The Eternal

The Eternal é o décimo quinto e derradeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editado por Matador Records o 9 de xuño do 2009. Foi o seu primeiro álbum en tres anos, precedido por Rather Ripped, sendo o período de tempo máis longo entre dous álbums de estudio da banda. Trátase do primeiro álbum da banda dende que abandonaron a súa anterior discográfica, Geffen Records.

En The Eternal Kim Gordon só toca o baixo no primeiro corte, "Sacred Trickster", gravando guitarras no resto dos temas do disco. Tamén destaca o feito de que en varias das cancións cantan Gordon, Ranaldo, e Moore, os tres ao unísono.

A portada é unha pintura do músico John Fahey titulada Sea Monster. O álbum está adicado a Ron Asheton, guitarrista de The Stooges, falecido meses antes da aparición de The Eternal.

 Antecedentes 
Despois de Rather Ripped (2006), o contrato da banda con Geffen Records expirara e as dúas partes decidiron seguir camiños separados. Ao mesmo tempo, Jim O'Rourke foi sendo substituído gradualmente polo baixista de Pavement Mark Ibold. Gordon suxeriu contratalo para os concertos despois de tocar con el en Free Kitten. Moore descubriu que Ibold "encerrouse de inmediato e preparouse de verdade ata o punto de que coñecía as cancións mellor ca nós".

 Gravación 
Cando a banda decidiu gravar parecía natural incluír a Ibold. O proceso consistiu en ensaiar as cancións durante a semana no soto da casa de Moore e Gordon e, posteriormente, gravalas durante a fin de semana. Shelley lembrou: "Foi como ter un proxecto diferente cada semana [e] sentíase que estabamos facendo un sinxelo cada fin de semana". Finalmente a banda fichou pon Matador en 2008. Porén, a banda comezara a compoñer gran parte do material antes de cambiar de selo discográfico. 

Sobre os aspectos pop rock do álbum, Moore sinalou: "Podo ver unha relación entre algúns [temas de] The Eternal e Dirty en termos de dinámica". Argumentou que a banda "definitivamente quería facer cancións en lugar de facer unha obra de vangarda". Sobre a elección de Matador, explicou que "decidimos que son un selo que apoia moito as cancións". Ranaldo observou como atoparon inspiración nas súas gravacións anteriores de Daydream Nation, que "tiñan unha enerxía da que nos esquecéramos, e algo desa enerxía e a experiencia de facer esas cancións impactaron no novo disco".

 Recepción 

The Eternal ten un índice de aprobación de 79 sobre 100 no agregador de críticas Metacritic, o que indica "recensións xeralmente favorables". Unha primeira recensión da revista Clash di que "o álbum mostra sinais de vida e unha vitalidade desgarradora que asegura a posición dos seus creadores na vangarda da música rock estadounidense". Nunha recensión "Critic's Choice" para The New York Times, Ben Ratliff comparou o traballo con dous dos seus discos dos 90, Washing Machine e A Thousand Leaves; apuntou que o álbum demostrou o continuo ascenso de Kim Gordon como cantante, dicindo que ela "canta todas as mellores cousas" en The Eternal, en particular a última canción do álbum, "Massage the History", un tema que denominou "a marabilla do disco".

Moitas recensións foron positivas: musicOMH deulle ao álbum 5 estrelas de 5 e dixo que "actúa como un aide-memoire axeitado e atemporal de todo o que conseguiu esta poderosa banda". Los Angeles Times deulle 4 estrelas de 4 e dixo, "A música segue sendo eterna e estraña, alimentada polo caos e a claridade, pero estas son cancións non experimentos sonoros por si mesmos". Chicago Tribune deulle 3,5 estrelas de 4 e dixo: "De regreso a un selo independente despois de case dúas décadas cunha gran discográfica, o cuarteto post-punk volve ás súas bases dos anos 80 cun álbum que innova pouco, pero que soa igualmente emocionante. [...] Deixa de lado parte da afección da banda pola digresión deformada e simplemente pasa dun paseo emocionante ao seguinte, raramente facendo pausas para respirar".Kot, Greg (3 de xuño de 2009). "Turn It Up: Album rewiev: Sonic Youth's 'The Eternal'". Chicago Tribune The A.V. Club deulle unha B e dixo que as cancións "están máis orientadas ao rock convencional que calquera outro na carreira de Sonic Youth, aínda que o álbum non soa realmente como un afastamento".

Outras críticas déronlle unha valoración máis media: The Austin Chronicle deulle unha puntuación de 3,5 estrelas sobre 5 e dixo: "A interacción de tres guitarras, moderada polo baixista Mark Ibold e Steve Shelley na batería, é segura aínda que sexa brevemente indulgente ("Walkin Blue"), pero Sonic Youth reina nesas tendencias na súa maior parte, facendo de The Eternal o seu álbum máis directo". Yahoo! Music UK deulle ao álbum 6 estrelas de 10 e dixo que estaba "ben construído, si, pero case demasiado ben construído, moitas partes soan como se sacaran directamente do vasto catálogo anterior de SY e colocadas no seu lugar, como un quebracabezas que necesitaba completar, en lugar dos extensos documentos de ruído e confusión sobre os que se construíu o nome da banda". Tiny Mix Tapes deulle 3 de 5 estrelas e dixo que o álbum era "accesible, escoitáble e todo o resto: outro álbum consistente da banda de rock consistente Sonic Youth".

 Listaxe de cancións 

Canción extra en iTunes

Cancións extra no Xapón e o Brasil

 Listas 
Posicións nas listas da publicación estadounidense Billboard
 Lista  Mellor posto  Semanas Billboard 200  18  6 Rock Albums  7  3 Digital Albums  18  1 Independent Albums  3  8 Alternative Albums  6  2 Tastemaker Albums  1  3 European Albums  -  2

 Notas 

Categoría:Álbums de Sonic Youth
Categoría:Álbums musicais de 2009
Categoría:Álbums de Matador Records