Roberto Rossellini

Roberto Gastone Zeffiro Rossellini, nado en Roma o 8 de maio de 1906 e finado na mesma cidade o 3 de xuño de 1977, foi un cineasta italiano. Considérase un dos directores máis importantes do neorrealismo italiano, contribuíndo ó movemento con películas como Roma città aperta.

 Traxectoria 
Nado nunha familia burguesa de Roma, o seu pai construíu o primeiro cine romano (un teatro onde podían mostrarse películas), garantindo a Roberto o pase libre de admisión ilimitado; Roberto comezou a frecuentar o cine a unha idade temperá. Cando o seu pai morreu, el traballou como técnico de son en películas, e por algún tempo puido traballar en varios campos relacionados coa creación de películas, gañando competencia en cada un.

En 1938 virou a súa primeira curtametraxe, Prélude à l'aprés-midi d'un faune, despois da cal asistiu a Goffredo Alessandrini na rodaxe de Luciano Serra pilota, unha das películas italianas da primeira metade de século con máis éxito. En 1940 asistiu a Francesco De Santis en Uomini sul Fondo.

A súa primeira longametraxe, La nave Bianca (1941) é a primeira da chamada "Triloxía Fascista", xunto con Un pilota ritorna (1942) e Uomo dalla Croce (1943). A esta etapa corresponde a súa amizade e cooperación con Federico Fellini e Aldo Fabrizi.

Cando o réxime fascista terminou en 1943, só dous meses despois da liberación de Roma, Rossellini xa estaba preparando Roma, cidade aberta, con Fellini asistindo no guión e Fabrizi no papel do sacerdote), que el mesmo produciu, obtendo a maior parte dos cartos de créditos e préstamos. Este drama foi un éxito inmediato. Rossellini comezou así a súa "Triloxía Neorrealista", cuxa segunda película foi Paisá, camarada, filmada enteiramente con actores non profesionais, e a terceira Alemaña, ano cero (1946), patrocinada por un produtor francés e dirixida no sector francés de Berlín.

Como declarou nunha entrevista, para crear realmente o personaxe que un ten en mente, é necesario para o director establecer unha batalla co actor que normalmente termina someténdose ós desexos do actor. Como non desexo estar malgastando as miñas enerxías nunha batalla coma esta, só uso actores profesionais en contadas ocasións. Díxose que unha das razóns do seu éxito foi o feito de que Rossellini reescribiu os guións segundo os sentimentos e as historias dos seus actores non profesionais. Acentos rexionais, dialectos e vestimentas ven nas súas películas do modo en que verdadeiramente eran.

Logo da súa Triloxía Neorrealista, Rossellini produciu dúas longametraxes que hoxe se clasifican como cine transicional: O amor (con Anna Magnani) e A macchina ammazzacattivi, mostrando realidade e verdade.

En 1948 Rossellini recibe unha carta de Ingrid Bergman onde esta lle propón traballar con el e así comeza unha das máis coñecidas historias de amor no mundo do cine, con Ingrid Bergman e Rossellini no cume da súa popularidade e influencia. Comezaron a traballar xuntos un ano máis tarde en Stromboli terra di Dio (na illa de Stromboli, cuxo volcán entrou en erupción durante a rodaxe), e en 1950 Europa '51. En 1953, Heite querer sempre completa a chamada Triloxía de Ingrid.

Esta relación causou un grande escándalo nalgúns países (Bergman e Rossellini estaban casados antes de coñecerse); o escándalo intensificouse cando comezaron a ter fillos (un dos cales é Isabella Rossellini).

 Filmografía 
 Concerto per Michelangelo  (1977). 
 Beaubourg, centre d'art et de culture Georges Pompidou (1977). 
 Il Messia (1975). 
 Anno uno (1974). 
 Cartesius (1974). 
 L'Età di Cosimo de Medici (1973). 
 Agostino d'Ippona  (1972).
 Blaise Pascal (1972).
 Socrate (1971).
 Intervista a Salvador Allende: La forza e la ragione (1971). 
 Rice University  (1971).
 Da Gerusalemme a Damasco (1970).
 Idea di un'isola  (1967).
 L'Età del ferro (1964).
 Les Carabiniers (1963).
 Ro.Go.Pa.G. (1963).
 Anima nera (1962).
 Vanina Vanini (1961). 
 Torino nei cent'anni (1961). 
 Viva l'Italia! (1961). 
 Era notte a Roma (1960). 
 Il generale della Rovere (1959). 
 A India, vista por Rossellini (1959)
 Giovanna d'Arco al rogo (1954). 
 La Paura (1954). 
 Heite querer sempre (1954).
 Dov'è la libertà...?  (1954)
 Amori di mezzo secolo  (1954)
 Rivalità (1953)
 La Macchina ammazzacattivi (1952)
 Europa '51 (1952). 
 Les Sept péchés capitaux (1951)
 Bellisima (1951). 
 Francesco, giullare di Dio  (1950). 
 Stromboli (1949). 
 L'Invasore (1949). 
 Alemaña, ano cero (1948). 
 O amor (1948). 
 Paisá, camarada (1946). 
 Desiderio (1946).
 Roma, cidade aberta (1945) 
 L'Uomo dalla croce (1943) 
 La Nave bianca (1942) 
 Una Pilota ritorna (1942) 
 Il Ruscello di Ripasottile (1941) 
 Fantasia sottomarina (1940) 
 Il Tacchino prepotente (1939) 
 La Vispa Teresa (1939) 
 Prélude à l'après-midi d'un faune (1937) 
 Dafne (1936)

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 


Categoría:Directores de cinema de Italia
Categoría:Nados en Roma
Categoría:Nados en 1906
Categoría:Finados en 1977