Trofeo Teresa Herrera

O Trofeo Teresa Herrera é un torneo futbolístico de carácter amigábel que ten lugar cada ano na cidade da Coruña, desde 1946. Dispútase dende os seus inicios no estadio de Riazor, sendo organizado primeiro polo Concello da Coruña e dende o ano 2000 polo Deportivo da Coruña.

É o torneo amigábel de fútbol que máis edicións leva celebradas no mundo de xeito ininterrompido (79) e está considerado como un dos máis prestixiosos debido á máxima categoría que teñen os equipos que participaron na súa historia. Dende a edición inicial que gañou o Athletic Club de Zarra, pasaron polo torneo entre outros o Santos de Pelé, o Botafogo de Garrincha, o Benfica de Eusébio, o Real Madrid de Amancio e Gento (ademais do de Butragueño, o dos "galácticos" ou o de Cristiano Ronaldo), o Bayern de Múnic de Beckenbauer e Müller, o Ferencvárosi de Flórián Albert, o Estrela Vermella de Džajić, o Ajax de Cruyff e Neeskens, o Mönchengladbach de Heynckes, o Fluminense de Rivellino, o Dynamo de Kíiv de Oleg Blokhin, o PSV de Koeman, o FC Barcelona de Stoichkov e Laudrup, a Sampdoria de Mancini, a Juventus de Zidane e Del Piero, o Boca Juniors de Riquelme e Palermo, ou o Milan de Cafu, Gattuso e Pirlo.

O Deportivo da Coruña non participou ata a décima edición e só o fixo en dez ocasións nos corenta primeiros anos do torneo, debido a que se buscaban equipos con máis prestixio internacional. Nos anos 90, inicio da mellor época do club, o Deportivo pasou a ser un fixo do torneo todos os anos, e acabou por converterse no equipo con máis títulos, superando ao Real Madrid.

Nos seus comezos o torneo xurdiu como unha idea para recadar fondos para os hospitais da cidade, motivo polo que leva o nome de Teresa Herrera, unha filántropa coruñesa que a finais do século XVIII doou os seus bens para a construción dun hospital público. Desde a súa primeira edición en 1946, houbo edicións do trofeo con dous, tres e catro equipos. Os partidos xóganse habitualmente no mes de agosto, formando parte do programa de festas da Coruña, aínda que non sempre é así. Durante décadas o torneo tivo unha grande afluencia de público, enchendo en numerosas ocasións o estadio de Riazor. Nos días da final, no que habitualmente se disputaban dous partidos consecutivos, as bancadas convertíanse nunha especie de festa gastronómica, con empanadas, embutidos, viño e todo tipo de alimentos.

Dende 2013 dispútase tamén o Trofeo Teresa Herrera Feminino.

 Historia 

 Década de 1940: As orixes 
O torneo naceu en 1946 baixo o amparo do Concello da Coruña e a Xunta Local de Beneficencia, co obxectivo de recadar fondos para os hospitais da cidade nunha época de penurias. O seu ideólogo foi Cristino Álvarez, concelleiro de beneficencia, que lle  presentou a súa idea ao alcalde Eduardo Ozores, e este aceptouna. Os equipos elixidos para a disputa da primeira edición foron o Sevilla FC, campión de liga na tempada 1945/46, e o Athletic de Bilbao, campión da Copa do Xeneralísimo de 1945. O Sevilla cobrou unhas 45.000 pesetas pola súa participación e o Athletic unhas 40.000, mentres que o custo do trofeo que se puxo en xogo foi doutras 40.000 pesetas. Os prezos das entradas oscilaron entre as 7 pesetas da localidade máis barata ata as 26 da máis cara, e o estadio de Riazor, inaugurado menos de dous anos antes, rexistrou entre 20.000 e 25.000 espectadores segundo as crónicas da época. Telmo Zarra anotou o primeiro gol do torneo no minuto 13 de xogo tras unha asistencia de José Luis Panizo, e aínda que o dianteiro biscaíño marcou aínda un segundo gol, non foi suficiente para contrarrestar os tres goles sevillistas, obra de Araujo, Arza e Doménech, polo que o primeiro trofeo acabou sendo para o equipo adestrado polo galego Ramón Encinas.

O primeiro equipo internacional chegou na segunda edición do torneo, en 1947, na que repetiu participación o Athletic de Bilbao, enfrontándose esta vez ao Vasco da Gama brasileiro, que gañara o Campionato Carioca en 1945 e que gañaría tamén o dese ano. A pesar de contar con numerosos xogadores da selección brasileira ou que formarían parte dela nos seguintes anos como Augusto, Alfredo II, Ely, Friaça, Maneca, Lelé, Chico ou o célebre porteiro Barbosa, o Vasco non puido co Athletic, que gañou o trofeo con tres tantos anotados na primeira media hora de partido, obra de Gaínza, Iraragorri e Iriondo.

O éxito desa segunda edición, cun Riazor ateigado con preto de 40.000 espectadores, propiciou que se seguise convidando a equipos estranxeiros, ocorrendo isto en case todas as edicións das seguintes décadas. Así, o FC Barcelona de César e o Real Madrid de Miguel Muñoz e Pahiño conquistaron as seguintes dúas edicións fronte ao FC Porto e o Racing de París respectivamente.

 Década de 1950: Consolidación 
En xuño de 1950 a Lazio de Puccinelli e Flamini foi o primeiro equipo estranxeiro en conquistar o trofeo, tras derrotar por 3-1 con goles de Magrini, Sentimenti III e Alzani a un Atlético de Madrid campión de liga que xogou reforzado con varios futbolistas emprestados como César, Babot e Rafael Lesmes, debido á ausencia de varios dos seus xogadores por mor da disputa da Copa do Mundo do Brasil. O torneo recadou unha cifra récord de 540.000 pesetas. O FC Barcelona foi o primeiro en gañar un segundo trofeo, tras derrotar en 1951 por 4-2 ao Young Boys suízo, con dous goles de Kubala, un de César e outro de Cheché Martín, o primeiro galego e o primeiro coruñés en marcar un gol no torneo.

Nas seguintes dúas edicións os equipos foráneos convidados foron dous franceses: o Olympique de Roubaix-Tourcoing, que caeu derrotado contra o Valencia, e o hoxe desaparecido Toulouse FC, que recibiu a maior goleada da historia do torneo por parte do Real Madrid, 8-1, con catro goles de Olsen, dous de Britos, un de Atienza e outro de Pérez Payá. O Sevilla de Helenio Herrera conquistou o trofeo en 1954, tras derrotar por 3-2 ao Helsingborgs, subcampión da liga sueca.

En 1955 o trofeo ía disputarse por primeira vez en agosto, enfrontando ao Stade de Reims, campión francés, co Athletic de Bilbao. Con todo, pouco antes do partido anunciouse que o Stade de Reims non podía viaxar por non ter xogadores suficientes, contando con numerosas ausencias como as de Raymond Kopa, sendo substituído entón o club francés polo Deportivo da Coruña. A pesar de que o concello da Coruña recorreu ao Deportivo por non poder conseguir a participación de ningún outro club de máis categoría, o torneo foi todo un éxito e o club galego acabou levando o trofeo na súa primeira participación, no que a prensa da época definiu como un dos días máis memorábeis da historia do fútbol coruñés. O Athletic, que co checoslovaco Ferdinand Daučík no banco viña de gañar a Copa do Xeneralísimo, e que gañaría ese ano liga e Copa, adiantouse no minuto 41 por mediación de Artetxe, cun disparo que golpeou nas costas de Manín antes de entrar na portería defendida por Otero. Aos poucos minutos de comezar a segunda parte logrou o empate o histórico Pahiño, que marcou aínda dous goles máis que foron anulados. Co tempo cumprido e o empate no marcador xogouse unha prórroga ao final da cal o partido aínda seguía 1-1, polo que se engadiu máis tempo extra que remataría cando un dos equipos marcase. Finalmente, no minuto 130 de partido, Pahiño bateu de novo a Carmelo Cedrún para darlle ao Deportivo o seu primeiro título.

Trala edición de 1954 na que o Atlético de Madrid bateu ao FC Köln por 4-1, tomaron o protagonismo os equipos de América do Sur, participando en tres anos cinco equipos deste subcontinente, catro deles do Brasil. Así, na edición de 1957 reeditouse o partido de 1947 entre o Vasco da Gama e o Athletic de Bilbao, desquitándose o equipo brasileiro daquela derrota cunha contundente vitoria por 4-2, cun gol de Laerte III e un triplete de Walter Marciano. Ao ano seguinte disputouse a primeira edición sen equipos españois, enfrontándose o Nacional de Montevideo contra o Flamengo de Río de Xaneiro, gañando o equipo uruguaio por 2-1 con goles de Héctor Núñez e Guillermo Escalada.

En 1959 disputouse unha histórica edición que enfrontou ao Santos de Pelé co Botafogo de Garrincha. O Santos chegaba á Coruña como líder do Campionato Paulista, que acabaría gañando uns meses despois coa escandalosa cifra de 143 goles, 58 deles de Pelé. Pola súa banda o Botafogo viña de facer un gran Campionato Carioca en 1958, quedando empatado na primeira posición co Flamengo e o Vasco da Gama, sendo necesarios dous torneos triangulares de desempate ata que o título se decidiu a favor do Vasco no que foi chamado o "Super Super Campionato". Os 40.000 espectadores que ateigaron Riazor naquel Teresa Herrera viron sobre o terreo de xogo a 7 campións do mundo, membros da selección brasileira que viña de gañar o Mundial de Suecia o ano anterior: Pelé, Zito e Pepe polo Santos e Garrincha, Didi, Nilton Santos e Mário Zagallo polo Botafogo. O histórico extremo esquerdo santista Pepe, que pisaba por primeira vez Galicia, terra dos seus pais, abriu o marcador antes do descanso e marcou un segundo tanto na segunda parte, na que tamén anotaron os seus compañeiros Coutinho e Pelé, que contaba con só 17 anos e que foi a gran figura do partido. O partido rematou 4-1 para o equipo adestrado por Lula, tamén fillo de galegos, que sumou así un novo título ao seu longo palmarés.

 Década de 1960: Primeiros cuadrangulares 
O Sevilla gañou en 1960 o seu terceiro título fronte ao Newcastle, o primeiro club inglés en disputar o torneo, e ao ano seguinte o Sporting de Lisboa derrotou ao campión francés, o Stade de Reims. En 1962 os organizadores convidaron por segunda vez ao Deportivo da Coruña, para enfrontarse ao poderoso Benfica de Eusébio e Mário Coluna, que viña de conquistar dúas Copas de Europa consecutivas. Nun Riazor cheo, o Deportivo despregou un gran xogo, vencendo ao equipo portugués por 4-2 con goles de Montalvo, Veloso, Ruiz e Jaime Blanco. Ao ano seguinte participou por terceira vez o Vasco da Gama, sendo derrotado polo Mónaco, campión da liga e a copa francesas, con tres goles do francés André Hess.

En 1964 participaron por primeira vez catro equipos, disputándose o torneo en tres días con formato de semifinais e final. Ademais os encontros xogáronse de noite, utilizando por primeira vez en partidos de fútbol a iluminación artificial de Riazor, que fora inaugurada uns días antes nos Mundiais Militares de Atletismo. Na primeira semifinal o Deportivo derrotou por 2-0 ao FC Porto, mentres que na segunda o Sporting de Lisboa deixou fóra á Roma. Na final o Deportivo goleou por 4-0 ao vixente campión da Recopa de Europa e o capitán Veloso, autor de tres goles, dous deles na final, recolleu das mans de Francisco Franco o terceiro título do club coruñés.
esquerda|miniatura|Trofeo ao subcampión da edición de 1969 (Museo do Club Nacional).
As seguintes dúas edicións disputáronse de novo a partido único. En 1965 o Atlético de Madrid campión de Copa derrotou por 2-1 ao Vitória de Setúbal, campión da Copa portuguesa, cun gol de Luis Aragonés e outro do ecuatoguineano Miguel Jones. Ao ano seguinte o Real Madrid de Amancio, que viña de gañar a súa sexta Copa de Europa, derrotou por 2-0 ao Deportivo acabado de ascender a Primeira, cun gol de Grosso e outro do ex deportivista Veloso.

En 1967 a organización do torneo correu a cargo do presidente do Deportivo, Antonio González, que volveu presentar un formato de catro equipos, sendo por primeira vez na historia do trofeo, todos os clubs galegos. Así, os contendentes foron o Pontevedra adestrado por Héctor Rial, único equipo galego en Primeira División, e os tres clubs galegos de Segunda: Deportivo, Celta e Racing de Ferrol. Na primeira semifinal o Celta eliminou ao Pontevedra na prórroga mentres que na segunda o Racing acabou co Deportivo na quenda de penaltis, despois de que unha prórroga de 30 minutos e outra de 10 non servisen para desfacer o empate a dous goles. Finalmente o Racing de Ferrol de Satur Grech derrotou por 3-0 ao Celta no derradeiro partido, con goles de Ledo, Arroyo e Varillas, levantando o trofeo na súa única participación.

Tras o fracaso da edición de 1968 na que o Vitória de Setúbal se impuxo ao Rapid Viena ante só 6000 espectadores o torneo volveu alzar o voo ao ano seguinte, disputándose por terceira vez con catro equipos e por primeira vez coa mediación de Fernando Torcal, que sería clave no éxito do torneo na seguinte década. O favorito era o Bayern de Múnic de Beckenbauer e Müller, campión ese ano de liga e copa no seu país, pero o equipo alemán rematou o torneo na derradeira posición tras perder nas semifinais co Nacional de Montevideo, o cal logo caeu á súa vez derrotado na final contra o Deportivo, que viña de eliminar na outra semifinal ao Olympic Charleroi belga cun gol na prórroga de Luis Suárez, xogador do Inter de Milán e reforzo estrela do equipo coruñés.

 Década de 1970: Vitorias de Peñarol e irrupción de Juanito 
A década de 1970 comezou cos triunfos do Ferencvárosi e o Estrela Vermella de Belgrado, os dous primeiros equipos de países socialistas que participaban no torneo. Foron tamén os dous primeiros en gañar o trofeo xa co característico deseño no que se reproduce a Torre de Hércules. O equipo húngaro, liderado polo "emperador" Flórián Albert gañou en 1970 a primeira edición decidida na quenda de penaltis, derrotando ao San Lorenzo de Almagro que gañara a liga arxentina un ano e medio antes e no que xogaban futbolistas como Cocco, Fischer ou o galego Ameijenda. Ao ano seguinte o trofeo disputouse entre o Deportivo da Coruña e o Estrela Vermella, campión da liga iugoslava en 1968, 1969 e 1970 e considerado un dos mellores equipos de Europa. Os homes de Arsenio non puideron co equipo serbio que lle marcou tres goles a Seoane, o primeiro deles obra da grande estrela do equipo, Dragan Džajić.
miniatura|Teresa Herrera 1977, gañado por Fluminense.
Tras unha edición con tres equipos que gañou o FC Barcelona adestrado por Rinus Michels, en 1973 o torneo disputouse con catro equipos, formato que sería o usado en todas as edicións das seguintes décadas. A grande atracción do trofeo de 1973 era o Ajax, campión da última liga neerlandesa e das tres últimas Copas de Europa. Completaban o cartel o Atlético de Madrid, campión da liga española, e os equipos dominadores nos últimos anos das ligas húngara e checoslovaca, o Újpest Dózsa e o Spartak Trnava. A pesar de que o favorito era o conxunto neerlandés, no que xogaban estrelas como Cruyff e Neeskens, estes caeron goleados 5-3 fronte ao Spartak Trnava liderado no campo por Jozef Adamec, e finalmente acabaron na derradeira posición do torneo despois de perder tamén cos húngaros. A final gañouna o Atlético de Madrid adestrado polo arxentino de orixe galega Juan Carlos Lorenzo, precisando dúas prórrogas para superar aos checoslovacos con goles de Javier Irureta e Gárate, o último deles no minuto 137 de partido. Ese ano comezou a entregarse tamén o trofeo ao mellor xogador do torneo, que foi parar na súa primeira edición ao húngaro Ferenc Bene.

Cruyff e Neeskens volveron a Riazor ao ano seguinte, esta vez nas filas do FC Barcelona. Peñarol foi o seu rival na primeira semifinal, na que tras unha lea Cruyff e Hugo Fernández foron expulsados. O equipo uruguaio, liderado por Fernando Morena, acabou por gañar ese partido e tamén a final, onde derrotaron ao Borussia Mönchengladbach despois de remontar os dous goles iniciais de Jupp Heynckes. Os charrúas volveron ao ano seguinte e, nunha final considerada como unha das mellores da historia do torneo, venceron na quenda de penaltis ao Cruzeiro de Nelinho e Palhinha, sendo o primeiro equipo en levar dous trofeos consecutivos.

Os anos que van de 1976 a 1980 están marcados pola participación en todos eles do Real Madrid, que logrou conquistar catro das cinco edicións. Na primeira delas debutou cos brancos o danés Henning Jensen, sendo elixido mellor xogador do torneo ao remate do mesmo. O Real Madrid derrotou nas semifinais ao bicampión Peñarol e na final ao Cruzeiro, despois de que fose expulsado o astro do equipo brasileiro, Jairzinho. En 1977 o Real Madrid caeu fronte ao Dukla Praha, campión checoslovaco, e o trofeo foi para o Fluminense, que goleou 4-1 na final aos checoslovacos con goles de Luiz Carlos Tatu, Zezé, Marinho Chagas e o arxentino de orixe galega Narciso Doval. O Real Madrid, con futbolistas como Camacho, Del Bosque ou Santillana, gañou as seguintes tres edicións, vencendo na final da primeira delas ao Flamengo, e nas dúas seguintes ao Sporting de Xixón de Quini e Manuel Jiménez. O dianteiro madridista Juanito, elixido mellor xogador en 1977, marcou oito goles durante eses anos, colocándose como o máximo goleador da historia do torneo.

 Década de 1980: De Blokhin a Quique Setién 
O Dynamo de Kíiv, único equipo soviético na historia do torneo, gañou as edicións de 1981 e 1982, tendo como máxima figura a Oleg Blokhin, galardoado co Balón de Ouro uns anos antes e autor de tres goles en Riazor. O equipo adestrado por Valerii Lobanovskyi derrotou na final de 1981 ao Atlético de Madrid e na do ano seguinte ao FC Barcelona, o cal recibiu grandes apupos do público coruñés por non aliñar no campo á súa recente fichaxe estrela, Diego Armando Maradona. A continuación triunfaron o Athletic de Bilbao, que venceu na final a Peñarol, e a Roma, que gañou o seu único título ao superar na quenda de penaltis ao Vasco da Gama de Roberto Dinamite. O Atlético de Madrid fíxose co torneo nos dous anos seguintes, con Luis Aragonés no banco e con futbolistas como Julio Salinas, Quique Setién ou o galego Tomás. Na final de 1985 derrotou ao Porto de Fernando Gomes e Paulo Futre e na seguinte ao Santos de Rodolfo Rodríguez e Dunga. Quique Setién foi elixido mellor xogador nas dúas ocasións.
esquerda|miniatura|Teresa Herrera de 1987 gañado polo Benfica.
En 1987 o Deportivo da Coruña venceu ao Sporting de Xixón e meteuse na final, cousa que aínda non conseguía dende que o torneo se pasara a disputar entre catro equipos. Enfrontouse ao Benfica nunha intensa final con prórroga e tres expulsados, sendo o triunfo final para os portugueses na quenda de penaltis. Foi ademais o derradeiro partido do defensa branquiazul Javier Sagarzazu, que faleceu subitamente só uns días despois.

En 1988 o PSV Eindhoven viña de gañar todos os títulos (liga, Copa e Copa de Europa) e tras eliminar á Real Sociedad plantouse na final fronte ao Atlético de Madrid, que goleou na outra semifinal ao Liverpool por 5-1 cun hat-trick do brasileiro Baltazar. Orejuela marcou un gol para os madrileños, que foi igualado case ao final do partido por Stan Valckx. Xa na prórroga dous goles de Ronald Koeman e Gerald Vanenburg converteron o PSV de Guus Hiddink no único equipo neerlandés cun Teresa Herrera nas vitrinas. Estes volveron ao ano seguinte pero caeron eliminados nas semifinais fronte ao Bayern de Múnic adestrado por Heynckes. Na outra semifinal o Real Madrid non puido co Steaua de Bucarest, subcampión da última Copa de Europa. Os romaneses, liderados no campo por Gheorghe Hagi xogaron a final contra o Bayern, sendo a vitoria para os alemáns por 4-1.

 Década de 1990: Aparición do Súper Dépor 
miniatura|Teresa Herrera de 1996 gañado polo Botafogo.
A partir de 1990 o Deportivo da Coruña participou en todas as edicións do trofeo, despois de ter estado presente só en 4 ocasións nos últimos 17 anos. Fran foi o mellor futbolista dese torneo de 1990, pero o equipo de Arsenio caeu nas semifinais contra o FC Barcelona, no que militaban entón varios futbolistas que xa disputaran o torneo con outros equipos, como Zubizarreta, Koeman ou Salinas. O Benfica deixou fóra ao Bayern de Múnic e xogou a final contra o Barça, sendo a vitoria final para o equipo de Cruyff por 2 goles a 0, obra de Txiki Begiristain e Goikoetxea. Ao ano seguinte o Real Madrid de Radomir Antić caeu na primeira semifinal ante o FC Porto de Carlos Alberto Silva, mentres que na segunda o Deportivo, que acababa de lograr o ascenso a Primeira case dúas décadas despois, eliminou cun xogo de contención e un solitario gol de Luis López Rekarte ao Ajax de Leo Beenhakker, no que xogaban futbolistas como Frank de Boer e Dennis Bergkamp. Na final os xogadores do equipo galego non conseguiron bater a Vítor Baía e un gol de Aloísio no desconto fixo que o trofeo da torre marchase para o Porto.

En 1992 o Barcelona, flamante campión de Europa, volveu chegar á final despois de deixar fóra ao Deportivo, mentres que o Peñarol caeu fronte ao São Paulo, que viña de gañar o campionato brasileiro, o campionato paulista e a Copa Libertadores. Cando só transcorreran un par de minutos da final, o Barcelona adiantouse cun gol de Salinas, pero este foi igualado antes dos dez minutos polo brasileiro Müller. Na segunda parte o equipo paulista culminou a remontada cun gol de Mauricinho e tras a expulsión de Zubizarreta, sentenciou con dous goles máis de Raí. O Barcelona-São Paulo reeditouse uns meses despois na Copa Intercontinental, de novo con vitoria suramericana, e en agosto de 1993 ambos equipos volveron alcanzar a final do Teresa Herrera. O Barcelona fíxoo deixando atrás de novo ao Deportivo, mentres que o São Paulo venceu nun brusco partido con catro expulsados á Lazio adestrada por Dino Zoff. Na gran final o Barcelona conseguiu vencer finalmente ao equipo de Telê Santana cun gol doutro brasileiro, Romário.

En 1994 volveu o Real Madrid, e comezou a competición eliminado á Sampdoria de Sven-Göran Eriksson con dous goles de Zamorano e Laudrup. Na segunda xornada o Deportivo de Arsenio desfíxose do Porto con dous goles de José Luis Ribera e Julio Salinas. Na final o equipo branco conseguiu a vitoria pola mínima a pesar da expulsión de Luis Enrique e do bo xogo de Fran, que levou para a súa casa por terceira vez o trofeo ao mellor xogador do torneo. A final do ano seguinte, a do 50º aniversario, tivo os mesmos dous protagonistas, unha semana antes de que se enfrontasen outras dúas veces na Supercopa de España. O Deportivo accedeu tras vencer ao Flamengo por 3-0 con dous goles de Bebeto e un de Manjarín, mentres que o Madrid gañou 2-0 ao Benfica, con goles anotados por Amavisca e Raúl. Na gran final, a boa actuación do porteiro Canales e dous goles do ruso Radchenko e de Bebeto permitiron ao equipo galego levar para as súas vitrinas o valioso trofeo, unha edición especial en prata e ouro deseñada por Eladio Muiños para conmemorar o medio século do torneo. Os branquiazuis levaban 26 anos sen gañar o trofeo.
esquerda|miniatura|Teresa Herrera de 1999 gañado polo Celta de Vigo.
A edición de 1996 reuniu na Coruña ademais do Deportivo, aos dous últimos campións de Europa (Ajax e Juventus) e ao campión brasileiro (Botafogo). Na primeira semifinal o Deportivo enfrontouse ao Botafogo, que volvía ao torneo 37 anos despois da edición que perderan fronte ao Santos de Pelé. Aínda que os coruñeses se adiantaron cedo cun gol de Txiki Begiristain de penalti, non puideron evitar a remontada dos cariocas, con tantos de Bentinho e Túlio Maravilha. Na outra semifinal a Juventus de Lippi, na que destacaba un medio do campo con Conte, Zidane e Deschamps, pasou por riba do Ajax de Van Gaal cun contundente 6-0, con goles de Alessandro Del Piero, Amoruso, Di Livio e un triplete de Padovano. Ao día seguinte, cando Juventus e Botafogo saltaron ao céspede de Riazor o árbitro obrigou aos brasileiros, que actuaban como locais, a cambiar de camisetas, pois tiñan as mesmas cores que as do equipo italiano. Dado que viaxaran só co primeiro equipamento tiveron que vestir as camisetas branquiazuis do Deportivo, feito que motivou que os afeccionados de Riazor animasen ao Botafogo durante todo o partido. O partido foi dunha alta intensidade, con leas, nove cartóns amarelos, catro vermellos, oito goles, prórroga e quenda de penaltis. O tempo regulamentario acabou con 4-4 no marcador, sendo os goleadores da Juve Vieri e por tres veces Amoruso, mentres que polos brasileiros anotaron Túlio Maravilha (2), França e Ferrara en propia porta. Nos penaltis os italianos non estiveron atinados e erraron todos os lanzamentos, polo que o trofeo marchou para Río de Xaneiro, sendo o Botafogo o quinto e último equipo brasileiro en gañar o Teresa Herrera.

En 1997 o trofeo quedou na Coruña, despois de que un Deportivo con ata 5 brasileiros no campo (Mauro Silva, Donato, Djalminha, Rivaldo e Luizão) ademais do propio adestrador Carlos Alberto Silva, golease 4-0 ao Vasco da Gama e vencese na final ao PSV, campión neerlandés, nunha quenda de penaltis na que o porteiro portugués Nuno foi o heroe parando dous dos lanzamentos. Dita edición do Teresa Herrera estivo marcada pola polémica fichaxe polo FC Barcelona de Rivaldo, e foron os dous únicos partidos nos que o brasileiro coincidiu no Deportivo co seu compatriota Djalminha, que facía o seu debut en Riazor e que foi elixido mellor xogador do torneo.

O Deportivo venceu tamén en 1998, xa con Javier Irureta no banco, gañando ambos partidos por 2-0, o primeiro deles contra o Atlético de Madrid de Arrigo Sacchi e o segundo contra a Lazio. Ao ano seguinte o Celta de Vigo rexistrou a súa segunda participación, producíndose no primeiro partido unha nova edición do derbi co Deportivo. O triunfo no derbi foi para os vigueses por 1-3, con goles de Kaviedes, Tomás e Juanfran, e estes gañaron tamén a final superando pola mínima ao Boca Juniors de Riquelme e Palermo.

 Década de 2000: Decaemento 
Co comezo do século XXI o Teresa Herrera sufriu un pronunciado decaemento tanto no nivel dos equipos participantes como no número de asistentes ao estadio de Riazor, un efecto que xa comezara a sufrirse na década anterior e que atravesaron tamén na mesma época outros torneos estivais como o Ramón de Carranza ou o Colombino. No ano 2000, cando o torneo levaba varios anos sendo deficitario, o concello da Coruña encabezado por Paco Vázquez transferiulle a organización ao Deportivo, como parte do convenio que club e concello asinaron sobre o uso do Estadio Municipal de Riazor. Nos seguintes anos o presidente branquiazul, Augusto César Lendoiro, incluíu a participación no torneo como condición para os equipos cos que negociaba traspasos e cesións de diversos futbolistas. Deste xeito disputaron o torneo entre outros Cruz Azul, América e Nacional como contrapartida polas sucesivas cesións de Sebastián Abreu, o Atlético de Madrid por Emerson e Jesús Muñoz, ou o Peñarol por Pandiani. Ata 2009 o formato continuou sendo de catro equipos coas excepcións dos anos 2000 e 2005, con partido único e triangular respectivamente. A asistencia ao estadio caeu especialmente a partir do ano 2003, superando dende entón en poucas ocasións os 15.000 espectadores e chegando a haber nalgún partido menos de 1000 afeccionados.
miniatura|Instantánea do Deportivo-Atlético de Madrid de 2012.
Deportivamente, o club anfitrión exerceu un dominio absoluto dende 2000 a 2008, gañando nove trofeos consecutivos e superando amplamente en número de títulos ao Real Madrid, ata entón o equipo máis laureado. Destacaron as vitorias do ano 2000, fronte á Lazio campioa de liga e Copa; a de 2001, derrotando na final con goles de Makaay e Diego Tristán ao Real Madrid de Vicente del Bosque, que tiña como máximas figuras a Figo e Zidane; a de 2006, cun 3-1 ao Milan de Ancelotti; ou a de 2007, de novo contra o Real Madrid, xa con Bernd Schuster como adestrador. No 2005 o trofeo xogouse a modo de triangular e os equipos convidados foron Nacional e Peñarol. Estes disputaron na segunda xornada en Riazor a única edición do Clásico do fútbol uruguaio xogada fóra do continente americano, sendo a vitoria para o Nacional, adestrado por Martín  Lasarte e onde xogaba un novísimo Luis Suárez.

En 2009 volveuse ao formato de partido único e o Atlético de Madrid acabou coa xeira de triunfos deportivistas cunha vitoria na quenda de penaltis despois de rematar con empate a un gol.

 Década de 2010 
esquerda|miniatura|Teresa Herrera de 2014 no Museo do Mar de Galicia
Despois de perder en tres quendas de penaltis consecutivas ante Atlético de Madrid, Newcastle e Sevilla entre 2009 e 2011, o Deportivo volveu levantar un trofeo en 2012, nunha nova quenda de penaltis fronte ao Atlético do Cholo Simeone. En 2013 volveu ao Teresa Herrera Carlo Ancelotti, esta vez como técnico dun Real Madrid no que brillaba Cristiano Ronaldo. O equipo galego non conseguiu bater a Iker Casillas, mentres que o gardameta arxentino do Deportivo, Germán Lux, encaixou goles de Casemiro, Morata e dous do Kaká do Real Madrid (había outro Kaká xogando no equipo rival). Foi o noveno e último título dos brancos e a edición con máis público da década.

En 2014 volveuse xogar unha edición do Teresa Herrera con catro equipos, sendo estes ademais do anfitrión, o Sporting de Xixón, o Sporting de Lisboa e o Nacional de Montevideo. O Deportivo desfíxose en semifinais do Nacional, batendo tres veces a meta uruguaia defendida por Munúa (con dous goles de Fariña e un de Toché), e na final derrotou pola mínima ao conxunto asturiano do Sporting. O Deportivo gañou o trofeo nos seguintes dous anos, fronte a Sporting de Braga e Sevilla. Para 2017 o equipo convidado foi o West Brom, que volvía ao trofeo 38 anos despois. No equipo destacaban xogadores como o porteiro Ben Foster, o venezolano Salomón Rondón ou o internacional inglés de orixe coruñés Jay Rodriguez. O equipo inglés quedou con 10 na primeira parte pola expulsión de Livermore, e o Deportivo conquistou o seu 20º trofeo con dous goles de Bruno Gama e Borja Valle.

En 2018 o Athletic de Berizzo gañou o terceiro Teresa Herrera para o club vasco. O partido decidiuse nos penaltis despois de rematar con empate a dous, con goles de Christian Santos e Saúl por parte coruñesa e de Iñigo Córdoba e Aritz Aduriz por parte bilbaína. Ao ano seguinte a torre quedou na Coruña, tras vencer o Deportivo cun solitario gol de Eneko Bóveda ao Betis, debutante no torneo.

 Década de 2020 
miniatura|Os xogadores do Deportivo Fabricio, Cani, Juan Domínguez e Bergantiños carrexando o trofeo de 2015.
En 2020 a pandemia de COVID-19 paralizou as competicións deportivas en case todo o mundo e cando estas regresaron fixérono a porta pechada ou con importantes restricións de público. Con esta situación e cos problemas do Deportivo, afundido en Segunda División B, parecía que o ano remataría sen Teresa Herrera, pero en decembro anunciouse que a 75ª edición do torneo se celebraría o día 20 entre o Deportivo e un combinado de xogadores do fútbol modesto coruñés. Limitouse a asistencia a 1000 espectadores e toda a recadación, así como o diñeiro que se investía habitualmente na fabricación do trofeo que non se entregou esta vez, foi destinada a obras benéficas. O seleccionador do combinado, Javier Bardanca, escolleu 22 xogadores de 13 equipos, sendo o Silva SD o que máis futbolistas achegou (6), entre eles Rubén Rivera, que xa disputara o torneo 15 anos antes nas filas do Deportivo. O combinado non puido facer nada contra o equipo de Fernando Vázquez, que gañou por seis goles a cero, tantos anotados por Rui Costa (2), Manu Mosquera (2), Lara e Celso Borges.

Na edición de 2021 o rival do Deportivo foi a Ponferradina de Segunda División, que se estreou no decano dos torneos de verán levando o título a Ponferrada tras imporse en Riazor por 1-2. Xa en 2022, o Deportivo recibiu o Metalist Kharkiv, vencendo por 4-2 nun partido que provocou protestas entre un sector da afección branzuiazul (entre eles os Riazor Blues, que se negaron a asistir ao estadio) polo carácter neonazi dos ultras do equipo ucraíno.

A edición de 2023 volveu contar cun club brasileiro, despois de 24 anos sen presenza de representantes do país suramericano. Enfrontou ao Deportivo co Red Bull Bragantino II, filial do Bragantino, e o torneo serviu como homenaxe para varias figuras destacadas do club coruñés. Nos momentos previos ao partido foron homenaxeados os exfutbolistas brasileiros Bebeto e Mauro Silva e a continuación gardouse un minuto de silencio polo falecemento de Luis Suárez. Durante o partido rendéuselle tamén unha homenaxe ao capitán Álex Bergantiños, que vestiu por última vez a camiseta do Deportivo despois de 21 anos ao servizo do club. 

 Formato 
O formato de competición foi variando co paso das décadas, disputándose como un torneo de partido único durante as primeiras 18 edicións. Nos seguintes anos combináronse edicións con dous e catro equipos ata que se instaurou plenamente o sistema de catro equipos, con semifinais, final e final de consolación, que estivo vixente ininterrompidamente entre 1973 e 1999. Durante as seguintes edicións producíronse de novo constantes cambios de formato, incluíndo triangulares, e dende 2015 dispútase só a partido único.

En 2013, co auxe do fútbol feminino, creouse tamén o Trofeo Teresa Herrera Feminino, xogado a partido único.

 Trofeo 
Unha das características que lle deron sona ao torneo foi a espectacularidade do trofeo entregado ao equipo vencedor, chamando a atención o seu gran tamaño e valor. O trofeo foi construído dende a súa primeira edición por ourives composteláns nos talleres da xoiería Malde. Durante o seu primeiro cuarto de século de historia o seu deseñador era o coruñés Rafael Barros. Tratábase dun trofeo con forma de copa, de máis dun metro de altura, levaba ouro, prata e esmaltes, e os escudos dos equipos participantes. As copas foron sendo máis grandes e pesadas cos anos; deste xeito mentres que a de 1950 pesaba 23 quilos, a de 1962 pesaba 30, a de 1977 alcanzaba xa os 40 e a de 1996 os 45.

A partir da edición de 1970, na que cumpría 25 anos, o trofeo mudou de deseño e pasou a ser unha representación da Torre de Hércules, símbolo da cidade. O trofeo máis valioso foi o que se puxo en xogo no 50º aniversario (1995), deseñado por Eladio Muiños, e que combinaba ámbalas dúas formas, copa e torre. Na súa elaboración usáronse 7 quilogramos e medio de ouro e 33 de prata.

 Edicións 
NºAnoCampiónFinalEn pequeno, resultado da quenda de penaltis.Subcampión3º4ºI1946 Sevilla 3−2 Athletic ClubII1947 Athletic Club 3−2 Vasco da GamaIII1948 Barcelona 2−1 FC PortoIV1949 Real Madrid 2−1 Racing de ParísV1950 Lazio 3−1 Atlético de MadridVI1951 Barcelona 4−2 Young BoysVII1952 Valencia 2−1 Olympique de RoubaixVIII1953 Real Madrid 8−1 Toulouse FCIX1954 Sevilla 3−2 HelsingborgsX1955 Deportivo da Coruña 2−1 Athletic ClubXI1956 Atlético de Madrid 4−1 KölnXII1957 Vasco da Gama 4−2 Athletic ClubXIII1958 Nacional de Montevideo 2−1 FlamengoXIV1959 Santos 4−1 BotafogoXV1960 Sevilla 2−1 Newcastle UnitedXVI1961 Sporting CP 3−2 Stade de Reims ChampagneXVII1962 Deportivo da Coruña 4−2 BenficaXVIII1963 Monaco 3−2 Vasco da GamaXIX1964 Deportivo da Coruña 4−0 Sporting de Lisboa FC Porto e  RomaXX1965 Atlético de Madrid 2−1 Vitória de SetúbalXXI1966 Real Madrid 2−0 Deportivo da CoruñaXXII1967 Racing de Ferrol 3−0 Celta de Vigo Deportivo da Coruña PontevedraXXIII1968 Vitória de Setúbal 2−1 Rapid VienaXXIV1969 Deportivo da Coruña 1−0 Nacional de Montevideo Olympic Charleroi Bayern MünchenXXV1970 Ferencváros 0−0  San LorenzoXXVI1971 Estrela Vermella 3−1  Deportivo da CoruñaXXVII1972 Barcelona 2−0 Den Haag Deportivo da CoruñaXXVIII1973 Atlético de Madrid 2−1 Spartak Trnava Újpest Dózsa AjaxXXIX1974 Peñarol 3−2 Borussia Mönchengladbach Barcelona Atlético de MadridXXX1975 Peñarol 3−3  Cruzeiro Atlético de Madrid Stoke CityXXXI1976 Real Madrid 2−0 Cruzeiro PSV Eindhoven PeñarolXXXII1977 Fluminense 4−1 Dukla Praha Real Madrid FeyenoordXXXIII1978 Real Madrid 2−0 Flamengo Deportivo da Coruña FluminenseXXXIV1979 Real Madrid 1−0 Sporting de Gijón Budapest Honvéd West Bromwich AlbionXXXV1980 Real Madrid 2−1 Sporting de Gijón FC Porto FlamengoXXXVI1981 Dynamo de Kíiv 1−0 Atlético de Madrid Deportivo da Coruña BarcelonaXXXVII1982 Dynamo de Kíiv 4−1 Barcelona Bayern München Internacional Porto AlegreXXXVIII1983 Athletic Club 1−0 Peñarol Real Madrid Dynamo de KíivXXXIX1984 Roma2−2  Vasco da Gama Manchester United Athletic ClubXL1985 Atlético de Madrid1−0 FC Porto Fluminense Real MadridXLI1986 Atlético de Madrid 1−0 Santos Real Madrid São PauloXLII1987 Benfica 1−1  Deportivo da Coruña Sporting de Gijón EvertonXLIII1988 PSV Eindhoven 3−1 Atlético de Madrid Liverpool Real SociedadXLIV1989 Bayern München 4−1 Steaua Bucarest Real Madrid PSV EindhovenXLV1990 Barcelona 2−0 Benfica Bayern München Deportivo da CoruñaXLVI1991 FC Porto 1−0 Deportivo da Coruña Ajax Real MadridXLVII1992 São Paulo 4−1 Barcelona Peñarol Deportivo da CoruñaXLVIII1993 Barcelona 1−0 São Paulo Deportivo da Coruña LazioXLIX1994 Real Madrid 1−0 Deportivo da Coruña Sampdoria FC PortoL1995 Deportivo da Coruña 2−0 Real Madrid Flamengo BenficaLI1996 Botafogo 4−4  Juventus Deportivo da Coruña AjaxLII1997 Deportivo da Coruña 2−2  PSV Eindhoven Atlético de Madrid Vasco da GamaLIII1998 Deportivo da Coruña 2−0 Lazio Real Madrid Atlético de MadridLIV1999 Celta de Vigo 1−0 Boca Juniors Deportivo da Coruña CorinthiansLV2000 Deportivo da Coruña 2−2  LazioLVI2001 Deportivo da Coruña 2−1 Real Madrid Peñarol Cruz AzulLVII2002 Deportivo da Coruña 1−0 Cruz Azul Atlético de Madrid Nacional de MontevideoLVIII2003 Deportivo da Coruña Triangular Club América Nacional de MontevideoLIX2004 Deportivo da Coruña 3−1 Atlético de Madrid Zaragoza Sporting de LisboaLX2005 Deportivo da Coruña Triangular Nacional de Montevideo PeñarolLXI2006 Deportivo da Coruña 3−1  Milan Atlético de Madrid Nacional de MontevideoLXII2007 Deportivo da Coruña 2−1 Real Madrid Atalanta BelenensesLXIII2008 Deportivo da Coruña 2−1 Atlético de Madrid Cruz Azul Sporting de GijónLXIV2009 Atlético de Madrid 1−1  Deportivo da CoruñaLXV2010 Newcastle United 0−0  Deportivo da CoruñaLXVI2011 Sevilla 1−1  Deportivo da CoruñaLXVII2012 Deportivo da Coruña 2−2  Atlético de MadridLXVIII2013 Real Madrid 4−0 Deportivo da CoruñaLXIX2014 Deportivo da Coruña 1−0 Sporting de Gijón Sporting de Lisboa Nacional de MontevideoLXX2015 Deportivo da Coruña 1−0 Sporting de BragaLXXI2016 Deportivo da Coruña 2−0 VillarrealLXXII2017 Deportivo da Coruña 2−0 West Bromwich AlbionLXXIII2018 Athletic Club 2−2  Deportivo da CoruñaLXXIV2019 Deportivo da Coruña1−0 BetisLXXV2020 Deportivo da Coruña6−0 Combinado CoruñésLXXVI2021 Ponferradina2−1 Deportivo da CoruñaLXXVII2022 Deportivo da Coruña4−2 Metalist KharkivLXXVIII2023 Deportivo da Coruña4−0 Red Bull Bragantino IILXXIX2024 Leganés3−1 Deportivo da Coruña Unionistas OviedoLXXX2025 Deportivo da Coruña2−0 Le Havre

 Palmarés 
EquipoTítulosAnos  Deportivo da Coruña  25  1955, 1962, 1964, 1969, 1995, 1997, 1998, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2012, 2014, 2015, 2016, 2017, 2019, 2020, 2022, 2023, 2025  Real Madrid  9  1949, 1953, 1966, 1976, 1978, 1979, 1980, 1994, 2013  Atlético de Madrid  6  1956, 1965, 1973, 1985, 1986, 2009  Barcelona  5  1948, 1951, 1972, 1990, 1993  Sevilla  4  1946, 1954, 1960, 2011  Athletic Club  3 1947, 1983, 2018  Peñarol  2  1974, 1975  Dinamo de Kíiv  2   1981, 1982  Lazio  1  1950  Valencia  1  1952  Vasco da Gama  1  1957  Nacional de Montevideo  1  1958  Santos  1  1959  Sporting de Lisboa  1  1961  Mónaco  1  1963  Racing de Ferrol  1  1967  Vitória de Setúbal  1  1968  Ferencváros  1  1970  Estrela Vermella  1  1971  Fluminense  1  1977  Roma  1  1984  Benfica  1  1987  PSV Eindhoven  1  1988  Bayern de Múnic  1  1989  FC Porto  1  1991  São Paulo  1  1992  Botafogo  1  1996  Celta de Vigo  1  1999  Newcastle United  1  2010 Ponferradina12021 Leganés12024

 Trofeo ao mellor xogador 
Durante a longa historia do Teresa Herrera entregáronse, ademais do trofeo ao vencedor, outros premios especiais a xogadores, árbitros ou ao equipo co xogo máis limpo. O premio ao mellor xogador do torneo comezou a entregarse en 1973 con diferentes nomes segundo as marcas comerciais que o patrocinaban e deixou de outorgarse despois do 2002. No 2015 recuperouse. 

Fran en tres ocasións, e Quique Setién e Quiles, en dúas, son os únicos que repetiron galardón a mellor xogador.
+AnoFutbolistaEquipo1973 Ferenc Bene Újpest Dózsa1974 Fernando Morena Peñarol1975 Nelinho Cruzeiro1976 Henning Jensen Real Madrid1977 Juanito Real Madrid1978 Alfonso Castro Deportivo da Coruña1979 Uli Stielike Real Madrid1980 Jesús Castro Sporting de Xixón19811982 Oleg Blokhin Dynamo de Kíiv1983 Sarabia Athletic Club1984 Odoacre Chierico Roma1985 Quique Setién Atlético de Madrid1986 Quique Setién Atlético de Madrid1987 Héctor Arzubialde Deportivo da Coruña1988 Ronald Koeman PSV Eindhoven1989 Gheorghe Hagi Steaua de Bucarest1990 Fran Deportivo da Coruña1991 Ilian Kiriakov Deportivo da Coruña1992 Raí São Paulo1993 Fran Deportivo da Coruña1994 Fran Deportivo da Coruña1995 Bebeto Deportivo da Coruña1996 Mauro Silva Deportivo da Coruña1997 Djalminha Deportivo da Coruña1998 Sávio Real Madrid1999 Riquelme Boca Juniors2000 Claudio López Lazio2001 Víctor Deportivo da Coruña2002 Juan Carlos Valerón Deportivo da CoruñaEntre 2003 e 2014 non se entregou2015 Pedro Mosquera Deportivo da Coruña2016 Florin Andone Deportivo da Coruña2017 Zakaria Bakkali Deportivo da Coruña2018 Christian Santos Deportivo da Coruña2019 Ager Aketxe Deportivo da Coruña2021 Alberto Quiles Deportivo da Coruña2022 Alberto Quiles Deportivo da Coruña2024 Javier Avilés Leganés2025 Yeremay Deportivo da Coruña

 Estatísticas 

 Máximos goleadores 
+GolesXogadorEquipo(s)8 Juanito Real Madrid5 Veloso Deportivo da Coruña (4) Real Madrid (1) Fernando Morena Peñarol Nelinho Cruzeiro Alan McInally Bayern de Múnic Walter Pandiani Deportivo da Coruña4 Roque Olsen Real Madrid Bezerra Atlético de Madrid Allan Simonsen FC Barcelona Bebeto Deportivo da Coruña Raúl Real Madrid Nicola Amoruso Juventus Roy Makaay Deportivo da Coruña Sergio Deportivo da Coruña

 Adestradores con máis títulos 
+AdestradorTítulosEquipoEdicións Javier Irureta6 Deportivo da Coruña1998, 2000, 2002, 2003, 2004, 2005 Enrique Fernández2 FC Barcelona1948 Real Madrid1953 Miljan Miljanić2 Estrela Vermella1971 Real Madrid1976 Hugo Bagnulo2 Peñarol1974, 1975 Vujadin Boškov2 Real Madrid1979, 1980 Valerii Lobanovskyi2 Dynamo de Kíiv1981, 1982 Johan Cruyff2 FC Barcelona1990, 1993 Carlos Alberto Silva2 FC Porto1991 Deportivo da Coruña1995 Víctor Fernández2 Celta de Vigo1999 Deportivo da Coruña2014 Joaquín Caparrós2 Deportivo da Coruña2005, 2006 Miguel Ángel Lotina2 Deportivo da Coruña2007, 2008 Gaizka Garitano2 Deportivo da Coruña2016, 2017 Borja Jiménez2 Deportivo da Coruña2022 Leganés2024

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Trofeo Teresa Herrera Feminino
Trofeo Juan Acuña
 Bandeira Teresa Herrera de remo
Trofeo Teresa Herrera de hóckey a patíns

 Ligazóns externas 

 Datos no arquivo da RSSSF