Sancha de Galicia e León

Sancha de Galicia e León ou Sancha II, tamén coñecida como Sancha Afonso, nada arredor de 1192 e finada en 1243, foi, de jure raíña de Galiza e León durante escaso período de tempo en 1230, en conxunto coa súa irmá máis nova Aldonza, aínda que de feito non exercese calquera función gobernativa.

 Traxectoria 
miniatura|esquerda|Reinos de Galiza e León e de Castela e Toledo.

Sancha era filla de Afonso VIII de Galiza e León e da súa primeira esposa, a princesa portuguesa Tareixa Sanches, filla do rei Sancho I de Portugal. Dese casamento resultou tamén o nacemento de máis unha filla, Aldonza, e dun rapaz, Fernando (falecido en 1214), príncipe de Galiza e León, e quen tería sido herdeiro de Afonso VIII. Con todo, o matrimonio foi declarado inválido polo Papa, en virtude da consanguinidade dos esposos. Afonso VIII volveu casar, pola segunda vez, con Berenguela de Castela, da cal tivo, entre outros fillos, o futuro Fernando III de Castela. Tamén este casamento sería anulado.

Porén, en Castela, por morte de Henrique I, sucedeuno no trono a súa irmá Berenguela, a cal pronto abdicou en favor do fillo, Fernando III (1217). Afonso VIII, como rei consorte de Castela polo casamento con Berenguela, esixiu os dereitos de rei que Berenguela unilateralmente lle concedera ao seu fillo, provocando isto unha conflito bélico que finalmente remataría o 26 de agosto de 1218, nun pacto asinado en Toro, e no que pai e fillo selaban as paces definitivamente. Por ese pacto, prevíase que ambos os soberanos renunciarían perpetua e mutuamente á coroa do outro reino, así Afonso VIII abandonaba os seus dereitos como rei consorte de Castela, e Fernando III non podería reclamar o goberno dos reinos de Galiza e León.

Efectivamente, ao morrer (1230), Afonso VIII legou os reinos en testamento ás súas fillas Sancha II e Aldonza I. Non obstante aproveitando a febleza política do momento, e rompendo o tratado de Toro, Fernando III, instigado pola súa nai así como polos sectores aristocráticos do reino de Castela, decidiuse a usurpar os reinos de Galiza e León ás súas irmás, coa fin de incorporar os seus dominios. Tras un convulso momento bélico entre os leais a Aldonza e Sancha, e os seguidores de Fernando III, a maioría da aristocracia leonesa así coma o clero galego-leonés decantouse pola unión con Castela a cambio de terras e favores.

Baixo a ameaza de guerra e con defensores do rei castelán no propio reino, Fernando III conseguiu facer presión para que as dúas herdeiras do primeiro casamento do pai renunciasen ao trono no seu favor, en troco dunha significativa contía en diñeiro, foi o que se chamou o «Tratado das Tercerias». Desta forma uníronse durante un tempo e por primeira vez os reinos de Galiza e León con Castela e Toledo na persoa de Fernando III, pasando Castela a deter a hexemonía no conxunto dos reinos, e máis tarde motivado pola súa grande extensión acadada, na Península Ibérica.

Sancha fíxose entón monxa no mosteiro de Vilaboa do Bierzo, onde permaneceu até a fin da súa vida.

 Xenealoxía 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 



|-

Categoría:Reis de Galicia
Categoría:Dinastía de Borgoña
Categoría:Nados en 1192
Categoría:Finados en 1243