Temperatura de Curie

Substancia Tc (K) MnOFe2O3 573 Y3Fe5O12 560 Cu2MnIn 500 CrO2 386 MnAs 318 Gd 292 Au2MnAl 200 Dy 88 EuO 69 CrBr3  37EuS 16,5 GdCl3 2,2
 Substancia Tc (K) Co 1388Fe 1043 Fe2B 1015 FeOFe2O3 858 NiOFe2O3 858 CuOFe2O3 728 MgOFe2O3 713 MnBi 630 Cu2MnAl 630 Ni 627 MnSb 587 MnB 578
A temperatura de Curie (Tc) ou, por veces, punto de Curie, é a temperatura por riba da cal un corpo ferromagnético perde o seu magnetismo, comportándose como un material puramente paramagnético.

Historia e características
Pierre Curie descubriu canda o seu irmán Jacques o efecto piezoeléctrico en cristais, estabelecendo que a susceptibilidade magnética das substancias paramagnéticas depende do inverso da temperatura, é dicir, que as propiedades magnéticas varían en función da temperatura. En todos os ferromagnetos atopou un descenso da magnetización até que a temperatura chegaba a un valor crítico, chamada temperatura de Curie (Tc), onde a magnetización é igual a cero; por riba da temperatura de Curie, os ferromagnetos compórtanse como substancias paramagnéticas.

Véxase tamén
Ligazóns externas
 vídeo cunha explicación do fenómeno 

Categoría:Ciencia