Illa do Faial

Faial é a quinta illa máis grande do arquipélago dos Azores, Portugal, e a terceira máis grande do seu grupo central . A súa capital é Horta. O Volcán Capelinhos, o punto máis occidental da illa, ben podería ser o punto de máis occidental de Europa, se o Illote do Monchique, preto da Illa das Flores, se considerara parte de América do Norte, por atoparse na Placa de Norteamérica.

Cos seus veciños máis próximos, Pico (no leste separado por unha canle) e a São Jorge (ao nordés separado por unha canle), fórma unha zona comunmente coñecida como o Triángulo. A illa tamén é chamada Ilha Azul (galego: Illa azul), polos escritos do poeta portugués Raul Brandãou, en Ilhas Desconhecidas.Raul Brandão, As ilhas desconhecidas - Notas e paisagens, Lisboa, 1926. Na sequência de cores que Raul Brandão atribuiu a cada uma das ilhas do arquipélago, designou o Faial por ilha Azul devido à profusão de hortênsias (localmente chamados novelos) que floresciam ao longo das estradas aquando da sua visita à ilha no Verão de 1924, no âmbito das visitas dos intelectuais então organizadas sob a égide dos autonomistas. debido á gran cantidade de hortensias que florecen durante os meses de verán. Tamén algúns habitantes de Portugal chámana o Paraiso dos Azores. Ofrece desde a praia unha magnífica vista do Volcan de Pico. A poboación é de 15.476 hab., a área é de 173 Kmª.

 Xeografía 

 Xeografía física 
Xunto con outras illas no arquipélago dos Azores, Faial é de orixe volcánica e está preto da liña divisoria entre a placa tectónica de Europa e a Placa de Norteamérica. De feito, a illa pode ser considerada (desde unha perspectiva xeofísica) o punto máis occidental de Europa (as dúas illas ao oeste de Faial, Illa das Flores e Corvo, xa están na placa de América).

Visualmente, a illa caracterízase por ter unha forma irregular pentagonal, que ocupa unha superficie de aproximadamente 173 km². A masa de terra actual está dominada polo cráter do volcán central cos seus flancos de relativamente suave pendente, que mostra poucos signos de erosión importante.

 center | 600px |miniatura| Vista da Caldeira central como se ve desde o bordo sur do Cabeço Gordo

A illa formouse a partir de varias estruturas xeomorfológicas resultantes do vulcanismo e outras forzas tectónicas
 A natureza da estrutura do estratovolcán na illa converxe no Complexo Volcánico da caldeira central, aínda que o punto máis alto prodúcese ao longo da ribeira sur, na cima de Cabeço Gordo (1.043 m sobre o nivel do mar). A Caldeira é case circular, 2.000 m de perímetro, cunha profundidade de 400 m por baixo da cima do Cabeço Gordo. O seu centro divídese por pantanos de auga, matugueiras e está rodeada de cantís case verticais cunha vexetación diversa, ambas endémicas ou invasivas da Macaronesia. Está constituído por material piroclástico e lahares.
 O Pedro Miguel Graven, situado no nordés da illa, caracterízase por un extenso sistema de fallas, que mostra os restos do orixinal Volcán Ribeirinha central que formou a illa.
 No sueste, a Plataforma Horta caracterízase por proxectís de baixa altitude e fluxos de lava extensos. Varios conos estrombolianos, como Monte da Guia, cobren a área ocupada polo principal centro urbano da illa.
 O Complexo Volcánico Capelo é o trazo xeomorfolóxico máis recente, composto por unha serie lineal de conos de escoura, como resultado de vulcanismo basáltico de baixa explosividade. A última erupción produciuse ao longo da Costa da Nau e Ponta dos Caplinhos, preto da pequena parroquia de Capelo, o 27 de setembro de 1957. Nun primeiro momento, formouse unha pequena "Ilha Nova" (illa nova) na costa, desaparecendo rapidamente. Durante unha posterior erupción formouse un cono e un pequeno istmo fronte á costa e logo a actividade volcánica disipouse. O volcán entrou en actividade de novo o 16 de decembro de 1957, durou ata o 12 de maio de 1958 e conectado o illote con Faial, ampliando a illa en 2,4 km² e estendeu a "Ponta dos Capelinhos" no océano occidental.

 Ecorrexións / áreas protexidas 

miniatura|235px | O  Cabeço dos Trinto  na zona central da illa de Pico
En 2008, o Goberno Rexional dos Azores estableceu un marco administrativo integral para administrar e promover os diversos ecosistemas do medio ambiente da illa. Estas áreas reorganizáronse baixo o Decreto Legislativo Rexional 46/2008 / A, no Parque Natural de Faial, que inclúe 13 zonas protexidas:
Reservas naturais
 [FAI01] Reserva Natural das Caldeirinhas
 [FAI02] Reserva Natural da Caldeira do Faial
 [FAI03] Reserva Natural do Morro do Castelo Branco
Zonas protexidas para a xestión dos hábitats e especies da costa
 [FAI04] Área Protegida para a Gestão de Habitats ou Espécies do Cabeço do Fogo
 [FAI05] Área Protegida para a Gestão de Habitats ou Espécies dos Capelinhos, Costa Noroeste e Varadouro
 [FAI06] Área Protegida para a Gestão de Habitats ou Espécies Varadouro-Castelo Branco
 [FAI07] Área Protegida para a Gestão de Habitats ou Espécies Lomba Grande
Paisaxes protexidas
 [FAI08] Área de Paisagem Protegida do Monte da Guia
 [FAI09] Área de Paisagem Protegida da Zona Central
Áreas Protexidas para a Xestión de Recursos
 [FAI10] Área Protegida de Gestão de Recursos do Canal Faial-Pico/Sector Faial
 [FAI11] Área Protegida de Gestão de Recursos do Castelo Branco
 [FAI12] Área Protegida de Gestão de Recursos dos Capelinhos
 [FAI13] Área Protegida de Gestão de Recursos dos Cedros

Ademais, hai algunhas reservas forestais na illa de Faial, baixo a autoridade da Direcçãou Rexional de Recursos Florestais:
 Reserva Forestal do Capelo
 Reserva Forestal do Velho Cabouco
 Reserva Forestal de Recreio da Falca
Outras áreas de interese xeolóxico ou do medio ambiente:
 Gruta dous Anelares, situada na estrada sur da Ribeira da Lombega, en Castelo Branco, esta é unha formación xeolóxica producida a partir dun tubo de lava preto da costa montañosa: esténdese 35,5 metros de Ribeira da Lombega, é de 2,5 metros de ancho e é de 3,7 metros no seu punto máis alto.

En 2013, o submarino Lula1000, mentres se mergullaba na canle Faial-Pico descubriu un arrecife de coral situado a 280 – 300 m de profundidade e cunha superficie de 1000 m². Nun comunicado á Fundación Rebikoff-Niggeler, o grupo suxeriu que a formación dos arrecifes foi un importante primeiro descubrimento para o equipo submarino, que se atopa nas augas dos Azores desde 1994, co fin de documentar a profundidade do mar. Ata ese momento, non había rexistros documentados dos arrecifes de coral nin da profundidade nas augas dos Azores, nin a unha distancia tal de Faial.

 Xeografía humana 
Administrativamente, a illa está gobernada como un municipio, coa súa sede de goberno na cidade de Horta. Operacionalmente, hai trece parroquias civís coas súas propias asembleas, tres das cales (Angústias, Matriz e Conceição) constitúen os núcleos urbanizados principais:

 Angústias; parroquia urbana que inclúe os conos de escoura de Monte da Guia, Monte Escuro e Monte Carneiro, así como o hospital da illa, os principais hoteis, porto comercial e de contedores, e moitos edificios históricos (como o Forte de Santa Cruz, Os Cedros, e a Igrexa da nosa Señora das Angústias): 3.025 habitantes (2003).
 Conceição; parroquia rural urbanizada e conectada á cidade de Horta, con 1.157 habitantes no ano 2001. Foi un dos núcleos da moderna cidade de Horta, a localización das fortalezas históricas de Alagoa e Bom Jesus, e a localización dos tribunais e a construción de Fayal Sport Club (e campo de fútbol).
 Matriz; o centro urbano da cidade de Horta, con 2.523 habitantes (2001); os puntos de interese inclúen o Museo Horta, Sociedade Recreativa Amor da Pátria, Império dos Nobres, a histórica torre do reloxo, o antigo Hospital Walter Bensaúde e o Arquivo de Horta e a Biblioteca Pública, así como a localización do Concello (Câmara Municipal da Horta) .

 center | 800px |miniatura| A cidade urbanizada de Horta, visto desde Monte da Guia (mirando cara ao estratovolcán Cabeço Gordo), que mostra principalmente a parroquia civil de Angústias
O resto das parroquias (agás Flamengos) circundan a illa, conectados pola rede rexional de estradas e os seus camiños auxiliares:
 Flamengos; un dos primeiros núcleos de asentamento e colonización, e a única parroquia interior sensaída ao mar no municipio de Horta fundada por colonos flamengos e os colonos portugueses do arquipélago.
 Praia do Almoxarife; a cabeza de praia dos primeiros colonos en Faial, Almoxarife é unha parroquia costeira na costa leste, situado entre Ponta da Espalamaca e Lomba dos Frades, é coñecida pola súa praia de area negra.
 Pedro Miguel; situada na costa oriental entre Lomba dos Frades e Lomba Grande, os seus 723 habitantes perderon o seu principal lugar de culto (a Igrexa de Nossa Senhora da Ajuda) durante o terremoto de 1998.
 Ribeirinha; situado no val do río da Pedro Miguel Graven e existentes ao longo da zona de fractura do complexo volcánico Ribeirinha ao longo da costa norte-nordés, Riberinha experimentou moitos eventos sísmicos historicamente.
 Salão; a parroquia máis pequena por poboación situada na costa norte de Faial, unha comunidade construída polos colonizadores españois, que foron expulsados tralo fin da Unión Ibérica.
 Cedros; construído nos cantís costeiros da meseta de Cedros ao longo da costa norte, é a parroquia máis antiga de Faial, involucrados na agricultura e a industria leiteira (e a base da cooperativa leiteira C.A.L.F).
 Praia do Norte; unha zona de recente historia volcánica, construído sobre capas de depósitos de cinzas e piroclastos, a parroquia converteuse en "extinta" entre 1672 e 1845, a raíz da erupción do Cabeço do Fogo, que despoblou a parroquia. A emigración tamén se produciu a raíz da erupción do Capelinhos en 1957-1958.
 Capelo; unha parroquia construída ao longo dunha serie lineal de conos volcánicos, que culminaron na erupción de 1957-1958  do Capelinhos fronte á costa occidental. A crise provocou a posta en funcionamento dun programa de inmigración encabezada polo senador John F. Kennedy, que reduciu a poboación de Faial e Capelo.
 Castelo Branco; localización do aeroporto internacional, os seus 1115 habitantes están involucrados nunha mestura de empresas agrícolas e asociados coas industrias primarias e secundarias ao longo da costa sur que inclúe o microclima de Varadouro.
 Feteira; unha parroquia dominada pola agricultura, os habitantes son igualmente ligado ás actividades comerciais en Horta, converténdose nun barrio da cidade máis grande.

Faial viuse afectada por diversos terremotos e eventos sísmicos durante a súa historia poboada. O máis importante foi o terremoto e réplicas que se produciron ao redor do Nadal e Ano Novo de 1759-1760. De natureza similar, o terremoto de 1926, que retumbou a cidade de Horta, a principios de abril, onde se reportaron danos en Flamengos, Ribeirinha e Conceição. Logo, o 31 de agosto ás 8:42, unha nova serie de terremotos causaron oito mortos e edificios en ruínas en Horta, así como as parroquias da Concepción, Praia do Almoxarife (arruinando 220 vivendas), Flamengos, Feteira e Castelo Branco, e a maioría de Salao o Lomba do Pilar. Aproximadamente 4.138 casas e edificios foron parcial ou totalmente danados. Tremores e eventos similares sentíronse en 1957-1958 (erupción Capelinhos), a continuación, en 1963, e de novo en 1973. O terremoto dos Azores do 9 de xullo de 1998, que sacudiu as illas de Faial, Pico e San Jorge as 07:19 (epicentro ao norte-nordeste de Faial) tivo 5.6 na escala de Richter e causou danos ás parroquias de Riberinha, Pedro Miguel, Salão e Cedros e danos máis fortes en Castelo Branco (principalmente Lombega), Flamengos e Praia do Almoxarife. Oito persoas perderon a vida no terremoto e 1.700 quedaron sen fogar.

 Historia 
Durante un período de lendas medievais e as historias non comprobadas de terras místicas,Contáronse moitas historias dos descubrimentos portugueses en relación cos terras das Azores Atlantis, Sete Cidades, terras de São Brandão, as Ilhas Afortundadas, Ilha do Brasil, Antília, Ilhas Azuis, Terras do Bacalhaus, e a misteriosa island of equestrian statue (attribuida a illa do Corvo). a illa de Faial apareceu por primeira vez en 1375-1377 no Atlas Catalão, como Ilha da Ventura ou Insula de La Ventura. Para 1427 tiñan descuberto o que a maioría sospeitara: illas no medio do Atlántico (especificamente as illas de Santa María e San Miguel). Nos anos seguintes non se producirían novos descubrimentos ata que, durante a súa primeira viaxe de exploración (en 1451), o navegador Diogo de Teive explorou a costa de Faial.

Foi o frade humanista Gaspar Frutuoso, que relatou que os primeiros exploradores non atoparon unha illa deserta: un ermitán, que tiña un pequeno rabaño e vivía nunha cova no interior, ocupara a terra.Later, during the settlement phase, colonists from Terceira were known to deposit their herds on the island, returning in the summer while checking their holdings, and regularly communicated with this hermit.  He disappeared into history, as legend goes, when he crossed the canal between Faial and Pico (Saudades da Terra, Vol.VI, Cap.37)

Por 1460, as cartas náuticas referiríanse a esta illa como  Ilha de São Luis. Foi nesta época que Valentim Fernandes da Morávia, un tradutor intelectual alemán residente en Lisboa, contou a primeira historia relacionada co asentamento da illa. Como escribiu, Frei Pedro, confesor da raíña, viaxou coa infanta D. Isabel de Portugal, duquesa de Borgoña, a Flandres, onde coñeceu e desenvolveu unha amizade co nobre Josse van Huerter. Durante as súas conversacións D. Pedro falou con van Huerter das illas e que existían depósitos de prata e estaño (que se supón foron as Ilhas Cassitérides). Van Huerter convenceu a outros 15 homes da rendibilidade dunha empresa no arquipélago.

Ao redor de 1465, Huerter desembarcó por primeira vez en Faial na Praia de Almofariz (agora Praia de Almoxarife). A expedición permaneceu na zona de Lomba dos Frades ao redor dun ano, ata que os seus subministracións esgotáronse. Os seus compatriotas estaban molestos pola falta dos metais preciosos prometidos, e rapidamente van Huerter escapou a Flandres e a corte da duquesa de Borgoña.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 












miniatura|centro|750px|Os arredores da cidade da Horta, costa leste da ilha do Faial.

Faial