Estreito de Bass

O estreito de Bass (en inglés: Bass Strait (IPA /bæs/)) é un estreito marítimo que separa Tasmania do sur de Australia, concretamente do estado de Victoria. O europeo que o descubriu foi Matthew Flinders en 1798. Flinders púxolle o nome do doutor da nave, George Bass.

Ten, aproximadamente, 240 quilómetros de longo no seu punto máis estreito e unha profundidade próxima aos 50 metros. Estivo practicamente seco durante a última era glacial. No estreito atópanse varias illas, entra as cales algunhas como King Island e Flinders Island contan con asentamentos importantes.

Ao igual que o resto das augas que rodean Tasmania, e debido á súa escasa profundidade, o estreito é moi difícil de navegar. Moitos barcos naufragaron nas súas augas durante o século XIX. En 1848, construíuse un faro na illa Deal para guiar os buques na zona oriental do estreito, mais non houbo sinalización na estrada no mesmo polo lado occidental até o ano 1859, cando se completaron as obras dun faro, o Wilsons Promontory Lighthouse. A este último engadiríaselle outro en 1861 en Cape Wickham, no extremo norte da illa King.

As correntes entre o océano Antártico e o mar de Tasmania fan do estreito un lugar de grande ondas. Para ilustrar a intensidades das mareas na zona, hai que ter en consideración que o estreito de Bass é dúas veces máis ancho que o canal da Mancha, o cal tamén duplica a intensidade. Os naufraxios nas costas de Tasmania e Vitoria cóntanse a centos, reducidos coa implantación dos avances tecnolóxicos na navegación, que reduciron os accidentes de xeito significativo. Moito buques, algúns deles de gran tamaño, desapareceron sen deixar sinais ou ben deixando escasas evidencias da súa pasaxe. A pesar dos mitos que falan de piratería ou fenómenos sobrenaturais similares aos do Triángulo das Bermudas, as desaparicións poden atribuírse invariabelmente a combinacións de vento e malas condicións marítimas, así como tamén ás números rochas semisumerxidas e aos arrecifes que abundan no estreito.

 Illas 
Hai máis de 50 illas no estreito de Bass. Entre as máis importantes están:

Na sección occidental:
 Illa King
 Illa Three Hummock
 Illa Hunter
 Illa Robbins

Na sección sueste:
 Grupo Furneaux
 Illa Flinders
 Illa Cape Barren
 Illa Clark
 Outras 50 illas aproximadamente

Na sección nordeste:
 Grupo Kent
 Illa Deal
 e outras 3 illas menores
 Illa Hogan
 Illa Curtis

 Recursos naturais 
O estreito ten depósitos de gas e petróleo. O depósito oriental, coñecido como a Conca de Gippsland foi descuberta nos anos sesenta do século XX e está localizado a 50 quilómetros da costa de Gippsland. 
Os hidrocarburos son enviados por acuedutos aos centros de procesamento e refinarías de Longford, Western Port, Altona e Geelong, e por petroleiros a Nova Gales do Sur. As reservas da zona occidental, Conca Otway, foron descubertas nos anos noventa e a súa explotación comezou no 2005.

 Infraestrutura 
 Transporte 
O mellor xeito de atravesalo estreito é polo aire. As principais liñas aéreas para facelo son Qantas, Jetstar Airways e Virgin Blue. Entre os aeroportos máis importantes de Tasmania tópase o Aeroporto Internacional de Horbart e o Aeroporto de Launceston. Os aeroportos menores son servidos por Regional Express, en voos que se dirixen unicamente a Merbourne e ás illas do estreito.

A rota marítima pode facerse mediante os ferris da empresa Spirit of Tasmania, que transporta tanto pasaxeiros como automóbiles e ten base en Devonport, Tasmania. O percorrido vai dende esta cidade até Station Pier, en Melbourne.

 Enerxía 
O Basslink é un cable de corrente continua de alta tensión que se atopa en servizo desde o 2006. Conta cunha capacidade suficiente para transportar até 630 megavatios de potencia eléctrica a través do estreito, e é o cable submarino de potencia eléctrica máis largo do mundo.

Alinta é a dona dun conduto de gas submarino, que abastece de gas natural aos clientes industriais localizados nas proximidades de George Town, así como tamén á rede de gas Powerco en Tasmania.

 Comunicacións 
O primeiro cable submarino que atravesou o Estreito de Bass foi colocado no 1859. Cun dos seus extremos en Cape Otway, Vitoria, atravesaba o estreito tocando as illas King e Three Hummock e chega á illa de Tasmania en Stanley. Dende alí prolóngase até a cidade de George Town. Mais o cable comezou a fallar semanas despois de ser posto, e no 1861 deixou de funcionar.

Tasmania atópase actualmente comunicada co resto de Australia por medio de dous cables de fibra óptica operados pola empresa Telstra. Outros cables submarinos que posúe son:
 Período  Extremo norte  Extremo sur Compañías(Construtor / Operador) Detalles 1859-1861  Cape Otway  Stanley Head Henley's Telegraph Works  Gob. de Tasmania e Victoria Sistema 140 nm 1869-?  ?  ? Henley's Telegraph Works  Gob. de Australia Sistema 176 nm 1885-?  ?  ? Telcon  Gob. de Australia  1909-1943  ?  ? Siemens Bros  Gob. de Australia Sistema 285 nm.  Reutilizado no estreito de Torres 1935-?  ?  ? Siemens Bros  Gob. de Australia Primeiro cable telefónico 1995-  Sandy Point  Boat Harbour ASNTelstra  Primeiro cable de fibra óptica 2003-  Inverloch  Stanley Head ASN CalaisTelstra   2005-  Loy Yang  Bell Bay Basslink  Primeiro cable de distribución eléctrica

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 Broxam e Nash, Tasmanian Shipwrecks, Volumes I e II, Navarine Publishing, Canberra, 1998 e 2000.
 Ligazóns externas 
 Tasmanian Department of State Development
 Telstra plans second Bass Strait optical fibre cable
 The Basslink Project
 History of the Atlantic Cable & Undersea Communications

Categoría:Mares do Océano Pacífico
Estreito de Bass