Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1958

O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1958 é o noveno campionato anual de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 11 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 19 de xaneiro, e finalizou o 19 de outubro. Tamén foi o primeiro ano en que se disputou o Campionato de Construtores, coñecido como a Copa Internacional de F1 para Construtores de 1958, gañada por Vanwall, que foi impugnado ao mesmo tempo que o Campionato Mundial de Condutores, gañado por Mike Hawthorn logo dunha disputada batalla co seu compatriota Stirling Moss.

A tempada foi unha das tempadas máis importantes e tráxicas da historia da Fórmula 1.

 Resumo 
miniatura|O inglés Mike Hawthorn gañou o Campionato do Mundo de 1958 de condutores ao volante dun Ferrari Dino 246 
Aínda que a fórmula do motor segue sendo a mesma, as lonxitudes das carreiras reducíronse a 300 quilómetros ou dúas horas, e o uso de gasolina comercial converteuse en obrigatorio, en lugar dos combustibles a base de alcol. Foi outorgada por primeira vez a Copa Internacional de F1 para Construtores, Mike Hawthorn gañou o campionato de pilotos con Ferrari a Stirling Moss, a pesar de que este último gañou catro dos dez grandes premios nos que participou e a Hawthorn só un.

O Cooper-Climax de motor traseiro, do equipo privado Rob Walker, conmocionou á fórmula 1 gañando as dúas primeiras carreiras da tempada: Moss, que conducía para Walker en Arxentina xa que Vanwall non participou, e Maurice Trintignant en Mónaco.

O compañeiro de equipo de Moss en Vanwall, Tony Brooks gañou tres carreiras, o seu éxito na carreira italiana, superando a Hawthorn despois de que Moss se retirara, aseguraron que o título se decidira na carreira final en Marrocos. Moss necesitaba gañar, cunha volta rápida e que Hawthorn fose terciro ou inferior para gañar o título. Con Moss líder, Brooks e o seu compañeiro de equipo Stuart Lewis-Evans intentaron axudalo, con todo, os seus motores fallaron, resultando Lewis-Evans con graves queimaduras das que non se recuperou. Hawthorn terminou en segundo lugar gañando o seu primeiro título, a súa maior consistencia e fiabilidade, xunto cos puntos cruciais das voltas rápidas, déronlle o título por un só punto. Vanwall gañou o primeiro Campionato de Construtores.

Hawthorn retirouse logo de gañar o Campionato, pero morreu nun accidente de tráfico a principios de 1959. A súa morte tráxica agravou unha triste tempada da Fórmula 1, logo da morte de Luigi Musso no Gran Premio de Francia, Peter Collins un mes despois no GP de Alemaña, e Lewis- Evans no hospital tras o seu incendio en Marrocos.

María Teresa de Filippis converteuse na primeira muller en conducir nun campionato mundial. O cinco veces campión do mundo Juan Manuel Fangio, o condutor dominante da década de 1950 e un dos máis grandes de todos os tempos, competiu nas dúas primeiras carreiras como piloto privado, e retirouse logo do Gran Premio de Francia .

 Calendario de Grandes Premios 
 Rld Carreira Circuíto Data Pole position Volta rápida Piloto gañador Construtor Pneu Resultados 1  Gran Premio da Arxentina Buenos Aires 19 de xaneiro  Juan Manuel Fangio  Juan Manuel Fangio  Stirling Moss  Cooper-Climax  Resultados 2  Gran Premio de Mónaco Mónaco 18 de maio  Tony Brooks  Mike Hawthorn  Maurice Trintignant  Cooper-Climax  Resultados 3  Gran Premio dos Países Baixos Zandvoort 26 de maio  Stuart Lewis-Evans  Stirling Moss  Stirling Moss  Vanwall  Resultados 4  500 Millas de Indianápolis Indianapolis 30 de maio  Dick Rathmann  Tony Bettenhausen  Jimmy Bryan  Epperly-Offenhauser  Resultados 5  Gran Premio de Bélxica Spa-Francorchamps 15 de xuño  Mike Hawthorn  Mike Hawthorn  Tony Brooks  Vanwall  Resultados 6  Gran Premio de Francia Reims 6 de xullo  Mike Hawthorn  Mike Hawthorn  Mike Hawthorn  Ferrari  Resultados 7  Gran Premio do Reino Unido Silverstone 19 de xullo  Stirling Moss  Mike Hawthorn  Peter Collins  Ferrari  Resultados 8  Gran Premio de Alemaña Nürburgring 3 de agosto  Mike Hawthorn  Stirling Moss  Tony Brooks  Vanwall  Resultados 9  Gran Premio de Portugal Boavista 24 de agosto  Stirling Moss  Mike Hawthorn  Stirling Moss  Vanwall  Resultados 10  Gran Premio de Italia Monza 7 de setembro  Stirling Moss  Phil Hill  Tony Brooks  Vanwall  Resultados 11  Gran Premio de Marrocos Ain-Diab 19 de outubro  Mike Hawthorn  Stirling Moss  Stirling Moss  Vanwall  Resultados

Nota: As 500 Millas de Indianápolis, execútanse con outras normas e non contan para a Copa Internacional de Construtores de F1

Equipos e pilotos

Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Pilotos de .

 Equipo Construtor Chasis Motor Pneu. Piloto Roldas  Scuderia Sud Americana Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Juan Manuel Fangio 1  Carlos Menditeguy 1  Ken Kavanagh Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Jean Behra 1  Luigi Taramazzo 2  Ken Kavanagh 2, 5  Jo Bonnier Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Harry Schell 1  Jo Bonnier 2–3, 5, 7, 9  Phil Hill 6  Giulio Cabianca 10  Hans Herrmann 10–11  Francesco Godia Sales Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Paco Godia 1–2, 5–6  H.H. Gould Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Horace Gould 1–3  Masten Gregory 3  R.R.C. Walker Racing Team Cooper-Climax T43T45 Climax FPF 2.0 L4   Stirling Moss 1  Maurice Trintignant 2–3, 7–11  Ron Flockhart 2 T43 Climax FPF 1.5 L4   François Picard 11  Scuderia Ferrari Ferrari 246 Ferrari 143 2.4 V6   Luigi Musso 1–3, 5–6  Peter Collins 1–3, 5–8  Mike Hawthorn 1–3, 5–11  Wolfgang von Trips 2, 6–10  Olivier Gendebien 5, 10–11  Phil Hill 10–11 156 Ferrari D156 1.5 V6   Phil Hill 8  Owen Racing Organisation BRM P25 BRM P25 2.5 L4   Jean Behra 2–3, 5–11  Harry Schell 2–3, 5–11  Maurice Trintignant 6  Jo Bonnier 10–11  Ron Flockhart 11  Bernie C. Ecclestone Connaught-Alta B Alta GP 2.5 L4   Bernie Ecclestone 2  Bruce Kessler 2  Paul Emery 2  Jack Fairman 7  Ivor Bueb 7  Cooper Car Company Cooper-Climax T45T44 Climax FPF 2.0 L4   Jack Brabham 2–3, 5–7, 9–10  Roy Salvadori 2–3, 5–11  Ian Burgess 7  Jack Fairman 11 T45 Climax FPF 1.5 L4   Bruce McLaren 8, 11  Jack Brabham 8, 11  Team Lotus Lotus-Climax 1216 Climax FPF 2.0 L4Climax FPF 2.2 L4   Cliff Allison 2–3, 5–8, 10–11  Graham Hill 2–3, 5–7, 9–11  Alan Stacey 7 16 Climax FPF 1.5 L4   Graham Hill 8  Vandervell Products Vanwall VW 5 Vanwall 254 2.5 L4   Stirling Moss 2–3, 5–11  Tony Brooks 2–3, 5–11  Stuart Lewis-Evans 2–3, 5–7, 9–11  Maria Teresa de Filippis Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Maria Teresa de Filippis 2, 5, 10  Giorgio Scarlatti Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Giorgio Scarlatti 2–3  Jo Bonnier 6  Scuderia Centro Sud Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Gerino Gerini 2, 6–7, 10–11  Maurice Trintignant 5  Masten Gregory 5  Wolfgang Seidel 5, 11  Carroll Shelby 6–7, 10  Troy Ruttman 6, 8  Jo Bonnier 8  Hans Herrmann 8  Cliff Allison 9  Maria Teresa de Filippis 9 Cooper-Climax T43 Climax FPF 1.5 L4   Wolfgang Seidel 8  OSCA Automobili OSCA F2 OSCA 372 1.5 L4   Giulio Cabianca 2  Luigi Piotti 2  André Testut Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   André Testut 2  Louis Chiron 2  Ecurie Maarsbergen Porsche RSK Porsche 547/3 1.5 F4   Carel Godin de Beaufort 3 RS550 Porsche 547/3 1.5 F4   Carel Godin de Beaufort 8  Juan Manuel Fangio Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Juan Manuel Fangio 6  Dick Gibson Cooper-Climax T43 Climax FPF 1.5 L4   Dick Gibson 8  Dr Ing F. Porsche KG Porsche RSK Porsche 547/3 1.5 F4 ?  Edgar Barth 8  High Efficiency Motors Cooper-Climax T43 Climax FPF 1.5 L4   Ian Burgess 8  Ecurie Eperon d'Or Cooper-Climax T43 Climax FPF 1.5 L4   Christian Goethals 8  Ecurie Demi Litre Lotus-Climax 12 Climax FPF 1.5 L4   Ivor Bueb 8  J.B. Naylor Cooper-Climax T45 Climax FPF 1.5 L4   Brian Naylor 8  Tony Marsh Cooper-Climax T45 Climax FPF 1.5 L4   Tony Marsh 8  Temple Buell Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Carroll Shelby 9–10  Masten Gregory 10–11  André Guelfi  Cooper-Climax T45 Climax FPF 1.5 L4   André Guelfi 11  British Racing Partnership  Cooper-Climax T45 Climax FPF 1.5 L4   Tom Bridger 11  Robert La Caze  Cooper-Climax T45 Climax FPF 1.5 L4   Robert La Caze 11

 O fondo rosa sinala os equipos de F2 nos Grandes Premios de Alemaña e Marrocos

 Clasificación do Mundial de Construtores de 1958 

Os puntos concédense sobre a base 8-6-4-3-2 aos cinco primeiros clasificados en cada carreira. Con todo, un único fabricante só recibía puntos polos seis mellores resultados das dez carreiras. 
Puntos anotados por carreira:

 Foto Pos. Construtor ARX MON NED BEL FRA RU ALE POR ITA MAR Pts. 130px|Vanwall 1  Vanwall  Ret 1 1 2 4 1 1 1 1 48 (57) 130px|Ferrari 246 2  Ferrari 2 2 5 2 1 1 4 2 2 2 40 (57) 130px|Cooper T45 3  Cooper-Climax 1 1 4 8 6 3 2 7 5 7 31 130px|BRM P25  4  BRM 5 2 5 Ret 5 Ret 4 Ret 4 18 130px|Maserati 250F 5  Maserati 4 Ret 10 7 4 9 Ret Ret 4† 6 6 130px|Lotus 16 6  Lotus-Climax  6 6 4 Ret Ret 10 Ret 6 10 3 130px|Porsche RSK —  Porsche  11   0  —  Connaught-Alta NSC Ret 0 —  OSCA NP NSC 0 Foto Pos. Construtor ARX MON NED BEL FRA RU ALE POR ITA MAR Pts.

 Clasificación do Mundial de Pilotos de 1958 

 Pos. Piloto ARX MON NED 500 BEL FRA RU ALE POR ITA MAR Pts. 1  Mike Hawthorn 3 Ret 5 2 1 2 Ret 2 2 2 42 (49) 2  Stirling Moss 1 Ret 1 Ret 2 Ret Ret 1 Ret 1 41 3  Tony Brooks Ret Ret Ret† 1 Ret 7 1 Ret 1 Ret 24 4  Roy Salvadori Ret 4 8 11 3 2 9 5 7 15 5  Peter Collins Ret 3 Ret Ret 5 1 Ret 14 6  Harry Schell 6 5 2 5 Ret 5 Ret 6 Ret 5 14 7  Maurice Trintignant 1 9 7 Ret 8 3 8 Ret Ret 12 8  Luigi Musso 2 2 7 Ret Ret 12 9  Stuart Lewis-Evans Ret Ret Ret† 3 Ret 4 3 Ret Ret 11 10  Phil Hill 7 9 3 3 9 11  Jean Behra 5 Ret 3 Ret Ret Ret Ret 4 Ret Ret 9 12  Wolfgang von Trips Ret 3 Ret 4 5 Ret 9 13  Jimmy Bryan 1 8 14  Juan Manuel Fangio 4 4 7 15  George Amick 2 6 16  Johnny Boyd 3 4 17  Tony Bettenhausen 4 4 18  Jack Brabham 4 8 Ret 6 6 Ret 7 Ret 11 3 19  Cliff Allison 6 6 4 Ret Ret 10 Ret 7 10 3 20  Joakim Bonnier Ret 10 9 8 Ret Ret Ret Ret 4 3 21  Jim Rathmann 5 2 —  Masten Gregory Ret Ret 4~ 6 0 — 20px Bruce McLaren 5 13 0 —  Graham Hill Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 6 16 0 —  Olivier Gendebien 6 Ret Ret 0 —  Jimmy Reece 6 0 —  Don Freeland 7 0 —  Carlos Menditeguy 7 0 —  Maria Teresa de Filippis NSC 10 Ret Ret 0 —  Paco Godia 8 NSC Ret Ret 0 —  Jack Fairman Ret 8 0 —  Jud Larson 8 0 —  Carroll Shelby Ret 9 Ret 4~ /Ret 0 —  Hans Herrmann Ret Ret 9 0 —  Gerino Gerini NSC 9 Ret Ret 12 0 —  Giulio Cabianca NSC Ret 0 —  Horace Gould 9 NSC 0 —  Eddie Johnson 9 0 —  Troy Ruttman 10 0 —  Bill Cheesbourg 10 0 —  Carel Godin de Beaufort 11 Ret 0 —  Al Keller 11 0 —  Giorgio Scarlatti Ret Ret 0 —  Ian Burgess Ret 7 0 —  Johnnie Parsons 12 0 —  Ivor Bueb Ret 11 0 —  Johnnie Tolan 13 0 —  Bob Christie Ret 0 —  Robert La Caze 14 0 —  Wolfgang Seidel Ret Ret Ret 0 —  Dempsey Wilson Ret 0 —  André Guelfi 15 0 —  Ron Flockhart NSC Ret 0 —  A. J. Foyt Ret 0 —  Paul Russo Ret 0 —  Shorty Templeman Ret 0 —  Rodger Ward Ret 0 —  Billy Garrett Ret 0 —  Eddie Sachs Ret 0 —  Johnny Thomson Ret 0 —  Chuck Weyant Ret 0 —  Jack Turner Ret 0 —  Bob Veith Ret 0 —  Dick Rathmann Ret 0 —  Ed Elisian Ret 0 —  Pat O'Connor Ret 0 —  Paul Goldsmith Ret 0 —  Jerry Unser Ret 0 —  Len Sutton Ret 0 —  Art Bisch Ret 0 —  Alan Stacey Ret 0 —  Christian Goethals Ret 0 —  Dick Gibson Ret 0 —  Brian Naylor Ret 0 —  François Picard Ret 0 —  Tom Bridger Ret 0 —  Mike Magill DSC 0 —  Ken Kavanagh NSC 0 —  Bruce Kessler NSC 0 —  Paul Emery NSC 0 —  André Testut NSC 0 —  Luigi Piotti NSC 0 —  Bernie Ecclestone NSC 0 —  Luigi Taramazzo NSC 0 —  Louis Chiron NSC 0 Pos. Piloto ARX MON NED 500 BEL FRA RU ALE POR ITA MAR Pts.

 Negra. Volta rápida (1 punto) 
 Só os 6 mellores resultados contan para o Campionato. Os números sen paréntese son puntos do campionato, os números entre paréntese son puntuación total obtida.

 Notas 

 Véxase tamén 

Categoría:Campionatos Mundiais de Fórmula 1
Categoría:Deporte en 1958