Pittsburgh Penguins

Os Pittsburgh Penguins son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Pittsburgh, Pensilvania (Estados Unidos). Os Pinguins compiten na máxima competición de hóckey sobre xeo en América do Norte, a National Hockey League (NHL), estando encadrados na Metropolitan Division da Conferencia Leste. Dende o 2010 o equipo xoga os seus partidos como local no Consol Energy Center, logo de ter xogado a maior parte da súa historia no Mellon Arena . O equipo gañou a Stanley Cup en catro ocasións, a última delas en 2016, ademais de gañar unha vez o Presidents' Trophy, cinco o Prince of Wales Trophy e finalizar oito veces como campión da súa división.

Os Penguins creáronse en 1967 como equipo de expansión, tomando parte na NHL na tempada 1967-68 xunto con outros cinco novos equipos: Minnesota North Stars, Los Angeles Kings, California Seals, Philadelphia Flyers e St. Louis Blues. Dende a súa primeira tempada (1967-68), os Penguins teñen disputado cinco veces a final da Stanley Cup, conseguindo o campionato en tres desas ocasión (1991,  1992,  2009). Os seus rivais históricos son os seus veciños Philadelphia Flyers, aos que se enfrontaron en seis ocasións nos play-offs, cun resultado de catro eliminatorias a favor dos Flyers por dúas para os Pens.

En torno a setecentos xogadores diferentes teñen vestido as cores dos Penguins dende os inicios do equipo, aínda que tan só 10 xogadores forman parte do Hockey Hall of Fame. Este é o caso de: Mario Lemieux (xogador con máis partidos xogados, goles, asistencias e puntos da historia do equipo), que dende 1999 é un dos propietarios do equipo. O cadro de xogadores actual está adestrado por Mike Sullivan e está capitaneado polo canadense Sidney Crosby.

 Historia 

 Antecedentes de Pittsburgh na NHL 

A presenza da cidade de Pittsburgh na National Hockey League remóntase a mediados dos anos 1920, cando na terceira expansión da liga na templada 1925-26 incorporáronse os segundos equipos estadounidenses na competición,O primeiro equipo dos Estados Unidos en competir na NHL foron os Boston Bruins, que se fundaron en 1924 e comezaron a súa andaina na liga na tempada 1924-25. os Pittsburgh Pirates e os New York Americans. As orixes dos Pirates remóntanse a 1915, cando Roy Schooley fundou un equipo afeccionado na cidade chamado Pittsburgh Yellow Jackets e que competiu na United States Amateur Hockey Association (USAHA) dende a súa creación. Logo de gañar a USAHA en 1924 e 1925, os Yellow Jackets foron vendidos a James F. Callahan, que quería inscribir ao equipo nunha liga profesional, sendo incluídos finalmente na National Hockey League baixo o nome de Pirates.

O primeiro partido da NHL disputado en Pittsburgh tivo lugar o 26 de novembro de 1925, cando o equipo, dirixido por Odie Cleghorn aos Boston Bruins por dous goles a un, e dúas semanas despois derrotaron en Montreal aos Canadiens no que sería o derradeiro partido do mítico porteiro dos Habs Georges Vézina. Esa primeira tempada clasificáronse para os play-offs, con todo os Pirates perderon a eliminatoria fronte aos Maroons en dous partidos (3-1 e 3-3). Os Pirates xogarían catro tempadas máis en Pittsburgh, aínda que só se clasificarían unha vez máis para os play-offs na tempada templada 1927-28, perdendo de novo na primeira rolda fronte aos New York Rangers (6-4 no cómputo global). A andaina dos Pirates chegou o seu fin logo da tempada templada 1929-30, cando moi afectados pola Gran Depresión, os propietarios da franquía trasladárona a Filadelfia, mudando o seu nome polo de Philadelphia Quakers, que finalmente só chegarían a completar unha tempada na cidade.

 Rivalidades 

 Philadelphia Flyers 

A rivalidade Philadelphia Flyers–Pittsburgh Penguins, tamén coñecida como The Battle of Pennsylvania, comezou en 1967, cando ambos equipos foron introducidos na expansión da NHL coñecida como "Next Six". A rivalidade existe tanto polo aliñamento de ambos equipos na mesma división, como pola súa situación xeográfica, xa que os dous equipos xogan no Estado de Pensilvania. Os Flyers lideran o rexistro de enfrontamentos con 144 vitorias, 96 derrotas, 30 empates, 30 empates e 7 derrotas na prolongación ata oo final da tempada 2015-16. Con todo, os Penguins eliminaron os Flyers nos play-offs en 2008 e 2009, e foron eliminados no 2012 polo equipo de Filadelfia. Tres anos despois, os Flyers gañaron o sexto enfrontamento nos play-offs entre os dous equipos para avanzar ás semifinais de conferencia. En total, ambos equipos enfrontáronse en seis ocasións nos play-offs, con catro vitorias dos Flyers (Finais da Patrick Division en 1989, 4–3; Cuartos de Final da Conferencia Leste en 1997, 4–1; Semifinais da Conferencia Leste en 2000, 4–2; e os Cuartos de Final da Conferencia Leste en 2012, 4–2) e os Penguins gañaron dúas series (Finais da Conferencia Leste en 2008, 4–1; e Cuartos de Final da Conferencia Leste en 2009, 4–2).

 Washington Capitals 
miniatura|250px|Liorta durante o primeiro partido dos play-offs de 2009 entre Penguins e Capitals.
Os Penguins e os Capitals encontráronse un total de nove veces nos play-offs, cun resultado moi favorable para a franquía de Pittsburgh, que conseguiu superar aos de Washington, D.C. en oito ocasións, perdendo tan só nas series de 1994. Os Penguins eliminaron os Capitals no seu camiño á conquista das súas catro Stanley Cups, tendo que chegar ao sétimo e decisivo partido nos play-offs de 1992, 1995 e 2009. Durante anos esta rivalidade foi vista como un duelo entre as dúas grandes estrelas de ambos equipos, Sidney Crosby (Penguins) e Alexander Ovechkin (Capitals), un duelo que tivo o seu momento culminante durante as semifinais da Conferencia Leste en 2009, cando sendos hat tricks no segundo partido abriron a serie. Os duelos nos play-offs entre Capitals e Penguins coa rivalidade entre Ovechkin-Crosby tiveron a súa segunda entrega en 2016, finalizando cunha nova vitoria para os Penguins en seis partidos.

Esta rivalidade presentouse no cuarto Winter Classic, xogado o 1 de xaneiro de 2001 no Heinz Field de Pittsburgh ante 68.111 espectadores, e no que os Capitals gañaron 3-1 . A revista deportiva Sports Illustrated incluíu a rivalidade entre os dous equipos na súa lista das 10 mellores rivalidades da NHL, situándoa no 8º posto da lista.

 Identidade do equipo 
 Logotipo e equipamento 
miniatura|left|alt=Photo du maillot noir des Penguins.|Camisola para os partidos como visitante introducida en 1993.
Como todos os equipos da NHL, os Penguins empregaron diferentes camisolas e logotipos dende a súa creación. A primeira camisola dos Penguins era de cor branco, azul claro e azul escuro simplemente coa palabra PITTSBURGH escrita en diagonal. A camisola como local era predominantemente branca, mentres que na camisola visitante había predominio do azul escuro. Na parte inferior e nas mangas, o uniforme local posuía dúas finas bandas de cor azul escuro, mentres que no uniforme visitante as bandas eran brancas. O primeiro logotipo da franquía presentaba un pingüín con bufanda patinando e un círculo negro ao seu redor. No círculo, estaba escrito en branco na parte superior PITTSBURGH e na inferior PENGUINS. O logotipo en cuestión non está presente na camisola do equipo.

Estas primeiras cores das camisolas veñen de Riley, o primeiro presidente da franquía, oriúndo de Toronto e seareiro dos Toronto Argonauts de fútbol canadense, cuxa camisola ten as mesmas cores. A idea de escribir o nome da cidade en diagonal foi proposta por George Sullivan, primeiro adestrador do equipo, en referencia ás camisolas do seu antigo equipo, os New York Rangers. Ao ano seguinte o logo da franquía mudou, perdendo o pingüín a bufanda que tiña orixinalmente. As camisolas non mudan as súas cores, mais as bandas finas desaparecen en favor dunha banda ancha de cor azul ou branca. Na tempada 1970-71, a camisola branca converteuse na camisola local e os Penguins convértense nunha das primeiras franquías da NHL en introducir o nome dos xogadores sobre o número da parte posterior, algo que só se fixo nas camisetas do equipo como local.

A principios da tempada 1972-73, o círculo do logo desapareceu e o tamaño do pingüín aumenta na camisola. O resto da camisola é esencialmente igual, aínda que as cores engádense nas mangas. O 30 de xaneiro de 1980, os Penguins mudaron totalmente as cores e adoptaron as cores dourada e negra nas camisolas por primeira vez na súa historia. Os cores foron adoptadas co fin de unificar aos diferentes equipos deportivos da cidade de Pittsburgh e conseguir así atraer a máis seareiros á "Cidade dos Campións". De feito, os Pirates (béisbol) gañaron en 1979 a National League e os Steelers (fútbol americano) gañaron a Super Bowl o 20 de xaneiro de 1980. Os Boston Bruins consideran que o negro e o amarelo son as súas cores, polo que polo que reclamaron fronte á NHL, con todo os Penguins argumentaron que estas eran as cores empregadas polo antigo equipo de Pittsburgh (os Pittsburgh Pirates) na década de 1920.

miniatura|dereita|Mario Lemieux co logo introducido en 1993.

A parte das cores, os uniformes mantivéronse esencialmente iguais co cambio do azul escuro polo negro e do azul claro pola cor dourada. Entre 1981 e 1985, o equipo vestiu alternativamente os novos e os vellos uniformes nos partidos como local.

Na tempada 1992-1993 da NHL, o logotipo dos Penguins modernizouse e os uniformes cambiaron. Así, o pingüín que patinaba doulle paso a unha cabeza de pingüín máis grande, e o uniforme visitante diferénciase totalmente do local. Este último, aínda predominantemente branco, conta coa cabeza do pingüín, mentres que as camisolas visitantes negras indica na súa parte dianteira en letras maiúsculas a palabra PITTSBURGH. Durante a tempada 1995-96, os Penguins foron un dos cinco equipos da liga que decidiron levar unha terceira camisola para as ocasións especiais. Esta camisola era predominantemente negra coa cabeza do pingüín e bandas que continuaban o logotipo. Esta terceira camisola substituíu na tempada 1997-98 á camisola negra visitante.

Para a 1999-00, os Penguins introduciron unha nova terceira camisola co antigo logotipo dos inicios do pingüín que patinaba sen o círculo. En 2002, esta terceira camisola foi adoptada como uniforme permanente do equipo. Na tempada 2007-08, a NHL decidiu mudar as camisolas de trinta equipos a raíz dun acordo co provedor Reebok. Nesta ocasión, a camisola dos Penguins mudou igualmente; mesmo se era xa un ano que Reebok era a marca do equipo; abandonouse o logotipo de 1993. En 2008, durante o partido xogado no exterior o día 1 de xaneiro, o equipo vestiu unha camisola branca e azul, réplica da camisola da tempada 1968-1969. Esta camisola converteuse oficialmente no terceiro uniforme do equipo.

 Mascota 
miniatura|esquerda|Iceburgh mascota dos Penguins.
Coma moitos equipos profesionais norteamericanos, od Penguins tiveron diferentes mascotas ao longo da súa historia. A primeira mascota data da segunda tempada dos Pens. Foi un pingüín real nado en Ecuador e chamado Pete. Fixo a súa primeira aparición durante un partido fronte aos Boston Bruins o 21 de febreiro de 1968.. Pete morreu un mes despois a causa dunha pneumonía porque o persoal do Civic Arena pensou que tería calor e polo tanto fixo que non arrefriara. Pouco tempo despois, un novo pingüín fixo a súa aparición e foi chamado ‘Re-Pete’.. Esta nova mascota sobreviviu ata a tempada 1971-1972.

Dende o comezo da tempada 1993-1994, Iceburgh é o encargado de animar as pausas dos partidos celebrados no pavillón dos Penguins. Baixo o nome de Icey, a mascota fixo unha aparición en Sudden Death, o filme de 1995 con Jean-Claude Van Damme.

 Medios de comunicación 

 Pavillóns 
Dende 2010, os Pittsburgh Penguins xogan os seus partidos como local no Consol Energy Center, se ben dende a creación da franquía e ata ese ano o equipo disputou os seus partidos como local no Mellon Arena, onde os Pens gañaron as tres Stanley Cups que posúen. Dende a primeira tempada da franquía, o equipo de Pittsburgh empregou os dous pavillóns para os seus partidos como local nos seguintes períodos:

 Pavillóns empregados polos Pittsburgh Penguins Imaxe Nome Primeira tempada Derradeira tempada CapacidadeA capacidade dos pavillóns que se indica corresponde ao número de espectadores en competicións de hóckey sobre xeo. 150px  Mellon Arena  1967-1968  2009-2010  16.940  150px  Consol Energy Center  2010-2011  Actualmente en uso  18.387 

 Mellon Arena 
miniatura|dereita|O Mellon Arena, alcumado o iglú.
Entre 1967 e 2010, os Penguins xogaron os seus partidos como locais no Mellon Arena, chamado Pittsburgh Civic Arena de 1961 a 1999. Debido á súa forma, o Mellon Arena foi alcumado o iglú e acollía nos seus inicios a 12.000 espectadores. Logo de varias melloras, o pavillón podía dar cabida en 2010 a 16.958 espectadores, mais daquela xa se encontraba vello e en mal estado – este convertérase no pavillón máis vello empregado na NHL.

O pavillón posuía unha cúpula que se podía abrir por completo e permitía disputar partidos ao aire libre. Con todo, nunca se chegou a disputar ningún partido ao aire libre e en 1995, a instalación dun marcador impediu a posibilidade de abrir a cúpula no futura. En 1990 disputouse no Mellon Arena o 41º partido das estrelas da NHL. Mario Lemieux e Paul Coffey, xogadores dos Penguins, foron seleccionados para o equipo inicial da conferencia Wales. Lemieux finalizou como mellor xogador o partido ante o seu público, anotando catro goles e igualando ao mesmo tempo o récord de goles anotados nun partido das estrelas – récord que posuía ata a data Wayne Gretzky.

Ao principio da tempada 2006-07, os Penguins estaban a procurar solucións para construír un novo pavillón máis barato e moderno. O 13 de marzo de 2007, o gobernador de Pensilvaniaa, Ed Rendell, o alcalde de Pittsburgh, Luke Ravenstahl, e os dirixentes da franquía anunciaron que os Penguins manteríanse na cidade canto menos 30 anos máis co proxecto de construción dun novo pavillón no mesmo barrio que o Mellon Arena..

O derradeiro partido da historia dos Penguins no Mellon Arena foi xogado contra os Montreal Canadiens no sétimo partido da segunda rolda dos play-offs da tempada 2009-10. Os Penguins, que defendían o título de campións da Stanley Cup, foron eliminados ao perder ese partido por 5 goles a 2. Os Canadiens foron igualmente os primeiros adversarios da historia dos Penguins no Mellon Arena e tamén obtiveron a vitoria.


 Datos de asistencia ao Mellon Arena Tempada Capacidade Liga regular Play-offs PX Total Med PX Total Med 1967-1968    37      Non clasificado 1968-1969    38      Non clasificado 1969-1970    38      5     1970-1971    39      Non clasificado 1971-1972    39      2     1972-1973    39      Non clasificado 1973-1974    39      Non clasificado 1974-1975    40      5     1975-1976    40      1     1976-1977    40      2     1977-1978    40      Non clasificado 1978-1979    40      3     1979-1980    40      2     1980-1981    40      2     1981-1982    40      2     1982-1983    40      Non clasificado 1983-1984    40      Non clasificado 1984-1985    40      Non clasificado 1985-1986    40      Non clasificado 1986-1987    40      Non clasificado 1987-1988    40      Non clasificado 1988-1989    40      6     1989-1990    40      Non clasificado 1990-1991    40      13     1991-1992    40      10     1992-1993    41      8     1993-1994    41      3     1994-1995    24      7     1995-1996    41      10     1996-1997    41      2     1997-1998    41      3     1998-1999    41      6     1999-2000    41      5     2000-2001    40      8     2001-2002    41      Non clasificado 2002-2003    41      Non clasificado 2003-2004    41      Non clasificado 2004-2005    Tempada cancelada  Tempada cancelada 2005-2006    41      Non clasificado 2006-2007    41      2     2007-2008    41      11     2008-2009    40'      11     2009-2010    41      7    

 Consol Energy Center 
miniatura|O Consol Energy Center en construción en maio de 2009.
O novo pavillón dos Penguins custou 290 millóns de dólares e foi cofinanciado por varias partes incluídos dos Pittsburgh Penguins. O 22 de marzo de 2008, realizouse a demolición do antigo hospital St. Francis Central. Esta demolición formou parte dun grupo de demolicións que se realizaron na localización do futuro pavillón dos Penguins. En decembro de 2008, o pavillón foi chamado oficialmente Consol Energy Center a causa da compra dos dereitos por parte da compañía CONSOL Energy por 21 anos.

miniatura|esquerda|Mosaico en homenaxe a Mario Lemieux no Consol Energy Center.

O novo pavillón pode acoller a 18.087 espectadores con 267 palcos de luxo e espazos adicados aos xogadores estrela da historia da franquía. Deste xeito, con motivo da finalización da construción, o equipo revelou unha listaxe dos 15 mellores xogadores da historia da franquía, segundo o voto dos seareiros e tamén de directivos e xornalistas. Hai un espazo interactivo adicado a estes xogadores nunha das salas do Consol Energy Center, amais de lembrar os mellores momentos dos Penguins e os títulos conseguidos na historia da franquía. O día do seu aniversario, o 5 de outubro de 2010, Mario Lemieux revelou un mosaico realizado con 21.000 fotográfícas de seareiros e traballadores da construción do pavillón. este mosaico representa unha montaxe de seis fotografías de Lemieux entre o seu debut e a consecución da Stanley Cup en 2009. Cada un dos seareiros doou 66 dólares para que a súa fotografía aparecera no mosaico, e eses fondos foron destinados á Mario Lemieux Foundation. Os obreiros e persoas que traballaron na construción do complexo teñen todos a súa fotografía formando o bordo da imaxe.

O primeiro encontro oficial da NHL disputado no Consol Energy Center tivo lugar na tempada 2010-11, o 7 de outubro de 2010, nun partido no que os Penguins enfrontáronse aos Philadelphia Flyers, caendo derrotados por 3 goles a 2. Con todo, o primeiro partido dos Penguins no novo pavillón foi un partido preparatorio fronte aos Detroit Red Wings o 7 de outubro de 2010, no que os locais gañaron 5-1.

 Datos de asistencia ao Consol Energy Center Tempada Capacidade Liga regular Play-offs PX Total Med PX Total Med 2010-2011    40      4     2011-2012    41      3     2012-2013    24      8     2013-2014    41      7     2014-2015    41      2    

 Equipos afiliados 
miniatura|Brad Thiessen en 2012 coa camiseta dos Wilkes-Barre/Scranton Penguins.

Dende o debut dos Penguins, as franquías da NHL están asociadas a franquías de ligas menores. Estas franquías constitúen un viveiro para os equipos da NHL e son frecuentemente chamados equipo-escola. A seguinte lista mostra os equipos que estiveron asociados aos Pinguins dende a súa formación en 1967:

 Equipos afiliados dos Pittsburgh Penguins Período Equipo Liga 1967-1968  Baltimore Clippers  AHL 1968-1969  Amarillo Wranglers Os Amarillo Wranglers xogaron dúas tempadas na CHL antes do cesamento das súas actividades. O equipo finalizou na cuarta posición da división sur na tempada 1968-69 e no último lugar na 1970-71.  CHL 1969-1970  Baltimore Clippers  AHL 1970-1971  Clippers de BaltimoreAmarillo Wranglers  AHLCHL 1971 a 1975  Fort Wayne KometsHershey Bears  IHLAHL 1974-1975  Johnstown Jets  NAHL 1975 a 1977  Hershey Bears  AHL 1977 a 1979  Binghampton DustersGrand Rapids Owls  AHLIHL 1980-1981  Binghamton Dusters  AHL 1981-1982  Erie BladesMuskegon MohawksEstas dúas franquías xogaron unha soa tempada nas súas respectivas ligas e finalizaron ambas na última posición.  AHLIHL 1982-1983  Baltimore Skipjacks  AHL 1987 a 1990  Muskegon Lumberjacks  IHL 1990 a 1992  Knowville Cherokees  ECHL 1992 a 1997  Cleveland Lumberjacks  IHL 1993-1994  Louisville Ice Hawks  ECHL 1995-1996  Hampton Roads Admirals  ECHL 1996 a 1998  Johnstown Chiefs  ECHL 1997 a 1999  Syracuse CrunchOs Vancouver Canucks estiveron asociados aos Syracuse Crunch ao mesmo tempo que os Penguins.  AHL 1999-  Wilkes-Barre/Scranton PenguinsWheeling Nailers  AHLECHL

 Personalidades 
 Xogadores 
 Cadro actual 

 Capitáns do equipo 
miniatura|Crosby co C de capitán en decembro de 2007.
Ab McDonald foi o primeiro capitán na historia do equipo durante a súa primeira tempada. o 31 de maio de 2007, Sidney Crosby foi nomeado capitán do equipo, título que quedara vacante logo do retiro de Mario Lemieux o 25 de xaneiro de 2006. Crosby converteuse no capitán permanenteDurante a tempada 1983-84, Brian Bellows converteuse en capitán dos Minnesota North Stars sendo máis novo que Crosby; tiña 19 anos e 131 días pero foi nomeado capitán interino. da historia dos Penguins e tamén da NHL.

{|
 Capitáns na historia dos Penguins Nome(s) Período Ab McDonald  1967-1968 Earl Ingarfield  1968-1969 Ningún capitán  1969 a 1973 Ron Schock  1973 a 1977 Jean Pronovost  1977-1978 Orest Kindrachuk  1978 a 1981 Randy Carlyle  1981 a 1984 Mike Bullard  1984 a 1986 Mike Bullard e Terry Ruskowski  1986-1987 Dan Frawley e Mario Lemieux  1987-1988 Mario Lemieux  1988 a 1994 Ron Francis  1994-1995 Mario Lemieux  1995 a 1997 Ron Francis  1997-1998 Jaromír Jágr  1998 a 2000 Jaromír Jágr  2000-2001 Mario Lemieux  2001 a xaneiro de 2006 Ningún capitán  Xaneiro de 2006 a 2007 Sidney Crosby  Dende 2007

 Eleccións na primeira rolda do draft 

Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Ao longo da súa historia, os Penguins escolleron tres veces en primeira posición, seleccionando a Mario Lemieux (1984), Marc-André Fleury (2003), e Sidney Crosby (2005). A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Pittsburgh Penguins:

{|
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|colspan=4|
 1967 a 1985 Ano Nome do xogador Posto Equipo (liga)1967  Steve Rexe  2º   Belleville Seniors 1968  Garry Swain  4º   Niagara Falls Flyers (OHA)1969   Ningunha elección na primeira rolda1970  Greg Polis  7º   Estevan Bruins (WHL)1971   Ningunha elección na primeira rolda1972  Ningunha elección na primeira rolda1973   Blaine Stoughton  7º   Flin Flon Bombers (WHL)1974   Pierre Larouche  8º   Sorel Éperviers (LHJMQ)1975   Gordon Laxton  15º   New Westminster Bruins (WHL)1976   Blair Chapman  2º   Saskatoon Blades (WHL)1977   Ningunha elección na primeira rolda1978   Ningunha elección na primeira rolda1979  Ningunha elección na primeira rolda1980   Mike Bullard  9º   Brantford Alexanders (AHO)1981    Ningunha elección na primeira rolda1982   Rich Sutter  10º   Lethbridge Broncos (WHL)1983   Bob Errey  5º   Peterborough Petes (OHL) 1984   Mario Lemieux  1º   Laval Voisins (LHJMQ)1985   Craig Simpson  2º   Michigan Wolverines (NCAA)1986   Zarley Zalapski  4º   Equipo Nacional do Canadá1987   Chris Joseph  5º   Seattle Thunderbirds (WHL)1988   Darrin Shannon  4º   Windsor Spitfires (OHL)1989   Jamie Heward  16º   Regina Pats (WHL) 1990   Jaromír Jágr  5º   Poldi SONP Kladno (1. liga) 1991   Markus Näslund  16º   MODO Hockey (Elitserien) 1992   Martin Straka  16º   HC Škoda Plzeň (1. liga) 
</td>
 Dende 1982 Ano Nome do xogador Posto Equipo (liga)1993   Stefan Bergkvist  26º   Leksands IF (Elitserien)1994   Chris Wells  24º   Seattle Thunderbirds (WHL)1995   Alekseï Morozov  24º   Krylia Sovetov (Superliga) 1996   Craig Hillier  23º   Ottawa 67's (OHL)1997   Robert Döme  17º   Las Vegas Thunder (IHL)1998   Milan Kraft  23º   HC Keramika Plzeň (Extraliga)1999   Konstantin Koltsov  18º   Severstal Cherepovets (Superliga)2000   Brooks Orpik  18º   Boston College Eagles (NCAA)2001   Colby Armstrong  21º   Red Deer Rebels (WHL)2002   Ryan Whitney  4º  Boston Terriers (NCAA)2003   Marc-André Fleury  1º   Cape Breton Screaming Eagles (LHJMQ)2004   Ievgueni Malkine  2º   Metallurg Magnitogorsk (Superliga)2005   Sidney Crosby  1º   Rimouski Oceanic (LHJMQ)2006   Jordan Staal  2º   Peterborough Petes (OHL)2007   Angelo Esposito  20º  Quebec Remparts (LHJMQ)2008    Ningunha elección na primeira rolda2009   Simon Després  30º   Saint-Jean Sea Dogs (LHJMQ)2010   Beau Bennett  20º   Penticton Vees (BCHL)2011   Joe Morrow  23º   Portland Winterhawks (WHL)2012   Derrick Pouliot 8º  Portland Winterhawks (WHL)2013   Ningunha elección na primeira rolda2014   Kasperi Kapanen 22º  KalPa (Liiga)2015   Ningunha elección na primeira rolda2016      
|}

 Líderes históricos 
Esta sección presenta as estatísticas dos xogadores dos Penguins que superaron os 500 puntos nas súas carreiras, se ben o líder en partidos xogados, goles, asistencias e puntos da franquía é Mario Lemieux, tan só o propio Lemieux e Jaromír Jágr teñen superado os 1.000 puntos, mentres que tan só Lemieux superou os 500 goles e as 1.000 asistencias. As estatísticas refírense só aos puntos conseguidos cos Pittsburgh Penguins, os mellores rexistros en cada campo son sinalados en letra grosa e os xogadores aínda en activo na franquía están resaltados en verde:

Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
 Líderes históricos dos Pittsburgh Penguins Xogador Pos  PX  G   A  Pts Mario Lemieux  C  915  690  1.033  1.723 Jaromír Jágr  RW  806  439  640  1.079 Sidney Crosby  C  627  302  551  853 Evgeni Malkin  C  587  268  434  702 Rick Kehoe  RW  722  312  324  636 Ron Francis  C  533  164  449  613 Jean Pronovost  RW  753  316  287  603 Kevin Stevens  LW  522  260  295  555 Syl Apps, Jr.  C  495  151  349  500

Polo que respecta aos porteiros, Marc-Andre Fleury é o que máis partidos defendeu a portería dos Pens cun total de 595 partidos. Fleury domina tamén en vitorias, cun total de 322 na súa carreira na franquía de Pittsburgh, e en shootouts, tendo rexistrado 38 partidos sen encaixar ningún gol ata a tempada 2015-16.

 Números retirados 
 Números retirados dos Pittsburgh Penguins NºXogadorPosiciónCarreiraData da retirada 66  Mario Lemieux 1  C  1926–40  19 de novembro de 1997 21  Michel Brière  C  1925–34  5 de xaneiro de 2001

Notas:
 1 O número 66 de Lemieux foi retirado entre o 19 de novembro de 1997 ata o 27 de decembro de 2000. O dorsal de Lemieux foi retirado oficialmente o 24 de xaneiro de 2006 e foi relevado durante a tempada 2006-07.
 2 O número 21 de Brière estivo fóra de circulación despois da morte de Brière en 1971, mais non foi oficialmente retirado ata o 5 de xaneiro de 2001.
 3 O número 99 de Wayne Gretzky foi retirado de todos os equipos pola NHL; nunca xogou nos Penguins.

 Adestradores 
miniatura|Michel Therrien, antigo adestrador do equipo.
miniatura|Dan Bylsma adestrador campión da Stanley Cup en 2009.
Os Penguins tiveron 22 adestradores diferentes dende o seu debut na NHL. Ken Schinkel, Craig Patrick e Eddie Johnston adestraron a franquía en dúas etapas.

Bob Johnson, Scotty Bowman e Dan Bylsma son os tres adestradores que dirixiron a franquía cara a vitoria na final da Stanley Cup. Bob Johnson tivo que deixar o seu posto a Scotty Bowman pouco despois do título a causa dun tumor cerebral. Despois da súa morte, a súa frase mítica de 1991 e da vitoria - It’s a great day for hockey! (É un gran día para o hóckey!) - está inscrita baixo o xeo do Mellon Arena dende a tempada 1991-92.

 Lista de adestradores da franquía Nº Nome Primeiro partido Derradeiro partido PX V D EAs derrotas na prolongación apareceron a partir da tempada 1999-00, os partidos empatados desapareceron a principios da tempada 2005-06. DPr</abbr>As derrotas na prolongación apareceron a partir da tempada 1999-00, os partidos empatados desapareceron a principios da tempada 2005-06. 1  George Sullivan  6 de xuño de 1967  31 de marzo de 1969  150  47  79  24 - 2  Red Kelly  2 de xullo de 1969  13 de xaneiro de 1973  274  90  132  52  - 3  Ken Schinkel  13 de xaneiro de 1973  6 de febreiro de 1974  86  29  49  8  - 4  Marc Boileau  6 de febreiro de 1974  17 de xaneiro de 1976  151  66  61  24  - 5  Ken Schinkel  17 de xaneiro de 1976  19 de maio de 1977  117  54  43  20  - 6  Johnny Wilson  13 de xuño de 1977  8 de maio de 1980  240  91  105  44  - 7  Eddie Johnston  15 de xullo de 1980  20 de xullo de 1983  240  79  126  45  - 8  Lou Angotti  20 de xullo de 1983  4 de xuño de 1984  80  16  58  6  - 9  Bob Berry  4 de xuño de 1984  13 de abril de 1987  240  88  127  25  - 10  Pierre Creamer  4 de xuño de 1987  14 de xuño de 1988  80  36  35  9  - 11  Gene Ubriaco  28 de xuño de 1988  5 de decembro de 1989  106  50  47  9  - 12  Craig Patrick  5 de decembro de 1989  12 de xuño de 1990  54  22  26  6  - 13  Bob Johnson  12 de xuño de 1990  1 de outubro de 1991  80  41  33  6  - 14  Scotty Bowman  1 de outubro de 1991  28 de maio de 1993  164  95  53  16  - 15  Eddie Johnston  22 de xuño de 1993  3 de marzo de 1997  276  153  98  25  - 16  Craig Patrick  3 de marzo de 1997  26 de abril de 1997  20  7  10  3  - 17  Kevin Constantine  14 de xuño de 1997  9 de decembro de 1999  189  86  67  35  4  18  Herb Brooks  9 de decembro de 1999  9 de maio de 2000  57  29  24  5  2  19  Ivan Hlinka  21 de xuño de 2000  14 de outubro de 2001  86  42  32  9  3  20  Rick Kehoe  14 de outubro de 2001  15 de abril de 2003  160  55  81  14  0  21  Ed Olczyk  11 de xuño de 2003  15 de decembro de 2005  113  31  64  14  4  22  Michel Therrien  15 de decembro de 2005  15 de febreiro de 2009  272  135  105  -  27  23  Dan Bylsma  15 de febreiro de 2009  6 de xuño de 2014  401  252  117  -  32  24  Mike Johnston  25 de xuño de 2014  12 de decembro de 2015  28  15  10  -  3 25  Mike Sullivan  12 de decembro de 2015  Adestrador actual

 Propietarios 
Dende a creación da franquía foron sucedéndose distintos propietarios:

 Propietarios dos Pittsburgh PenguinsPropietario(s)InicioFin Jack McGregor e Peter Block  Xuño de 1965  Marzo de 1968 Donald Parsons  Marzo de 1968  Abril de 1971 Peter Block, Elmore Keen e Peter Burchfield  Abril de 1971  13 de xuño de 1975 National Hockey League  13 de xuño de 1975  11 de xullo de 1975 Al Savill, Otto Frenzel e Wren Blair  11 de xullo de 1975  Febreiro de 1976 Al Savill e Otto Frenzel  Febreiro de 1976  Febreiro de 1977 Edward J. DeBartolo sénior  Febreiro de 1977  Novembro de 1991 Howard Baldwin, Moris Belzberg e Thomas Ruta  Novembro de 1991  Maio de 1997 Howard Baldwin, Moris Belzberg, Thomas Ruta e Roger Marino  Maio de 1997  Setembro de 1999 Mario Lemieux (Lemieux Group LP) e Ron Burkle  Setembro de 1999 

 Membros do Hall of Fame 
 Xogadores 
10 xogadores dos Pens forman parte do Hall of Fame:
{|
 Xogadores incluídos no Hockey Hall of Fame Nome(s) Posición Período nos Penguins Ano de entrada Andy Bathgate  RW  1967–68, 1970–71  1978 Leo Boivin  D  1967–69  1986 Paul Coffey  D  1987–92  2004 Ron Francis  C  1990–98  2007 Tim Horton  D  1971–72  1977 Mario Lemieux  C  1984–97, 2000–06  1997 Joe Mullen   RW  1990–95, 1996–97  2000 Larry Murphy  D  1990–95  2004 Luc Robitaille  LW  1995  2009 Bryan Trottier  C  1990–94  1997

 Outras personalidades no Hall of Fame 
As seguintes personalidades son membros do Hockey Hall of Fame na categoría de Builders, que inclúen presidentes, propietarios de franquías, adestradores ou membros dos medios de comunicación. O primeiro introducido foi o adestrador Scotty Bowman en 1991. Os xornalistas relacionados coa franquía Mike Lange e Dave Molinari recibiron o Foster Hewitt Memorial Award e o Elmer Ferguson Memorial Award respectivamente en 2001 e 2009.
{|
 Xogadores incluídos no Hockey Hall of Fame Nome(s) Posto Período de relación cos Penguins Ano de entrada Scotty Bowman  Adestrador  1990–93  1991 Bob Johnson  Adestrador  1990–91  1992 Craig Patrick  Xerente xeralAdestrador  1989–06  2001 Mike Lange  Xornalista  1974–75, 1976–presente  2001 – Foster Hewitt Memorial Award Herb Brooks AdestradorScout xefe  1999–001994–99, 2000–03  2006 Dave Molinari    Xornalista do Pittsburgh Post-Gazette  2009

 Honores do equipo 
 Pittsburgh Penguins Hall of Fame 
O 22 de outubro de 1992, na tempada seguinte á consecución da segunda Stanley Cup consecutiva dos Pens consagráronse os primeiros membros do Hall of Fame da franquía de Pittsburgh. Dende aquela foron homenaxeadas 18 personalidades relacionadas co equipo, tanto xogadores, como adestradores, directivos, ou outros membros do persoal do equipo.

 Membros do Pittsburgh Penguins Hall of FameNomePosto (período)Ano de entrada Bob Johnson  Adestrador (1990–91)  1992 Jean Pronovost  RW (1968–78)  1992 Rick Kehoe  RW (1974–85)  1992 Syl Apps, Jr.  C (1970–78)  1994 Edward J. DeBartolo Sr.  Propietario (1977–91)  1996 Dave Burrows  D (1971–78, 1980–82)  1996 Elaine Heufelder  Asistente executiva (1967–03)  1996 Mario Lemieux  C (1984–97, 2000–06)Propietario (1999–presente)  1999 Jack Riley  Xerente xeral (1967–70, 1972–74)  1999 Joe Mullen  RW (1990–95, 1996–97)  2000 Craig Patrick  Xerente xeral (1989–06)  2001 Mike Lange  Locutor (1974–75, 1976–presente)  2001 Anthony "A.T." Caggiano  Asistente de vestiario (1967–00)  2001 Les Binkley  G (1967–72)  2003 Ulf Samuelsson  D (1991–95)  2003 Vince Lascheid  Organista (1970–03)  2003 Paul Coffey  D (1987–92)  2007Frank Sciulli  Asistente de vestiario (1967–07)  2007

 Ring of Honour 
O Ring of Honour é un mural que honra aos membros do "Millennium Team" da franquía, foi despregado por primeira vez o 26 de setembro de 2003. Inspirado libremente no Ring of Honour do Texas Stadium, foi un despregable permanente no Mellon Arena ata a súa demolición, deseñado para homenaxear ás personalidades máis destacadas da franquía sen ter retirado o seu número. Os membros actuais son:

Tom Barrasso (G)
Les Binkley (G)
Herb Brooks (Adestrador)
Dave Burrows (D)
Paul Coffey (D)
Ron Francis (F)
Jaromir Jagr (F)
Bob Johnson (Adestrador)

Rick Kehoe (F)
Mario Lemieux (F)
Larry Murphy (D)
Craig Patrick (Xerente xeral, adestrador)
Jean Pronovost (F)
Ulf Samuelsson (D)
Kevin Stevens (F)                                                                          
Mark Recchi (F)

 Trofeos da NHL e internos 
 Trofeos colectivos 
miniatura|O equipo da tempada 2008-09 dos Penguins inscrito na Stanley Cup.
Copa Stanley
Premio final da National Hockey League, coroa ao mellor equipo das series eliminatorias. Os Pittsburgh Penguins gañaron o trofeo en cinco ocasións ao longo da súa historia, tendo chegado en seis ocasións á final da Stanley Cup:
 1991,  1992,  2009, 2016 e 2017.

Presidents' Trophy
A primeira vez que se entregou este trofeo ao mellor equipo da liga regular foi na tempada 1985-86. Dende aquela os Penguins gañaron tan só unha vez o Presidents' Trophy:
 1993.

Prince of Wales Trophy
O Prince of Wales Trophy é o trofeo da NHL qué máis veces mudou o seu significado. Os Penguins gañaron en numerosas ocasións este trofeo como campións da Conferencia Leste (anteriormente Conferencia Prince of Wales):
 1991, 1992, 2008, 2009, 2016, 2017

Campións de división
Na maioría dos títulos citados, a franquía rematou na primeira posición da súa división na liga regular:
 Patrick Division: 1991, 1993.
 Northeast Division: 1994, 1996, 1998, 2008
 Metropolitan Division: 2013, 2014

 Trofeos individuais 
Art Ross Trophy
O trofeo Art Ross é outorgado ao xogador que máis puntos conseguiu na liga regular. Foi entregado por primeira vez na tempada 1947-48, e catro xogadores dos Penguins teñen recibido este trofeo: 
Mario Lemieux: 1987–88, 1988–89, 1991–92, 1992–93, 1995–96, 1996–97
Jaromir Jagr: 1994–95, 1997–98, 1998–99, 1999–00, 2000–01
Sidney Crosby: 2006–07, 2013–14
Evgeni Malkin: 2008–09, 2011–12

Trofeo Bill Masterton
O trofeo Bill Masterton é un premio outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseveranza e espírito de equipo. O trofeo é decidido por votación dos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional. Dous xogadores dos Penguins conseguiron este galardón: 
Lowell MacDonald: 1972–73
Mario Lemieux: 1992–93

Trofeo Calder
O trofeo Calder premia o mellor rookie da tempada.O termo «rookie» designa aos xogadores que debutan como profesionais esa tempada. Para ser elixible, un xogador non debe ter xogado máis de 25 partidos na tempada regular anterior á cal foi elixido e non máis de seis partidos durante as dúas tempadas anteriores en calquera liga profesional. O xogador non pode ter máis de 26 anos. Ao longo da súa historia dous xogadores dos Penguins teñen conseguido este galardón: 
Mario Lemieux: 1984–85
Evgeni Malkin: 2006–07

Trofeo Conn Smythe
O trofeo Conn Smythe é outorgado dende 1964 ao mellor xogador dos play-offs (MVP). Ao longo da súa historia dous xogadores dos Penguins conseguiron este galardón: 
Mario Lemieux: 1990–91, 1991–92
Evgeni Malkin: 2008–09

Trofeo Frank J. Selke
O trofeo Frank J. Selke é outorgado pola NHL ao mellor atacante que demostrara máis competencias defensivas dende a tempada 1977-1978. Tan só un xogador da franquía de Pittsburgh, Ron Francis, conseguiu o galardón: 
Ron Francis: 1994–95

Trofeo Hart
Creado en 1923, o trofeo Hart é entregado anualmente ao xogador considerado polos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional como o máis valioso para o seu equipo. En total, catro xogadores dos Penguins teñen gañado este trofeo en sete ocasións: 
Mario Lemieux: 1987–88, 1992–93, 1995–96
Jaromir Jagr: 1998–99
Sidney Crosby: 2006–07, 2013–14
Evgeni Malkin: 2011–12

Trofeo James Norris
Cada ano dende 1954, os membros da Professional Hockey Writers' Association votan o mellor defensor da liga. O único defensa dos Penguins que ten conseguido o título foi Randy Carlyle en 1981: 
Randy Carlyle: 1980–81

Trofeo Lady Byng
O trofeo Lady Byng é outorgado ao xogador que se considera que ten o mellor espírito deportivo, mantendo un rendemento excepcional no xeo; a Professional Hockey Writers' Association outorga os votos para atribuír o trofeo tendo en conta tanto o rendemento no xeo como o número de minutos de penalización acumulados. Os seguintes xogadores teñen conseguido o galardón cando xogaban na franquía de Pittsburgh: 
Rick Kehoe: 1980–81
Ron Francis: 1994–95, 1997–98

Lester B. Pearson/Ted Lindsay Award
Entregado por primeira vez en 1971 baixo o nome de trofeo Lester B. Pearson, o trofeo Ted Lindsay é outorgado cada ano ao mellor xogador da NHL por votación dos membros da National Hockey League Players' Association: 
Mario Lemieux: 1985–86, 1987–88, 1992–93, 1995–96
Jaromir Jagr: 1998–99, 1999–00
Sidney Crosby: 2006–07, 2012–13. 2013–14
Evgeni Malkin: 2011–12

Trofeo Lester Patrick
O Trofeo Lester Patrick foi un trofeo que se entregaba anualmente á personalidadeque máis destacara polo seu servizo ao hóckey sobre xeo nos Estados Unidos. O campión é elixido por un comité formado polo Presidente da NHL, un Gobernador da NHL, un representante dos New York Rangers, un membro da sección de "Construtores" do Hockey Hall of Fame, un xogador do Hockey Hall of Fame, un membro do Hockey Hall of Fame dos Estados Unidos, un membro da NHL Broadcasters' Association, e un membro da Professional Hockey Writers' Association. Todos os membros do comité ían rotando anualmente, coa excepción do presidente da NHL. Catro xogadores dos Penguins conseguiron este galardón na historia da franquía: 
Joe Mullen: 1994–95
Mario Lemieux: 1999–00
Craig Patrick: 1999–00
Herb Brooks: 2001–02

Trofeo Mark Messier
Entregado ao xogador que liderou coas súas actuacións no xeo, a motivación aos membros do equipo, e a súa adicación ás actividades da comunidade e obras de caridade, só Sidney Crosby gañou o Mark Messier Leadership Award: 
Sidney Crosby: 2009–10

Trofeo Maurice Richard
O trofeo Maurice Richard premia o xogador que marcou máis goles durante a liga regular. Tan só un xogador dos Penguins conseguiu facerse co galardón. 
Sidney Crosby: 2009–10  (compartido con Steven Stamkos dos Tampa Bay Lightning) 

Trofeo Jack Adams
Outorgado dende a tempada 1973-74, o trofeo Jack Adams premia anualmente o adestrador que máis contribuíu ao éxito do seu equipo. O gañador é elixido por votación dos membros da NHL Broadcasters' Association. Un adestrador dos Penguins conquistou o galardón: 
Dan Bylsma: 2010–11

NHL General Manager of the Year Award
Dende que se creou na tempada tempada 2009-10, un director xeral da franquía gañou o NHL General Manager of the Year Award: 
Ray Shero: 2012–13

NHL Plus/Minus Award
O premio Plus/Minus da NHL foi concedido entre 1983 e 2007 ao xogador con mellor rexistro de plus/minus. Os seguintes xogadores dos Penguins teñen conseguido o galardón na historia da franquía:
Mario Lemieux: 1992–93
Ron Francis: 1994–95

MVP All Star Game
Dende que se creou en 1947, tres xogadores dos Penguins foron nomeados MVP do All-Star Game da NHL:As siglas MVP veñen da expresión en inglés Most Valuable Player, que quere dicir "Xogador Máis Valioso".
Greg Polis: 1973
Mario Lemieux: 1985, 1988, 1990

 Trofeos internos 

Como outros moitos equipos da NHL, os Pittsburgh Penguins outorgan cada ano a finais da liga regular trofeos aos xogadores máis destacados do equipo.

Os trofeos máis antigos outorgados pola franquía de Pittsburgh a un xogador foron os que premian ao xogador máis valioso do equipo (MVP) ao finalizar a tempada, sendo Les Binkley o primeiro xogador en recibilo tras finalizar a tempada 1967-68. Esa mesma tempada foron entregados o Michel Briere Memorial Trophy ao mellor rookie da tempada (foi entregado tamén a Les Binkley), e o Players' Player Award ao mellor xogador elixido polos propios xogadores e que foi presentado esa tempada, mais non outorgado.

Posteriormente a franquía presentou o A.T. Caggiano Booster Club Award entregado ao xogador estrela do equipo dende a tempada 1974-75, na tempada 1983-84 o Baz Bastien Memorial - Good Guy Award ao xogador máis cooperativo coa prensa, o The Edward J. DeBartolo Community Service Award ao xogador que máis participara na vida extradeportiva e caritativa dende a tempada 1991-92, o Bob Johnson Memorial ou Badger Bob Award apareceu na tempada 1994-95 para premiar aos xogadores que personalicen o espírito do antigo adestrador do equipo Bob Johnson, e na tempada 2008-09 o Defensive Player of the Year ao mellor defensor do equipo na tempada.

Ademais destes trofeos, dende a tempada 1982-83, os Penguins presentan a un dos seus xogadores como candidato ao Bill Masterton Memorial Trophy, galardón que é outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseveranza e espírito de equipo.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 









 Ligazóns externas 
 Web oficial do equipo 

Categoría:Pittsburgh Penguins