Metralladora

Unha metralladora é unha arma de fogo totalmente automática e con canóns raiados deseñada para fogo directo sostido, debido ao seu mecanismo de disparo automático. As armas de fogo automáticas de calibre 20 mm (0,79 polgadas) ou máis clasifícanse como canóns automáticos en lugar de metralladoras. O uso moderno desta palabra refírese ás metralladoras automáticas, que foron precedidas polas metralladoras manuais con algúns detalles automáticos.Marchant-Smith, C.J., & Haslam, P.R., Small Arms & Cannons, Brassey's Battlefield Weapons Systems & Technology, Volume V, Brassey's Publishers, London, 1982, p.169

As metralladoras xeralmente son pesadas, voluminosas e están montadas sobre un afuste. Como clase de armas militares de proxectís cinéticos, as metralladoras están deseñadas para utilizarse principalmente como armas de apoio á infantería e, polo xeral, utilízanse cando se axustan a un bípode ou trípode, un soporte fixo ou unha pesada plataforma de armas para proporcionar estabilidade fronte ao retroceso. Moitas metralladoras tamén utilizan alimentación por cinta e funcionamento por recámara aberta, características que non adoitan atoparse noutras armas de fogo de infantería.

As metralladoras pódense clasificar ademais en metralladoras lixeiras, metralladoras medianas, metralladoras pesadas, metralladoras de uso xeral e armas automáticas de pelotón. As subametralladoras non se clasifican como metralladoras, xa que disparan cartuchos de pistola en lugar de cartuchos de rifle.
 Descrición xeral das metralladoras modernas 
miniatura|upright|Metralladora M2
miniatura|upright|esquerda|Un vehículo cunha metralladora pesada Sumitomo M2 montada na parte traseira.
A diferenza das armas de fogo semiautomáticas, que requiren pulsar o gatillo por cada disparo, a metralladora está deseñada para disparar de forma continua mentres o gatillo mantense pulsado. Hoxe en día, o termo limítase a armas relativamente pesadas, capaces de proporcionar refachos continuos ou frecuentes de fogo automático mentres haxa munición dispoñible. As metralladoras utilízanse contra a infantaría, avións que voan a baixa altura, pequenas embarcacións e vehículos lixeiros ou sen blindaxe, e poden proporcionar fogo de cobertura (xa sexa directo ou indirecto) ou impor o control dun sector de terreo. vehículos terrestres lixeiramente blindados, e poden proporcionar fogo de cobertura (xa sexa directamente ou indirectamente) ou impor denegación de área sobre un sector de terreo con fogo rasante. Móntanse comunmente en vehículos de ataque rápido, como técnicos para proporcionar potencia de fogo móbil pesada, en vehículos blindados como tanques para atacar obxectivos demasiado pequenos para xustificar o uso do armamento principal ou demasiado rápidos para atacalos con eficacia, e en avións como armamento defensivo ou para ametrallar obxectivos terrestres, aínda que nos avións de combate as metralladoras verdadeiras foron substituídas na súa maioría por canóns rotativos de gran calibre.

Na práctica, algunhas metralladoras proporcionan fogo de cobertura case continuamente durante horas, aínda que outras armas automáticas se sobrecalientan despois de menos dun minuto de uso. Por mor de que se quentan moito, a práctica totalidade de metralladoras conten con recámara aberta, para permitir a refrixeración por aire entre refachos e evitar o autoencendido dun cartucho cando se deixa de disparar. Tamén existen outro sistema de refrixeración do canón, como as aletas no exterior do mesmo, ou forzando a circulación do aire, como na metralladora Lewis. Case todos os deseños contan cun sistema de canón extraíble para substituílo rapidamente cando se quenta.

Aínda que se subdividan en lixeiras, medias, pesadas ou de uso xeral, incluso as metralladoras máis lixeiras tenden a ser substancialmente máis grandes e máis pesadas que outras armas automáticas. A arma automática de equipo, coñecida coas siglas SAW (do inglés Squad Automatic Weapons) é unha variación da metralladora lixeira e require un só operador (ás veces cun asistente para transportar municións). As metralladoras medias e pesadas van montadas nun trípode ou nun vehículo; cando se traen a pé, a metralladora e o equipo asociado (trípode, municións, canóns de reposto) requiren un equipo de membros adicionais.

A maioría das metralladoras están alimentadas por cinta, aínda que algunhas metralladoras lixeiras aliméntanse a partir dun tambor ou un cargador. As metralladoras lixeiras están deseñadas para proporcionar apoio de fogo móbil a unha escuadra e adoitan ser armas refrixeradas por aire, equipadas cun cargador de caixa ou tambor e un bípode; poden utilizar cartuchos de rifle de tamaño completo, pero os modelos modernos adoitan utilizar cartuchos intermedios. As metralladoras medianas utilizan cartuchos de rifle de tamaño completo e están deseñadas para ser utilizadas desde posicións fixas montadas sobre un trípode. O termo «metralladora pesada» orixinouse na primeira guerra mundial para describir as metralladoras medianas de gran peso, e mantívose na segunda guerra mundial coas réplicas xaponesas Hotchkiss M1914; con todo, hoxe en día utilízase para referirse ás armas automáticas cun calibre de polo menos 12,7 mm, pero menos de 20 mm. Unha metralladora de uso xeral adoita ser unha metralladora lixeira que pode utilizarse cun bípode e un tambor na súa función de metralladora lixeira, ou cun trípode e unha cinta de alimentación na súa función de metralladora media.
miniatura|upright|Unha DShK no papel pesado
As metralladoras adoitan ter miras metálicas simples, aínda que cada vez é máis habitual o uso de miras ópticas. Un sistema de puntaría habitual para o fogo directo consiste en alternar balas sólidas («balas») e balas trazadoras (normalmente unha bala trazadora por cada catro balas sólidas), de modo que os tiradores poidan ver a traxectoria e «acompañar» o fogo até o obxectivo, así como dirixir o fogo doutros soldados.
miniatura|upright|Unha metralladora calibre .50 metralladora M2: o deseño de John Browning foi un dos deseños de metralladora máis antigos e exitosos.
Moitas metralladoras pesadas, como a Browning M2 con catuchos .50 BMG, son o suficientemente precisas como para alcanzar obxectivos a grandes distancias. Durante a guerra de Vietnam, o francotirador Carlos Hathcock estableceu a marca de disparo a longa distancia a 2250 m cunha metralladora pesada calibre .50 que equipara cunha mira telescópica.Henderson, Charles (2005). Marine Sniper. Berkley Caliber. . Isto levou á introdución de rifles de francotirador antimaterial de calibre .50, como o Barrett M82.

Outras armas automáticas subdividense en varias categorías segundo o tamaño da bala utilizada, e se o cartucho se dispara desde unha recámara cerrada ou aberta, e se a acción utilizada é bloqueada ou é algunha forma de retroceso. 

As armas de fogo totalmente automáticas que utilizan munición de calibre de pistola denomínanse pistolas metralladoras ou metralletas, principalmente en función do seu tamaño; as que utilizan cartuchos de escopeta denomínanse case sempre escopetas automáticas. O termo arma de defensa persoal (PDW) aplícase ás veces ás armas que disparan munición perforante específica, que doutro xeito se considerarían pistolas metralladoras ou subfusis, pero non está definido con especial precisión e utilizouse historicamente para describir unha gama de armas que van desde os subfusis normais até os fusís de asalto compactos. O fusil con selector de tiro ou fogo que dispara cartuchos de fusil de alta potencia con recámara pecha denomínase fusil de combate, mentres que o fusil cun cartucho intermedio denomínase fusil de asalto.

Os rifles de asalto son un compromiso entre o tamaño e o peso dunha metralleta de calibre de pistola e un rifle de combate de tamaño completo, disparan cartuchos intermedios e permiten opcións de fogo semiautomático e refachos ou automático (disparo selectivo), ás veces con ambas as opcións presentes.

Algúns fusís automáticos (como o Browning Automatic Rifle) foron deseñados como unha arma dun elevado ciclo de fogo para dar cobertura ás tropas, polo cal requiren unha capacidade de substitución rápida de cargadores para conseguir fogo continuado. Poden ser operadas pola persoa que dispara a arma, ou por un membro auxiliar do equipo que proporcione a munición e os cargadores. O fusil de asalto, pola contra, xeralmente está concibido por un ciclo de traballo máis intermitente, e foi deseñado para ser a arma individual do soldado, polo que pode ser transportado e utilizado facilmente por unha soa persoa.

 Ciclo de disparos 
miniatura|upright|Impacto directo
miniatura|upright|Pistón de gas
Moitas metralladoras son do tipo recámara pechada e seguen este ciclo:

 Tirar (manualmente ou eléctricamente) do conxunto do ferrollo/portaferrollo cara atrás mediante a panca de martelar ata que o portaferrollo encaixe nun gatillo e permaneza na posición traseira ata que se active o gatillo, o que fai que o portaferrollo móvase cara a adiante
 Cargar unha nova bala na recámara e bloquear o ferrollo
 Disparar a bala mediante un percusor ou un martelo (excepto no caso das armas de calibre medio para avións que utilizan cebos de aceso eléctrico) que golpea o cebador e acende a pólvora cando o ferrollo alcanza a posición de bloqueo.
 Desbloqueo e extracción do casquillo usado da recámara e expulsión da arma mentres o ferrollo móvese cara atrás.
 Carga da seguinte bala na recámara. Normalmente, a tensión do resorte de retroceso (tamén coñecido como resorte principal) empuxa o ferrollo cara atrás e unha leva extrae a nova bala do dispositivo de alimentación, a cinta ou a caixa.
O ciclo repítese mentres o operador manteña activado o gatillo. Ao soltar o gatillo, restablécese o mecanismo de disparo mediante o accionamento dun gatillo, de modo que a arma deixa de disparar co ferrollo completamente cara atrás.

O funcionamento é basicamente o mesmo para todas as armas de fogo automáticas de recámara pecha, independentemente do medio de activación destes mecanismos. Tamén hai formatos de varias recámaras, como o revólver canón, e algúns tipos, como a metralladora Schwarzlose, etc., que non bloquean a recámara, senón que utilizan algún tipo de retroceso retardado.
 Deseño 
miniatura|upright|Mecanismo de recarga da metralladora Lewis
A maioría das metralladoras modernas son do tipo de peche, e destas, a maioría utiliza o principio de recarga accionada por gas, que extrae parte do gas propulsor do cartucho disparado e utiliza a súa presión mecánica para desbloquear o ferrollo e repetir a acción. A primeira delas foi inventada, en 1892, polos irmáns franceses Claire, que patentaron un rifle accionado por gas, que incluía un cilindro de gas. A metralladora PK rusa é un exemplo máis moderno. Outro formato eficaz e moi utilizado é o tipo accionado por retroceso, que utiliza a enerxía do retroceso da arma para o mesmo fin. As metralladoras, como a M2 Browning e a MG42, son deste segundo tipo. Unha leva unha panca ou actuador que absorbe parte da enerxía do retroceso para accionar o mecanismo da arma.

Unha arma accionada externamente utiliza unha fonte de enerxía externa, como un motor eléctrico ou unha manivela, para mover o seu mecanismo ao longo da secuencia de disparo. As armas modernas deste tipo adoitan denominarse metralladoras Gatling, en honra ao seu inventor orixinal (non só da coñecida metralladora prototipo do século XIX accionada por manivela, senón tamén da primeira versión eléctrica). Teñen varios canóns, cada un cunha recámara e un mecanismo asociados nun carrusel xiratorio e un sistema de levas que cargan, martelan e disparan cada mecanismo progresivamente a medida que xira ao longo da secuencia; basicamente, cada canón é un rifle de ferrollo independente que utiliza unha fonte de alimentación común. A natureza continua da acción xiratoria e a súa relativa inmunidade ao sobrequentamento permiten unha cadencia de tiro cíclica moi alta, a miúdo de varios miles de disparos por minuto. As armas rotativas son menos propensas a atascarse que as armas accionadas por gas ou retroceso, xa que a fonte de enerxía externa expulsa as balas erradas sen máis problemas; pero isto non é posible nos raros casos de armas rotativas autopropulsadas. Os deseños rotativos son intrinsecamente voluminosos e caros, polo que se utilizan xeralmente con balas grandes, de 20 mm de diámetro ou máis, a miúdo denominadas canóns rotativos, aínda que a Minigun de calibre de rifle é unha excepción a isto. Aínda que estas armas son moi fiables e tremendamente eficaces, unha desvantaxe é que o peso e o tamaño da fonte de enerxía e do mecanismo de accionamento fanas poucas prácticas para o seu uso fóra dun vehículo ou unha aeronave.

Os canóns revólver, como o Mauser MK 213, foron desenvolvidos durante a segunda guerra mundial polos alemáns para proporcionar canóns de gran calibre cunha cadencia de tiro e unha fiabilidade razoables. A diferenza do formato rotativo, estas armas teñen un só canón e un carro accionado por retroceso que contén unha recámara xiratoria normalmente con cinco recámaras. A medida que se dispara cada cartucho, eléctricamente, o carro móvese cara atrás virando a recámara, o que tamén expulsa o casquillo usado, indexa o seguinte cartucho que se vai a disparar co canón e carga o seguinte cartucho na recámara. O funcionamento é moi similar ao das pistolas revólver comúns dos séculos XIX e XX, o que dá nome a este tipo de arma. Un canón de cadea é un tipo específico e patentado de canón revólver, cuxo nome, neste caso, deriva do seu mecanismo de accionamento.
miniatura|upright|Mecanismo de alimentación da cinta da metralladora
Como se sinalou anteriormente, disparar unha metralladora durante períodos prolongados produce grandes cantidades de calor. No peor dos casos, isto pode provocar que un cartucho se sobrequente e detone mesmo sen apertar o gatillo, o que podería causar danos ou facer que a arma repita o seu ciclo e siga disparando até esgotar as súas municións ou atascarse; isto coñécese como "detonación inducida por calor" (cooking off) (a diferenza do "fogo desbocado" (runaway fire), no que o fiador non volve activarse cando se solta o gatillo). Para evitar que se produzan «cook-offs», requírese algún tipo de sistema de refrixeración ou elemento de deseño. As primeiras metralladoras adoitaban ser refrixeradas por auga e, aínda que esta tecnoloxía era moi eficaz (e de feito foi unha das fontes da notoria eficacia das metralladoras durante a primeira guerra mundial), as camisas de auga tamén engadían un peso considerable a un deseño xa de seu voluminoso; ademais, eran vulnerables ás propias balas do inimigo. Podíase proporcionar blindaxe, e na primeira guerra mundial, os alemáns en particular adoitaban facelo, pero isto engadía aínda máis peso ás armas. As metralladoras refrixeradas por aire adoitan contar con canóns de cambio rápido (a miúdo transportados por un membro da tripulación), aletas de refrixeración pasiva ou, nalgúns deseños, refrixeración por aire forzado, como a empregada pola Lewis Gun. Os avances en metalurxia e o uso de compostos especiais nos revestimentos dos canóns permitiron unha maior absorción e disipación da calor durante o disparo. Canto maior é a cadencia de fogo, máis a miúdo hai que cambiar os canóns e deixalos arrefriar. Para minimizar isto, a maioría das armas refrixeradas por aire só dispáranse en refachos curtos ou a unha cadencia de tiro reducida. Algúns deseños, como as numerosas variantes da MG42, son capaces de alcanzar cadencias de tiro superiores a 1200 disparos por minuto. As metralladoras Gatling motorizadas poden alcanzar as velocidades de disparo máis rápidas de todas, en parte porque este formato implica a inxección de enerxía adicional no sistema desde o exterior, en lugar de depender da enerxía derivada do propelente contido nos cartuchos, en parte porque a seguinte bala pode inserirse simultaneamente con ou antes da expulsión do casquillo do cartucho anterior, e en parte porque este deseño intrinsecamente xestiona a calor non desexada de maneira moi eficiente, cambiando rapidamente o canón e a recámara despois de cada disparo. As múltiples armas que compoñen unha Gatling son unha masa de metal moito maior que outras armas dun só canón, polo que tardan moito máis en quentarse para unha cantidade determinada de calor, mentres que ao mesmo tempo tamén son moito mellores para disipar o exceso, xa que os canóns adicionais proporcionan unha maior superficie desde a que disipar a enerxía térmica non desexada. Ademais, polo seu deseño, viran a gran velocidade durante o fogo rápido, o que ten a vantaxe de producir un maior arrefriado por aire como efecto secundario.

Nas armas nas que o cartucho se coloca e se dispara ao mesmo tempo, a sincronización mecánica é esencial para a seguridade do operador, a fin de evitar que o cartucho se dispare antes de estar correctamente colocado. As metralladoras contrólanse mediante un ou varios gatillos mecánicos. Cando o gatillo está no seu sitio, detén eficazmente o ferrollo nalgún punto do seu percorrido. Algúns gatillos deteñen o ferrollo cando está bloqueado na parte traseira. Outros gatillos impiden que o percusor avance despois de que a bala se bloquease na recámara. Case todas as metralladoras teñen un gatillo de «seguridade», que simplemente impide que o gatillo se accione.

 Historia 
Desde o século XIV, algúns inventores tentaron crear unha arma de defensa lixeira que disparase a alta velocidade. Leonardo da Vinci deseñou unha, pero non se concretou en ningún aparello, probablemente debido á falta de medios técnicos. A partir do século XVI deseñáronse algunhas pezas de artillaría de curto alcance para a defensa contra a infantaría, que tiraban, en diferentes fases da acción, proxectís múltiples coñecidos como caixas biscaíñas ou chatarra, cuns efectos terribles sobre os organismos vivos. Aínda así, a escasa mobilidade da artillaría, especialmente naquel entón, limitaron o uso táctico. A idea dun arma de fogo que disparase de forma repetitiva afunde as súas raíces na primeira xeración de armas de fogo maduras, a comezos do século XVI. Con todo, haberá que esperar até a mellora da metalurxia para que xurdisen os primeiros modelos de fogo repetitivo.

Os primeiros deseños exitosos de metralladoras desenvolvéronse a mediados do século XIX. A característica clave das metralladoras modernas é a súa cadencia de fogo relativamente alta e, o que é máis importante, a súa carga mecánica, apareceu por primeira vez no modelo 1862 da  metralladora Gatling que tiña media ducia ou máis canóns de fusil dispostos en posición circular ao redor dun eixo e alimentados por un cargador vertical ou cilíndrico, non eran verdadeiras metralladoras, xa que a enerxía para o proceso obtíñase dunha manivela accionada por un soldado, mentres que na metralladora auténtica só é necesario montar o peche da arma e apertar o gatillo para que a arma automaticamente siga disparando ata soltar o gatillo ou esgotar a munición., pages 324, 361, que foi adoptado pola Armada dos Estados Unidos. Estas armas aínda se accionaban manualmente; con todo, isto cambiou coa idea do estadounidense nacionalizado británico Hiram Maxim de aproveitar a enerxía do retroceso para accionar a recarga na súa metralladora Maxim, esta utilizaba a presión de saída dos gases de proxección para provocar o retroceso do canón, o montado do peche, a expulsión do casquete e a alimentación con outro novo cartucho obtido dunha cinta no lateral da arma.Emmott, N.W. "The Devil's Watering Pot" United States Naval Institute Proceedings Septembro 1972 pp.72 Maxim realizou demostracións por toda Europa e a súa metralladora foi adoptada pola maioría dos exércitos do continente. O Dr. Gatling tamén experimentou con modelos accionados por motores eléctricos; como se mencionou anteriormente, esta recarga mecánica con alimentación externa tamén se utilizou en armas modernas. 

Aínda que o uso técnico do termo «metralladora» variou, a definición moderna utilizada polo Instituto Americano de Fabricantes de Armas Deportivas e Municións é "un arma de fogo totalmente automática que se carga, dispara e expulsa continuamente cando se mantén o gatillo cara atrás ata que se esgota a munición ou se libera a presión sobre o gatillo".  Esta definición exclúe a maioría das primeiras armas repetidoras de accionamento manual, como a metralladora Gatling e o canón de organo como a metralladora Nordenfelt.
 Medieval 
miniatura|Detalle dun revólver de mecha de 8 recámaras (Alemaña, c. 1580)
Os primeiros antepasados coñecidos das armas de múltiples disparos foron os canóns de órgano medievais. Un exemplo temperán de intento de mecanización dunha destas armas sería unha "máquina de guerra" fabricada a mediados da década de 1570 en Inglaterra, capaz de disparar entre 160 e 320 tiros, con 4, 8, 12 ou 24 balas á vez, a unha cadencia de fogo aproximadamente tres veces superior á dun arcabuceiro típico da época. Tamén se afirmaba que a arma podía recargarse "tantas veces como se quixese" e dispararse independentemente das condicións meteorolóxicas, aínda que o Goberno inglés nunca adoptou a arma a pesar das probas realizadas na Torre de Londres. As primeiras armas de fogo capaces de disparar varios tiros desde un só canón sen necesidade de recargar manualmente foron os revólveres fabricados en Europa a finais do século XVI. Un deles é unha arma do tamaño dun fusil fabricada en Núremberg, Alemaña, ao redor de 1580. Outro é un arcabuz xiratorio, fabricado por Hans Stopler de Núremberg en 1597.
Século XVII
miniatura|250px|Umha repetidora Kalthoff da década de 1600 exposta no museo Livrustkammaren, Estocolmo.
As armas longas de repetición verdadeiras eran difíciles de fabricar antes do desenvolvemento do cartucho de fogo unitario; con todo, no século XVII fabricáronse en pequenas cantidades rifles de repetición con panca, como a repetidora Kalthoff e a repetidora Cookson.

Quizais os primeiros exemplos de predecesores da metralladora moderna atópense na Asia Oriental. Segundo o Wu-Pei-Chih, un folleto que examina o equipo militar chinés producido durante o primeiro cuarto do século XVII, o exército chinés tiña no seu arsenal o 'Po-Tzu Lien-Chu-P'ao' ou "canón de cadea de 100 balas". Tratábase dun canón repetidor alimentado por unha moega que contiña balas e que disparaba as súas cargas de forma secuencial. O seu funcionamento era similar ao do canón de vapor Perkins de 1824 ou ao do canón de electrólise Beningfield de 1845, só que se utilizaba pólvora de combustión lenta como forza propulsora en lugar do vapor ou os gases producidos pola electrólise. Outra arma repetidora foi fabricada por un plebeo chinés, Dai Zi, a finais do século XVII. Esta arma tamén se alimentaba mediante unha moega e nunca se fabricou en serie.
miniatura|upright|Colección de metralladoras antigas no Museo do Condado de Međimurje (Čakovec, Croacia). De atrás cara a adiante: Schwarzlose M7/12 austrohúngara, Lewis británica e MG 08 alemá.

En 1655, no The Century of Inventions, de Edward Somerset, mencionábase unha forma de cargar, apuntar e disparar até seis mosquetes de parede 60 veces por minuto, cunha cadencia de fogo total de 360 disparos por minuto, aínda que, do mesmo xeito que todos os inventos mencionados no libro, non se sabe con certeza se chegou a construírse.

Ás veces afírmase (por exemplo, en The Machine Gun, de George Morgan Chinn) que en 1663 mencionouse por primeira vez o principio automático das metralladoras nun artigo presentado ante a Royal Society de Inglaterra por Palmer, un inglés que describiu unha arma capaz de disparar refachos que podía funcionar mediante retroceso ou gas. Con todo, ninguén puido atopar este documento nos últimos tempos e todas as referencias a unha arma de múltiples disparos de Palmer durante este período parecen referirse a unha arma algo máis común, a repetidora Kalthoff ou a arma do sistema Lorenzoni. A pesar diso, existe unha referencia en 1663 polo menos ao concepto dunha arma automática xenuína que se presentou ao príncipe Ruperto, aínda que se descoñece o seu tipo e método de funcionamento.

 Século XVIII 
miniatura|upright|Réplica da Puckle Gun do Museo Marítimo de Bucklers Hard
En 1708, informouse desde Constantinopla que un oficial francés inventara un canón moi lixeiro que podía disparar desde un só canón 30 disparos en dous minutos e medio, cunha cadencia de fogo total de 12 disparos por minuto.

En 1711, un avogado francés chamado Barbuot presentou ante o parlamento de Dijon unha 'máquina de guerra' accionada por unha manivela, composta por dez canóns de carabina e cargada mediante un "tambor" capaz de disparar en refachos. Dicíase que era precisa a unha distancia de entre 400 e 500 pasos e que golpeaba con suficiente forza como para atravesar a dous ou tres homes á vez cando se atopaba cerca. Tamén se afirmaba que era capaz de disparar 5 ou 6 veces antes de que a infantaría se achegase ao alcance dos mosquetes ou a cabalaría ao alcance das pistolas, e que o tempo entre cada disparo non era maior que o necesario para cargar unha pistola, amartillarla e soltar o martelo, ademais de ser case tan maniobrable como a cabalaría. Dicíase que unha versión alternativa e máis pesada era capaz de lanzar granadas e tamén se propuxo equipar a máquina cun fol para eliminar o fume que se acumulaba durante o disparo.
Século XIX
En 1885 nos Estados Unidos o fabricante Browning sacou un modelo de metralladora accionado polo gas que se recolle do canón a través dun émbolo dentro dun tubo conectado ao canón da arma, sistema adoptado despois para os fusís semiautomáticos e de asalto.

En 1917 Browning saca o seu modelo máis famoso que segue sendo empregado na actualidade e que funciona polo retroceso do canón. As Browning foron adoptadas polo exército estadounidense e en moitos outros países da OTAN posteriormente, cambiando as súas calibres co tempo.
miniatura|upright|Arriba: IMI Negev Abaixo: FN MAG (metralladora de uso xeral)
miniatura|upright|Metralladora universal checoslovaca de 7,62 mm Modelo 1959
miniatura|upright|Marines estadounidenses cunha M240G.

 Impacto na guerra 
A súa aparición cambiou decisivamente o sistema de combater que non sufrira grandes evolucións desde as épocas napoleónicas e xunto á artillaría obrigou ao uso de trincheiras e converteu a guerra en liñas estáticas desde as que se lanzaban asaltos masivos de infantaría contra as liñas inimigas que normalmente acababan en masacres inútiles.Francis Bannerman Sons Bannerman Military Goods Catalogue #28 (1954) p.103

Como resposta á metralladora apareceron o carro de combate para asaltar as liñas defendidas por metralladoras e as primeiras solucións que permiten á infantaría levar armas automáticas para o asalto como o subfusil ou as primeiras metralladoras lixeiras.

 Evolución da metralladora 
miniatura|200px|Metralladora alemá da primeira guerra mundial, modelo Maschinengewehr 08 (MG08)
Durante a primeira guerra mundial as metralladoras eran armas pesadas, montadas sobre un trípode ou rodas ao estilo dun pequeno canón. Para resistir os refachos continuos sen quedar inoperativas, os canóns ían montados dentro de cilindros que se podían encher con auga para refrixerar a arma.

As metralladoras lixeiras da primeira guerra e de entreguerras son en aparencia grandes fusís deseñados para tiro automático como apoio ao pelotón de fusileiros tradicional. Armas como a estadounidense BAR (Browning Automatic Rifle) empregada nas dúas guerras mundiais ou a inglesa Bren, empregada na segunda guerra mundial, entran dentro desta categoría. Normalmente aliméntanse mediante cargadores ou tambores de entre 30 e 100 cartuchos e dispón dun pequeno bípode no extremo para disparar comodamente tombado. O concepto permanece hoxe en día, e a maioría das metralladoras actuais deste tipo son fusís de asalto modificados para dar unha maior duración ao canón, cun bípode e cargadores de máis capacidade que os estándares do fusil do que proceden, aínda que hai modelos actuais de cinta deseñados expresamente como metralladoras lixeiras como a FN Minimi belga (empregada polo exército estadounidense e moitos países da OTAN) e a CETME Ameli española.

Os alemáns antes da segunda guerra mundial inventaron á súa vez a metralladora polivalente ou media. Esta arma pode actuar como unha metralladora de posición normal ao estilo da primeira guerra mundial montada nun trípode pesado con miras para actuar ata 1.200 metros ou pode ser desmontada, axustada a un bípode e utilizada no rol de metralladora lixeira, pero cunha potencia moi superior ás concibidas expresamente como talles.

Na segunda guerra mundial os alemáns empregaron a MG-34 e a MG-42, esta é unha versión simplificada da anterior, coa maior parte das súas pezas en chapa estampada para abaratala. A MG-42 permanece ata hoxe en día en servizo na OTAN coa denominación MG-3. Outros modelos son a M-60 estadounidense da época de Vietnam ou a PKS rusa.

 Metralladoras antiblindaxe 
Na segunda guerra mundial apareceu un tipo de metralladoras de gran calibre, alcance e capacidade de penetración, as metralladoras pesadas, empregadas como antiaéreas ou para destruír vehículos con pouco ou sen blindaxe, son capaces de desmembrar a un soldado, polo que tamén se empregan como metralladoras de posición e adoitan ser elixidas para montalas en carros de combate como arma auxiliar, blindados de asalto ou helicópteros. Con calibres entre o 0.50 (12,70 mm) e 20 mm, moitas teñen case 3.000 metros de alcance e poden perforar blindaxes lixeiras.

Un tipo de arma relacionada coas metralladoras pero que necesita axuda mecánica adicional aos gases do disparo para o seu funcionamento é o canón automático, de entre 20 e 30 mm, montado en torres en blindados de asalto ou en helicópteros e cazas. En ocasións dispón de múltiples tubos ao estilo dos antigos Gatling para soportar o desgaste e arrequecemento ao que se ve sometida a arma durante o seu uso. Este tipo de canón, que emprega proxectís con núcleo perforante e velocidade de máis de 1.000 m/s, permite perforar blindaxes de máis entidade e esnaquizar vehículos con gran facilidade. Por exemplo o canón automático multitubo GAU-8 de 30 mm que emprega o avión cazacarros A-10 Thunderbolt é capaz de perforar a blindaxe superior de calquera carro de combate ou de danalo gravemente provocando feridas aos ocupantes pola metralla."U.S. Army Training and Doctrine Command Field Manual 3-22.68 "Crew-Served Machine Guns", para. 4-207 https://rdl.train.army.mil/soldierPortal/atia/adlsc/view/public/6713-1/fm/3-22.68/chap4.htm#sec5  

 Desgaste do canón 
As metralladoras son armas que sofren un forte desgaste debido á gran cantidade de impactos e rozamentos dos seus mecanismos e á erosión e calor que se xera no canón. Os canóns non adoitan resistir máis duns centenares de disparos continuos sen dilatarse de forma que se pode chegar a inutilizar temporalmente a arma, polo que hai que dosificar os disparos en forma de refachos con intervalos, e os raiados do canón desgástano de tal forma que hai que substituír todo o canón cada 10.000 ou 15.000 disparos para manter as características balísticas da arma.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 





 Outros artigos 
 Guerra
 Primeira guerra mundial
 Segunda guerra mundial
 Arma
 Espada
 Arma de fogo
 Carro de combate
 Explosivo
 Pólvora

 Ligazóns externas 
 Sobor da cinta da metralladora (en inglés)
 O REME Museum of Technology – metralladoras (en inglés) 
 GunTrustLawyer.com (en inglés)
 Vickers machine gun (en inglés)
 Discover Military Machine Guns (en inglés)

Categoría:Armas de fogo
Categoría:Artigos que toda Wikipedia debería ter (Tecnoloxía)