Premio Espiral Maior de Poesía

O Premio Espiral Maior de Poesía, créase en 1992 por Edicións Espiral Maior dirixido a autores noveis, menores de 35 anos e sen obra publicada. O premio carece de dotación económica e consiste na publicación da obra pola editorial convocante.

A partir de 1999 o premio ábrese a todos os creadores (teñan ou non obra publicada e independentemente da idade). Dende o ano 2006 concédese tamén a obras en idioma portugués e Ámbito Cultural de El Corte Inglés respáldao con 12.000 euros, que o converten nun dos máis dotados de toda a Península Ibérica.

 Gañadores 
 1992: Rafael Lema, Cemiterio das gaivotas.
 1993: Martín Veiga, Das últimas ruínas.
 1994: Francisco Souto, Thanatos ou as árvores do incesto.
 1995:
 Cristina Cabada, Sombra acesa.
 Accésit: Anxos Romeo, A estatua.
 1996: Emma Couceiro, Humidosas.
 1997: Carlos Penela, As linhages do frio.
 1998: Mário Herrero Valeiro, No limiar do silêncio.
 1999: Manuel Forcadela, Morte do fadista.
 2000: Charo Pita, Desde Arcadia para Govinda.
 2001: Estíbaliz Espinosa, Número e.
 2002: Xoán Xosé García, In-ventos.
 2003: Luísa Villalta, En concreto.
 2005: Manuel Darriba, Vostede non sabe con quen está a falar.

 2006:
 Xavier Seoane, Para unha luz ausente.
 Accésit: Jorge Reis-Sá, Livro de estimação.
 2007: Yolanda Castaño, Profundidade de campo.
 2008: Amadeu Baptista, Açougue.
 2009: Rosa Alice Branco, O gado do Senhor.
Notas

Espiral