Acrofobia

A acrofobia, tamén coñecida como hipsofobia, é un medo extremo ou irracional ou fobia ás alturas, especialmente cando non se está moi arriba. Pertence a unha categoría de fobias específicas, chamadas molestias de espazo e movemento, que comparten causas e opcións de tratamento similares.

Moita das persoas experimentan un certo grao de medo natural cando se exponen ás alturas, coñecido como medo a caer. Por outra banda, os que teñen pouco. A maioría das persoas experimentan un grao de medo natural cando se exponen ás alturas, coñecido como medo a caer.
As persoas con acrofobia poden experimentar un ataque de pánico en lugares altos e volverse demasiado axitadas para baixar con seguridade.

 Etimoloxía 
O termo é do  , , que significa "pico, cumio, bordo" e , , "medo". O termo "hipsofobia" deriva da palabra grega , hypsos, que significa "altura". En grego, o termo real usado para esta condición é "υψοφοβία" (Hipsofobia).

 Prevalencia 
Aproximadamente o 2-5% da poboación xeral ten acrofobia, con dúas veces máis mulleres afectadas que homes. 

Unha forma máis leve e relacionada de medo ou ansiedade provocada visualmente chámase intolerancia visual á altura (vHI).  Ata un terzo das persoas poden ter algún nivel de intolerancia visual á altura.  O vHI puro adoita ter un menor impacto nos individuos en comparación coa acrofobia, en termos de intensidade da carga de síntomas, vida social e calidade de vida xeral. Non obstante, poucas persoas con intolerancia visual á altura buscan axuda profesional. 

 Confusión con vertixe 
" Vertixe " úsase a miúdo para describir o medo ás alturas, pero é máis precisamente unha sensación de xirar que se produce cando non se está xirando. Pódese desencadear mirando cara abaixo desde un lugar alto, mirando directamente cara arriba a un lugar alto ou un obxecto alto, ou mesmo vendo pasar algo (por exemplo, un coche ou un paxaro) a gran velocidade, pero isto só non describe vertixe. A verdadeira vertixe pode ser provocada por case calquera tipo de movemento (por exemplo, de pé, sentado, camiñando) ou cambio de perspectiva visual (por exemplo, agacharse, subir ou baixar escaleiras, mirar pola fiestra dun coche ou tren en movemento). A vertixe chámase vertixe de altura cando a sensación de vertixe é desencadeada polas alturas.

A vertixe de altura prodúcese por un conflito entre a visión, os sentidos vestibulares e os sentidos somatosensoriales .  Isto ocorre cando os sistemas vestibular e somatosensorial perciben un movemento corporal que non é detectado polos ollos. Máis investigacións indican que este conflito provoca tanto mareos como ansiedade.    Pode xurdir confusión ao diferenciar entre vertixe de altura e acrofobia debido aos conxuntos de síntomas superpostos das condicións, incluíndo balance e mareos. Pode producirse máis confusión debido a que o vertixe de altura é un síntoma directo da acrofobia. 

 Causas 
alt=young child leaning against and looking out a skyscraper window on a floor that is also glass|miniatura|260x260px|160 m por riba das rúas de Calgary .
Tradicionalmente, a acrofobia foi atribuída, como outras fobias, ao condicionamento ou a unha experiencia traumática . Estudos recentes puxeron en dúbida esta explicación.   Atópase que os individuos con acrofobia carecen de experiencias traumáticas. Non obstante, isto pode deberse á incapacidade de recordar as experiencias, xa que a memoria esvaece co paso do tempo.  Para abordar os problemas de autoinforme e memoria, realizouse un gran estudo de cohorte con 1000 participantes desde o nacemento; os resultados mostraron que os participantes con menos medo ás alturas tiñan máis lesións por caídas.   Os psicólogos Richie Poulton, Simon Davies, Ross G. Menzies, John D. Langley e Phil A. Silva tomaron mostras de suxeitos do Estudo Multidisciplinar de Saúde e Desenvolvemento de Dunedin que foran feridos nunha caída entre os 5 e os 9 anos, comparáronos con nenos que non sufriron lesións similares, e descubriron que aos 18 anos, a acrofobia estaba presente só no 2 por cento dos suxeitos que sufriron unha caída ferida, pero estaba presente entre o 7 por cento dos que non sufriron unha caída accidental. 

Máis estudos suxeriron que unha posible explicación para a acrofobia é que xorde a través da acumulación de experiencias non traumáticas de caídas que non son memorables pero que poden influír nos comportamentos no futuro. Ademais, o medo ás alturas pódese adquirir cando os bebés aprenden a gatear. Se caían, aprenderían os conceptos sobre superficies, postura, equilibrio e movemento.  Os factores cognitivos tamén poden contribuír ao desenvolvemento da acrofobia. As persoas tenden a interpretar erróneamente as discrepancias visuo-vestibulares como mareos e náuseas e asocialas cunha caída próxima.  Experimentar estes factores cognitivos ao asocialos coa idea de caer pode ser suficiente para provocar o mesmo medo que se esperaría despois dunha caída traumática.

O medo a caer, xunto co medo aos ruídos fortes, é un dos medos innatos ou "non asociativos" máis comúns. A nova teoría da non asociación é que o medo ás alturas é unha adaptación evolucionada a un mundo onde as caídas supoñen un perigo importante. Se este medo se herda, é posible que as persoas poidan desfacerse del mediante a exposición frecuente de alturas cunha habituación. Noutras palabras, a acrofobia podería asociarse cunha falta de exposición ás alturas nos primeiros anos da vida.  O grao de medo varía, e o termo fobia está reservado para aqueles que están no extremo extremo do espectro. Os investigadores argumentaron que o medo ás alturas é un instinto que se atopa en moitos mamíferos, incluíndo animais domésticos e humanos. Os experimentos con acantilados visuais demostraron que os bebés e nenos, así como outros animais de varias idades, son remisos a aventurarse nun chan de cristal coa vista duns poucos metros de espazo aparente de caída por debaixo del.  Aínda que os bebés humanos inicialmente experimentaron medo cando se arrastraban polo acantilado visual, a maioría deles superaron o medo mediante a práctica, a exposición e o dominio e mantiveron un nivel de cautela saudable.  Aínda que unha cautela innata nas alturas é útil para a supervivencia, o medo extremo pode interferir coas actividades da vida cotiá, como estar de pé nunha escaleira ou unha cadeira ou mesmo subir unhas escaleiras . Non se sabe se a acrofobia está relacionada co fracaso para alcanzar unha determinada etapa de desenvolvemento. Ademais dos relatos asociativos, un modelo de estrés diatético tamén é moi atractivo para considerar tanto a aprendizaxe indirecta como factores hereditarios como os trazos de personalidade (é dicir, o neuroticismo).

Outro posible factor que contribúe é unha disfunción no mantemento do equilibrio. Neste caso, a ansiedade é tanto ben fundada como secundaria. O sistema de equilibrio humano integra sinais propioceptivos, vestibulares e visuais próximos para calcular a posición e o movemento.   A medida que aumenta a altura, os sinais visuais retroceden e o equilibrio faise máis pobre nas persoas sen acrofobia.  Non obstante, a maioría da xente responde a tal situación cambiando a unha maior dependencia das ramas propioceptivas e vestibulares do sistema de equilibrio.

Sábese que algunhas persoas dependen máis dos sinais visuais que outras.  As persoas que confían máis en sinais visuais para controlar os movementos do corpo son menos estables fisicamente.   Un acrofóbico, con todo, segue confiando en exceso nos sinais visuais, xa sexa por unha función vestibular inadecuada ou por unha estratexia incorrecta. A locomoción a gran altura require máis que un procesamento visual normal. O córtex visual sobrecárgase, o que provoca confusión. Algúns defensores da visión alternativa da acrofobia advirten de que pode ser desaconsellado animar aos acrofóbicos a expoñerse á altura sen resolver antes os problemas vestibulares. A investigación está en marcha en varias clínicas.  Estudos recentes descubriron que os participantes experimentaron un aumento da ansiedade non só cando a altura aumentaba, senón tamén cando se lles requiría moverse de lado a unha altura fixa. 

É moi posible un modelo recombinante do desenvolvemento da acrofobia, no que os factores de aprendizaxe, os factores cognitivos (por exemplo, interpretacións), os factores perceptivos (por exemplo, a dependencia visual) e os factores biolóxicos (por exemplo, a herdanza ) interactúan para provocar medo ou habituación. 

 Diagnóstico 
A CIE-10 e o DSM-5 úsanse para diagnosticar a acrofobia.  O Cuestionario de acrofobia (AQ) é un autoinforme que contén 40 ítems, que avalía o nivel de ansiedade nunha escala de 0-6 puntos e o grao de evitación nunha escala de 0-2 puntos.   Tamén se utilizan os cuestionarios de actitude cara ás alturas (ATHQ)  e as probas de evitación de comportamento (BAT). 

Non obstante, os individuos acrófobos tenden a ter prexuízos no autoinforme. Moitas veces sobreestiman o perigo e cuestionan a súa capacidade para abordar cuestións relevantes de altura.  Un cuestionario de interpretación de altura (HIQ) é un autoinforme para medir estes xuízos e interpretacións relevantes sobre a altura.  A escala de depresión das escalas de estrés de ansiedade de depresión (DASS21-DS) é un autoinforme que se usa para examinar a validez do HIQ. 

 Tratamento 
O tratamento tradicional das fobias aínda está en uso hoxe en día. A súa teoría subxacente afirma que a ansiedade fóbica está condicionada e desencadeada por un estímulo condicional. Evitando situacións fóbicas redúcese a ansiedade. Non obstante, o comportamento de evitación refórzase mediante o reforzo negativo .   Wolpe desenvolveu unha técnica chamada desensibilización sistemática para axudar aos participantes a evitar a "evitación".  Os resultados da investigación suxiren que aínda cunha diminución do contacto terapéutico, a desensibilización aínda é moi efectiva.  Non obstante, outros estudos demostraron que os terapeutas xogan un papel esencial no tratamento da acrofobia.  Tamén xurdiron tratamentos como a práctica reforzada e os tratamentos de autoeficacia . 

Houbo unha serie de estudos sobre o uso da terapia de realidade virtual para a acrofobia.   Botella e os seus compañeiros  e Schneider  foron os primeiros en usar a VR no tratamento.  En concreto, Schneider utilizou lentes invertidas nos prismáticos para "alterar" a realidade. Máis tarde, a mediados da década de 1990, a realidade virtual tornouse baseada na computadora e estivo moi dispoñible para os terapeutas. Un equipo de RV barato usa un PC normal con pantalla montada na cabeza (HMD). Pola contra, VRET utiliza unha contorna virtual automática de ordenador avanzado (CAVE). A RV ten varias vantaxes sobre o tratamento in vivo :  (1) o terapeuta pode controlar mellor a situación manipulando os estímulos,  en canto á súa calidade, intensidade, duración e frecuencia;  (2) A RV pode axudar aos participantes a evitar a vergoña pública e protexer a súa confidencialidade; (3) o consultorio do terapeuta pode estar ben mantido; (4) VR anima a máis persoas a buscar tratamento; (5) VR aforra tempo e diñeiro, xa que os participantes non precisan saír da sala de consulta. 

No tratamento das fobias utilízanse moitos tipos diferentes de medicamentos, como o medo ás alturas, incluídos os medicamentos tradicionais contra a ansiedade como as benzodiazepinas e as novas opcións como os antidepresivos e os betabloqueantes . 

 Prevalencia 
Aproximadamente o 2-5% da poboación xeral ten acrofobia, con dúas veces máis mulleres afectadas que homes. 

Unha forma máis leve e relacionada de medo ou ansiedade provocada visualmente chámase intolerancia visual á altura (vHI).  Ata un terzo das persoas poden ter algún nivel de intolerancia visual á altura.  O vHI puro adoita ter un menor impacto nos individuos en comparación coa acrofobia, en termos de intensidade da carga de síntomas, vida social e calidade de vida xeral. Non obstante, poucas persoas con intolerancia visual á altura buscan axuda profesional. 

 Véxase tamén 

 Aclimatación
 Fobia

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Aclimatación
 Fobia

 Ligazóns externas 
 "O camiño máis asustado do mundo?", unha proba directa, vídeo rodado en El Camino del Rey, achegándose ao Makinodromo
 "Fear of Heights"  —Unha guía completa con recursos útiles sobre a acrofobia coñecida como Fear of Heights

Categoría:Fobias