A manteiga na cultura popular galega

A seguir recóllese a pegada da manteiga na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral.

 Refraneiro popular 
 A muller e a manteiga, adobalas pra levalas á feira.
 A veiga e a manteiga, a bondade tena na veiga
 Época da castañeira, villotes, pan e manteiga.
 Na cama do can non cates /busques o pan, nin no fuciño da cadela busques a manteiga.
 No bico /niño do can non cáte-lo pan, nin no fuciño da cadela vaias cata-la manteiga.
 O aceite, en calando; a manteiga, en ruxindo.
 Queixo de ovella, leite de cabra e manteca de vaca.
 Se os penedos de Oirán se volveran pan, a Frouseira manteiga i o río de Ouro viño mouro, non habería terra como a do Vale de Ouro.Fai referencia a localidades do norte da provincia de Lugo
 A muller e a manteiga adóbanse prá feira.
 A veiga e a manteiga, a bondá ten á beira.

 A manteiga e a tona 
 A muller que come a nata non pode ter a manteiga.
 A muller que come /vende a nata non ten sorte na manteiga.
 A muller que vai á nata non ten parte na manteiga.
 Non hai pior vicio que o leite con tona e pantrigo.

Notas

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 BENAVENTE JAREÑO, Pedro; FERRO RUIBAL, Xesús: Refraneiro galego da vaca, Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro, Santiago de Compostela (1994).

 Outros artigos 
 A vaca na cultura popular galega

manteiga