Nacionalismo occitano

O nacionalismo occitano é un movemento político que reivindica a creación do Estado de Occitania secesionado de Francia. Reivindica basicamente gran parte do sur de Francia, ademais de Mónaco e algúns territorios de España e Italia, como nación occitana. O fundamento do nacionalismo é lingüístico e cultural aínda que actualmente a lingua occitana é minoritaria en todo o seu ámbito lingüístico.

 Orixes actuais 
O nacionalismo occitano naceu coma un sentimento de agravio das rexións do sur de Francia provocado pola reestruturación económica e enerxética emprendida polo gaullismo durante os anos 60, ante a suposta prioridade cara ás máis prósperas rexións do norte. A partir de 1968 deuse rexurdimento cultural occitano que, combinado coa protesta económica, desembocou na década de 1970 nunha reivindicación nacionalista que consideraba que Occitania era unha colonia interna do Estado centralista francésContreras Romero, Valente A.: "Volem viure: nacionalismo occitano en el sur francés", en Política y cultura nº 25 (2006). ISSN 0188-7742.

O devir da conxuntura económica internacional nas seguintes décadas desbordou a explicación do colonialismo interno e, á par que outros movementos nacionalistas tanto do resto de Francia como de Europa, o eixo central da reivindicación pasou a ser a identidade cultural e o dereito das minorías.

Durante a década de 1980 o nacionalismo occitano languideceu e foi perdendo influencia na sociedade debido basicamente á súa fragmentación en numerosos partidos e organizacións de distinta ideoloxía, e á súa incapacidade para poder articular un movemento romanticista que abarcase un territorio tan amplo (entre un terzo e a metade de Francia) cunha realidade social moi heteroxénea. A partir da década de 1990 o movemento político occitano pode cualificarse de marxinal.

Malia isto, o nacionalismo occitano gañou influencia a partir da creación de Libertat!, organización independentista e de esquerdas, no 2009. No ano 2015 xorde no Val de Arán, o único territorio occitano en España, unha organización asemblearia chamada Corròp, a cal apoia a creación dun Val de Arán autónomo dentro dunha Cataluña independente, o que consideran que sería positivo para Occitania coma proxecto nacional.

 Territorio reivindicado 
O nacionalismo occitano propón como capital de Occitania a cidade francesa de Tolosa.

Na seguinte táboa especifícase a extensión e poboación dos territorios reivindicados polo nacionalismo occitano:

 País Territorioreivindicado Extensión(km²)</center> Habitantes</center>España20px20px Val de Arán (Cataluña)  634 10.000Francia20px20px Aquitania (quitando ao País Vasco francés)  38.366 2.800.00020px Auverña 26.013 1.327.00020px Languedoc-Rosellón (excepto Pireneos Orientais) 23.260 2.098.00020px Lemosín  16.942 712.00020px Midi-Pireneos  45.348 2.687.00020px Provenza, Alpes e Côte d'Azur  31.400 4.666.000Italia20px Guardia Piamontesa (Calabria)  21 2.00020px Vales Occitanos (Liguria)  ? ?20px Vales Occitanos (Piemonte)  4.500 200.000 20px Principado de Mónaco 2 33.000 Occitania   

 Simboloxía 
miniatura|200px|Bandeira utilizada polo nacionalismo occitano
A bandeira nacionalista occitana incorpora unha estrela dourada de sete puntas á tradicional bandeira representativa de Occitania. Foi agregada durante os amos 1970 á proposta de Francés Fontan e do Partido da Nación Occitana, simbolizando as sete rexións históricas occitanas (Auvernia, Delfinado, Gascuña, Guiana, Languedoc, Lemosín e Provenza) e tamén representa o símbolo do Félibrige: a Santa Estrela.

 Movementos nacionalistas occitanos 
O nacionalismo occitano adquiriu expresión política a partir de 1959, coa creación por parte de Francés Fontan do Partit Nacionalista Occità (actualmente Partit de la Nacion Occitana), representando a concreción das teorías sociopolíticas desenvolvidas polos ideólogos occitanistas u sobre todo as de Robèrt Lafont.

 Movementos actuais 
miniatura|dereita|200px|Cartel do Partit Occitan apoiando o proxecto de Constitución Europea
 Partido da Nación Occitana (PNO), independentista
 Partit Occitan (PÒC), autonomista
 Aligança Liura Europèa- Partit democratic dels pòbles d’Euròpa (ALE/PDPE), incluído no Partit Occitan dentro dunha confederación de partidos a nivel europeo
 Regions e Pòbles Solidaris (RPS), incluído no Partit Occitan dentro dunha confederación de partidos a nivel de Francia.
 Anaram Au Patac (AAP), grupo de acción independentista de extrema esquerda con presenza no Bearn
 Convergéncia Democratica Aranesa-Partit Nacionalista Aranés, autonomista, centrista, implantado no Val de Arán
 Unitat d'Aran, autonomista, socialdemócrata, implantado no Valle de Arán (Cataluña).
 Unitat d'Òc, coalición electoral próxima ao Partit de la Nacion Occitana, implantada en Aquitania.
 Movement Regionalista Lengadocian, coalición electoral próxima ao Partit de la Nacion Occitana, implantada no Languedoc.
 Gardarem la Tèrra, grupo de acción altermundista.
 Hartèra, grupo de acción de esquerdas e xuvenil, con implantación no Bearn. 
 Iniciativa Per Occitània, grupo político, cultural e social.
 Linha Imaginòt, grupo de acción partidario dunha Occitania francesa, antiindependentista e anticentralista.
 Occitània Libertària, grupo de acción libertario, implantado no Languedoc.
 País Nòstre, grupo electoral rexionalista, implantado en Languedoc.
 Paratge, grupo de ideas políticas, implantado nas Valadas Occitanas e na Provenza.

 Notas