Asia (provincia romana)

miniatura|350px|A provincia romana de Asia.

A provincia romana de Asia ou Asiana (), nos tempos de Bizancio ás veces chamada Frixia, foi unha unidade administrativa engadida ao final da República. Era unha provincia senatorial gobernada por un procónsul. O acordo mantívose sen cambios na reorganización do Imperio romano no 211.

 Antecedentes 
A palabra "Asia" provén da palabra grega, , orixinalmente só se aplicou á costa oriental do mar Exeo, coñecido polos lidios que a ocuparon como Assuwa. Foi usado polos gregos para toda Lidia (a parte noroeste do que hoxe é Turquía), sendo esta costa a parte máis próxima de Lidia a Grecia. A provincia romana de Asia ocupou case exactamente a área do reino lidio. A medida que pasaba o tempo, o extremo oeste usou a palabra para referirse a unha zona cada vez máis vaga ao leste deles, ata que se usou xenericamente para todo o continente.

Antíoco III o Grande tivo que abandonar Asia cando os romanos esmagaron ao seu exército na histórica batalla de Magnesia, no 190 a.C. Despois do Tratado de Apamea (188 a.C.), todo o territorio foi entregado a Roma e posto baixo o control dun rei cliente en Pérgamo.

 Xeografía 
A provincia romana de Asia comprendía orixinalmente Caria, a Lidia, Misia, Frixia, a Tróade e o corredor terrestre a través de Pisidia a Pamfilia. As cidades eran numerosas : Pérgamo, Esmirna, Éfeso, Mileto. As Illas do Exeo, agás Creta, formaban parte da Insulae (provincia) de Asiana. Parte de Frixia foi dada a Mitrídates V Euergetes antes de que fose recuperado como parte da provincia no 116 a.C. A Licaonia engadiuse antes do 100 a.C, mentres que a área ao redor de Cibira engadiuse no 82 a.C. A provincia sueste de Asia foi posteriormente reasignada á provincia de  Cilícia. Durante o imperio a provincia de Asia estaba limitada por Bitinia ao norte, Licia ao sur e Galacia cara ao leste."Asia, Roman province." The Oxford Classical Dictionary. 3rd ed. 1996: p. 189-90 

 Anexión 
Sen un herdeiro aparente, Atalo III de Pérgamo logo de ser un leal aliado de Roma, decidiu legar o seu reino a Roma. Tras a morte de Atalo no 133 a.C., o pretendiente atálido Eumenes III provocou unha rebelión. Derrotou a un dos cónsules no 131 a.C., Craso Muciano. O seguinte cónsul, Marco Perperna, acabou pronto coa guerra. Derrotou a Eumenes no primeiro combate, e seguiu a súa vitoria asediando Estratonicea, onde fuxiu Eumenes. A cidade viuse obrigada a renderse pola fame, polo que o rei caeu nas mans do cónsul. Manio Aquilio estableceu oficialmente a rexión como provincia de Asia.The Oxford Classical Dictionary. pp. 189f O legado do reino atálido a Roma presentou serias implicacións para os territorios veciños. Foi neste período cando Ponto estivo baixo o dominio de Mitrídates VI. Sería un inimigo formidable para o éxito de Roma na provincia de Asia e máis aló. Mitchell, Stephen.  Anatolia . Volume 1. (Nova York: Oxford University Press), 1993. p. 29 

 Tributación 
Roma sempre fora moi renuente a involucrarse en asuntos do leste. Normalmente contaba cos aliados para arbitrar no caso dun conflito. Moi raramente Roma enviaría delegacións ao leste, e moito menos tería unha forte presenza gobernamental. Esta apatía non cambiou moito nin sequera despois do agasallo de Atalo no 133 a.C. De feito, partes do reino de Pérgamo foron abandonadas voluntariamente a diferentes nacións. Por exemplo, a Frixia Maior foi dada a Mitrídates V do Ponto.Anatolia. p. 29

Mentres o Senado dubidaba en involucrarse nos asuntos asiáticos, outros non tiñan tal desgana. Unha lei aprobada por Caio Sempronio Graco Gaius Gracchus no 123 a.C. concedeu o dereito á recadación de impostos en Asia aos membros da clase ecuestre. O privilexio de recadar impostos foi case seguro explotado por individuos da República.Anatolia p. 30

No caso de que unha comunidade non puidese pagar impostos, tiñan que pedir préstamos a prestamistas romanos pero con taxas exorbitantes. Isto causou con frecuencia o incumprimento dos devanditos préstamos e consecuentemente levou aos prestamistas romanos a apoderarse das terras do prestatario, o seu último activo de valor restante. Deste xeito e mediante a compra directa, os romanos dispersáronse por toda a provincia de Asia.

 Mitrídates e Sila 
No 88 a.C., Mitrídates VI do Ponto conquistara practicamente toda Asia. Aproveitando o odio ás prácticas romanas corruptas, Mitrídates instou unha rebelión masiva contra Roma, ordenando a matanza de todos os romanos e itálicos na provincia.Appian, History of Rome: The Mithridatic Wars . As estimacións contemporáneas de baixas varían entre as 80.000 e as 150.000.

Tres anos despois,  Sila derrotou a Mitrídates na Primeira Guerra Mitridática e no 85 a.C. reorganizou a provincia en once distritos do penal, cada un dos cales era o centro dunha serie de cidades menores e subordinadas. Estes centros, que se desenvolveron nas dioceses romanas, incluían Éfeso, Pérgamo, a antiga capital atálida, Esmirna, Adramyttium, Cyzicus, Synnada, Apamea, Mileto e Halicarnaso. As tres primeiras cidades, Éfeso, Pérgamo e Esmirna, competiron para ser a cidade-estado dominante na provincia de Asia. A vella rivalidade entre as cidades continuou inhibindo calquera progreso cara á unidade provincial.

 Presenza militar 
A parte de reprimir as revoltas ocasionais, houbo unha presenza militar mínima na provincia de Asia, ata que as forzas dirixidas por Sila fixeron campaña contra Mitrídates VI. De feito, a provincia de Asia era única porque era unha das poucas provincias non protexidas do imperio. Se ben nunca ningunha lexión completa estivo estacionada dentro da provincia, isto non quere dicir que non existise ningunha presenza militar.Anatolia p. 121

Os destacamentos lexionarios estaban presentes nas cidades frixianas de Apamea e Amorium. Cohortes auxiliares romanas estiveron estacionadas en Frixia Eumeneia mentres que grupos máis pequenos de soldados patrullaban regularmente as rexións montañosas. A alta presenza militar nas rexións rurais ao redor do século III a.C. causou grandes disturbios civís na provincia.

 Augusto 
Despois de que Augusto chegou ao poder, estableceu un proconsulado para a provincia de Asia, abarcando as rexións de Misia, Lidia, Caria e Frixia. Ao leste estableceuse a provincia de Galacia. O procónsul pasou gran parte do seu período dun ano viaxando por toda a provincia atendendo casos e dirixindo outros asuntos xudiciais en cada un dos centros de asistencia. A transición de Roma da República ao comezo do Imperio viu un cambio importante no papel das cidades provinciais existentes, que evolucionaron desde cidades-estado autónomos ata centros administrativos imperiais.Anatolia p. 198

O comezo do principado de Augusto tamén marcou o ascenso de novas cidades en Misia, Lidia e Frixia. A provincia converteuse nun elaborado sistema de cidades autónomas, cada unha delas responsable da súa economía, impostos e leis no seu territorio. O reinado de Augusto marcou aínda máis o inicio da urbanización da provincia de Asia, xa que os edificios públicos convertéronse na característica definidora dunha cidade.

 Adoración ao emperador 
O culto ao emperador era predominante nas comunidades provinciais durante o imperio romano. Pouco despois de que Augusto chegase ao poder, os templos levantados no seu honor xurdiron en toda a provincia de Asia. O establecemento de centros provinciais de culto ao emperador xerou cultos locais. Estes sitios serviron como modelo seguido por outras provincias de todo o imperio. Anatolia p. 100

O culto ao emperador serviu como unha forma para que os subditos da provincia de Asia chegaran a un acordo co goberno imperial no marco das súas comunidades. As prácticas relixiosas eran un asunto público e os cidadáns implicados en todos os seus aspectos, incluíndo a oración, o sacrificio e as procesións. Os rituais en honra dun emperador particular frecuentemente superaron en número aos doutros deuses. Ningún outro culto coincidía co culto imperial en termos de dispersión e similitude.Anatolia p. 112

 Declive 
O século III d.C. marcou un grave declive na provincia de Asia, derivado en parte dunha enfermidade epidémica, comezando coa peste antonina, a indisciplina dos soldados locais e tamén a diminución dos casos de xenerosidade cívica voluntaria. As invasións góticas dos anos 250 e 260, parte da crise do terceiro século, contribuíron aos sentimentos de seguridade errados. Ademais, a medida que a énfase política e estratéxica afastouse da provincia de Asia, perdeu gran parte do seu antigo protagonismo.

No século IV, Diocleciano dividiu a provincia de Asia en sete provincias máis pequenas. Asia, Illas, Helesponto, Lidia , Caria, Frixia Iª e IIª todas baixo a autoridade dun único procónsul.

Constantino e os seus sucesores, forma tres dioceses :

 diocese de Asia, subdividida en Helesponto (Misia), Lidia, Caria, as Frixias Iª e II, Licaonia, Pisidia, Panfilia.
 diocese do Ponto, dividida en Bitinia, Honoria, Paflagonia, Pontos Iº e IIº, Capadocias Iª e IIº, Armenias Iª e IIª, e Galatias Iª e IIª.
 diocese de Oriente, subdividida en Cilicias Iª e IIª, Osroena, Sirias Iª, IIª e IIIª, Fenicias Iª e IIª, Palestinas Iª, IIª e IIIª, Arabias Iª e IIª.

Durante o século V e ata mediados do século VI as cidades e provincias do oeste de Anatolia experimentaron un renacemento económico. Pero despois da gran praga do 543 moitas cidades cara ao interior da provincia decaeron ata o punto de ser indistinguibles das aldeas comúns no momento das invasións persas e árabes do século VII. Por outra banda, as principais cidades do primeiro imperio, incluíndo Éfeso, Sardes e Afrodisia mantiveron gran parte da súa antiga gloria e pasaron a servir como novas capitais de provincia. Asia permaneceu durante séculos como un centro da cultura romana e helenística no leste. O territorio permaneceu como parte do Imperio bizantino ata o final do século XIII, cando foi conquistado polo Imperio Otomán.

Notas

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
Provincia romana

 Ligazóns externas 
Asia Minor en unrv.com


Categoría:Provincias romanas