Juan Manuel Fangio

Juan Manuel Fangio Déramo, nado en Balcarce (Arxentina) o 24 de xuño de 1911 e finado en Buenos Aires o 17 de xullo de 1995, foi un piloto arxentino de Fórmula 1. Dominou a primeira década da Fórmula 1, gañando cinco veces o Campionato Mundial de Pilotos, con catro equipos diferentes; Alfa Romeo, Ferrari, Mercedes e Maserati, unha fazaña que non foi repetida. Membro do Salón da Fama da Fórmula 1, é considerado por moitos como un dos mellores pilotos de F1 de todos os tempos. "Many consider him to be the greatest driver of all time."

Era alcumado El Chueco ("o patizambo", tamén traducido como "pernas arqueadas") ou El Maestro ("O Mestre"),

 Traxectoria 
Fillo de Loreto Fangio e Herminia D´Eramo, abandonou os seus estudos para exercer a mecánica automobilística. En 1938, debutou nas carreiras de Turismo de Estrada, competindo nun Ford V8. En 1940, competiu con Chevrolet, gañando o Gran Premio Internacional do Norte e participou nas carreiras de Turismos de estada da Arxentina, proclamándose campión, título que defendeu con éxito un ano despois. Fangio competiu entón en Europa entre 1947 e 1949 onde alcanzou máis éxito.

Foi campión mundial de Fórmula 1 en cinco oportunidades, incluíndo catro consecutivas entre 1954 e 1957. É o único piloto da historia da F1 que foi campión con 4 marcas distintas (Alfa Romeo, Maserati, Ferrari e Mercedes). Gañou 24 carreiras de Fórmula 1 das 51 que disputou consideradas hoxe Carreiras Oficiais -ver sección á parte-, tendo aínda hoxe en día a media máis alta da historia da F1. En 1957 gañou a carreira de Nürburgring, tras estar a 48 segundos do líder. A súa marca de 5 títulos permaneceu vixente ata o ano  cando foi superada polo piloto alemán Michael Schumacher (que correu o dobre de anos, xa que participou na F1 desde mediados de 1991 ata fins de 2006). Con todo, a súa efectividade (carreiras gañadas sobre carreiras efectuadas) ostenta de lonxe unha marca case imposible de igualar, cunha efectividade asombrosa do 47%, algarismo sen par ata a data. Do mesmo xeito, a relación de podios/partidas e de pole/partidas permanecen sen ser igualadas.

Ademais, gañou os premios: Medalla de Vermeil (1984) outorgada polo Municipio de París; o premio Aguia de Buenos Aires (1989) outorgado pola Orde de Cabaleiros de San Martín de Tours; tamén foi designado Mellor Automobilista de todos os tempos pola International Racing Press Association en 1982 no Río de Xaneiro, Brasil. Para rematar, foi condecorado coa orde aos servizos distinguidos, ao mérito civil no grao de comendador outorgada polo Xefe do Estado Maior Xeral do Exército Arxentino en 1993.

Foi nomeado Profesor Honoris Causa da Universidade Católica de Santiago do Estero en 1992; Presidente Honorario vitalicio de Mercedes-Benz Arxentina S.A; Presidente da Fundación Renault Arxentina S.A; Presidente Honorario do Museo do Automobilismo Juan Manuel Fangio; e Membro Honorario da Federación Internacional do Automóbil.

Quizais Juan Manuel Fangio sexa máis valorado polos seus adversarios que polos seus seguidores, xa que moitos deles, como Stirling Moss, referíronse a el como o mellor volante de todos os tempos, non só pola súa face deportiva, senón pola súa cabaleirosidade na pista e nos boxes. É que Fangio daba tamén unha grande importancia ao traballo en equipo, cos seus mecánicos, el mesmo un coñecedor nato da alta mecánica daqueles bólidos, traballaba de igual a igual co seu equipo, e sempre dixo que sen os mecánicos pouco se logrou. A súa sinxeleza e ao mesmo tempo a súa fría determinación na competencia, facía que na súa persoa convivise un cabaleiro e ao mesmo tempo un amorne invencible e a toda proba na carreira. Moss adoitaba referirse a el como "..unha furia fría, glacial.."

Os seus restos mortais descansan no cemiterio da súa cidade natal, Balcarce, na provincia de Buenos Aires.

 Participación en Grandes Premios non oficiais 
En realidade, Fangio competiu nun total de 67 Grand Prix, se conta os considerados hoxe "non oficiais", por non dar puntos para o campionato de Fórmula 1 moderno. A realidade indica que a primeira carreira de Fórmula 1 na que participou foi o 18 de xullo de 1948 no circuíto de Reims, Francia, a bordo dun pequeno Simca Gordini. O regulamento era de Fórmula 1 (creado no ano 1947) e a carreira considerábase como oficial nese entón (tratábase do Gran Premio de Francia). Con todo, como o campionato de pilotos foi creado posteriormente, hoxe considérase unha competición non oficial.

A partir de 1950, o calendario de Fórmula 1 contemplaba máis de 15 carreiras que por regulamento técnico eran de Fórmula 1 Oficial, aínda que só 7 delas daban puntos para o campionato de pilotos, sen por iso converter as carreiras restantes en menos importantes.

Segundo o criterio actual, hoxe considéranse carreiras oficiais de Fórmula 1 as probas disputadas en Indianápolis entre 1950 e 1957 polo feito de que outorgaban puntos para o campionato de pilotos, aínda que pouco tiñan que ver co regulamento técnico da Fórmula un daquel entón.

 Fórmula Un e carreiras de autos deportivos 
 Visión xeral 
miniatura|dereita|Fangio no Gran Premio de Alemaña de 1954 en Nürburgring
miniatura|esquerda|Fangio perseguido por Alberto Ascari durante o Gran Premio de Italia de 1954.
miniatura|dereita|Fangio no Gran Premio da Arxentina de 1957 en Buenos Aires
miniatura|dereita|Fangio pilotando un Maserati 250F.

Fangio, a diferenza dos pilotos posteriores de Fórmula Un, comezou a súa carreira nunha idade madura e foi o piloto máis vello en moitas das súas carreiras. Durante a súa andaina, os pilotos corrían sen apenas ningún equipo de protección e en circuítos sen medidas de seguridade, aínda que os coches de F1 na década de 1950 eran moito máis lentos, menos esixentes fisicamente para pilotar e menos avanzados que os coches de F1 de décadas máis tarde. Fangio non tivo ningún remordemento en deixar un equipo, incluso logo dun ano exitoso ou ata durante a tempada, se pensaba que tería unha mellor oportunidade cun coche mellor. Como era común, varios dos seus resultados de carreira foron compartidos cos seus compañeiros de equipo despois de que asumía o control do seu coche durante a carreira cando a seu propio coche tiña problemas técnicos. Os seus rivais incluíron a Alberto Ascari, Giuseppe Farina e Stirling Moss. Ao longo da súa carreira, Fangio foi apoiado polo financiamento do goberno arxentino de Juan Perón.

 Éxitos no campionato mundial 
miniatura|Fangio logo de gañar o Gran Premio de Alemaña de 1957 en Nürburgring.

A primeira participación de Fangio na competición de Grand Prix foi no Grand Prix de l'ACF en Reims, onde comezou 11º na grella co seu Simca Gordini pero retirouse. De regreso a Suramérica, durante unha carreira de longa distancia, saíuse da estrada no Perú e caeu pola ladeira dunha montaña. O seu co-piloto, Daniel Urrutia foi lanzado do coche, e cando Fangio atopouno, estaba morrendo. Logo da morte de Urrutia, pensou en abandonar o deporte. Pero resolveu continuar e volveu a Europa ao ano seguinte, e correu en San Remo, pero logo de actualizar un Maserati 4CLT/48 patrocinado polo Automóbil Club da Arxentina dominou o evento, Gañando ambas manga para lograr a vitoria global por case un minuto sobre Prince Bira. Fangio participou noutras seis carreiras de Grand Prix en 1949, gañando catro delas contra rivais de alto nivel.

No primeiro campionato do mundo de pilotos na tempada de , Fangio asinou polo equipo Alfa Romeo á beira de Farina e Luigi Fagioli. Coa maquinaria de competición posterior á segunda guerra mundial aínda escasa, os Alfettas de preguerra demostraron ser dominantes. Fangio gañou cada unha das tres carreiras que terminou, pero as tres vitorias de Farina e unha cuarta posición permitíronlle lograr o título. Nas carreiras fóra de campionato dos anos 50 Fangio logrou outras catro vitorias e dous segundos postos de oito comezos. Fangio gañou outras tres carreiras de campionato para Alfa en  en Suíza, Francia e España. Fangio gañou o título na última carreira, seis puntos por diante de Ascari.

Co Campionato do Mundo de Fórmula 1 de  disputándose coas especificacións da Fórmula Dúas, Alfa Romeo non puido utilizar os seus Alfettas sobrealimentados e retirouse. Como resultado, o defensor do campionato atopouse sen coche para a primeira carreira do campionato e mantívose ausente da F1 ata xuño, cando pilotou o británico BRM V16 nas carreiras de F1 fóra de campionato en Albi e Dundrod. Fangio asinara pilotar para Maserati nunha carreira fóra de campionato en Monza o día logo da carreira de Dundrod, pero perdeu o voo que o conectaba e decidiu conducir pola noite desde París, chegou media hora antes do inicio. Moi fatigado, Fangio comezou a carreira desde a parte posterior da grella, pero perdeu o control na segunda volta, estrelouse contra un banco de céspede, e foi expulsado do coche cando envorcou. Levárono ao hospital con múltiples feridas, sendo o máis grave o pescozo roto, e pasou o resto de 1952 recuperándose na Arxentina.

De novo de volta en Europa, para disputar a tempada completa de , Fangio reincorporouse a Maserati, e contra o Ferraris dominantes liderados por Ascari logrou unha afortunada vitoria en Monza. Fangio clasificouse segundo con Bonetto sétimo, e Fangio marcou a volta rápida no seu camiño á vitoria 1,4 segundos sobre Nino Farina, mentres que Bonetto retirouse sen combustible. Xunto con esa vitoria, Fangio conseguiu tres segundos lugares para terminar segundo no Campionato, e tamén chegou terceiro por primeira vez na Targa Florio. Terminou 1953 gañando a perigosa e difícil Carreira Panamericana en México de 3.200 km conducindo un Lancia D24. Fangio foi capaz de gañar este rally de 5 días que comezou na fronteira entre México e Guatemala e terminou na fronteira de México-Estados Unidos nun tempo récord, ao redor de 18 horas e media de tempo de condución total.

Na tempada de  Fangio correu para Maserati ata que Mercedes-Benz entrou na competición a mediados de tempada. Gañando oito de doce carreiras (seis de oito no campionato) nese ano, seguiu competindo con Mercedes, pilotando o W196 Monoposto, na tempada  nun equipo que incluíu Stirling Moss. Para , Fangio someteuse a un esgotador programa de adestramento, nun esforzo para manter os seus altos niveis de aptitude que era comparable aos seus rivais máis novos. Gañou unha carreira particularmente brutal no Gran Premio da República Arxentina. Esta carreira levouse a cabo durante unha extenuante vaga de calor, e cunha temperatura de pista de máis de 57 °C, poucos pilotos foron capaces de completar a carreira. Ao final da segunda tempada exitosa (ensombrecida pola traxedia de Le Mans de 1955) na que morreron máis de 80 espectadores, un accidente que sucedeu xusto diante de el e case o mata) Mercedes retirouse das carreiras e despois de catro intentos, Fangio nunca volveu a correr en Le Mans.

En  Fangio trasladouse a Ferrari para gañar o seu cuarto título. Enzo Ferrari e Fangio non tiveron unha relación moi cálida, malia o seu éxito compartido. Fangio fíxose cargo do coche do seu compañeiro de equipo despois de sufrir problemas mecánicos en tres carreiras, o Gran Premio da Arxentina de 1956, o Gran Premio de Mónaco de 1956 e o Gran Premio de Italia de 1956. En cada caso os puntos compartíronos entre os dous pilotos. Na última carreira da tempada, o Gran Premio de Italia, o compañeiro en Ferrari de Fangio, Peter Collins, que estaba en condicións de gañar o Campionato do Mundo con só 15 voltas, entregou o seu coche a Fangio. Compartiron os seis puntos gañados no segundo lugar, dando Fangio o título mundial.

Fangio volveu a Maserati en , que aínda utilizaba o mesmo icónico Maserati 250F que Fangio pilotara no principio de . Fangio comezou a tempada cun hat-trick de triunfos na Arxentina, Mónaco e Francia, antes de retirarse con problemas de motor en Gran Bretaña. Na seguinte carreira, o Gran Premio de Alemaña de 1957, no circuíto de Nürburgring, Fangio necesitaba ampliar a súa vantaxe de seis puntos para reclamar o título a falta de dúas carreiras por disputar. Desde a pole position Fangio caeu á terceira posición detrás dos Ferrari de Mike Hawthorn e Collins, pero logrou superar ambos ao final da terceira volta. Fangio comezara cos tanques a medio encher xa que esperaba cambiar pneumáticos a metade de carreira. Fangio entrou en boxes na volta 13 cunha vantaxe de 30 segundos, pero unha parada desastrosa deixouno de novo no terceiro lugar e 50 segundos detrás de Collins e Hawthorn. Fangio atacou, marcando unha volta rápida tras outra, culminando nun tempo récord na volta 20, once segundos máis rápido que o mellor dos Ferrari. Na penúltima volta, Fangio conseguiu pasar de novo a Collins e Hawthorn, e mantívose para lograr a vitoria por apenas tres segundos. Con Musso acabando en cuarto lugar, Fangio adxudicouse o seu quinto título. Esta actuación é a miúdo considerada como o maior remontada na historia da Fórmula Un, e sería a última vitoria de Fangio.

Logo dunha serie de campionatos consecutivos retirouse da Fórmula Un en , logo do Grand Prix de l'ACF. Tal era o respecto a Fangio, que durante esa última carreira, o líder da carreira Hawthorn dobrara a Fangio e mentres Hawthorn estaba a piques de cruzar a liña, freou e permitiu pasar a Fangio para que puidese completar a distancia de 50 voltas na súa última carreira. Cruzaría a liña máis de dous minutos detrás de Hawthorn. Ao saír do Maserati logo da carreira, díxolle ao seu mecánico simplemente, "Se acabou." Gañou 24 Grandes Premios do Campionato Mundial de 52 entradas, unha porcentaxe gañadora do 46.15%, o mellor na historia do deporte (Alberto Ascari, que está en segundo lugar, ten unha porcentaxe do 40.63%).

 Secuestro 

En febreiro de 1958, Fangio achábase na Habana para competir no Gran Premio de Cuba. Fidel Castro, que por entón comandaba a guerrilla Movemento do 26 de xullo en Sierra Maestra, considerou que o secuestro do automobilista sería un bo golpe publicitario e un xeito de ridiculizar ao goberno de Fulgencio Batista.Suplemento Fangio, el más grande, p. 10, Clarín, 18 de xullo de 1995.

Cando Fangio achábase no hall do Hotel Lincoln onde se hospedaba, un mozo do comando guerrilleiro achegóuselle cun revólver e díxolle: «Desculpe, Juan, pero vaime ter que acompañar». Subírono a un automóbil no que se achaban outros dous homes e permaneceron transitando a cidade durante unha hora. Finalmente foi trasladado a un departamento onde membros do movemento de Castro manifestáronlle que o motivo do secuestro era difundir os ideais e loita do mesmo. A misión estivo a cargo de Arnol Rodríguez e Faustino Pérez, logo ministros do goberno revolucionario. Existía a posibilidade de que o réxime de Batista decidise matar ao piloto e culpar ao movemento encabezado por Castro. Para evitar iso, Fangio propúxolles comunicarse co embaixador arxentino Raúl Guevara Lynch, primo de Ernesto «Che» Guevara.

Ante a ausencia de Fangio, o francés Maurice Trintignant o substituíu na carreira. Con todo a competencia foi breve debido a un accidente na quinta volta que lle causou a morte a seis espectadores e xerou 40 feridos. Máis tarde, Fangio diría ironicamente que «eu podería estar nese choque, así que os meus secuestradores salváronme a vida». Logo da súa liberación tras 26 horas de secuestro, o automobilista declarou á prensa pública que me trataron dun modo excelente... En verdade, tiven as mesmas comodidades que se estivese entre amigos... Se o feito polos rebeldes foi por unha boa causa, entón, como arxentino, eu acéptoo como tal». Malia iso, disputou a Copa Dos Mundos en Monza cun vehículo Dean Van Lines.

Un ano e medio despois, logo da asunción de Fidel Castro, foi designado «Invitado de honor» de Cuba. En 1981, cando regresou á Habana en calidade de presidente honorario de Mercedes-Benz na Arxentina, foi recibido no aeroporto polo ministro de Relacións Exteriores, Arnol Rodríguez, e foi invitado a unha reunión con Fidel Castro. Fangio nunca demostrou ter un mal recordo da súa experiencia en 1958: «Non falamos case nada do secuestro. Eu creo que foi algo especial, feito por xente que tiña os seus ideais e quería dalos a coñecer de calquera xeito». O director Alberto Lecchi tratou o secuestro na súa película Operación Fangio (1999), con Darío Grandinetti no rol do automobilista.«Operación Fangio». Filmaffinity. Consultado el 1 de maio de 2014.

 Vida privada 

miniatura|dereita|Andrea Berruet felicita a Fangio logo da súa vitoria no Gran Premio de Alemaña de 1957.
A principios da década de 1950, Fangio viuse envolto nun accidente de estrada cando se viu obrigado a desviarse para evitar un camión que se aproximaba. O coche, un Lancia Aurelia GT cortou un poste, deu dúa voltas de campá e lanzou a Fangio fóra, o que lle rompeu os cóbados. Un pasaxeiro declarou que no incidente foi a primeira vez que viu a Fangio tan aterrorizado desde a Guerra de Corea.

Fangio nunca estivo casado, pero estivo involucrado nunha relación romántica con Andrea Berruet con quen rompeu en 1960. Tiveron un fillo chamado Oscar Cacho Espinosa que foi recoñecido como o fillo non recoñecido de Fangio en 2000.«Un hijo no reconocido de Fangio vive en Cañuelas » InfoCañuelas, 17 de novembro de 2009. Consultado o 19 de febreiro de 2011. En xullo de 2015, unha sentenza dun tribunal arxentino ordenou a exhumación do corpo de Fangio despois das declaracións de Espinosa afirmando ser o fillo non recoñecido do expiloto de carreiras.Exhumarán el cadáver de Juan Manuel Fangio  – La Prensa  En decembro de 2015, a Corte confirmou que Espinosa era de feito o fillo de Fangio.Confirman que "Cacho" Espinosa es hijo de Fangio – Clarín . En febreiro de 2016, confirmouse que Rubén Vázquez é o fillo de Fangio.Confirmaron que Rubén Vázquez es hijo de Fangio – Cuatro Cuatro Dos .

O seu sobriño, Juan Manuel Fangio II, é tamén un exitoso piloto de carreiras.

 Rexistro de carreiras 
 Traxectoria profesional 
 Tempada Series Posición Equipo Coche 1940 Turismo Carretera Argentina   1º  Chevrolet Cupé  Gran Premio Internacional del Norte   1º  Chevrolet 40 Cupé 1941 Turismo Carretera Argentina   1º  Chevrolet Cupé  Gran Premio “Getulio Vargas” Brasil   1º  Chevrolet 40 Cupé Mil Millas Argentinas   1º  Chevrolet 40 Cupé 1947 Premios Primavera Mecánica Argentine   1º  Volpi-Chevrolet  Premio de Mecánica Argentina   1º  Ford-Chevrolet T  Premio de Mecánica Rioplatense   1º  Volpi-Chevrolet  Turismo Carretera Argentina   3º  Chevrolet Cupé Model 39  Gran Premio de Buenos Aires   3º  Ford-Chevrolet T  Gran Premio de Vendima   3º  Ford-Chevrolet T 1948 Premio Doble vuelta Ciudad de Coronel Pringles   1º  Chevrolet Cupé  Gran Premio Otoño   1º  Volpi-Chevrolet  Gran Premio Ciudad de Mercedes   1º  Volpi-Chevrolet  Premio Cien Millas Playas de Necochea   3º  Volpi-Chevrolet  Turismo Carretera Argentina   4º  Chevrolet Cupé 1949 Premio Jean Pierre Wimille   1º  Volpi-Chevrolet  Gran Premio Mar del Plata   1º  Maserati 4CLT/48  Premio Fraile Muerto   1º  Volpi-Chevrolet  Gran Premio di San Remo   1º Scuderia Achille Varzi  Maserati 4CLT/48  Grand Prix de Pau   1º   Maserati 4CLT/48  Grand Prix du Roussillon   1º Automóvil Club Argentino Maserati 4CLT/48  Grand Prix de Marseille   1º Scuderia Achille Varzi  Simca-Gordini T15  Gran Premio dell’Autodromo di Monza   1º A.C.A. Achille Varzi Ferrari 166  Gran Premio Internacional San Martín   1º Automóvil Club Argentino Maserati 4CLT/48 Grand Prix de l’Albigeois   1º Automóvil Club Argentino Maserati 4CLT/48 Gran Premio de Eva Duarte Perón   2º Automóvil Club Argentino Maserati 4CLT/48 Gran Premio del General Juan Perón y de la Ciudad de Buenos Aires   2º Automóvil Club Argentino Ferrari 166  Turismo Carretera Argentina   3º  Chevrolet Cupé 1950 Grand Prix de Pau   1º Automóvil Club Argentino Maserati 4CLT/48  Gran Premio di San Remo   1º Scuderia Alfa Romeo Alfa Romeo 158  Grand Prix Automobile de Monaco   1º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 158  Grand Prix d’Angoulême   1º Automóvil Club Argentino Maserati 4CLT/48  Grote Prijs van Belgie   1º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 158  Grand Prix de l’A.C.F.   1º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 158  Grand Prix des Nations   1º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 158  Circuito di Pescara   1º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 158  Gran Premio de Paraná   1º Automóvil Club Argentino Ferrari 166 FL  Gran Premio del Presidente Alessandri   1º Automóvil Club Argentino Ferrari 166 FL  500 Millas de Rafaela   1º Anthony Lago Talbot-Lago T26C  Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1950   2º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 158  Gran Premio di Bari   2º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 158  Daily Express BRDC International Trophy   2º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 158  Grand Prix de Marseilles   3º Scuderia Achille Varzi  Ferrari 166 F2 Mille Miglia   3º   Alfa Romeo 6C 2500 Competitzione Berlinetta 1951 CAMPIONATO MUNDIAL DA FIA   1º  Alfa Romeo SpA   Alfa Romeo 159   Großer Preis der Schweiz   1º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 159A  Grand Prix de l’A,C,F, 1º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 159A  Gran Premio di Bari   1º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 159A  Gran Premio de España   1º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 159M  RAC British Grand Prix   2º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 159B  Großer Preis von Deutschland   2º Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 159B  Gran Premio del General Juan Perón y de la Ciudad de Buenos Aires   3º Daimler-Benz AG Mercedes-Benz W154 1952 Grande Prêmio de Interlagos   1º A.C.A. Ferrari 166 FL  Grande Prêmio da Qunita da Boa Vista   1º A.C.A. Ferrari 166 FL  Gran Premio del General Juan Perón y de la Ciudad de Buenos Aires   1º A.C.A. Ferrari 166 FL  Gran Premio María Eva Duarte de Perón y de la Ciudad de Buenos Aires   1º A.C.A. Ferrari 166 FL  Gran Premio do Uruguai   1º A.C.A. Ferrari 166 FL  Gran Premio de Montevideo   1º A.C.A. Ferrari 166 FL 1953 Vues des Aples   1º  Maserati A6GCM/53  Gran Premio d’Italia   1º Officine Alfieri Alfieri Maserati Maserati A6GCM/53  Gran Premio di Modena   1º Officine Alfieri Maserati Maserati A6GCM/53  Supercortemaggiore   1º Scuderia Alfa Romeo Alfa Romeo 6C 3000 CM Spider  Carrera Panamericana   1º Scuderia Lancia Lancia D24 Pininfarina  FIA World Championship   2º Officine Alfieri Maserati Maserati A6GCM/53  Mille Miglia   2º  SP.A. Alfa Romeo Alfa Romeo 6C 3000 CM  Gran Premio di Napoli   2º Officine Alfieri Maserati Maserati A6GCM/53  Grand Prix de l’ACF   2º Officine Alfieri Maserati Maserati A6GCM/53  Daily Express Trophy   2º Owen Racing Organisation BRM Type 15  RAC British Grand Prix   2º Officine Alfieri Maserati Maserati A6GCM/53  Großer Preis von Deutschland   2º Officine Alfieri Maserati Maserati A6GCM/53  Woodcote Cup   2º Owen Racing Organisation BRM Type 15  Grand Prix de Bordeaux   3º Equipe Gordini Gordini T16  Targa Florio   3º Officine Alfieri Maserati Maserati A6GCS/53  1954 CAMPIONATO MUNDIAL DA FIA   1º Officine Alfieri MaseratiDaimler Benz AG Maserati A6SSGMercedes-Benz W196  Gran Premio de la República Argentina   1º Officine Alfieri Maserati Maserati A6SSG  Grand Prix de Belgique   1º Officine Alfieri Maserati Maserati 250F  Grand Prix de I’ACF   1º Officine Alfieri Maserati Maserati 250F  Großer Preis von Deutschland   1º Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196  Großer Preis der Schweiz   1º Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196  Gran Premio d’Italia   1º Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196  RAC Tourist Trophy   2º Scuderia Lancia Lancia D24  Grosser Preis von Berlin   2º Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196  Gran Premio de España   3º Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196 1955 CAMPIONATO MUNDIAL DA FIA   1st Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196  Gran Premio de la República Argentina   1º Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196  Gran Premio de la Ciudad de Buenos Aires   1º Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196  Internationales ADAC-Eifel-Rennen Nürburgring   1º Daimler Benz AG Mercedes-Benz 300 SLR  Grote Prijs vna Belgie   1º Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196  Grote Prijs van Nederland   1º Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196  Sveriges Grand Prix   1º Daimler Benz AG Mercedes-Benz 300 SLR  Gran Premio d’Italia   1º Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196  Gran Premio de Venezuela   1º Equipo Maserati Maserati 300S  Mille Miglia   2º Daimler Benz AG Mercedes-Benz 300 SLR  RAC British Grand Prix   2º Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196  RAC Tourist Trophy   2º Daimler Benz AG Mercedes-Benz 300 SLR  Targa Florio   2º Daimler Benz AG Mercedes-Benz 300 SLR 1956 CAMPIONATO MUNDIAL DA FIA   1º Scuderia Ferrari Lancia-Ferrari D50Ferrari D50  Gran Premio de la República Argentina   1º Scuderia Ferrari Lancia-Ferrari D50  Gran Premio de la Ciudad de Buenos Aires   1º Scuderia Ferrari Lancia-Ferrari D50  Florida International Grand Prix of Endurance powered by Amoco   1º Scuderia Ferrari Ferrari 860 Monza  Gran Premio di Siracusa   1º Scuderia Ferrari Lancia-Ferrari D50  RAC British Grand Prix   1º Scuderia Ferrari Ferrari D50  Großer Preis von Deutschland   1º Scuderia Ferrari Ferrari D50  Grand Prix Automobile de Monaco   2º Scuderia Ferrari Ferrari D50  Internationales ADAC 1000 Kilometer Rennen auf dem Nürburgring   2º Scuderia Ferrari Ferrari 860 Monza  Gran Premio d’Italia   2º Scuderia Ferrari Ferrari D50  Gran Premio de Venezuela   2º Scuderia Ferrari Ferrari 860 Monza  Supercortemaggiore   3º Scuderia Ferrari Ferrari 500 Mondial 1957 CAMPIONATO MUNDIAL DA FIA   1º Officine Alfieri Maserati Maserati 250F  Gran Premio de la República Argentina   1º Officine Alfieri Maserati Maserati 250F  Gran Premio de la Ciudad de Buenos Aires   1º Officine Alfieri Maserati Maserati 250F  Gran Premio de Cuba   1º Scuderia Madunina Maserati 300S  12-Hour Florida International Grand Prix of Endurance for The Amoco Trophy   1º Officine Alfieri Maserati Maserati 450S  Grand Prix Automobile de Monaco   1º Officine Alfieri Maserati Maserati 250F  Circuito de Monsanto   1º Officine Alfieri Maserati Maserati 300S  Grand Prix de l’ACF   1º Officine Alfieri Maserati Maserati 250F  Großer Preis von Deutschland   1º Officine Alfieri Maserati Maserati 250F  Gran Premio de Interlagos   1º  Maserati 300S  Gran Premio de Boa Vista   1º  Maserati 300S  Gran Premio di Pescara   2º Officine Alfieri Maserati Maserati 250F  Gran Premio d’Italia   2º Officine Alfieri Maserati Maserati 250F 1958 Gran Premio de la Ciudad de Buenos Aires   1º Scuderia Sud Americana Maserati 250F  CAMPIONATO MUNDIAL DA FIA   14º Officine Alfieri Maserati Maserati 250F

 Resultados completos na Fórmula 1 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Pos. Pts.  Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 158 Alfa Romeo L8C GBRRet MON1 500 SUIRet BEL1 FRA1 2º 27 Alfa Romeo 158/159 ITARet*  Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 159A Alfa Romeo L8C SUI1 500 FRA1* 1º 31(37) Alfa Romeo 159B BEL9 GBR2 ALE2 Alfa Romeo 159M ITARet ESP1  Officine Alfieri Maserati Maserati A6GCM Maserati L6 ARXRet 500 NEDRet BELRet FRA2 GBR2 ALE2 SUI4* ITA1 2º 28(29 1/2)  Officine Alfieri Maserati Maserati 250F Maserati L6 ARX1 500 BEL1 1º 42(57 1/7) Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196 Mercedes-Benz L8 FRA1† GBR4† ALE1 SUI1 ITA1† ESP3  Daimler Benz AG Mercedes-Benz W196 Mercedes-Benz L8 ARX1 MONRet 500 BEL1 NED1 GBR2 ITA1† 1º 40(41)  Scuderia Ferrari Lancia-Ferrari D50 Ferrari V8 ARX1* MON2* 500 BELRet FRA4 GBR1 ALE1 ITA2* 1º 30(33)  Officine Alfieri Maserati Maserati 250F Maserati L6 ARx1 MON1 500 FRA1 GBRRet ALE1 PES2 ITA2 1º 40(46)  Scuderia Sud Americana Maserati 250F Maserati L6 ARX4 MON NED  14º 7 Novi Auto Air Conditioner Kurtis Kraft KK500F Novi V8 500NSC  Juan Manuel Fangio Maserati 250F Maserati L6 BEL FRA4 GBR ALE POR ITA MAR
* Unidade compartida.

† Coche aerodinámico, carrozaría ancha.

 Marcas na Fórmula 1 
Fangio ten as seguintes marcas na Fórmula 1:
 Marca Mellor porcentaxe de vitorias 46% (24 vitorias en 52 participacións) Mellor porcentaxe de pole positions 55,8% (29 poles en 52 participacións) Mellor porcentaxe de primeiras liñas 92,31% (48 primeiras liñas en 52 participacións) O campión do mundo máis vello 46 anos, 41 días () Campión do mundo con máis equipos 4 equipos (Alfa Romeo, Ferrari, Mercedes e Maserati)

 Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans 
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1950  Automobiles Gordini  José Froilán González Gordini T15S S3.0 95RetEncendido 1951  Louis Rosier  Louis Rosier Talbot-Lago T26C S5.0 92RetTanque aceite 1953  S.P.A. Alfa Romeo  Onofre Marimón Alfa Romeo 6C 3000 CM S5.0 22RetMotor 1955  Daimler Benz AG  Stirling Moss Mercedes-Benz 300 SLR S3.0 134RetRetirado

 Resultados completos nas 12 Horas de Sebring 
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1954  Scuderia Lancia Co.  Eugenio Castellotti Lancia D24 S5.0 51RetEixo posterior 1956  Scuderia Ferrari  Eugenio Castellotti Ferrari 860 Monza S5.0 194 1º 1º 1957  Maserati Factory  Jean Behra Maserati 450S S5.0 197	 1º 1º

 Resultados completos nas 24 Horas de Spa 
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1953  S.P.A. Alfa Romeo  Consalvo Sanesi Alfa Romeo 6C 3000 CM Spider S 5RetAccidente

 Resultados completos na Mille Miglia 
 Anor Equipo Co-Pilotos/Navegador Coche Clase Pos. ClasePos. 1950   Augusto Zanardi Alfa Romeo 6C 2500 Competizione S+2.0 3º 3º 1952   Giulio Sala Alfa Romeo 1900 Sprint GT2.0 22º 7º 1953  S.P.A. Alfa Romeo  Giulio Sala Alfa Romeo 6C 3000 CM S+2.0 2º 2º 1955  Daimler Benz AG  Mercedes-Benz 300 SLR S+2.0 2º 2º 1956  Scuderia Ferrari  Ferrari 290 MM S+2.0 4º 4ºº

 Resultados completos na Carreira Panamericana 
 Ano Equipo Co-Pilotos/Navegador Coche Clase Pos. ClasePos. 1953  Scuderia Lancia  Gino Bronzoni Lancia D24 Pininfarina S+1.6 1º 1º

 Resultados nas 500 Millas de Indianápolis 
 Ano Chasis Motor Saída Final Equipo 1958 Kurtis Kraft NoviNSC Novi Auto Air Conditioner



 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 

 Museo do Automobilismo "Juan Manuel Fangio" 
 Juan Manuel Fangio en foco (Especial) 
 Un Tributo ao Chueco... Páxina dedicada a Fangio 
 Historial completo de Fangio Ata as competencias sen puntos para o campionato de pilotos de Fórmula 1 e doutras categorías 
 A vida de Juan Manuel Fangio 

Categoría:Nados en 1911
Categoría:Finados en 1995
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 da Arxentina
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Alfa Romeo
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Maserati
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Daimler Benz
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Mercedes GP
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Ferrari
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Scuderia Sud Americana
Categoría:Pilotos campións do mundo de Fórmula 1
Categoría:Nados na provincia de Buenos Aires