Linguas da Unión Europea

As linguas oficiais da Unión Europea son aquelas linguas faladas nos Estados membros da Unión Europea. Inclúense as 24 linguas oficiais de dito organismo xunto con algunhas que, xeralmente, son cooficiais nalgunhas rexións dos Estados membros.

A política da UE tenta incentivar ós cidadáns europeos para que sexan multilingües, en especial a ser fluíntes en, polo menos, dúas linguas estranxeiras, non soamente para facilitar a comunicación, senón, para desenvolver a tolerancia e respecto para coa diversidade cultural. Neste senso hai varios programas postos en marcha. O contido dos sistemas educativos, entre tanto, permanece baixo o criterio de cada estado.Política Lingüística

As decisións tomadas polas institucións son traducidas en tódalas linguas oficiais. Os cidadáns poden contactar en calquera delas e solicitar resposta na lingua que elixa. Nas reunións da cúpula, é necesaria a tradución conforme a necesidade.  Para as sesións do Parlamento Europeo e do Consello da Unión Europea a tradución e simultánea.

Linguas oficiais
As linguas oficiais da Unión Europea aparecen reflectidas no Regulamento 1 de 1958 do Consello da CEE, coas correspondentes modificacións posteriores:

inglés · alemán · castelán · croata · dinamarqués · eslovaco · esloveno · estoniano · finés · francés · grego · húngaro · italiano · letón · lituano · maltés · neerlandés · polaco · portugués · sueco · checo · búlgaro· gaélico irlandés · romanés.

A proporción da poboación da UE que fala as principais linguas oficiais, como linguas materna e non materna, é:

 Lingua Poboación da UE que a fala como lingua materna como lingua non materna Total  Alemán  18%  12%  30%  Inglés  13%  34%  47% Italiano  13%  2%  15%  Francés  12%  11%  23% Castelán  9%  5%  14% Polaco  9%  1%  10% Neerlandés  5%  1%  6%  Grego  2%  0%  2%  Portugués  2%  0%  2% Sueco  2%  1%  3%  Dinamarqués  1%  1%  2% Finés  1%  0%  1% 
(Font: )

Algunhas das linguas son oficiais en diversos estados membros. En total son 28 estados membros e 23 linguas oficiais.

Linguas de traballo
miniatura|250px|Nivel de coñecemento do inglés nos distintos estados da Unión Europea e nos estados candidatos
miniatura|250px|Nivel de coñecemento do alemán nos distintos estados da Unión Europea e nos estados candidatos
miniatura|250px|Nivel de coñecemento do francés nos distintos estados da Unión Europea e nos estados candidatos
O réxime lingüístico prevén, no artigo 6 , que cada institución da Unión regulará a modalidade de emprego nos seus regulamentos internos. Por razóns prácticas a meirande parte das institucións empregan nas súas sesións internas de traballo tres linguas principais:

 O inglés é a lingua oficial de dous estados membros: Irlanda e Malta. Na Unión Europea é a lingua máis empregada como segunda lingua
 O francés é a lingua oficial de tres estados membros fundadores da Comunidade Europea: Francia, Bélxica e Luxemburgo. As sucesivas ampliacións da Unión fixeron que perdese poder, pese a isto a lingua conserva unha influencia internacional debido a razóns históricas e políticas.
 O alemán é a lingua oficial da Alemaña, Austria, Bélxica, Luxemburgo e o Tirol do Sur. É a lingua materna maioritaria na Unión Europea, e a segunda como segunda lingua.

Tras estas linguas lle seguen de lonxe o italiano, o polaco e o castelán.

O coñecemento das tres linguas principais, como segunda lingua, é o seguinte:

 Estado Inglés Alemán Francés Alemaña  51%  7%  12% Austria  53%  n/d  11%  Bélxica  52%  25%  44% Bulgaria  15%  n/d  n/d Chipre  71%  3%  11%  Croacia  43%  33%  n/d Dinamarca  83%  54%  n/d Eslovaquia  n/d  28%  n/d Eslovenia  56%  45%  n/d España  20%  n/d  8%  Estonia  41%  18%  n/d Finlandia  60%  17%  n/d Francia  34%  7%  n/d Grecia  44%  8%  8% Hungría  16%  16%  n/d Irlanda  6%  n/a  19%  Italia  29%  4%  11% Letonia  34%  n/d  n/d Lituania  26%  n/d  n/d Luxemburgo  66%  84%  90% Malta  89%  n/d  17% Países Baixos  87%  66%  24% Polonia  25%  19%  n/d Portugal  26%  n/d  20% República Checa  24%  31%  n/d Romanía  26%  n/d  17% Suecia  85%  28%  10%  Estados candidatos: Turquía  18%  4%  n/d
Font: )

Nas linguas que aparece (n/d) significa que a lingua seleccionada non está entre as tres máis faladas.

Linguas de emprego na administración
O Consello da Unión Europea, celebrado no Luxemburgo o 13 de xuño do 2005, adoptou un acordo que lle dá ás linguas cooficiais nos estados membros certo recoñecemento nas institucións da Unión. O emprego das linguas queda regulado por un acordo administrativo entre o estado membro e as institucións europeas.
Este acordo permite o emprego das linguas aínda que as limita ás:

Traducións oficiais dos actos do Parlamento Europeo e do Consello.
Traducións dos parlamentarios a tódalas linguas da unión.
Comunicacións escritas ás institucións da Unión e a correspondente resposta.

O 16 de novembro do 2005, o presidente do Comité das Rexións, Peter Straub, asinou un acordo no que por primeira vez permite o emprego do galego, do vasco, e do catalán nunha institución da Unión..

Linguas rexionais e minoritarias
As linguas rexionais e minoritarias aparecen definidas na "Carta europea das linguas rexionais e minoritarias", tratado internacional asinado pola maioría dos estados da UE, como as linguas propias tradicionalmente empregadas pola poboación dun territorio cuxo número de falantes é menor que a lingua hexemónica do estado.

Nesta definición inclúensehttps://web.archive.org/web/20050424054619/http://europa.eu.int/comm/education/policies/lang/languages/langmin/regmin_es.html:
As linguas propias dunha rexión ou de diversos estados. Aquí se atopan o galego, o catalán e o éuscaro xunto co aragonés, o asturiano, o bretón, o caxubo, o córnico, o escocés, o frisón, o friulano, o gaélico escocés, o galés, o mirandés, o occitano, o sardo, o sorbio, e o valón.
As linguas oficiais dun estado, pero minoritarias noutro:
o caso do alemán en Bélxica, Dinamarca, Francia e Italia.
o italiano en Eslovenia .
o húngaro na Romanía, Eslovaquia, Eslovenia e Austria.
o dinamarqués na Alemaña.
o albanés, o grego, o serbocroata e esloveno en Italia.
o ruso na Estonia, Letonia e Lituania.
As linguas oficiais en perigo: o gaélico irlandés, e o luxemburgués (oficial no Luxemburgo pero non na Unión).
As linguas non territoriais: o romaní, e o ídiche.

O galego na Unión Europea
O galego é dende finais de 2005 lingua presente nas institucións europeas. O seu uso xa é oficialmente un feito no Comité de Rexións. O Parlamento Europeo aprobou a utilización das linguas cooficiais de España, entre elas o galego, nas comunicacións dos cidadáns co Parlamento Europeo. Os acordos tamén permiten o uso do galego no Consello de ministros da Unión Europea e na Comisión Europea.
Os cidadáns e cidadás que desexen dirixirse en galego ao Defensor do Pobo europeo tamén o poden facer, en virtude da entrada en vigor dun convenio entre España e este organismo comunitario. A introdución do galego na Unión Europea é un recoñecemento ao plurilingüismo natural dos países que a integran. O certo é que algunhas das linguas cooficiais dos estados ou linguas minoritarias contan cun número de falantes maior ca outras oficiais, e mesmo cun status semellante dentro dos seus territorios. A Constitución española de 1978 recoñece a cooficialidade das linguas do Estado.

Os cidadáns e as cidadás de Galicia que se dirixan aos órganos europeos que os representan poden usar tamén o galego para esas comunicacións e teñen dereito a recibir contestación nesta lingua. Eurodiputados galegos como José Posada, Camilio Nogueira ou Ana Miranda utilizaron o galego reintegracionista no Parlamento Europeo, sendo traducidos por tradutores de portugués.

 Notas 

Véxase tamén
Ligazóns externas
Euromosaic
Mercator
Estudo Euromosaico
 Portal das linguas de Europa
Eurolang, axencia da UE para as linguas minorizadas.
European Bureau for Lesser-Used Languages (EBLUL), oficina non gobernamental para a promoción da diversidade lingüística.

Categoría:Linguas de Europa
Categoría:Unión Europea