I Ching

O I Ching, Yijing ou I King (chinés tradicional: 易經; chinés simplificado: 易经; pinyin: Yìjīng; Wade-Giles: I4 Ching1) é un libro oracular chinés cuxos primeiros textos suponse escritos cara ao 2400 a. C. É un dos Cinco Clásicos confucianos.

 Historia e contidos 
O termo I Ching significa Libro das Mutacións. O texto foi aumentado durante a dinastía Chou e posteriormente por comentaristas da escola de Confucio. Crese que describe a situación presente de quen o consulta e predicir o modo en que se resolverá no futuro se se adopta ante ela a posición correcta. É un libro adivinatorio e tamén un libro moral, á vez que pola súa estrutura e simboloxía é un libro filosófico e cosmogónico.

 En Occidente 
Leibniz, que mantiña en correspondencia con xesuítas en China, escribiu o primeiro comentario europeo sobre o I Ching en 1703. Segundo el, isto demostraba a universalidade dos números binarios e o teísmo, xa que as liñas quebradas, o "0" ou a "nada", non poden converterse en liñas continuas, o "1" ou "unidade", sen a intervención de Deus. 

Ese argumento foi criticado por Hegel, quen proclamou que ese sistema binario e os caracteres chineses eran "formas baleiras" que non podían articular palabras faladas coa claridade do alfabeto occidental.

O comentario de Leibniz sobre o I Ching desencadeou un diálogo sobre temas filosóficos occidentais como a universalidade (a idea de que algúns conceptos ou sistemas son aplicables en todas as culturas) e a natureza da comunicación.

O uso do código binario en relación co I Ching foi fundamental para a Characteristica universalis de Leibniz (unha linguaxe universal teórica), que á súa vez inspirou os estándares da lóxica booleana e para que Gottlob Frege desenvolvese a lóxica de predicados a finais do século XIX. 

No século XX, Jacques Derrida identificou o argumento de Hegel como logocéntrico (segundo ese enfoque, outras formas de expresión e comprensión serían consideradas secundarias e inferiores), pero aceptou sen dúbida a premisa de Hegel de que a lingua chinesa non pode expresar ideas filosóficas.  

Carl Gustav Jung escribiu un prefacio para unha das primeiras versións occidentais do libro, traducida por Richard Wilhelm. Nel, Jung explora o concepto de "sincronicidade", que el define como a coincidencia significativa de eventos externos e estados psíquicos. Para Jung, o I Ching podía ser unha ferramenta para explorar esta idea de sincronicidade, xa que as súas respostas oraculares parecen coincidir de maneira significativa co estado interno do consultante.

O físico Fritjof Capra examinou no seu libro The Tao of Physics (O Tao da Física) as relacións entre a física moderna e filosofías orientais como o taoísmo e o I Ching. Aínda que a obra foi influente, tamén recibiu críticas por parte de científicos que consideran a súa abordaxe como superficial ou incorrecta.

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Código binario
 Dualismo
 Historia da informática
 Yin-Yang

Categoría:Taoísmo
Categoría:Filosofía chinesa
Categoría:Confucianismo
Categoría:Literatura en lingua chinesa