Maxia do caos

A maxia do caos é un concepto con orixe en West Yorkshire (Inglaterra) na década de 1970. Influenciada polas prácticas thelémicas de Aleister Crowley e Austin Osman Spare, a maxia do caos é primeiramente unha práctica abordada na práctica de maxia. A máxima central deste tipo de práctica é "se funciona, úsase a". A maxia do caos usa o estado de gnose, a través de prácticas como meditación, música, danza, uso de herbas, dor, ou orgasmos, como forma de incumbir en prácticas divinatorias. Os magos do caos cren que conseguen dar forma a realidade, accedendo a estes estados de conciencia e proxecto imaxes, pensamentos.

A pesar dalgunhas prácticas seren únicas á maxia do caos (como o uso de formas máxicas de nome sigils), este tipo de prácticas son normalmente baseados en sistemas de crenzas individuais, e de base adogmática. Algúns magos do caos cren que algunha desta práctica é unha forma de paradigma de piratería. Algunhas fontes comúns neste tipo de inspiración inclúen cousas diversas como ciencia ficción, teorías científicas, teorías da conspiración, shamanismo, filosofía oriental, relixións do mundo, e experiencias individuais. A pesar de enorme variación, os magos do caos frecuentemente traballan con paradigmas caóticos e humorísticos.

 Véxase tamén 
 Bibliografía 

 Magia del Caos para escépticos, 2018. Carlos Atanes, ISBN 978-84-949113-4-7
 Ethos, Austin Osman Spare, ISBN 1-872189-28-8
 Liber Null y Psiconauta. Peter Carroll, ISBN 978-84-121831-2-2
 Liber Kaos, 1992. Peter Carroll, ISBN 0-87728-742-2
 PsyberMagick: Advanced Ideas in Chaos Magick, 1995. Peter Carroll, ISBN 1-56184-092-0
 Prime Chaos, 1993. Phil Hine, ISBN 1-56184-137-4
 Understanding Chaos magic, 1996. Jaq D. Hawkins, ISBN 1-898307-93-8
 Seidways, 1997. Jan Fries, ISBN 1-869928-36-9
 SSOTBME Revisado. Un ensayo sobre magia, 2019. Ramsey Dukes, ISBN 978-84-120303-0-3

Categoría:Maxia