Linguas célticas continentais

As linguas célticas continentais son as linguas célticas,] todas extintas hoxe, que se orixinaron e se falaron no continente europeo, en oposición ás linguas célticas insulares, con orixe nas illas británicas (das que aínda hoxe se falan seis). Trátase dun agrupamento de linguas celtas en termos xeográficos e non puramente lingüísticos. Eran faladas por pobos que os cronistas romanos e gregos chamaron Keltoi, Celtae, Galli e Galatae. A súa extensión facía un arco que abranguía dende a Península Ibérica no oeste até os Balcáns e Anatolia no leste. 

Aínda que a lingua bretoa se fala na Europa continental dende aproximadamente o século VI, non está considerada unha lingua céltica continental. Trátase dunha lingua britónica estreitamente relacionada co córnico e o galés. 

 Linguas célticas continentais testemuñadas 
Aínda que é probábel que os pobos celtas falasen ducias de linguas e dialectos diferentes por toda Europa en época prerromana, só un pequeno número delas están suficientemente testemuñadas:

 lepóntico (entre o século -VII e o -III; Pierre-Yves Lambert, La langue gauloise, éditions errance 1994. p. 14. adoita considerarse un dialecto do galo). Falábase na parte sur dos Alpes e hai evidencia da súa existencia por inscricións e topónimos.
 galo (entre o século -III e o II). Era a lingua principal falada na Galia. Adóitanse distinguir dous dialectos: o cisalpino (actual parte italiana dos Alpes) e o transalpino (actual parte francesa). Existen varias inscricións, topónimos e nomes de tribos en escritos de autores clásicos.
 gálata (entre o século -III e o IV). Falábase en Ankara, no que hoxe é o centro de Turquía. Os cronistas clásicos rexistraron que a lingua era similar ao galo, polo que podería considerarse un dialecto. Tamén hai probas de invasións e asentamentos na zona de Ankara por pobos celtas de Europa.
 nórico (século I ou século II?). É o nome polo que se coñecen os dialectos célticos que se falaban en Europa central e do leste (actualmente Austria e Eslovenia). Só se conservan dous fragmentos de textos nos que se atopan numerosos nomes propios e topónimos. 
 celtibérico (século -I). É o nome polo que se coñece a lingua falada no nordeste de Iberia, entre as cabeceiras dos ríos Douro, Texo, Xúcar, Turia e Ebro. Consérvanse arredor de 200 inscricións, así como topónimos. É unha lingua distinta do ibérico. 
 galaico, está testemuñada por un pequeno corpus de inscricións latinas nas que se atopan palabras illadas e frases que son inconfundiblemente célticas.Prósper, B.M. (2005). Estudios sobre la fonética y la morfología de la lengua celtibérica en Vascos, celtas e indoeuropeos. Genes y lenguas (coauthored with Villar, Francisco). Ediciones Universidad de Salamanca, pp. 333-350. . Falábase no noroeste da Península Ibérica, abranguendo Galicia, o occidente de Asturias e de Castela e León, así como o norte de Portugal.

 Uso do termo 
A expresión celta continental úsase en contraste con céltico insular. Mentres a maioría dos investigadores concordan en que o celta insular é unha rama distinta do celta, que sufriu innovacións lingüísticas comúns, non hai evidencia de que as linguas célticas continentais poidan ser clasificadas deste xeito. De feito, o termo celta continental só se refire ás linguas célticas non insulares: é, xa que logo, unha definición negativa. Como conservamos pouco material desta slinguas celtas continentais a análise da lingüística histórica baseada no método comparativo é difícil de realizar.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
Ball M e Fife J (1993). The Celtic Languages.

 Stifter, David (2008), Old Celtic 2008 (classroom material),