Ana Sigüenza

Ana Sigüenza Carbonell, nada contra 1957, é unha pedagoga e anarcosindicalista española. Foi secretaria xeral da Confederación Nacional do Traballo (CNT) entre 2000 e 2003, sendo a primeira muller en acadar ese posto nun sindicato español.

 Traxectoria 
Sigüenza uniuse á CNT en 1977, e traballou inicialmente na industria química, antes de converterse en profesora. Desempeñouse na educación secundaria en Madrid até a súa xubilación en 2018. Durante a transición española, cando o movemento obreiro debateu sobre a participación en eleccións sindicais para os comités de empresa, púxose do lado da oposición. Na súa opinión, a participación nos devanditos comités suporía "a fin do sindicalismo español", postura que mantivo con posterioridade.

Entre outubro de 2000 e marzo de 2003, exerceu como secretaria xeral da CNT. Como tal, foi a primeira muller en ocupar o cargo de secretaria xeral dunha central sindical estatal en España. Durante o seu mandato, supervisou a organización dos traballadores autónomos e das PEMES; criticou aos principais sindicatos, como a Unión Xeral de Traballadores (UGT) e Comisións Obreiras (CC. OO.), por basearse nun modelo obsoleto de organización industrial, centrado nos homes de maior idade en detrimento dos máis novos e das mulleres. Tamén supervisou o aumento da participación nos movementos sociais, apoiando campañas contra os desafiuzamentos e liderando a folga feminista de 2018 en España. Así mesmo, colaborou coa Confederación Internacional do Traballo (CIT), que se separou da Asociación Internacional dos Traballadores (AIT) en 2016. No caso das "6 de La Suiza", seis sindicalistas da CNT asturianas condenadas a sete anos de prisión por cargos de coerción e obstrución á xustiza, Sigüenza apoiou a súa campaña de defensa e recurso perante o Tribunal Supremo, ao considerar que non existía base legal para o seu procesamento.

 Pedagoxía 
Na década de 2010, Sigüenza comezou a investigar as pedagoxías progresistas e a desenvolver unha teoría libertaria da pedagoxía. As súas ideas neste eido son explicitamente utópicas; nas súas propias palabras:

En 2018, publicou un libro sobre pedagoxía libertaria, no que destacou que os métodos educativos anarquistas non deben reclamar neutralidade nin adoutrinar. Ademais, propuxo que, se ben os roles de profesorado e estudantado constituían unha forma de "autoridade admisible", ambos debían ser temporais e estar abertos á alternancia.

 Publicacións 
 Como autora 
 Taller de música y danza en la escuela (1986), con Agustina Hernández Martín.
 Era que no era (2000), con Nacho Moliné.
 Pedagogía libertaria (2018). 

 Como colaboradora 
 La prensa en la escuela (1991), de M. J. Casas Ruiz-Medrano.
 Talleres de centro (1991), de F. Jiménez Jiménez.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 








Categoría:Pedagogos de España
Categoría:Secretarios Xerais da CNT