Froila Bermúdez

Froila Bermúdez, nado c. 1045 e finado no 1091, foi un nobre galego, primeiro dos membros da Familia Froilaz-Traba sobre o que existe ampla documentación. Tomou parte nos principais acontecementos da parte final do reinado de Fernando I, do de García II e no comezo do de Afonso VI.

 Traxectoria 
alt=|esquerda|miniatura|Mosteiro de San Martiño de Xuvia na terra de Trasancos, onde foron soterrados Froila Bermúdez e o seu pai Bermudo Froilaz.
Froila Bermúdez aparece tamén nos diplomas históricos como Froila Vermuiz de Trasancos, facendo referencia ao seu señorio nas terras de Trasancos e como Froilani Petriz Vermudiz, aludindo ao patronímico da súa familia, o clan dos Petriz. Os seus dominios abranguían un extenso territorio na área noroccidental do reino galego, onde foi o probábel fundador do Mosteiro de Santa María de Xanrozo en Betanzos. A súa figura documéntase xa arredor do ano 1060 presidindo litixios xudiciais noutro cenobio, o de San Martiño de Xuvia en Narón, onde era considerado polos monxes como dominus noster.

Foi un importante vasalo do rei García II, ao que puido mesmo acompañar no seu período de desterro na Taifa de Sevilla. Os seus feitos de armas durante as guerras do rei cos seus irmáns Afonso e Sancho son recollidos no nobiliario do conde de Barcelos, do século XIV, se ben o manuscrito confunde a Froila Bermúdez (1045-1090) co seu fillo Rodrigo Froilaz (?-1133). No texto épico portugues o conde Froila (Rodrigo Frojaz) é presentado como un grande guerreiro e principal valedor e conselleiro do rei García.

Cando, no acto final da guerra civil, García é aprisionado baixo engano polo seu irmán Afonso VI, o conde tivo que someterse e aceptouno como rexente do reino galego, non como rei. Este feito, recollido nos tombos do mosteiro de Xuvia, fai sospeitar a algún historiador que a crianza do seu fillo Pedro Froilaz na corte leonesa foi en calidade de refén. Con todo, acompañou a Afonso VI na batalla de Zalaca contra os almorábides da que saíu milagrosamente ileso e como agradecemento doou ao mosteiro de Xuvia a vila de Domirón en Trasancos.

O conde Froila faleceu o 27 de marzo de 1091 na vila de Cospeito, durante unha visita ao seu fillo Gonzalo, bispo de Mondoñedo. Foi soterrado no Mosteiro de San Martiño de Xuvia.

 Liñaxe e descendencia 

A ascendencia de Froila Bermúdez emparenta coa mais antiga nobreza do Reino de Galiza. Pode ser trazada desde o conde Hermenexildo Guterrez, mordomo do rei Afonso III e conquistador de Coímbra no ano 878, até o seu propio pai Bermudo, falecido  arredor do 1060. Bermudo Froilaz e a súa esposa Dona Lupa Rodríguez, pais de Froila, están soterrados xunto ao seu fillo no mosteiro de San Martiño de Xuvia.

Casou con Elvira de Faro, filla de Mendo Bermúdez de Faro e Aldara Gutérrez de Aranga. Con este matrimonio a familia Froilaz incorporou ao seu patrimonio as terras de Faro e o castelo de Aranga co seu couto xurisdicional. A súa numerosa descendencia, tivo sete fillos, estendeu a influencia da liñaxe Froilaz-Traba, a cal chegou a acadar un enorme poder económico e político en todo o norte da Península Ibérica durante os séculos posteriores.

Do primeiro matrimonio naceron os seguintes fillos:

 Gonzalo Froilaz (- -1112), bispo de Mondoñedo.
Pedro Froilaz (1075-1128), conde de Galiza e Trastámara.
 Rodrigo Froilaz (- -1133), almirante de Galiza e señor de Trasancos.
Visclávara Froilaz, monxa no mosteiro de Xuvia.
Adosinda Froilaz.

En segundas nupcias, Froila desposou a unha nobre chamada dona Lucia da que non se conserva información. Deste segundo casamento tivo a:

 Munia Froilaz, fundadora do Mosteiro de San Salvador de Pedroso.
 Hermesenda Froilaz.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 

Categoría:Personalidades da Idade Media de Galicia
Categoría:Nobres de Galicia
Categoría:Casa de Traba
Categoría:Historia medieval de Galicia