Torque de Burela

O Torque de Burela é o máis grande dos torques atopados en Galicia. Foi atopado por casualidade por un agricultor da vila no ano 1945 no castro de Burela, no lugar do Chao de Castro, na parroquia de Burela, do concello do mesmo nome, e nun primeiro momento fora desprezado xa que pensaban que se trataba dunha asa dun caldeiro. Pode datarse aproximadamente entre os séculos III e o II a. C. Atópase exposto no Museo Provincial de Lugo.

Pertenceu á Colección Blanco-Cicerón, da que pasou á de Álvaro Gil Varela. O 24 de outubro de 2013 os representantes dos herdeiros de Álvaro Gil acudiron ao Museo Provincial de Lugo para facer cumprir a sentenza que obrigaba á devolución á familia das pezas da colección, marchando con 40 destas pezas, entre elas o Torque de Burela. En xuño de 2014 a Deputación de Lugo anunciou que ía mercar a colección de ourivaría de Álvaro Gil para devolvela ó Museo Provincial, para o que ofrecía un total de 2.964.000 euros. Finalmente esta compra foi realizada o 10 de febreiro de 2015 por 2.346.200 €, ós que hai que engadir outros 600.000 € que tamén se aboaron ós herdeiros de Álvaro Gil en concepto de gastos xudiciais.A Deputación de Lugo aforra preto de cinco millóns co acordo asinado este mediodía cos herdeiros de Álvaro Gil para a adquisición da colección de ourivería prerromana  na páxina web da Deputación de Lugo

 Descrición 
miniatura|esquerda|150px|Representación do Torque de Burela no escudo municipal
Trátase dunha peza de 211 mm de diámetro e 65 mm de lonxitude dos remates, cun peso de 1.812 gramos de ouro de boa calidade (23 quilates), peso moi por enriba do peso medio que adoitan ter os torques castrexos, uns 500 gramos.

A barra é de sección circular no tramo central e heptagonal nos laterais e decórase con filigrana feita con sete fíos soldados a ela conformando seis barras paralelas de dous arames trenzados e soldados nas interseccións. Os arames crúzanse quince veces en cada zona salvo en dúas, formando un total de 22 espiras por cada lado de arames enrolados.

Os remates son unha mestura de tronco de cono e unha escocia, que amortece a impresión de voluminosidade e pesadez dos remates de dobre tronco de cono.

O estilo desta xoia fai que se adscriba ao chamado "grupo asturgalaico", ou escola lucense, que se estende dende río Eo ata o cabo Ortegal, chegando a Melide polo interior, e caracterízase polo emprego de remates bicónicos nos terzos laterais da barra.

Exemplos de torques de semellante tipoloxía son os de Marzán (790 g) e Recadieira (590 g).

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Torque de Ourense
Torque de Porto
 Arquivo do Museo Provincial de Lugo
 Museo Provincial de Lugo
 Bibliografía 
 Rosalía Crespo Prieto, "El torques de Burela", Estudios Mindonienses, ISSN 0213-4357, Nº. 16, 2000 , pp. 545–558.



 Ligazóns externas 
 Ficha sobre o Torque
 Datos sobre o lugar do achado
 "Burela pretende recuperar el castro donde apareció el torques de oro", en La Voz de Galicia, 2 de xullo de 2001

Categoría:Arqueoloxía en Galicia
Categoría:Xoiaría de Galicia
Categoría:Cultura castrexa
Categoría:Burela
Categoría:Bens de Interese Cultural da provincia de Lugo
Categoría:Torques
Categoría:Museo Provincial de Lugo