Linosa

Linosa é unha das illas Peláxicas con 5´43 km², e preto de 490 habitantes esta 42 km ao nordés de Lampedusa, e en conxunto constitúen a comuna de Lampedusa e Linosa (6.304 hab.) na provincia de Agrigento.

A illa é mencionada polo grego Estrabón e por Plinio o Vello na Naturalis Historia  como Aethusa, Αιθουσσα e Algusa Αλγουσσα en grego. O nome 'Lenusa' aparece no século XVI polo Dominico Thomas Fazzello. O nome Linosa naceu en 1845 utilizado polo xinete Bernardo María Sanvinsente.

 Xeografía 

Linosa ten unha extensión de 5´4 km² e está situado no centro do mar Mediterráneo a 160 km ao sur de Sicilia e 160 km ao leste de Tunisia.

É máis ou menos circular cunha costa de 11 km. A diferenza de Lampedusa e Lampione que forman parte da plataforma continental de África (son resultado dunha fractura no propio continente), Linosa é de orixe volcánica e levántase desde mil cincocentos metros de profundidade, en realidade, o contrario de Lampedusa e Lampione as profundidades de Linosa afúndense rapidamente.

É de orixe volcánica e as súas orixes son relativamente recentes: de acordo cos estudos xeolóxicos, Linosa xurdiu durante o Cuaternario e ten a súa orixe nas erupcións producidas ao longo da falla que se estende entre a costa leste de Sicilia e a costa de Tunisia.

O cráter volcánico é aínda moi evidente: no centro da illa, baixo e ancho (600 metros de diámetro), esténdese o cráter principal, a Fossa del Cappellano, moi cultivada. Coróana tres conos: Monte Vulcano (195 m), Monte Rosso (186 m) e Monte Nero (107 m), ademais dun pequeno cráter de 50 m nas ladeiras deste último. A actividade eruptiva deste último cráter (o máis pequeno) terminou ao redor de 2.500 anos atrás. Na actualidade a illa está durmida.
miniatura|left|upright=2.5|Panorámica da illa

 Historia 
A illa de Linosa, ao longo dos séculos, foi nomeada con nomes diferentes. Xa na época de Plinio o Vello incluía a palabra "Aethusa" para indicar unha illa de orixe volcánica no Estreito de Sicilia, despois o termo sufriu diversos cambios pasando "LENUS", logo "Larniusa" e finalmente "Algusa".

Ante a falta total de fontes de auga e a distancia da terra firme é fácil ver que a ocupación da illa é bastante recente. Con todo, en tempos antigos era un refuxio para os que navegan o Mare Nostrum e é seguro que Roma a utilizou durante as guerras púnicas como base, permanecen os restos de 150 tanques para a provisión de auga de choiva, ademais o mar que a rodea está cheo de restos de naufraxios que afundiron ao longo dos séculos. Á dominación cartaxinesa e romana, seguiron os sarracenos / árabes, os normandos e os Anjou e despois os Aragoneses. Desde entón, a illa estivo deshabitada e servía como un porto á piratería do Mediterráneo.

En 1555 parte da frota de Carlos I de España ao regresar da vitoria de Tunisia sobre os turcos, foi sorprendida por unha forte tormenta e algúns barcos foron destruídos nas rocas de Linosa.

En 1630, Carlos II de España concede á familia Tomasi o título de Príncipe de Lampedusa (e polo tanto o mando de Linosa). En 1776 un dos príncipes Tomasi aconsellou ao rei de Nápoles para vender as illas aos ingleses que mostraban moito interese polo seu valor estratéxico, pero o rei non cedeu e finalmente comproulla ó príncipe.

En 1843, Fernando II das Dúas Sicilias, o rei das Dúas Sicilias, encargou ó piloto Bernardo María Sanvinsente, capitán de fragata, colonizar as illas. Iso foi o 22 de setembro de 1843 en Lampedusa. Pero non foi ata o 25 de abril de 1845, cando un primeiro grupo de trinta persoas, composto de varias familias de hábiles artesáns provenientes de Ustica, Agrigento e Pantelleria (incluído un tenente de alcalde, un sacerdote e un médico), desembarcaron na illa. Os colonos foron recrutados polo anuncio público e recibirían un salario de tres centimos día e a libre utilización de 240 acres de terra.

Esquecidos e abandonados polo Goberno do Reino de Italia, os linosanos seguiron vivindo na illa, sendo chamados só durante a Gran Guerra.

Nos anos sesenta do século XX Linosa comeza a cambiar a cara: primeiro chegaron as innovacións técnicas que viñan acompañadas por un desenvolvemento turístico. A SIP instala en 1963 a primeira central telefónica, en 1967 entrou en funcionamento unha planta de enerxía, en 1968 inaugurouse o novo edificio da gardería, dedicada a Pedro Taviani e o de Primaria e Secundaria. En 1983 a construción da potabilizadora asegura unha subministración continua de auga potable. En 1976 a RAI tamén instala un repetidor para a primeira e segunda canle.

A illa adquiriu ao longo dos anos, unhas condicións de vida decentes, aínda que moitos servizos séguense mellorando.
miniatura|right | 250px | típicas vivendas da illa

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Outros artigos 
 Illas Peláxicas
 Lampedusa
Lampione

 Ligazóns externas 
Island statistics 

Categoría:Illas de Italia