Clordiacepóxido

O clordiacepóxido é unha droga hipnótica derivada das benzodiacepinas. Posúe propiedades de sedación, ansiolise e relaxación muscular.

Historia
O clordiacepóxido foi a primeira benzodiacepina en ser sintetizada e disposta para a súa comercialización. Foi descuberta accidentalmente por Leo Sternbach a mediados dos 50, e comercializada por Roche Pharmaceuticals en 1960. Ten unha vida media de eliminación moderada a larga.

Sternbach desenvolvería máis tarde o diacepam, vendido por Roche dende 1963. Logo outras compañías desenvolverían moitas outras variedades desta droga.

A medida que as prescricións de benzodiacepinas foron en rápido ascenso a finais dos 60 e nos anos 70, o problema da dependencia a estas drogas comezou a xurdir. Porén, o clordiacepóxido é aínda un tratamento eficaz para os pacientes que sofren de cadros de ansiedade aguda.  Aínda se produce e prescribe hoxe en día, xunto cunha ampla variedade de benzodiacepinas, todas con características similares.

Mecanismo de acción
Crese que o clordiacepóxido actúa sobre os receptores GABA tipo A, producindo un efecto inhibitorio similar á doutras benzodiacepinas.

O clordiacepóxido bloquea o aumento de actividade eléctrica cerebral proveniente da estimulación da formación reticular no tronco do encéfalo.

En estudos animais comprobouse unha acción sobre o sistema límbico do cerebro, o cal ten que ver cos efectos emocionais da droga. Estes efectos son fundamentalmente a diminución do medo e da agresividade.

Indicacións
O clordiacepóxido indícase para o tratamento de:
Insomnio.
Ansiedade.
Trastorno de pánico.
Síndrome de abstinencia alcohólica.
Síndrome de abstinencia de opiáceos.
Colite ulcerosa.
Enfermidade de Chron.

Posoloxía
O clordiacepóxido está dispoñible en presentacións de 5 mg, 10 mg e 25 mg.

Efectos adversos
Os efectos adversos comúns do clordiacepóxido inclúen:
 Somnolencia.
 Depresión.
 Trastornos na función motora:
 Trastornos na coordinación.
 Trastornos do equilibrio.
 Vertixe.
 Nerviosismo.
 Amnesia anterógrada (especialmente con altas doses).

Contraindicacións
O uso do clordiacepóxido debe evitarse en persoas coas seguintes condicións:
 Miastenia gravis
 Intoxicación aguda por: 
 Alcohol
 Narcóticos
 Outras substancias psicoactivas.
 Ataxia
 Hipoventilación severa.
 Glaucoma de ángulo estreito.
 Deficiencia hepática severa:
 Hepatite.
 Cirrose hepática.
 Apnea do sono severa.
 Alerxia a hipersensibilidade a calquera droga da clase das benzodiacepinas.

Sobredose
Un individuo que consumiu demasiado clordiacepóxido pode presentar un ou máis dos seguintes síntomas:
 Somnolencia (dificultade para manterse desperto)
 Confusión mental.
 Hipotensión arterial.
 Hipoventilación
 Trastornos na función muscular:
 Trastorno nos reflexos.
 Trastorno na coordinación.
 Trastornos do equilibrio.
 Mareos
 Debilidade muscular.
 Coma.

En modelos animais, a dose letal DL50 oral é de 537 mg/kg.

A sobredose de clordiacepóxido é considerada unha emerxencia médica e require, polo xeral, a asistencia inmediata de persoal médico. O antídoto para unha sobredose de clordiacepóxido (como con calquera outra benzodiacepina) é o flumacenil.

Consideracións legais
Internacionalmente, o clordiacepóxido é unha droga en lista IV segundo o Convenio sobre substancias psicotrópicas.

Notas

Categoría:Benzodiacepinas