Santo Eustaquio

Santo Eustaquio (en neerlandés Sint Eustatius) tamén coñecido localmente como Statia (),Tuchman, Barbara W. The First Salute: A View of the American Revolution Nova York: Ballantine Books, 1988. é unha illa das Antillas Holandesas que forma parte do arquipélago das Illas de Barlovento, que á súa vez forman parte das Antillas Menores, ten 21 km² e unha poboación de 3138 habitantes para 2019, a capital rexional é Oranjestad. É un municipio especial (oficialmente "organismo público) dos Países Baixos.

A illa atópase na parte norte das Illas de Sotavento nas Indias Occidentais, ao sueste das Illas Virxes. Sint Eustatius atópase inmediatamente ao noroeste de Saint Kitts e ao sueste de Saba.

En 2015, a poboación estimábase oficialmente en 3.877 habitantes. O idioma oficial é o  holandés, pero o inglés é a "lingua da vida cotiá" na illa a educación é só en inglés.English to be sole language of instruction in St Eustatian schools.  Government of the Netherlands. 19 de xuño de 2014. Consultado o 20 de febreiro de 2015. Tamén se fala de xeito informal un idioma local crioulo. Os viaxeiros por vía aérea chegan a través do F. D. Roosevelt Airport.

Anteriormente formou parte das Antillas Neerlandesas, Sint Eustatius  converteuse nun municipio especial dentro dos Países Baixos o 10 de outubro de 2010. 

O nome da illa, "Sint Eustatius", é o nome neerlandés para Santo Eustaquio , un lendario mártir cristián.

 Historia 

Non está claro se a illa estivo habitada por pobos nativos antes da colonización europea. Dise que Cristovo Colón avistou Saba o 13 de novembro de 1493, pero non desembarcou nela. Sint Eustatius foi inicialmente colonizada polos holandeses en 1640. Desde o primeiro asentamento europeo, no século XVII ata principios do XIX, Sint Eustatius cambiou de mans vinte e unha veces entre Holanda, Gran Bretaña e Francia. Durante os séculos XVII e XVIII as principais industrias foron o azucre e o ron, e máis tarde a pesca. En 1818, Holanda tomou posesión da illa.
En 1636, a cámara de Zelandia da Compañía Holandesa das Indias Occidentais tomou posesión da illa que daquela estaba declarada deshabitada. A partir de 1678, as illas de Sint Eustatius, Sint Maarten e Saba caeron baixo o mando directo da Compañía Holandesa das Indias Occidentais, cun comandante estacionado en Sint Eustatius para gobernar as tres. Na época, a illa tiña certa importancia para o cultivo de tabaco e do azucre.

No século XVIII, a localización xeográfica de Sint Eustatius no medio dos territorios daneses (Illas Virxes), británicos (Xamaica,  San Kitts, Barbados, Antigua), franceses ( St. Domingue,  Santa Lucía, Martinica, Guadalupe) e españois (Cuba,  Santo Domingo, Porto Rico): o seu gran refuxio, neutralidade e status desde 1756 como un porto libre sen dereitos aduaneiros foron os factores para que se convertera nun punto importante de transbordo de mercancías e un lugar para o comercio de contrabando. A súa economía desenvolveuse ignorando as restricións comerciais monopolísticas das illas británicas, francesas e españolas. A economía de Sint Eustatius, baixo os holandeses, floreceu. A illa pasou a denominarse A rocha de ouro .

Edmund Burke dixo da illa en 1781:
 Non ten produtos, nin fortificacións para a súa defensa, nin espírito marcial nin regulacións militares ... A súa utilidade é a súa defensa. A universalidade do seu uso, a neutralidade da súa natureza é a súa seguridade e a súa salvagarda. Os seus propietarios fixérono, no espírito do comercio, convertérona nun emporio para todo o mundo. ... A súa riqueza é prodixiosa, derivada da súa industria e da natureza do seu comercio.
 "Primeiro saúdo" 
A illa vendeu armas e munición a calquera persoa disposta a pagar e era polo tanto un dos poucos lugares dos que os novos Estados Unidos podían obter subministracións militares. A boa relación entre Sint Eustatius e os Estados Unidos deu como resultado o "primeiro saúdo".

O 16 de novembro de 1776, o capitán Isaías Robinson do bergantin estadounidense Andrew Doria, navegou baixo o fondeadoiro do forte Oranje de Sint Eustatius. Robinson anunciou a súa chegada disparando trece canonazos, un disparo por cada unha das trece colonias americanas en rebelión contra Gran Bretaña. O gobernador Johannes de Graaff respondeu cun saúdo de once disparos dos canóns de Fort Oranje. O protocolo internacional requiría unha resposta de dous disparos menos para o recoñecemento dunha bandeira soberana. Andrew Doria despregou a bandeira dos novos Estados Unidos. Foi o primeiro recoñecemento internacional da independencia estadounidense.The first salute to the Colors may have occurred one month earlier. It is debatable if a Colonial merchantman received a formal salute from Fort Frederik on the Danish island of St Croix (The birth of our Flag page 13 published 1921) and (Americas Library) Translated from the Danish Wikipedia article on Frederiksted "Frederiksted is a town on St Croix in the U.S. Virgin Islands which were previously the Danish West Indies. .. The town is dominated by the red and white Fort Frederik from the 1750s. The fort has special meaning to both USA and Denmark-Norway. It was from here that the first foreign salute of recognition of USA independence was given in 1776." Andrew Doria chegara a mercar municións para as forzas revolucionarias americanas. Tamén levaba unha copia da Declaración de Independencia que foi presentada ao gobernador De Graaff. Os británicos capturaran unha copia anterior camiño de Holanda. Estaba envolto en documentos que os británicos crían ser un estraño cifrado. En realidade os documentos foron escritos en yiddis, para comerciantes xudeus en Holanda.thumb|Un gravado histórico que mostra a vista desde o mar Caribe, achegándose á illa de Sint EustatiusO presidente dos Estados Unidos, Franklin Delano Roosevelt, visitou Sint Eustatius en 1939 para recoñecer a importancia do "Primeiro Saúdo" de 1776. Inagurou unha gran placa de latón en Sint Eustatius que se amosa hoxe baixo un hasta enriba dos muros do forte Oranje. O presidente Roosevelt visitou a illa durante 2 horas o 27 de febreiro de 1939 no USS Houston. A placa di:



O recoñecemento proporcionou o título para o libro de Barbara W. Tuchman, 1988, The First Salute: A View of the American Revolution.

Os británicos tomáronse o incidente en serio. Gran Bretaña protestou amargamente contra o comercio continuo entre as colonias unidas e Sint Eustatius. En 1778, Lord Stormont afirmou no Parlamento que, "se Sint Eustatius se afundise  ao mar tres anos antes, o Reino Unido xa tería tratado con George Washington". Case a metade de todas as subministracións militares da Revolución americana obtivéronse a través de Sint Eustatius. Case todas as comunicacións americanas a Europa pasaron por primeira vez pola illa. 

 Cuarta Guerra Anglo-Holandesa 
O comercio entre Sint Eustatius e os Estados Unidos foi o motivo principal da Cuarta Guerra Anglo-Holandesa de 1780-1784. A guerra foi desastrosa para a economía holandesa. A illa de Sint Eustatius foi tomada pola frota inglesa en febreiro de 1781. Os mariñeiros e tropas do almirante Rodney saquearon a illa. Gran Bretaña declarou guerra á República dos Sete Países Baixos Unidos o 20 de decembro de 1780. Mesmo antes de declarar oficialmente a guerra, Gran Bretaña equipou unha gran frota de batalla para tomar e destruír o depósito de armas e centro comercial vital que se convertera Sint Eustatius. O almirante británico George Brydges Rodney foi nomeado comandante da frota de batalla. O 3 de febreiro de 1781, a gran frota de 15 barcos da liña e numerosos barcos máis pequenos que transportaban máis de 3.000 soldados apareceron antes de que Santo Eustaquio  se preparase para a invasión. O gobernador De Graaff non sabía nada da declaración de guerra. Rodney ofreceu a De Graaff unha rendición sen sangue pola súa forza superior. Rodney tiña máis de 1.000 canóns fronte a unha ducia de canóns de De Graaff e unha guarnición de sesenta homes. De Graaff rendeu a illa, pero primeiro disparou dúas roldas como mostra de resistencia en honra do almirante holandés Lodewijk van Bylandt, que comandou un barco da armada holandesa que se atopaba no porto.  Dez meses despois, a illa foi conquistada polos franceses, aliados dos holandeses na guerra. Os holandeses recuperaron o control sobre a illa roubada e saqueada en 1784. No seu cume, Sint Eustatius puido ter unha poboación en gran parte transitoria de preto de 10.000 persoas. A maioría dedicábase a intereses comerciais e marítimos. Unha lista do censos de 1790 dá unha poboación total (persoas libres e escravas combinadas) de 8.124. O comercio reviviu despois da retirada británica. Moitos dos comerciantes (incluídos os xudeus) volveron á illa. Non obstante, as ocupacións francesas e británicas desde 1795 interromperon o comercio e tamén os norteamericanos, agora recoñecidos mundialmente como nación independente, desenvolvían mentres tanto a súa propia rede comercial e xa non necesitaban Sint Eustatius. A illa foi eclipsada por outros portos holandeses, como as das illas de Curaçao e Sint Maarten. Durante os últimos anos do século XVIII, Sint Eustatius desenvolveu o comercio de ron. A economía declinou a principios do século XIX. A partir de 1795, a poboación diminuíu e en 1948 a poboación situábase en só 921 habitantes.

 Disolución das Antillas Neerlandesas 

Sint Eustatius converteuse en membro das Antillas Neerlandesas cando esa agrupación creouse en 1954. A diferenza do resto de illas, a xente de Sint Eustatius non votou saír. No referendo do 8 de abril de 2005, o 77% dos votantes votou permanecer dentro das Antillas Neerlandesas, fronte ao 21% que votou por estreitar lazos cos Países Baixos.

Non obstante, unha vez que as outras illas decidiron marchar, o que significa que as Antillas Neerlandesas desaparecerían, o consello insular optou por converterse nun municipio especial dos Países Baixos, como Saba e Bonaire. Este proceso completouse en 2010. En 2011, a illa adoptou oficialmente o dólar estadounidense como moeda.

 Xeografía 
 thumb | Sint Eustatius fotografado desde a  ISS.
miniatura|Vista mirando ao sueste ao longo da costa atlántica, mostrando a pista do aeroporto a media distancia, Lynch Beach máis aló diso, logo Quill, o volcán durmido de Eustatius, e sobre a auga ao lonxe, o extremo norte da illa de Saint Kitts.

Sint Eustatius ten 10 km de longo e ata 5 de largo. Topograficamente, a illa ten forma de silla de montar, co volcán dorminte de Quill (Monte Mazinga) con 602 metros de altura, (desde O "kuil" holandés, que significa "pozo" (orixinalmente referíase ao seu cráter) ao sueste e o par máis pequeno de Signal Hill / Little Mountain (ou "Bergje") e Boven Mountain ao noroeste. O cráter do Quill é unha popular atracción turística na illa. A maior parte da poboación da illa vive na chaira entre as dúas zonas elevadas, que forma o centro da illa. O testemuño ocular contemporáneo Cornelius de Jong menciona algúns almacéns arruinados como consecuencia do Gran Furacán de 1780 pero non fala de nada como "danos cataclísmicos" ou a perda de máis de 4.000 vidas en Santo Eustaquio.

Os parques nacionais de Sint Eustatius, que forman o parque Quill / Boven, o xardín botánico e o parque marítimo están todos baixo control da fundación sen ánimo de lucro STENAPA. 

Este territorio forma parte dos países e territorios de ultramar da Unión Europea.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Referendo sobre o status político de Santo Eustaquio de 2014

Categoría:Illas dos Países Baixos
Categoría:Illas do Caribe