Vascóns

Os vascóns (ou tamén en latín gens vasconum - pobo dos vascóns) foron un pobo da Idade Antiga cuxo territorio abranguía en tempos dos romanos dende o alto val do río Ebro e a vertente peninsular dos Pireneos occidentais, a rexión que se corresponde na época contemporánea coa práctica totalidade de Navarra e áreas do noroeste de Aragón e nordés de A Rioxa.Autores clásícos, como Tito Livio citan a Calagurris, Cascantun e Grakurris como vascoas, aínda que pola súa situación fronteiriza, tamén puideron ser celtíberas en segundo que momentos.

Os vascóns, que alcanzaron un elevado grao de integración no mundo romano especialmente nas terras chairas, ribeiregas do río Ebro e nas áreas na contorna dos seus asentamentos de Pompaelo e Oiasso, poboaron a rexión máis norteña e montañosa, coñecida como o Vasconum Saltus, durante a crise económica e social que acompañou á descomposición do Imperium e a presión causada polas grandes migracións de pobos xermánicos e eslavos de comezos do século V, entrando posteriormente en conflito en diversas ocasións cos reinos dos visigodos e francos formados en ambas as dúas vertentes dos Pireneos.

Trala invasión musulmá da Península Ibérica a comezos do século VIII, que resultou na disolución da Hispania visigoda e a retirada parcial dos gobernadores francos ao norte de Aquitania, os descendentes vascóns, que adoptaran o cristianismo durante o Baixo imperio romano, reorganizáronse cara ao século IX ao redor das entidades feudais do ducado de Vasconia, na área de Gascuña, e a do reino de Pamplona. A derradeira entidade daría orixe durante a Idade Media ao reino de Navarra.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 



























 Outros artigos 
 País Vasco
 Pobo vasco
 Leovixildo e os vascóns
 Ceca de Barskunes
 Várdulos
 Reino de Navarra
 País Vasco (rexión histórica)
 Vasconización tardía
 Vascoiberismo

 Ligazóns externas 
 Historia xeral do País Vasco, Euskal Herria e do éuscaro, Páxina persoal en geocities.com 


Categoría:Historia do País Vasco