Djalminha

Djalma Feitosa Dias, coñecido como Djalminha, nado en Santos o 9 de decembro de 1970, é un exfutbolista brasileiro. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección brasileira. 

Dotado cunha gran técnica e creatividade foi famoso polos seus caneos e a espectacularidade do seu xogo. Iniciouse no Flamengo, e en 1996, militando no Palmeiras, foi elixido mellor xogador do Campionato Brasileiro. De aí pasou ao Deportivo da Coruña, onde xogou durante sete tempadas, contribuíndo na conquista no ano 2000 da primeira e única liga do club galego, así como da Copa do Rei de 2001 e dúas Supercopas, e converténdose nun ídolo para a afección.

Foi 14 veces internacional coa selección brasileira, coa que conquistou a Copa América en 1997. É fillo de Djalma Dias, un dos mellores defensas brasileiros dos anos 60, e tamén internacional coa selección brasileira.

 Traxectoria 
Fillo de Djalma Dias, Djalminha naceu en Santos en 1970, no momento en que seu pai xogaba no Santos FC de Pelé, e criouse no Río de Xaneiro. Sendo neno asistía aos partidos de exhibición do equipo de veteranos de seu pai, o Milionários FC, no que xogaban vellas glorias como Garrincha, Djalma Santos, Edu ou Zé Maria.

 Flamengo (1985-1993) 
Comezou xogando ao fútbol sala aos 10 anos, pasando logo ao terreos de herba. Formouse nas categorías inferiores do Flamengo, e con 16 anos foi chamado por Pelé para completar unha selección de veteranos na que xogaba seu pai. Pelé, que era o adestrador, gabou as súas habilidades. 

Debutou co primeiro equipo do Flamengo en 1989 nun partido do Campionato Carioca fronte ao America do Río de Xaneiro, o primeiro equipo de seu pai. Ao ano seguinte foi noticia polas súas actuacións co equipo júnior na Copa São Paulo júnior ou "Copinha", o torneo sub-20 máis importante do Brasil. No partido contra o Corinthians marcou 5 dos 7 goles do seu equipo, e na final no Pacaembu contra o CA Juventus deulle a Júnior Baiano a asistencia para facer o gol da vitoria e gañar o torneo.

Tamén en 1990 conquistou co primeiro equipo a Copa do Brasil, xogando en seis dos dez encontros do torneo.. En 1991 o equipo comezou a xogar no formato táctico co que gañarían o Campionato Brasileiro ao ano seguinte, con Gaúcho centralizado na área como referencia no ataque e dous puntas: Marcelinho Carioca ou Paulo Nunes na dereita, e Nélio ou Djalminha na esquerda. O equipo dirixido por Carlinhos derrotou ao Botafogo na final, xogando Djalminha uns minutos na segunda parte do partido de volta.

En abril de 1993 marcou o sétimo dos 8 goles do seu equipo fronte ao Minervén FC na Copa Libertadores, nunha das maiores goleadas da historia da competición.

O seu último partido co Flamengo foi en xullo de 1993, nunha derrota por 3-2 contra o Fluminense en Niterói. Nun momento de encontro comezou unha pelexa co seu compañeiro de equipo Renato Gaúcho, abandonando ambos o terreo de xogo para continuar a pelexa fóra. Debido a este incidente, que non era o primeiro deste tipo, Djalminha foi expulsado do club.

 Guarani (1993-1995) 
Do Flamengo pasou ao Guarani, onde xogou unha tempada sendo o gran creador do equipo, a pesar deste contar con outros bos xogadores como Zanata, Edu Marangon ou o seu compañeiro nas categorías inferiores do Flamengo, Fábio Augusto. En 1993 recibiu a Bola de Prata, premio entregado aos once mellores xogadores do ano no Brasil.

 Paso polo Xapón (1994) 
En 1994 saíu cedido ao Shimizu S-Pulse xaponés. Con todo, non se adaptou á vida no país asiático e volveu o mesmo ano a Campinas.

 Regreso ao Guarani (1994-1995) 
No seu regreso ao Guarani formou un famoso trío na historia do club, creando xogadas e marcando goles xunto ás dúas revelacións do equipo, Amoroso e Luizão, e acabando como terceiros clasificados no Brasileirão. Deixou o club en 1995, cun balance total de 47 goles en 96 partidos. 

Ademais, mentres xogaba no Guarani popularizou no país o lanzamento dos penaltis ao "estilo Panenka", o estilo inventado case dúas décadas antes por Antonín Panenka. O seu primeiro gol profesional con esta técnica foi nun partido contra o Internacional de Porto Alegre, no que bateu ao porteiro arxentino Sergio Goycochea. Continuou lanzando penaltis deste xeito ao longo de toda a súa carreira futbolística, a pesar do desacordo dalgúns adestradores.

 Palmeiras (1996-1997) 
Na tempada 1996 chegou xunto a Luizão ao Palmeiras, na cidade de São Paulo. O equipo, dirixido por Vanderlei Luxemburgo e con xogadores como Cafú, Cléber, Müller, Amaral, Flávio Conceição e Rivaldo, comezou a tempada marcando 13 goles nos dous primeiros partidos do Campionato Paulista, un preludio do que sería a tempada. O equipo verde completou un campionato para a historia, rematando en primeira posición con 83 puntos (récord aínda non superado), 28 máis que o segundo clasificado, o São Paulo. Marcaron a cifra récord de 102 goles en 30 partidos, 15 deles anotados por Djalminha. 

O xogador realizou tamén grandes actuacións no Campionato Brasileiro, e foi galardoado coa Bola de Ouro ao mellor xogador do campionato. Xogou tamén a final da Copa do Brasil, perdendo fronte ao Cruzeiro. Xogou no Palmeiras ata mediados de 1997, proclamándose subcampión do Campionato Paulista dese ano e pechando a súa etapa no club pauleiro con 50 goles en 90 partidos.

 Deportivo da Coruña (1997-2004) 

 Chegada e primeiros anos (1997-1999) 
En xullo de 1997 despois de semanas de especulacións, rumores e ofertas de varios equipos, anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña. O custe do traspaso foi duns 1500 millóns de pesetas, o máis caro da historia do club naquel momento, e o xogador asinou por cinco anos. Chegou á Coruña xunto a Luizão e alí encontrouse con outros compañeiros seus do Palmeiras como Flávio Conceição e Rivaldo (aínda que este último marcharía ao mes seguinte para o FC Barcelona), así como co adestrador Carlos Alberto Silva, co que coincidira no Guarani.

Foi no club galego onde desenvolveu o seu mellor xogo, converténdose nun ídolo para a afección branquiazul debido ás súas espectaculares xogadas, caneos e goles. Debutou co Deportivo o 2 de agosto nun partido amigable fronte ao Racing Vilalbés na Magdalena, que rematou 1-13 favor dos branquiazuis. Marcou o seu primeiro gol cinco días despois noutro amigable fronte ao Sevilla no Sánchez Pizjuán. Foi de penalti e o seu lanzamento "ao panenka" sorprendeu ao porteiro, Juan Carlos Unzué. Na semana seguinte gañou co equipo o Trofeo Teresa Herrera, sendo elixido mellor xogador do torneo. Os dous partidos deste torneo fronte a Vasco da Gama e PSV foron os dous únicos encontros que Djalminha e Rivaldo xogaron xuntos no Deportivo.

A súa estrea en partido oficial produciuse na primeira xornada da liga 1997/98 fronte ao CD Tenerife e anotou o seu primeiro gol oficial dúas semanas despois, o 16 de setembro, na derrota na Copa da UEFA por 1-2 fronte ao Auxerre en Riazor. O seu primeiro gol en liga chegou 11 días despois, na xornada 4 fronte ao Racing de Santander en Riazor. Foi tras un penalti de Nelson Abeijón sobre Manjarín que Djalminha transformou "ao Panenka". Só un par de minutos despois foi expulsado por darlle unha labazada a Abeijón, sendo este o primeiro dos sete cartóns vermellos que recibiu como xogador do Deportivo, cifra só superada na historia do club coruñés polo marroquí Noureddine Naybet.

Sufriu algunhas lesións leves durante o seu primeiro ano en Galicia, unha delas ocorrida tras unha dura entrada de Alexander Mostovoi, centrocampista do Celta de Vigo co que protagonizaría unha coñecida rivalidade durante os seguintes anos. Pechou a tempada cun total de 31 partidos entre as tres competicións, todos eles como titular, e 10 goles anotados. As súas actuacións, en solitario ou asociado con Fran, foron determinantes para lograr varias vitorias. Con todo, o equipo rematou nunha discreta 12ª posición e eliminado da UEFA na primeira rolda. Na tempada seguinte, chegou ao banco o irundarra Javier Irureta, co que Djalminha perdeu protagonismo, chegando a caer da titularidade a metade de tempada. Rematou a tempada con 9 goles en 35 partidos, acabando o equipo en sexta posición na liga e caendo nas semifinais da Copa do Rei fronte ao Atlético de Madrid.

 Explosión e título de liga (1999-2001) 
A tempada 1999/00 comezou cunha vitoria por 4-1 sobre o Alavés con tres goles de Roy Makaay e un de Djalminha, unha dupla que sería moi prolífica durante o ano. O Deportivo rematou a primeira volta como líder do campionato de liga, con 7 goles de Djalminha, que marcou ademais outros dous na Copa da UEFA. En decembro protagonizou un recordado derbi galego co Celta de Vigo en Riazor, onde tras xogar un gran partido foi expulsado case ao final do encontro por lle dar un lapote na caluga a Mostovoi, co que mantivera un enfrontamento durante todo o partido. En febreiro marcou de falta directa un dos cinco goles do seu equipo na histórica vitoria por 5-2 sobre o Real Madrid en Riazor, onde Djalminha realizou unha destacada actuación. É especialmente lembrado un pase a Víctor cunha lambretta por riba da defensa branca. Un mes despois, nos oitavos de final da Copa da UEFA fronte ao Arsenal en Highbury, anotoulle ao histórico porteiro inglés David Seaman un gol de penalti ao Panenka, o segundo que marcaba ese ano na competición europea dese xeito, despois de facer o mesmo fronte ao Montpellier na primeira rolda. Con todo, foi expulsado só uns minutos despois por unha lea con Gilles Grimandi e o equipo coruñés acabou goleado por 5-2.

Na antepenúltima xornada de liga fronte ao Real Zaragoza en Riazor anotou cun gran disparo o 2-1 que lle daba momentaneamente o título de liga ao Deportivo. Pero celebrando o gol quitou a camisola, sendo inmediatamente expulsado por Iturralde González, e deixando con 10 ao equipo, que pouco antes do final recibiría o gol do empate. Finalmente na derradeira xornada o equipo venceu ao Espanyol proclamándose por primeira e única vez na súa historia campión de liga. Djalminha acabou con 10 goles na liga e 3 na UEFA.

Comezou a tempada 2000/01 gañando a Supercopa de España fronte ao Espanyol, tras rematar 0-0 no partido de ida e 2-0 no de volta, cun gol seu e outro de Diego Tristán. Unha lesión no inicio da liga impediulle estar presente no debut do Deportivo na Liga de Campións. O brasileiro xogou o seu primeiro partido en dita competición o 18 de outubro no empate 1-1 contra a Juventus de Turín, callando unha grande actuación. En novembro xogou un dos seus mellores partidos co Deportivo no derbi fronte ao Celta en Riazor, deixando un repertorio de xogadas habilidosas e marcando o gol da vitoria ao bater a Pinto tras desfacerse da marcaxe de Yago Yao cun toque de calcaño ao balón. En febreiro de 2001 anotou un novo penalti "ao Panenka", esta vez fronte a Iker Casillas facendo o empate fronte ao Real Madrid na Coruña (2-2), e un mes despois repetiu a mesma xogada no estadio de San Siro fronte a Sebastiano Rossi, porteiro do Milan, no gol que lle daba ao equipo galego o pase a cuartos de final da Liga de Campións. Anotou un gol máis fronte ao Leeds en cuartos, pero o equipo quedou eliminado, mentres que na liga rematou subcampión. Pechou a tempada con 10 goles en liga e 3 na Liga de Campións.

 Baixada de rendemento (2001-2002) 
Na seguinte tempada, na que o seu equipo se proclamou campión da Copa do Rei no coñecido como "Centenariazo" fronte ao Real Madrid, o rendemento de Djalminha baixou, comezando a tempada cunha nova lesión, perdendo a titularidade ante as grandes actuacións de Juan Carlos Valerón e marcando só 3 goles en 32 partidos. Ademais a súa relación con Javier Irureta deteriorouse aínda máis, chegando a darlle unha cabezada ao técnico vasco durante unha discusión nun adestramento en Acea de Ama.

 Cesión ao Austria de Viena (2002-2003) 
Debido aos seus problemas no Deportivo foi cedido na tempada 2002–03 ao Austria de Viena, cunha opción de compra. O equipo acabou gañando a Bundesliga austríaca pero Djalminha xogou só 10 partidos de liga e dous de UEFA, marcando 3 goles. En marzo o club deixou de convocar ao xogador e anunciou que a cesión se remataría en xuño por "non cumprir as expectativas do adestrador", o alemán Christoph Daum.

 Última tempada na Coruña (2003-2004) 
En maio de 2003 obtivo a nacionalidade española, e dispúxose a xogar unha nova tempada no Deportivo da Coruña. Con todo, nunha tempada na que tivo de novo problemas físicos apenas contou para Irureta, disputando só 10 partidos de liga e 3 de Copa, case todos entrando como suplente, e xogando só un par de minutos na Liga de Campións, ao substituír a Valerón no tempo de desconto na histórica vitoria por 4-0 sobre o Milan de Ancelotti, que clasificaba ao equipo galego para semifinais. En abril de 2004 marcou o seu último gol co Deportivo, fronte ao Real Valladolid de penalti, e dúas semanas despois xogou o seu último partido no club, na vitoria por 2-0 contra o Real Madrid. Anotou un total de 50 partidos co equipo branquiazul en 186 partidos oficiais.

 Club América e retirada (2004) 
En maio de 2004 desvinculouse do Deportivo, co que lle quedaba un ano de contrato, e pouco despois foi contratado polo Club América mexicano, adestrado por Oscar Ruggeri. Xa no seu debut conseguiu marcar, pero algunha lesión e a falta de motivación fixeron que decidira colgar as botas despois de xogar só cinco partidos.

 Selección nacional 
Djalminha foi convocado por primeira vez para a selección brasileira en 1996, debutando en outubro nun partido amigábel contra Lituania. Marcou o seu primeiro gol como internacional no seu segundo partido, un mes despois, nun amigábel contra o Camerún. Entrou na lista de convocados de Mário Zagallo para a Copa América de 1997, que acabou conquistando o equipo brasileiro, onde destacaban os dianteiros Ronaldo e Romario. Xogou tres partidos durante o torneo e marcou dous goles, o primeiro deles no primeiro partido da fase de grupos e o segundo na vitoria por 7-0 sobre o Perú en semifinais. Con todo, quedou ás portas de disputar o Mundial de 1998 pois quedou fóra da convocatoria de Zagallo para a cita mundialista, ao igual que lle ocorrera a seu pai Djalma no Mundial de 1970, tamén con Zagallo como seleccionador.

En 2002 xogou coa selección varios amigábeis de preparación para a Copa do Mundo de Corea do Sur e o Xapón, pero tras a cabezada a Irureta en Acea de Ama en maio, imaxes que tiveron unha gran repercusión no Brasil, o técnico Luiz Felipe Scolari decantouse por Kaká para o seu posto.

Xogou un total de 14 partidos coa selección brasileira e marcou 5 goles.

 Tras a retirada (2006-actualidade) 

 Fútbol indoor (2006-2014) 
Tras a súa retirada do fútbol foi impulsor do fútbol indoor, e formou parte da selección brasileira que gañou en 2006 o primeiro campionato mundial organizado para este deporte, sendo o máximo goleador do torneo e elixido mellor xogador. Disputou tamén co Brasil a Superliga de 2010, entre seleccións de América.

Xogou durante anos no equipo de fútbol indoor do Flamengo, conquistando en catro ocasións o Campionato Brasileiro de Showbol, en 2009, 2010, 2012 e 2013, sendo ademais o máximo goleador nesas catro edicións, así como na de 2014, na que o Flamengo rematou cuarto. Marcou máis dun cento de goles no total das diferentes edicións da competición. Ademais, tamén co Flamengo, gañou tres veces o Campionato Carioca de Showbol e dúas o Torneo Rio-São Paulo de Showbol, mentres que no 2012 disputou o Campionato Paulista de Showbol co Guarani.

Tamén xogou no equipo de veteranos do Deportivo da Coruña de fútbol indoor, equipo co que gañou dous Campionatos de Liga en 2008 e 2010, e dúas Copas de España nos mesmos anos.

 Comentarista de televisión (2015-actualidade) 
Dende 2015 é comentarista de televisión na canle ESPN Brasil.

 Familia 
É fillo de Djalma Dias, un dos mellores defensas brasileiros dos anos 60, e internacional coa selección brasileira. É ademais sobriño segundo de Carlos Alberto Torres, capitán da selección brasileira que conquistou o Mundial de 1970, e curmán segundo de Carlos Alexandre Torres, tamén internacional co Brasil.

 Palmarés 

 Flamengo 
 1 Liga brasileira: 1992.
1 Copa do Brasil: 1990.
1 Campionato Carioca: 1991.
 1 Taça Guanabara: 1989
1 Taça Rio: 1991.
1 Copa Rio: 1991.

 Palmeiras 
 1 Campionato Paulista: 1996

 Deportivo da Coruña 

1 Liga española: 1999–00.
 1 Copa do Rei: 2001–02.
 2 Supercopas de España: 2000, 2002.

 Austria de Viena 

 1 Bundesliga austríaca: 2002–03.
1 Copa de Austria: 2002–03.

 Club América 

 1 Campión de Campións: 2004-05.

 Selección do Brasil 

 1 Copa América: 1997.

 Distincións individuais 
 1 Bola de Ouro: 1996.
 2 Bola de Prata: 1993 e 1996.

 Estatísticas 
 Internacional 
 Ano Apps Goles 1996 3  1 1997 7  3 1998 0  0 1999 0  0 2000 2  0 2001 0  0 2002 2  1 Total 14  5

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Datos do xogador en bdfutbol.com 
 Datos do xogador en national-football-teams.com
 Datos do xogador en fifa.com 
 Vídeo sobre xogadas e goles de Djalminha

Categoría:Nados en 1970
Categoría:Nados en Santos
Categoría:Futbolistas do Brasil
Categoría:Centrocampistas de fútbol
Categoría:Xogadores do Flamengo
Categoría:Xogadores do Guarani FC
Categoría:Xogadores do Shimizu S-Pulse
Categoría:Xogadores do SE Palmeiras
Categoría:Xogadores do Deportivo da Coruña
Categoría:Xogadores do FK Austria Wien
Categoría:Xogadores do Club América
Categoría:Xogadores da selección de fútbol do Brasil
Categoría:Futbolistas gañadores da Copa América