Elpidio Villaverde

Elpidio Villaverde Rey, nado en Vilagarcía de Arousa o 5 de novembro de 1887 e finado en Buenos Aires o 17 de novembro de 1962, foi un político galego.

 Traxectoria 
 Primeiros anos 
Fillo de Jesús Villaverde Buceta e Rosalía Rey Barreiro (natural da Arxentina), tivo nove irmáns. En Vilagarcía fixo os seus primeiros estudos e traballou nos negocios paternos, a fábrica de salgado, o serradoiro e o Cine Fantasio. Marchou a Buenos Aires en 1904 coincidindo na viaxe co poeta Antonio Zapata, co que encabezou un motín contra os abusos e desatencións de que eran obxecto os emigrantes galegos por parte do capitán. Na Arxentina traballou en diversas oficinas comerciais e en 1906 regresou de novo a Galicia, onde se dedicou ás tarefas comerciais da súa familia.

 Actividades diversas 
Nomeado Presidente da Cámara de Comercio o 24 de novembro de 1922. Destacou pola contribución á creación da Xunta de Obras do Porto e pola creación da comisión administrativa do Porto (1923). Cooperou para que se executasen as obras da estrada da vila a Cornazo (1924). Tamén realizou xestións para a instalación do servizo telefónico interurbano (1926). Puxo a primeira pedra para a Praza de Abastos (maio de 1926). O 17 de outubro de 1930 renunciou á presidencia da Cámara.

 Política e galeguismo 
Militou nas Irmandades da Fala e posteriormente na ORGA, sendo elixido alcalde de Vilagarcía ao proclamarse a II República, ata que foi destituído en agosto de 1934. No seu mandato construíuse a actual Escola de Música e o antigo balneario. Durante o bienio negro foi perseguido e encarcerado en Cambados. Nas eleccións xerais de 1936 foi electo deputado por Pontevedra por Izquierda Republicana na candidatura da Fronte Popular, situación na que o colleu o inicio da guerra civil.

Saíu de Galicia en barco desde A Pobra do Caramiñal o 27 de xulloPereira, D. e Fernández, E.: O movemento libertario en Galiza (1936-1976). A Nosa Terra, 2006, páxina 13 de 1936 xunto co tenente de alcalde de Boiro José Martínez Virel na lancha San José n.º 2, dirixíndose a Portugal onde o embaixador español Claudio Sánchez Albornoz o axudou para que puidese embarcar nun buque inglés camiño de Francia, desde onde pasou a Madrid, para integrarse no bando republicano.

 Exilio 
Rematada a Guerra Civil, exiliouse en Francia e posteriormente trasladouse a Buenos Aires, cidade na que se dedicou aos negocios, rexentando o restaurante La Casa de la Troya.
miniatura|Primeira páxina da "Acta de Constitución do Consello de Galiza", Montevideo, 15/11/1944. Fundación Penzol.
Acompañou a Castelao a Montevideo para fundar o 15 de novembro de 1944 o Consello de Galiza, xunto a Ramón Suárez Picallo e Antón Alonso Ríos. Falou no acto de constitución representado a Galicia. Elpidio pertenceu ao Consello ata a súa morte. Acudiu ás Cortes no exilio reunidas en México e á toma de posesión dos Presidentes das Repúblicas de Chile e do Uruguai.

Tomou parte no primeiro Congreso da Emigración Galega celebrado en Buenos Aires en 1956.

 Pasamento 
Logo do seu repentino pasamento o 17 de novembro de 1962 foi velado no Centro pontevedrés e soterrado no Mausoleo do Centro Gallego, do que era socio desde a súa chegada á Arxentina. As súas cinzas foron traídas a Vilagarcía en 1988.

 Vida persoal 
Casou en outubro de 1916 con Rosina Otero. Foi o pai de Mariví Villaverde e sogro de Ramón de Valenzuela. Outra das súas fillas, Rosina Villaverde, casou con Sandalio Alonso de la Riva. O seu fillo máis novo foi Francisco Villaverde Otero.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 

 Elpidio Villaverde - Memorias de un exiliado republicano 

 Ligazóns externas 
 Biografía 
 Expediente de responsabilidades políticas contra Elpidio Villaverde Rey

Categoría:Alcaldes de Vilagarcía de Arousa
Categoría:Exilio galego
Categoría:Galegos da Arxentina
Categoría:Nados en Vilagarcía de Arousa
Categoría:Nados en 1887
Categoría:Finados en 1962
Categoría:Deputados nas Cortes da II República