Orde dórica

miniatura|Detalle dun capitel do Partenón de orde dórica.
A orde dórica é un termo arquitectónico que se refire as normas canónicas creadas na Grecia antiga para rexer a construción dos edificios e en particular os templos. É unha das tres, e a máis antiga, das ordes clásicas da arquitectura grega, xunto coa xónica e a corintia, e tamén é a máis sobria dende o punto de vista decorativo. A súa antigüidade non está clara pois. 

De xeito xeral, acéptase a idea de Vitrubio de que a súa orixe provén da adaptación á pedra (mármore, normalmente) das anteriores construcións de madeira.Spawforth (2007), p. 62 Apareceu entre finais do século VII antes de Cristo, e o século VI a.C.Spawforth (2007),  p. 228, no Peloponeso estendéndose sobre todo por Occidente por mor do proceso colonizador.Fernández (2014)

 Características 
miniatura|Esquema da orde dórica
Entre as principais características destacan as seguintes:

 A columna non ten base senón que o fuste arrinca directamente da estilóbata, que é o chanzo superior da crepidoma (plataforma que, normalmente,  consta de tres chanzos: os dous primeiros denomínanse estereóbata e o superior estilóbata).
 O fuste é estriado con arestas vivas. O tamaño total da columna nunca superan os dezaseis módulos, adoitando ter entre oito e trece. O diámetro non é constante senón que vai diminuíndo en altura. Adoita presenta éntase, que é unha corrección óptica pola que na parte central presenta un ensanchamento para que non a distancia non se perciba unha certa concavidade senón que se presente perfectamente recto. As dimensións das columnas refírense ao módulo, que é a medida que ten o radio na base da columna onde, normalmente, é maior.

O capitel está integrado por tres pezas:
 O ábaco, é unha peza prismática semellante a un taboleiro de planta cadrada que soporta directamente a estrutura horizontal do edificio, o arquitrabe.
 O equino, cuxa xeometría é a dunha figura convexa de revolución, máis ancha na parte superior, que serve de transición entre o colariño e o ábaco.
 O colariño, é unha prolongación do fuste, separado por unha fina acanaladura.

 O entaboamento está composto por:
 O arquitrabe, unha trabe grosa e lisa que percorre todo o aliñamento das columnas.
 O friso está decorado por unha alternancia de tríglifos e métopas. Para algúns autores, os tríglifos poden ser unha reminiscencia das cabezas das trabes de madeira que cargaban sobre o arquitrabe cando os templos eran de madeira, antes de realizarse en pedra. Aparentan tres estrías verticais, mentres as métopas adoitan amosar esculturas con episodios mitolóxicos en altorrelevo.
 A cornixa remata a orde arquitectónica cunha estrutura que voa.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Outros artigos 
 Arquitectura grega
 Arquitectura romana
 Orde toscana
 Orde composta

Categoría:Ordes arquitectónicas
Categoría:Elementos arquitectónicos da Grecia Antiga