Infinitivo conxugado

O infinitivo conxugado, infinitivo persoal ou infinitivo flexionado é unha flexión verbal que se forma engadindo morfema de persoa e número ao infinitivo. É unha das características máis orixinais do galego-portugués, aínda que existen formas similares no napolitano do século XV e vestixios no leonés antigo, o que, xunto coa influencia do portugués, pode explicar a súa presenza no mirandés. Tamén se usa hoxe na lingua húngara.
Características

O infinitivo conxugado fórmase engadindo ao infinitivo impersoal os morfemas -es, -mos, -des, -en (que coinciden cos do futuro de subxuntivo, agás nos verbos irregulares):

cantar -
cantares
cantar -
cantarmos
cantardes
cantaren

Úsase nos seguintes casos:

Cando o infinitivo ten un suxeito distinto ao do verbo principal: (ti) Dille que o limpe antes de volver(mos) ; Ai, morte, canto xa tardas en me levares contigo!Cando o suxeito do infinitivo vai expreso, pero a distancia do verbo principal: O rapaz saudou aos turistas ao pasaren xunto del ; Ao estaren tan contentos, eu marchei caladiño para a cama.

Cando o infinitivo vai introducido por preposición: Para falares con el, tes que pedir cita.

Non se emprega nos seguintes casos:

Cando o infinitivo é o verbo auxiliado dunha perífrase verbal: *Débesllo dicir agora mesmo.

Cando se constrúe con verbos do tipo: querer, poder, saber, deixar... porque neste caso o suxeito éo de todo o complexo verbal: *Queremos mercar un coche deportivo''.

Non se debe confundir co futuro de subxuntivo, co que coincide nos verbos regulares e difire nos irregulares:

Inf. conx. regular: comer, comeres, comer, comermos, comerdes, comeren.
Fut. subx. regular: comer, comeres, comer, comermos, comerdes, comeren.
Inf. conx. irregular: querer, quereres, querer, querermos, quererdes, quereren.
Fut. subx. irregular:quixer, quixeres, quixer, quixermos, quixerdes, quixeren.

Notas

Véxase tamén

 Infinitivo
 Formas non finitas do verbo

Bibliografía

Categoría:Gramática da lingua galega
Categoría:Verbo