Subeliño común

O subeliño común (Aegithalos caudatus) é unha ave da orde dos paseriformes, suborde dos páseros, infraorde dos paséridos, superfamilia dos silvioideos e familia dos exitálidos (Aegithalidae), pertencente ao xénero Aegithalos.Aegithalos en Biolib.

É un pequeno paxaro de distribución paleártica, que non chega ao extremo norte da rexión,Penas Patiño, X. M. en CCG / SGHN (1995). moi característico pola súa longa cola.

 Características 
As principais características desta especie son:Penas Patiño, Xosé M. et al. (1991).Peterson, Roger et al. (1973).
 Son paxaros duns 14 cm de lonxitude, dos que de 7,5 cm corresponden á cola, moi longa con relación á totalidade do corpo.
 Pesan de 6 a 10 g. 
 A súa coloración é basicamente negra e parda na parte superior do corpo e abrancazada na inferior, cos flancos avermellados, pero amosan diferenzas de coloración segundo as subespecies. 
 Así a forma do norte de Europa (A. c. caudatus) ten a cabeza e os flancos completamente brancos, 
 A subespecie británica (A. c. rosaceus), así como as subespecies da Europa occidental e meridional (A. c. europaeus) teñen a cabeza branca, cunha marcada e ancha franxa superciliar (cella) case negra.
 En Centroeuropa hai poboacións mixtas das dúas subespecies da Europa continental citadas anteriormente. 
 As ás e a cola son negras, coas rectrices externas de cor branca pura.
 As patas son de cor parda.
 O bico é moi pequeno.
 Os individuos inmaturos teñen as meixelas, a caluga e as partes superiores pardas, e non amosan a coloración avermellada dos adultos na zona dos ombreiros.

 Bioloxía 
miniatura|240px|Niño de Aegithalos caudatus.
miniatura|240px|Niño de Aegithalos caudatus con ovos.
 Distribución e hábitat 
 Distribución 
Viven nunha boa parte de Eurasia, incluíndo as illas británicas, o norte de Europa (agás Islandia, o norte de Escandinavia e o norte de Siberia), toda a Europa central e meridional e a Siberia temperada. Está ausente ao norte dos mares Caspio e de Aral, pero si existe ao sur destes mares. Na Península Ibérica habita en calquera parte que teña o hábitat axeitado; nesta península aparece vencellado á vexetación arbórea, especialmente ás fragas caducifolias, e mostran preferencia polas ribeiras fluviais ou por lugares onde haxa algún curso de auga nas proximidades.

 Hábitat 
Crían en bosques caducifolios ou mixtos (con especies perennes e caducifolias), soutos frondosos, parques e xardíns.

 Nutrición 
No verán os subeliños comúns aliméntanse principalmente de insectos (especielmente coleópteros dípteros e himenópteros), arácnidos e vermes, pero comen tamén ocasionalmente froitos e abrochos de plantas. A base da súa alimentación invernal son as sementes de diferentes tipos.

 Reprodución 
Constrúen niños en forma de bolsas entretecidas, moi traballados, de forma esférica ou ovoidal e cunha entrada lateral, pendurados de árbores ou arbustos, ou situados na galla dunha árbore (carballo, piñeiro, ciprés, ameneiros, freixos, etc.), en silveiras ou en hedras, a de 1 a 6 m de altura sobre o solo, entre a follaxe mesta, a miúdo preto de cursos de auga. Os materiais típicos de construción son musgos, liques, pelos de mamífero, plumas de aves e anacos de plantas, que tecen con teas de araña.

As femias poñen entre 6 e 10 ovos brancos con pencas rosadas, que chocan entre 12 e 14 días. Os polos tardan entre 14 e 18 días en poder voaren. Adoitan facer dúas postas por ano. E corrente que os adultos que perderon a niñada fornezan ocasionalmente con alimento os polos doutras parellas.

 Outros aspectos da conduta 
Son paxaros moi sociais, que en inverno adoitan formar bandos, mesturados con exemplares doutras especies.

 Taxonomía 
 Descrición 
A especie foi descrita en 1758 polo naturalista sueco Carl von Linné (Linneo), na 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Parus caudatus.

 Etimoloxías 
 Xénero 
O nome científico Aegithalus está tirado do grego antigo αιγίθαλλος ou αιγίθαλος aigíthallos, aigíthālos, nome dun paxaro do familia dos páridos.Aegithalos no Merriam-Webster Dictionary.Aegithalos no Dictionarium Etymologicum Latinum (etc.) Or, a Dictionarie Declaring the Etymologies, the Originall and Derivation of All Words Used in Any Latine Authors, de Francis Holyoake, Kingston, 1639.

Este nome grego foi citado por Aristóteles, que describe na súa obra Historia dos animais ou Investigacións sobre os animais (en grego Περὶ Τὰ Ζῷα Ἱστορίαι, en latín Historia animalium) varios paxaros con este nome.Geoffrey Arnott, W (2007): Birds in the Ancient World from A to Z. Abingdon-on-Thames, Oxfordshire, UK: Routledge. ISBN 978-0-415-75838-3.

 Especie 
O epítreto específico, caudatus é o nominativo masculino singular do adxectivo caudatus, -a, -um, "con cola", derivado do substantivo cauda, -ae, "cola", en alusión á longa cola desta especie.

 Subespecies 
Segundo o ITIS, recoñécense as 17 subespecies seguintes:Aegithalos caudatus (Linnaeus, 1758) no ITIS.

[[Ficheiro:Schwanzmeise (Aegithalos caudatus) distribution map.png|miniatura|Mapa de distribución das subespecies de Aegithalos caudatus.]]

 Aegithalos caudatus alpinus (Hablizl, 1783)
 Aegithalos caudatus aremoricus Whistler, 1929
 Aegithalos caudatus caudatus (Linnaeus, 1758)
 Aegithalos caudatus europaeus (Hermann, 1804)
 Aegithalos caudatus irbii (Sharpe & Dresser, 1871)
 Aegithalos caudatus italiae Jourdain, 1910
 Aegithalos caudatus kiusiuensis Kuroda, 1923
 Aegithalos caudatus macedonicus (Salvadori & Dresser, 1892)
 Aegithalos caudatus magnus (A. H. Clark, 1907)
 Aegithalos caudatus major (Radde, 1884)
 Aegithalos caudatus passekii (Zarudny, 1904)
 Aegithalos caudatus rosaceus Mathews, 1938
 Aegithalos caudatus siculus (Whitaker, 1901)
 Aegithalos caudatus taiti Ingram, 1913
 Aegithalos caudatus tauricus (Menzbier, 1903)
 Aegithalos caudatus tephronotus (Gunther, 1865)
 Aegithalos caudatus trivirgatus (Temminck & Schlegel, 1848) 

 Diferenzas taxonómicas 
Pero algúns autores recoñecen ata 23 subespecies de ferreiriño rabilongo:

 A. c. caudatus A. c. alpinus A. c. aremoricus A. c. europaeus A. c. glaucogularis A. c. ibericus A. c. irbii (ferreiriño rabilongo dos Pireneos)
 A. c. italiae A. c. japonicus A. c. kiusiuensis A. c. macedonicus A. c. magnus A. c. major A. c. pallidulombo A. c. passekii A. c. rosaceus (ferreiriño rabilongo rosado)
 A. c. sibiricus A. c. siculus A. c. taiti A. c. tauricus A. c. tephronotus (ferreiriño rabilongo dos Balcáns)
 A. c. trivirgatus (ferreiriño rabilongo do sur do Xapón)
 A. c. vinaceous.

Algunhas destas subespecies foron consideradas no pasado como especies separadas:
 A. c. rosaceus, que vive no extremo oeste da súa área de distribución (Francia, Gran Bretaña), caracterízase pola presenza dunha mancha negra na cabeza.
 A. c. trivirgatus , da illa xaponesa de Hokkaido.
 A. c. irbii, dos Pireneos e Italia.
 A. c. ibericus, do Cáucaso, considerábase subespecie deste co nome de A. i. caucasica).
 Acredula atronuchalis, da China.
 A. c. tephronotus, unha variedade balcánica moi pequena e de lombo gris.
 A. c. glaucogularis, do leste de Asia.

 En Galicia 
Dado que o hábitat do subeliño común é moi frecuente en Galicia, a especie distribúese ben por todo o territorio galaico, onde é común e sedentaria, escaseando máis nas proximidades do litoral.

 Galería de imaxes 

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 del Hoyo, J.; Collar, N. J.; Christie, D. A.; Elliott, A.; Fishpool, L. D. C.; Boesman, P. & Kirwan, G. M. (2016): HBW and BirdLife International Illustrated Checklist of the Birds of the World. Volume 2: Passerines. Bellaterra (Barcelona): Lynx Edicions ISBN 978-84-96553-98-9.
 Penas Patiño, Xosé M.; Pedreira López, Carlos e Silvar, Carlos (1991): Guía de aves de Galicia. A Coruña: Bahia Edicións. ISBN 84-87674-06-2, p. 268.
 Peterson, Roger; Guy Mountfort & P. A. D. Hollom (1973). Guía de campo de las aves de España y de Europa. 3ª edición revisada. Barcelona: Ediciones Omega, S. A. ISBN 84-282-0334-2, pp. 311–12
 "Rabolongos e subeliños", en Nomes de plantas e animais, blog de Miguel A. Conde Teria.
 CCG / SGHN (1995): Atlas dos vertebrados de Galicia. II. Aves. Santiago de Compostela: Consello da Cultura Galega / Sociedade Galega de Historia Natural. Colección do Patrimonio Ecolóxico. ISBN 84-87172-89-X, p.  541–2.

 Outros artigos 

 Paseriformes
 Páseros
 Paséridos
 Silvioideos
 Exitálidos
 Aegithalos Ligazóns externas 
 Aegithalos caudatus (Linnaeus, 1758) no ITIS.
 Aegithalos caudatus na EOL.
 Aegithalos caudatus en Fauna Europaea.
 Aegithalos caudatus no NCBI.
 Videos do subeliño común en Internet Bird Collection.
 "Rabolongos e subeliños", en Nomes de plantas e animais'', blog de Miguel A. Conde Teria.

Categoría:Paseriformes
Categoría:Animais descritos en 1758
Categoría:Aves de Galicia