Gloster Gladiator

O Gloster Gladiator foi un caza biplano británico usado durante a segunda guerra mundial. Foi o derradeiro caza biplano producido no Reino Unido e foi a espiña dorsal do mando de caza británico antes da guerra. Voou por primeira vez en 1934 como unha evolución do Gloster Gauntlet cun motor máis potente e a cabina pechada. Entrou en servizo en 1937 e fabricáronse 768 exemplares ata a primavera de 1940. 

Durante a guerra serviu en todos os teatros e nun gran número de forzas aéreas distintas, algunhas delas do Eixo. A RAF usouno en Francia, Noruega, Grecia, na defensa de Malta, Oriente Medio, e na breve guerra anglo-iraquí (durante a cal a Real Forza Aérea de Iraq estaba equipada de forma similar). Outros países despregaron o Gladiator, incluídos China contra o Xapón, a partir de 1938; Finlandia (xunto cos voluntarios suecos) contra a Unión Soviética na guerra de Inverno e na guerra de Continuación; Suecia como non combatente neutral (aínda que os voluntarios suecos loitaron por Finlandia contra a URSS como se dixo anteriormente); e Noruega, Bélxica, e Grecia resistindo a invasión do Eixo dos seus respectivos países.

Especificacións
Tipo: monopraza de caza Gloster Gladiator Mk I.
Planta motriz: un motor radial Bristol Mercury IX de 840 hp.
Envergadura: 9,38 m.
Lonxitude: 8,36 m.
Peso máximo na engalexe: 2.083 Kg.
Velocidade máxima: 253 millas/h a 14.500 pés.
Alcance: 428 millas.
Armamento: catro metralladoras de 7,7 mm.

Categoría:Aeronaves de Gloster
Categoría:Cazas británicos da segunda guerra mundial
Categoría:Aeronaves co primeiro voo en 1934