The Cure

The Cure é unha banda de post-punk inglesa, liderada por Robert Smith, que comezou a súa carreira a no ano 1976 en Crawley, West Sussex. Smith vén sendo o único membro permanente da banda dende a súa fundación. O seu primeiro álbum foi Three Imaginary Boys, editado en 1979, e colocou á banda nos movementos post-punk e New Wave que surxiran a raíz da revolución punk rock no Reino Unido. Durante os primeiros anos da década dos 80 as letras e música cada vez máis escuras da banda axudaron a formar o xénero do rock gótico.

Despois da edición de Pornography en 1982 o seu futuro tornouse incerto e Smith quixo deixar atrás a triste reputación que a banda adquirira. Co sinxelo "Let's Go to Bed", aparecido ese mesmo ano, Smith comezou a inxectar unha sensibilidade máis pop na súa música. A popularidade de The Cure incrementouse a medida que pasaba a década, especialmente nos Estados Unidos onde os temas "Just Like Heaven", "Lovesong" e "Friday I'm in Love" entraron nas listas Billboard Hot 100. Co inicio dos anos 90, The Cure foi unha das bandas de rock alternativo máis populares do mundo, e aínda que esa popularidade diminuíu na actualidade, estímase que venderon uns 27 millóns de discos ata o 2004. The Cure leva editados trece álbums de estudio e uns trinta sinxelos dende o comezo da súa carreira.

 Traxectoria 
 Inicios 
Robert Smith, líder e único membro da banda dende a súa formación, naceu en Blackpool, Inglaterra, o 21 de abril de 1959, e mudouse de neno para a periferia da cidade de Crawley. Aos 16 anos montou cos compañeiros da escola a banda Easy Cure, que sería o embrión de The Cure, precursora e principal divulgadora do rock que sería coñecido como gótico.

En 1977, Easy Cure participou nun concurso dunha discográfica alemá chamada Hansa. O premio era un contrato para a gravación dun disco. Easy Cure gañou o concurso, pero ao gravar o disco déronse conta de que os produtores o que querían era un novo Sex Pistols, o que fixo que Robert Smith deixase as gravacións e compuxese un tema ao respecto, "Do the Hansa". En 1978, unha demo coa canción "Killing an Arab" caeu nas mans de Chris Parry, executivo da discográfica Polydor. Impresionado coa música e principalmente coa actitude estraña e orixinal da banda, Chris resolveu pagar a produción dun sinxelo, sendo dende entón o seu empresario.

O sinxelo foi lanzado e seguido dun intenso traballo de divulgación e concertos, esgotando a primeira tirada rapidamente. A pesar de que a canción non chegou aos primeiros lugares nas listas (polo menos non cando foi lanzada), a boa repercusión foi suficiente para que a banda puidese gravar o seu primeiro long play, o clásico Three Imaginary Boys, en 1979. Nos Estados Unidos o disco foi lanzado en 1980 como Boys Don't Cry, engadíndoselle os sinxelos non existentes en Three Imaginary Boys.

Os sinxelos que seguiron, "Boys Don't Cry" e "Jumping Someone Else's Train", serían éxitos aínda maiores. Ao final de 1979, The Cure xa tivera dous cambios de formación e dende entón ningún compoñente durou moito tempo. Proseguiu como un trío ata 1982 (Bob Smith na guitarra, voz e sintetizadores; Laurence Tolhurst como batería, e despois teclista; e Simon Gallup no baixo).

 Etapa gótica inicial 
Debido á falta de control creativo da banda no seu primeiro álbum, Smith exerceu unha maior influencia na gravación do seu segundo álbum, Seventeen Seconds, que coproduciu con Mike Hedges.Apter 2006, p. 114 O álbum foi lanzado en 1980 e alcanzou o número 20 nas listas do Reino Unido. Un sinxelo do álbum, "A Forest", converteuse no primeiro sinxelo de éxito da banda no Reino Unido, chegando ao número 31 na lista de sinxelos.Roberts, David, ed. (2006). British Hit Singles & Albums (19th ed.). HIT Entertainment. p. 130. ISBN 1-904994-10-5 O álbum foi un cambio de rumbo respecto ao son de The Cure ata ese momento, e Hedges describíuno como "taciturno, atmosférico, moi diferente a Three Imaginary Boys".Apter 2006, p. 117 Na súa crítica de Seventeen Seconds, a NME dixo: "Para un grupo tan novo como The Cure, parece incrible que teñan cuberto tanto territorio nun tempo tan breve".Kent, Nick (26 de abril de 1980). "Why Science Can't Find Cure for Vagueness". NME Ao mesmo tempo, Smith preocupouse polo concepto dunha suposta "antiimaxe".Gosse, Van (21 de abril de 1980). "The Cure Play It Pure". The Village Voice Smith declarou á prensa que estaba farto da asociación antiimaxe que algúns consideraban que "disimulaba elaboradamente a súa simplicidade", afirmando: "Tiñamos que afastarnos desa cousa da antiimaxe, que nin sequera creamos en primeiro lugar. E parecía que estabamos a intentar ser máis escuros". Simplemente non nos gustaba o tema do rock estándar. Todo se descontrolou moito".Morley, Paul (12 de xullo de 1980). "Days of Wine and Poses". NME Ese mesmo ano, Three Imaginary Boys foi reeditado para o mercado estadounidense como Boys Don't Cry, con novas imaxes e unha lista de cancións modificada. A banda comezou a súa primeira xira mundial para promover os dous lanzamentos. Ao final da xira, Matthieu Hartley deixou a banda. Hartley dixo: "Dinme conta de que o grupo se dirixía cara a unha música suicida e sombría, o tipo de cousas que non me interesaban en absoluto".Apter 2006, p. 126

A banda volveu reunirse con Hedges para producir o seu terceiro álbum, Faith, editado en 1981, e que avivou o ambiente sombrío presente en Seventeen Seconds.Apter 2006, p. 132 O álbum alcanzou o posto número 14 nas listas do Reino Unido. As copias en casete de Faith incluían unha banda sonora instrumental para Carnage Visors, unha película de animación que se proxectaba, en lugar dun abreconcertos, na xira Picture Tour de 1981 da banda.Apter 2006, p. 136 A finais dese ano The Cure lanzaron o sinxelo que non formaba parte do álbum "Charlotte Sometimes". Neste punto, o ambiente sombrío da música tivo un profundo efecto na actitude da banda e estaban "atrapados nunha rutina macabra". Ás veces, Smith estaba tan absorto pola personalidade que proxectaba no escenario que ao final marchaba chorando.Apter 2006, p. 141

En 1982, The Cure gravou e lanzou Pornography, o terceiro e último álbum dun trío "opresivamente desanimado" que cimentou a estatura de The Cure como un dos promotores do xénero emerxente do rock gótico. Smith dixo que durante a gravación de Pornography estaba "a sufrir moito estrés mental. Pero non tiña nada que ver co grupo, só tiña que ver con como era eu, a miña idade e outras cousas. Creo que cheguei ao meu peor momento con Pornography. Mirando cara atrás e escoitando as opinións doutras persoas sobre o que pasou, era unha persoa bastante monstruosa naquel momento".Sweeting, Adam (xullo de 1987). "The Cure - Curiouser and Curiouser". Spin Gallup describiu o álbum dicindo: "O nihilismo apoderouse... Cantamos 'Non importa se todos morremos' e iso é exactamente o que pensabamos nese momento".Apter 2006, p. 161 A Parry preocupáballe que o álbum non tivese unha canción de éxito para a radio e encargoulle a Smith e ao produtor Phil Thornalley que pulisen a canción "The Hanging Garden" para a súa publicación como sinxelo.Apter 2006, pp. 158-59 Malia as preocupacións sobre o son pouco comercial do disco, Pornography converteuse no primeiro álbum da banda no Top 10 do Reino Unido, chegando ao número oito das listas.

Despois da publicación deste último disco The Cure realizou a xira promocional Fourteen Explicit Moments, na que a banda finalmente abandonou o ángulo anti-imaxe e adoptou por primeira vez o seu aspecto característico de cabelo voluminoso e desorbitado e beizos untados nas caras.Apter 2006, pp. 166-67 Simon Gallup deixou The Cure ao final da xira despois dunha pelexa nun bar con Smith; os dous non falaron durante os seguintes dezaoito meses.Apter 2006, p. 171 Smith puxo entón a The Cure en espera e volveu unirse a Siouxsie and the Banshees como o seu guitarrista principal en novembro de 1982. Posteriormente converteuse en membro a tempo completo desa banda e participou no vídeo en directo e no álbum Nocturne. Despois gravou o álbum Hyæna con eles, pero deixou o grupo dúas semanas antes do seu lanzamento en xuño de 1984 para concentrarse en The Cure.

 De Japanese Whispers a The Head on the Door 
Coa marcha de Gallup da banda e o traballo de Smith con Siouxsie and the Banshees, correron rumores de que The Cure se separara. En decembro de 1982 Smith comentou a Melody Maker: "De verdade existe aínda The Cure? Eu mesmo estiven reflexionando sobre esa pregunta... chegou a un punto no que non me apetece volver traballar nese formato". Engadiu: "Pase o que pase, xa non seremos eu, Laurence e Simon xuntos. Seino".Sutherland, Steve (18 de decembro de 1982). "The Incurables". Melody Maker.

Parry estaba preocupado polo estado da banda máis popular do seu selo e convenceuse de que a solución era que The Cure reinventase o seu estilo musical. Parry conseguiu convencer a Smith e Tolhurst da idea; Parry dixo: "A Robert gustoulle porque quería destruír The Cure de todos os xeitos".Apter 2006, p. 174 Con Tolhurst tocando agora os teclados en lugar da batería, o dúo lanzou o sinxelo "Let's Go to Bed" a finais de 1982. Aínda que Smith escribiu o sinxelo como unha canción pop "estúpida", segundo lle dixo á prensa,Apter 2006, p. 176 converteuse nun éxito menor no Reino Unido, alcanzando o número 44 na lista de sinxelos, e entrou no Top 20 en Australia e Nova Zelandia. En 1983 seguíronlle dúas cancións máis exitosas: "The Walk", baseada nun sintetizador, que alcanzou o número 12, e "The Love Cats", que se converteu no primeiro éxito da banda no Top 10 británico, alcanzando o número sete. Estes sinxelos e as súas caras B foron recompilados en Japanese Whispers, un recompilatorio que se publicou en decembro de 1983.
miniatura|Robert Smith en 1985
En 1984 The Cure lanzou The Top, un álbum psicodélico no que Smith tocou a maioría dos instrumentos, agás a batería (tocada por Andy Anderson) e o saxofón (tocado por Porl Thompson, un dos primeiros membros de Malice, quen logo se uniu oficialmente a The Cure). O álbum foi un éxito no Top 10 no Reino Unido e foi o seu primeiro álbum de estudio en chegar ao Billboard 200 nos Estados Unidos, alcanzando o número 180. Melody Maker eloxiou o álbum como "psicodelia que non se pode desactualizar", mentres reflexionaba: “Aínda non coñecín a ninguén que poida dicirme por que The Cure están tendo éxitos agora, precisamente neste momento”.Sutherland, Steve (5 de maio de 1984). "Topsy-Turvy". Melody Maker The Cure embarcouse entón na súa xira mundial Top Tour con Thompson e Anderson, xunto con Phil Thornalley, que producira The Top e asumira os baixos para as actuacións en directo. Lanzado a finais de 1984, o primeiro álbum en directo de The Cure, Concert, constaba de actuacións desta xira. Case ao final da mesma, Anderson foi despedido por comportamento destrutivo e foi substituído temporalmente para algúns concertos por Vince Ely, dos Psychedelic Furs. O posto de batería foi entón ocupado oficialmente por Boris Williams, que anteriormente fora o batería de xira dos Thompson Twins.Apter 2006, p. 205 Tanto Ely como Williams foran recomendados por Phil Thornalley, polas súas experiencias previas como produtor e enxeñeiro.Price, Simon (2023). Curepedia: An A-Z of The Cure. New York, NY: William Morrow. pp. 359–362. ISBN 978-0-06-306864-3 Pouco despois, Thornalley tamén marchou debido ao estrés das xiras.Apter 2006, p. 207 O ex baixista dos Cure, Simon Gallup, que formara a banda Fools Dance mentres tanto, volveu unirse ao grupo despois de que o roadie Gary Biddles negociase unha reconciliación entre Gallup e Smith.Apter 2006, p. 208 Smith estaba extasiado polo regreso de Gallup e declarou a Melody Maker: "É un grupo outra vez".Sutherland, Steve (17 de agosto de 1985). "A Suitable Case for Treatment". Melody Maker

En 1985, a nova formación de Smith, Tolhurst, Gallup, Williams e Thompson (agora á guitarra e aos teclados) lanzou The Head on the Door, un álbum que conseguiu unir os aspectos optimistas e pesimistas da música da banda, entre os que oscilaron anteriormente.Apter 2006, pp. 209-210 The Head on the Door alcanzou o número sete no Reino Unido e o número 59 nos Estados Unidos, un éxito debido en parte ao impacto internacional dos dous sinxelos do álbum, "In Between Days" e "Close to Me". Despois do álbum e da xira mundial, a banda publicou o recompilatorio de sinxelos Standing on a Beach en tres formatos (cada un cunha lista de cancións diferente e un título específico) en 1986, acompañado do VHS e LaserDisc Staring at the Sea, que incluía vídeos para cada canción do recompilatorio. Esta recompilación entrou no top 50 dos Estados Unidos, e viu a reedición de tres sinxelos anteriores: "Boys Don't Cry" (nunha nova versión), "Let's Go to Bed" e, máis tarde, "Charlotte Sometimes". The Cure fixeron unha xira para promover a recompilación e lanzaron un concerto en directo en VHS e LaserDisc do espectáculo, filmado no sur de Francia e chamado The Cure in Orange. Durante este tempo a banda fíxose moi popular en Europa (particularmente en Francia, Alemaña e os países do Benelux) e cada vez máis popular tanto nos Estados Unidos como no Canadá.Apter 2006, pp. 12-13

 Éxito internacional 
En 1987 The Cure lanzou o álbum dobre Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me. Grazas á ascendente popularidade do grupo nese momento, o traballo acadou o número 6 nas listas do Reino Unido e o 35 nos Estados Unidos. O primeiro sinxelo do álbum, "Why Can't I Be You?", foi top 30 en varios países europeos. A este seguíronlle "Catch" e "Just Like Heaven", o sinxelo de maior éxito de The Cure ata ese momento. Despois da edición do disco, a banda comezou o Kiss Tour, que foi un éxito de público. Porén, durante a xira, Lol Tolhurst atopou problemas para tocar polo seu excesivo consumo de alcol. Para solucionar o problema, a banda contratou a Roger O'Donnell, teclista de Psychedelic Furs, para substituilo.

Rematada a xira en 1988, o grupo tomou un descanso dun ano. Tras este parón, en 1989 The Cure editou Disintegration, no que retomou a estética escura de traballos anteriores. Converteuse inmediatamente no seu maior éxito ata ese momento, entrando nas listas británicas no terceiro posto. Tres dos sinxelos do disco, "Lullaby", "Lovesong" e "Pictures of You" enrtraron entre os 30 máis vendicos en varios países, incluído o Reino Unido. Disintegration acadou o posto 12 nas listas de Estados Unidos. "Fascination Street", o primeiro sonxelo editado neste país, acadou o primeiro posto na American Modern Rock Chart, e o terceiro, "Lovesong", o segundo posto nas listas absolutas. Tan só 3 anos despois da súa edición, en 1992, Disintegration vendera tres millóns de copias en todo o mundo.

Durante as sesións de gravación de Disintegration a banda enfrontouse abertamente con Lol Tolhurst. Estes feitos desembocaron na saída de Tolhurst en febreiro de 1989. Como resultado, Roger O'Donnell converteríase en membro permanente do grupo. Smith quedaba deste xeito como único membro fundacional na banda. A pesar da súa saída, Tolhurst apareceu nos créditos do álbum, tocando "outros instrumentos". Porén, algúns opinan que non contribuíu en absoluto á gravación do disco. A xira seguinte chamouse Prayer Tour e a súa popularidade en Estados Unidos xa era tan grande que abanda deixou de tocar en salas de concertos para tocar en estadios en moitas cidades daquel país.

En maio de 1990 Roger O'Donnell deixou a banda e foi substituído por Perry Bamonte, técnico de guitarras do grupo. En novembro The Cure editou unha colección de remesturas titulada Mixed Up, que contiña unha canción nova, "Never Enough", editada posteriormente como sinxelo.

En xaneiro de 1991 o grupo actuou dentro da serie de concertos MTV Unplugged e ese mesmo ano recibiu o premio BRIT á mellor banda británica do ano. Tamén en 1991, Lol Tolhurst demandou a Robert Smith e a Fiction Records polo pago dos dereitos de autor. Na demanda incluíase tamén a aspiración de Tolhurst a compartir a propiedade do nome "The Cure" con Smith. A demanda resolveríase en 1994 a favor de Smith.

Dous anos despois de editar Mixed Up, en 1992, a banda lanzou Wish, o seu disco máis vendido ata a data. Wish foi número un no Reino Unido, e número dous nos Estados Unidos. Os seus sinxelos "High" e "Friday I'm in Love" converteríanse en éxitos internacionais. No disco, o nome da banda transformaríase de "The Cure" a sinxelamente "Cure". Porén, dita denominación non duraría, xa que se retomaría o tradicional "The Cure" en Wild Mood Swings.

Da xira que acompañou ao álbum, a Wish Tour, a banda extraería dous álbums en directo, Show e Paris, editados en setembro e outubro de 1993, respectivamente.

 De Wild Mood Swings a Reflections 
En 1994 a banda compuxo o tema "Burn" para a banda sonora da película The Crow, que chegaría ao número 1 da lista de álbums estadounidense Billboard 200.

Entre 1994 e 1995 houbo varios cambios na formación. Boris Williams saíu e foi substituído polo batería Jason Cooper, e Porl Thompson deixou de novo o grupo e no seu lugar regresaría Roger O'Donnell para ocupar o posto de teclista. En 1996, con esta nova formación, a banda editou Wild Mood Swings, un disco cun contido bastante irregular. O álbum foi acollido con frialdade pola crítica, pero sobre todo polos tradicionais seguidores do grupo, marcando o final da etapa de máis éxito comercial da banda.Apter 2006, p. 275

En 1997 a banda publicou Galore, un recompilatorio de todos os seus sinxelos lanzados entre 1986 e 1996, así como o novo seinxelo "Wrong Number", que contaba co guitarrista de David Bowie Reeves Gabrels. Este recompilatorio foi dalgún xeito continuado por Standing on a Beach, editado once anos despois deste, no que se recollen os sinxelos publicados entre 1987 e 1997.

En 1998 The Cure colaborou coa canción "More Than This" á banda sonora do filme The X-Files, así como cunha versión de "World in My Eyes" ao álbum tributo a Depeche Mode For the Masses.

O limitado éxito artístico e comercial de Wild Mood Swings, unido ao feito de que só tiñan un disco máis por publicar baixo o seu contrato con Fiction, fixeron que Smith considerase, unha vez máis, terminar coa banda. En 1998, neste contexto, o grupo decidiu pospoñer o lanzamento dun álbum previsto para ese mesmo ano, de cara á compoñer un disco que, en forma de despedida, recollera a cara máis seria de The Cure. Froito deste esforzo foi o álbum Bloodflowers, publicado no ano 2000, co que o grupo recuperou as súas esencias.

A publicación deste álbum viría acompañada dunha extensa xira mundial baixo o título de Dream Tour. A xira obtivo un gran recoñecemento, tanto de medios de comunicación como de público, con máis dun millón de asistentes. O éxito de álbum e xira motivaron a Smith a reconsiderar a súa decisión de disolver a banda.
miniatura|250px|A banda ao vivo no 2007
No ano 2001, The Cure, aproveitando o fin do seu contrato, abandonou o seu tradicional selo discográfico Fiction Records para asinar con Geffen Records. Como despedida de Fiction, Smith accedeu á publicación dun recompilatorio de grandes éxitos, a condición de que o repertorio de cancións fose elixido por el. Resultado deste acordo foi o álbum Greatest Hits, que inclúe sinxelos e outros temas de toda a carreira da banda, dende 1978 ata 2000.

En 2003 Fiction publicou o DVD Trilogy, con dous concertos en Berlín onde a banda interpreta na mesma orde quenos discos todas as cancións de Pornography, Disintegration e Bloodflowers.

No ano 2004, xa en Geffen e tras varios proxectos menores do grupo, The Cure lanzou o seu álbum homónimo. De carácter variado como Wild Mood Swings, The Cure non foi recibido positivamente por crítica e público. Ese mesmo ano, en paralelo, Fiction lanzou un recompilatorio chamado Join the Dots, no que publica moito do material inédito que a discográfica aínda posuía nos seus arquivos.

Tras unha xira mundial por festivais, a mediados de 2005 Robert Smith decidiu prescindir do teclista Roger O'Donnell e do guitarrista Perry Bamonte, pouco antes do inicio da extensa xira que debería levalos por Europa no seu habitual encontro cos diferentes festivais de importancia. Ese mesmo ano, o grupo recrutou de novo a Porl Thompson, converténdose outra vez nun cuarteto, feito que non ocorría dende 1994.

Durante a xira europea de 2008, a banda comezou a ensinar retazos do seu, ata o momento, último álbum de estudio, 4:13 Dream. O disco foi lanzado o 28 de outubro do 2008, precedido polos sinxelos "The Only One", aparecido o 13 de maio, "Freakshow", o 13 de xuño, "Sleep When I'm Dead", o 13 de xullo, e "The Perfect Boy", o 13 de agosto.

No 2010 Porl Thompson abandonou a formación (semella que de modo definitivo, porque ao longo do 2012 vendeu tódalas súas pertenzas relacionadas coa banda, mesmo as guitarras, e cambiou o seu nome artístico por "Pearl"), mentres ao ano seguinte volvía a ela Roger O'Donnell.

Na xira "Reflections", que acontecera ao longo do 2011, Lol Tolhurst volveu excepcionalmente ao grupo, pechando desta maneira oficialmente a ferida aberta trala súa marcha 22 anos atrás. Na xira do ano 2012 uniuse ao grupo o guitarrista Reeves Gabrels, músico habitual de David Bowie e Tin Machine, substituíndo a Porl. Gabrels non era novo dentro da formación, posto que no ano 1997 xa colaborara na gravación do hit "Wrong Number". Anunciouse que Gabrels estaría durante a xira pero que non era un membro de pleno dereito do grupo. Varias semanas despois a banda invitou a Gabrels a unirse como membro e el aceptou.

The Cure rendeu homenaxe a Paul McCartney no álbum titulado The Art of McCartney, que foi publicado o 18 de novembro de 2014. The Cure versionou a canción dos Beatles "Hello, Goodbye", que contaba con voces e teclados do fillo de Paul, James McCartney. Un vídeo da banda e James interpretando a canción foi publicado o día 9 de setembro de 2014. O vídeo foi filmado no Brighton Electric Studio en Brighton. Robert Smith tamén versionou o tema de McCartney "C Moon" no disco extra do álbum. No verán de 2015 o tema de Disintegration "Plainsong" apareceu nun momento da película Ant-Man, pero non apareceu na súa banda sonora.

 2017-presente: Songs of a Lost World 
En xuño de 2018 The Cure foi cabeza de cartel do 25 Meltdown Festival en Londres. Smith tamén seleccionou as bandas participantes no festival, entre as que estaban varios dos seus artistas favoritos como Nine Inch Nails, My Bloody Valentine, Deftones, Placebo, Manic Street Preachers e Kristin Hersh, entre outros. O 7 de xullo de 2018 The Cure realizou un concerto de 40 aniversario en Hyde Park como parte da serie de concertos British Summer Time. Para o Record Store Day de 2018, The Cure editou unha versión remasterizada de luxo de Mixed Up, xunto cunha secuela titulada Torn Down con 16 novas remesturas creadas por Robert Smith.
miniatura|Reeves Gabrels e Simon Gallup coa banda en 2019
Nunha entrevista para a Rolling Stone o 30 de marzo de 2019 Smith comentou o próximo álbum da banda dicindo, "Por vez primeira en 20 anos entramos nun estudio - de feito entramos no estudo onde [Queen] fixeron 'Bohemian Rhapsody'. As cancións teñen como 10 minutos, 12 minutos de duración. Gravamos 19 cancións. Entón non teño nin idea de que facer agora... Rematarémolo antes de comezar no verán, e mesturarase durante todo o verán. E entón data de lanzamento, non sei, outubro? Halloween! Veña!" Nunha entrevista publicada o 5 de xullo en NME, sinalou que a banda volvería gravar tres ou catro cancións en agosto de 2019, pero que, "Teño a intención de que sexa un lanzamento de 2019 e sería extremadamente amargo se non o fose". O ano pasou sen ningún novo lanzamento de estudo, do mesmo xeito que os catro anos seguintes.

En 2019 The Cure embarcouse nunha xira de verán de 23 datas, que consistiu principalmente en actuacións en festivais xunto con catro datas en Sydney, Australia. O último concerto en Sydney, o 30 de maio, foi emitido en directo. A banda actuou no Austin City Limits Music Festival en outubro de 2019. Máis tarde ese mesmo mes, a banda lanzou 40 Live: CURÆTION-25 Anniversary, unha caixa de Blu-ray, DVD e CD que incluía as súas actuacións en Meltdown e Hyde Park de 2018 na súa totalidade.

En entrevistas en xuño de 2021, Smith fixo referencia á gravación de dous novos álbums de The Cure, dicindo que "Un deles é moi, moi pesimista e o outro non", e que as gravacións estaban completas, "só teño que decidir quen os vai mesturar". O 15 de agosto de 2021 o baixista Simon Gallup publicou nas súas redes sociais que deixara The Cure. Nin Smith nin a banda fixeron ningunha declaración oficial sobre a súa marcha e Gallup posteriormente eliminou a publicación. O 14 de outubro de 2021, Gallup confirmou que aínda estaba no grupo.

En marzo de 2022 Smith confirmou que o primeiro dos dous novos álbums proxectados da banda se titularía Songs of a Lost World. En maio de 2022 proporcionouse unha actualización, cando Smith afirmou que o álbum se lanzaría antes da xira europea da banda en outubro de 2022. Porén, isto non aconteceu, xa que a xira comezou sen lanzar ningún novo álbum, aínda que nela interpretouse material novo. Perry Bamonte volveu á banda para a súa xira Lost World que comezou cun concerto o 6 de outubro de 2022 en Riga, Letonia. En marzo de 2023 The Cure anunciou unha xira norteamericana de 30 datas chamada Shows of a Lost World, que tería lugar de maio a xullo, a primeira xira completa da banda polos Estados Unidos dnde 2016. Smith manifestouse abertamente en contra do modelo de prezos dinámicos de Ticketmaster e dos revendedores de entradas, fixando prezos base de tan só 20 dólares antes das taxas; tamén negociou coa empresa para emitir reembolsos parciais aos seareiros que tivesen que pagar taxas excesivas por riba do prezo base.

The Cure lanzou un sinxelo de 12 polgadas o 1 de outubro de 2024 que incluía gravacións en directo de dúas novas cancións, "And Nothing Is Forever" e "I Can Never Say Goodbye", que foron gravadas nun concerto en Francia en 2022.

En setembro de 2024 a banda comezou a enviar mensaxes crípticas en forma de postais aos fans que se rexistraran na súa lista de correo, xunto cun póster que se descubriu nun pub da cidade natal de Robert Smith, onde a banda tocou algúns dos seus primeiros concertos. O 26 de setembro, lanzouse o primeiro sinxelo do álbum, "Alone". O álbum foi producido por Smith e Paul Corkett, con quen Smith traballara anteriormente para producir Bloodflowers. Songs of a Lost World, o seu primeiro álbum de estudio en dezaseis anos, lanzouse o 1 de novembro de 2024. Songs of a Lost World alcanzou o número un na lista de álbums do Reino Unido e foi o primeiro álbum de The Cure en chegar ao número un das listas desde Wish en 1992. Nos Estados Unidos, Songs of a Lost World debutou no número catro da lista Billboard 200 e foi o primeiro álbum da banda entre os dez primeiros alí dende The Cure en 2004.

En outubro de 2024 Smith dixo que The Cure lanzaría un novo álbum tras Songs of a Lost World e unha xira en 2025, e lanzaría un documental en 2028. Tamén suxeriu que The Cure se retiraría en 2029, que será o ano no que Smith cumpra 70 anos e sexa o 50 aniversario do seu álbum de estrea, Three Imaginary Boys. Un álbum de 24 cancións, Mixes of a Lost World, foi lanzado en xuño de 2025, con remesturas de temas de Songs of a Lost World feitas por artistas como Chino Moreno, Trentemøller e Paul Oakenfold. Perry Bamonte faleceu en decembro de 2025 aos 65 anos.

 Concertos en Galicia 
En toda a súa historia, só se ofreceron dous concertos en Galicia. Na Coruña no ano 1998 e en Santiago no 2004.

O primeiro concerto tivera lugar na Praia de Riazor da cidade herculina, o día 8 de agosto, dentro da súa xira "The Summer Festivals". Foi un concerto gratuíto o que facilitou que a praia estivera completamente chea de xente. O abreconcertos foi o cantante Pablo Bicho, e inmediatamente despois subiron ao escenario The Cure. Dentro da actuación, Robert Smith decidiu, inopinadamente, botarse ao chan mentres cantaba un dos temas, ollando para a Domus. Tempo despois preguntáronlle o porque dese feito e Smith respondeu que, simplemente, estaba abraiado pola beleza do solpor na baía coruñesa.

O setlist foi o seguinte:
 "Shake Dog Shake"
 "Fascination Street"
 "A Strange Day"
 One Hundred Years
 Trust
 Pictures Of You
 Just Like Heaven
 Sinking
 Lullaby
 Wrong Number
 Never Enough
 Inbetween Days
 From The Edge Of The Deep Green Sea
 Cut
 Disintegration
Os "encores" ou bises foron os seguintes:

Encore 1
 Friday I'm In Love
 Boys Don't Cry
 A Forest
Encore 2
 The Figurehead
 Faith
 10.15 Saturday Night
 Killing An Arab

O segundo concerto en Galicia deuse no Auditorio do Monte do Gozo de Santiago de Compostela, dentro da súa xira "Euro Festivals Summer 04", e dentro á súa vez dos Concertos do Novo Milenio, que trouxeran á capital galega unha enchenta de grupos musicais punteiros naqueles anos. O concerto de The Cure tivo lugar o día 16 de xullo, e foi precedido no cartel por Starsailor, Muse e Lou Reed, quen substituiría nos días anteriores a David Bowie por un accidente que este tivera en Alemaña. Trala baixa de David Bowie, houbera unha certa confusión sobre quen debera ser o "cabeza de cartel" dese día: Lou Reed ou The Cure, cousa que se decantou pola formación británica. Finalmente deu comezo un concerto que, a dicir de moitos fans foi un dos mellores que deran na xira do 2004. A destacar a versión de Faith, que tivera unha especial significación na Cidade do Apóstolo.

O setlist fora o seguinte:
 Plainsong
 Fascination Street
 Before Three
 A Night Like This
 The End Of The World
 Lovesong
 Inbetween Days
 Just Like Heaven
 Pictures Of You
 Lullaby
 Alt.end
 Push
 From the Edge of the Deep Green Sea
 One Hundred Years
 Us Or Them
 Disintegration
Encore 1
 Close To Me
 The Lovecats
 Friday I'm In Love
 Boys Don't Cry
Encore 2
 M
 Play For Today
 A Forest
Encore 3
 Going Nowhere
 Faith

 Discografía 
 Álbum  Ano  Selo Three Imaginary Boys  1979  Fiction Records Seventeen Seconds  1980  Fiction Records Faith  1981  Fiction Records Pornography  1982  Fiction Records The Top  1984  Fiction Records The Head on the Door  1985  Fiction, Elektra Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me  1987  Fiction, Elektra Disintegration  1989  Fiction Records Wish  1992  Fiction, Elektra Wild Mood Swings  1996  Fiction, Elektra Bloodflowers  2000  Fiction Records The Cure  2004  I AM, Geffen 4:13 Dream  2008  Suretone, GeffenSongs of a Lost World2024Fiction, Lost, Polydor, Universal, Capitol

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 Libros citados 
 338 páxinas.

 Lecturas adicionais 











 79 páxinas.

 208 páxinas.
 Ligazóns externas 
 Sitio oficial (en inglés).
 Chain Of Flowers (en inglés). O blog Chain of Flowers (COF para os fans), escrito por Craig J. Parker, é un taboleiro extraoficial sobre a actualidade de The Cure.