Cesare De Titta

Cesare De Titta, nado en Sant'Eusanio del Sangro o 27 de xaneiro de 1862 e finado o 14 de febreiro de 1933, foi un poeta italiano que compuxo en italiano, latín e abrucés.

 Traxectoria 
Fillo do notario Vincenzo e de Sofia Loreto, quedou ao pouco orfo de pai e, á idade de dezaseis anos, entrou no seminario de Lanciano para se converter en sacerdote. Instruíu linguas clásicas no seminario de Venosa desde 1881 ata 1889, foi tamén o seu reitor, neste o seu período lucano publicou Saggi di traduzione de Catulo (1890), esta obra valeulle un diploma honoris causa de ensinante de letras do Ministerio de Instrución Pública, que lle permitiu en 1891 obter a cátedra de grego. Escribiu tamén Grammatica della lingua viva e Grammatica della lingua latina.

En 1926 deixou o ensino, retirándose a unha casa que tiña na súa comarca natal para se dedicar enteiramente á produción literaria, basicamente en abrucés, nun estilo clásico con abondosos arcaísmos pero á vez musical e mitificante da natureza local Francesco Piga La poesia dialettale del Novecento, Piccin Vallardi, 1991, páxina 61 Canzoni abruzzesi (1919), Nuove canzoni abruzzesi (1923), Gente d'Abruzzo (1923), Terra d'oro (1925) e Acqua, foco, vento (1925), tamén escribiu teatro recollidos en catro volumes. A súa obra en italiano recolleuna no volume Poesia e en latín deixou tres volumes de Carmina aínda que só un publicou en vida, en 1922. Traduciu ao abrucés La figlia di Jorio (1923) e ao latín as Elegie romane (1905) de Gabriele D'Annunzio.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Cesare De Titta 

Categoría:Escritores de Italia
Categoría:Escritores en lingua italiana
Categoría:Escritores en lingua latina
Categoría:Escritores en lingua abrucesa
Categoría:Tradutores de Italia
Categoría:Nados na provincia de Chieti
Categoría:Nados en 1862
Categoría:Finados en 1933