Fernando II de León e Galicia

Fernando II, nado cara ao 1137 e finado en Benavente, o 21 de xaneiro de 1188, foi rei de León e Galiza entre 1157 e 1188. Restaurador da coroa de León. Coñecido nos Anales Camaracenses como emperador de Galicia. Está enterrado no Panteón Real da capela das reliquias da catedral de Santiago de Compostela.
 División da coroa 
miniatura|Tumba do rei Fernando II, en Santiago.|esquerda

O seu pai Afonso VII confiou a súa educación ao líder da nobreza galega o conde D. Fernán Pérez de Traba, da mesma familia que o tutelara a el cando neno. Isto propiciou a presión galega por dividir a coroa. A rivalidade entre as igrexas de Santiago de Compostela e Toledo tamén contribuíu a que Afonso VII deixase a Sancho Castela e Toledo e a Fernando Galiza e León.

Así, xa desde 1151 é asociado ó trono por seu pai, con seu irmán Sancho, polo que en documentos de Galiza e León é habitual a súa confirmación co título de rei ou rei de Galiza."Tenente Gallicie rex Fernandus", 1152 (Colección diplomática de San Martín de Jubia (977-1199). Santiago, 1935); "Adefonsus Ymperator, una cum coniuge sua dona Riga dominante regnante in tota Yspania. Sancius rex in Castella. Fredenandus rex in Galicia. Urraka regina in Asturias",  (Colección diplomática del monasterio de Villanueva de Oscos. Oviedo, 1981, doc. 5); "Imperatoris Adefonsus, regis Fernandi imperat Galletia.", 1155, ibidem, doc. 6; "Adefonsus dei gratia hispaniarum imperator laudat et confirmat. Sanctius filius eius rex Castelle laudat et confirmat. Fernandus filius eius rex Galletie laudat et confirmat", 1155 (Documentos da Catedral de Lugo).

Nun concilio iniciado en Valladolid no ano 1155, acordáronse os termos da división dos Estados de seu pai, que aínda vivía. Alí designáronse baixo a súa soberanía os reinos de Galiza e León, agás a Terra de Campos, Sahagún e Asturias de Santillana.

 As fronteiras do Reino de Galicia 
Viuse obrigado a fixar as fronteiras entre o Reino de Galicia e o recentemente independente Reino de Portugal. Este novo reino mantiña a dominación da Limia, Tui, Turonio e Vigo. Isto provocou intermitentes conflitos bélicos ata a recuperación para o Reino de Galicia dos devanditos territorios mediante a paz asinada en Pontevedra con Afonso Henriques.

Por outra banda, fixou no tratado de Sahagún as fronteiras entre León e Castela con Sancho III, así como o recoñecemento do avance galaico-leonés por Estremadura.

 Renacemento urbano 
Favoreceu un auténtico renacemento urbano mediante a concesión de foros municipais a vilas como Lugo, Pontevedra, Tui, Padrón, Noia e Ribadavia. Deste xeito, as cidades acadarían un protagonismo punteiro na Galicia do século XII, ceibándose de poderes señoriais e eclesiásticos.

Así mesmo, continxentes galegos saíron para repoboar as terras salmantinas. Feito que se reflicte, aínda hoxe, na toponimia desas bisbarras.

 A Igrexa galega 
Favoreceu á sé arcebispal de Santiago de Compostela como capital eclesiástica dos seus estados, que ademais tiña como dependentes a varias sés portuguesas. Outorgou unha pensión vitalicia ao mestre Mateu, o máis prestixioso escultor da época, para dar un pulo decisivo ás obras da catedral. Nesta onda crecente da arquidiócese compostelá inscríbese a concesión do ano santo xubilar compostelán polo Papa Alexandre III (Bula Regis Aeterni). Era arcebispo D. Pedro Suárez de Deza.

 Ordes militares 
Ao seu reinado pertence tamén o nacemento da Orde militar de Santiago, cuxo arcebispo lle doa unha bandeira con cruz en forma de espada e nomea cóengo da catedral ao Mestre da Orde.

Notas

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Lista de monarcas de Galicia
 Lista de monarcas de León
 Bibliografía 
 López Carreira, A; Fernández Calo, T. (2003). Os reis de Galicia. Vigo : A Nosa Terra. ISBN 84-96203-27-1


|-

Categoría:Reis de Galicia
Categoría:Reis de León
Categoría:Dinastía de Borgoña
Categoría:Finados en 1188
Categoría:Panteón Real da Catedral de Santiago