Oliverio Girondo

Oliverio Girondo, nado en Buenos Aires o 17 de agosto de 1891 e finado na mesma cidade o 24 de xaneiro de 1967, foi un poeta arxentino.

 Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia acomodada, o cal lle permitiu desde pícaro viaxar a Europa e estudar en París e en Inglaterra. Escribiu e publicou desde moi novo.

Participou en revistas ultraístas como a Pro, Prisma ou Martín Fierro, nas que tamén escribiron Jorge Luis Borges, Raúl González Tuñón, Macedonio Fernández ou Leopoldo Marechal, pertencendo a meirande parte destes ao Grupo de Florida, que se caracterizaba polo seu estilo elitista e vangardista, sinais de identidade opostas ás do Grupo Boedo.

Girondo foi un dos impulsores principais do movemento ultraísta, exercendo unha influencia notábel sobre poetas das xeracións posteriores, entre eles, por exemplo, o surrealista Enrique Molina, con quen traduciu Una temporada en el infierno, de Arthur Rimbaud.

Os seus primeiros poemas, desbordantes de cor e ironía, van máis lonxe do simple apuntamento pintoresco e constitúen unha exaltación do cosmopolitismo e da nova vida urbana. Supoñen amais unha crítica aos costumes imperantes.

En 1926, durante un xantar organizado en honor a Ricardo Güiraldes, coñeceu a Norah Lange, poetisa coa que casou en 1943 e coa que emprendería numerosas viaxes tanto a Europa como a América Latina.

Desde 1934 comezou a trabar amizade con Pablo Neruda e Federico García Lorca, quen daquela paraba en Buenos Aires. A partir de 1950 comezou tamén a pintar con trazos surrealistas, aínda que os seus cadros nunca serían expostos.

O seu derradeiro libro, "En la masmédula" (1957), é un desesperado intento de expresión absoluta, rompendo as regras do idioma. Enrique Molina sinalou o seguinte: "Incluso a estrutura mesma da linguaxe sofre o impacto da enerxía poética desencadeada neste libro senlleiro. Até tal punto que as verbas como tales deixan de separarse individualmente para se fundir en grupos, noutras unidades máis complexas, sorte de superpalabras con significacións múltiples e polivalentes, que proceden tanto do seu sentido semántico como das asociacións fonéticas". Algúns críticos relacionaron este último xesto vangardista de Girondo cun libro igualmente desesperado, construtor e destrutor do sentido: "Trilce", do peruano César Vallejo.

En 1961 sufriu un accidente de gravidade que o habería deixar imposibilitado fisicamente até a súa morte.

 Obra 
miniatura|100 px|Girondo cando mozo
 Veinte poemas para leer en el tranvía (1922)
 Calcomanías (1925)
 Espantapájaros (1932)
 Interlunio (relato, 1937)
 Persuasión de los días (1942)
 Campo nuestro (1946)
 En la masmédula (1953)

 Poesía 
O seu primeiro libro, Veinte poemas para leer en un tranvía está composto de retallos das cidades que o autor fora visitando nas súas viaxes. Cidades tal que Toledo ou Río de Xaneiro. Ao respecto desta última o arxentino discorreu o seguinte poema, que é boa mostra das trazas que caracterizan a súa poesía de vangarda:

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Poemas 
 Biografía e Cronoloxía 
 La poesía más relevante de Oliverio Girondo. Gran parte de su Obra. 
 Colección de Poemas Representativos de este Reconocido Poeta Argentino 
 Poemas de Oliverio Girondo. Publicación do Centro de Estudios Poéticos de Vanguardia EL Simio Organillero  
 Jugando con Girondo. Poema 'Hay que buscarlo' en la voz de ALMA 

Categoría:Escritores en lingua castelá
Categoría:Escritores da Arxentina
Categoría:Nados en Buenos Aires
Categoría:Nados en 1891
Categoría:Finados en 1967
Categoría:Poetas en lingua castelá