Virtus Bologna

O Virtus Pallacanestro Bologna, tamén coñecido por motivos de patrocinio como Virtus Segafredo Bologna, é un equipo profesional de baloncesto italiano con sede na cidade de Boloña, Emilia-Romaña. Fundado en 1922, é un dos clubs máis prestixiosos de Italia, como así o acredita o seu palmarés que, entre outros títulos, conta a nivel europeo con dúas Euroligas, unha Eurocup, unha Recopa de Europa, unha Champions League e un EuroChallenge, así como dezaseis Ligas e oito Copas a nivel local. Actualmente o equipo compite na LBA, máxima categoría do baloncesto italiano, e na Euroliga. Pese a que o "Virtus Pallacanestro Bologna" é o nome oficial, o club foi normalmente coñecido co nome que lle deron as diferentes empresas que o patrocinaron ao longo da súa historia, coma a meirande parte dos equipos italianos de baloncesto. Os seus nomes comerciais máis coñecidos son Sinudyne, Granarolo, Knörr, Buckler e Kinder.

 Historia 
 Fundación 
esquerda|thumb|Equipo da Virtus na en 1945.
A Virtus foi fundada en 1871 como un club de ximnasia, formando o seu primeiro equipo de baloncesto en 1929. A pista do equipo era a antiga igrexa de Santa Lucia, no centro da cidade. O primeiro título oficial da Virtus foi en 1934, cando o equipo boloñés venceu o torneo da Segunda División e obtivo a promoción para a Primeira División italiana. Após a promoción, a Virtus se estabeleceuse de forma case permanentemente no cume da liga nacional de baloncesto e conseguiu unha longa serie de postos honrosos: nos nove campionatos disputados de 1935 até a eclosión da segunda guerra mundial, o club conseguiu seis segundos lugares, dous terceiros lugares e un sexto.

Ao final da guerra mundial, a pista de Santa Lucia deixou de estar dispoñíbel e, despois dun breve período de xogos ao ar libre nun campo na Vía del Ravone, o equipo mudouse para a Sala Borsa, a bolsa de valores da cidade, que era reaxustada á noite para acoller xogos de baloncesto. Nese local a Virtus conquistou seu primeiro título de liga, gañando tamén as tres edicións seguintes. Os boloñeses gañaron o título nacional novamente en 1955 e 1956. Nesta década de 1950 comezou a rivalidade co Olimpia Milano.

Debido á crecente fama da Virtus, a Sala Borsa xa non era axeitada para acoller os encontros do club. Así, en 1956, o prefecto de Boloña, Giuseppe Dozza, inaugurou unha nova arena, que era simplemente coñecida como "Sports Hall" e tiña capacidade para máis de 7 000 persoas. Este pavillón foi posteriormente alcumado como "Il Madison", en referencia ao Madison Square Garden de Nova York, e en 1966, tras a xubilación de Dozza da política, foi renomeado como "PalaDozza".

 Anos 1960 e 1970 
Na década de 1960 o equipo boloñés non conquistou ningún título nacional e o baloncesto italiano foi dominado polos seus rivais históricos, o Olimpia Milano e o Ignis Varese. O punto de virada veu en 1968, cando o avogado Gianluigi Porelli foi nomeado como director da sección de baloncesto. Alcumado "Torquemada" ou "Robespierre" polos seus métodos moitas veces ditatoriais ou, máis frecuentemente, L'Avvocato (do italiano: O Avogado), Porelli foi unha das figuras máis prominentes da historia da Virtus.

Así que chegou, con só 38 anos, Porelli vendeu o mellor xogador da época, Gianfranco Lombardi, desencadeando unha forte polémica. En 1970 a Virtus foi un dos principais propoñentes e fundadores da Lega Basket. Ese mesmo ano, a Virtus separouse do club polideportivo e tornouse unha sociedade anónima. Grazas ás súas escollas, altamente criticadas, Porelli definitivamente curou as finanzas e en 1973 abriu unha nova xeira de triunfos grazas á colaboración de Sinudyne, unha famosa empresa italiana de electrodomésticos, e á chegada do adestrador Dan Peterson. 

A Virtus conquistou inmediatamente a súa primeira Copa de Italia en 1973−74 e, tras dous anos, o seu sétimo campionato nacional, grazas ao liderado de xogadores como Marco Bonamico e Luigi Serafini. En 1978, o adestrador Peterson mudouse para o Olimpia Milano e o antigo xogador Terry Driscoll foi nomeado novo adestrador. So o seu comando, a Virtus conquistou dous títulos nacionais consecutivos en 1979 e 1980. Os xogadores máis importantes dese bicampionato foron Renato Villalta, Jim McMillian e Krešimir Ćosić.

 Anos 1980 
Despois da volta ao cume en Italia, a Virtus tentou volverse tamén nun gran equipo en Europa. En 1981 o club chega á final da Copa de Europa en Estrasburgo. Porén, perderon por só un punto ante o Maccabi Tel Aviv, despois dun xogo moi disputado. Tras a derrota, Porelli contratou a Aleksandar Nikolić, mundialmente coñecido como "O Profesor", para ser o novo adestrador. A pesar da súa fama, Nikolić non conseguiu traer a Virtus de volta ao título, así que en 1983 Alberto Bucci tornouse o novo adestrador. So o comando de Bucci, a Virtus conquistou seu décimo campionato nacional, derrotando o Olimpia Milano nunha final histórica, sempre lembrada como unha das mellores da historia do baloncesto italiano. Ese mesmo ano, o equipo venceu tamén na Copa de Italia.

En 1988, Porelli contratou Bob Hill, que fora adestrador dos New York Knicks na temporada anterior. Hill trouxo para Italia dous ex xogadores da NBA: Micheal Ray Richardson, un All-Star que fora proscrito da NBA por violacións da política antidrogas da liga, e Clemon Johnson, campión da NBA en 1983 cos Philadelphia 76ers. Na temporada de 1988−89, a Virtus conquistou súa terceira Copa da Italia, mais foi derrotado na semifinal do campionato nacional. No verán seguinte, Hill dimitiu do seu cargo, e o seu asistente, Ettore Messina foi nomeado novo adestrador. Con Messina a Virtus conseguiu de novo a Copa de Italia novamente e o seu primeiro título europeo, a Copa Saporta, derrotando o Real Madrid na final. Na final destacou o desempeño de Richardson, capaz de marcar 29 puntos.

 A década de ouro 
En 1991, Alfredo Cazzola, un empresario local, converteuse no novo presidente da Virtus. Despois de dúas derrotas consecutivas nas semifinais nacionais, Cazzola contratou Predrag Danilović, un novo xogador iugoslavo que viña de gañar a última Copa de Europa co Partizan. Baixo o liderado de Danilović, o equipo inmediatamente gañou outro campionato nacional. O ano seguinte, Messina converteuse no novo adestrador da selección italiana e Alberto Bucci, quen xa gañara un o título de liga en 1984, retornou como adestrador. A Virtus gañou o scudetto de novo en 1994 e 1995. Durante estes anos o equipo participou no McDonald's Championship, unha competición entre os equipos da NBA e de Europa, onde a Virtus foi derrotada polos Phoenix Suns e os Houston Rockets.

Despois dos tres campionatos consecutivos, Danilović deixou a Virtus para irse os Miami Heat da NBA. Sen o seu líder iugoslavo, o equipo boloñés conseguiu tan só unha Supercopa italiana en 1995−96 e a súa quinta Copa de Italia o ano seguinte. En 1996, a Kinder, unha liña de produtos da confeitaría italiana de Ferrero, converteuse no novo patrocinador da Virtus. En 1997, o equipo mudouse para PalaMalaguti, un pavillón cuberto en Casalecchio di Reno con capacidade para máis de 8 000 persoas, deixando así o PalaDozza despois de case 40 anos. O mesmo ano, regresan ao club Messina e Danilović, chegando outros xogadores como Radoslav Nesterović, Antoine Rigaudeau e Hugo Sconochini. 

O 23 de abril de 1998, a Virtus gañou súa primeira Euroliga derrotando o AEK Atenas en Barcelona. Ese mesmo ano a Virtus conquistou tamén o título de liga, derrotando na final os seus rivais cidadás do Teamsystem Bologna. Na temporada seguinte, a Virtus gañou a súa sétima Copa da Italia, mais perdeu na final da Euroliga ante o o Žalgiris Kaunas de Tyus Edney. Baixo o mando de Cazzola e grazas aos liderados de Danilović e Messina, a década de 1990 está considerada a "Idade de Ouro" da Virtus, que reuniu catro títulos nacionais, dúas Copas da Italia, unha Copa Saporta e unha Euroliga, tornándose nun dos máis notábeis equipos de Europa.

 Gloria e caída 
No ano 2000 Marco Madrigali, un empresario de videoxogos, tornouse o novo presidente do club. Chegaron a Boloña novos xogadores como Marko Jarić, Manu Ginóbili e David Andersen, mentres que por outra banda Sasha Danilović anunciou súa retirada do baloncesto. A ausencia dun líder forte como Danilović e a subseguinte sanción sen xogar por dopaxe a Hugo Sconochini, forzaron todos os xogadores do equipo a asumiren máis responsabilidades. Despois dun comezo feble, a temporada tivo un punto de virada despois da vitoria durante o derbi contra o Fortitudo por 99−62. A partir de entón, o Virtus iniciou unha temporada excepcional. De feito, a Virtus conseguiu a tripla coroa ao gañar a Copa, a Liga e a Euroliga. Destacou sobre todo Ginóbili, quen foi elixido o MVP das Finais da Euroliga e MVP da Liga italiana.

O ano seguinte, a Virtus gañou unha nova Copa, mais despois dalgunhas derrotas, Madrigali dimitiu Messina. Con todo, após unha protesta dos seareiros da Virtus antes dun xogo contra o Pallacanestro Trieste, Madrigali foi forzado a volver atrás na decisión. A pesar diso, o equipo perdeu a final da Euroliga contra o Panathinaikos de Dejan Bodiroga, e foi eliminado nas semifinais do campionato nacional pola Benetton Treviso.
En 2003, Ginóbili mudouse para a NBA, onde asinou polos San Antonio Spurs. Por outra banda, Ettore Messina foi contratado pola Benetton Treviso, sendo Bogdan Tanjević nomeado novo adestrador. Após unha serie de derrotas, Tanjević foi substituído por Valerio Bianchini, que non conseguiu chegar aos playoffs. No entanto, debido a serios problemas financeiros, causados principalmente polo fracaso da CTO SpA, empresa de Madrigali, a Virtus foi excluída da Serie A en agosto de 2003. A quebra foi evitada grazas á intervención dun empresario local, Claudio Sabatini. Sabatini adquiriu tamén o equipo dunha pequena cidade do interior da Provincia de Boloña, o Progresso Castel Maggiore, que xogara na Serie A2 e patrocinou o novo equipo coa marca FuturVirtus, garantindo así a continuidade do nome "Virtus" a pesar da exclusión do campionato. En 2003−04, o FuturVirtus non alcanzou a promoción na Serie A, perdendo por 3-0 na serie final dos playoffs para o Aurora Jesi. Durante o verán de 2004, o club obtivo a reafiliación á Federación Italiana de Baloncesto e o dereito de usar o nome "Virtus Pallacanestro" novamente. Esta vez si, o equipo liderado por Lavelle Brewer e A.J. Guyton, retornou á primeira división en 2004, derrotando o Premiata Montegranaro nas finais.

Na temporada de 2006−07, a Virtus liderado por Travis Best e polo técnico Zare Markovski, chegou á final da Copa de Italia, onde perdeu ante a Benetton Treviso, alén de ter se clasificado para os playoffs tras unha ausencia de cinco anos e chegado á final, sendo derrotada polo Montepaschi Siena. En 2009, so o comando de Matteo Boniciolli, a Virtus volveu gañar de novo un trofeo após vencer na final do EuroChallenge ao Cholet Basket na final. Nas competición locais, o club perdeu a final da Copa ante o Montepaschi e foi eliminado na primeira rolda dos playoffs polo Benetton Treviso. Boniciolli foi inmediatamente dimitido polo presidente Sabatini e o equipo foi reformulado novamente durante o verán.

 Descenso e volta a Europa 
En xullo de 2010, Sabatini vendeu a Virtus a empresarios locais, mais permaneceu como xerente xeral. Tras anos de feble desempeño, Sabatini saíu definitivamente do club e, en 2013, Renato Villalta, ex-estrela do club, foi nomeado presidente. En 2014, a Virtus retornou aos playoffs grazas a unha excelente temporada de Allan Ray, Jeremy Hazell e Okaro White. O ano seguinte, Villalta foi abruptamente despedido do seu cargo e Bertolini foi nomeado presidente. Despois dalgúns meses, Bertolini tamén foi substituído por Alberto Bucci, ex-adestrador da Virtus que gañara tres títulos nacionais co club entre os anos 1980 e 1990. Con todo, a temporada estivo marcada por unha lesión grave do capitán do equipo, Allan Ray, mentres que os xogadores substitutos non conseguiron substituílo axeitadamente. O día 4 de maio de 2016, ao final da temporada regular, o equipo ficou en último lugar e por tanto foi rebaixado para a Serie A2.

No verán, o presidente Bucci anunciou a Alessandro Ramagli como novo adestrador. O club construíu un bo equipo para a liga, liderada por xogadores importantes como Guido Rosselli, Klaudio Ndoja, Michael Umeh e Kenny Lawson. Durante a temporada houbo tamén unha gran mudanza: o empresario do café e expolítico, Massimo Zanetti, propietario da Segafredo, que tamén era patrocinador do equipo, tornouse accionista maioritario do club. a Virtus terminou en segundo na temporada regular e gañou o título o ascenso derrotando o Trieste na final. Durante os playoffs, a Virtus volveu retornou despois de máis de vinte ao seu pavillón histórico, o PalaDozza. No verán de 2017, o club contratou dous destacados xogadores italianos, Pietro Aradori e Alessandro Gentile, alén de dous xogadores internacionais, Marcus Slaughter e Oliver Lafayette. A pesar de boas premisas, o equipo foi eliminado na primeira rolda da Copa e non conseguiu clasificarse para os playoffs do campionato nacional. 

A temporada 2018−19 comezou co nomeamento de Alessandro Dalla Salda como director xeral do club e coa contratación de Stefano Sacripanti como novo adestrador. O club contratou, entre outros, a Tony Taylor, Kevin Punter, Amath M'Baye e Brian Qvale, para participar na Champions League, sendo a primeira participación do equipo en competición europea tras dez anos. Nesta competición o equipo acadou unha xeira de sete vitorias consecutivas nos sete primeiros xogos. En marzo desa mesma temporada o club contratou ao dous veces campión da NBA con Miami Heat Mario Chalmers. Ese mesmo mes, unha derrota contra o Pallacanestro Cantù levou ao despido de Sacripanti e ao nomeamento do serbio Aleksandar Đorđević como novo adestrador. Baixo o mando do serbio o club consegue gañar a Champions League tras vencer en Anveres ao Brose Bamberg e ao Iberostar Tenerife na Final Four. Este trofeo supuxo o quinto título europeo na historia do equipo e o primeiro tras dez anos. O seguinte título europeo non tardaría en chegar, xa que na temporada 2021−22 o club consegue gañar a EuroCup tras vencer na final ao Bursaspor. Este título permitiu o regreso da Virtus á Euroliga despois de quince temporadas.

 Patrocinios 
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:

 Minganti Bologna (1953–1958)
 Oransoda Bologna (1958–1960)
 Idrolitina Bologna (1960–1961)
 Virtus Bologna (1961–1962)
 Knorr Bologna (1962–1965)
 Candy Bologna (1965–1969)
 Virtus Bologna (1969–1970)
 Norda Bologna (1970–1974)
 Sinudyne Bologna (1974–1983)
 Granarolo Bologna (1983–1986)
 Dietor Bologna (1986–1988)
 Knorr Bologna (1988–1993)
 Buckler Beer Bologna (1993–1996)
 Kinder Bologna (1996–2002)
 Virtus Bologna (2002–2003)
 Carisbo Bologna (2003–2004)
 Caffè Maxim Bologna (2004–2005)
 VidiVici Bologna (2005–2007)
 La Fortezza Bologna (2007–2009)
 Canadian Solar Bologna (2009–2012)
 SAIE3 Bologna (2012–2013)
 Oknoplast Bologna (2013)
 Granarolo Bologna (2013–2015)
 Obiettivo Lavoro Bologna (2015–2016)
 Virtus Segafredo Bologna (2016–presente)

 Xogadores 
 Elenco actual 

 Destacados 

   Alessandro Abbio
   Pietro Aradori
   Marco Belinelli
   Gianni Bertolotti
   Augusto Binelli
   Davide Bonora
   Roberto Brunamonti
   Carlo Caglieris
   Claudio Coldebella
   Alessandro Frosini
   Alessandro Gentile 
   Gianfranco Lombardi 
   Walter Magnifico 
   Giuseppe Poeta
   Luigi Serafini
   Vittorio Tracuzzi
   Renato Villalta
   Manu Ginóbili 
   Hugo Sconochini
  Elvis Rolle
  Guilherme Giovannoni 
  Carl English
  Bill Wennington 
  Krešimir Ćosić 
  Arijan Komazec 
  Petteri Koponen
   Antoine Rigaudeau 
  Nikos Oikonomou
  Kostas Patavoukas 
  David Blu 
   Marko Milič 
   Rasho Nesterović
   Matjaž Smodiš
   Jure Zdovc
  Alan Anderson
  Charlie Bell
  Travis Best
  Anthony Bonner
  Earl Boykins
  Jan van Breda Kolff
  Mario Chalmers 
  Terry Driscoll
  Clemon Johnson
  Keith Langford
  Cliff Levingston 
  Kyle Macy
  Joe Meriweather 
  Tom McMillen
  Jim McMillian
  Micheal Ray Richardson 
  Russ Schoene
  Greg Stokes
  Orlando Woolridge 
  Saulius Štombergas 
  Vlado Ilievski
  Michael Olowokandi 
  Ekpe Udoh 
  John Amaechi 
   Predrag Danilović 
   Marko Jarić 
   Dejan Koturović
   Stefan Marković
   Žarko Paspalj 
   Zoran Savić 
   Branislav Prelević 
   Miloš Teodosić 
   Dušan Vukčević 
  Tornike Shengelia

 Adestradores 

 Renzo Poluzzi (1948–1951)
 Dino Fontana (1950–1951)
 Venzo Vannini (1951–1952)
 Larry Strong (1952–1953)
 Giancarlo Marinelli (1953–1954)
 Vittorio Tracuzzi (1954–1960)
 Eduard Kucharski (1960–1963)
 Mario Alesini (1963–1966)
 Jaroslav Šíp  (1966–1968)
 Renzo Ranuzzi (1968–1969)
 Nello Paratore (1969–1970)
 Vittorio Tracuzzi (1970–1971)
 Nico Messina (1971–1973)
 Dan Peterson (1973–1978)
 Terry Driscoll (1978–1980)
 Ettore Zuccheri (1980–1981)
 Renzo Ranuzzi (1981)
 Aleksandar Nikolić (1981–1982)
 George Bisacca (1982)
 Mauro Di Vincenzo (1982–1983)
 Alberto Bucci (1983–1985)
 Alessandro Gamba (1985–1987)
 Krešimir Ćosić (1987–1988)
 Bob Hill (1988–1989)
 Ettore Messina (1989–1993)
 Alberto Bucci (1993–1997)
 Lino Frattin (1997)
 Ettore Messina (1997–2002)
 Bogdan Tanjević (2002)
 Valerio Bianchini (2002–2003)
 Giampiero Ticchi (2003)
 Alberto Bucci (2003–2004)
 Giordano Consolini (2004–2005)
 Zare Markovski (2005–2007)
 Stefano Pillastrini (2007–2008)
 Renato Pasquali (2008)
 Matteo Boniciolli (2008–2009)
 Lino Lardo (2009–2011)
 Alessandro Finelli (2011–2013)
 Luca Bechi (2013–2014)
 Giorgio Valli (2014–2016)
 Alessandro Ramagli (2016–2018)
 Stefano Sacripanti (2018–2019)
 Aleksandar Đorđević (2019–2021)
 Sergio Scariolo (2021–presente)

 Palmarés 
 Competicións domésticas 
 Liga de Italia
 Campións (15): 1946, 1947, 1948, 1949, 1955, 1956, 1976, 1979, 1980, 1984, 1993, 1994, 1995, 1998, 2001
 Subcampións (16): 1936, 1938, 1940, 1943, 1950, 1952, 1953, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1977, 1978, 1981, 2007
 Copa de Italia
 Campións (8): 1974, 1984, 1989, 1990, 1997, 1999, 2001, 2002
 Subcampións (6): 1993, 2000, 2007, 2008, 2009, 2010
 Supercopa de Italia
 Campións (1): 1995
 Subcampións (7): 1997, 1998, 1999, 2000, 2002, 2009, 2010
 Segunda División de Italia
 Campións (1): 2017

 Competicións europeas 
 Euroliga
 Campións (2): 1998, 2001
 Subcampións (3): 1981, 1999, 2002
 Copa Saporta
 Campións (1): 1990
 Subcampións (2): 1978, 2000
 Eurocup
 Campións (1): 2022
 Champions League
 Campións (1): 2019
 EuroChallenge
 Campións (1): 2009

 Historial 
AnoNivelLigaCopa de ItaliaOutras copasCompeticións europeas 1934 2 1ª Div.1º 5–1  1935 1 Div. Nac.2º 10–6  1936 1 Div. Nac.2º 10–2  1936–37 1 Div. Nac.2º 11–3  1937–38 1 Serie A2º 12–5  1938–39 1 Serie A 3º 12–4  1939–40 1 Serie A2º 13–5  1940–41 1 Serie A6º 8–10  1941–42 1 Serie A 3º 16–1–4  1942–43 1 Serie A2º 17–3  1945–46 1 Serie A1º 5–0  1946–47 1 Serie A1º 15–1–2  1947–48 1 Serie A1º 15–1–4  1948–49 1 Serie A1º 18–4  1949–50 1 Serie A2º 20–6  1950–51 1 Serie A 3º 16–2–8  1951–52 1 Serie A2º 17–5  1952–53 1 Serie A2º 15–7  1953–54 1 Serie A 3º 14–8  1954–55 1 Serie A1º 15–2–5  1955–56 1 Elite1º 19–3  1956–57 1 Elite2º 18–4  1957–58 1 Elite2º 19–3  1958–59 1 Elite2º 18–4  1959–60 1 Elite2º 19–3  1960–61 1 Elite2º 18–4  1 Copa de Europa    3–1 1961–62 1 Elite3º 15–7  1962–63 1 Elite3º 21–5  1963–64 1 Elite3º 23–3  1964–65 1 Elite3º 15–7  1965–66 1 Serie A4º 15–7  1966–67 1 Serie A6º 10–12  1968–69 1 Serie A3º 16–6 Oitavos de final 1968–69 1 Serie A10º 9–13 Cuartos de final 1969–70 1 Serie A7º 9–13 Cuartos de final 1970–71 1 Serie A10º 6–18 Oitavos de final 1971–72 1 Serie A5º 11–11 Cuartos de final 1972–73 1 Serie A4º 12–14 Cuartos de final 1973–74 1 Serie A5º 15–11 Campión 1974–75 1 Serie A14º 26–14  2 Recopa    2–3 1975–76 1 Serie A11º 28–8  3 Copa Korać    6–1 1976–77 1 Serie A12º 25–8  1 Copa de Europa    3–3 1977–78 1 Serie A12º 23–11  2 Recopa 2º  6–5 1978–79 1 Serie A11º 23–11  2 Recopa    5–3 1979–80 1 Serie A11º 26–8  1 Copa de Europa    9–5 1980–81 1 Serie A12º 26–15  1 Copa de Europa 2º  13–4 1981–82 1 Serie A14º 24–16  2 Recopa    4–4 1982–83 1 Serie A15º 24–11  1983–84 1 Serie A11º 28–10 Campión 1984–85 1 Serie A1 7º 18–16 Cuartos de final 1 Copa de Europa    5–9 1985–86 1 Serie A1 10º 17–15 Cuartos de final 1986–87 1 Serie A1 5º 20–12 Cuartos de final 1987–88 1 Serie A1 9º 18–14 Oitavos de final 3 Copa Korać    6–2 1988–89 1 Serie A1 3º 21–15 Campión 1989–90 1 Serie A1 5º 22–13 Campión 2 Recopa 1º  8–3 1990–91 1 Serie A1 3º 22–14 Cuartos de final 2 Recopa    6–2 1991–92 1 Serie A1 4º 24–12 Semifinais 1 Euroliga    13–6 1992–93 1 Serie A11º 31–6 Subcampión 1 Euroliga    8–8 1993–94 1 Serie A11º 31–9 Semifinais 1 Euroliga    10–7 1994–95 1 Serie A11º 33–9 Cuartos de final 1 Euroliga    11–8 1995–96 1 Serie A1 3º 26–12 Semifinais Supercopa 1º 1 Euroliga    8–8 1996–97 1 Serie A1 3º 20–14 Campión 1 Euroliga  T16  8–11 1997–98 1 Serie A11º 32–7 Semifinais Supercopa 2º 1 Euroliga 1º  19–3 1998–99 1 Serie A1 3º 24–9 Campión Supercopa 2º 1 Euroliga 2º  15–7 1999–00 1 Serie A1 3º 24–14 Subcampión Supercopa 2º 2 Copa Saporta 2º  15–4 2000–01 1 Serie A11º 38–5 Campión Supercopa 2º 1 Euroliga 1º  19–3 2001–02 1 Serie A 3º 32–11 Campión Supercopa   1 Euroliga 2º  17–5 2002–03 1 Serie A 14º 13–21  Supercopa 2º 1 Euroliga  T16  6–14 2003–04 2 Serie A2 3º 25–16  2 Copa ULEB  RS  3–7 2004–05 2 Serie A22º 31–10 2005–06 1 Serie A 9º 19–15 2006–07 1 Serie A2º 28–18Subcampión 3 FIBA EuroCup 3º  12–42007–08 1 Serie A 15º 13–21 Subcampión 1 Euroliga  RS  2–122008–09 1 Serie A 5º 19–16Subcampión 3 EuroChallenge 1º  13–32009–10 1 Serie A 5º 17–15 Subcampión Supercopa 2º 2010–11 1 Serie A 8º 16–18  Supercopa 2º 2011–12 1 Serie A 5º 20–15  2012–13 1 Serie A 14º 10–20  2013–14 1 Serie A 13º 11–19  2014–15 1 Serie A 8º 15–18  2015–16 1 Serie A16º 11–19  2016–17 2 Serie A21º 33–11  Copa LNP 1º 2017–18 1 LBA 9º 15–15Cuartos de final 2018–19 1 LBA 11º 15–15Semifinais 3 Champions League 1º  14–52019–20 1 LBA 1º 18–2Cuartos de final Intercontinental2º 2 EuroCup  —  12–42020–21 1 LBA1º 29–9 Cuartos de final Supercopa2º 2 EuroCup    19–22021–22 1 LBA2º 34–8Semifinais Supercopa1º 2 EuroCup 1º  15–7

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Páxina web oficial da Virtus Bologna

Categoría:Equipos de baloncesto de Italia
Categoría:Equipos campións da Euroliga
Categoría:Virtus Bologna