Marcial del Adalid

Marcial del Adalid Gurrea, nado na Coruña o 24 de agosto de 1826 e finado en Lóngora (Liáns, Oleiros) o 16 de outubro de 1881, foi un compositor musical galego. É considerado o pai do xénero da melodía galega.

 Traxectoria 
miniatura|Pazo de Lóngora, residencia de Marcial del Adalid.
Comezou os seus estudos musicais na súa cidade natal, onde empezou xa a compor. En 1844 viaxou a París coa intención de estudar con Frédéric Chopin, pero isto non chegou a suceder. Trasladouse a Londres, onde entre 1844 e 1849 estudou con Ignaz Moscheles. De volta a París, parece ser que recibiu consellos de Liszt. De volta a España viviu algúns anos en Madrid e viaxou logo a París, onde intentou infrutuosamente estrear a súa ópera Inese e Bianca, con libreto italiano de Achille de Lauzières. Esta ópera, a primeira obra deste xénero en galego, foi estreada modernamente pola Universidade da Coruña o 21 de abril de 2007 en versión de concerto. Retirouse despois ó seu pazo de Lóngora, onde residiu compoñendo ata a súa morte, un tanto apartado da vida musical. Está considerado como o pai da canción clásica galega.

 Obra 

A súa obra está principalmente composta para piano e voz, e amosa unha grande influencia de Chopin e Charles Gounod. Musicou moitos dos poemas da súa dona, a escritora Fanny Garrido. Tamén se interesou pola música galega e reuniu folclore galego para o cancioneiro de José Inzenga. En 1877 publicou os seus primeiros cadernos da colección Cantares viejos y nuevos de Galicia, a súa obra máis interpretada. A publicación non finalizou ata despois da súa morte, chegando a vinte seis cancións, quince delas orixinais e nove harmonizacións de melodías tradicionais. Maurice Ravel empregou o seu Adios meu meniño, adios na súa Chanson espagnole, incluíndo o texto galego como alternativa ao francés.

 Obra escénica 
 Inés e Bianca, ópera.
 Pedro Madruga, zarzuela (inconclusa).

 Orquestra 
 Varias marchas para orquestra. 
 Serenata para orquestra de cordas.

 Piano 
 3 sonatas.
 2 Sonatinas para piano a catro mans.
 Nocturnos.
 Baladas.
 Impromptus.
 Elexías.
 Romanzas sen palabras.

Música de cámara:
 Cuarteto de cordas.
 Sonata en mi bemol para violín e piano.
miniatura|Rúa Marcial del Adalid na Coruña.
 Cancións 
 Cantares viejos y nuevos de Galicia.
 Un centenar de mélodies francesas sobre poemas de Lamartine, Victor Hugo etc.
 Lied sobre Goethe.
 Outras cancións en castelán, italiano e latín.
 Motetes corais en latín.

 Legado 
A súa única filla e herdeira, María del Adalid, por consello de Félix Estrada Catoyra, depositou o 12 de decembro de 1928 na Real Academia Galega a biblioteca e arquivo do seu pai.Arquivo Marcial del Adalid Galiciana. Arquivo de Galicia. En palabras de Xosé Ramón Barreiro, supón "Un fondo musical único e valiosísimo, máis importante ca o da Biblioteca Nacional".

 Recoñecementos 
A Real Academia Galega de Belas Artes ‘Nosa Señora do Rosario’ entrega a Medalla de Oro ‘Marcial del Adalid’ a institucións e músicos non profesionais.

 Galería de imaxes 

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 





 Ritmo: revista musical ilustrada: n.º 480 (1978) .
 Ritmo: revista musical ilustrada: n.º 493 (1979) .



 Outros artigos 
 María de los Dolores del Adalid y González Garrido
 Ligazóns externas 
 Arquivo Marcial del Adalid Galiciana. Arquivo de Galicia.




Categoría:Compositores de Galicia coa obra no dominio público
Categoría:Nados na Coruña
Categoría:Nados en 1826
Categoría:Finados en 1881