Tarxeta de proximidade

Unha tarxeta de proximidade é un pequeno dispositivo que inclúe un circuíto integrado, que pode ser lido de forma remota sen necesidade de contacto físico. Co termo tarxeta de proximidade podemos referirnos aos vellos dispositivos de 125 KHz ou ás novas tarxetas intelixentes por RFID, de 13.56 MHz.

As tarxetas de proximidade teñen unha distancia de lectura de ata 5 centímetros, na maioría dos casos, permitindo ao usuario pasar a tarxeta diante do lector sen sacala da carteira, por exemplo. O prezo deste tipo de tarxetas é bastante baixo, entre un e dous euros (datos de 2007).

Estándares
O estándar que define as características que deben ter as tarxetas de proximidade é o ISO 14443, do ano 2001. Define dous tipos de tarxetas sen contacto ("A" e "B"), permitidos para distancias de comunicación de ata 10 cm. Houbo varias propostas para a ISO 14443 tipos C, D, E e F que aínda teñen que remata-lo proceso de estandarización. Un estándar alternativo de tarxetas intelixentes sen contacto é o ISO 15693, que permite a comunicación a distancias de ata 150 cm. A este segundo tipo de tarxetas, que permiten distancias de lectura moito maiores que as das tarxetas de proximidade, acostuman a recibir o nome de tarxetas de proximidade.

Comunicación co lector
O chip comunícase co lector de tarxetas mediante indución a unha taxa de transferencia de 106 a 848 Kb/s. As tarxetas de proximidade empregan un circuíto LC. Un indutor, un condensador, e unha bobina están conectados en serie. O lector de tarxetas presenta un campo que excita a bobina e carga o condensador, que transmite a enerxía ó indutor. Os lectores de tarxetas comunícanse coa tarxeta usando o protocolo Wiegand.

As primeiras tarxetas podían almacenar 26 bits de información. Segundo foi medrando a demanda, foi crecendo a capacidade de almacenar información, para poder ter un maior número de tarxetas distintas.

Aplicacións
As tarxetas de proximidade poden almacenar unha pequena cantidade de información, que normalmente é empregada para almacenar unha clave que identifique ao seu propietario. Así, cada vez que o usuario pasase a tarxeta diante do lector, o sistema podería identificalo, sendo usado en sistemas de control horario e sistemas de autorización de accesos.

Tamén se está a usar para realizar pequenos pagos, como no transporte público. A seguinte táboa mostra distintos exemplos de tarxetas intelixentes usadas no transporte público.

 Lugar  Tarxeta  Provedor  Introdución Hong Kong  Octopus   Malaisia  Touch 'n Go  Teras Technologi Sdn Bhd  1997 Washington, D.C.  SmarTrip  Cubic Transportation Systems  1999 Taipei  EasyCard  Taipei Smart Card Corporation  marzo de 2000 Nottingham  EasyRider  Nottingham City Transport  setembro de 2000 Singapur  EZ-Link   2001 París  Navigo card   outubro de 2001 Tokyo  Tarjeta Suica  JR East  novembro de 2001  Santiago de Chile  Multivía  Metro de Santiago  2003 Chicago  Chicago Card  Chicago Transit Authority  2002 Nagasaki  Nagasaki Smart Card   xaneiro de 2002 Londres  Oyster card  Transport for London  xaneiro de 2004 Dublín  Luas  ITS  marzo de 2005 Minneapolis  Go-To card  Metro Transit (Minnesota)   Perth  SmartRider  Transperth e Wayfarer xaneiro de 2006 Boston  Charlie Card  Massachusetts Bay Transportation Authority  2006 Melbourne    2007 Toronto  GTA Farecard  GO Transit  2007 Guernsey  Multi Journey "Wave & Save"  Island Coachways  São Paulo  Bilhete Unico  Prefeitura de São Paulo  2004 San Francisco  TransLink  Metropolitan Transportation Commission  en probas dende 2002

Véxase tamén
OUtros artigos
 Tarxeta intelixente
 Tarxeta de banda magnética

Categoría:Seguridade informática