Damnatio memoriae

Damnatio memoriae é unha locución latina que significa literalmente "condena da memoria". Era unha práctica habitual na antiga Roma, consistente, coma o seu propio nome indica, en condenar a lembranza dun inimigo do Estado trala súa morte. 
Cando o Senado Romano decretaba oficialmente a damnatio memoriae, procedíase a eliminar todo canto lembrase ao condenado: imaxes, monumentos, inscricións, e incluso chegábase á prohibición de usar o seu nome. Moitos emperadores víronse tamén afectados por esta práctica, como se amosa a continuación.

 Emperadores romanos condenados 
 Calígula.
 Nerón.
 Domiciano.
 Cómodo.
 Clodio Albino.
 Xeta. Macrino.
 Alexandre Severo.
 Maximino.
 Gordiano III.
 Filipo o Árabe.
 Decio. Emiliano.
 Galieno.
 Aureliano.
 Probo.
 Caro.
 Carino. Numeriano.
 Diocleciano.
 Maximiano.
 Galerio.
 Severo II.
 Maximino Daia. Maxencio.
 Licinio.
 Constantino II.
 Constante.
 Magnencio.
 Magno Máximo.

miniatura|dereita|300px|Lucio Elio Sexano foi condenado a damnatio memoriae despois de conspirar contra Tiberio no ano 31; como consecuencia, as súas estatuas foron esnaquizadas e o seu nome foi borrado de todos os rexistros públicos. Esta moeda de Augusta Bilbilis, acuñada para conmemorar o consulado de Sexano, ten raspadas as palabras L. Aelio Seiano

 Fontes clásicas 
 Institucións 3, 1, 5; 4, 18, 3.
 Dixesto 24, 1, 32, 7; 28, 3, 6, 11; 31, 76, 9.
 Codex Iustinianus 9, 8, 6.

 Véxase tamén 

 Outros artigos 

 Memoria histórica
 Ren (mitoloxía) (usos semellantes na civilización exipcia)

Categoría:Locucións latinas
Categoría:Dereito romano
Categoría:Goberno da Roma antiga