Oscar Robertson

Oscar Palmer Robertson, nado o 24 de novembro de 1938 en Charlotte (Tennessee), é un ex xogador de baloncesto estadounidense afroamericano que destacou na NBA nos anos 60, xogando con Cincinnati Royals e Milwaukee Bucks. Con 1,96 metros de estatura e 100 quilos de peso, xogaba na posición de base. Foi doce veces All Star, nove veces incluído no mellor quinteto da liga, dous no segundo e unha vez nomeado Mellor Xogador da NBA, nas 14 tempadas que disputou como profesional. Foi o único xogador da historia en ter unha media de triplo-dobre ao longo dunha tempada, e está considerado como un dos mellores e máis versátiles xogadores da historia da NBA. Foi coñecido co sobrenome de "The Big O" (O gran "O").Oscar Robertson, the "Big O"

Polos seus logros como xogador, Robertson foi incluído no Basketball Hall of Fame en 1980, e foi votado como un dos "cincuenta mellores xogadores da historia da NBA" en 1996. A Asociación de Xornalistas de Baloncesto dos Estados Unidos decidiu usar o seu nome para renomear os premios ao mellor xogador do ano, reconverténdoo no "Oscar Robertson Trophy" en 1998. Ademais, foi unha das cinco persoas que inauguraron o Salón da Fama do Baloncesto Universitario en 2006. Robertson tamén liderou a que se denominou Oscar Robertson suit, en 1970, un movemento sindical que impuxo á liga importantes reformas no que a axentes libres e regras do draft refírese, o que levou un aumento dos salarios dos xogadores.

 Traxectoria deportiva 
 Instituto e universidade 
miniatura|left|160px|Robertson en 1966.
Robertson pasou a súa infancia nun barrio pobre e segregado de Indianápolis, onde se trasladou con catro anos de idade, no seo dunha familia con tan poucos recursos que non puideron comprarlle un balón de baloncesto para practicar con el, e tendo que fabricarse un a base dunha pelota de tenis envolvida en tiras de goma. Con todo, ao chegar ao instituto de Attucks, un centro educativo só para afroamericanos, puido demostrar a súa grande habilidade, levando ao seu equipo no seu primeiro ano aos cuartos de final do campionato estatal que finalmente gañaría a escola de Milan, historia que foi a base da película Hoosiers protagonizada por Gene Hackman en 1986.Resumo da película Hoosiers Posteriormente gañaría dous campionatos estatais consecutivos en 1955 e 1956, sendo a primeira ocasión na que unha escola con todos os seus xogadores negros gañaba un campionato do estado de Indiana.Oscar defined the triplo-double Mais as celebracións non foron excesivas, xa que as autoridades locais conducíronos aos arredores da cidade porque, segundo confesou Robinson ao xornal Indianapolis Star, "dixeron que os negros ían esnaquizar o centro da cidade". Foi seleccionado en tres ocasións no mellor quinteto do estado, e en 1995 nomeado Indiana Mr. Basketball tras ter unha media de 24,0 puntos por partido.

Máis de trinta centros universitarios tentaron recrutalo, elixindo finalmente a Universidade de Cincinnati, entón un centro privado con moi poucos estudantes de cor, e que lle permitía alternar os seus adestramentos cos seus estudos de dirección de empresas. Durante a súa estancia no centro, conseguiu catorce récords da NCAA, e nos tres anos que competiu foi votado como mellor universitario do ano, liderando as estatísticas nacionais en anotación (33,8 puntos por partido), aos que engadiu 15,2 rebotes e 7,1 asistencias.Ficha de Robinson en TDR Foi nomeado no seu tres tempadas All-American, establecendo catorce récords da NCAA e dezanove da súa universidade.

No total da súa etapa colexial levou ao seu equipo a un balance de 79 vitorias e 9 derrotas, chegando en dúas ocasións á Final Four, pero resistíndoselle o título de campión, un fenómeno que se repetiría ao longo da súa carreira profesional. Cando Robertson deixou a universidade, fíxoo liderando a clasificación histórica da NCAA de máximos anotadores, o que mantivo ata que foi superado polo seu compañeiro no Basketball Hall of Fame Pete Maravich, en 1970. Sufriu na súa propia pel o racismo daquela época. Era o quinto xogador negro da historia da Universidade de Cincinnati, e cando tiñan que viaxar a cidades con segregación racial a miúdo debía aloxarse en dormitorios escolares no canto de en hoteis. Décadas despois obtivo o recoñecemento da prensa ao dar o seu nome ao premio ao mellor xogador universitario do ano, que gañou nas súas dúas primeiras edicións. Graduouse en 1960.

 Selección dos Estados Unidos 

Participou coa Selección de baloncesto dos Estados Unidos nos Xogos Panamericanos de 1959, gañando o ouro. Un ano máis tarde foi de novo convocado pola súa selección para participar nos Xogos Olímpicos de Roma 60, sendo o capitán xunto con Jerry West. O equipo que se formou está considerado como un dos mellores da historia, con dez dos doce xogadores acabando en profesionais. Robertson xogaba de aleiro titular, aínda que tamén ocupou o posto de base. Liderou ao equipo en anotación xunto a Jerry Lucas, gañando os seus nove partidos cunha marxe de máis de 40 puntos de vantaxe de media e conseguindo de novo a medalla de ouro. Ademais dos mencionados, no equipo había xogadores de talento como Walt Bellamy, Bob Boozer ou Terry Dischinger.

 NBA 
 Cincinnati Royals (1960-1970) 
miniatura|Robertson nos Royals.
 1960-1961: Acaparando premios 
Foi elixido no Draft da NBA de 1960, como elección territorial, como número 1 polos Cincinnati Royals, ofrecéndolle un contrato de 33.000 dólares anuais, o cal resarcía os seus anos de pobreza durante a súa infancia, na que non podía nin comprar un balón de baloncesto. Fora tentado con anterioridade polo equipo de exhibición dos Harlem Globetrotters, pero desestimou a súa oferta. Non tardou en demostrar que a franquía non se equivocou na súa elección: terminou a tempada cunhas incribles medias de 30,5 puntos, 10,1 rebotes e 9,7 asistencias, apartado no que liderou a liga, conseguindo case un triplo-dobre de media. Pola súa espectacular tempada, foi elixido Rookie do Ano, incluído no Mellor quinteto da NBA (algo que ocorrería nos seus nove primeiros anos como profesional) e fixo a súa primeira aparición nun All-Star Game, algo que se repetiría até en doce ocasións ao longo da súa carreira. Para rematar a tempada, foi tamén elixido MVP do All-Star Game, tras conseguir 23 puntos, 14 asistencias e 9 rebotes na vitoria do Oeste sobre o Leste. A pesar de todo iso, o equipo acabou a tempada regular cun mal balance de 33 vitorias e 46 derrotas, acabando últimos da División Oeste, e sen opción de xogar os playoffs.

 1961-1962: Unha tempada de marca 
Na tempada 1961-62, Robertson escribiu unha páxina dourada na historia da NBA. Ese ano converteuse no único xogador da historia en ter unha media de triplo-dobre (máis de 10 puntos, rebotes e asistencias) nunha tempada completa, conseguindo 30,8 puntos, 11,4 asistencias e 12,5 rebotes por partido. Tamén rompeu o récord de asistencias nunha tempada que dous anos antes lograra Bob Cousy, pasando de 715 a 899. Os Royals conseguiron meterse nos Playoffs de 1962; con todo, foron eliminados en primeira rolda polos Detroit Pistons.

 1962-1964: Anos de esperanza 
Na seguinte tempada, Robertson consolidouse como un dos grandes xogadores da súa xeración, volvendo a ter uns impresionantes 28,3 puntos, 10,4 rebotes e 9,5 asistencias, quedándose de novo ás portas dun triplo-dobre. O seu equipo alcanzou as finais da División Leste, pero sucumbiron nunha moi igualada eliminatoria ante uns Boston Celtics liderados pola súa estrela Bill Russell.

Na tempada 1963-64 os Royals conseguiron un gran resultado na fase regular, con 55 vitorias e 25 derrotas, alcanzando o segundo posto da División Leste, por detrás de novo dos Celtics. Ás ordes dun novo adestrador, Jack McMahon, Robertson prosperou, contando por primeira vez na súa carreira cun equipo competitivo: ademais da segunda opción en ataque, Jack Twyman, os Royals reforzáronse cos homes de xogo interior Jerry Lucas e Wayne Embry, consolidando a posición de base con Adrian Smith. Robertson volveu ter unha magnífica tempada, liderando a liga en porcentaxe de tiros libres, conseguindo a súa mellor cifra de anotación da súa carreira, con 31,4 puntos por partido, e engadindo 9,9 rebotes e 11 asistencias por encontro. Por todo iso, gañou o premio de MVP da NBA, chegando a ser o único xogador, xunto aos pivotes Bill Russell e Wilt Chamberlain en logralo entre os anos 1960 e 1968. Gañou tamén o MVP do All-Star Game da NBA dese ano tras conseguir 26 puntos, 14 rebotes e 8 asistencias na vitoria do Leste sobre o Oeste. Nos Playoffs de 1964 os Royals venceron en primeira rolda a uns Philadelphia 76ers liderados por Wilt Chamberlain, pero volveron caer na final de división ante os Celtics por 4 vitorias a 1.

 1964-1970: Os títulos non chegan 
A partir da tempada 1964-65, as cousas torcéronse nos Royals. A pesar de que Robertson segue despregando o seu mellor xogo, sen baixar nunca dos 24,7 puntos, 6,0 rebotes e 8,1 asistencias por partido no seis seguintes anos, o equipo é eliminado en tres ocasións consecutivas en primeira rolda de playoffs, entre 1965 e 1967, perdéndose incluso o aceso aos mesmos entre 1968 e 1970. O público comezou a dar as costas ao equipo, e na tempada 1969-70, os donos da franquía, nun intento de reconciliarse con este, fixeron que un veterano de 41 anos, a lendario base dos Celtics Bob Cousy, que nese momento exercía labores de adestrador, compartise con Robertson durante sete partidos os labores de mando do equipo. A pesar diso, os Royals fracasaron de novo no seu intento de alcanzar os playoffs.

 Milwaukee Bucks (1970-1974) 
miniatura|Robertson nos Bucks.
Antes de comezar a tempada 1970-71, os Royals conmocionaron ao mundo do baloncesto ao traspasar a Robertson a Milwaukee Bucks a cambio de Flynn Robinson e Charlie Paulk. Oficialmente, non se deron razóns para o traspaso, con todo moitos expertos coincidiron en que os motivos non eran outros que os celos que Cousy tiña pola atención que Robertson espertaba. Este declarou no seu día:

Con todo o traspaso foi providencial para o veterano de 32 anos Robertson. Tras xogar durante seis anos nun equipo sen posibilidades, atopouse nos Bucks cun mozo Lew Alcindor, que chegaría a ser o máximo anotador da historia da NBA co nome de Kareem Abdul-Jabbar. Con Alcindor no poste baixo e Robertson dirixindo ao equipo, conseguiron acabar a tempada regular con 66 vitorias e 16 derrotas, a mellor marca da liga, incluída unha racha de vinte vitorias consecutivas, naquel ano récord da NBA. Culminaron a súa excelente tempada cun dominante balance de 12 vitorias e 2 derrotas nos Playoffs de 1971, arroiando na final a Baltimore Bullets por 4 a 0. Por primeira vez na súa carreira conseguía un título do nivel da NCAA ou de NBA.

A pesar da súa idade, xa con 33 anos, seguiu demostrando que era unha peza clave para o seu equipo. Xunto con Abdul-Jabbar, gañou dous títulos máis de división en 1972 e 1973. Na súa última tempada como profesional tivo a oportunidade de redondear a súa carreira deportiva cun segundo anel de campión, chegando ás Finais de 1974, mais nelas atopáronse cos Boston Celtics e cun moi inspirado Dave Cowens, perdendo por un axustado 4-3. Como testamento da súa importancia nos Bucks, na seguinte tempada, xa con Robertson retirado, os Bucks ocuparon a última praza da súa división, cun balance de 38 vitorias e 44 derrotas, todo iso a pesar de seguir contando con Abdul-Jabbar.

 O Oscar Robertson suit 
Dende unha perspectiva histórica, a maior contribución de Robertson ao baloncesto profesional non foi na cancha, senón nos tribunais de xustiza. 1970 foi o ano do denominado "Oscar Robertson suit", un movemento en favor do dereito da competencia contra a liga. Recibiu o seu nome porque nese momento Robertson era o presidente da Asociación de Xogadores. No devandito movemento propúxose a fusión da ABA e a NBA, a revisión da estrutura do Draft da NBA e a creación dos hoxe en día denominados axentes libres. Até ese momento, os clubs eran os propietarios en exclusiva dos xogadores, os cales tiñan prohibido falar con outros equipos mentres tivesen contrato en vigor. Seis anos despois de que fose arquivado o caso, alcanzouse por fin un acordo entre clubs e xogadores, que levou ademais un aumento dos soldos destes.

 Estatísticas na NBA 
 Tempada regular 
 Temp.  Idade  Equipo  Liga  P  TIT  MIN  TC  TCA  %TC  3P  3PA  %3P  TL  TLA  %TL  R.OF.  R.DEF.  REB  ASIS  ROU  TAP  PER  FP  PTS 1960  22  Cincinnati  NBA  71    42.7  10.6  22.5  .473        9.2  11.2  .822      10.1  9.7        3.1  30.5 1961  23  Cincinnati  NBA  79    44.3  11.0  22.9  .478        8.9  11.0  .803      12.5  11.4        3.3  30.8 1962  24  Cincinnati  NBA  80    44.0  10.3  19.9  .518        7.7  9.5  .810      10.4  9.5        3.7  28.3 1963  25  Cincinnati  NBA  79    45.1  10.6  22.0  .483        10.1  11.9  .853      9.9  11.0        3.5  31.4 1964  26  Cincinnati  NBA  75    45.6  10.8  22.4  .480        8.9  10.6  .839      9.0  11.5        2.7  30.4 1965  27  Cincinnati  NBA  76    46.0  10.8  22.7  .475        9.8  11.6  .842      7.7  11.1        3.0  31.3 1966  28  Cincinnati  NBA  79    43.9  10.6  21.5  .493        9.3  10.7  .873      6.2  10.7        2.9  30.5 1967  29  Cincinnati  NBA  65    42.5  10.2  20.3  .500        8.9  10.2  .873      6.0  9.7        3.1  29.2 |1968  30  Cincinnati  NBA  79    43.8  8.3  17.1  .486        8.1  9.7  .838      6.4  9.8        2.9  24.7 1969  31  Cincinnati  NBA  69    41.5  9.4  18.4  .511        6.6  8.1  .809      6.1  8.1        2.5  25.3 1970  32  Milwaukee  NBA  81    39.4  7.3  14.7  .496        4.8  5.6  .850      5.7  8.2        2.5  19.4 1971  33  Milwaukee  NBA  64    37.3  6.5  13.9  .472        4.3  5.2  .836      5.0  7.7        1.8  17.4 1972  34  Milwaukee  NBA  73    37.5  6.1  13.5  .454        3.3  3.8  .847      4.9  7.5        2.3  15.5 1973  35  Milwaukee  NBA  70    35.4  4.8  11.0  .438        3.0  3.6  .835  1.0  3.0  4.0  6.4  1.1  0.1    1.9  12.7 Total      NBA  1040    42.2  9.1  18.9  .485        7.4  8.8  .838  1.0  3.0  7.5  9.5  1.1  0.1    2.8  25.7

 Playoffs 
 Temp.  Idade  Equipo  Liga  P  MIN  TCA  TC  3PA  3P  TLA  TL  R.OF.  REB  ASIS  ROU  TAP  PER  FP  PTS  %TC  %3P  %FT  MIN  PTS  REB  AST 1961-62  23  Cincinnati  NBA  4  185  42  81      31  39    44  44        18  115  .519    .795  46.3  28.8  11.0  11.0 1963  24  Cincinnati  NBA  12  570  124  264      133  154    156  108        41  381  .470    .864  47.5  31.8  13.0  9.0 1964  25  Cincinnati  NBA  10  471  92  202      109  127    89  84        30  293  .455    .858  47.1  29.3  8.9  8.4 1965  26  Cincinnati  NBA  4  195  38  89      36  39    19  48        14  112  .427    .923  48.8  28.0  4.8  12.0 1966  27  Cincinnati  NBA  5  224  49  120      61  68    38  39        20  159  .408    .897  44.8  31.8  7.6  7.8 1967  28  Cincinnati  NBA  4  183  33  64      33  37    16  45        9  99  .516    .892  45.8  24.8  4.0  11.3 1970  32  Milwaukee   NBA  14  520  102  210      52  69    70  124        39  256  .486    .754  37.1  18.3  5.0  8.9 1972  33  Milwaukee  NBA  11  380  57  140      30  36    64  83        29  144  .407    .833  34.5  13.1  5.8  7.5 1973  34  Milwaukee  NBA  6  256  48  96      31  34    28  45        21  127  .500    .912  42.7  21.2  4.7  7.5 1974  35  Milwaukee  NBA  16  689  90  200      44  52  15  54  149  15  4    46  224  .450    .846  43.1  14.0  3.4  9.3 Total      NBA  86  3673  675  1466      560  655  15  578  769  15  4    267  1910  .460    .855  42.7  22.2  6.7  8.9

 Vida posterior 
miniatura|Oscar Robertson en 2010.
Tras retirarse como xogador en activo, Robertson involucrouse en mellorar as condicións de vida dos seus concidadáns de Indianápolis, en especial a dos afroamericanos. Ademais, traballou como comentarista para a cadea CBS nos partidos televisados durante a tempada 1974-75.

Anos despois de deixar as canchas, os Kansas City Kings, o equipo "herdeiro" dos Royals, retirou a súa camiseta co número 14. Esta honra continua vixente na súa nova sede de Sacramento. Os Bucks tamén retiraron a súa camiseta co número 1 que luciu no catro tempadas que xogou alí. Dende 1994, unha estatua de bronce preside a entrada do estadio dos Bearcats en Cincinnati. Robertson segue acudindo de cando en vez a ver os partidos do seu ex equipo universitario.

O 17 de novembro de 2006 viu recoñecido o impacto que causou no baloncesto universitario sendo elixido un do cinco primeiros membros do recentemente inaugurado Salón da Fama do Baloncesto Universitario, xunto con John Wooden, Bill Russell, Dean Smith e James Naismith.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Perfil en nba.com/historical
 Estatísticas de Oscar Robertson 

Categoría:Xogadores de baloncesto olímpicos dos Estados Unidos de América
Categoría:Xogadores de baloncesto da NBA
Categoría:Xogadores dos Cincinnati Royals
Categoría:Xogadores dos Milwaukee Bucks
Categoría:Eleccións no Draft da NBA dos Cincinnati Royals
Categoría:Bases de baloncesto
Categoría:MVP da Tempada da NBA
Categoría:Rookie do Ano da NBA
Categoría:Membros do Salón da Fama da NBA
Categoría:Medallistas olímpicos en baloncesto
Categoría:Medallistas olímpicos de ouro polos Estados Unidos de América
Categoría:Medallistas nos Xogos Olímpicos de 1960
Categoría:Nados en Tennessee
Categoría:Nados en 1938
Categoría:Xogadores de baloncesto nos Xogos Olímpicos de 1960