Faro das illas Sisargas

O faro das illas Sisargas atópase na illa Grande, nas illas Sisargas, en Malpica de Bergantiños, na Costa da Morte. Depende da Autoridade Portuaria da Coruña.

 Historia 
Composto de torre e un edificio accesorio, levantouse na parte máis alta da Illa Grande. É o segundo faro máis antigo da Costa da Morte, pois se acendeu por primeira vez o 29 de xuño de 1853 (o faro de Fisterra acendeuse apenas un mes antes). Os trámites de construción comezaran en 1847, cando por unha proposta da Comisión de Faros, un real decreto aprobou un Plan General de Alumbramiento Marítimo que sentou as bases da sinalización costeira.Plan General de Alumbrado Maritimo de las costas y puertos de Espana, 1847  As obras iniciáronse arredor de 1851 tal e como recolle a prensa local e nacional.La Época (Madrid). 6/12/1851, no. 856, páxina 3.

O plano do faroPlano do faro mostra unha única planta rectangular de 15 × 20 m, cun patio central. No centro dun dos lados arrinca a torre, de perpiaño, cun pedestal cadrado de 4 m de lado que chega á mesma altura que o edificio, e un corpo troncopiramidal de sección octogonal, onde hai un balcón e desde onde arrinca o torreón de 1,70 m. A altura do chan á lanterna é de 7,75 m. Tendo en conta que se levanta nunha plataforma situada a uns 103 metros sobre o nivel do mar, emite o seu foco de luz a unha altitude de 111 metros, que supera a do faro de cabo Vilán pero que, aínda así, queda lonxe dos 143 metros do faro de Fisterra.

O autor do proxecto de 1853 foi o enxeñeiro Celedonio de Uribe. O seu custo, 117 953 reais (a lanterna e o aparello custaron 46 332 reais). Era un faro de 4ª orde atendido por dous torreiros que usaba o sistema holophotal.

En 1903 a Sociedade de Salvamento de Náufragos solicita o cambio a faro de primeira orde, e a instalación dunha sirena de néboa. O presuposto de 86 277 pesetas para a adquisición da sirena aprobouse por real decreto de 1905.Gazeta de Madrid, número 77, 18 de marzo de 1905. Unha noticia desas datas afirma que a casa encargada da construción era a inglesa The Marine Explosive Fog Signal cun custo de 1942 libras esterlinas.El Eco de Galicia: Num. 489 (20/5/1905).

Con todo, a aprobación final da execución das obras tería que agardar ata 1908 cando saíu a poxa a contrata por valor de 55 727 reais.Gazeta de Madrid, número 135 de 14 de maio de 1908.

O edificio da sirena atópase a 200 m de distancia do faro principal e a 100 m de altitude; nela estaban os motores, construídos pola factoría inglesa The Campbell Gas Engine Ltd., e compresores de aire. Unha construción anexa servía de vivenda para o torreiro de garda. Entrou en funcionamento en abril de 1915, cun son de 2 segundos de duración cada 15. Abandonaríase anos máis tarde ao ser substituída por outra eléctrica de vibradores electromagnéticos que se instalaron no faro e que tamén proporcionarían enerxía ás vivendas. Esta é a instalación que existe actualmente e dá como característica a letra "S" en código Morse.

En 1913 durante a reforma do novo faro instalouse un farol provisional que proxectaba unha secuencia de tres escintileosThe lights and tides of the world, including a description of all the fog-signals. Londres, 1913, p. 63.. 
Á fronte desta reforma púxose o enxeñeiro Salvador López Miño, home de ampla experiencia neste campo e finalmente o 1 de outubro de 1915 novo faro opera coa aparencia de tres escintileos cada 15 segundos e 23 millas de alcance nominal.

A edición de 1906 de "The lights and tides of the world including a description of all the fog-signals" menciona que o faro estaba situado nunha torre cadrada de 7 metros de altura.

A dura climatoloxía fixo que a illa fose inhabitable e a conservación do faro un problema constante. De feito o faro estaba clasificado como "especial e illado" pola administración. O relevo de persoal en días de temporal era complicado e incluso perigoso. En 1922, sete mariñeiros de Malpica de Bergantiños a punto estiveron de perecer cando tentaban transportar víveres á illa e levar a terra os torreiros que remataban a súa quenda.El Ideal Gallego, 29 de decembro de 1922. En 1936, o goberno gastou 1100 pesetas na conservación e mantemento do faro.El Progreso : diario liberal Año XXIX Número 12459 - 1936 mayo 17

En 1978, co edificio en moi mal estado, construíuse xunto a el un barracón para as habitacións dos técnicos. Os torreiros víanse obrigados a estar encerrados nestas habitacións moitos dos días que lles tocaba estar de garda. Tamén había un heliporto para os helicópteros, que máis dunha vez acudían en auxilio dos torreiros cando estes non podían entrar ou saír da illa por mar.

Este faro, que depende da Autoridade Portuaria da Coruña, foi dos últimos en ser automatizado, pois ata o ano 2002 era atendido directamente por catro torreiros que permanecían na illa por quendas de dous.

 Lista de torreiros 
A prensa local en Galicia e as gacetas oficiais deron conta regularmente dos nomeamentos que se producían no servizo de sinalización marítima. Velaquí algúns nomes:

 1869 José García IglesiasEl far de Sant Sebatia. David More Aguirre. Ed. Palafrugell, 2007
 1880 Manuel AbalLa Iberia (Madrid). 15/7/1880, páxina 3.
 1881 Rafael Parcero, torreiro terceiro
 1882 José Castro, torreiro terceiro
 1884 Matias Rivas, torreiro segundo
 1888 Lorenzo Carriles, Julio Lopez Ortega, Jose Diaz Callon, Serafín Pérez
 1889 Julio López OrtegaFaro de Mesa Roldan. Mario Sanz Cruz. Diputacion de Almeria. 2003
 1898-1901 José Allende García
 1902 Ramon Alberti Salas substituído por Manuel Ballester Garcia
 1902 Manuel Quiñones Pérez (torreiro segundo)
 1906 Manuel Quiñones e Julian Gómez Pérez
 1911 Isaac López Calero (torreiro maquinista)La Correspondencia de España: diario universal de noticias Año LXII Número 19573 - 1911 septiembre 14
 1913 Abelardo Fernández RamírezEl Noroeste Año XVIII Número 6636 - 1913 octubre 31
 1915 Manuel FuentesEl Progreso: diario liberal Año VIII Número 3348 - 1915 octubre 22
 1918 Fernando Valles

 1919 Manuel Fuentes CuadrosEl Eco de Santiago: diario independiente Año XXIV Número 10199 - 1919 Septiembre 20
 1922 Isaac López Calero, Emílio López Gutiérrez, Manuel López Cedeño , Jacinto Utrilla, Ricardo Rodríguez
 1923 Manuel López BeleñoEl Orzán: diario independiente Año VI Número 1558 - 1923 abril 27
 1925 Alsonso Acarreta CalcerradaEl Auxiliar de la ingeniería y arquitectura. 10/5/1925, no. 98, páxina 16.
 1925, Jose RevueltaGazeta de Madrid, 15 de Mayo de 1925, numero 135
 1926 Juan Segundo LojoEl Auxiliar de la ingeniería y arquitectura. 25/11/1926, no. 135, páxina 14.
 1928 Jose López Catero, Alfonso Acorrete e Francisco Bonachera
 1930 Francisco BonacheraEl Orzán : diario independiente Año XIII Número 3716 - 1930 septiembre 14
 1933 Angel Peña CorderoEl Auxiliar de la ingeniería y arquitectura. 10/7/1933, no. 294, páxina 16. e Antonio Martínez VilarEl Auxiliar de la ingeniería y arquitectura. 25/12/1933, no. 305, páxina 16.
 1936 Franciso Bonachera Vazquez, Antonio Carballo Vidal, Leonardo Sanchez Genil e José Caamaño Lage
 1945, Francisco Moreno Jaime
 1946 Manuel Rivera PérezEntrevista en La voz de Ferrol, 27 de xaneiro de 2013
 1950 Jose Traba Rivera
 1952 Alejandro Sampedro
 1964 Jesús López Castaño
1979 Antonio Yañéz
 1982 Pedro Pasantes e Evaristo
 19    Juan de Dios Canosa
 1989 Francisco Lijó Domínguez
 2003 José Ramón Álvarez, Javier Castro e Jesús Martínez

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Camiño dos Faros
 Lista de faros de Galicia
 Heliportos de Galicia

 Bibliografía 

 The lights and tides of the world, including a description of all the fog-signals. Londres, 1913.

 Ligazóns externas 
 Autoridade Portuaria da Coruña 
 Online List of Lights en inglés e alemán.

Categoría:Malpica de Bergantiños
Categoría:Camiño dos Faros
Categoría:Faros da provincia da Coruña