Montreal Canadiens

O Canadiens de Montréal (en francés) ou Montreal Canadiens (en inglés) é un equipo profesional canadense de hóckey sobre xeo da cidade de Montreal (Quebec) que compite na National Hockey League (NHL), estando encadrado na Atlantic Division da Conferencia Leste. O nome oficial do club é le Club de hockey Canadien. Entre os alcumes do equipo en francés están Les Canadiens (ou Le Canadien), Le Bleu-Blanc-Rouge, La Sainte-Flanelle, Le Tricolore, Les Glorieux (ou Nos Glorieux), Les Habitants, Le CH e Le Grand Club. O principal alcume do equipo en inglés é Habs, unha abreviatura de "Les Habitants".

Fundados en 1909, os Canadiens son o equipo máis antigo de toda a competición e o equipo profesional de hóckey sobre xeo que leva funcionando dende hai máis tempo, e o único equipo da NHL que xa existía antes da fundación da liga. Entre 1909 e 1917 competiu na NHA, e a partir de 1917 comezou a súa andaina na LNH. Son unha das franquías deportivas profesionais norteamericanas máis antigas, sendo a súa historia anterior á de calquera outra franquía canadense con excepción das do fútbol canadense, así como á de calquera franquía estadounidense agás as do béisbol e os Arizona Cardinals da National Football League (NFL). A franquía é un dos equipos denominados "Original Six", o nome que reciben os equipos que competiron na NHL dende 1942 ata a expansión de 1967.

Con 24 títulos é o equipo máis laureado da NHL, moi lonxe dos Toronto Maple Leafs que son o segundo equipo con máis títulos, cun total de 13. O campionato conseguido na tempada 1992-93 foi a última vez que un equipo canadense gañou a Stanley Cup.

 Historia 

 Fundación e primeiros anos 
alt=A group photograph of ten hockey players wearing horizontally striped jerseys with a maple leaf logo surrounding the letters "CAC", along with their coach|right|miniatura|280x280px|Os Montreal Canadiens posan para unha foto de equipo, 1912–13.
En novembro de 1909, o industrial Ambrose O'Brien, de Renfrew, Ontario, estaba en Montreal para adquirir subministracións para un contrato ferroviario. petición do equipo de hóckey Renfrew Creamery Kings, O'Brien asistiu ás reunións da Eastern Canada Hockey Association (ECHA), que tiveron lugar no Hotel Windsor, para representar a Renfrew na súa solicitude para unirse á liga. Na reunión, os donos dos equipos da ECHA rexeitaron a solicitude de Renfrew. No vestíbulo do hotel, O'Brien coñeceu a Jimmy Gardner, director dos Montreal Wanderers, con quen falou de formar unha liga nova que incluiría o Renfrew, os Wanderers, e dous equipos que O'Brien posuía nas cidades mineiras de Ontario de Cobalt e Haileybury. Gardner suxeriu que O'Brien crease un equipo de xogadores francófonos radicado en Montreal, que rivalizase co equipo anglófono dos Wanderers. Como resultado, o 2 de decembro de 1909 fundouse a National Hockey Association (NHA), e Les Canadiens foron creados dous días máis tarde, inicialmente financiados por O'Brien co intento de transferir a propiedade a deportistas francófonos de Montreal canto antes.

Os Canadiens xogaron o seu primeiro partido o 5 de xaneiro de 1910, adestrados por Jack Laviolette. Ante un pavillón cheo con 3.000 espectadores, derrotaron a Cobalt por 7 goles a 6 na prórroga. A vitoria foi borrada dos libros de historia pouco despois, cando a CHA colapsou despois de tan só dúas semanas de competición, e a NHA escolleu reiniciar a tempada despois de absorber os Ottawa Senators e os Montreal Shamrocks da CHA. O primeiro partido dos Canadiens da nova tempada foi disputado o 19 de xaneiro, cunha derrota por 9–4 fronte aos Renfrew Creamery Kings. Os Canadiens gañaron tan só dous dos seus 12 partidos da tempada, e acabaron na última posición da liga de oito equipos.

George Kennedy, dono do Club Athlétique Canadien (CAC), reclamou os dereitos do nome do equipo aos "Canadiens" a tempada seguinte, mais resolveu a disputa comprando o equipo a O'Brien por 7.500 dólares.

Os Canadiens chegaron aos play-offs por primeira vez na tempada 1913–14, cando empataron cos Toronto Blueshirts na cabeza da liga con 26 puntos. Os dous equipos xogaron unha serie de dous partidos para alzarse co campionato, que se decidiu polos goles totais. Georges Vézina conseguiu un shutout fronte aos Blueshirts 2–0 no primeiro partido, mais os Canadiens foron derrotados por 6–0 no segundo e perderon a serie. Dous anos despois, na tempada 1915-16, os Canadiens gañaron o seu primeiro título da NHA, a O'Brien Cup, cun rexistro de 16 vitorias, 7 derrotas e un empate, tres vitorias máis que os segundos clasificados, os Senators. O título conseguido polos Canadiens outorgoulles a súa primeira presenza nas finais da Stanley Cup, onde se enfrontaron aos Portland Rosebuds da Pacific Coast Hockey Association (PCHA). No partido decisivo, disputado en Montreal, Goldie Prodgers marcou o gol gañador cando só faltaban catro minutos para acabar o partido, dando aos Canadiens a súa primeira Stanley Cup.

 Creación da NHL 
A NHA viu o seu final no inverno de 1917 logo de varias longas disputas entre o dono dos Blueshirts Eddie Livingstone e os outros catro equipos da liga sobre quen posuía os dereitos de varios xogadores. Con todo, Canadiens, Wanderers, Senators e Quebec Bulldogs crearon unha nova liga o 26 de novembro, a National Hockey League (NHL), non convidando a unirse a Livingstone. Con todo, os catro equipos comprenderon que sería impensable non ter un equipo de Toronto na súa liga. Tamén necesitaron un cuarto equipo para equilibrar a táboa logo das dificultades económicas que forzaron a desaparición dos Bulldogs (como se viu despois, non tomarían o xeo ata 1919). Con isto en mente, concederon unha franquía "temporal" á Toronto Arena Company, a cal finalmente evolucionou cara aos rivais dos Canadiens, os Toronto Maple Leafs.

miniatura|esquerda|Georges Vezina xogou 16 tempadas nos Montreal Canadiens entre 1910 e 1925. O Vezina Trophy foi nomeado no seu honor.
Joe Malone anotou cinco goles para os Canadiens no seu debut na NHL o 19 de decembro de 1917, unha vitoria sobre os Senators. A liga estivo a piques de rematar para o equipo o 2 de xaneiro de 1918, logo de que un incendio destruíra o Montreal Arena, a casa tanto dos Wanderers como dos Canadiens. Os Canadiens trasladáronse ao Jubilee Arena, un pavillón con capacidade para 3.000 espectadores, mais os Wanderers cesaron as súas operacións, reducindo a NHL a tres equipos. Xogando un renovado calendario de tempada, Montreal gañou a primeira metade do título, mais perdeu o título de liga na segunda metade fronte a Toronto por 10-7 nunha serie a dobre partido decidida polos goles totais.

Os Canadiens gañaron o título da NHL fronte aos Senators na tempada 1918-19, e viaxaron ao oeste para enfrontárense aos campións da PCHA, os Seattle Metropolitans, para conquistar a súa primeira Stanley Cup. As series son máis recordadas pola súa cancelación debido á epidemia de gripe española. Varios xogadores de ambos os dous equipos enfermaron, levando ás autoridades sanitarias de Seattle a cancelar o sexto e decisivo partido. Ante a imposibilidade de Kennedy para atopar xogadores, anunciou que perdera o partido, porén os Metropolitans rexeitaron o título.

Na tempada 1923–24 o equipo finalizou segundo na liga regular tras Ottawa, mais derrotou os Senators nos play-offs para gañar o campionato de liga e chegar á final da Stanley Cup fronte aos Calgary Tigers da Western Canada Hockey League (WCHL). Os Canadiens gañaron a serie ao mellor de tres encontros en dous xogos, conseguindo a súa segunda Stanley Cup. Howie Morenz era a estrela ofensiva da serie, anotando un hat trick no primeiro partido e un gol no segundo.

Para a tempada1924–25, os Canadiens celebraron o seu status de campión mundial cun deseño especial para o seu xersei. O equipo pasou o seu logo CH ás súas mangas e xogou cun gran globo do mundo no frontal dos seus xerseis. Montreal finalizou na terceira posición da clasificación da liga e derrotou Toronto nas semifinais. Os principais xogadores dos Hamilton Tigers rexeitaron participar nunha serie dos play-offs se non se lles pagaban 200$ adicionais a cada un. Ao non ceder nas súas exixencias, o presidente da NHL Frank Calder suspendeu ao equipo enteiro, e declarou campión de liga aos Canadiens. Así, os Habs viaxaron á costa do Pacífico para xogar contra os Victoria Cougars da WCHL nas finais da Stanley Cup de 1925. Os Cougars gañaron as series ao mellor de cinco encontros por 3 a 1; esta foi a última vez que un equipo que non fora da NHL gañou a Stanley Cup.

En 1931 os Canadiens convertéronse no primeiro equipo na historia da Stanley Cup en repetir campionato tras derrotar os Chicago Black Hawks en cinco partidos, revalidando o título conseguido na tempada anterior fronte aos Boston Bruins.

 Gran Depresión e segunda guerra mundial 
miniatura|270px|Os Canadiens en 1942.
A asistencia estaba en declive en toda a liga cando tivo lugar a Gran Depresión. Os Habs rexistraron un balance perdedor na tempada 1932–33, o que reduciu a asistencia. A situación económica obrigou o equipo a vender a Morenz aos Black Hawks en 1934 para tentar recortar custos, nunha decisión moi impopular.

Con perdas de 60 000$ nas dúas tempadas anteriores, os Canadiens foron postos temporalmente á venda en 1935. Dandurand e Cattarinich entraron en negociacións para vender o club e trasladalo a Cleveland (Ohio, Estados Unidos), mais un sindicato local de homes de negocios de Montreal liderado por Maurice Forget e Ernest Savard evitou a transferencia. Porén os Canadiens finalizaron co peor rexistro da liga na 1935–36, o que levou os propietarios a pedir a Cecil Hart que adestrase o equipo, quen aceptou coa condición de que recuperasen a Morenz, que finalmente regresaría logo dun traspaso cos New York Rangers. Mais o seu retorno duraría menos dun ano a causa dunha lesión.

Os Canadiens continuaron a rematar preto das últimas posicións da clasificación da liga durante varias tempadas. A menor puntuación chegou na tempada 1939–40 cando, cun cadro envellecido, os Canadiens só gañaron 10 partidos, o que reduciu a asistencia de público, facendo que Savard e os seus socios considerasen a suspensión de operacións polo menos durante a segunda guerra mundial. En lugar diso venderon a franquía ao propietario do equipo, a Canadian Arena Company.

Neste punto, o alivio chegou dun inesperado propietario dos Maple Leafs. A Depresión forzara xa a tres equipos a pechar ou suspender operacións para non regresar. Ademais, os New York Americans foran tutelados pola liga desde 1936, e considerábase que era cuestión de tempo que desaparecesen. Smythe non quixo ver desaparecer os Canadiens, e suxeriu que Arena Company contratase o ex-adestrador dos Maple Leafs, Dick Irvin. Arena Company aceptou de bo grado a suxestión de Smythe, e volveuse a Irvin para liderar a revitalización do equipo.

En 1943, o esforzo da guerra tivo un efecto devastador en moitos cadros de xogadores. Mais en contraste co resto dos equipos, os Canadiens tan só perderon a un xogador chave, Ken Reardon. O novo fenómeno Maurice Richard tentou alistarse, mais foi rexeitado debido á súa historia médica. Liderados pola "Punch Line" de Richard, Toe Blake e Elmer Lach, os Habs gañaron a súa quinta Stanley Cup en 1944, perdendo tan só cinco partidos na liga regular. Na tempada 1944–45, o equipo gañou 38 partidos e perdeu só oito.

 Era do Original Six 
esquerda|miniatura|Maurice "Rocket" Richard foi a estrela dos Canadiens desde 1942 ata 1960 e o protagonista dos disturbios que tiveron lugar en Montreal en 1955.
Antes da expansión da NHL de 1967, a liga foi reducida a seis franquías, que serían coñecidas despois de 1967 polo nome de "Original Six". Frank J. Selke substituíu a Tommy Gorman como director xeral dos Canadiens en 1946, e mantívose no posto ata 1964.

En marzo de 1955, Richard foi suspendido para o resto da tempada, incluídos os play-offs, logo de recibir unha sanción durante un partido por atacar a Hal Laycoe de Boston e posteriormente agredir un xuíz de liña que interveu. A suspensión provocou unha vaga de ira contra o presidente da liga Clarence Campbell, que foi advertido de que non asistise ao partido programado en Montreal logo de ter recibido numerosas ameazas de morte, principalmente por parte de franco-canadenses que o acusaban de parcialidade antifrancesa. Nos exteriores do estadio rexistráronse disturbios que foron coñecidos como Affaire Richard. Este incidente puxo en evidencia a separación cultural crecente entre o Quebec francés e o Canadá inglés, e o disturbio é a miúdo descrito como unha manifestación temperá da Revolución Tranquila do Quebec.

A tempada 1955-56 foi a primeira de Toe Blake como adestrador xefe, que foi contratado para axudar a controlar o temperamento de Richard. A vitoria de 1956 iniciou unha serie de cinco Stanley Cups consecutivas sen precedentes para os Canadiens entre 1956 e 1960; a final de 1960 foi a décima participación consecutiva de Montreal nas series polo campionato.

Cando a NHL instituíu o draf afeccionado en 1963, concedéuselles aos Canadiens a opción de substituír a súa primeira elección con dous "Cultural Picks" que podía ser utilizado para escoller dous xogadores franco-canadenses antes de que calquera outro equipo fixese as súas seleccións. O equipo utilizou unha destas eleccións en 1968, e ambas en 1969, cando seleccionou a Réjean Houle e Marc Tardif, dúas grandes promesas. Esta opción foi eliminada despois do draft de 1969.

Selke retirouse en 1964 e foi sucedido por Sam Pollock. Pollock, que con frecuencia é considerado o mellor director xeral da historia da NHL, levou os Canadiens a conquistar nove campionatos da Stanley Cup durante os 14 anos nos que estivo ao temón do equipo. Unha das súas tácticas chave foi traspasar vellas estrelas aos equipos de expansión a cambio de eleccións no draft, o que levou o equipo a elixir os futuros Hall of Famers Guy Lafleur, Larry Robinson e Ken Dryden. Os Canadiens gañaron dous títulos consecutivos en 1965 e 1966, e chegou á final de 1967 fronte ao Toronto como gran favorito. A cidade de Montreal confiaba tanto nos Canadiens que construíra un espazo para a Stanley Cup no recinto da Expo 67, mais os Canadiens caeron fronte aos Maple Leafs na última final da NHL da época dos Original Six.

 1967–79: era das expansións 
dereita|miniatura|Larry Robinson, retratado en 2008, xogou 17 tempadas en Montreal, gañando seis campionatos.
A NHL dobrou o seu tamaño a 12 equipos na tempada 1967–68 e organizouse en dúas divisións: a División Leste, cos seis equipos orixinais, e a División Oeste, na que se encadraron as seis franquías de expansión. O formato dos play-offs foi construído de xeito que un equipo constituído se enfrontase a un equipo de expansión nas finais da Stanley Cup. Os Canadiens recuperáronse da súa derrota en 1967 para varrer os St. Louis Blues por catro partidos a cero tanto en 1968 como en 1969 para conseguir o seu 15º e 16º títulos.

Os Canadiens quedaron fóra dos play-offs na tempada 1969–70, perdendo a última praza para as series no Leste nun desempate cos Rangers, sendo a única vez entre 1948 e 1995 na que os Canadiens non conseguiron clasificarse para os play-offs. Con todo, o equipo recuperouse na tempada 1970–71, gañando a súa 17ª Stanley Cup. Porén, a pesar do seu triunfo, Al MacNeil foi cesado como adestrador despois de tan só unha tempada en medio de conflitos con varios xogadores, entre eles Henri Richard, que describiu a MacNeil como "incompetente" durante os play-offs. MacNeil foi substituído por Scotty Bowman, un nativo de Montreal e antigo adestrador dos Blues. Bowman adestrou os Canadiens durante oito tempadas, gañando cinco Stanley Cups, incluíndo catro consecutivas entre 1976 e 1979.

Seguindo o éxito das Summit Series en 1972, organizáronse unha serie de partidos de exhibición entre equipos da NHL e a Liga Soviética coñecidos como Super Series. Na véspera do Aninovo de 1975, os Canadiens enfrontáronse ao Exército Vermello Soviético nun partido que é considerado como un dos mellores xogados nunca. Un concurso entre os dous mellores equipos de hóckey do mundo, o partido finalizou con empate a 3 goles grazas á magnífica actuación do porteiro soviético Vladislav Tretiak, que conseguiu 35 paradas.

Os Canadiens da tempada 1976–77 gañaron 60 partidos nunha liga de 80 partidos, perdendo tan só oito partidos, e tan só un na súa casa. Os Canadiens eran tan dominantes que Dryden queixouse a The Hockey News de que estaba "un pouco aburrido" pola falta de competitividade. A tempada 1978–79 coroou a serie de catro campionatos consecutivos despois de derrotar na final aos Rangers en cinco partidos.

O dominio dos Canadiens a finais da década de 1970 debeuse en parte á presenza da liga rival World Hockey Association (WHA) (que se iniciara en 1972) — os Canadiens tiveron moito máis éxito en comparación con outros equipos da NHL na súa resistencia aos intentos da WHA de atraer os mellores talentos. Os Canadiens xogaron un papel central na fusión de 1979 coa WHA, que fixo que os Edmonton Oilers, Hartford Whalers, Quebec Nordiques e Winnipeg Jets se unisen á NHL. Logo de anos de negociación, chegouse a un acordo de fusión entre as dúas ligas, mais os dirixentes da NHL rexeitaron o acordo por un voto. A maioría dos equipos estadounidenses da NHL estaban a favor da fusión, en parte porque pensaban que os axudaría a desafiar ao dominio de Montreal, mentres que en contra do acordo se manifestaron os Canadiens, que, xunto cos Vancouver Canucks e os Toronto Maple Leafs, opúñanse á división dos dereitos televisivos da Hockey Night in Canada entre seis equipos en lugar de tres. Ao escoitar o resultado da votación, os seareiros de Edmonton, Quebec e Winnipeg iniciaron un boicot aos produtos vendidos por Molson, os propietarios dos Canadiens dende 1978. O boicot, xunto coa presión da Cámara dos Comúns do Canadá, levaron a Montreal e Vancouver a reverter as súas posicións cando se produciu unha nova votación o 22 de marzo de 1979, que finalmente permitiría a fusión das dúas ligas.

 Anos de transición e últimas Stanley Cups 
miniatura|dereita|Vincent Damphousse liderou os Canadiens en anotación nos play-offs de 1993, conseguindo 23 puntos en 20 partidos.
Os Canadiens entraron na década de 1980 en transición logo da retirada de varios xogadores destacados, mais mantendo a Guy Lafleur como estrela ofensiva do equipo Porén as primeiras tempadas dos anos 1980, malia terse clasificado para os play-offs, non foron boas, caendo nas primeiras roldas fronte aos novatos Minnesota North Stars, os Edmonton Oilers e os Quebec Nordiques, o que rompeu o mito dos Canadiens. Bob Gainey, logo da derrota na primeira rolda en 1982 fronte aos Nordiques, afirmou:

A sorte do equipo mudou en 1986, cando o porteiro novato Patrick Roy guiou os Canadiens ao seu 23º campionato da Stanley Cup logo de derotar os Calgary Flames na primeira final canadense dende 1967. Os Canadiens de 1986 eran novos e estaban liderados polo adestrador xefe novato Jean Perron e o dianteiro Claude Lemieux, amais de Roy, que se converteu no xogador máis novo na historia da NHL en gañar o Conn Smythe Trophy. Tres anos despois, os dous equipos reencontráronse nas finais da Stanley Cup, a final canadense máis recente, na que os Flames saíron vitoriosos en seis partidos, converténdose tamén no primeiro equipo que derrotou os Canadiens como visitante para gañar o título no xeo do Forum.

A Stanley Cup celebrou o seu 100 aniversario en 1993, regresando de novo ao Canadá coa 24ª vitoria dos Canadiens, o campionato da NHL máis recente gañado por un equipo canadense. Despois de perder o primeiro partido da súa semifinal da Adams Division fronte aos Quebec Nordiques na prórroga, os Canadiens gañaron dez partidos na prórroga no seu camiño ao título, establecendo un récord de máis vitorias consecutivas na prórroga nun play-off na NHL. A vitoria na final fronte a Los Angeles Kings viuse empañada por un dos peores disturbios da historia de Montreal, nos que os seareiros causaron máis 2,5 millóns de dólares en danos á propiedade no centro da cidade e 168 feridos.

Os Canadiens non puideron repetir o seu éxito na tempada 1993–94, cando o equipo caeu eliminado en sete partidos polos Bruins. A derrota de Montreal no sexto partido foi o último partido das series eliminatorias no Montreal Forum. O equipo non foi quen de clasificarse para os play-offs na tempada 1994–95, sendo a primeira vez en 25 anos que os Canadiens non se clasificaron, e a terceira vez en 55 tempadas. Montreal reucuperouse para regresar aos play-offs na tempada 1995-96, mais o futuro do equipo alterouse o 2 de decembro de 1995, cando os Canadiens foron humillados 11-1 polos Red Wings.

Mentres, os cambios na economía deportiva levaron aos Canadiens a construír un novo pavillón en 1996 para incrementar os seus ingresos. O último partido no Forum tivo lugar o 11 de marzo de 1996, unha vitoria por 4–1 sobre os Dallas Stars. Deste xeito, os Canadiens deixaban a que fora a súa casa durante 72 tempadas, e onde gañaron máis de 1.500 partidos e 22 Stanley Cups. Cinco días despois do peche do Montreal Forum, os Canadiens xogaron o seu primeiro partido no Molson Centre (agora rebautizado Centre Bell), un pavillón con capacidade para 22.500 espectadores. No partido inaugural, Montreal derrotou os Rangers 4–2, co primeiro gol marcado por Vincent Damphousse.

Na tempada 1998-99, cando finalizaron na derradeira posición da Northeast Division, os Canadiens comezaron un longo período de mediocridade, perdéndose os play-offs en catro das súas dez tempadas seguintes e non conseguindo pasar á segunda rolda ata 2010. A falta de éxito nos play-offs do equipo puxo fin á serie de vitorias na Stanley Cup a ritmo dunha por década dende os anos 1910 aos 1990. Os malos resultados levaron a especulacións sobre a posible venda e traslado do equipo se este non recibía axudas do goberno para axudar a aliviar as presións do sistema tributario do Quebec e o valor mínimo histórico do dólar canadense. Os Canadiens desmentiron o rumor, con todo Molson contratou o banco de investimentos Morgan Stanley para examinar a súa futura implicación nos deportes. Montreal non se clasificou para os play-offs nas seguintes dúas tempadas, e as perdas anuais de 10-12 millóns de dólares e o desexo de centrarse no seu negocio principal cervexeiro levou a Molson a poñer á venda a franquía no verán de 2001.

 Novo milenio 

Os anos 2000 comezaron coa venda da franquía por parte da familia Molson. A falta de compradores locais e de subvencións fixeron que se temese que o equipo seguise o camiño dos Winnipeg Jets e os Quebec Nordiques e acabase por ser localizado nos Estados Unidos. O empresario estadounidense George N. Gillett Jr. mercou unha participación do 80,1% do equipo e o 100% do Molson Centre por 275 millóns de dólares. Como parte do acordo, Molson mantivo o 19,9% do equipo e concedéuselle o dereito de rexeitar calquera futura venda por Gillett; ademais, a Xunta de Goberno da NHL está obrigada a aprobar por unanimidade calquera intento por trasladar o equipo a unha nova cidade.

A venda da franquía mellorou lixeiramente os resultados e os Canadiens conseguiron a clasificación para os play-offs na tempada 2001-02, mais caeron eliminados na segunda rolda en seis partidos fronte aos Carolina Hurricanes Logo dun ano sen clasificarse para a post-tempada, os Canadiens regresaron ás series na tempada 2003-04, caendo na segunda rolda en catro partidos fronte aos Tampa Bay Lightning, que finalmente se alzarían coa Stanley Cup.

O lockout da tempada 2004-05 cancelou a tempada completa. Logo de terse perdido os play-offs na tempada 2006–07, os Canadiens recuperáronse para gañar o seu primeiro título de división en 15 anos na tempada 2007–08, así como o seu primeiro título de campión de conferencia na liga regular dende 1989.
esquerda|miniatura|270x270px|Os Canadiens fronte aos Bruins durante a tempada do seu centenario.
A propiedade dos Canadiens pasou unha vez máis á familia Molson en 2009 logo de que Gillett vendera o equipo, o Centre Bell, e o Gillett Entertainment Group a unha alianza encabezada por Geoff Molson e na que estaban tamén os seus irmáns Andrew e Justin. Ao contrario da era pre-Gillett, o equipo é agora propiedade privada da familia Molson e non da cervexeira Molson, que agora é unha división de Molson Coors. No xeo, o equipo chegou aos play-offs na tempada 2009-10 como oitavo clasificado por segundo ano consecutivo, eliminando o campión da Conferencia Leste na liga regular, os Washington Capitals e os defensores do título, os Pittsburgh Penguins, nas dúas primeiras roldas. Porén, os Habs perderon nas finais da Conferencia Leste fronte aos Philadelphia Flyers.

Os Habs finalizaron a tempada 2011–12 na última posición da súa conferencia en máis de 80 anos, con lesións que decimaron o equipo durante toda a tempada. Despois dunha tempada decepcionante, o equipo recuperouse na tempada 2012–13, acurtada polo lockout, pasando da 15ª posición á segunda, mais perdendo 4-1 fronte aos Ottawa Senators na primeira rolda dos play-offs. Na tempada seguinte, os Canadiens chegaron de novo aos play-offs logo dunha tempada de 100 puntos, eliminando na primeira rolda aos Tampa Bay Lightning en catro partidos. Logo enfrontáronse aos campións do Presidents' Trophy, os Boston Bruins, aos que eliminaron en sete partidos para chegar ás finais da Conferencia Leste por segunda vez dende a vitoria da Stanley Cup de 1993. Con todo, caeron eliminados polos New York Rangers en seis partidos. Na tempada 2014–15, o equipo gañou o seu terceiro título de división dende 1992, eliminando os Ottawa Senators na primeira rolda dos play-offs en seis partidos, pero perderon na segunda rolda fronte aos Lightning en seis partidos.

Os Habs comezaron a tempada 2015–16 cunha racha de nove vitorias, e conseguiron un rexistro de 18-4-3 nos primeiros dous meses de competición. Con todo, logo de conseguir gañar 19 dos seus 26 primeiros partidos, o equipo comezou a perder moitos partidos e perdeu a numerosos xogadores, incluído Price, polas lesións. Finalmente os Canadiens finalizaron na sexta posición da Atlantic Division e non se clasificaron para os play-offs por primeira vez dende a tempada 2011-12.

 Rivalidades 

 Boston Bruins 

miniatura|esquerda|Os Bruins e os Canadiens no TD Garden durante os himnos.
As máis antigas rivalidades da NHL datan da época do Original Six. Unha rivalidade tradicional estableceuse nesta época entre os Boston Bruins e os Montreal Canadiens. Ningún outro equipo da NHL se enfrontou a outro opoñente coma os Bruins aos Canadiens: ao finalizar a tempada 2013-14 os dous equipos enfrontáranse 721 veces na liga regular, con 263 vitorias para os de Boston por 348 polos de Montreal; e 170 veces nos play-offs cun rexistro de 71 a 106 para os canadenses.

Como noutras rivalidades, os momentos máis intensos son nas roldas eliminatorias dos play-offs. Así, entre 1946 e 1987, os Bruins os Canadiens enfrontáronse dezaoito veces con outras tantas vitorias para o equipo canadense. Os Canadiens conseguiron un total de vinte e catro Stanley Cups na súa historia, entre elas sete gañadas fronte aos Bruins. Na semifinal de 1952, Maurice Richard dos Canadiens sufriu unha lesión na cara logo de ter recibido un golpe co xeonllo no primeiro período do sétimo partido. Volveu ao partido antes da súa finalización e marcoulle dous goles a "Sugar" Jim Henry para cualificar o seu equipo para a seguinte rolda dos play-offs.. Unha célebre fotografía do final do partido mostra a parte superior do ollo vendado de Richard co sangue corréndolle pola cara dándolle a man a Henry cun ollo morado.En Strachan, « Cent ans de hockey », páx 34

Outro momento intenso da rivalidade produciuse durante a tempada 1954-55. O 13 de marzo no pavillón de Boston, Maurice Richard chegou ás mans con Hal Laycoe. Un xuíz de liña tentou tres veces conter a Richard, mais só logrou inmobilizar o xogador quebequés mentres que Laycoe tivo a oportunidade de darlle unha boura. Nervioso, Richard xirouse e golpeou o xuíz que o mantiña nunha posición perigosa. Richard recibiu unha sanción no partido, así como unha suspensión ata o final da tempada e para todos os partidos dos play-offs; Laycoe pola súa banda non recibiu ningunha sanción. A isto seguíronlle unha serie de disturbios provocados polos seareiros de Montreal, coñecidos co nome de «disturbios Maurice Richard» ou «disturbios do Forum».En Hornby, «Les grands moments du Hockey», páxs 42 e 43..

Na tempada 1970-1971, os Bruins finalizaron na primeira posición a liga regular con máis de 10 puntos de vantaxe sobre o segundo clasificado do leste (New York Rangers) e o líder do oeste (Chicago Blackhawks), e máis de 20 sobre os outros 5 clasificados para os play-offs.NHL (2010) Official Guide & Record Book, p. 156 Boston defendía o título da Stanley Cup e partía como favorito nas series eliminatorias para revalidar o título. Na primeira rolda enfrontáronse Boston e Montreal, e durante o segundo encontro os Bruins gañaban aos Canadiens por 5 goles a 1, mais os canadenses remontaron o partido e gañaron por 5 a 7. Finalmente os Canadiens gañaron a serie, chegando á final, onde gañarían a Chicago para alzarse coa súa 17ª Stanley Cup..

En 1988, despois de 18 derrotas consecutivas nas series eliminatorias contra os Canadiens, os Bruins, a pesar de que perderon o primeiro partido, eliminaron os seus rivais por primeira vez en 45 anos. Despois desta vitoria, os duelos entre os dous equipos están equilibrados, contando os Bruins con sete vitorias fronte a cinco dos Canadiens.

+ 1928-1958 Tempada Rolda Puntuacións Resultados Balance 1928-29  Semifinal  1-01-03-2  16px|alt=derrota 3-0  0-1 1929-30  Final  0-33-4  16px|alt=vitoria 0-2  1-1 1930-31  Semifinal  5-40-13-43-12-3  16px|alt=vitoria 2-3  2-1 1942-43  Semifinal  5-45-33-20-45-4  16px|alt=derrota 4-1  2-2 1945-46  Final  3-42-32-43-23-6  16px|alt=vitoria 1-4  3-2 1946-47  Semifinal  1-31-24-21-53-4  16px|alt=vitoria 1-4  4-2 1951-52  Semifinal  1-50-44-13-21-02-31-3  16px|alt=vitoria 3-4  5-2 1952-53  Final  2-44-10-33-70-1  16px|alt=vitoria 1-4  6-2 1953-54  Semifinal  0-21-83-40-2  16px|alt=vitoria 0-4  7-2 1954-55  Semifinal  0-21-34-23-41-5  16px|alt=vitoria 1-4  8-2 1956-57  Final  1-50-12-42-01-5  16px|alt=vitoria 1-4  9-2 1957-58  Final  1-25-20-33-12-33-5  16px|alt=vitoria 2-4  10-2

+ 1967-1988 Tempada Rolda Puntuacións Resultados Balance 1967-68  Cuartos de final  1-23-52-52-3  16px|alt=vitoria 0-4  11-2 1968-69  Semifinal  2-33-45-03-22-41-2  16px|alt=vitoria 2-4  12-2 1970-71  Cuartos de final  3-15-71-35-27-33-82-4  16px|alt=vitoria 3-4  13-2 1976-77  Final  3-70-32-41-2  16px|alt=vitoria 0-4  14-2 1977-78  Final  1-42-34-04-31-41-4  16px|alt=vitoria 2-4  15-2 1978-79  Semifinal  2-42-52-14-31-55-24-5  16px|alt=vitoria 3-4  16-2 1983-84  Final de división  1-21-30-5  16px|alt=vitoria 0-3  17-2 1984-85  Semifinal de división  5-33-52-47-60-1  16px|alt=vitoria 2-3  18-2 1985-86  Semifinal de división  1-32-33-4  16px|alt=vitoria 0-3  19-2 1986-87  Semifinal de división  2-63-44-52-4  16px|alt=vitoria 0-4  20-2 1987-88  Semifinal de división  2-54-33-12-04-1  16px|alt=derrota 4-1  20-3

+ Dende 1988 Tempada Rolda Puntuacións Resultados Balance 1988-89  Final de división  2-32-34-53-22-3  16px|alt=vitoria 1-4  21-3 1989-90  Final de división  1-05-46-31-43-1  16px|alt=derrota 4-1  21-4 1990-91  Final de división  2-13-43-22-64-12-32-1  16px|alt=derrota 4-3  21-5 1991-92  Final de división  6-43-23-22-0  16px|alt=derrota 4-0  21-6 1993-94  Cuartos de final de conferencia  3-22-36-32-51-23-25-3  16px|alt=derrota 4-3  21-7 2001-02  Cuartos de final de conferencia  2-56-43-55-21-21-2  16px|alt=vitoria 2-4  22-7 2003-04  Cuartos de final de conferencia  3-02-12-34-31-52-52-0  16px|alt=vitoria 3-4  23-7 2007-08  Cuartos de final de conferencia  1-42-32-10-15-15-40-5  16px|alt=vitoria 3-4  24-7 2008-09  Cuartos de final de conferencia  4-25-14-24-1  16px|alt=derrota 4-0  24-8 2010-11  Cuartos de final de conferencia  0-21-34-25-42-11-24-3  16px|alt=derrota 4-3  24-9 2013-14  Semifinal de conferencia  4-33-52-41-02-40-43-1  16px|alt=vitoria 3-4  25-9

 Toronto Maple Leafs 

A rivalidade entre os Canadiens e os Maple Leafs comezou en 1917, cando chegou á NHL un equipo de Toronto, convertendo a rivalidade entre as dúas cidades canadenses na máis antiga da liga. Os dous equipo téñense enfrontado en máis de 700 ocasións na liga regular, e xogaron máis de 70 partidos nos play-offs, cun balance favorable aos de Montreal en ambos os casos, con 342 vitorias para os Canadiens na liga regular fronte ás 286 dos Maple Leafs, e 42 vitorias dos Canadiens por 29 dos Maple Leafs nas series eliminatorias. A pesar disto, os de Toronto gañaron tres das cinco finais nas que se enfrontaron ambos os equipos.

A primeira vez que ambos os equipos se enfrontaron nos play-offs foi na tempada inaugural da NHL, cando os daquela denominados Blueshirts gañaron as series e a Stanley Cup, mais curiosamente os dous equipos só se reencontraron nos play-offs unha vez entre 1918 e 1940, en 1925. A última vez que ambos os equipos se enfrontaron nos play-offs foi na tempada 1978-79, cando os Canadiens se impuxeron con claridade aos de Toronto por un contundente 4-0.

+ 1918-1960 Tempada Rolda Puntuacións Resultados Balance 1917-18  Final  7-33-4  16px|alt=derrota 7-10  0-1 1924-25  Semifinal  3-22-0  16px|alt=vitoria 5-2  1-1 1943-44  Semifinal  1-35-12-14-111-0  16px|alt=vitoria 4-1  2-1 1944-45  Semifinal  0-12-34-13-410-32-3  16px|alt=derrota 2-4  2-2 1946-47  Final  6-00-42-41-23-11-2  16px|alt=derrota 2-4  2-3 1950-51  Final  2-33-21-22-32-3  16px|alt=derrota 1-4  2-4 1958-59  Final  5-33-12-33-25-3  16px|alt=vitoria 4-1  3-4 1959-60  Final  4-22-15-24-0  16px|alt=vitoria 4-0  4-4

+ Dende 1960 Tempada Rolda Puntuacións Resultados Balance 1962-63  Semifinal  1-32-30-23-10-5  16px|alt=derrota 1-4  4-5 1963-64  Semifinal  2-01-23-23-54-20-31-3  16px|alt=derrota 3-4  4-6 1964-65  Semifinal  3-23-12-32-43-14-3  16px|alt=vitoria 4-2  5-6 1965-66  Semifinal  4-32-05-24-1  16px|alt=vitoria 4-0  6-6 1966-67  Final  6-20-32-36-21-41-3  16px|alt=derrota 2-4  6-7 1977-78  Semifinal  5-33-26-12-0  16px|alt=vitoria 4-0  7-7 1978-79  Cuartos de final  5-25-14-35-4  16px|alt=vitoria 4-0  8-7

 Quebec Nordiques 

Os Montreal Canadiens mantiveron unha forte rivalidade co outro equipo quebequés presente na National Hockey League durante a década de 1980 e a primeira metade dos anos 1990, os Quebec Nordiques. Os enfrontamentos entre ambos os equipos foron coñecidos como a "Batalla de Quebec". A rivalidade entre ambos os equipos non se trasladou inmediatamente ao xeo e a maior rivalidade comezou nos play-offs da tempada 1981-82, cando os Nordiques eliminaron os Habs no quinto partido da serie cun gol gañador de Dale Hunter, e durou ata a tempada 1994-95, cando o equipo foi trasladado a Denver.

Durante o tempo que os Nordiques competiron na NHL enfrontáronse 113 veces aos seus veciños de Montreal, cun rexistro claramente favorable aos Canadiens, con 39 vitorias, 26 derrotas e 12 empates, e con 449 goles para os Canadiens por 367 dos Nordiques. Os dous equipos enfrontáronse cinco veces nos play-offs, cun balance de tres vitorias a dúas favorable ao equipo de Montreal, que venceu en 17 partidos por 14 dos Nordiques, anotando 105 goles fronte a 85 dos do Quebec. A rivalidade cos Habs dexenerou o 20 de abril de 1984 nunha liorta multitudinaria entre os xogadores de ambos os equipos que finalizou con 200 minutos de penalización e 12 xogadores expulsados nun partido que se acabaron adxudicando os de Montreal por 5 goles a 3 e que foi chamado "Good Friday Massacre".

 Tempada Rolda Puntuacións Resultados Balance Referencia 1981-82  Semifinais de división  1-53-21-26-23-2  16px|alt=derrota 3-2  1-0   1983-84  Final de división  2-44-11-24-34-03-5  16px|alt=virtoria 2-4  1-1   1984-85  Final de división  2-14-66-73-15-15-23-2  16px|alt=derrota 4-3  2-1   1986-87  Final de división  7-52-17-23-22-32-33-5  16px|alt=virtoria 3-4  2-2   1992-93  Semifinal de división  2-31-41-22-35-42-6  16px|alt=virtoria 2-4  2-3  

 Identidade do equipo 
 Logo e equipación 
Os dous máis antigos e recoñecibles logos deportivos, o clásico 'C' e 'H' dos Montreal Canadiens empregáronse por primeira vez xuntos na tempada 1917-18, cando o club mudou o seu nome de "Club athlétique Canadien" a "Club de hockey Canadien", antes de evolucionar á súa forma actual en 1952–53. O "H" é sinónimo de "hockey", non de "Habitants", unha crenza popular. Segundo NHL.com, o primeiro home que se referiu ao equipo como "the Habs" foi o estadounidense Tex Rickard, propietario do Madison Square Garden, en 1924. Rickard aparentemente díxolle a un reporteiro que o "H" no xersei dos Canadiens era de "Habitants".

As cores do equipo dende 1911 son o azul, o vermello e o branco. A camisola local é predominantemente de cor vermella. Hai catro raias horizontais azuis e brancas, unha a través de cada brazo, unha cruzando o peito, e outra a través da liña da cintura. A principal camisola como visitante é principalmente branca cunha raia vermella e azul que cruza o peito, vermella ao final dos dous brazos e nos hombreiros. O deseño básico ten estado en uso dende 1914 e adoptou a súa forma actual en 1925, xeralmente con poucos cambios. Debido á longa historia do equipo e á súa importancia no Quebec, a camisola ten sido denominada La Sainte-Flanelle.

Os Canadiens empregaron múltiples deseños antes de adoptar o deseño mencionado en 1914. A camisola orixinal da tempada 1909-10 era azul cun "C" branco. A segunda tempada tiñan unha camisola vermella cunha folla de pradairo verde co "C", e os pantalóns verdes. Posteriormente, a tempada anterior á adopción da actual imaxe do equipo, os Canadiens vestiron unha camisola de deseño "poste de barbeiro con raias vermellas, brancas e azuis, e cun logo que representaba unha folla de pradairo coas iniciais "CAC", "Club athlétique Canadien". Os tres deseños foron empregados durante a tempada 2009-10 como parte do centenario dos Canadiens.

As cores dos Canadiens son un aspecto claramente identificable da cultura franco-canadense. No conto "The Hockey Sweater", Roch Carrier describiu a influencia dos Canadiens e a súa camisola nas comunidades rurais do Quebec durante a década de 1940. A historia converteuse posteriormente nunha curta de animación, The Sweater, narrada por Carrier. Unha pasaxe do conto aparece no billete de cinco dólares canadenses de 2002.

 Lema Nos bras meurtris vous tendent le flambeau, à vous toujours de le porter bien haut. To you from failing hands we throw the torch. Be yours to hold it high. A vós, desde as nosas mans fracasadas, lanzámosvos o facho. Que sexa voso para que o manteñades en alto. 

O lema vén do poema de John McCrae "In Flanders Fields" que foi escrito en 1915, o ano que os Canadiens gañaron a súa primeira Stanley Cup. O lema aparece na parede do vestiario dos Canadiens, orixinalmente no Montreal Forum e actualmente no Bell Centre.

 Mascota 

miniatura|dereita|Youppi! é a mascota dos Canadiens dende 2004.
A principios da tempada 2004–05, os Canadiens adoptaron a Youppi! como a súa mascota oficial, converténdose deste xeito na primeira mascota na longa historia do equipo, que daquela contaba con 96 anos. Youppi! naceu en 1979, e durante moito tempo foi a mascota dos Montreal Expos, un equipo de béisbol que competiu na Major League Baseball ata que foi trasladado a Washington, D.C. en 2004, mudando o seu nome polo de Washington Nationals e deixando a Youppi!. Co cambio, Youppi! converteuse na primeira mascota nas ligas profesionais de América do Norte en cambiar de liga.

 Medios de comunicación 
Mentres que o hóckey foi retransmitido por radio, a canle de televisión francófona Radio-Canada retransmitiu o primeiro partido de hóckey televisado da historia do Canadá co partido que o 11 de outubro de 1952 enfrontou os Canadiens e os Detroit Red Wings.

Os partidos dos Montreal Canadiens son retransmitidos a nivel local tanto en inglés como en francés. Na radio, os partidos dos Canadiens son retransmitidos en francés por CHMP 98.5, e en inglés por CKGM, TSN Radio 690, que adquiriu os dereitos de emisión en inglés nun acordo por sete anos a partir da tempada 2011-12.

Os dereitos de televisión rexional en francés están en posesión de Réseau des sports baixo un acordo de 12 anos, efectivo dende a tempada 2014–15. Unha irmá da rede en lingua inglesa TSN, RDS foi a única canle deportiva en lingua francesa no Canadá ata a creación ne 2011 de TVA Sports, e foi a anterior canle nacional en posuír os dereitos en francés da NHL; como resultado, os Canadiens previron un contrato rexional independente, e permitiron que os seus partidos fosen televisados a nivel nacional como parte do paquete de dereitos a nivel nacional de RDS.

Con TVA Sports converténdose na posuidora dos dereitos nacionais en francés na tempada 2014–15 a través dun acordo de sub-licenza con Rogers Communications, a empresa matriz de RDS, Bell Media posteriormmente anunciou un acordo por 12 anos para manter os dereitos rexionais para os partidos dos Canadiens non retransmitidos por TVA Sports. Como resultado, os partidos na RDS sufriron un apagamento fóra do mercado doméstico dos Canadiens do Quebec, Provincias Atlánticas do Canadá e parte de Ontario. Polo menos 22 partidos á tempada dos Canadiens (principalmente a través de La super soirée LHN das noites dos sábados), incluídos todos os partidos dos play-offs, son televisados a nivel nacional por TVA Sports.

Os dereitos rexionais de televisión en lingua inglesa están en posesión de Sportsnet East mediante un acordo de tres anos anunciado por Rogers o 2 de setembro de 2014, con partidos seleccionados (tres na súa tempada inaugural) retransmitidos en CJNT City Montreal. Os demais partidos son retransmitidos a nivel nacional a través do mencionado acordo dos dereitos da NHL de Rogers (incluíndo partidos adicionais en Sportsnet, City, ou en CBC durante Hockey Night in Canada), dando así os dereitos a Rogers de todas as canles en inglés dos Canadiens. Os partidos rexionais dos Canadiens en Sportsnet East e City son comentados por John Bartlett e Jason York. Anteriormente TSN posuíu os dereitos rexionais de televisión en inglés para os partidos dos Canadiens dende 2010 ata 2014. Foron comentados por Dave Randorf en play-by-play; estes dereitos non foron renovados por Bell Media despois da tempada 2013–14.

 Pavillóns 
Dende 1996, os Montreal Canadiens xogan os seus partidos como local no Centre Bell (coñecido ata 2002 como Centre Molson), se ben xogou a maior parte da súa historia no Forum de Montréal (entre 1926 e 1996), e algunhas tempadas no Aréna Mont-Royal, no Westmount Arena, e no Aréna Jubilée. Dende a primeira tempada da franquía, o equipo de Montreal empregou os cinco pavillóns para os seus partidos como local nos seguintes períodos:

 Pavillóns empregados polos Montreal Canadiens Imaxe Nome Inicio Fin CapacidadeA capacidade dos pavillóns que se indica corresponde ao número de espectadores en competicións de hóckey sobre xeo. 150px  Aréna Jubilée  19091917  19101919  3.200 150px  Westmount Arena  1910  1918  4.300-10.000  150px  Aréna Mont-Royal  1920  1926  6.000  150px  Forum de Montréal  1924  1996  18.000 150px  Centre Bell  1996  en uso  21.287

Arena Jubilée
Construído orixinalmente en 1908 e con capacidade para 3.200 espectadores, o Aréna Jubilée foi o primeiro pavillón empregado polos Canadiens nos seus partidos como local nos seus partidos da NHA. O primeiro partido oficial do equipo no pavillón disputouse o 5 de xaneiro de 1910, no que os locais derrotaron a Cobalt por 7 goles a 6 na prórroga. Neste recinto xogou a súa primeira tempada e entre 1918 e 1919, logo do incendio do Montreal Arena o 2 de xaneiro de 1918. Logo da súa primeira tempada, os Canadiens trasladáronse ao Westmount Arena, un pavillón de maior capacidade.

Westmount Arena
miniatura|O Westmount Arena despois do lume.
O segundo pavillón no que xogaron como local os Canadiens foi o Westmount Arena. O pavillón foi inaugurado o 31 de decembro de 1898 e tiña unha capacidade máxima para 10.000 espectadores, 4.300 sentados. Neste pavillón os Canadiens gañaron a súa primeira Stanley Cup en 1916. En 1915 instalouse no pavillón a primeira planta de fabricación de xeo artificial de Montreal.

O 2 de xaneiro de 1918 o lume destruíu o pavillón causando danos por valor de 150.000 dólares. A destrución do pavillón provocou o regreso do equipo ao Arena Jubilée.

Aréna Mont-Royal
Aberto parcialmente sen concluír o 10 de xaneiro de 1920, o Aréna Mont-Royal acolleu durante cinco anos os partidos como local dos Canadiens. O primeiro partido oficial xogouse o mesmo día da inauguración, enfrontando aos Canadiens e aos Toronto St. Patricks, rematando o partido cunha contundente vitoria dos locais por 14 goles a 7 con seis goles de Newsy Lalonde. Unha semana despois da súa inauguración, partes da balaustrada caeron antes dun partido fronte aos Ottawa Senators, facendo que a policía parase a venda de entradas en 6.500.

Forum de Montréal
Denominado por Sporting News "o edificio con máis historia da historia do hóckey",, o Forum de Montréal, foi inaugurado o 24 de xuño de 1924,2012-2013 Montreal Canadiens Media Guide o Forum de Montréal converteuse no fogar dos Canadiens en 1926. Con todo, o equipo participou na inauguración do novo pavillón o 29 de novembro de 1924 cunha derrota dos Toronto St. Pats por 7 goles a 1. Os Canadiens compartiron o Forum cos seus veciños e rivais Montreal Maroons dende a súa chegada ata 1996, e nel conseguiron 22 das súas 24 Stanley Cups. O Forum pechou as súas portas o 11 de marzo de 1996 no medio dunha longa ovación dos afeccionados.

Inaugurado cunha capacidade para 9.300 espectadores, o Forum sufriu varias ampliacións ao longo da súa historia:

 9.300, 12.500 con prazas de pé (1924-1949)
 13.551, 15.551 con prazas de pé (1949-1968)
 16.500, 19.000 con prazas de pé (1968-1978)
 16.074, 18.076 con prazas de pé (1978-1991)
 16.259, 17.959 con prazas de pé (1991-1996)

Na súa primeira tempada no Forum, os Canadiens tiveron unha media de 8.409 espectadores. Coas sucesivas ampliacións estes rexistros foron aumentando ata rexistrar na súa derradeira tempada no pavillón unha media de 18.233 espectadores.

Centre Bell
En marzo de 1996 os Canadiens trasladáronse ao Centre Bell (inicialmente chamado Molson Centre, e rebautizado co seu nome actual en febreirode 2002), un pavillón con capacidade para 21.273 espectadores, o que o converte no maior pavillón adicado ao hóckey sobre xeo en América do Norte. O primeiro partido dos Canadiens na súa nova casa celebrouse o 16 de marzo de 1996, no que se derrotando aos New York Rangers por 4-2, mentres que o primeiro partido dos play-offs o 21 de abril dese mesmo ano.

Os Canadiens conseguiron unha media de máis de 20.000 espectadores en cada unha das súas tempadas dende que se trasladaron ao Centre Bell, e dende xaneiro de 2004 os Canadiens teñen vendido todas as entradas para cada partido como local. Na tempada 2009-10 o equipo rexistrou o maior número de espectadores da NHL cun total de 872.193, conseguindo unha media de 21.273. O equipo rexistrou os seguintes datos de asistencia:
miniatura|350px|Interior do Centre Bell durante un partido entre os Montreal Canadiens e os Buffalo Sabres.
 Datos de asistencia ao Centre Bell Ano Asistencia media 1997  21.001 1998  20.771 1999  20.740 2000  20.205 2001  20.105 2002  20.027 2003  20.672 2004  20.555 2005  lockout 2006  21.273 2007  21.273 2008  21.273 2009  21.273 2010  21.273 2011  21.273 2012  21.273 2013  21.273 2014  21.273 2015  21.287 2016  21.288

 Equipos afiliados 
As franquías da NHL teñen un cadro limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto permítelles recrutar xogadores xoves na repesca anual permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams'' en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a mercé das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxelan no tempo. Dende os seus inicios, os Canadiens tiveron as seguintes afiliacións principais:

 Equipos afiliados dos Montreal Canadiens Período Equipo Liga 1926-1927 New Haven Eagles Can-Am 1928-1933 Providence Reds Can-Am 1935-1936 Springfield Indians Can-Am 1936-1941 New Haven Eagles AHL 1941-1943 Washington Lions AHL 1945-1954 Buffalo Bisons AHL 1948-1949 Dallas Texans USHL 1949-1951 Cincinnati Mohawks AHL 1950-1953 Montreal Royals LHSQ 1953-1959 Montreal Royals LHQ 1955-1956 Shawinigan Falls Cataracts LHQ 1955-1956 Winnipeg Warriors WHL 1956-1960 Rochester Americans AHL 1958-1959 Spokane Spokes WHL 1959-1963 Hull-Ottawa Canadiens EPHL 1959-1961 Montreal Royals EPHL 1959-1961 Spokane Comets WHL 1960-1961 Cleveland Barons AHL 1962-1967 Quebec Aces AHL 1963-1964 Cleveland Barons AHL 1963-1965 Omaha Knights CHL 1965-1969 Houston Apollos CHL 1967-1969 Cleveland Barons AHL 1969-1971 Montreal Voyageurs AHL 1969-1970 Salt Lake Golden Eagles WHL 1971-1984 Nova Scotia Voyageurs AHL 1974-1975 Syracuse Eagles AHL 1984-1990 Sherbrooke Canadiens AHL 1990-1999 Fredericton Canadiens AHL 1990-1991 Fort Wayne Komets IHL 1999-2002 Quebec Citadelles AHL 2002-2014 Hamilton Bulldogs AHL

 Afiliacións secundarias 
Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Canadiens tiveron as seguintes afiliacións secundarias:

 Equipos afiliados dos Montreal Canadiens Período Equipo Liga 1956-1957 Winnipeg Warriors WHL 1958-1959 Regina Pats SJHL 1960-1961 Peterborough Petes OHL 1960-1961 Regina Pats SJHL 1967-1973 Muskegon Mohawks IHL 1975-1977 Beauce Jaros NAHL 1976-1977 Kalamazoo Wings IHL 1980-1985 Flint Generals IHL 1985-1987 Saginaw Generals IHL 1992-1993 Flint Bulldogs UHL 1992-1996 Wheeling Thunderbirds ECHL 1996-1997 Wheeling Nailers ECHL 1997-1999 New Orleans Brass ECHL 2000-2001 Tallahassee Tiger Sharks ECHL 2001-2002 Mississippi Sea Wolves ECHL 2002-2003 Columbus Cottonmouths ECHL 2004-2006 Long Beach Ice Dogs ECHL 2006-2010 Cincinnati Cyclones ECHL 2010-2013 Wheeling Nailers ECHL

 Personalidades 
 Xogadores 
 Cadro actual 
Esta sección presenta o cadro de xogadores dos Montreal Canadiens. Este efectivo pode variar ao longo da tempada en función das lesións e os reforzos procedentes dos equipos afiliados a Montreal: os St. John's Icecaps da American Hockey League e os Brampton Beast da ECHL.

 Capitáns do equipo 
miniatura|Jack Laviolette, primeiro capitán na historia dos Canadiens.
Dende a súa primeira tempada, o equipo dos Canadiens tivo 28 capitáns. O primeiro capitán da historia da franquía foi nomeado na tempada 1910 da National Hockey Association (NHA), a primeira tempada dos Canadiens, e foi o canadense Jack Laviolette. Dende 2015 o posto de capitán é ocupado por Max Pacioretty. Excepto tres, todos os capitáns do equipo naceron no Canadá, sendo o estadounidense Chris Chelios o primeiro xogador non canadense en ser nomeado capitán do equipo de Montreal na tempada 1989-90, mais exercendo como co-capitán xunto co canadense Guy Carbonneau, que na seguinte tempada sería capitán en solitario. O segundo xogador non nado no Canadá en ser nomeado capitán foi o finlandés Saku Koivu, que foi o xogador que máis anos exerceu de capitán cun total de dez. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son:

{|
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|colspan=4|
 Capitáns entre 1909 e 1956 Nome(s) Período Jack Laviolette  1909–10 Newsy Lalonde  1910–11 Jack Laviolette  1911–12 Newsy Lalonde  1912–13 Jimmy Gardner  1913–15 Howard McNamara  1915–16 Newsy Lalonde  1916–22 Sprague Cleghorn  1922–25 Billy Coutu  1925–26 Sylvio Mantha  1926–32 George Hainsworth  1932–33 Sylvio Mantha  1933–36 Albert "Babe" Siebert  1936–39 Walter Buswell  1939–40 Toe Blake  1940–48 Bill Durnan  1948  (xaneiro-abril) Emile Bouchard  1948–56
</td>{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|+ style="background:#FFFFFF; border-top:#BE2F37 5px solid; border-bottom:#20376E 5px solid;" | Capitáns dende 1956
|-
! scope="col" | Nome(s)
! scope="col" | Período
|-
| Maurice Richard || 1956–60
|-
| Doug Harvey || 1960–61
|-
| Jean Beliveau || 1961–71
|-
| Henri Richard || 1971–75
|-
| Yvan Cournoyer || 1975–79
|-
| Serge Savard || 1979–81
|-
| Bob Gainey || 1981–89
|-
| Guy Carbonneau e Chris Chelios || 1989–90
|-
| Guy Carbonneau || 1990–94
|-
| Kirk Muller || 1994–95
|-
| Mike Keane || 1995  (abril–decembro)
|-
| Pierre Turgeon || 1995–96
|-
| Vincent Damphousse || 1996–99
|-
| Saku Koivu || 1999–2009
|-
| Vacante || 2009-2010
|-
| Brian Gionta || 2010–14
|-
| Max Pacioretty || 2015-
|}
|}

 Eleccións na primeira rolda do draft 

Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Dende a creación do draft en 1963 ata 1969 os Canadiens contaron coa opción dos chamados "Cultural Picks", polos cales o equipo quebequés podía substituír a súa primeira elección por dous xogadores franco-canadenses antes de que calquera outro equipo realizara as súas eleccións, opción que o equipo empregou nunha ocasión en 1968, e ambas en 1969. Ao longo da súa historia, os Canadiens escolleron cinco veces en primeira posición, seleccionando a Garry Monahan (1963), Michel Plasse (1968), Réjean Houle (1969), Guy Lafleur (1971) e Doug Wickenheiser (1980). A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft'' da NHL dos Montreal Canadiens:
miniatura|Doug Wickenheiser, elixido no 1º posto do draft polos Canadiens en 1980.
miniatura|Alex Galchenyuk, elixido no 3º posto do draft da NHL polos Canadiens en 2012.
{|
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|colspan=4|
 1963 a 1981 Ano Nome do xogador Posto Equipo (liga) 1963  Garry Monahan  1º  Equipo júnior de St.Michael's 1964  Claude Chagnon  6º  Equipo de Rosemont 1965  Pierre Bouchard  5º  St-Vincent de Paul Jr. B 1966  Phil Myre  5º  Shawinigan Bruins (LHJQ)  1967  Elgin McCann  8º  Weyburn Red Wings (LHJS)  1968  Michel PlasseRoger BelisleJim Pritchard  1º2º3º  Drummondville Rangers (LHJMQ)Montréal-Nord CastorsJets de Winnipeg (WHL) 1969  Réjean HouleMarc Tardif 1º2º  Montreal Junior Canadiens (OHA)Montreal Junior Canadiens (OHA) 1970  Ray MartyniukChuck Lefley  5º6º  Flin-Flon Bombers (WHL)Brandon Wheat Kings (WHL) 1971  Guy LafleurChuck ArnasonMurray Wilson  1º7º11º  Quebec Remparts (LHJMQ)Flin-Flon Bombers (LHOC)67's d'Ottawa (AHO) 1972  Steve ShuttMichel LarocqueDave GardnerJohn Van Boxmeer  4º6º8º14º  Toronto Marlboros (OHA)67's d'Ottawa (OHA)Toronto Marlboros (AHO)Guelph CMC's (SOJHL) 1973  Bob Gainey  8º  Peterborough Petes (OHA) 1974  Cam ConnorDoug RisebroughRick ChartrawMario TremblayGord McTavish  5º7º10º12º15º  Flin-Flon Bombers (WHL)Kitchener Rangers (AHO)Kitchener Rangers (OHA)Montreal Bleu-Blanc-Rouge (LHJMQ)Sodbury Wolves (OHA) 1975  Robin SadlerPierre Mondou  9º15º  Edmonton Oil Kings (WHL)Montreal Bleu-Blanc-Rouge (LHJMQ) 1976  Peter LeeRod SchuttBruce Baker  12º13º18º  Ottawa 67's (OHA)Sudbury Wolves (OHA)Ottawa 67's (OHA) 1977  Mark NapierNorm Dupont  10º18º  Birmingham Bulls (WHA)Verdun Junior Canadiens (LHJMQ) 1978  Dan GeoffrionDave Hunter  8º17º  Cornwall Royals (LHJMQ)Sudbury Wolves (OHA) 1979  Ningunha elección na primeira rolda 1980  Doug Wickenheiser  1º  Regina Pats (WHL) 1981  Mark HunterGilbert DelormeJan Ingman  7º18º19º  Brantford Alexanders (OHL)Chicoutimi Saguenéens (LHJMQ)Färjestads BK (Elitserien) 
 Dende 1982 Ano Nome do xogador Posto Equipo (liga) 1982  Alain Heroux  19º  Chicoutimi Saguenéens (LHJMQ) 1983  Alfie Turcotte  17º  Portland Winterhawks (WHL) 1984  Petr SvobodaShayne Corson  5º8º  CHZ Litvinov (1. liga)Brantford Alexanders (OHL) 1985  José CharbonneauTom Chorske  12º16º  Drummondville Voltigeurs (LHJMQ)Minneapolis Southwest (MSHSL)  1986  Mark Pederson  15º  Medicine Hat Tigers (WHL) 1987  Andrew Cassels  17º  Ottawa 67's (OHL) 1988  Éric Charron  20º  Trois-Rivières Draveurs (LHJMQ) 1989  Lindsay Vallis  13º  Seattle Thunderbirds (WHL) 1990  Turner Stevenson  12º  Seattle Thunderbirds (WHL) 1991  Brent Bilodeau  17º  Seattle Thunderbirds (WHL) 1992  David Wilkie  20º  Kamloops Blazers (WHL) 1993  Saku Koivu  21º  TPS Turku (SM-liiga) 1994  Brad Brown  18º  North Bay Centennials (OHL) 1995  Terry Ryan  8º  Tri-City Americans (WHL)  1996  Matt Higgins  18º  Moose Jaw Warriors (WHL) 1997  Jason Ward  11º  Erie Otters (OHL) 1998  Éric Chouinard  16º  Quebec Remparts (LHJMQ) 1999  Ningunha elección na primeira rolda 2000  Ron HainseyMarcel Hossa  13º16º  Universidade de Lowell (NCAA)Portland Winterhawks (WHL) 2001  Mike KomisarekAlexander Perezhogin  7º25º  Universidade de Míchigan (NCAA)Avangard Omsk (Superliga) 2002  Chris Higgins  14º  Universidade de Yale (NCAA) 2003  Andrei Kostitsyn  10º  CSKA Moscova (Superliga) 2004  Kyle Chipchura  18º  Prince Albert Raiders (WHL) 2005  Carey Price  5º  Tri-City Americans (WHL) 2006  David Fischer  20º  Apple Valley High School (MSHSL) 2007  Ryan McDonaghMax Pacioretty  12º22º  Cretin Derham Hall (MSHSL)Sioux City Musketeers (USHL) 2008  Ningunha elección na primeira rolda 2009  Louis Leblanc  18º  Omaha Lancers (USHL) 2010  Jarred Tinordi  22º  Estados Unidos sub-18 (USHL) 2011  Nathan Beaulieu  17º  Saint-Jean Sea Dogs (LHJMQ) 2012  Alex Galchenyuk  3º  Sarnia Sting (LHO) 2013  Michael McCarron  25º  United States National Development Team (USHL) 2014  Nikita Chtcherbak  26º  Saskatoon Blades (WHL) 2015  Noah Juulsen  26º  Everett Silvertips (WHL) 2016  Mikhail Sergatchiov  9º  Windsor Spitfires (OHL)
|}

 Líderes históricos 
Esta sección presenta as estatísticas dos xogadores dos Canadiens que superaron os 500 puntos nas súas carreiras. As estatísticas refírense só aos puntos conseguidos cos Montreal Canadiens e os mellores rexistros en cada campo son sinalados en letra grosa:Farber, « Le siècle du Canadien », page 109

Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
 Líderes históricos dos Montreal Canadiens Xogador Pos  PX  G   A  Pts Guy Lafleur  RW  962  518  728  1.246 Jean Béliveau  C  1.125  507  712  1.219 Henri Richard  C  1.256  358  688  1.046 Maurice Richard  RW  978  544  421  965 Larry Robinson  D  1.202  197  686  883 Yvan Cournoyer  RW  968  428  435  863 Jacques Lemaire  C  853  366  469  835 Steve Shutt  LW  871  408  368  776 Bernard Geoffrion  RW  766  371  388  759 Saku Koivu  C  792  191  450  641 Elmer Lach  C  664  215  408  623 Mats Näslund  LW  617  243  369  612 Dickie Moore  LW  654  254  340  594 Claude Provost  RW  1.005  254  335  589  Mario Tremblay  RW  852  258  326  584 Guy Lapointe  D  777  166  406  572 Peter Mahovlich  C  581  223  346  569 Guy Carbonneau  C  912  221  326  547 Toe Blake  LW  569  235  292  527 Bobby Rousseau  RW  643  200  322  522 Bob Gainey  LW  1160  239  263  502 Ralph Backstrom  C  844  215  287  502

 Números retirados 
miniatura|Números retirados no Centre Bell.
Os Canadiens retiraron quince números en honor a dezaoito xogadores, o maior número entre todos os equipos da National Hockey League, e o terceiro maior do total das catro maiores ligas profesionais dos Estados Unidos e o Canadá. Todos os xogadores homenaxeados naceron no Canadá, e Howie Morenz foi o primeiro xogador honrado o 2 de novembro de 1937.

 Números retirados dos Montreal Canadiens NºXogadorPosiciónCarreiraData da retirada 1 Jacques Plante  G   1953-63  7 de outubro de 1995 2 Doug Harvey D  1947-61  26 de outubro de 1985 3 Emile Bouchard  D   1941-56  4 de decembro de 2009 4 Jean Beliveau  C  1952-71  9 de outubro de 1971 5 Bernie Geoffrion  RW  1950-64  11 de marzo de 2006 Guy Lapointe  D  1968-82  8 de novembro de 2014  7 Howie Morenz  C   1923-37  2 de novembro de 1937 9 Maurice Richard  RW  1943-60   6 de outubro de 1960 10 Guy Lafleur  RW   1971-85   16 de febreiro de 1985 12  Dickie Moore  LW   1953-63  12 de novembro de 2005 Yvan Cournoyer  RW   1964-79    12 de novembro de 2005  16  Henri Richard  C   1955-75   10 de decembro de 1975 Elmer Lach  C  1940-54  4 de decembro de 2009  18 Serge Savard  D  1967-81  18 de novembro de 2006  19 Larry Robinson  D    1972-89  19 de novembro de 2007 23 Bob Gainey  LW   1974-89  23 de febreiro de 2008  29 Ken Dryden  G  1970-79   29 de xaneiro de 2007  33 Patrick Roy   G  1985-95  22 de novembro de 2008

 Adestradores 

O primeiro adestrador do equipo foi «Jack» Laviolette, quen dirixiu o equipo na súa primeira tempada na NHA. Na etapa dos Canadiens anterior ao seu ingreso na NHL estiveron ao cargo do banco cinco adestradores (contando po propio Laviolette). O último adestrador dos Canadiens na NHA foi Newsy Lalonde, que se converteu no primeiro adestrador do equipo na NHL. Os Canadiens chegaron por primeira vez aos play-offs da NHA na tempada 1913-14 baixo a dirección de Jimmy Garner, mais foi con Lalonde con quen o equipo conseguiu o primeiro título da súa historia dúas tempadas despois. A continuación os adestradores que dirixiron o equipo na NHA:

 Adestradores dos Montreal Canadiens na NHA # Nome Etapa 1 « Jack » Laviolette 1909-1910 2 Adolphe Lecours 1910-1911 3 Napoléon Dorval 1911-1913 4 Jimmy Garner 1913-1915 5 Newsy Lalonde 1915-1917Newsy Lalonde seguiu a dirixir ao equipo nas primeiras tempadas da NHL, sendo o primeiro adestrador da franquía na competición.

Dende a chegada dos Canadiens á NHL o equipo tivo un total de 24 adestradores distintos. Algúns destes adestradores dirixiron o equipo en máis dunha etapa, como Newse Lalonde, Léo Dandurand, Cecil Hart e Calude Ruel. Polo banco do equipo pasaron algúns adestradores que se fixeron cargo do equipo durante un breve período como adestradores interinos entre o cesamento dun adestrador e o nomeamento doutro. O adestrador que máis partidos dirixiu na historia da franquía foi Toe Blake (914), conseguindo tamén o maior número de vitorias (500), o maior número de puntos na liga regular (1.159), e é o adestrador con máis partidos dirixidos e gañados nos play-offs (119 adestrados e 82 gañados). Toe Blake foi o adestrador co cal a franquía conquistou máis Stanley Cups, cun total de oito nas tempadas 1955–56, 1956–57, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1964–65, 1965–66, 1967–68. A continuación os rexistros dos distintos adestradores que dirixiron aos Canadiens na NHL:

 Adestradores dos Montreal Canadiens na NHL#NomeEtapaLiga regularPlay-offsLogrosReferencia PA V D E/OT PTS % V PA V D E % V1Newsy LalondeNewsy Lalonde, Babe Siebert, Sylvio Mantha, Dick Irvin, Toe Blake, Bernie Geoffrion, Jacques Lemaire, Jacques Laperriere e Bob Gainey foron introducidos no Hockey Hall of Fame como xogadores.1917-22955144—102.5377520.7141 O'Brien Trophy (1918–19)2Léo Dandurand1922–2613164636134.5116510.8331 Stanley Cup (1923–24)2 Prince of Wales Trophy (1923–24, 1924–25)3Cecil Hart1926-322681487248344.6422913124.5172 Stanley Cups (1929–30, 1930–31)—Newsy Lalonde1932-34112455314104.4644022.000—Léo Dandurand1934–35321415331.4842020.0004Sylvio Mantha1935–364811261133.344——————Cecil Hart1936-39126485325121.480835—.3755Jules Dugal19391896321.583312—.3336Babe SiebertBabe Siebert foi nomeado adestrador xefe para a tempada 1939-40, mmais morreu afogado durante a pretempada.1939–40———————————7Alfred Lépine1939–40481033525.260—————8Dick Irvin1940-558964313131521014.5661156253—.5393 Stanley Cups (1943–44, 1945–46, 1952–53)9Toe Blake1955-689145002551591159.6341198237—.6898 Stanley Cup championships (1955–56, 1956–57, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1964–65, 1965–66, 1967–68)10Claude Ruel1968-70175954931221.63114122—.8571 Stanley Cup (1968–69)11Al MacNeil1970–71553115971.64520128—.6001 Stanley Cup (1970–71)12Scotty Bowman1971-79634419110105943.744987028—.7145 Stanley Cups (1972–73, 1975–76, 1976–77, 1977–78, 1978–79)Gañador do Jack Adams Award 1976–7713Bernie Geoffrion197930159636.600——————Claude Ruel1979-81130773320174.6691367—.46214Bob Berry1981-842231167136268.601826—.25015Jacques Lemaire1984-8597483712108.557271512—.55616Jean Perron1985-882401268430282.588483018—.6251 Stanley Cup (1985–86)17Pat Burns1988-9232017410442390.609563026—.536Gañador do Jack Adams Award en 1988–8918Jacques Demers1992-952201078627241.54827198—.7041 Stanley Cup (1992–93)intJacques Laperrière199510100.000—————19Mario Tremblay1995-97159716325167.5251138—.27320Alain Vigneault1997-0026610911839257.4831046—.40021Michel Therrien2000-03190777736190.5001266—.50022Claude Julien2003-06159726225169.5311147—.364intBob Gainey2006412315349.598624—.33323Guy Carbonneau2006-092301248323271.5891257—.417intBob Gainey20091666416.500404—.00024Jacques Martin2009-11196967525217.554261214—.462intRandy Cunneyworth2011-12501823945.450——————Michel Therrien2012–presente2121256423273.644221111—.500

 Presidentes 
Dende a fundación da franquía en 1909, 14 persoas sucedéronse no posto de presidente do Canadiens. O primeiro presidente foi John Ambrose O'Brien, fundador da National Hockey Association e da propia franquía. O 30 de xuño de 2011, Pierre Boivin anunciou que deixaría o posto de presidente, sendo sucedido polo daquela copropietario maioritario do club Geoff Molson. Os presidentes dos Canadiens ao longo da súa historia foron os seguintes:

 Presidentes dos Montreal Canadiens Director xeral Inicio Fin John Ambrose O'Brien  1909  1910 Hector Bisaillon  1910  1913 Urgèle Boucher  1913  1916 George Kendall  1916  1921 Athanase David  1921  1935 Ernest Savard  1935  1938 Donat Raymond  1938  1957 Hartland de Montarville Molson  1957  1964 David Molson  1964  1972 Jacques Courtois  1972  1978 Morgan McCammon  1978  1982 Ronald Corey  1982  1999 Pierre Boivin  1999  2011 Geoff Molson  2011  No cargo

 Directores xerais 
Dende a súa creación, os Canadiens tiveron 17 directores xerais. O primeiro director xeral foi Jack Laviolette, que foi ademais xogador do equipo entre 1909 (cos Canadiens na NHA) e 1918 (co equipo de Montreal xa na NHL), compartindo o cargo con Joseph Cattarinich. Os directores xerais da franquía foron:

 Directores xerais dos Montreal Canadiens Director xeral Inicio Fin Jean-Baptiste « Jack » Laviolette  1909  1910 Joseph Cattarinich  1909  1910 George Kennedy  1910  1921 Joseph Viateur « Léo » Dandurand  1921  1935 Ernest Savard  1935  1936 Cecil Hart  1936  1939 Jules Dugal  1939  1940 Thomas Patrick « Tommy » Gorman  1940  1946 Frank J. Selke  1946  1964 Sam Pollock  1964  1978 Irving Grundman  1978  1983 Serge Savard  1983  1995  Réjean Houle  1995  2000 André Savard  2000  2003 Bob Gainey  2003  2010 Pierre Gauthier  2010  2012 Marc Bergevin  2012  No cargo

 Membros do Hall of Fame 
63 persoas relacionadas cos Canadiens foron introducidas no Hockey Hall of Fame. 36 destes xogadores son de tres dinastías destacadas separadas: 12 entre 1955 e 1960, 11 entre 1964 e 1969, e 13 entre 1975 e 1979. Howie Morenz e Georges Vezina foron os primeiros xogadores dos Canadiens en recibir o honor en 1945, mentres que Chris Chelios foi o máis recentemente introducido, en 2013.

 Xogadores 
51 xogadores dos Canadiens forman parte do Hall of Fame:

 Xogadores incluídos no Hockey Hall of FameXogadorNacionalidadePosiciónAno de entrada Howie Morenz  C 1945 Georges Vézina  G 1945 Aurele Joliat  LW 1947 Newsy Lalonde  C 1950 Joe Malone  C 1950 Sprague Cleghorn  D 1958 Herb Gardiner  D 1958 Sylvio Mantha  D 1960 Maurice "Rocket" Richard   RW 1961 Joe Hall D 1961 George Hainsworth G 1961 Harry Cameron D 1962 Jack Laviolette D 1962 Jimmy Gardner LW  1962 Didier Pitre RW  1962 Albert "Babe" Siebert D  1964 Bill Durnan   G 1964 Marty Barry C 1965 Ken Reardon D 1966 Hector "Toe" Blake LW 1966 Emile Bouchard D 1966 Elmer Lach C 1966 Tom Johnson D 1970 Jean Beliveau C 1972 Bernard "Boom Boom" Geoffrion RW  1972 Doug Harvey D 1973 Dickie Moore LW  1974 Gord Drillon    RW  1975 Jacques Plante G  1978 Henri "Pocket Rocket" Richard C  1979 Lorne "Gump" Worsley G  1980 Frank Mahovlich LW  1981 Yvan Cournoyer   RW 1982 Ken Dryden   G 1983 Jacques Lemaire   C 1984 Bert Olmstead   LW 1985 Serge Savard   D 1986 Jacques Laperriere   D 1987 Guy Lafleur   RW 1988 Tony Esposito   G 1988 Bud O'Connor   C 1988 Bob Gainey   LW 1992 Guy Lapointe   D 1993 Steve Shutt   LW 1993 Larry Robinson   D 1995 Denis Savard  C  2000 Rod Langway  D  2002 Patrick Roy   G 2006 Dick Duff   LW 2006 Doug Gilmour   C 2011 Chris Chelios   D  2013

 Outras personalidades no Hall of Fame 
As seguintes personalidades son membros do Hockey Hall of Fame na categoría de Builders, que inclúen presidentes, propietarios de franquías, adestradores ou membros dos medios de comunicación. O primeiro introducido foi o vicepresidente William Northy en 1945. O máis recentemente introducido foi o adestrador Pat Burns en 2014.

 Outras personalidades incluídas no Hockey Hall of Fame NomeNacionalidadeCargoAno de entrada William Northey  Vicepresidente  1945 Hon. Donat Raymond  Propietario  1958 Dick Irvin  Adestrador  1958 Frank J. Selke  Director xeral  1960 J. Ambrose O'Brien  Propietario  1962 Leo Dandurand  Propietario  1963 Tommy Gorman  Director xeral  1963 Hon. H de M Molson  Propietario  1973 Joe Cattarinich  Propietario  1977 Sam Pollock   Director xeral  1978 Scotty Bowman Adestrador  1991 Pat Burns Adestrador  2014

 Trofeos da NHL e internos 
 Trofeos colectivos 
Stanley Cup
250px|miniatura|A Stanley Cup.
O trofeo final para un equipo na NHL, a Stanley Cup é entregada ao campión das series eliminatorias dende a tempada 1926-27.Antes da tempada 1926-27, outros equipos non afiliados á NHL estaban autorizados a competir pola Stanley Cup..

Os Canadiens ostentan actualmente o récord da NHL en número de campionatos conseguidos cun total de 24 Stanley Cups. A seguinte táboa amosa os anos nos que os Canadiens conseguiron o trofeo, o resultado da serie final, o adversario na final, e os nomes do adestrador e do capitán do equipo esa tempada.

 Títulos da Stanley Cup Ano Resultado Adversario Adestrador dos Canadiens Capitán dos Canadiens Referencias 1915-1916  3-2  Portland Rosebuds  Édouard « Newsy » Lalonde  Howard McNamara    1923-1924  2-0  Vancouver Maroons  Léo Dandurand  Sprague Cleghorn    1929-1930  2-0  Boston Bruins  Cecil Hart  Sylvio Mantha   1930-1931  3-2  Chicago Black Hawks  Cecil Hart  Sylvio Mantha    1943-1944  4-0  Chicago Blackhawks  Dick Irvin  Hector « Toe » Blake    1945-1946  4-1  Boston Bruins  Dick Irvin  Hector « Toe » Blake    1952-1953  4-1  Boston Bruins  Dick Irvin  Émile « Butch » Bouchard    1955-1956  4-1  Detroit Red Wings  Hector « Toe » Blake  Émile « Butch » Bouchard    1956-1957  4-1  Boston Bruins  Hector « Toe » Blake  Maurice « Rocket » Richard    1957-1958  4-2  Boston Bruins  Hector « Toe » Blake  Maurice « Rocket » Richard    1958-1959  4-1  Toronto Maple Leafs  Hector « Toe » Blake  Maurice « Rocket » Richard    1959-1960  4-0  Toronto Maple Leafs  Hector « Toe » Blake  Maurice « Rocket » Richard   1964-1965  4-3  Chicago Blackhawks  Hector « Toe » Blake  Jean Béliveau    1965-1966  4-2  Detroit Red Wings  Hector « Toe » Blake  Jean Béliveau    1967-1968  4-0  St. Louis Blues  Hector « Toe » Blake  Jean Béliveau    1968-1969  4-0  St. Louis Blues  Claude Ruel  Jean Béliveau    1970-1971  4-3  Chicago Blackhawks  Claude Ruel et Al MacNeil  Jean Béliveau    1972-1973  4-2  Chicago Blackhawks  Scotty Bowman  Henri Richard    1975-1976  4-0  Philadelphia Flyers  Scotty Bowman  Yvan Cournoyer    1976-1977  4-0  Boston Bruins  Scotty Bowman  Yvan Cournoyer    1977-1978  4-2  Boston Bruins  Scotty Bowman  Yvan Cournoyer    1978-1979  4-1  New York Rangers  Scotty Bowman  Yvan Cournoyer    1985-1986  4-1  Calgary Flames  Jean Perron  Bob Gainey    1992-1993  4-1  Los Angeles Kings  Jacques Demers  Guy Carbonneau   

Presidents' Trophy
O Presidents' Trophy é entregado ao equipo que máis puntos sumou na clasificación xeral da NHL durante a liga regular. O trofeo é outorgado dende a tempada 1985-86. Dende que se creou o trofeo, os Canadiens non o gañaron en ningunha ocasión, mais se existise dende a creación da NHL, os Canadiens terían un total de 22 títulos.

 1917-1918 1931-1932 1945-1946 1957-1958 1960-1961 1965-1966 1972-1973 1977-1978 1927-1928 1943-1944 1946-1947 1958-1959 1961-1962 1967-1968 1975-1976 - 1928-1929 1944-1945 1955-1956 1959-1960 1963-1964 1968-1969 1976-1977 -

O'Brien Trophy
O O'Brien Trophy foi un trofeo retirado de hóckey sobre xeo que era entregado na National Hockey Association (NHA) e na National Hockey League (NHL) dende 1910 ata 1950. A Copa ten sido entregada baixo catro definicións. Os Canadiens son o equipo que máis veces conquistou o trofeo cun total de 11 veces, dúas delas (1915-1916 e 1916-1917) recibiuno comocampión da NHA, xa na NHL o equipo de Montreal conquistou 9 veces o galardón baixo as seguintes denominacións:

 Campión dos play-offs da NHL: 1918-1919, 1923-1924 e 1924-1925
 Campión da Canadian Division: 1927-1928, 1928-1929, 1930-1931, 1931-1932 e 1936-1937
 Finalista dos play-offs da NHL: 1946-1947

Prince of Wales Trophy
miniatura|80px|O Prince of Wales Trophy.
Dende a tempada 1993-1994, entrégase o Prince of Wales Trophy ao equipo gañador da final da Conferencia Leste durante os play-offs. O Prince of Wales Trophy é o trofeo que máis veces mudou o seu significado ao longo da historia da NHL. Os Canadiens son o equipo que ten gañado máis veces o trofeo cun total de 25, moi por riba dos Boston Bruins, que contan con 15 trofeos.

 Antes da doazón do trofeo: 1923-1924 e 1924-1925
 Campións da liga regular: 1943-1944, 1944-1945, 1945-1946, 1946-1947, 1955-1956, 1957-1958, 1958-1959, 1959-1960, 1960-1961, 1961-1962, 1963-1964 e 1965-1966
 Campión da East Division na liga regular: 1967-1968, 1968-1969 e 1972-1973
 Campión da Conferencia Prince of Wales na liga regular: 1975-1976, 1976-1977, 1977-1978, 1978-1979 e 1980-1981
 Campión da Conferencia Prince of Wales nos play-offs: 1985-1986, 1988-1989 e 1992-1993

 Trofeos individuais 
Trofeo Art Ross
O trofeo Art Ross é outorgado ao xogador que máis puntos conseguiu na liga regular. Foi entregado por primeira vez na tempada 1947-48, e cinco xogadores dos Canadiens teñen recibido este trofeo:Os xogadores dos Canadiens que conseguiron o título de mellor puntuador antes de que se comezara a entregar o trofeo tamén son citados.

 Art Ross Trophy
 1948 – Elmer Lach (61 puntos)
 1955 – Bernard Geoffrion (75 puntos)
 1956 – Jean Béliveau (88 puntos)
 1958 – Dickie Moore (84 puntos)
 1959 – Dickie Moore (96 puntos)
 1961 – Bernard Geoffrion (95 puntos)
 1976 – Guy Lafleur (125 puntos)
 1977 – Guy Lafleur (136 puntos)
 1978 – Guy Lafleur (132 puntos)
 Mellor puntuador da tempada
 1918 – Joe Malone (44 puntos)
 1919 – Newsy Lalonde (32 puntos)
 1921 – Newsy Lalonde (41 puntos)
 1928 – Howie Morenz (51 puntos)
 1931 – Howie Morenz (51 puntos)
 1939 – Toe Blake (47 puntos)
 1945 – Elmer Lach (80 puntos)

Trofeo Bill Masterton
O trofeo Bill Masterton é un premio outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseveranza e espírito de equipo. O trofeo é decidido por votación dos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional. Cinco xogadores dos Canadiens conseguiron este galardón:

 1968 – Claude Provost
 1974 – Henri Richard
 1979 – Serge Savard
 2002 – Saku Koivu
 2012 – Max Pacioretty

Trofeo Calder
O trofeo Calder premia o mellor rookie da tempada.O termo «rookie» designa aos xogadores que debutan como profesionais esa tempada. Para ser elixible, un xogador non debe ter xogado máis de 25 partidos na tempada regular anterior á cal foi elixido e non máis de seis partidos durante as dúas tempadas anteriores en calquera liga profesional. O xogador non pode ter máis de 26 anos. Ao longo da súa historia seis xogadores dos Canadiens teñen conseguido este galardón:

 1941 – Johnny Quilty
 1952 – Bernard Geoffrion
 1959 – Ralph Backstrom
 1962 – Bobby Rousseau
 1964 – Jacques Laperrière
 1972 – Ken Dryden

Trofeo Conn Smythe
O trofeo Conn Smythe é outorgado dende 1964 ao mellor xogador dos play-offs (MVP). Ao longo da súa historia oito xogadores dos Canadiens conseguiron este galardón:

 Jean Béliveau: 1965
 Serge Savard: 1969
 Ken Dryden: 1971
 Yvan Cournoyer: 1973
 Guy Lafleur: 1977
 Larry Robinson: 1978
 Bob Gainey: 1979
 Patrick Roy: 1986 e 1993

Trofeo Frank J. Selke
O trofeo Frank J. Selke é outorgado pola NHL ao mellor atacante que demostrara máis competencias defensivas dende a tempada 1977-1978. Os xogadores dos Canadiens son os que máis títulos conseguiron na historia do trofeo, cun total de sete veces, mais tan só dous xogadores galardoados:

 Bob Gainey: 1978, 1979, 1980 e 1981
 Guy Carbonneau: 1988, 1989 e 1992

Trofeo Hart
Creado en 1923, o trofeo Hart é entregado anualmente ao xogador considerado polos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional como o máis valioso para o seu equipo. En total, os xogadores dos Canadiens teñen gañado este trofeo en 17 ocasións:

 Herb Gardiner: 1927
 Howie Morenz: 1928, 1931 e 1932 
 Aurèle Joliat: 1934
 Babe Siebert: 1937
 Toe Blake: 1939
 Elmer Lach: 1945
 Maurice Richard: 1947
 Jean Béliveau: 1956 e 1964
 Bernard Geoffrion: 1961
 Jacques Plante: 1962
 Guy Lafleur: 1977 e 1978
 José Théodore: 2002
 Carey Price: 2015

Trofeo Jack Adams
Outorgado dende a tempada 1973-74, o trofeo Jack Adams premia anualmente o adestrador que máis contribuíu ao éxito do seu equipo. O gañador é elixido por votación dos membros da NHL Broadcasters' Association. Dous adestradores dos Canadiens conseguiron o galardón:

 Scotty Bowman: 1977
 Pat Burns: 1989

Trofeo James Norris
Cada ano dende 1954, os membros da Professional Hockey Writers' Association votan o mellor defensor da liga. Os defensores dos Canadiens que teñen conseguido o título son:

 Doug Harvey: 1955, 1956, 1957, 1958, 1960 e 1961
 Tom Johnson: 1959
 Jacques Laperrière: 1966
 Larry Robinson: 1977 e 1980
 Chris Chelios: 1989
 P.K. Subban: 2013

Trofeo King Clancy
O trofeo King Clancy premia cada ano o xogador que demostrou o mellor exemplo de liderado dentro e fóra da pista e teña contribuído á sociedade. Tan só un xogador do equipo, o finlandés Saku Koivu, gañou o trofeo:

 Saku Koivu: 2007

Trofeo Lady Byng
O trofeo Lady Byng é outorgado ao xogador que se considera que ten o mellor espírito deportivo, mantendo un rendemento excepcional no xeo; a Professional Hockey Writers' Association outorga os votos para atribuír o trofeo tendo en conta tanto o rendemento no xeo como o número de minutos de penalización acumulados. Os seguintes xogadores teñen conseguido o galardón cando xogaban na franquía de Montreal:

 Toe Blake: 1946
 Mats Näslund: 1988

Trofeo Ted Lindsay
Entregado por primeira vez en 1971 baixo o nome de trofeo Lester B. Pearson, o trofeo Ted Lindsay é outorgado cada ano ao mellor xogador da NHL por votación dos membros da National Hockey League Players' Association:

 Guy Lafleur; 1976, 1977 e 1978
 Carey Price: 2015

Trofeo Maurice Richard
O trofeo Maurice Richard premia o xogador que marcou máis goles durante a liga regular. O trofeo leva o nome da antiga estrela do equipo, mais nunca foi gañado por un xogador dos Canadiens dende que se entregou por primeira vez na tempada 1998-99.

Trofeo Roger Crozier
O Trofeo Roger Crozier foi entregado cada ano ao porteiro que conseguiu a mellor porcentaxe de efectividade na liga regular. Inicialmente foi coñecico polo nome de Prix Trico:

 Prix Trico
 Patrick Roy: 1989 e 1990
 Trophée Roger Crozier
 José Théodore: 2002
 Cristobal Huet: 2006

Trofeo Vézina
O trofeo Vézina é un trofeo concedido aos porteiros da NHL. De 1927 a 1982, o trofeo premiaba o mellor porteiro da liga regular. Dende 1982 o gañador é elixido polos directores xerais das franquías da NHL. O trofeo leva o nome do ex-porteiro dos Canadiens Georges Vézina, que xogou no equipo de Montreal entre 1910 e 1926. Os seguintes xogadores da franquía gañaron o título:

 George Hainsworth: 1927, 1928 e 1929
 Bill Durnan: 1944, 1945, 1946, 1947, 1949 e 1950
 Jacques Plante: 1956, 1957, 1958, 1959, 1960 e 1962
 Charlie Hodge: 1964
 Gump Worsley e Charlie Hodge: 1966
 Rogatien Vachon e Gump Worsley: 1968
 Ken Dryden: 1973 e 1976
 Ken Dryden e Michel Larocque: 1977, 1978 e 1979
 1981 – Denis Herron, Michel Larocque et Richard Sevigny
 Patrick Roy: 1989, 1990 e 1992
 José Théodore: 2002
 Carey Price: 2015

Trofeo William M. Jennings
O trofeo Willian M. Jennings premia o porteiro que conseguiu a mellor media de goles en contra por partido durante a tempada. É entregado dende 1982, mais antes desta data, os porteiros que conseguían a mellor media de goles en contra recibían o trofeo Vézina.

 1982 – Rick Wamsley e Denis Herron
 1987 – Patrick Roy e Brian Hayward
 1988 – Patrick Roy e Brian Hayward
 1989 – Patrick Roy e Brian Hayward
 1992 – Patrick Roy
 2015 – Carey Price xunto con Corey Crawford dos Chicago Blackhawks

 Trofeos internos 
Como outros moitos equipos da NHL, os Montreal Canadiens outorgan cada ano a finais da liga regular trofeos aos xogadores máis destacados do equipo.

Trofeo Memorial Joseph Cattarinich
O Trofeo Memorial Joseph Cattarinich foi entregado por primeira vez ao mellor atleta franco-canadense do ano en 1941, sendo galardoado Gérard Côté. A principios dos anos 1960 o trofeo foi recuperado e restaurado polos Canadiens para premiar ao final de cada tempada ao xogador máis valioso do equipo. A primeira vez que a franquía entregou este premio foi en 1964, recoñecendo a tempada realizada por Jean Béliveau, e foi entregado durante doce tempadas. Na curta historia do trofeo tan só dous xogadores o gañaron en máis dunha ocasión, estes foron Guy Lafleur (3) Henri Richard (2). A continuación todos os xogadores que recibiron o galardón:

 1963-64: Jean Béliveau
 1964-65: Claude Provost
 1965-66: Lorne Gump Worsley
 1966-67: Yvan Cournoyer
 1967-68: Hector Blake
 1968-69: Henri Richard
 1969-70: John Ferguson
 1970-71: Guy Lafleur
 1971-72: Ken Dryden
 1972-73: Henri Richard
 1973-74: Guy Lafleur
 1974-75: Guy Lafleur

Copa Molson
A Copa Molson é entregada anualmente dende a tempada 1972-73 ao xogador que consegue máis puntos durante as seleccións three stars da liga regular. Os xogadores que máis veces foron recoñecidos con este galardón son Guy Lafleur cun total de 7 , Carey Price con 6, e Patrick Roy e José Théodore con catro. Este galardón non é exclusivo dos Canadiens, senón que é entregado por outros equipos da NHL coma os Vancouver Canucks, os Ottawa Senators, ou os Calgary Flames. A continuación os xogadores que teñen gañado a Copa Molson algunha vez:

 Carey Price: 2008-09, 2010-11, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15
 Jaroslav Halak: 2009-10
 Alex Kovalev: 2007-08
 Christobal Huet: 2006-07
 Saku Koivu: 2005-06
 José Théodore: 2000-01, 2001-02, 2002-03, 2003-04
 Jeff Hackett: 1998-99, 1999-00
 Mark Recchi: 1996-97, 1997-98
 Pierre Turgeon; 1995-96
 Patrick Roy: 1988-89, 1991-92, 1993-94, 1994-95
 Kirk Muller: 1992-93
 Russ Courtnall: 1990-91
 Stephane Richer: 1987-88, 1989-90
 Mats Naslund: 1985-86, 1986-87
 Steve Penney: 1984-85
 Guy Carbonneau: 1983-84
 Mario Tremblay: 1982-83
 Guy Lafleur: 1974-75, 1975-76, 1976-77, 1977-78, 1978-79, 1979-80, 1981-82
 Larry Robinson: 1980-81
 Wayne Thomas: 1973-74
 Ken Dryden: 1972-73

Trofeo Jacques Beauchamp
O Trofeo Jacques Beauchamp é entregado por decisión da prensa dende a tempada 1981-82 ao xogador que tivo un papel predominante no equipo durante a liga regular sen obter ningún premio particular. Os xogadores que máis veces foron recoñecidos con este galardón son Craig Ludwig e Mike McPhee con tres, mentres que Benoît Brunet, Mark Streit, Josh Gorges contan con dous cada un. A continuación os xogadores que teñen gañado o Trofeo Jacques Beauchamp algunha vez:

 Dale Weise: 2014-15
 Brian Gionta: 2013-14
 Brandon Prust: 2012-13
 Roman Hamrlik: 2010-11
 Josh Georges: 2009-10, 2011-12
 Maxime Lapierre: 2008-09
 Mark Streit: 2006-07, 2007-08
 Steve Begin: 2005-06
 Francis Bouillon: 2003-04
 Jan Bulis: 2002-03
 Joe Juneau: 2001-2002
 Oleg Petrov: 2000-01
 Eric Weinrich: 1999-00
 Patrice Brisebois: 1997-98Patrice Brisebois e Mar Bureau compartiron o galardón na tempada 1997-98.
 Marc Bureau: 1997-98
 Stephane Quintal: 1996-97
 Peter Popovich: 1995-96
 Benoît Brunet: 1994-95, 1998-99
 Lyle Odelein: 1993-94
 Mike Keane: 1992-93
 Brent Gilchrist: 1991-92
 Petr Svoboda: 1988-89
 Mike McPhee: 1987-88, 1989-90, 1990-91
 Rick Green: 1986-87
 Jean Hamel: 1983-84
 Craig Ludwig: 1982-83, 1984-85, 1985-86
 Doug Jarvis: 1981-82

Trofeo Jean Béliveau
O 18 de outubro de 2013 os Canadiens anunciaron a creación do Trofeo Jean Béliveau ao xogador do equipo que mellor exemplifica as cualidades de liderado na comunidade. O primeiro xogador galardoado foi o finlandés Saku Koivu, que gañou o premio en 2004. En 2005 non foi entregado a causa do lockout da NHL. A continuación os xogadores galardoados co trofeo:

 2004: Saku Koivu
 2006: Steve Bégin
 2007: Francis Bouillon
 2008: Alex Kovalev
 2009: Patrice Brisebois
 2010: Maxim Lapierre
 2011: Michael Cammalleri
 2013: Brian Gionta
 2014: Carey Price

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 













 Outros artigos 
 Original Six
 Complexe Sportif Bell
 Canadien junior de Montréal

 Ligazóns externas 
 Web oficial do equipo  
 Sitio web sobre a historia dos Montreal Canadiens  
 Sitio web con información e novas dos Montreal Canadiens 
 Os Montreal Canadiens en Sportsecyclopedia.com 
 Canle don Montreal Canadiens en YouTube
 Un jeu si simple , documental de Gilles Groulx sobre os Montreal Canadiens dos anos 1950-1960. 

Categoría:Montreal Canadiens
Categoría:Artigos destacados