Lingua alsaciana

O alsaciano (en francés: alsacien, en inglés: alsatian, en castelán: alsaciano, en alemán: Elsässerdeutsch e en alsaciano: Elsässisch) é un conxunto de variantes de baixo alemánico e alto alemánico que se falan dende o leste da cordilleira dos Vosgos e o río Rin, principalmente na rexión de Alsacia.

 Xeografía e uso 
 Xeografía 

 Uso 
A partir do século XX, o uso do alsaciano entra en retroceso como resultado das políticas de uso do francés, dentro do contexto das dúas guerras mundiais, e aínda que hoxe en día é empregado pola poboación de maior idade e no mundo rural. Nas cidades o seu uso é moito menor.

O alsaciano, considerado polo 95% dos alsacianos como a lingua rexional contra a un 1% que pensa que é o alemán (sondaxe de Dernières Nouvelles d'Alsace, DNA, 22 de setembro 1999), pode no entanto ser ensinado nas gardarías e na escola primaria, pero permanece aínda como unha lingua maioritariamente de uso familiar.

 Lingüística 
 Ortografía e fonética 

 Orthal 
Con Orthal (xurdiu no 2003 co nome Graphal) inténtase unificar todos os dialectos alsacianos para ter unha forma normativa na escrita. 
Como todos os dialectos alemánicos, non dispón dunhas regras de ortografía inamovibles e a fonética pode variar dunha vila a outra.

 Lexicoloxía 
O seu léxico caracterízase por preservar arcaísmos do alto alemán e unha permeabilidade constante ao francés.

 Galego  Alsaciano  Alemán terra  Arda  Erde ceo  Himmel  Himmel auga  Wasser  Wasser lume  Fir  Feuer home  Mann  Mann muller  Freu  Frau comer  essa  essen beber  trinka  trinken grande  gross  gross pequeno  klein  klein noite  Nacht  Nacht día  Dâa  Tag

 Historia 
 Orixes 
O primeiro rexistro en alemánico antigo na Alsacia atópase nos Xuramentos de Estrasburgo do 842.

 Disputas franco-xermanas: 1648-1945 
A partir de 1648, coa asimilación progresiva de Alsacia ao reino de Francia e o resultante nacemento da rivalidade franco-xermana, o uso do alsaciano vese afectado as decisións políticas da administración de quenda que competirán en radicalidade pola instrución dos habitantes da rexión ao uso da lingua oficial, en detrimento todo iso do local.

É o caso do uso oficial exclusivo do alemán académico, no período de 1871 a 1919 e especialmente, o de asimilación ao III Reich de 1940 a 1945 que chega a prohibir o uso de palabras de orixe francesa ao falar en alsaciano.

Á súa vez, as administracións francesas que impulsaron o uso da lingua de Molière até a anexión de 1871, renovárono con particular énfase desde 1919, chegando os seus partidarios máis intransixentes a considerar o alsaciano como unha lingua anti-patriótica.

 Dende 1945 e Unión Europea 
Desde a década de 1960, no contexto da reconciliación franco-alemá, a recuperación do uso da lingua alsaciana até entón en retroceso, foi o obxecto de interese da cultura alsaciana, co rexurdimento das representacións teatrais en alsaciano, o uso na televisión local ou o seu emprego por figuras relevantes da cultura alsaciana.

Con todo, no nivel da administración do Estado francés séguese favorecendo o ensino da lingua alemá, impulsado dende 1992, con clases bilingües paritarias de francés e alemán en secundaria, e permitindo o acceso aos estudos superiores en universidades dos dous países a través do Abibac, mestura de Abitur alemán e do Baccalauréat francés.

 Cultura en alsaciano 
 Figuras 
 Tomi Ungerer.
 René Schickelé.
 Jean Egen.
 Roger Siffer.
 Germain Muller.
 René Egles.
 Sylvie Reff.
 Kansas of Elsass.
Véxase tamén
Outros artigos
Die Jackobsbrüder.

 Ligazóns externas 

 Uso do alsaciano nos medios de comunicación
 Sitio do xornal DNA, edición bilingüe

Categoría:Lingua alemá
Categoría:Dialectos do alemán