Game Boy

miniatura|200px|Un cartucho de Game Boy.
200px|miniatura|Interior dun cartucho de Game Boy.
A Game Boy (en xaponés: ゲームボーイ, Gēmu Bōi) é unha videoconsola portátil de videoxogos desenvolvida e manufacturada pola empresa xaponesa Nintendo, que posúe un procesador de 8 bits. Esta consola de cuarta xeración foi lanzada por primeira vez ao mercado no Xapón o 21 de abril de 1989, chegando posteriormente a outros mercados. Esta é a primeira videoconsola portátil dentro da liña que leva ese mesmo nome (Liña Game Boy). Foi creada por Gunpei Yokoi e o equipo de desenvolvemento Research and Development 1 da Nintendo.

A Game Boy foi o segundo sistema portátil da Nintendo despois das series da Game & Watch iniciada en 1980 e collía elementos tanto da propia Game & Watch coma da NES. Tamén foi a primeira videoconsola portátil que incluía o xogo do Tetris.

A consola conta cunha pantalla de matriz de puntos cun potenciómetro de contraste, cinco botóns de control do xogo (un D-pad, dous botóns de xogo, e "Start" e "Select"), un único altofalante cun dial de volume axustábel e, ao igual que as súas rivais, utiliza cartuchos como soporte físico para os xogos. A combinación de cores está formada por dous tons de cinsento con acentos de negro, azul e maxenta escuro. As esquinas desta consola rectangular están suavemente arredondadas, agás na esquina inferior dereita, que está curvada.

Malia que durante o período no que foi comercializada foron introducidas no mercado novas videoconsolas portátiles máis avanzadas tecnoloxicamente, a Game Boy continuou a ter un enorme éxito. As vendas combinadas da Game Boy e da súa sucesora, a Game Boy Color, acadaron no mundo a cifra de 118,69 millóns de unidades vendidas.Dedicated Video Game Sales Units. www.nintendo.co.jp. Consultado o 20-02-2026.

A Game Boy é un dos dispositivos máis recoñecíbeis da década de 1990, converténdose nunha icona cultural nos anos posteriores ao seu lanzamento. Durante a súa vida útil lanzáronse dous redeseños; a Game Boy Pocket en 1996 e a Game Boy Light en 1998 (esta última só no Xapón). A produción da Game Boy continuou até 2003,Game Boy Afterlives. www.anthropology-news.org. Consultado o 22 de febreiro de 2026. moitos meses despois do lanzamento da súa segunda sucesora, a Game Boy Advance, en 2001. 

 Desenvolvemento 
A Game Boy foi deseñada polo enxeñeiro xefe de Nintendo Gunpei Yokoi e o seu equipo Nintendo R&D1. Após a popularidade da Nintendo Entertainment System, Yokoi mantivo unha reunión co entón presidente de Nintendo Hiroshi Yamauchi, dicíndolle que podía facer unha consola portátil con xogos intercambiábeis. O nome en clave interno orixinal da Game Boy é Dot Matrix Game,Los nombres en clave de las consolas. Vandal.elespanol.com. Consultado o 22 de febreiro de 2026. en referencia á súa pantalla de matriz de puntos en contraste coa serie Game & Watch precedente (que Yokoi creara en 1980) que ten LCD segmentadas preimpresas, o que limitaba cada modelo a só xogar un xogo. As iniciais DMG chegaron a figurar no número de modelo do produto final: "DMG-01". Satoru Okada e Yokoi dirixiron o desenvolvemento da consola, o que provocou desacordos. Yokoi opinaba que a consola podía ser pequena, lixeira, duradeira, ter éxito e contar cunha biblioteca de xogos recoñecíbel. Shigesato Itoi visitou Nintendo e concibiu o nome "Game Boy" para a consola que Yokoi estaba a deseñar. A reacción interna á Game Boy en Nintendo foi inicialmente moi pobre, o que lle valeu o alcume despectivo de "DameGame" por parte dos empregados de Nintendo, no que dame (だめ) significa "sen esperanza" ou "inútil".
A Game Boy presentouse como prototipo en 1987 e posteriormente exhibiuse en varias feiras do sector. O dispositivo incorporaba un elemento de deseño clave do seu predecesor, o Game & Watch: o mando de control direccional de 8 direccións, a miúdo denominado "D-pad". O concepto foi desenvolvido por Gunpei Yokoi e o seu equipo de I+D1. Yokoi recoñeceu que os joysticks tradicionais poderían dificultar a portabilidade dos dispositivos portátiles. Como resultado, deseñou o D-pad, un mando plano que non se estendería máis aló da carcasa do dispositivo portátil. Hiroshi Yamauchi estimou que a consola acadaría unhas vendas superiores aos 25 millóns de unidades nos seus tres primeiros anos, unha afirmación que se considerou atrevida para a época.

A filosofía de Nintendo centrábase na crenza de que o atractivo dunha consola viña determinado principalmente pola calidade dos seus xogos. Con esta idea en mente, Gunpei Yokoi e Satoru Okada desenvolveron Super Mario Land, unha adaptación portátil do xogo Super Mario Bros., coa intención de que fose o título estrela da Game Boy. Porén, Henk Rogers chamou a atención de Nintendo of America sobre o xogo de fabricación soviética Tetris. Malia a sinxeleza dos seus gráficos e da falta dunha marca coñecida, a idoneidade do Tetris para unha plataforma portátil convenceu ao presidente de Nintendo, Minoru Arakawa, para portalo e empaquetalo coa Game Boy. Como resultado, o Tetris incluíuse coa Game Boy en todas as rexións agás no Xapón no intre do seu lanzamento, que tivo lugar no Xapón en abril de 1989, seguido por Norteamérica en xullo e Europa en setembro do ano seguinte. Nintendo gastou 10 millóns de dólares na comercialización da Game Boy.

En España comezou a publicitarse dende o seu desembarco en Europa a un prezo de 15 900 pesetas (ostensibelmente importada doutras partes de Europa), aínda que a súa distribución oficial comezaría a manexala a empresa Erbe Software a partir de xaneiro de 1991, estabelecendo un prezo final de 18 900 pesetas. A contraportada das primeiras versións españolas dos videoxogos de lanzamento están datadas con dereitos de distribución de 1991. Tras a instauración de Nintendo España en 1993, as rendas da distribución no país pasaría a tomalas Nintendo sen ningún tipo de intermediación.

 Características 
Os controis principais para xogar na Game Boy están situados na metade baixa da súa parte frontal. Conta con catro botóns denominados 
"A", "B", "SELECT" e "START", así como cun botón direccional. As funcións de cada un destes botóns varía dun xogo a outro.Ver Manual de usuario No seu lateral dereito dispón dun control dial para o volume e outro no lateral esquerdo para axustar o contraste da pantalla. Na parte superior disponse o botón de apagado-acendido así como a rañura na que se introducen os cartuchos cos videoxogos.

A Game Boy tamén tiña as seguintes conexións de entrada e saída opcionais. No lateral esquerdo unha conexión para conectar as baterías recargábeis ou alimentadores de enerxía que podían substituír as pilas eléctricas para subministrar enerxía ao dispositivo, Nintendo distribuía un pack de baterías recargábeis oficial, se ben funcionaba perfectamente con outros modelos non oficiais. A Game Boy require 6V DC de polo menos 250mA. Finalmente, unha conexión para auriculares estéreo de 3.5 mm está situada na parte inferior da videoconsola.Ver Manual de usuario para as diferentes conexións das que dispón a Game Boy.

No lateral dereito conta cunha conexión que permite aos usuarios conectar dúas Game Boy a través dun cable, co que dúas persoas poden xogar ao mesmo tempo cun mesmo xogo. Nun principio este porto estaba pensado para ser utilizado en xogos nos que se puidese competir entre dous ou participar dúas persoas no mesmo, mais co tempo se desenvolveu para crear tamén redes sociais de comunicación como nas populares series de videoxogo de Pokémon.Masuyama, Meguro (2002). "Pokémon as Japanese Culture?". in Lucien King. Game On. New York, NY: Universe Publishing. p. 39. ISBN 0-7893-0778-2. "Pokémon allowed more than metaphorical communication; it made use of a system that created actual communication — a network game."

 Acollida da videoconsola 

Aínda que era menos avanzada tecnicamente ca as Sega Game Gear, Atari Lynx e outros competidores, sobre todo por non soportar a cor, o prezo máis baixo da Game Boy xunto cunha maior duración das pilas fixérona moito máis exitosa. Nas súas dúas primeiras semanas no Xapón, dende o seu lanzamento o 21 de abril de 1989, vendeuse todo o stock de 300.000 unidades; uns meses despois, o 31 de xullo de 1989, vendéronse 40.000 unidades no seu primeiro día de lanzamento. Vendéronse máis de 118,69 millóns de unidades de Game Boy e Game Boy Color combinadas en todo o mundo, con 32,47 millóns de unidades no Xapón, 44,06 millóns en América e 42,16 millóns noutras rexións. Para o ano fiscal xaponés de 1997, iñantes do lanzamento da Game Boy Color en outubro de 1998, vendéronse 64,42 millóns de unidades de Game Boy en todo o mundo. Nunha rolda de prensa celebrada o 14 de marzo de 1994 en San Francisco, o vicepresidente de mercadotecnia de Nintendo, Peter Main, respondeu as preguntas sobre cando ía sacar Nintendo unha consola portátil en cor afirmando que as vendas da Game Boy eran boas dabondo como para decidir non desenvolver unha consola portátil sucesora nun futuro próximo.

En 1995, Nintendo anunciou que o 46% dos xogadores de Game Boy eran mulleres, porcentaxe superior á de xogadoras tanto para Nintendo Entertainment System (29%) como para Super Nintendo Entertainment System (14%).

A consola recibiu críticas dispares por parte da crítica. Nunha análise de fin de ano de 1997, un equipo de catro redactores de Electronic Gaming Monthly outorgou á Game Boy puntuacións de 7,5, 7,0, 8,0 e 2,0. Sushi-X (que contribuíu co 2,0) criticou a consola pola súa pantalla en branco e negro e o seu desenfoque de movemento, namentres que os seus tres compañeiros gabaron a longa duración das pilas e a gran biblioteca de xogos, así como o deseño elegante e cómodo para o peto do novo modelo Game Boy Pocket.

 Edicións especiais 
 Edición Play It Loud! 
miniatura|dereita|200px|Un modelo de Game Boy "Play It Loud!" transparente, edición norteamericana.
O 20 de marzo de 1995, Nintendo puxo á venda varios modelos de Game Boy de edición especial con carcasas de cores, anunciándoos na campaña "Xoga forte!", coñecida no Xapón como ゲームボーイブラザーズ. As unidades Play It Loud! fabricáronse en verde, vermello, branco, negro, amarelo, azul e transparente, ou ás veces chamado X-Ray no Reino Unido. Os máis comúns son o amarelo, o vermello, o transparente e o negro. O verde é bastante escaso, pero o azul e o branco son os máis raros. O azul foi un lanzamento exclusivo para Europa e Xapón, mentres que o branco foi un lanzamento maioritario en Xapón, aínda que as tendas Toys R Us do Reino Unido tamén o recibiron como edición exclusiva para elas. O branco segue sendo o máis raro de todas as cores de Play it Loud. As pantallas da Play It Loud tamén teñen un bordo máis escuro ca a Game Boy normal.

 Accesorios 
O cable Game Link é un accesorio que permite conectar dúas consolas para, nos xogos que así o permiten, xogar en multixogador. Tamén se desenvolveron outros accesorios, como unha bolsa de transporte, unha cámara e unha impresora, a Game Boy Printer.

 Especificacións técnicas 
Tamaño Aproximadamente 90 mm x 148 mm x 32 mm (An x Al x Pr)Peso Aproximadamente 220 g PantallaPantalla reflectante de 2,6 polgadas supertrenzada nemática (STN) de cristal líquido (LCD)Tamaño de pantalla47 mm por 43 mmFotogramas por segundo 59.727500569606 HzEnerxía 6 V, 0,7 W (4 pilas AA)Duración das pilas Aproximadamente 15 horas de xogoCPU Personalizada de 8 bits Sharp LR35902 (baseada en 8080 e Z80 modificadas), a 4,19 MHzMemoria 64 KB espazo de direccións incluíndo:
 8 KB de RAM de traballo integrada
 Ata dezaseis páxinas de 8 KB de RAM de traballo intercambiábel (no cartucho de xogo) para un máximo de 128 KB de RAM externa (que pode ser alimentada por batería para gardar partidas).
 8 KB de memoria RAM para a pantalla LCD.
 32 KB de ROM externa en Game Pak, dos cales 16 KB son intercambiábeis, ROM de arrinque de 256 bytes no chip, cartuchos de 32 KB, 64 KB, 128 KB, 256 KB, 512 KB, 1 MB, 2 MB, 4 MB e 8 MB.Resolución de pantalla 160 (an) × 144 (al) píxeles (aspecto 10:9)Soporte de cor 2 bits (catro tons de "cinsento": verde oliva claro a moi escuro)Son 2 xeradores de ondas de pulsos, 1 PCM de 4 bits (64 mostras de 4 bits reproducidas en 1ￗ64 bancos o 2ￗ32 bancos), 1 xerador de ruído e unha entrada de son dende o cartucho. A unidade só ten un altofalante, porén o porto de auriculares emite son estéreo.Entrada 

 Redeseños 
 Game Boy Pocket 
miniatura|170px|dereita|Unha Game Boy Pocket de cor verde.
A Game Boy Pocket (GBP) é unha videoconsola portátil posta á venda o 21 de xullo de 1996 no Xapón por 69,99$, o 3 de setembro de 1996 en Norteamérica, e en xaneiro de 1997 en Europa: basicamente é unha unidade máis pequena e lixeira que requiría menos pilas ca a Game Boy. Ten espazo para dúas pilas AAA, que proporcionan aproximadamente 10 horas de xogo.«The Incredible Shrinking Game Boy Pocket». Electronic Gaming Monthly (Ziff Davis) (84): 16. Xullo de 1996. Esta unidade tamén está equipada cunha toma de CC de 3 voltios, 2,35 mm x 0,75 mm que pode utilizarse para alimentar o sistema. A Pocket ten un porto de ligazón máis pequeno, que require un adaptador para conectarse coa antiga Game Boy. O deseño do porto utilizouse en todos os modelos posteriores de Game Boy, agás a Game Boy Micro. A pantalla cambiouse a unha pantalla LCD FSTN que incluía unha capa de compensación para producir unha verdadeira visualización en branco e negro, en lugar da pantalla monocromática "sopa de chícharos" da Game Boy orixinal.«Game Boy Relaunched». Next Generation (Imagine Media) (20): 26. Agosto de 1996. Ademais, a Game Boy Pocket ten unha pantalla máis grande ca a da Game Boy Color (GBC) que máis tarde a substituíu en 1998. Do mesmo xeito que a Game Boy, a Game Boy Pocket carece de retroalumamento para poder xogar en zonas escuras, mais mellorou notabelmente a visibilidade e o tempo de resposta dos píxeles (eliminando sobre todo o ghosting).«Pocket Cool». Electronic Gaming Monthly (Ziff Davis) (89): 204. Decembro de 1996. A primeira versión non dispuña de LED de aceso, mais axiña engadiuse por mor da demanda do público, xunto con novas unidades de Game Boy Pocket de diferentes cores (lanzadas o 28 de abril de 1997), algunhas delas novas na liña Game Boy. Houbo varias edicións limitadas da Game Boy Pocket, incluído un modelo de metal dourado exclusivo para o Xapón. Aínda que varios editores aproveitaron o aumento de novos usuarios de Game Boy que se produciu co lanzamento da Game Boy Pocket para reeditar xogos antigos de Game Boy,«Power Play». Electronic Gaming Monthly (Ziff Davis) (106): 22-23. Maio de 1998. a Game Boy Pocket non era unha nova plataforma de software e reproducía o mesmo software que o modelo orixinal de Game Boy.«Show Notes». GamePro (IDG) (95): 16. Agosto de 1996.

 Game Boy Light 
miniatura|dereita|170px|Unha Game Boy Light de cor prateada.
A Game Boy Light (GBL) é unha videoconsola portátil que saíu á venda o 14 de abril de 1998 e soamente estaba dispoñíbel no Xapón. Do mesmo xeito que a Game Boy Pocket, a consola tiña un prezo de 6.800 iens. A GBL é lixeiramente máis grande ca a GBP e conta cun retroalumamento electroluminescente para condicións de pouca luz. Ao igual que a antiga Game Boy, a GBL utiliza pilas AA, que lle proporcionan aproximadamente 10 horas de xogo coa luz acesa e 20 con ela apagada.Game Boy Light.  Retromaquinitas.com. Estaba dispoñíbel en dúas cores estándar: dourada e prateada. Tamén recibiu numerosas edicións especiais, entre elas unha clara Famitsu 500 (Modelo-F02) con botóns brancos. Esta edición estaba limitada a 5000 unidades, como o primeiro Model-F Edición Astro Boy cunha carcasa transparente e unha imaxe de Astro Boy nela, unha edición Osamu Tezuka World Edition cunha carcasa vermella transparente e un debuxo dos seus personaxes, e unha versión Pokémon Center Tokyo de cor amarela sólida.

 Legado cultural 
Máis aló do seu éxito comercial, a Game Boy tivo un impacto cultural duradeiro. Axudou a popularizar os videoxogos portátiles a través dun deseño alcanzábel e resistente que levou os videoxogos á vida cotiá. A consola é frecuentemente citada en retrospectivas como unha porta de entrada aos videoxogos para unha xeración de xogadores. A revista Smithsonian describe á Game Boy como un elemento permanente da historia cultural estadounidense, destacando a súa importancia económica e atractivo duradeiro.

Reflexións en The Guardian caracterízana como "un portal a outros mundos máxicos", con xogadores lembrando experiencias formativas nos videoxogos. Unha Game Boy orixinal de 1989 está en exhibición no Museo Nacional de Historia Americana do Smithsonian como parte da exposición "American Enterprise", xunto aos primeiros dispositivos móbiles. Tamén se atopa no Museo Nintendo en Kyoto, Xapón.

En 2009, a Game Boy foi incluída no Salón Nacional da Fama do Xoguete, 20 anos após o seu lanzamento.

A Game Boy converteuse nun elemento básico dentro da escena chiptune como hardware para compor música mediante rastrexadores de música caseiros como Little Sound DJ e Nanoloop.

Lego creou un set baseado na Game Boy en asociación con Nintendo. O set saíu en outubro de 2025.

 Xogos 
miniatura|220px|Unha Game Boy e un cartucho do Tetris.
Lanzáronse ao mercado máis de 1000 xogos para a Game Boy, sen incluír os xogos cancelados e non licenciados. Ademais, máis de 300 xogos desenvolvidos para a Game Boy Color eran compatíbeis cos modelos de Game Boy en monocromo. Os xogos almacénanse en cartuchos chamados Game Boy Game Pak, que utilizan chips de memoria de só lectura (ROM). Inicialmente, por mor das limitacións da arquitectura de 8 bits do dispositivo, o tamaño da ROM estaba limitado a 32 KB. Porén, Nintendo superou esta limitación cun Controlador de Banco de Memoria (MBC polas súas siglas en inglés) dentro do cartucho. Este chip sitúase entre o procesador e os chips de ROM. A CPU só pode acceder a 32 KB á vez, pero o MBC pode cambiar entre varios bancos de ROM de 32 KB. Usando esta tecnoloxía, Nintendo creou xogos de Game Boy que utilizaban até 1 megabyte de ROM. Os Game Paks tamén podían proporcionar funcionalidade adicional ao sistema Game Boy. Algúns cartuchos incluían até 128 KB de RAM para aumentar o rendemento, que tamén podía estar apoiado por unha pila para gardar o progreso cando o dispositivo estaba apagado; os chips de reloxo en tempo real podían levar un rexistro do tempo mesmo cando o dispositivo estaba apagado, e os cartuchos Rumble Pak engadían retroalimentación por vibración para mellorar a xogabilidade.

Os videoxogos máis vendidos para a Game Boy foron Pokémon Vermello e Azul e Pokémon Amarelo, os primeiros xogos da franquía Pokémon, dos cales vendéronse máis de 46 millóns de copias. O xogo individual máis vendido foi Tetris, con máis de 35 millóns de copias distribuídas; era ademais un xogo incluído xunto coa compra de moitas Game Boy orixinais. Os seguintes xogos máis vendidos para a Game Boy foron Super Mario Land, Super Mario Land 2: 6 Golden Coins e The Legend of Zelda: Link's Awakening.

Máis aló dos títulos oficiais da plataforma, até o presente, unha comunidade activa en liña segue creando novos xogos para a Game Boy e a Game Boy Color a través de ferramentas como GB Studio, un motor de creación de xogos gratuíto e fácil de usar que simplifica o proceso en comparación coa programación manual.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Game Boy Advance SP
 Game Boy Micro

 Bibliografía 
 Game Boy generations (1989-2003). 2014. De S.T.A.R. ISBN 978-84-6172-415-4.
 Florent Gorges (2021). La historia de Nintendo Vol.4 1989-1999. La increíble historia de la Game Boy. Héroes de papel. ISBN 9788417649739.

 Ligazóns externas 
 Páxina oficial
 Game Boy no Open Directory Project
 Game Boy na Nintendopedia.

Categoría:Game Boy
Categoría:Nintendo