Nuku Hiva

Nuku Hiva é a máis grande das illas Marquesas, na Polinesia Francesa. Está situada no grupo norte do arquipélago.

 Xeografía 
A illa ten unha superficie total de 387 km², e unha altitude máxima de 1.224 m no monte Tekao situado ao noroeste. A parte central da illa é unha planicie elevada chamada Tovi´i. Cara ao leste e o sur ábrese nuns profundos vales que recollen a auga de choiva e na costa forman baías protexidas. As máis notables son Hakaui, Taiohae e Taipivai. En troques, a parte norte e oeste son máis secas, ata o punto que o extremo noroeste denomínase «o deserto». É neste deserto onde está o aeroporto da illa.

A baía de Taiohae é de feito un antigo cráter afundido. A cada lado da entrada hai un illote: o Sentinela Este e o Sentinela Oeste. No fondo da baía atópase a vila de Taiohae, centro administrativo das illas Marquesas que substituíu a Atuona de Hiva Oa como capital. Detrás de Taiohae levántase o monte Muake de 864 metros de altitude. Ao leste da vila destaca a catedral de Nôtre-Dáme.

A illa está dividida en tres comunas asociadas: Taiohae, Taipivai e Hatiheu. A poboación total era de 2.652 habitantes no censo do 2002. As principais actividades económicas son a agricultura, a artesanía e o turismo.

Na vexetación da illa abundan as árbores froiteiras (cocos, bananeiras, mangueiras, papaios, ananases, pomelos, laranxeiras e limoeiros) e as flores (buganvíleas, frangipanes, loureiro, tiares, hibiscos, xasmíns e rosas). Entre os insectos atópanse mosquitos, moscas, cempés, abellas, escorpións non velenosos e os famosos «nonos» de picada desagradable.

O clima é tropical suavizado polos ventos alisios. A temperatura varía entre 25 °C e 34 °C. A estación de choivas é de abril a agosto. 
esquerda|300px|Baía de Taiohae en Nuku Hiva

 Historia 

Os restos arqueolóxicos datan os primeiros establecementos humanos ao redor do ano 150 adC. Entre os séculos XII e XIII edificáronse numerosas construcións de pedra: templos (me'ae), plataformas como base para as cabanas (pa'epa'e), e estatuas antropomorfas (tiki) relacionadas cos moai da illa de Pascua. Debido á orografía da illa, con vales illados e só comunicados por mar, producíanse moitas guerras tribais e os habitantes eran temidos como guerreiros e caníbales. Tradicionalmente os homes tatuábanse completamente o corpo, incluída a cara, dando un aspecto aínda máis feroz.

O primeiro navegante que a descubriu foi o norteamericano Joseph Ingraham, en abril do 1791, que o chamou Federal. Os franceses reclamaron o descubrimento cando chegou Etienne Marchand en xullo do mesmo ano, e chamouna Baux, nome do armador da primeira expedición comercial francesa no Pacífico. Os ingleses acreditaron o descubrimento a Richard Hergest que o ano seguinte bautizouno como Henry Martin. A espléndida protección da rada de Taiohae fixo que acto seguido fose visitada por numerosos barcos comerciais, baleeiros e aventureiros.

En 1804 o ruso Krusenstern fixo a primeira descrición da illa e os seus habitantes. Atopou ao inglés Robarts e ao francés Cabry, que facía seis anos naufragaran nun baleeiro. A piques de ser sacrificados foron salvados a petición da filla do xefe que acabou casando co francés. Isto os enemistóu e, para pór paz, Krusentern retorná ao francés a Europa onde acabou exhibindo as súas tatuaxes nos circos.

En 1813, durante a segunda guerra anglo-americana, o estadounidense David Porter estableceu a súa base de operacións en Nuku Hiva, facendo a guerra de corsario aos barcos ingleses. Coa axuda do inglés Wilson, que se estableceu na illa, constrúe o Forte Madison, nome que tamén deu á illa honrando ao presidente estadounidense James Madison. Os prisioneiros ingleses, coa axuda de Wilson, rebeláronse e conseguiron fuxir da illa. Cando volveu Porter atopou como único sobrevivente ao inglés Peters. Anteriormente Peters xa se escapou da xustiza española e inglesa. Agora, novamente, salvouse de ser sacrificado grazas á filla dun xefe.

En 1842, Jules Dumont d'Urville tomou posesión por Francia. Un espectador da cerimonia foi o norteamericano Herman Melville que acto seguido desertou do seu baleeiro e escondeuse en Taipivai. A vida nun paraíso, pero á vez prisioneiro duns caníbales, describiuno despois na novela Typee, iniciando o xénero romántico da literatura dos Mares do Sur.

A poboación quedou drasticamente reducida debido ás enfermidades importadas, como a vexigas, o consumo de opio introducido polos chineses, e o alcol. Duns 12.000 habitantes que vivían en 1842, só en quedaban 635 en 1934.

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
Nuku Hiva information, with map, from Tahiti Nui Travel
Nuku Hiva information
Presidency of French Polynesia article on Nuku Hiva

Categoría:Illas Marquesas