Atol Arorae

Arorae (anteriormente coñecido como Arorai, Arurai, Illa Hope ou Hurd) é un atol do grupo de illas Gilbert, pertencentes á República de Kiribati. Está localizado preto da liña ecuatorial no océano Pacífico central.

Arorae (variantes ortográficas: Arorai, Arurai, tamén coñecida como Illa Hope ou Illa Hurd“O capitán Patterson, ao mando do bergantín Elizabeth, chamouna Hope Island: “Hope Island, en 2° 43′ S e 176° 56′ 25″ E, foi o primeiro descubrimento, sendo obviamente Arorae. Como aparentemente había outra illa Hope no Pacífico Norte, Purdy cambioulle o nome en 1816 a illa Hurd, na honra do capitán Hurd, hidrógrafo do Almirantado. Os dous nomes causaron certa confusión sobre se había dúas illas nesta posición, pero finalmente os baleeiros coñeceron a Arorae como Hope e o nome permaneceu desde entón.” Henry Evans Maude.) é un atol en Kiribati situado preto do ecuador. Arorae é a illa máis meridional do grupo das Illas Gilbert. Ten unha poboación de pouco máis de mil habitantes en 9,5 quilómetros cadrados.

Xeografía 
Arorae é o atol máis meridional das Illas Gilbert, a 600 km ao sur de Tarawa Sur. A área do atol é de 9,48 km². As aldeas máis grandes da illa son Roreti, Tamaroa e Taribo. O atol é unha illa coralina baixa e plana cunha forma alongada. Ten 9 km de lonxitude e 1 km de ancho no seu punto máis ancho. Como é un atol moi pequeno, non posúe ningunha lagoa interior, como nos atois máis grandes das Gilbert.

Desde o censo de 2015, Arorae é a illa menos poboada da República de Kiribati, agás Banaba e Illa Kanton. A poboación no censo de novembro de 2020 foi a máis baixa da historia, 983 habitantes de 208 fogares. A poboación no censo anterior de 2015 era de 1.011 habitantes, a maioría dos cales (98,5 %) son protestantes da Igrexa Unida de Kiribati (KUC) e todos eles son I-Kiribati (sen razas mixtas declaradas nin outras). Durante o censo de 2010, só había 2 cidadáns estranxeiros. Na República de Kiribati, o 25 % das persoas que se identifican como "de Arorae" (4.190) viven en Arorae: 1.061 viven en Arorae, 2.142 viven en Tarawa Sur e 987 nas illas periféricas. 216 persoas que viven en Arorae non son "de Arorae" (2010). No primeiro censo despois da Segunda Guerra Mundial, en 1947, 1.558 persoas vivían en Arorae, en 1963, 1.760, en 1968, 1.830, a poboación máis alta rexistrada, en 1973, 1.626, en 1978, 1.527, en 1985, 1.470, en 1990, 1.440, en 1995, 1.248, en 2000, 1.225, en 2005, 1.256, en 2010, 1.279 — 134 h/km².

Había 238 fogares cunha media de 5,3 persoas en cada fogar (censo de 2010). Arorae ten unha gran poboación de idade avanzada en comparación co resto de Kiribati (12 % maiores de 60 anos).

Só hai dúas aldeas na illa, Tamaroa, a aldea do norte, e Roreti (unha transliteración local de "Royalist"), a aldea do sur. A estación gobernamental, co Consello da Illa, as escolas e os servizos, está situada a medio camiño, entre as dúas aldeas, en Taribo. Cada aldea ten a súa igrexa KUC no centro, sendo as características infraestruturais máis notables do atol, en Tamaroa e Roreti. Estas igrexas construíronse con rocha calcaria pura extraída da propia base da illa a principios da década de 1870 durante o establecemento inicial do cristianismo na illa pola Sociedade Misioneira de Londres, que máis tarde se converteu na Igrexa Protestante de Kiribati (KPC), hoxe en día KUC.

As casas están dispostas ao longo da estrada de forma ordenada, bastante xuntas á beira da estrada.
 Tamaroa (poboación 356, censo de 2015)

 Roreti (poboación 655, censo de 2015)

275px|miniatura|dereita|Maneaba no norte

Asentamentos 
Nanimona, Roreti, Tamaroa, Tamoa.

Historia

Arorae foi avistada por primeira vez en 1809 polo capitán John Patterson do barco británico "Elizabeth" e chamárona Illa Hope (Esperanza). Para os Kanakas, os anos de caza de traballadores indíxenas enganados a mediados do século XIX chegaron lentamente ao seu fin en 1870 coa chegada dos misioneiros (protestantes) da Sociedade Misioneira de Londres, procedentes de Samoa, que puideron ofrecer certa protección contra os cazadores de man de obra indíxena, xunto co establecemento dos Territorios Británicos do Pacífico Occidental, e especialmente a Lei de Protección dos Insulares do Pacífico de 1872 (a Lei de Secuestro) e a Lei de 1875, que prevían axentes nos barcos de recrutamento británicos, procedementos de licenza máis estritos e patrullaxe das illas controladas polos británicos, estas leis reduciron a incidencia da caza man de obra indíxena por parte de súbditos británicos, pero debido á continua e forte demanda de man de obra en Queensland, a práctica continuou.

A aldea Royalist (Roreti – tradución local de Royalist) recibiu o nome do capitán do buque de guerra Davis, , que levou a cabo a proclamación das Illas Gilbert como protectorado británico en 1892.

 Cultura

A cultura de Arorae foi influenciada por Samoa máis que pola maioría dos outros atois das Illas Gilbert (Kiribati). Isto débese a que os misioneiros samoanos de Upolu se estableceron alí e converteron os residentes da illa á Igrexa Protestante. A presenza samoana en Arorae deu forma ao seu estilo de baile, facendo que Arorae sexa coñecida polo "taubati", unha danza que usa palmadas, bofetadas e pisadas como percusión visual para acompañar cancións locais.

Debido a que é unha illa exterior máis remota dentro da liña Gilbert da República de Kiribati, é coñecida por manter unha cultura máis tradicional unida principalmente baixo a autoridade dos "unimwane" (anciáns da aldea).

Os pescadores de Arorae son hábiles na captura de atúns e tiburóns grandes usando liñas de man. Os pescadores de Arorae adoitan gardar a aleta dorsal do tiburón para exportala para a sopa de aleta de tiburón, con todo, a illa ten unha lei estrita contra cortar a aleta dorsal de calquera tiburón sen levar o tiburón enteiro a terra para comer.

No extremo norte de Arorae hai un conxunto de pedras (arredor do 1000–1500 d.C.) que marcan as direccións iniciais para as viaxes ás outras illas: Tamana, Nikunau, Beru e Onotoa. Estas pedras xa non son visibles desde o mar, pero aínda se chaman "Te Atibu ni Borau" ou "pedras de navegación". Preto das pedras de navegación atópase a praia "migratoria", que desaparece e reaparece en determinadas épocas do ano.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Illas Gilbert
 Ligazóns externas 
 https://web.archive.org/web/20161015001723/http://www.panoramio.com/photo/32000187
Exhibit: The Alfred Agate Collection: The United States Exploring Expedition, 1838-1842 from the Navy Art Gallery

Categoría:Atois de Kiribati