Apolo de Belvedere

O Apolo de Belvedere, tamén chamado o Apolo pitio, é unha famosa escultura de mármore da Antigüidade clásica. Foi redescuberta a finais do século XV, durante o Renacemento. Dende mediados do século XVIII, foi considerada a mellor escultura antiga polos neoclasicistas e durante séculos considerouse o epítome dos ideais de perfección estética da cultura europea e occidental.

 Descrición 
A escultura representa ao deus grego Apolo que acaba de vencer á serpe Pitón, un monstro que recentemente causara estragos na costa de Delfos. A frecha acaba de saír do seu arco, e aínda perdura o esforzo impreso na súa musculatura. O seu cabelo, lixeiramente rizado, frota en tirabuzóns sobre o seu pescozo e alzar graciosamente no alto da súa cabeza, que está rodeado co strophium, unha banda simbólica de reis e deuses. A súa alxaba colga do ombreiro esquerdo. A roupa (clámide) está suxeita sobre o ombreiro dereito, volta só sobre o seu brazo esquerdo e botada cara a atrás.

A parte inferior do brazo dereito faltaba cando foi descuberta e restaurada por Giovanne Angelo de Mentorsoli, un escultor e alumno de Miguel Anxo.

O Apolo mostra as características distintivas da arte helenística, en particular as de Praxíteles, sobre todo no contraste entre a modelaxe mórbida do corpo e os pregos do manto que forma fortes clarescuros, como notou e encomiou o teórico do neoclasicismo, Winckelmann.

A estatua mide de alto 224 centímetros, e está situada no Cortile Ottagono (ou do Belvedere) dos Museos Vaticanos.

 Historia 
 Antigüidade 
Realizado en mármore é ou ben helenístico ou unha copia romana a partir dun orixinal de bronce, hoxe perdido, que se fixo entre o 350-325 a. C. polo escultor grego Leocares.

 O Renacemento 
Antes da súa instalación no Cortile del Belvedere, o Apolo, que parece ser descuberto en 1489,R. Weiss, The Renaissance Discovery of Classical Antiquity (Oxford University Press) 1969:103 sinala os asentos en 1489 e unha repetición en 1493 na algo caótica crónica de Cesena de Giuliano Fantaguzzi. aparentemente os artistas prestáronlle pouca atención.H. H. Brummer, The Statue Court in the Vatican Belvedere (Stockholm) 1970:44-71, que ofrece o máis conciso estudo do descubrimento da estatua e a súa historia. Foi descuberta na Vila de Nerón de Anzio. Aínda que se soubo sempre que pertencera a Giuliano Della Rovere antes de converterse en papa, como Xulio II, a súa localización é confusa até data tan recente como 1986:Deborah Brown, "The Apollo Belvedere and the Garden of Giuliano della Rovere at SS. Apostoli" Journal of the Warburg and Courtauld Institutes 49 (1986), pp. 235-238. O cardeal Della Rovere, que tiña o titulus de San Pietro in Vincoli, permaneceu fóra de Roma durante unha década, durante o papado de Alexandre VI, 1494-1503; no ínterim, o Apolo permaneceu no seu xardín nos Santos Apóstolos, segundo demostrou Deborah Brown, e non na igrexa da que era titular, tal como supúxose anteriormente.

Unha vez que se instalou no Cortile, con todo, inmediatamente foi coñecido e creceu a demanda de copias. O escultor de Mantua Pier Jacopo Alari Bonacolsi, chamado "L'Antico", fixo un meticuloso modelo en cera del, que fundiu en bronce, cun fino acabado e en parte dourado, para que figurase na colección dos Gonzaga, e houbo toda unha serie de copias realizadas por outras mans. Durero tomou a postura do Apolo, pero investida, para o seu Adán no gravado de 1504 de Adán e Eva, o que suxire que viu a escultura en Roma. Cando L'Antico e Durero vírono, o Apolo probablemente estaba aínda na colección de Giuliano della Rovere, quen, unha vez que foi papa como Xulio II, trasladou a escultura en 1511 ao pequeno patio de esculturas do Belvedere, o palazzetto ou residencia estival que estaba unida co Palacio Vaticano polo gran Cortile do Belvedere executado por Bramante. Converteuse no Apolo do Cortile do Belvedere e con ese nome permaneceu, aínda que a escultura atópase no interior, no Museo Pio-Clementino nos Museos Vaticanos, de Roma.

Na década de 1530, foi gravado por Marcantonio Raimondi, cuxa imaxe impresa transmitiu a famosa pose por toda Europa.

 O século XIX 
O escultor neoclásico Antonio Canova adaptou a fluidez do Apolo de Belvedere para o seu Perseo de mármore (Museos Vaticanos) en 1801.

Hai varias copias da escultura do deus Apolo en distintas partes do mundo.

 Obras inspiradas ou influídas polo Apolo de Belvedere 
 Durero, Adán e Eva (gravado de 1504)
 Canova, Perseo (1801, Museos Vaticanos)
 Thomas Crawford, Orfeo e Cérbero (1838-43; Boston Athenaeum, máis tarde Museo de Belas Artes de Boston)

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 Francis Haskell e Nicholas Penny, 1981. Taste and the Antique (Yale University Press) Cat. non. 8. Historia crítica do Apolo de Belvedere
 Itinerario nell'arte volume A (G. Cricco, Francesco P. Dei Teodoro; Zanichelli)

 Outros artigos 
 Museos Vaticanos
 Laocoonte e os seus fillos

 Ligazóns externas 
 Imaxe do Apolo de Belvedere cunha folla de figueira
 A escultura, con e sen a folla de figueira
 Gravado do século XVI, obra de Marcantonio Raimondi
 Museos Vaticanos en liña
 O xardín do Belvedere 

Categoría:Escultura da Grecia antiga
Categoría:Estatuas