Fútbol Club Barcelona (baloncesto)

O Futbol Club Barcelona é un equipo profesional de baloncesto que actualmente xoga na liga ACB. Sección de baloncesto do Fútbol Club Barcelona, foi fundada en 1926, polo que é o equipo máis antigo da competición. O Barça xoga os seus encontros como local no Palau Blaugrana, sendo o seu actual presidente Joan Laporta.

É o segundo club de España en baloncesto en número de títulos conseguidos, e un dos de maior prestixio de Europa. O equipo viviu os seus mellores anos nas décadas de 1980 e 1990, pero o seu maior éxito, a Euroliga, conseguiuno en 2003 e 2010. Ademais dun total de 7 títulos europeos, gañou dezaoito ligas e vinte e seis Copas do Rei.

 Historia 
 Orixes 
En 1926 créase a sección de baloncesto do Fútbol Club Barcelona, e xa en 1927 o equipo disputa a súa primeira competición oficial, participando na quinta edición do Campionato de Cataluña de Baloncesto. Durante os anos vinte e toda a época de 1930 o equipo non gaña ningún título, e o Barcelona continúa lonxe do nivel dos mellores equipos de baloncesto cataláns: o Societé Patrie, C.E. Europa, Laietà B.C. e o C.B. Atlético de Graza. Por fin, na década de 1940, o equipo empeza a ter os seus primeiros grandes éxitos. Gaña seis Copas do Xeneralísimo (1943, 1945, 1946, 1947, 1949 e 1950) e queda subcampión de liga nunha ocasión (1942), consolidándose como o mellor equipo de Cataluña e un dos mellores de España.

Con todo, a década de 1950 supón un retroceso, sendo unha década pobre en títulos na que o Aismalíbar de Montcada e o Joventut de Badalona convértense nos mellores equipos cataláns. Na tempada 1956-1957 estréase a primeira Liga española coa participación de seis equipos entre os que se atopa o "FC Barcelona". O equipo queda subcampión por detrás do Real Madrid. Na tempada 1958-1959 o equipo consegue o primeiro "dobrete" da súa historia ao gañar a súa primeira Liga española e a Copa do Xeneralísimo.

 Transición e crecemento 
A década de 1960 é a peor na historia do F.C. Barcelona de baloncesto. Non só non se consegue ningún título en 10 anos, senón que se producen os dous peores episodios na historia da sección. En 1961 o presidente do club Enric Llaudet decide, incomprensiblemente, disolver a sección de baloncesto, a pesar da grande afección que xa tiña o equipo entre a afección culé. Un ano máis tarde reconsidera a decisión ante a presión social e a sección volve instaurarse.

En 1964 unha polémica decisión da Federación Española de Baloncesto, que decide inesperadamente reducir a liga de Primeira División de 14 a 8 equipos, condenando ao F.C. Barcelona ao descenso a Segunda División. En 1965 o equipo queda campión de Segunda e ascende de novo a Primeira. Nos anos sesenta, o Barça non só ve como o Real Madrid é o gran dominador a nivel estatal, senón que até catro equipos cataláns conseguen moito mellores resultados: o Aismalíbar Montcada, o Joventut de Badalona, o Picadero Jockey Club e o Orillo Verde Sabadell.

A década dos anos setenta supón a década da transición entre os ominosos anos sesenta e os gloriosos oitenta. O equipo compite tódalas tempadas en primeira división, incrementando o seu nivel, e mellorando as estruturas da sección. Un exemplo é que en 1971 o equipo estrea nova cancha de xogo, o Palau Blaugrana, considerada no seu momento un dos mellores pavillóns de Europa. O equipo mellorou moito o nivel e situouse na elite do baloncesto español, pero os anos setenta seguen dominados polo Real Madrid, e o "FC Barcelona" queda sete veces subcampión de Liga. Ademais, o conxunto barcelonés ve como o Joventut de Badalona segue sendo o conxunto catalán que consegue máis títulos de Liga e Copa. Na tempada 1974-1975 o equipo disputa a súa primeira final europea, pero perde a Copa Korać ante o Squibb Cantù. Non será até a tempada 1977-1978 que o equipo consegue gañar un novo título: a súa oitava Copa, xa denominada Copa do Rei.

 A década prodixiosa 

A década dos oitenta é a mellor na historia do FC Barcelona de baloncesto. O presidente do club, Josep Lluís Núñez decídese a potenciar ao máximo a sección e consegue que o equipo se converta no mellor de España e un dos mellores de Europa da man do adestrador Aíto García Reneses e xogadores como Epi, Sibilio, Norris, e Solozabal. Como curiosidade histórica dicir que os partidos se disputaban no Palau Blaugrana, unha bomboneira para 6.000 seareiros que atronaban cos seus cánticos e moitos equipos rivais xa viñan mentalizados de perder por máis de 20 puntos. Ademais nesta década era o único equipo de Europa que cando realizaba contraataques buscaban as canastras de 3 puntos debido a contar nas súas filas a Epi e sobre todo Sibilio especialistas neste tipo de canastras e non a fácil bandexa a soas contra taboleiro.

Nesta década o Barça convértese no dominador do baloncesto español ao conquistar 6 Ligas (1981, 1983, 1987, 1988, 1989, 1990), 5 Copas do Rei (1981, 1982, 1983, 1987, 1988), 1 Copa Príncipe de Asturias, e 6 Ligas catalás. Ademais, o Barcelona gaña os seus primeiros títulos internacionais ao conquistar dous Recopas (1985 e 1986), unha Copa Korać (1987) e un Mundial de Clubs (1985). Mostra do prestixio internacional que conseguiu o equipo é que foi dúas veces convidado nesa década (en 1989 e 1990) a participar no Open McDonald's. A única materia pendente do equipo nesta década é a Copa de Europa, que non consegue gañar a pesar de disputar dúas veces a final: en 1984 perde a final ante o Banco Dei Roma, e na tempada 1989-1990 perde ante o Jugoplastika Split.

En 1984 o FC Barcelona afronta por primeira vez na súa historia a final da Copa de Europa na cidade de Xenebra (Suíza), o torneo máis prestixioso do baloncesto europeo, o cinco inicial do conxunto blaugrana dirixido por Antoni Serra Illas foi o seguinte: Solozábal, Epi, Sibilio, De la Cruz e Marcellus Starks. En fronte estaba outro debutante en finais europeas, o Banco dei Roma. A primeira parte foi un recital azulgrana, tal é así que ao termo da primeira parte, o Barcelona tiña unha vantaxe de 14 puntos. Pero todo cambiou na segunda metade, o Banco dei Roma remontou a desvantaxe grazas en gran parte á grande achega da base norteamericano Larry Wright, o Barça sufriu a puntaría do hábil base, e acusou a mala actuación de Chicho Sibilio quen só achegou catro puntos. Os 23 puntos do MVP da final, Juan Antonio San Epifanio, non bastaron para alzar a ansiada copa, que finalmente levou o conxunto italiano. Aquel día comezou unha longa maldición do Barça na Copa de Europa, que durou 19 anos.

 Por fin a Euroliga 
miniatura|Roger Grimau.
O equipo consolídase como o mellor equipo de España e un dos mellores de Europa, aínda que os noventa non son tan prolíficos en títulos como a década anterior. Aínda así, o equipo gaña catro Ligas (1995, 1996, 1997, 1999), dúas Copas (1991, 1994), unha Copa Korać (1999) e dúas Ligas Catalás. Pero o balance da década queda embazado pola materia pendente que segue tendo o club, e que se antolla imposible de aprobar: a Copa de Europa. O FC Barcelona non consegue gañala a pesar de xogar tres finais máis (1991, 1996 e 1997), e ser o equipo europeo que máis veces (6) participa na "Final Four".

Os anos 2000 empezan coa perda da liga contra o Real Madrid no Palau Blaugrana e a eliminación en semifinais da Euroliga contra o Maccabi Tel Aviv. O ano seguinte o equipo resarcir e, da man do novo Pau Gasol, gaña a liga e a Copa. Ese verán o de Sant Boi de Llobregat decide ir xogar á NBA, un dos motivos do fracaso da seguinte tempada, na que non se logra ningún título, e decídese destituír ao adestrador Aíto García Reneses e fichar ao serbio Svetislav Pešić. A tempada 2002-2003 é a de maior gloria para a sección: cun quinteto formado por Jasikevicius, Juan Carlos Navarro, Bodiroga, Gregor Fučka e Roberto Dueñas, conséguese por fin a ansiada Euroliga contra a Benetton Treviso no Palau Sant Jordi, título que se suma á liga e a Copa, conseguindo dese modo o triplete.

A seguinte tempada, coa base do cadro de xogadores intacto, excepto a marcha de Jasikevicius, o equipo consegue a liga nunha final apertada ante Estudiantes. A tempada 2004-2005 é un fracaso absoluto para a sección: destitúese a Pešić, substituído primeiro por Joan Montes e por Manolo Flores máis tarde, e o equipo cae en Cuartos de Final da liga e no Top 16 da Euroliga. Ese verán decídese fichar ao até agora adestrador do Tau Cerámica Duško Ivanović e a figura do equipo Dejan Bodiroga decide abandonar o equipo.

A primeira tempada do novo proxecto non é satisfactoria: cae en Semifinais de Liga e de Euroliga e a tempada acaba sen títulos. A 2006-2007 non é de maior éxito, a pesar de conquistar a Copa do Rei ante o Real Madrid, xa que cae en Semifinais de Liga e en Cuartos de Final da Euroliga ante Unicaja Málaga. É a seguinte tempada a do adeus definitivo de Ivanovic do banco culé, que é cesado despois dunhas polémicas declaracións cuestionando a calidade do persoal. Decídese que Xavier Pascual sexa o seu substituto, e en 4 meses, consegue endereitar o rumbo do equipo e chegar á Final da ACB, que se perde ante o Baskonia. Na tempada 2008-2009 conséguese, despois de 5 anos sen ela, a liga, grazas en parte á volta do xogador Juan Carlos Navarro, que marchou á NBA a tempada anterior. En Euroliga, a pesar de levar unha traxectoria practicamente inmaculada na competición, o equipo cae en semifinais ante o CSKA Moscova.

 Pavillón 

miniatura|Palau Blaugrana.
miniatura|Palau Sant Jordi.
O FC Barcelona xoga so seus partidos coma local no Palau Blaugrana, un pavillón cuberto propiedade do Fútbol Club Barcelona, onde disputan ademais do baloncesto disputan os seus partidos oficiais os primeiros equipos as seccións de balonmán, hóckey sobre patíns e fútbol sala. Está situado na Avenida Arístides Maillol, no barrio de Les Corts, no interior do complexo que acolle o estadio do Camp Nou. Xunto ao "Palau Blaugrana" están as oficinas do club, así como a tenda oficial do FC Barcelona e o Palau de Gel.

Ten un aforamento de 7.585 espectadores, todos sentados, grazas á remodelación que levou a cabo en 1994. Até entón, o Palau tiña unha cabida para 5.696 espectadores. Ademais de ser testemuña dos principais éxitos dos equipos das seccións do FC Barcelona, o Palau Blaugrana tamén acolleu importantes eventos, por exemplo acolleu ás competicións de hóckey sobre patíns, judo e taekwondo durante os Xogos Olímpicos de 1992 celebrados en Barcelona. Outros pavillóns utilizados durante a historia do club son:

 Anos Pavillón Capacidade1926−1940 Sol de Baix-1940−1971 Les Corts-1970−1990 Palau Blaugrana5.6961990−1992 Palau Sant Jordi16.5001992−presente Palau Blaugrana8.250

 Xogadores 
 Cadro actual 

 Dorsais retirados 
 Dorsais retirados do FC Barcelona N°XogadorPosiciónEtapa 4  Andrés Jiménez  Ala-pivote   1986–1998 7  Nacho Solozábal  Base   1978–1994 11  Juan Carlos Navarro  Escolta   1997–2007, 2008–2018 12  Roberto Dueñas  Pivote   1996–2005 15  Epi  Ala   1979–1995

 Galardóns individuais 
Xogador máis valioso da ACB
 Juan Carlos Navarro – 2006
 Nikola Mirotić – 2020

Xogador máis valioso das Finais da ACB
 Xavi Fernández – 1996
 Roberto Dueñas – 1997
 Derrick Alston – 1999
 Pau Gasol – 2001
 Šarūnas Jasikevičius – 2003
 Dejan Bodiroga – 2004
 Juan Carlos Navarro – 2009, 2011, 2014
 Erazem Lorbek – 2012
 Nikola Mirotić – 2021

Xogador máis valioso da Copa do Rei
 Pau Gasol – 2001
 Dejan Bodiroga – 2003
 Jordi Trias – 2007
 Fran Vázquez – 2010
 Pete Mickeal – 2013
 Thomas Heurtel – 2018, 2019
 Cory Higgins – 2021 

Xogador máis valioso da Supercopa
 Dejan Bodiroga – 2004
 Juan Carlos Navarro – 2009, 2010, 2011

Mellor adestrador da ACB
 Xavi Pascual – 2010, 2012
 Svetislav Pešić – 2019

MVP da Euroliga
 Juan Carlos Navarro – 2009

Euroleague Final Four MVP
 Dejan Bodiroga – 2003
 Juan Carlos Navarro – 2010250px|miniatura|Fran Vázquez.

Euroleague Rising Star
 Ricky Rubio – 2010
 Álex Abrines – 2016

Mellor quinteto ACB
 Dejan Bodiroga – 2004
 Juan Carlos Navarro – 2006, 2007, 2009, 2010
 Fran Vázquez – 2009
 Erazem Lorbek – 2010, 2012
 Ricky Rubio – 2010
 Ante Tomić – 2013
 Nikola Mirotić – 2020

Segundo mellor quinteto ACB
 Tomáš Satoranský – 2016
 Ante Tomić – 2017, 2018
 Thomas Heurtel – 2018, 2019
 Ádám Hanga – 2020

All-Euroleague First Team
 Dejan Bodiroga – 2003, 2004
 Juan Carlos Navarro – 2006, 2007, 2009, 2010, 2011
 Erazem Lorbek – 2011
 Ante Tomić – 2013, 2014

All-Euroleague Second Team
 Pau Gasol – 2001
 Erazem Lorbek – 2010
 Juan Carlos Navarro – 2012, 2013
 Ante Tomić – 2015

Concurso de mates da ACB
 Francisco Elson – 2001

 Destacados 

  Santi Abad
  Alfons Alzamora
  Quique Andreu
  Joan Creus
  Rodrigo de la Fuente
  Salva Díez
  Roberto Dueñas
  Roger Esteller
  Xavi Fernández
  José Luís Galilea
  Marc Gasol
  Pau Gasol
  Andrés Jiménez
  Rafael Jofresa
  Ferran Martínez
  Nikola Mirotić
  José Antonio Montero
  Juan Carlos Navarro
  Ricky Rubio
  Víctor Sada
  Juan Antonio San Epifanio
  Chicho Sibilio
  Nacho Solozábal
  Fran Vázquez
  Ademola Okulaja
  Marcelo Nicola
  Pepe Sánchez
  Anderson Varejão
  Alain Digbeu
  Erazem Lorbek
  Derrick Alston
  Devin Davis
  Joe Ingles
  Pete Mickeal
  Darryl Middleton
  Audie Norris
  Charles Thomas
  Steve Trumbo
  Ioannis Bourousis
  Nikos Ekonomou
  Efthimios Rentzias
  Gregor Fučka
  Denis Marconato
  Šarūnas Jasikevičius
  Artūras Karnišovas
  Francisco Elson
  Tomáš Satoranský
  Andrei Fetisov
  Dejan Bodiroga
  Aleksandar Đorđević
  Milan Gurović
  Ersan İlyasova

 Palmarés 
 Torneos nacionais 
 Liga ACB: 18
 1958-59, 1980-81, 1982-83, 1986-87, 1987-88, 1988-89, 1989-90, 1994-95, 1995-96, 1996-97, 1998-99, 2000-01, 2002-03, 2003-04, 2008-09, 2010-11, 2011-12, 2013-14
 Copa do Rei: 26
 1943, 1945, 1946, 1947, 1949, 1950, 1959, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1987, 1988, 1991, 1994, 2001, 2003, 2007, 2010, 2011, 2013, 2018, 2019, 2021
 Copa Príncipe de Asturias: 1
 1987-88
 Supercopa de España: 5
 1987, 2004, 2009, 2010, 2011
 Copa Ibérica: 1
 1947-48
 Lliga Catalana: 22 
 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1989, 1993, 1995, 2000, 2001, 2004, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2019
 Copa Catalunya: 9
 1942, 1943, 1945, 1946, 1947, 1948, 1950, 1951, 1955

 Torneos internacionais 
 Euroliga: 2
 2002-03, 2009-10
 Copa Korać: 2
 1986-87, 1998-99
 Recopa de Europa: 2 
 1984-85, 1985-86
 Supercopa de Europa: 1
 1986-87
 Mundial de Clubs: 1
 1984-85

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Fútbol Club Barcelona

 Ligazóns externas 
 Sitio web oficial

Barcelona
Barcelona
Barcelona
Baloncesto