizador chegou a pensar na suspensión do torneo. Porén, os estadios designados como escenarios dos encontros, así como as diferentes infraestruturas futbolísticas, non resultaron afectados, polo que se decidiu continuar coa organización do evento.

 Clasificación 
 Lista de participantes 
Os seguintes foron os vinte e catro equipos participantes nesta edición do torneo.

UEFA (14)















CONCACAF (2)

  (anfitrioa)
CONMEBOL (4)





AFC (2)


CAF (2)


OFC (0)
 Ningún clasificado


 Sedes 
Once cidades acolleron esta edición do mundial. O Estadio Azteca de Cidade de México foi o recinto con maior capacidade do torneo. Nel xogáronse nove encontros, incluíndo a final, sendo así o estadio máis utilizado. Alén dos nove encontros do Azteca, a Cidade de México albergou en total trece encontros, xa que o Estadio Olímpico Universitario acolleu outros catro encontros. Na área metropolitana da capital do país, concretamente en Nezahualcoyotl, xogáronse outros tres encontros, polo que se pode dicir que a área da capital acolleu dezaseis encontros, practicamente un terzo de todos os partidos do mundial. A segunda cidade máis grande de México, Guadalaxara, acolleu un total de dez encontros, sete no Estadio Jalisco e tres no Estadio Tres de Marzo de Zapopan. Por outra banda, Monterrey acolleu oito, catro no Estadio Tecnológico e outros catro no Estadio Universitario de San Nicolás de los Garza. Finalmente, o Estadio Cuauhtémoc de Puebla acolleu cinco encontros.

 Cidade de México Guadalaxara Puebla Estadio Azteca Estadio Olímpico Universitario Estadio Jalisco Estadio Cuauhtémoc Capacidade: 114 600 Capacidade: 72 212 Capacidade: 66 193 Capacidade: 46 416alt=|220x220pxalt=|220x220pxalt=|220x220pxalt=|220x220pxSan Nicolás de los GarzaQuerétaroEstadio UniversitarioEstadio Corregidora Capacidade: 43 780 Capacidade: 38 576alt=|220x220pxalt=|220x220pxNezahualcóyotlMonterreyEstadio Neza 86Estadios en Cidade de MéxicoEstadio Tecnológico Capacidade: 34 536 Capacidade: 33 805alt=|220x220pxalt=|220x220pxTolucaIrapuatoLeónZapopanEstadio Nemesio DíezEstadio Sergio León ChávezEstadio LeónEstadio Tres de Marzo Capacidade: 32 612 Capacidade: 31 336 Capacidade: 30 531 Capacidade: 30 015alt=|220x220pxalt=|220x220pxalt=|220x220pxalt=|220x220px

 Fase de grupos 
 Grupo A 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif5321062+44312054+12302124−21301247−3

 Grupo B 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif5321042+24312043+1331115500300314−3

 Grupo C 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif5321091+85321051+42310229−70300305−5

 Grupo D 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif6330050+54320152+31301226−41301215−4

 Grupo E 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif6330091+83311134−12302127−51301213−2

 Grupo F 
 Equipo Pts PX PG PE PP GF GC Dif4312031+23311131+23311113−22310224−2

 Mellores terceiros 
As catro mellores seleccións que finalizaron en terceiro lugar en cada un dos seis grupos clasificáronse para a seguinte fase.
 Equipo G Pts PX PG PE PP GF GC DifB33111550F3311113−2A2302124−2E2302127−5C2310229−7D1301226−4

 Eliminatorias 

 Oitavos de final 

 Cuartos de final 

 Semifinais 

 Terceiro posto 

 Final 

Campión do Mundoborder|150px|ArxentinaSegundo título

 Premios e recoñecementos 
 Goleadores 
Gary Lineker recibiu a Bota de Ouro ao anotar seis goles. En total, foron marcados 132 goles por 82 xogadores, sendo dous deles considerados en propia meta.

6 goles
  Gary Lineker

5 goles
  Diego Maradona
  Careca
  Emilio Butragueño

4 goles
  Jorge Valdano
  Preben Elkjær Larsen
  Alessandro Altobelli
  Igor Belanov

3 goles
  Jan Ceulemans
  Nico Claesen
  Jesper Olsen
  Rudi Völler

2 goles

  Jorge Burruchaga
  Enzo Scifo
  Josimar
  Sócrates
  Jean-Pierre Papin

  Michel Platini
  Yannick Stopyra
  Fernando Quirarte
  Abderrazak Khairi
  Roberto Cabañas

  Julio César Romero
  Ramón Calderé
  Klaus Allofs

1 gol

  Djamel Zidane
  José Luis Brown
  Pedro Pasculli
  Oscar Ruggeri
  Stéphane Demol
  Erwin Vandenbergh
  Franky Vercauteren
  Daniel Veyt
  Edinho
  Plamen Getov
  Nasko Sirakov
  John Eriksen
  Michael Laudrup
  Søren Lerby
  Peter Beardsley
  Manuel Amoros
  Luis Fernández
  Jean-Marc Ferreri
  Bernard Genghini

  Dominique Rocheteau
  Jean Tigana
  Lajos Détári
  Márton Esterházy
  Ahmed Radhi
  Luis Flores
  Manuel Negrete
  Hugo Sánchez
  Raúl Servín
  Abdelkrim Merry
  Colin Clarke
  Norman Whiteside
  Włodzimierz Smolarek
  Carlos Manuel
  Diamantino
  Gordon Strachan
  Choi Soon-ho
  Huh Jung-moo
  Kim Jong-boo

  Park Chang-sun
  Sergei Aleinikov
  Oleh Blokhin
  Vasyl Rats
  Sergey Rodionov
  Pavlo Yakovenko
  Ivan Yaremchuk
  Oleksandr Zavarov
  Eloy
  Andoni Goikoetxea
  Julio Salinas
  Juan Antonio Señor
  Antonio Alzamendi
  Enzo Francescoli
  Andreas Brehme
  Lothar Matthäus
  Karl-Heinz Rummenigge

Autogoles
  László Dajka (contra a )
  Cho Kwang-rae (contra )

 Premios 
Os seguintes son os premios outogados pola FIFA aos futbolistas máis destacados do torneo:
 Balón de Ouro ao mellor xogador:  Diego Maradona
 Bota de Ouro ao máximo goleador:  Gary Lineker
 Calzado de Prata ao segundo máximo goleador:  Emilio Butragueño,  Careca,  Diego Maradona
 Mellor xogador novo:  Enzo Scifo
 Premio ao xogo limpo: 

 Clasificación retrospectiva 
Despois do torneo, a FIFA publicou unha clasificación de todos os equipos que competiron na fase final do mundial baseada no progreso da competición, os resultados golbais e a calidade do opoñente.

  Selección          1   A  7  6  1  0  14  5  +9  13 2   E  7  3  2  2  8  7  +1  8 3   C  7  4  2  1  12  6  +6  10 4   B  7  2  2  3  12  15  −3  6 Eliminados en cuartos de final 5   D  5  4  1  0  10  1  +9  9 6   B  5  3  2  0  6  2  +4  8 7   D  5  3  1  1  11  4  +7  7 8   F  5  2  1  2  7  3  +4  5 Eliminados en oitavos de final 9   E  4  3  0  1  10  6  +4  6 10   C  4  2  1  1  12  5  +7  5 11   F  4  1  2  1  3  2  +1  4 12   A  4  1  2  1  5  6  −1  4 13   B  4  1  2  1  4  6  −2  4 14   F  4  1  1  2  1  7  −6  3 15   A  4  0  2  2  2  6  −4  2 16    E  4  0  2  2  2  8  −6  2 Eliminados na fase de grupos 17   F  3  1  0  2  2  4  −2  2 18   C  3  1  0  2  2  9  −7  2 19   E  3  0  1  2  1  3  −2  1 20   A  3  0  1  2  4  7  −3  1 21   D  3  0  1  2  2  6  −4  1 22   D  3  0  1  2  1  5  −4  1 23   B  3  0  0  3  1  4  −3  0 24   C  3  0  0  3  0  5  −5  0

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Copa do Mundo de Fútbol

 Ligazóns externas 
 Páxina web sobre o mundial en da FIFA.com 

*