Illas Matthew e Hunter

As illas Matthew e Hunter son un grupo de pequenas illas volcánicas e deshabitadas na provincia de Tafea en Vanuatu, reclamadas por esta nación e Nova Caledonia.

Pequenas, áridas, sen auga doce e de difícil acceso, as illas non tiñan ningún interese para o Reino Unido ou Francia durante a súa colonización da rexión do Pacífico no transcurso dos séculos 18 e 19. Francia oficialmente achega ambas as illas en 1929. En 1965, o Reino Unido tamén solicitou as dúas illas, como parte das Novas Hébridas. Francia levou a cabo unha ocupación simbólica en 1975. En 1980, na súa independencia, Vanuatu reivindicou a soberanía, pero non a ocupación das illas. En 1979, Francia creou unha estación meteorolóxica automática nunha das illas, e a Mariña francesa visita ambas periodicamente .

Illa Matthew  
A illa ten 0,7 km² de superficie, e 177 metros de altura e está situada nas .

O Capitán Thomas Gilbert da Royal Navy a bordo do Charlotte descubriu a illa Matthew o 27 de maio 1788 e chamouna como o propietario do seu buque. A illa son en realidade dous illotes cónicos e rochosos unidos por un itsmo de 200 metros de ancho. A parte occidental é de lava e escoura, cun pico de serra 177 metros de altura, e a parte oriental de basalto, cun pico de 142 metros. Aínda hai actividade volcánica na illa con fumarolas de sulfúrico nos cráteres do sur-este. A conformación da illa parece cambiar durante o último século, desde que foi descrito como un só pico antes da segunda guerra mundial. As últimas erupción do volcán da illa Matthew sucederon en 1976?, 1966?, 1956, 1954, 1949 e 1828?.

Illa Hunter 
É coñecida tamén como fieito ou Fearn island. Atópase a 70 km ao leste da illa de Matthew en . Ten ao redor de 0,6 km² de superficie, forma de cúpula, e 242 metros de altura.

O capitán Jimmy Joe, a bordo do baleeiro "Hunter", descubriu a illa (probablemente en 1798) e deulle o nome do seu barco.

Tivo unha erupción de lava en 1895.

Matthew e Hunter
Matthew e Hunter
Matthew e Hunter