Suleiman I

Suleiman I (Otomán: سليمان Sulaymān, Turco: Süleyman), nado o 6 de novembro de 1494 e finado o 6 de setembro de 1566, foi sultán e padishá do Imperio Otomán desde 1520 ata a súa morte, coñecido como Suleiman o Magnífico en Occidente e Suleiman o Lexislador no mundo islámico,  e un dos monarcas máis importantes da Europa do século XVI. Levou ao Imperio ás súas maiores cotas. Baixo a súa administración o estado otomán gobernaba polo menos a 25 millóns de persoas.

Sucedeu ao seu pai, o sultán Selim I, en setembro de 1520 e comezou o seu reinado emprendendo unha campaña militar contra as potencias cristiás na Europa central e no mar Mediterráneo. Belgrado caeu en 1521; en 1522-1523 foi a quenda de Rodas, arrancada do longo dominio dos Cabaleiros de San Xoán. Na batalla de Mohács, librada en agosto de 1526, Suleiman destruíu a forza militar de Hungría e o propio rei húngaro Luis II perdeu a vida. Durante o seu conflito cos safávidas, tamén conseguiu anexionar gran parte do Oriente Próximo, que incluía Bagdad, e amplas zonas do norte de África, ata o oeste de Alxeria. Baixo o seu mandato, a frota otomá dominaba os mares desde o Mediterráneo ata o mar Vermello, que atravesaba o golfo Pérsico.

Á cabeza dun imperio en expansión, Suleiman promoveu importantes cambios lexislativos nos ámbitos da sociedade, a educación, a fiscalidade e o dereito penal. As súas reformas, levadas a cabo en colaboración co principal funcionario xudicial do imperio, Ebussuud Efendi, harmonizaron a relación entre as dúas formas de dereito otomán: o dereito estatal (Kanun) e o dereito relixioso (Shari'ah). Suleiman tamén foi un excelente poeta e ourive, ademais dun gran mecenas da cultura. Supervisou a chamada «Idade de Ouro» do Imperio Otomán, e en consecuencia, fomentou o seu desenvolvemento artístico, literario e arquitectónico.

Rompendo coa tradición otomá, Suleiman casou con Hürrem Sultan, unha muller do seu harén, unha cristiá de ascendencia rutena que se converteu ao islam e foi coñecida en Occidente como Roxelana, presumiblemente polo seu pelo vermello. O seu fillo, Selim II, sucedeu ao seu pai en 1566 á súa morte tras un reinado de corenta e seis anos. Os outros herdeiros potenciais (Şehzade Mehmed e Şehzade Mustafa) xa morreran, o primeiro de vexigas e o segundo de estrangulamento. Outro fillo, Şehzade Bayezid, foi executado, xunto cos seus catro fillos, en 1561, por orde do propio sultán, tras unha rebelión que organizou. Durante moito tempo creuse que á morte de Suleiman seguíalle un período de decadencia do imperio. Este punto de vista abandonouse desde entón, pero o final do reinado de Suleiman séguese considerando con frecuencia un punto de inflexión na historia otomá. De feito, nas décadas que seguiron á súa morte, o imperio comezou a experimentar importantes cambios políticos, institucionais e económicos, un fenómeno que a miúdo se denomina «transformación do Imperio otomán».

 Traxectoria 
 Infancia e ascenso o poder 

Pouco ou nada se sabe dos primeiros anos de vida de Suleiman; como naquela época non había razóns concretas para supoñer que se convertería en sultán no futuro, os cronistas non se molestaron en rexistrar ningún feito concreto da súa infancia. Suponse que puido nacer o 6 de novembro de 1494 en Trebisonda, na actual Turquía, durante a época en que o seu pai Selim gobernaba esa provincia. A súa nai, a moza de 17 anos Aişe Hafsa Sultan, era probablemente de sangue real, posiblemente unha filla do khan de Crimea Meñli I Giray. É probable que a súa educación comezase aos sete anos; estudou o Corán, aritmética, música, escritura, tiro con arco e, case con toda seguridade, aprendeu a lingua persa e o árabe. Como era costume para os fillos dos altos dignatarios, cara aos once anos foi circuncidado, deixou á súa nai e foise a vivir á súa propia residencia. Á idade de quince anos, o seu avó, o sultán Bayezid II, nomeouno gobernador de Karahisar e dous anos máis tarde gobernador de Caffa (actual Feodosia), antiga colonia xenovesa e encrucillada do comercio entre Irán, India e Europa. O 6 de agosto de 1509, Suleiman partiu para chegar á cidade e tomar posesión.

En 1512, Selim obrigou ao seu pai, quen era sultán, a abdicar e ao mesmo tempo exterminou os seus irmáns e outros posibles sucesores, unha práctica habitual na casa real otomá, poñendo así fin á guerra civil e converténdose no novo sultán lexítimo. Nesta época Suleiman tiña 17 anos e, ademais de gobernar Caffa, realizaba outras tarefas administrativas en nome do seu pai; participou nunha campaña militar en Irán, gobernou Edirne e combateu aos bandidos en Magnesia, onde posteriormente quedaría desde 1512 para tomar as rendas. Foi en Magnesia onde estableceu unha estreita amizade con Pargalı İbrahim Paşa, un escravo que máis tarde se convertería nun dos seus asesores máis próximos. Mentres tanto, o Imperio Otomán, baixo o liderado de Selim, continuou a súa expansión, derrotando ao sultanato rival exipcio dos mamelucos circasianos da dinastía buryí. Isto levou aos turcos a anexionarse Siria, Exipto, Palestina e Arabia, o que fixo que se fixesen co control das tres cidades sacras: A Meca, Medina e Xerusalén.

miniatura|upright|Suleiman converténdose en sultán do Imperio Otomán. Miniatura do século XVI.

Mentres o futuro sultán ocupábase da administración do imperio, o seu pai Selim morreu mentres viaxaba de Constantinopla a Edirne. Inmediatamente preferiuse manter esta noticia en segredo, á espera da chegada do seu fillo, para evitar posibles levantamentos nas filas do exército. Con todo, unha vez que Suleiman chegou ao féretro do seu pai, os xanízaros, as tropas de infantaría de elite do exército, acolleron a sucesión e quitáronse as gorras en sinal de loito sen ningún tipo de alboroto, grazas en parte ao agasallo de 5000 aspers por cabeza que lles deu o novo sultán para garantir a súa lealdade. Ao regresar a Constantinopla á cabeza do cortexo fúnebre, o 1 de novembro Suleiman puido recibir na sala do diván a homenaxe dos altos dignatarios, os ulema e o gran muftí, e en consecuencia, ascendeu oficialmente ao trono como décimo sultán otomán. Entre os seus primeiros actos oficiais, atópase a orde de construír a mesquita de Yavuz Selim e realizar a habitual concesión de beneficios aos membros do exército. Ademais, decidiu derrogar algunhas duras disposicións ordenadas anteriormente por Selim e liberou a seiscentos notables exipcios para poñer fin ao desapiadado réxime emprendido polo seu pai nos últimos anos da súa vida.

Con todo, a primeira preocupación pola orde pública veu de Siria, onde estaba en marcha unha revolta fomentada por Janbirdi al-Ghazali, un alto dignatario que se apoderou de Damasco, Beirut e Trípoli. Suleiman respondeu rapidamente, enviando un continxente ás ordes de Ferhad Pasha, quen dominou aos rebeldes e esmagou o levantamento. Demostrara, pois, decisión e capacidade administrativa, características que lle facían, a ollos dos seus súbditos, merecedor de reinar sobre un imperio que xa era vasto naquela época, predominando sobre todo o mundo musulmán, e que seguiría ampliando ao longo da súa vida.

Aos 26 anos de idade Suleiman herdou o título de Califa trala morte de seu pai, Selim I.

 Primeiras expansións: Belgrado e Rodas 
esquerda|miniatura|upright|Suleiman despois de conquistar Belgrado.
Trala morte do seu pai e co título de Califa comezou a gobernar o extenso Imperio Otomán, unha vez establecida a súa autoridade dentro das fronteiras otomás, Suleiman puido ocuparse da política exterior. Naquela época, Europa vivía un período de dificultades provocados por continuos conflitos e as violentas divisións internas entre o catolicismo e o protestantismo. Para defender as fronteiras do Sacro Imperio Romano, Fernando de Habsburgo, irmán do Emperador do Sacro Imperio Romano Carlos V, situouse ao leste.

A paz de 1503, asinada ao final da guerra turco-veneciana, prevía o pago dun tributo anual aos otománs. O asasinato do enviado que acudira a recoller o diñeiro dos húngaros foi o casus belli para que Suleiman atacase aos cristiáns do río Danubio co obxectivo de conquistar Belgrado, cidade estratéxica desde a que podería avanzar posteriormente cara a Viena e Budapest. Durante todo o inverno de 1520, o imperio estivo ocupado na preparación da expedición, a primeira de Suleiman. O 6 de febreiro do ano seguinte, o exército dirixido polo sultán abandonou Constantinopla no medio de fastuosas celebracións.

Despois de viaxar durante varios meses en tres columnas, as tropas reuníronse baixo as portas de Belgrado, e en consecuencia, comezaron o asedio da cidade o 25 de xuño; o sultán foi asistido na dirección das operacións polos seus máis altos dignatarios, entre os que se atopaban o pashá Pargalı İbrahim, o gran visir Piri Mehmed e Mehmet Beg Mihaloglu, quen máis tarde se converteu no gobernador de facto de Valaquia. Ao principio, a defensa da cidade resultou eficaz, pero cando as divisións relixiosas entre os católicos e os ortodoxos asediados fixéronse sentir, achandaron o camiño aos otománs. Así, tras un longo bombardeo, Suleiman puido entrar na cidade o 29 de agosto, onde recitou persoalmente a oración da Yumu'ah do venres.
miniatura|upright|Suleiman durante o asedio de Rodas do 1522.
Estimulado polo seu éxito en Belgrado, Suleiman retomou o plan trazado polo seu pai Selim de atacar a fortaleza cristiá de Rodas, iniciativa que xa tentara Mehmed II sen éxito en 1480. A illa de Rodas, nese momento en mans dos Cabaleiros de San Xoán, representaba un perigo real para os otománs, xa que era unha base para os corsarios cristiáns que desde facía tempo atacaban aos peregrinos musulmáns na súa viaxe de Hajj á Meca e saqueaban os barcos mercantes. Consciente de que os europeos non intervirían por estar ocupados en conflitos internos, o sultán estaba decidido a acabar con iso.

Tras enviar unha carta o 1 de xuño de 1522 ao Gran Mestre dos Cabaleiros Philippe Villiers de l’Isle-Adam esixindo a rendición da illa, Suleiman ordenou ao xefe da expedición Lala Kara Mustafa Pasha que a armada otomá abandonase o porto de Constantinopla e navegase cos seus trescentos barcos cara a Rodas. Poucos días despois, o 18 de xuño, o propio sultán partiu por terra cun séquito de cen mil homes desde Üsküdar para facer a guerra aos xinetes. Ao chegar a Kütahya o 2 de xullo, uniuse ás outras forzas proporcionadas polo bilerbei (gobernador) de Rumelia e Anatolia. O exército otomán chegou a Marmaris o 28 de xullo. Saudado polo disparo de máis dun centenar de canóns, o sultán iniciou o sitio de Rodas.
esquerda|upright|miniatura|Os xanízaros otománs asediando Rodas.

Aínda que Isle-Adam contaba cunha pequena forza para defender a cidade, composta por uns sete mil soldados e setecentos cabaleiros, estaba ben motivada. Con todo, para o Gran Mestre quedou claro que a única estratexia posible para deter aos douscentos mil otománs era a de esperar unha rápida intervención das demais forzas cristiás de Europa. Preocupado pola prolongación do asedio, o 23 de setembro Suleiman ordenou un asalto ás murallas de Rodas, que con todo rompeu a extenuante defensa dos cabaleiros e custou a ambos os bandos perdas moi cuantiosas. Un novo intento de asalto o 12 do mes seguinte tamén terminou en fracaso despois de ferir ao ağa (comandante) dos xanízaros. O 10 de decembro, tras perder máis de  soldados nun só ataque uns días antes, Suleiman ofreceu aos cristiáns negociar unha rendición. Despois de dar máis voltas, Isle-Adam finalmente deuse conta de que nunca recibiría a axuda que esperaba dos cristiáns de occidente e que non podería manter o asedio moito máis tempo. Así que se chegou a un acordo de rendición que permitía aos cabaleiros abandonar a illa sen perigo e aos habitantes restantes estar exentos de impostos e devşirme durante cinco anos; con todo, os comandantes non puideron deter aos xanízaros, que saquearon a cidade e profanaron os lugares sacros.

Suleimán recibiu persoalmente ao Gran Mestre antes de que abandonase a cidade, tratandoo amistosamente e consolándoo; dise que o sultán confiou ao «gran visir» que estaba «verdadeiramente apenado por expulsar a este ancián do seu palacio». O 1 de xaneiro de 1523, os cabaleiros sobreviventes abandonaron a illa para dirixirse a Messina no exilio (desde onde, uns anos máis tarde, estableceríanse en Malta); Suleimán triunfara, non sen dificultade, unha vez máis, e en consecuencia, sementou o terror na poboación cristiá de Europa.
 Asuntos internos 
miniatura|upright|Pargalı İbrahim Paşa, grande amigo de Suleiman e gran visir do imperio desde 1523.

Ao seu regreso a Constantinopla, Suleiman nomeou ao seu vello amigo Pargalı İbrahim Paşa gran visir do Imperio Otomán e comandante de todo o exército fóra dos xanízaros, como era costume. A relación de grande amizade e confianza entre o sultán e İbrahim sempre interesou moito aos historiadores e escandalizou aos contemporáneos; nado cristián en 1494 probablemente en Parga, unha antiga posesión veneciana en Epiro, İbrahim foi feito prisioneiro e posteriormente ofrecido a Suleiman. Enseguida destacou pola súa intelixencia e capacidade de aprendizaxe, e decidiuse que debía recibir unha educación adecuada. Cando Suleiman converteuse en sultán, İbrahim tivo a oportunidade de ascender rapidamente na xerarquía do imperio, polo que se converteu rapidamente no «gran visir» en xuño de 1523. Con todo, parece que o propio İbrahim, preocupado pola súa propia seguridade, pedira ao seu amigo o sultán que non se lle considerase para un posto tan prestixioso e arriscado, pero que Suleiman negouse a acceder á súa petición, asegurándolle a súa protección incondicional.
esquerda|miniatura|upright|Retrato do século XIX de Hürrem Sultan.
O 18 de maio de 1524, a haseki (concubina favorita) e esposa de Suleiman, Hürrem Sultan (1502-1558), deu a luz ao seu fillo Selim. Pouco se sabe das orixes de Hürrem, coñecida en Occidente como Roxelana, probablemente foi unha escrava tártara entregada ao harén imperial. En calquera caso, pronto se converteu na favorita de Suleiman, que por ela abandonou á primeira haseki Mahidevran Gülbahar, quen lle daba o seu primoxénito Şehzade Mustafa en 1515, cando aínda era gobernador de Manisa. Antes de Selim, Hürrem tivera outros dous fillos do sultán, Şehzade Mehmed, nado en 1521, e Şehzade Abdullah, nado en 1522, quen morreu só tres anos despois. Falouse moito de Roxelana; capaz de pasar en pouco tempo de escrava do harén a concubina e finalmente a esposa legal, contravindo os costumes otománs, tivo unha grande influencia sobre o sultán, ata o punto de que algúns historiadores considérana a tecedora de tramas que acabaron condicionando toda a política do imperio e en particular a sucesión ao sultanato, véndoa como a iniciadora do chamado 'sultanato das mulleres'.

A pesar da firmeza coa que se gobernaba o imperio, as rebelións eran bastante frecuentes. Posiblemente debido ao descontento co nomeamento de İbrahim Paşa como gran visir, o seu competidor Ahmed Paşa, recentemente nomeado gobernador de Exipto, organizou unha insurrección, e en consecuencia, obtivo inicialmente o apoio dos dignatarios mamelucos, o mestre dos Cabaleiros Hospitalarios de Xerusalén, o xa Ismail I de Persia e mesmo o papa. Con todo, cando os mamelucos abandonárono, pronto foi asasinado e a revolta sufocada. Consciente de que Exipto era un terreo fértil para a insurrección, Suleiman decidiu enviar a İbrahim, a única persoa na que podía confiar plenamente, nunha misión. Nun ano, o leal gran visir someteu aos rebeldes, promulgou leis e reorganizou a administración do poder; o seu éxito foi tan grande que non houbo máis revoltas na zona durante máis de tres séculos.

Hungría: a batalla de Mohács

Tras as vitorias no Danubio e Rodas, o imperio gozou dun período de paz, pero esta situación non era de recibo, xa que a tradición guerreira otomá quería que o sultán estivese constantemente loitando para expandir as fronteiras imperiais e estender o Islam por todo o mundo. Cando os jenízaros déronse conta de que non había plans para novas campañas militares, aproveitaron a ausencia do sultán, quen fora a Edirne para a cacería, e provocaron disturbios na capital, o que obrigou a este último para regresar inmediatamente. Ao recuperar rapidamente o control, xa sexa executando el mesmo a algúns alborotadores ou distribuíndo diñeiro aos soldados para acougalos, Suleiman tivo claro que había que planificar unha expedición militar canto antes.
miniatura|upright|Francisco I (esquerda) e Suleiman I (dereita) iniciaron a alianza franco-otomá. Nunca se coñeceron en persoa; este é un composto de dúas pinturas separadas de Tiziano, ao redor de 1530.
Así, a principios do inverno de 1525, o sultán ordenou preparar unha campaña militar sen decidir o obxectivo. Só nos primeiros meses de 1526, por invitación tamén de Francisco I de Francia con quen o imperio comezara a tecer os primeiros contactos (que pronto darían lugar a unha alianza antihabsbúrxica), optou por atacar de novo as fronteiras cristiás; a expedición dirixiríase, por tanto, cara ao Reino de Hungría. Os preparativos diplomáticos foron febrís: asegurouse a neutralidade da República de Venecia mediante a concesión de certos privilexios, mentres que estaba claro que o emperador Carlos V non interviría porque estaba ocupado na guerra da liga de Cognac contra Francisco I. Ademais, Suleiman consideraba que as fronteiras orientais coa Persia do xa Tahmasp I eran seguras e que a súa intervención alí podía pospoñerse.

O 21 de abril de 1526, Suleiman abandonou a capital á fronte dun exército con cen mil homes e trescentos canóns. Xunto a el marchaban o gran visir İbrahim, algúns visires, o dragomán (intérprete lingüístico) da Sublime Porta e outros dignatarios. A expedición chegou, non sen dificultade, a Sofía onde se dividiu: o sultán dirixiuse a Belgrado desde onde continuaría a Buda (a actual Budapest), mentres que o gran visir dirixiuse a Petrovaradin, que tomou tras un breve asedio que só lle custou vinte e cinco homes. Durante a marcha, sometéronse as cidades de Ilok e Osijek, e construíuse en só cinco días unha ponte de 332 metros de lonxitude sobre o Drava, que foi inmediatamente destruído unha vez que o exército o houbo cruzado para eliminar calquera posibilidade de retirada. Os otománs chegaron entón á chaira de Mohács onde lles esperaba o rei Luis II de Hungría e Bohemia para impedirlles continuar cara a Buda.
esquerda|miniatura|upright|A batalla de Mohács do 29 de agosto de 1526.
A batalla de Mohács tivo lugar o 29 de agosto e comezou favorablemente para as tropas cristiás, a pesar da súa inferioridade numérica, debido tamén a que as peticións de axuda de Luis a Occidente foran desatendidas. O gran valor da cabalería húngara saíu a relucir, ata o punto de que trinta e dous xinetes chegaron a poñer en grave perigo a vida do propio Suleiman, quen se salvou grazas á súa armadura e ao sacrificio dos seus gardacostas e dos xanízaros que acudiron na súa defensa. Con todo, a clara superioridade da artillaría otomá marcou a diferenza, e á tardiña o exército cristián foi derrotado; na retirada o rei Luis caeu morto nun río, o que o sumou aos trinta mil mortos nas filas cristiás. Suleiman triunfara unha vez máis, o camiño para unha entrada triunfal en Buda estaba aberto.
miniatura|upright|Suleiman entrega a coroa de Hungría a Xoán I de Zapolyai, o que o converteu na súa vasalo.
Ao regresar a Constantinopla ao final da campaña, o sultán podía considerarse dono do destino de Hungría. A morte do rei Luis colapsou a autoridade central húngara e produciuse unha loita polo poder. Algúns nobres ofreceron a coroa de Hungría ao archiduque de Austria Fernando I de Habsburgo, emparentado coa familia real húngara. Outros nobres, con todo, decantáronse por Xoán Zapolyai, quen contaba co apoio de Suleiman pero que non era recoñecido polas potencias da Europa cristiá.

Hungría dividiuse en tres partes: a maior parte da actual Hungría foi reclamada por Suleiman, creouse o estado vasalo de Transilvania e entregouse á familia Zapolyai, e Fernando I obtivo a Hungría Real. Así, a fronteira entre o Imperio Otomán e o Sacro Imperio Romano Xermánico quedou fixada temporalmente.

 O asedio de Viena 
esqueda|miniatura|upright|O asedio de Viena.
Con Hungría xa sometida, Suleiman puido dirixir a súa mirada a unha das súas maiores ambicións: Viena. Así, o 10 de maio de 1529, coas habituais cerimonias con gran pompa, abandonou a capital e regresou a Mohács, onde se reuniu con Zapolyai, quen, no transcurso dunha solemne audiencia, foi recoñecido como rei de Hungría e, en consecuencia, como vasalo do Imperio Otomán. Unha miniatura conservada no Palacio de Topkapi lembra o acontecemento, mostrando o momento en que o sultán entrega a Zapolyai a coroa, vestido cun caftán de honra. Abandonando o lugar da que fora unha das súas vitorias máis importantes, Suleiman chegou a Buda en só tres días, ocupada de novo polas tropas cristiás. Tras un breve asedio, a cidade foi tomada e os seus habitantes escravizados, pero a diferenza da vez anterior, os xanízaros tiñan prohibido a pillaxe. Poucos días despois, Zapolyai foi coroado oficialmente como rei; Suleiman non asistiu á cerimonia, probablemente para non dar demasiada importancia a quen consideraba só un vasalo menor; ademais, achegábase o outono e, por tanto, era necesario dirixirse cara a Viena canto antes.

O sitio de Viena comezou o 27 de setembro de 1529 e supuxo un enfrontamento do exército otomán de Suleiman, con cento vinte mil homes, vinte e oito mil camelos e trescentas pezas de artillaría, contra os defensores cristiáns, que contaban cuns vinte mil combatentes e setenta e dous canóns ás ordes de Filipe do Palatinado-Neoburgo.

As operacións resultaron máis difíciles do esperado para os otománs. Aínda que o incesante fogo de artillaría conseguira abrir unha brecha nas murallas da cidade, os atacantes inexplicablemente non aproveitaron isto para tentar entrar. A frustración pola continuación do asedio máis aló do esperado e a preocupación pola proximidade do inverno levaron a Suleiman a ordenar un asalto á Porta de Carintia o 14 de outubro. Con todo, o resultado non foi concluínte e o gran sultán non tivo máis remedio que abandonar o obxectivo e regresar a Constantinopla, non sen antes celebrar a campaña militar como un éxito e negar que o obxectivo fose conquistar Viena. A viaxe de volta durou aproximadamente dous meses, durante os cales o exército otomán perdeu moitos homes polas enfermidades e o mal tempo.

 Novamente en Hungría 
miniatura|upright|O emperador Carlos V.
A pesar das súas esmagadoras vitorias en Hungría, Suleimán aínda non establecera plenamente a súa autoridade na rexión. Así, o 22 de abril de 1532, volveu saír da capital á fronte de máis de cen mil homes cuxas filas incluían doce mil jenízaros, trinta mil soldados de Anatolia, dezaseis mil de Rumelia e vinte mil spahi aos que se engadía unha forza de artillaría de trescentos canóns.

Ao chegar a Belgrado e recibir novos reforzos dos tártaros de Sahib I Giray, Suleimán estaba disposto a enfrontarse definitivamente ao emperador Carlos V. Con todo, a súa ambición non puido cumprirse: os cristiáns non se sentían en absoluto preparados para enfrontarse a un inimigo tan decidido e numeroso, polo que Fernando de Habsburgo preferiu enviar dous embaixadores ao sultán para ofrecerlle un tributo de cen mil ducados a cambio da paz e o seu recoñecemento como rei de Hungría. Mentres tanto, Suleimán recibiu outra proposta diplomática: o rei de Francia ofreceuse a invadir Italia para loitar alí contra Carlos. O sultán rexeitou ambas as ofertas, pero en canto a esta última, prometeu axudar aos franceses para conquistar Xénova e Milán, un dos primeiros actos substanciais da alianza franco-otomá.
miniatura|esquerda|upright|Representación do asedio de Güns, nun grabado occidental.
Ao fracasar os esforzos diplomáticos para frear o avance otomán, os cristiáns tiveron que poñerse á defensiva. O exército de Suleimán, tras numerosos éxitos, estancouse durante o asedio de Güns, unha cidade situada a só cen quilómetros de Viena e defendida por só oitocentos homes ao mando de Nikola Jurišić, que se prolongou durante todo o mes de agosto, o que fixo que os otománs perdesen un tempo valioso. Despois de conquistar trabajosamente a cidade, Suleimán preferiu dirixirse cara ao oeste, cara a Estiria, no canto de apuntar directamente a Viena, probablemente porque contara con expulsar a Carlos V da cidade e así enfrontarse a el en campo aberto, pero o emperador dos Habsburgo preferiu evitar o contacto e permaneceu dentro das murallas.

En Estiria, Suleimán conquistou varias cidades, pero tivo que renunciar á toma de Graz e Maribor, que non cederon á forza otomá. O tempo perdido en Güns non lle permitiu continuar coas operacións por moito tempo, e regresou a Constantinopla o 18 de novembro de 1532. O resultado desta campaña tamén se celebrou solemnemente: dise que houbo cinco días de cerimonias na capital, pero o sultán non puido quedar plenamente satisfeito. Ao termo dos acontecementos, asinouse unha tregua entre os otománs e os cristiáns, que deu lugar ao tratado de Constantinopla de 1533; con iso Zapolyai conservou o reino de Hungría, Carlos V salvou as súas fronteiras e puido concentrar as súas forzas para contrarrestar a Liga de Esmalcalda. Suleimán, pola súa banda, podía agora volver a súa mirada cara a Persia, consciente da oportunidade de romper a tregua cos cristiáns cando quixese.

 Campaña dos dous Iraq 
derecha|thumb|O Imperio safávida. Fronteiras de 1512.

Durante séculos, no mundo musulmán, houbo un conflito entre os otománs e o Imperio safávida, con este último gobernando Persia e o moderno Iraq, dividido pola fe relixiosa: sunnita o primeiro, xiíta o segundo. Os discípulos xiítas, ou kizilbash''', perseguiron aos sunnitas en Mesopotamia, converteron mesquitas e, en 1508, foron culpables de destruír a tumba de Abū Ḥanīfa al-Nuʿmān, un dos teólogos sunnitas máis importantes da historia. Tamén adoitaban impedir as conexións entre os otománs e os seus aliados uzbekos. Esta situación esixía que os otománs interviñesen canto antes. En canto o sultán tivo un pretexto para reclamar Bagdad, decidiu atacar ao imperio rival e İbrahim recibiu a orde, no outono de 1533, de dirixir un exército ao Acerbaixán persa onde conquistou Tabriz o 16 de xullo do ano seguinte. Comezara o que se coñecería como a «campaña dos dous Iraq».

Dous meses despois, tras unha viaxe que o fixo pasar por varias cidades nas que triunfou, Suleiman uniuse ao seu gran visir e con el dirixiuse á capital de Persia, Bagdad, que durante moito tempo fora un dos centros máis importantes do Islam e a sede do califato, pero que para entón xa estaba en decadencia. O exército que participou nesta expedición era enorme: dise que estaba formado por uns douscentos mil homes, o que provocou moitas dificultades loxísticas e de aprovisionamento, dificultades acentuadas pola inminente mala tempada.

miniatura|esquerda|upright|Suleiman nunha miniatura de Melchior Lorck.

Ao achegarse o exército otomán, o xa rexeitou un enfrontamento directo e evacuou a cidade; o 4 de decembro de 1543, Suleiman puido así entrar sen loitar e considerarse así o lexítimo sucesor dos califas e defensor do sunismo. Coa anexión de Bagdad ao Imperio Otomán, a cidade experimentaría unha nova tempada de crecemento e prosperidade. Tras pasar o inverno nesta, o 2 de abril de 1545 Suleiman e o seu exército emprenderon unha difícil viaxe que en tres meses levouno de volta a Tabriz, onde fixou a súa residencia no palacio do xa. Do mesmo xeito que na anterior campaña húngara, cando Suleiman buscara un enfrontamento directo con Carlos V, tamén esperaba un combate co xa; pero el tamén, do mesmo xeito que Carlos, había rehuido causar un impacto contra un exército tan forte, polo que preferiu unha estratexia máis de espera. Así, as coñecidas dificultades loxísticas do exército otomán, que se atopaba lonxe das súas bases de aprovisionamento, obrigáronlle a abandonar a idea de perseguir ao exército do xa, moito máis móbil e a gusto na rexión, e a conquistar as cidades santas de Qom e Kashan. Suleiman deu entón ordes de regresar a Constantinopla, onde chegou a principios de xaneiro de 1536. A campaña supuxera a perda de máis de trinta mil homes, principalmente por fame e enfermidades, pero consolidara ao sultán aos ollos dos seus correlixionarios contemporáneos como un gran conquistador que triunfara sobre a herexía sunnita; o imperio estendíase agora desde as portas de Viena ata Bagdad.

Poucos días despois do final da expedición, produciuse un acontecemento que aínda hoxe é cuestionado polos historiadores. O 15 de marzo de 1536, o gran visir Pargalı İbrahim Paşa foi atopado asasinado no seu dormitorio do palacio de Topkapı. Sen dúbida foi o propio Suleiman quen ordenou a súa execución; descoñécense os motivos polos que o fixo e só se formularon teorías: a sospeita de que foi o artífice dunha conspiración ou o resultado dunha petición de Roxelana, quen vía a İbrahim como un rival polo poder, son as hipóteses máis cribles. O feito é que Suleiman tivo que lamentar facer matar o seu mellor amigo, compañeiro de éxitos e excelente estratego.
 Norte de África e Mediterráneo 
miniatura|upright|Carta de Suleiman a Francisco I de Francia en 1536, informando o soberano francés da súa exitosa campaña en Iraq e acordando a estancia do embaixador Jean de La Forêt na corte otomá
Tras as campañas danubianas e persas, Suleiman comezou a mirar cara ao mar Mediterráneo, entón baixo o control das armadas da República de Venecia e de Ragusa. A pesar dalgúns éxitos como os de Rodas ou Exipto, a frota otomá non era tan temible como as súas forzas terrestres, pero a dispoñibilidade de portos estratexicamente situados e de arsenais eficientes proporcionaba aos otománs a posibilidade de impoñer a súa autoridade tamén no mar. A figura clave na reorganización da armada otomá foi, do mesmo xeito que o coetáneo Andrea Doria para os españois, o corsario Jeireddín, coñecido en Europa como «Barbarroja». Fillo dun oleiro grego de Mitilene, grazas ás súas incursións no Mediterráneo, pronto adquiriu unha gran reputación que lle levou a finais de 1533 a facer a súa entrada triunfal en Constantinopla onde foi nomeado kapudanpaşa (equivalente a grande almirante) da frota otomá e gobernador (Bey) das illas. En virtude deste prestixioso título, organizou a frota de Suleiman en poucos meses, mentres este atopábase ocupado en Persia, disposto a dar batalla ás potencias navais cristiás.
miniatura|upright|esquerda|Jeireddín, chamado Barbarroja, kapudanpaşa da frota.

Como primeira acción, Barbarroja conquistou Tunes, nese momento en mans da dinastía hafsí. Con todo, en xullo de 1535, a cidade sería á súa vez conquistada por Carlos V quen, preocupado pola expansión otomá no Mediterráneo, tomara persoalmente a dirección dunha contraofensiva considerada polos contemporáneos como unha cruzada xunto a Doria. A pesar da gran vitoria cristiá, a frota de Barbarroja só sufriu perdas marxinais e puido, uns meses despois, atacar as Illas Baleares e Valencia, saqueándoas. Convencido das posibilidades de éxito no mar, o propio sultán supervisou o equipamento dunha nova frota, que continuou ao longo de 1536 nos estaleiros do Corno de Ouro.

O 17 de maio de 1537, Suleiman, acompañado dos seus fillos Selim e Mehmed, chegou a Vlorë, na actual Albania, con plans para atacar Bríndisi, mentres o seu aliado Francisco I de Francia dirixíase a conquistar Xénova e Milán. A expedición debía incluír a Lütfi Paşa e a Barbarroja como comandantes da frota. Con todo, o plan non chegou a bo porto, xa que o rei de Francia rompeu o acordo e atacou en Flandres e Picardía. Mentres tanto, un ataque dunhas galeras venecianas a unha delegación diplomática otomá en viaxe deu a Suleiman o pretexto para cambiar o seu obxectivo e dirixirse a Corfú, unha importante base da Serenísima.

As operacións para o asedio da cidade comezaron en agosto dese mesmo ano e foi o primeiro acto do que se coñece como a terceira guerra turco-veneciana, parte do escenario máis amplo das guerras turco-venecianas. A pesar de que Suleiman podía contar coa forza de vinte e cinco mil homes e trescentos vinte barcos, a resistencia dos venecianos resultou ser bastante tenaz, e en particular a artillaría dos defensores foi decisiva para que o sultán decidise retirarse. A tradición conta que Suleiman, tras ver a perda de dúas galeras, declarou que «a vida dun só musulmán non pode pagarse coa conquista de mil fortalezas».
esquerda|miniatura|upright||Corfú na época do errado asedio.

Ao seu regreso a Constantinopla, o sultán encargou a Barbarroja a misión de combater aos venecianos nas illas do mar Exeo para expulsalos. Durante as dúas campañas militares que seguiron, o kapudanpaşa logrou un éxito tras outro, polo que contou entre as súas conquistas as illas de Siros, Patmos, Exina, Paros, Andros, Skiathos, Esciro e Serifos. O 28 de setembro de 1538, Barbarroja derrotou á liga Santa promovida polo papa Paulo III na batalla de Préveza. Ao final das operacións, vinte e cinco illas venecianas caeran ou foran saqueadas, mentres que miles de cristiáns foran feitos prisioneiros. O 20 de outubro de 1540, asinouse unha paz na que os embaixadores venecianos acordaron con Suleiman o pago de trescentos mil ducados como indemnización de guerra e o abandono definitivo das illas conquistadas por Barbarroja, ás que se sumaron Nauplia e Malvasia.

En outubro do ano seguinte, Carlos V tentou frear os éxitos otománs dirixindo unha expedición a Alxer, que con todo resultou desastrosa para os cristiáns. Suleiman converteuse así no señor absoluto do Mediterráneo, unha supremacía que os otománs mantiveron durante máis de trinta anos.
 Sucesión o trono húngaro 
miniatura|upright|Isabela Jagellón presenta a su hijo, el futuro Xoán II de Hungría, a Suleiman.
En 1539, o gran visir Ayas Mehmed Bajá, quen sucedera no cargo máis alto da Sublime Porta tras o asasinato de İbrahim Paşa, morreu de peste, e o sultán decidiu nomear no seu lugar a Luṭfī Paşa, o seu cuñado e xeneral do exército otomán, quen era de orixe albanesa.

O sultán non tivera tempo de asinar o tratado de paz con Venecia e xa tiña que volver centrar a súa atención en Hungría, de onde chegaban noticias preocupantes. En xullo de 1540, Zapolyai morrera quince días despois de ter un fillo de Isabela Jagellón, filla do rei Segismundo I de Polonia. Aínda que Suleiman cría que o neno era o seu lexítimo sucesor, saíu á luz un acordo secreto que Zapolyai fixera en 1538, no que se establecía que á súa morte Hungría volvería a mans de Fernando de Habsburgo a cambio do seu recoñecemento no trono mentres vivise. Para Suleiman, este acordo era inaceptable, xa que se fixo antes do nacemento do seu fillo, mentres que Fernando afirmaba que o neno non era fillo de Isabela e por iso invadiu Hungría.

Así, Isabela e o seu fillo Xoán abandonaron Buda para pedir axuda a Suleiman, quen tivo que partir de novo en dirección a Hungría. Esta vez o exército otomán atopou pouca resistencia no seu camiño e, reforzado polas tropas enviadas por Isabela, cercou Buda, e en consecuencia, derrotaron ás defensas dirixidas por Wilhelm von Roggendorf e expulsaron os imperiais, que deixaron dezaseis mil homes atrás. O 2 de setembro de 1541, o sultán acompañado polo seu fillo Şehzade Bayezid e o gran visir Hadım Suleiman Paşa (quen tomara a substitución de Luṭfī Paşa uns meses antes) entrou na cidade con grandes honras e, como era o seu costume, dirixiuse a unha igrexa que namentres se converteu nunha mesquita para rezar. Primeiro deu a súa palabra a Isabela de que o seu novo fillo Xoán reinaría sobre Hungría en canto alcanzase a idade necesaria, e logo regresou a Constantinopla.
esquerda|miniatura|upright|O sitio de Esztergom de 1543 nun manuscrito húngaro.
Pero non pasaron nin dous anos antes de que tivese que partir de novo para a súa oitava campaña en Hungría. De feito Fernando, fortalecido por un momento de tranquilidade na fronte interna cos protestantes, volvera reclamar o trono húngaro ofrecendo a Suleiman o recoñecemento como rei a cambio dun tributo anual de cen mil ducados. O sultán, quen non tiña a menor intención de aceptar esta oferta, non tivo máis remedio que abandonar a capital o 23 de abril de 1543 e emprender a guerra contra os Habsburgo. Unha vez máis, a campaña comezou da mellor maneira posible para os otománs, que tomoron unha fortaleza tras outra en Eslavonia e na Hungría leal a Fernando. Despois de volver entrar en Buda, o exército otomán dirixiuse inmediatamente ao norte para o sitio de Esztergom, que caeu despois dunhas dúas semanas, tamén grazas á axuda da artillaría francesa ofrecida polo rei Francisco I.

Este novo éxito contra os cristiáns puxo fin ás ambicións de Fernando sobre Hungría, que permaneceu en mans otomás ata 1686. A este éxito seguíronlle longas negociacións que desembocaron nun tratado de paz entre os otománs e o Sacro Imperio Romano Germánico o 13 de xuño de 1547. Con todo, Suleiman non podía estar do todo satisfeito, xa que aínda non conseguira loitar contra o emperador Carlos V en campo aberto, e a morte de Francisco I o 31 de marzo de 1547 facíao improbable para o futuro, xa que lle faltaba unha aliado clave no escenario europeo. Era o momento de mirar de novo a Persia.

 Segunda campaña persa 
A principios de 1548, Suleiman abandonou de novo Constantinopla e marchou co seu exército cara a Persia. A pesar do seu éxito na súa primeira expedición, a súa autoridade estaba en perigo: varios vasalos mostráronse infieis e a propaganda safávida a favor do xiísmo seguía gañando adeptos en Anatolia.

A primeira acción, unha vez que chegou ao teatro de operacións, foi o asedio de Van, que volvera recentemente a mans de Tahmasp I tras perdelo en 1534. Tras tomar Van a finais de agosto, o sultán decidiu descansar en Alepo para pasar o inverno. Ao mesmo tempo, o exército otomán ocupou outras fortalezas locais mentres o fillo do xa Suleiman Mirza, quen se uniu ás filas dos otománs, arrasaba o oeste de Irán ata que foi capturado e posteriormente asasinado. Despois do inverno, o exército turco dirixiuse cara a Erzurum mentres o gran visir Rüstem Bajá continuaba sometendo as fortalezas safávidas entre Kars e Artvin.

A campaña foi un éxito que reafirmou a autoridade otomá sobre Persia, pero Suleiman volveu fracasar no seu intento de pechar definitivamente as contas coa dinastía safávida, o que lle obrigou uns anos máis tarde a retomar a ruta cara a Persia para unha terceira campaña.
 O problema da sucesión 
miniatura|upright|Şehzade Mustafa, fillo de Suleiman e Mahidevran.
Suleiman tivo seis fillos das súas dúas esposas, Mahidevran e Hürrem, catro dos cales sobreviviron máis aló de 1550: o maior Şehzade Mustafa era fillo de Mahidevran, mentres que os máis novos Selim, Bayezid e Cihangir eran de Hürrem. Esta última era consciente de que se Mustafá convertíase en sultán, os seus propios fillos serían asasinados por estrangulamento, un costume da dinastía otomá. De feito, polo menos ata o reinado de Ahmed I, o imperio carecía de medios formais para regular a sucesión, polo que a miúdo recorría á cruel práctica de dar morte aos príncipes rivais para evitar disturbios e rebelións. Ademais, o fillo de Mahidevran era unanimemente recoñecido como o máis talentoso de todos os seus irmáns e gozaba do apoio do poderoso Pargalı İbrahim Paşa, nese momento o gran visir do imperio, así como do exército e en particular dos xanízaros. O embaixador austríaco Ogier Ghiselin de Busbecq sinalou que «Suleiman ten entre os seus fillos un chamado Mustafá, quen é marabillosamente educado e prudente e está en idade de gobernar, xa que ten 24 ou 25 anos; que Deus non permita nunca que un sarraceno de tal forza achéguese a nós», e continuou falando das «notables dotes naturais» de Mustafá. Crese que Hürrem é responsable, polo menos en parte, das intrigas que se produciron en torno ao nomeamento dun sucesor no sultanato; aínda que era a esposa do sultán, non tiña ningún papel público oficial, pero isto non lle impedía exercer unha forte influencia política. Nun intento de evitar a execución dos seus fillos, Hürrem probablemente utilizou a súa influencia sobre o seu marido para eliminar a quen apoiaba o ascenso de Mustafá.
esquerda|upright|miniatura|Miniatura que probablemente representa ao gran visir Rüstem Bajá.
Así, en loitas de poder aparentemente instigadas por Hürrem, Suleiman fixo asasinar a İbrahim e substituíuno polo seu xenro, Rüstem Bajá. En 1552, cando comezou a terceira campaña contra Persia e Rüstem foi nomeado comandante en xefe da expedición, comezaron as intrigas contra Mustafá. Rüstem enviou a un dos homes de maior confianza do sultán para que informase de que os soldados consideraban que chegara o momento de poñer a un príncipe máis novo no trono, xa que o sultán non dirixira persoalmente o exército; ao mesmo tempo, estendéronse rumores de que Mustafá fora favorable á idea. Irritado por iso e crendo que Mustafá conspiraba contra el para obter o trono, Suleiman convocou ao seu fillo á súa tenda no val de Ereğli o verán seguinte durante o seu regreso da campaña en Persia, afirmando que «podería librarse dos crimes dos que foi acusado e non tería nada que temer se viña».

Mustafá enfrontouse a un dilema: comparecer ante o seu pai a risco de ser asasinado ou, se se negaba, ser acusado de traizón. Ao final, Mustafá optou por entrar na tenda do seu pai, confiando en que o apoio do exército protexeríalle. Busbecq, quen afirma recibir o relato dunha testemuña presencial, describiu os últimos momentos de Mustafá. Cando este entrou na tenda do seu pai, os eunucos atacáronlle mentres se defendía valentemente. O seu pai, separado da pelexa só polas cortinas de liño da tenda, asomouse a través dela e «mirou amenazantemente, cos seus ollos cheos de ira e crueldade pola súa falta de coraxe. Entón, os verdugos, alarmados, redobraron os seus esforzos, lanzaron a Mustafá ao chan e, botándolle a soga ao pescozo, estrangulárono». O pobo otomán recibiu negativamente a noticia do asasinato de Mustafá, os xanízaros acusaron a Suleiman de apagar «o sol máis brillante»; os poetas e escritores celebraron ao novo príncipe ao que dedicaron elexías e obras.

Dise que Cihangir morreu de pena poucos meses despois de decatarse do asasinato do seu medio irmán. Aos dous irmáns sobreviventes, Selim e Bayezid, déuselles o mando en diferentes partes do imperio. Con todo, en poucos anos estalou unha guerra civil entre eles, cada un apoiado por forzas leais. Coa axuda do exército do seu pai, Selim derrotou a Bayezid en Konya en 1559, o que levou a este último para refuxiarse cos safávidas xunto cos seus catro fillos. Tras os intercambios diplomáticos, o sultán esixiu ao xa Tahmasp I que Bayezid fose extraditado ou executado. En 1561, a cambio de grandes cantidades de ouro, o xa permitiu que un asasino turco estrangulase a Bayezid xunto con todos os seus fillos, o que achandou o camiño para a sucesión de Selim ao trono cinco anos despois.

 Terceira campaña persa 
esquerda|miniatura|upright|Suleimán á fronte do exército en 1554.

Os tráxicos acontecementos que rodearon a sucesión producíronse, como xa se dixo, co pano de fondo do que se coñecería como a terceira campaña persa, a última librada por Suleimán. As operacións comezaran en 1552 cando o gran visir Rüstem Bajá, ao mando do exército, dirixiuse a Anatolia e chegou a Carmania onde se detivo para pasar o inverno. Foi nesta ocasión cando Rüstem comezou o seu complot contra o príncipe Mustafá, quen xa se mencionou, o que conseguiu é que o verán seguinte Suleimán, para demostrar que seguía sendo o xefe do Imperio, tamén dirixise un exército para unirse ao gran visir e participar na campaña.

Tras a execución do seu fillo Mustafá, o sultán dirixiuse a Alepo para acuartelarse. A entrada na cidade, que agora forma parte de Siria, foi triunfal e pomposa. O explorador inglés Anthony Jenkinson relatou con gran detalle que a procesión era aberta por seis mil xinetes lixeiros sipaios, vestidos de vermello escarlata, seguidos por dez mil tributarios, vestidos de veludo amarelo, á súa vez seguidos por catro capitáns, cada un á fronte de doce mil armados; logo dezaseis mil xanízaros vestidos de púrpura, mil paxes de honra e tres homes dacabalo branco; despois o sultán «coa súa resplandecente maxestade» seguido dos grandes dignatarios e catro mil xinetes armados pechando a procesión.

Na primavera, despois de enviar ao xa Tahmasp I un ultimato pedíndolle que volvese ao sunnismo, que foi recibido cunha previsible resposta negativa, Suleimán iniciou operacións militares que provocaron a devastación de toda a rexión de Iereván. A violenta ofensiva otomá fixo que o xa pedise o fin das hostilidades; o sultán aceptou a oferta, o que deu lugar á paz de Amasia, estipulada o 29 de maio de 1555, na que se redebuxaron as fronteiras entre os dous imperios co xa recoñecendo as conquistas otomás pero na que Suleimán permitiu aos peregrinos xiítas chegar con seguridade aos lugares sacros do Islam baixo o seu control. Ademais, o xa prometeu que poñería fin ás incursións e á propaganda xiíta en Anatolia. Como resultado destes acordos, non houbo máis combates na fronte persa durante máis de vinte anos.

Ao mesmo tempo, Suleiman tamén tivo que ocuparse de sufocar unha nova rebelión, unha das máis graves do seu imperio. Un súbdito afirmou ser o príncipe Mustafá, quen escapara do asasinato e estableceu un novo goberno ilexítimo no norte de Anatolia, polo que recrutou a moitos rebeldes. Os insurxentes foron detidos pola decisiva intervención do príncipe Bayezid, pero quedou claro que estes disturbios eran unha mostra da mala condición do campesinado, que estaba a ser espremido pola inflación e os fortes impostos. O imperio estaba a experimentar unha grave crise monetaria causada pola chegada de diñeiro barato, a miúdo falsificado, procedente de Europa.
 O fracaso de Malta 
miniatura|upright|O sitio de Malta - chegada da frota turca. Asedio a Malta pola armada Otomá en 1565, de Matteo Perez d'Aleccio
En 1530, o emperador Carlos V concedera aos Cabaleiros Hospitalarios, expulsados de Rodas uns anos antes por Suleiman, a illa de Malta onde se estableceron e tiveron a oportunidade de restablecerse. O diván otomán, preocupado polas incursións cristiás contra a súa armada, decidiu preparar unha expedición para atacalos na súa nova base. A planificación da nova campaña, na que participaron todos os estaleiros do Corno de Ouro, foi longa e prolongouse até principios de 1565. Unha vez preparada, a frota de máis de douscentos barcos, incluídas 150 galeras en estado de guerra, fíxose á mar baixo o mando de Lala Kara Mustafa Pasha. Con todo, os grandes preparativos non podían manterse en segredo e, por tanto, alertaran aos Cabaleiros, quen tiveron tempo de preparar as súas defensas; a resistencia da illa, dirixida polo Gran Maestre Jean Parisot de La Valette, puido contar con oito mil cincocentos defensores dos cales setecentos eran cabaleiros.

O 18 de maio, comezou o Gran Sitio de Malta e pronto a illa foi ocupada polos otománs, quen non puideron tomar as fortalezas estratéxicas de San Telmo e San Ángel. A pesar dun incesante bombardeo, os otománs non puideron obter a vantaxe, e o 12 de setembro decidiuse retirar a frota á capital. A derrota, a primeira baixo o mandato de Suleiman, custou aos turcos entre vinte mil e trinta e cinco mil homes, segundo as fontes.
 Última expedición e morte 
esquerda|miniatura|upright|Sitio de Szigetvár.
En 1566, Suleiman tiña 72 anos, 46 dos cales os pasou gobernando o imperio; o ancián sultán sufría de gota que lle obrigaba a moverse en cadeira de rodas. Maximiliano II de Habsburgo sucedera ao seu pai Fernando I no trono do Sacro Imperio Romano Xermánico e deu nova vida ás pretensións dos Habsburgo sobre os países do Danubio, o que reabriu a cuestión de Transilvania que quedara aparcada durante algúns anos tras as vitorias otomás.

O 1 de maio de 1566, o sultán partiu de Constantinopla á fronte dun dos maiores exércitos que xamais comandara, ao parecer trescentos mil soldados equipados cunha enorme artillaría, para a súa décimo terceira campaña militar. Levaba máis dunha década sen participar persoalmente nunha expedición, e foi criticado por iso tanto polos visires como polo pobo, xa que se consideraba un deber do líder otomán loitar continuamente para ampliar as fronteiras do Islam contra os infieis. Ao parecer, a campaña sería sinxela, sen necesidade probablemente de ningún combate.

Con todo, a enfermidade debilitariao profundamente, xa non podía montar dacabalo e víase obrigado a seguir ás tropas só grazas a unha carruaxe. Tras unha marcha retardada por causas naturais, que durou 49 días, Suleiman chegou a Belgrado e logo dirixiuse a Zemun, onde foi recibido por Xoán Sexismundo con gran pompa.
miniatura|upright|O cortexo fúnebre de Solimán.
Tras outorgarlle o poder sobre os territorios entre o río Tisza e Transilvania, o sultán dirixiuse a Szigetvár, que puxo baixo asedio desde o 6 de agosto. Os combates continuaron até o 8 de setembro, pero Suleiman non puido ver o final: morreu na súa tenda durante a noite do 5 ao 6 de setembro. Para evitar disturbios no exército, que seguía en campaña, o gran visir Sokollu Mehmet Bajá decidiu manter en segredo a noticia da morte do sultán, polo menos ata que o seu sucesor Selim chegase ao féretro do seu pai. Nese momento, o único príncipe que quedaba estaba en Kütahya, onde era gobernador, e axiña que foi informado, partiu para unirse a Sokollu. Durante a espera, o gran visir impediu que todo o mundo entrase na tenda onde se atopaba o corpo de Suleiman e deu ordes ás tropas coma se viñesen do propio sultán falecido. O segredo mantívose mesmo cando o exército marchou de volta a Constantinopla tras o fin das operacións na rexión do Transdanubia Meridional. Só cando a procesión estivo preto de Belgrado chegou Selim e entón púidose difundir a noticia.

O corpo embalsamado do sultán foi levado a Constantinopla para ser enterrado xunto a Roxelana no mausoleo construído preto da Mesquita de Süleymaniye, mentres que o seu corazón, fígado e algúns outros órganos foron enterrados en Turbék, nos arredores de Szigetvár, onde se erixiu un cenotafio que se converteu en lugar sacro e de peregrinación. Nunha década construíronse nas proximidades unha mesquita e un hospicio sufí e puxéronse varias ducias de soldados a vixiar o lugar. Ningún historiador ten constancia da cerimonia fúnebre do gran sultán; debeu de ser moi sinxela, como era habitual no islam.
 Áspecto físico e personalidade 
esquerda|upright|miniatura|Retrato en gravado do mozo Suleimán, Hieronymus Hopfer (c. 1526).
O diplomático veneciano Bartolomeo Contarini deixou unha das primeiras descricións do aspecto de Suleimán, no momento en que se converteu en sultán: «só ten vinte e cinco [en realidade 26] anos, é alto e delgado pero duro, cun rostro fino e osudo. A peluxe facial é evidente, pero apenas. O sultán móstrase amable e de bo humor. Dise que Suleimán ten un nome apropiado, que lle gusta ler, que está ben informado e que ten sentido común». Unha imaxe debuxada anterior é a de Albrecht Dürer en 1526 que, con todo, nunca coñeceu ao sultán otomán, senón que se baseou en descricións de comerciantes venecianos que estiveran en Constantinopla. Con todo, a exactitude da representación de Dürer queda confirmada polas similitudes co debuxo realizado por Hieronymus Hopfer; en ambos os casos, o gran sultán aparece cun pescozo alargado, nariz arqueada e orellas pequenas; trazos somáticos que se asemellan en gran medida ao aspecto do seu bisavó Mehmed II, tal e como o transmitiu o famoso retrato de Gentile Bellini. Unha descrición posterior, dos seus anos de madurez, descríbeo como un «home xuvenil, delgado e moi fráxil, pero que conta cunha man moi forte e que pode disparar o arco mellor que ninguén».
Doutra banda, Ogier Ghislain de Busbecq dá unha descrición dun vello Suleiman dos anos da súa entrada en Amasya (1555): «Aínda que o seu rostro estaba triste, a súa expresión seguía inspirando unha sensación de gran maxestade. A súa saúde é boa se non fose pola súa mala complexión, signo dalgunha enfermidade secreta. Pero, do mesmo xeito que as mulleres, pode soportar ben os estragos do tempo. Maquíllase, sobre todo os días que despide aos embaixadores».

O carácter do sultán é descrito pola maioría como tranquilo e reflexivo, moi afastado do carácter irascible do seu pai Selim I, mentres que un diplomático veneciano na corte otomá cara a 1530 afirma que «o seu carácter é colérico e melancólico e que non é moi bo no traballo porque abandonou o imperio ao gran visir sen cuxo consello nin el nin outros membros da corte toman decisións, mentres que İbrahim actúa sen consultar nunca ao Gran Señor nin a ninguén máis». De feito, aínda que os seus contemporáneos europeos considerárono un gobernante de indubidable grandeza, non deixaron de recoñecer a súa, quizais excesiva, dependencia da súa esposa Roxelana e de İbrahim Paşa, e de acusalo da morte dos seus propios fillos.

En calquera caso, todos os comentaristas coinciden en describilo como un «musulmán piadoso, inmune a todo fanatismo, tolerante cos cristiáns» que garantía os dereitos dos infieis (Dhimmi), pero tamén implacable contra o que consideraba unha herexía xiíta. Firmemente convencido de que contaba co favor de Deus, recitaba ferventes oracións antes de cada batalla importante e, en canto conquistaba unha cidade, acudía a unha mesquita para dar grazas pola vitoria. Cando non estaba ocupado administrando, participaba en discusións teolóxicas cos eruditos da corte, estudaba filosofía e libros sacros, até o punto de que se conservaron oito exemplares do Corán copiados persoalmente por Suleiman.
esquerda|miniatura|upright|Suleiman recibe o almirante da frota Jeireddín Barbarossa.
Como bo musulmán, tamén demostrou un estilo de vida sobrio, aínda que non á altura dos primeiros sultáns. Os comentaristas informan con detalle de que a súa vaixela era estritamente de porcelana, e só unha vez utilizou recipientes preciosos, pero os xuristas reprenderono. Na súa vellez foi aínda máis coidadoso, polo que só utilizou louza. Incluso as bebidas alcohólicas, que tolerara na súa mocidade, pasaron a estar prohibidas na súa vida posterior. No entanto, a súa imaxe pública sempre estivo rodeada dunha aura de opulencia. A súa corte observaba un cerimonial fastuoso que el mesmo desenvolvera, e os embaixadores que recibía contaban o seu asombro ante tanta riqueza. Cada vez que Suleiman abandonaba a capital ao mando do seu exército para embarcarse nunha das moitas campañas que marcaron a súa vida, celebrábanse fastuosas festas. En tales ocasións, o sultán era afeccionado a vestirse con teas preciosas e a levar fermosas xoias.
miniatura|upright|Suleiman dacabalo na súa vellez.
Na vellez, Suleiman, cansado pola enfermidade e as constantes campañas militares, perdeu parte do carácter guerreiro que o distinguiu na súa mocidade; o nobre Antonio Barbarigo proporciona un fresco do sultán en 1558: «Este señor ten 66 anos e reinou felizmente durante 32; é de estatura media, máis duro que doutra maneira, pálido, ten grandes ollos negros e unha nariz aguileña; é un cabaleiro xusto, benigno e moi relixioso no seu dereito, aínda que de mozo era belicoso e amante da guerra, é claro, con todo, que agora que é vello desexa a paz con todo príncipe, e nunca fará a guerra a ninguén a menos que sexa forzado a iso por aqueles con quen guerrea ou polas falsas persuasións dos seus ministros... Sabe que é señor de moitos países e reinos, e desexa gozar dos que ten en paz. É moi afeccionado á historia, e le continuamente as historias de Alexandre o Grande e as dos persas. Este señor está moi afectado de gota e por esta razón, por consello dos seus médicos, vai todos os anos a invernar a  Adrianópole...».

 Legado 
As conquistas levadas a cabo por Suleiman I tiveron grande importancia estratéxica, pois controlaba as principais cidades musulmás (A Meca, Medina, Xerusalén, Damasco, Bagdad...) e os Balcáns, chegando ata o corazón de Europa. Estas conquistas tamén lle deron o control das principais rutas comerciais, como o da Ruta da seda e Ruta á India.

Esta boa situación xeopolítica trasmitiuse nunha grande época de avances técnicos e administrativos, que se traduciron nunha gran base agrícola, benestar para os campesiños, abundancia dos produtos de consumo básico e o bo aproveitamento dos recursos. As reformas administrativas e legais déronlle a Suleiman o sobrenome de Dador de leis ou Lexislador.

Tamén foi boa época para a literatura, arquitectura, arte, teoloxía e filosofía, atopando un grande apoio no mezenado persoal do Sultán e el mesmo foi un recoñecido poeta en turco e persa utilizando o pseudónimo literario "Muhibbi".

 Galería de imaxes 

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 





 Garnier, Edith L'Alliance Impie'' Editions du Felin, 2008, París ISBN 978-2-86645-678-8 Interview















 Ligazóns externas 
 Biografía en Biografíasyvidas.com

Categoría:Sultáns otománs
Categoría:Nados en 1494
Categoría:Finados en 1566
Categoría:Artigos que toda Wikipedia debería ter (Biografías)
Categoría:Nados en Trebisonda
Categoría:Escritores en lingua turca otomá
Categoría:Escritores en lingua persa
Categoría:Finados por disentería