Rock progresivo

O rock progresivo (tamén coñecido como prog rock ou prog) é un amplo subxénero do rock que naceu no Reino Unido e nos Estados Unidos a mediados dos anos 60 e tivo o seu máximo esplendor na década dos 70, aínda que hoxe en día continúa sendo un xénero moi popular. É comunmente asociado ao rock sinfónico e ao art rock, aínda que o termo rock progresivo actualmente abarca un espectro de música moito maior que eses dous xéneros.

O rock progresivo acostuma combinar elementos do jazz, da música clásica, do folk e das músicas do mundo con formatos típicos do rock, a miúdo rexeitando determinadas normas do xénero, e usando porén estruturas musicais e ideas relativamente raras. As partes instrumentais adoitan ser comúns, mentres que as cancións con letra tenden a ser conceptuais, abstractas ou baseadas na fantasía.

O xénero desenvolveuse a finais dos anos 60 a partir do rock psicodélico, como parte dunha ampla tendencia na música rock desa época de inspirarse en cada vez máis diversas influencias. O termo foi inicialmente aplicado á música de bandas como Pink Floyd, King Crimson, Yes, Genesis, Jethro Tull, Soft Machine e Emerson, Lake & Palmer, acadando a súa máxima popularidade a mediados dos anos 70.

 Definición e características 

 Alcance e termos relacionados 
O termo "rock progresivo" é sinónimo de "art rock", "rock clásico" (que non se debe confundir co formato do mesmo nome usado na radio), e "rock sinfónico".Covach 1997, p. 5 Historicamente, "art rock" foi usado para describir polo menos dous tipos de rock relacionados aínda que distintos.Bannister 2007, p. 37 O primeiro é o rock progresivo como se entende xeralmente, mentres que o segundo uso refírese a grupos que rexeitaron a psicodelia e a contracultura hippy en favor dun enfoque modernista e vangardista. As semellanzas entre os dous termos son que ámbolos dous describen un intento, maiormente británico, de elevar a música rock a novos niveis de credibilidade artística. Porén, é máis probable que o art rock teña influencias experimentais ou vangardistas. O "Prog" ideouse na década dos 90Robinson 2017, p. 223 como un termo abreviado, pero despois converteuse nun adxectivo transferible, o que tamén suxire unha paleta máis ampla que a das bandas máis populares da década dos 70.Hegarty & Halliwell 2011, p. 9

O rock progresivo é variado e está baseado en fusións de estilos, enfoques, e xéneros, aproveitando resonancias culturais máis amplas que o conectan coa arte de vangarda, a música clásica e o folk, a performance e a imaxe en movemento. Aínda que a finais da década dos 60 xurdiu un estilo "progresivo" inglés unidireccional, en 1967 o rock progresivo chegara a constituír unha diversidade de códigos de estilo vagamente asociados.Cotner 2000, p. 90 Cando a etiqueta "progresiva" chegou, a música foi bautizada como "pop progresivo" antes de pasar a chamarse "rock progresivo",Moore 2004, p. 22 referíndose o termo "progresivo" á ampla gama de intentos de romper coa fórmula estándar da música pop.Haworth & Smith 1975, p. 126 Distintos factores adicionais axudaron á adquisición da etiqueta "progresivo": as letras eran máis poéticas; a tecnoloxía aproveitouse para novos sons; a música achegouse á condición de "arte"; importouse algo de linguaxe harmónica do jazz e a música clásica do século XIX; o formato de álbum superou aos dos sinxelos; e o estudio, en lugar do escenario, converteuse no centro da actividade musical, que a miúdo implicaba crear música para escoitar, non para bailar.Moore 2016, pp. 201-202 

Os críticos do xénero adoitan limitar o seu alcance a un estereotipo de solos longos, letras de fantasía, escenarios grandiosos e disfraces, álbums demasiado extensos, e unha dedicación obsesiva ás habilidades técnicas.Hegarty & Halliwell 2011, p. 2 Aínda que o rock progresivo soe ser citado pola súa fusión de alta e baixa cultura, poucos artistas incorporaron temas clásicos literais no seu traballo en gran medida,Holm-Hudson 2013, pp. 16, 85-87 e só un feixe de grupos emularon ou fixeron referencia á música clásica a propósito. A escritora Emily Robinson di que a definición restrinxida de "rock progresivo" foi unha medida contra a aplicación flexible do termo a finais da década dos 60, cando "se aplicou a todos, dende Bob Dylan ata os Rolling Stones". O debate sobre o criterio do xénero continuou ata a década de 2010, particularmente nos foros de Internet dedicados ao progresivo. 

Segundo os musicólogos Paul Hegarty e Martin Halliwell, Bill Martin e Edward Macan escribiron libros importantes sobre o rock progresivo mentres "aceptaban efectivamente a caracterización do rock progresivo ofrecida polos seus críticos. ... cada un faino en gran medida inconscientemente". O académico John S. Cotner cuestiona a opinión de Macan de que o rock progresivo non pode existir sen a asimilación continua e aberta da música clásica ao rock. O autor Kevin Holm-Hudson está de acordo con que "o rock progresivo é un estilo moito máis diverso do que se escoita nos seus grupos mainstream e do que dan a entender os críticos pouco comprensivos".Holm-Hudson 2013, p. 16

 Relación coa arte e as teorías sociais 
Nas primeiras referencias á música, "progresivo" estaba parcialmente relacionado coas políticas progresistas, pero todas esas connotacións perdéronse durante os anos 70. Sobre a "música progresiva", Holm-Hudson escribe que "se move continuamente entre referencias explícitas e implícitas a xéneros e estratexias derivadas non só da música artística europea, senón tamén doutros dominios culturais (como o indio oriental, o celta, o folk e o africano) e polo tanto implica un continuo movemento estético entre o formalismo e o eclecticismo".Holm-Hudson 2013, pp. 85-87 Cotner tamén di que o rock progresivo incorpora tanto elementos formais como eclécticos, "consiste nunha combinación de factores, algúns deles intramusicais ('dentro'), outros extramusicais ou sociais ('fóra')".Cotner 2000, p. 91

Un xeito de definir o rock and roll en relación coa "música progresiva" é que a música progresiva empuxou o xénero cara unha maior complexidade ao tempo que volvía sobre as raíces da música romántica e clásica.Willis 2014, pp. 204, 219 O sociólogo Paul Willis cre: "Nunca debemos dubidar de que a música 'progresiva' seguiu ao rock 'n' roll, e que non podía ser doutro xeito. Podemos ver o rock 'n' roll como unha deconstrución e a música 'progresiva' como unha reconstrución".Willis 2014, p. 219 O autor Will Romano di que "o propio rock pode ser interpretado como unha idea progresiva ... Ironicamente, e tamén bastante paradoxalmente, o 'rock progresivo', a era clásica de finais da década de 1960 ata mediados e finais da década de 1970, introduce non só os sons explosivos e exploratorios da tecnoloxía ... senón tamén formas musicais tradicionais (clásica e folk europeo) e (a miúdo) un estilo compositivo de pastiche e construcións artificiais (álbums conceptuais) que suxire posmodernismo".Romano 2010, p. 24

 Historia 

 1966-1970: orixes 

 Antecedentes e raíces 
miniatura|251x251px|Os Beatles nos Estados Unidos en 1964
En 1966, o nivel de correspondencia social e artística entre músicos de rock británicos e estadounidenses acelerouse drasticamente para bandas como Beatles, The Beach Boys e The Byrds, que fusionaron elementos da música culta coas tradicións vernáculas do rock.Holm-Hudson 2013, p. 85 O rock progresivo baseouse nos grupos de pop "progresivo" da década dos 60 que combinaron o rock and roll con outros estilos musicais como ragas indios, melodías orientais e cantos gregorianos, como os Beatles e The Yardbirds.Prown & Newquist 1997, p. 78 Paul McCartney dos Beattles dixo en 1967: "nós [a banda] aburríamonos un pouco facendo 12 compases todo o tempo, así que tratamos de entrar noutra cousa. Entón chegaron Dylan, The Who, e The Beach Boys. ... Todos estamos tratando de facer vagamente o mesmo tipo de cousa".Philo 2014, p. 119 A música rock comezou a tomarse seriamente a si mesma, en paralelo aos intentos anteriores no jazz (cando o swing deu paso ao bop, un movemento que non tivo éxito co público). Neste período, a canción popular comezou a sinalar un novo medio de expresión posible que ía máis aló da canción de amor de tres minutos, o que levou a unha intersección entre o "underground" e o "establishment" para o público.Moore 2016, p. 201

Hegarty e Halliwell identifican aos Beatles, The Beach Boys, The Doors, The Pretty Things, The Zombies, The Byrds, Grateful Dead e Pink Floyd "non só como precursores do rock progresivo, senón como desenvolvementos esenciais do progresismo nos seus primeiros días".Hegarty & Halliwell 2011, p. 11 Segundo o musicólogo Walter Everett, os "timbres experimentais, os ritmos, as estruturas tonais e os textos poéticos" dos Beatles nos seus álbums Rubber Soul (1965) e Revolver (1966) "animaron a unha lexión de bandas novas que crearían o rock progresivo a principios dos 70".Everett 1999, p. 95 A poesía de Dylan, o álbum de The Mothers of Invention Freak Out! (1966) e o dos Beatles Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) foron importantes no desenvolvemento do rock progresivo. As producións de Phil Spector foron influencias clave,Martin 1998, p. 47 xa que introduciron a posibilidade de usar o estudio de gravación para crear música que doutro xeito nunca podería lograrse.Tamm 1995, p. 29 Dise o mesmo do álbum de The Beach Boys Pet Sounds (1966), que Brian Wilson creou como unha resposta ao Rubber Soul e que á súa vez influencio ao Beatles cando fixeron o Sgt. Pepper.Martin 1998, p. 53Cotner 2001, p. 30 

Dylan introduciu un elemento literario no rock a través da súa fascinación polo surrealismo e o simbolismo francés, e da súa inmersión na escena artística da cidade de Nova York de principios dos 60.Curtis 1987, p. 156-7 A tendencia de bandas con nomes sacados da literatura, como The Doors, Steppenwolf e The Ides of March, foron un sinal máis de que a música rock se aliñaba coa alta cultura.Curtis 1987, p. 179 Dylan tamén abriu o camiño na combinación de rock con estilos de música folclórica. Este foi seguido por grupos de folk rock como The Byrds, que baseou o seu son inicial no dos Beatles. Á súa vez, as harmonías vocais de The Byrds inspiraron ás de Yes,Martin 1996, p. 4 e as de bandas de folk rock británicas como Fairport Convention, que destacaron o virtuosismo instrumental.Hegarty & Halliwell 2011, pp. 54-55 Algún deses artistas, como The Incredible String Band e Shirley e Dolly Collins, resultarían influentes a través do uso de instrumentos tomados da música mundial e da música antiga.Sweers 2004, p. 72,204

 Pet Sounds e Sgt. Pepper 
miniatura|The Beach Boys en 1964
Pet Sounds e Sgt. Pepper, coa súa unidade lírica, estrutura estendida, complexidade, eclecticismo, experimentación, e influencias derivadas de formas musicais clásicas, son amplamente vistos como os inicios do xénero do rock progresivoMacan 1997, p. 15,20Martin 1998, pp. 39-40 e como puntos de inflexión nos que o rock, que anteriormente fora considerado música de baile, converteuse en música que estaba feita para ser escoitada.Covach 1997, p. 3Martin 1998, p. 39 Entre Pet Sounds e Sgt. Pepper, The Beach Boys editaron o sinxelo "Good Vibrations" (1966), bautizado como "unha sinfonía de peto" por Derek Taylor, opublicista da banda. A canción contiña unha variedade ecléctica de instrumentos exóticos e varias claves disxuntivas e cambios de modos. Scott Interrante de Popmatters escribiu que a súa influencia no rock progresivo e no movemento psicodélico "non se pode esaxerar". O filósofo e escritor Bill Martin comparou a canción con "A Day in the Life" do Sgt. Pepper dos Beatles, no sentido de que amosan "as mesmas razóns polas que é difícil bailar moito rock progresivo".Martin 1998, p. 40

Aínda que Sgt. Pepper foi precedido por varios álbums que comezaran a transitar a liña entre pop "desbotable" e rock "serio", deu con éxito unha voz "comercial" establecida a unha cultura xuvenil alternativaHolm-Hudson 2008, p. 10 e marcou o punto no que o disco de longa duración (LP) xurdiu como un formato creativo cuxa importancia era igual ou maior que a do sinxelo. Bill Bruford, un veterano de varias bandas de rock progresivo, dixo que o Sgt. Pepper transformou tanto as ideas dos músicos do que era posible como as ideas do público sobre o que era aceptable na música.Weigel 2012b Cría que: "sen os Beatles, ou calquera outro que fixese o que os Beatles fixeron, é xusto supoñer que non tería habido rock progresivo".Bruford 2012, p. 159 A raíz do Sgt. Pepper, revistas como Melody Maker debuxaron unha liña nítida entre "pop" e "rock", eliminando así o "roll" de "rock and roll" (que agora facía referencia ao estilo dos anos 50). Os únicos artistas que seguiron sendo "rock" foron aqueles consideradas á vangarda das formas compositivas, lonxe dos estándares "radio friendly", a medida que os estadounidenses usaban cada vez máis o adxectivo "progresivo" para grupos como Jethro Tull, Family, East of Eden, Van der Graaf Generator e King Crimson.Zoppo 2014

 Proto-prog e psicodelia 
miniatura|The Moody Blues en 1970
Segundo AllMusic: "O prog-rock comezou a emerxer da escena psicodélica británica en 1967, especificamente unha variedade de rock clásico/sinfónico liderado por The Nice, Procol Harum, e The Moody Blues (Days of Future Passed)". A dispoñibilidade de novo equipamento de gravación máis económico coincidiu co xurdimento dunha escena underground de Londres na que se usaba comunmente a droga psicodélica LSD. Pink Floyd e Soft Machine funcionaron como bandas residentes en eventos nocturnos de locais como o Middle Earth e o UFO Club, onde experimentaban con texturas de son e cancións longas.Sweers 2004, p. 114-15 Moitas bandas de psicodelia, folk rock e da primeira música progresiva foron axudadas polo DJ da BBC Radio 1 John Peel.Sweers 2004, p. 119 Jimi Hendrix, que se fixo famoso na escena de Londres e gravou cunha banda de músicos ingleses, iniciou a tendencia cara o virtuosismo e a excentricidade da guitarra na música rock.Martin 1998, pp. 164-65 A banda escocesa 1-2-3, despois chamada Clouds, formouse en 1966 e comezou a actuar en clubs londinienses un ano despois. Segundo George Knemeyer de Mojo: "algúns afirman [que eles] tiveron unha influencia vital nos rockeiros progresivos como Yes, The Nice e Family".Hogg 1994

Artistas de rock sinfónico de finais dos 60 tiveron algún éxito nas listas, incluídos os sinxelos "Nights in White Satin" (The Moody Blues, 1967) e "A Whiter Shade of Pale" (Procol Harum, 1967). The Moody Blues estableceu a popularidade do rock sinfónico cando gravou Days of Future Passed xunto coa London Festival Orchestra, e Procol Harum comezou a usar unha gran variedade de instrumentos acústicos, particularmente no seu álbum de 1969 A Salty Dog.Macan 1997, pp. 21-22 A influencias clásicas ás veces tomaron a forma de pezas adaptadas ou inspiradas en obras clásicas, como "Beck's Bolero" de Jeff Beck e partes do Ars Longa Vita Brevis de The Nice. Este último, xunto con outros temas de The Nice como "Rondo" e "America", reflicten un maior interese na música que é enteiramente instrumental. O Sgt. Pepper's e o Days representan unha tendencia crecente cara ciclos de cancións e suites formados por varios movementos.

Focus incorporou e articulou acordes estilo jazz, e percusión de ritmo irregular nos seus riffs posteriores baseados no rock, e xurdiron varias bandas que incluíron seccións de ventos de tipo jazz, como Blood, Sweat & Tears e Chicago. Desas, Martin destaca en particular a Chicago pola súa experimentación con suites e composicións estendidas, como "Ballet for a Girl in Buchannon" en Chicago II.Martin 1998, pp. 163-164. As influencias jazz apareceron na música de bandas británicas como Traffic, Colosseum e If, xunto con bandas da escena de Canterbury como Soft Machine e Caravan. Os grupos desta escena destacaron o uso de instrumentos de vento, de complexos cambios de acordes e de longas improvisacións.Macan 1997, p. 20 Martin escribe que en 1968, "o rock progresivo en toda regra" aínda non existía, pero tres bandas editaron álbums que posteriormente estarían á vangarda da música: Jethro Tull, Caravan e Soft Machine.Martin 1998, p. 168

O termo "rock progresivo", que aparece no libreto do álbum de estrea de Caravan de 1968, chegou a aplicarse a bandas que usaban técnicas de música clásica para expandir os estilos e conceptos dispoñibles para a música rock.Macan 1997, p. 26Bowman 2001, p. 184 The Nice, The Moody Blues, Procol Harum e Pink Floyd tiñan elementos do que agora chamamos rock progresivo, pero ningún deles representou un exemplo tan completo do xénero como varias bandas que se formaron pouco despois.Macan 1997, pp. 22-23 Case todas as principais bandas do xénero, incluídos Jethro Tull, King Crimson, Yes, Genesis, Van der Graaf Generator, ELP, Gentle Giant, Barclay James Harvest e Renaissance, editaron os seus álbums de estrea durante os anos 1968-1970. A meirande parte deles eran álbums de folk-rock, o que daba poucas pistas de en que se convertería o son maduro das bandas, pero o In the Court of the Crimson King (1969) de King Crimson e o álbum de estrea autotitulado de Yes (1969) foron exemplos temperáns e completamente formados do xénero.Macan 1997, p. 23 

 Anos 70 e 80 

 Principais anos (1971-1976) 
miniatura|Emerson, Lake & Palmer ao vivo
A meirande parte das principais bandas do xénero publicaron os seus mellores álbums entre os anos 1971 e 1976.Macan 1997, p. 27 O xénero experimentou un alto grao de éxito comercial durante os primeiros anos 70. Jethro Tull, ELP, Rush, Yes e Pink Floyd conseguiron catro álbums que acadaron o número un nas listas estadounidenses, e dezaseis que entraron no top 10.Macan 1997, p. 28 O Tubular Bells (1973) de Mike Oldfield, un extracto do cal se utilizou como tema da película O exorcista, vendeu 16 millóns de copias.DeRogatis, Jim (28 de febreiro de 1993). "The Curse of 'Tubular Bells'. 1974 also saw the rise of Supertramp, as the release of their third studio album saw some success in both UK and USA". Chicago Sun-Times.

O rock progresivo chegou a ser apreciado no estranxeiro, pero na súa meirande parte seguiu sendo un fenómeno europeo, e especialmente británico. Poucas bandas estadounidenses involucráronse no xénero, e os seus representantes máis puros, como Starcastle e Happy the Man, quedaron limitados ás súas propias áreas xeográficas.Macan 1997, p. 185-6 Isto débese, polo menos en parte, ás diferenzas entre a industria musical estadounidense e británica. Tamén influíron factores culturais, xa que os músicos dos Estados Unidos adoitaban vir dun transfondo blues, mentres que os europeos adoitaban ter unha base máis clásica.Curtis 1987, p. 286 As bandas e artistas de rock progresivo de América do Norte a miúdo representaban estilos híbridos como os complexos arranxos de Utopia de Todd Rundgren e Rush, o hard rock de Captain Beyond, o progresivo tinxido de rock sureño de Kansas, o jazz fusion de Frank Zappa e Return to Forever, e a ecléctica fusión dos totalmente instrumentais Dixie Dregs.Macan 1997, p. 186"Second Time's the Charm for Dregs." The Boston Globe. 21 de febreiro de 1992. Os artistas británicos de rock progresivo tiveron os seus maiores éxitos nos Estados Unidos nas áreas xeográficas nas cales as bandas británicas de heavy metal experimentaban a súa maior popularidade. A superposición de audiencias levou ao éxito das bandas de arena rock, como Boston, Kansas e Styx, que combinaron elementos dos dous estilos.

O rock progresivo acadou a popularidade na Europa continental máis rápido que nos Estados Unidos. Italia permaneceu xeralmente desinteresada da música rock ata a chegada da forte escena de rock progresivo italiana desenvolvida a principios dos 70.Martin 1998, pp. 154-55 En Iugoslavia o xénero xurdiu a finais dos anos 60, dominando a escena rock do país ata finais dos 70.Mirković, Igor (2003). Sretno dijete. Zagreb: Fraktura. p. 5.Žikić, Aleksandra (1999). Fatalni ringišpil: Hronika beogradskog rokenrola 1959-1979. Belgrado: Geopoetika. p. 138-139. Poucos grupos europeos tiveron éxito fóra dos seus países, coas excepcións de bandas neerlandesas como Focus e Golden Earring, que tiñan as letras en inglés, e italianas como Le Orme e PFM, con letras en inglés escritas por Peter Hammill e Peter Sinfield, respectivamente.Macan 1997, pp. 183-84 Algunhas bandas europeas tocaban nun estilo derivado das bandas inglesas.Macan 1997, p. 267 A escena de música "Kosmische" en Alemaña pasaría a etiquetarse internacionalmente como "krautrock"Sarig 1998, p. 123 e adoita a ser citada como parte do xénero do rock progresivo ou como un fenómeno totalmente distinto. Bandas de krautrock como Can, que incluía a dous membros que estudaran con Karlheinz Stockhausen,Lucky 2000, p. 22 tendían a estar máis fortemente influenciadas pola música clásica do século XX que as bandas británicas de rock progresivo, cuxo vocabulario musical inclinouse máis cara a época romántica. Moitos deses grupos foron moi influentes incluso entre as bandas que tiñan pouco entusiasmo pola variedade sinfónica do rock progresivo.Martin 2002, p. 82

 Soul progresivo 
Ao mesmo tempo, populares músicos afroamericanos baseáronse no enfoque conceptual orientado ao álbum do rock progresivo. Isto levou cara un movemento de soul progresivo nos anos 70 que inspirou a un novo pop negro con musicalidade máis sofisticada e un lirismo máis ambicioso.Martin 1998, p. 41; Hoard & Brackett 2004, p. 524 Entre eses músicos estaban Sly Stone, Stevie Wonder, Marvin Gaye, Curtis Mayfield e George Clinton.Hoard & Brackett 2004, p. 524 Ao discutir o desenvolvemento, Martin cita os álbums dos 70 de Wonder (Talking Book, Innervisions, Songs in the Key of Life), War (All Day Music, The World Is a Ghetto, War Live), e The Isley Brothers (3 + 3), mentres que destaca que o álbum de The Who influeciado polo rock progresivo Who Are You (1978) tamén influenciou á variante soul.Martin 1998, pp. 41, 205, 216, 244 Dominic Maxwell de The Times chama aos álbums de Wonder de mediados dos 70 "soul progresivo do máis alto nivel, impulsando a forma pero sempre sincero, ambicioso e escoitable".

 Declive e fragmentación 
As tendencias políticas e sociais de finais dos 70 afastáronse das actitudes hippies de principios da década, que levaran ao desenvolvemento e popularidade do xénero. O auxe do cinismo punk fixo que os ideais utópicos expresados ​​nas letras do rock progresivo pasaran de moda.Martin 2002, p. 78 Rexeitouse o virtuosismo, xa que o gasto de mercar instrumentos de calidade e a inversión de tempo para aprender a tocalos considerábanse barreiras para a enerxía e a inmediatez do rock.Martin 2002, p. 115 Tamén houbo cambios na industria musical ao desaparecer discográficas e ao crearse grandes conglomerados de medios tras fusións. A promoción e desenvolvemento da música experimental non formaba parte das estratexias de márketing desas grandes corporacións, que centraron a súa atención en identificar e orientarse cara nichos de mercado rendibles.Martin 2002, pp. 108-110
miniatura|Robert Fripp de King Crimson
Catro das bandas de rock progresivo máis exitosas (King Crimson, Yes, ELP e Genesis) entraron en hiato ou experimentaron grandes cambios de persoal a mediados dos anos 70.Hegarty & Halliwell 2011, p. 177 Macan destaca a ruptura de King Crimson en setembro de 1974 como un feito particularmente significativo, chamándoo o punto no que "todas as bandas inglesas do xénero deberían ter deixado de existir".Macan 1997, p. 179 Máis bandas principais, incluídas Van der Graaf Generator, Gentle Giant e U.K., disolvéronse entre 1978 e 1980.Macan 1997, pp. 187-188 A mediados da década dos 70 moitos grupos xa acadaran o límite do que podían experimentar nun contexto de rock, e os fans cansáranse das composicións épicas longas. Os sons do Hammond, do Minimoog e do Mellotron foran explorados a fondo, e o seu uso converteuse nun cluché. Aquelas bandas que continuaron gravando a miúdo simplificaron o seu son, e o xénero fragmentouse partir de finais da década dos 70.Macan 1997, pp. 181-183 Segundo a opinión de Robert Fripp, unha vez que o "rock progresivo" deixou de cubrir un novo terreo, converténdose nun conxunto de convencións para ser repetidas e imitadas, a premisa do xénero deixou de ser "progresiva".Macan 1997, p. 206

A época dos selos discográficos investindo nos seus artistas, dándolles liberdade para experimentar e control limitado sobre o seu contido e comercialización rematou a finais dos anos 70.Moore 2016, p. 202 O persoal A&R (artistas e repertorio) dos selos exerceron un control cada vez maior sobre o proceso creativo que antes pertencía aos artistas,Martin 1996, p. 188 e artistas establecidos foron forzados para crear música con harmonías e estruturas máis sinxelas e menos cambios no compás. Varias bandas de pop sinfónico, como Supertramp, 10cc, The Alan Parsons Project e Electric Light Orchestra, levaron os arranxos de estilo orquestral a un contexto que salientaba os sinxelos pop ao tempo que permitían instancias ocasionais de exploración. Jethro Tull, Gentle Giant e Pink Floyd optaron por un son máis duro ao estilo do arena rock.Macan 1997, p. 187

Poucas bandas progresivas novas formáronse nesa época, e as que naceron decatáronse de que os selos non estaban interesadas nelas. O supergrupo de curta vida U.K. foi unha notable excepción xa que os seus membros tiñan boa reputación; produciron dous álbums que eran estilisticamente semellantes a anteriores artistas e fixeron moi poucos avances no xénero.Macan 1997, p. 183 Parte do legado do xénero nese período foi a súa influencia noutros estilos, xa que varios guitarristas europeos levaron o enfoque do rock progresivo ao heavy metal, sentando as bases do metal progresivo. Michael Schenker, de UFO; e Uli Jon Roth, que substituíu a Schenker en Scorpions, ampliaron o vocabulario modal dispoñible para os guitarristas.Blackett, Matt (abril de 2001). "Uli Jon Roth". Guitar Player. Roth estudou música clásica coa intención de usar a guitarra  do mesmo xeito que os compositores clásicos usaban o violín.Gress, Jesse (xuño de 2007). "10 things you gotta do to play like Uli Jon Roth". Guitar Player. Finalmente, os neerlandeses e con formación clásica Alex e Eddie Van Halen formaron Van Halen, con innovadoras interpretacións de guitarra con técnicas como o trémolo, o tapping e o crosspickingGress, Jesse (maio de 1993). "Van Halen lesson: how Eddie rewrote the rock guitar rule book". Guitar Player. que influenciaron á música "shred" nos 80.Miers, Jeff (12 de xaneiro de 2007). "Rowdy choice; Van Halen's rise to Rock Hall a breakthrough". The Buffalo News. 

 Comercialización 
Algúns artistas consagrados movéronse cara estilos máis sinxelos e máis viables comercialmente.Hegarty & Halliwell 2011, p. 182 Bandas de arena rock como Journey, Kansas, Styx, GTR, ELO e Foreigner ou comezaran como grupos de rock progresivo ou tiñan membros moi ligados ao xénero. Eses grupos retiveron parte da complexidade nos seus temas e arranxos de tipo orquestral,  pero afastáronse do misticismo lírico en favor de temas máis convencionais como as relacións persoais,Hegarty & Halliwell 2011, pp. 181-182 e foron coñecidos como "prog lite".Cateforis 2011, pp. 154-159 Genesis transformouse nun exitoso grupo de pop, o supergrupo progresivo Asia (formado por membros de Yes, King Crimson, e ELP) conseguiu un álbum número 1 en 1982, e unha reformada Yes publicou o relativamente mainstream 90125 (1983), que produciu o seu único sinxelo número 1 nos Estados Unidos, "Owner of a Lonely Heart". Unha banda que seguiu tendo éxito nos anos 80 mantendo un enfoque progresivo foi Pink Floyd, que publicou The Wall a finais de 1979. O álbum, que levou a ira punk ao rock progresivo,Hegarty & Halliwell 2011, p. 174 foi un enorme éxito e posteriormente foi filmado como Pink Floyd - The Wall.

 Post-punk e post-progresivo 
O punk e o rock progresivo non eran necesariamente tan opostos como adoita a crerse. Os dous xéneros rexeitan a comercialización, e as bandas de punk viron a necesidade dun avance musical.Martin 1996, pp. 189-190 O autor Doyle Green destacou que o post-punk xurdiu como "unha especie de 'punk progresivo'".Greene 2014, p. 173 Os artistas de post-punk rexeitaron as altas referencias culturais de artistas de rock dos 60 como os Beatles e Bob Dylan, así como os paradigmas que definían ao rock como "progresivo", "arte" ou "perfeccionismo de estudio".Bannister 2007, pp. 36-37 En contraste ao punk rock, equilibra a enerxía e o escepticismo do punk coa conciencia da escola de arte, a experimentación dadaísta, e paisaxes sonoras atomosféricas e ambientais. A world music, especialmente con tradicións africanas e asiáticas, tamén foi unha grande influencia.Rojek 2011, p. 28 O impacto do rock progresivo sentíuse no traballo dalgúns artistas punk, aínda que tendían a non emular aos grupos de rock clásico ou Canterbury, senón a grupos como Roxy Music e King Crimson, e a bandas de krautrock, particularmente Can.Tommy Udo (setembro de 2006). "Did Punk kill prog?". Classic Rock. 97 A música de Punishment of Luxury collía elementos tanto do progresivo como do punk, mentres que Alternative TV, que estaba liderada polo fundador do influente fanzine punk Sniffin' Glue Mark Perry, xirou e editou un álbum ao vivo compartido con Here & Now, unha banda moi relacionada con Gong.
miniatura|Talking Heads
O termo "post-progresivo" identifica o rock progresivo de despois de 1978 que regresa os seus principios orixinais mentres se desvincula dos estilos do progresivo dos anos 70.Hegarty & Halliwell 2011, p. 225Martin 1998, p. 20 Martin acredita a Brian Eno de Roxy Music como o catalizador máis importante do xénero, explicando que a súa produción de 1973-77 fusionou aspectos do rock progresivo cunha noción profética de new wave e punk.Martin 1998, p. 251 O new wave, que apareceu ao redor de 1978-79 con algunhas das mesmas actitudes e estética que o punk, foi descrito por Martin como "progresista" multiplicado polo "punk".Martin 2002, p. 99 As bandas do xénero tenderon a ser menos hostís cara o rock progresivo que os punks, e houbo cruces, como a participación de Fripp e Eno con Talking Heads, e o reemplazo de Rick Wakeman e Jon Anderson de Yes polo dúo pop The Buggles.Martin 2002, p. 99 Cando King Crimson reformouse en 1981 publicou o álbum Discipline, do que Macan di que "inaugurou" o novo estilo post-progresivo.Macan 1997, p. 205 A nova formación de King Crimson co guitarrista e vocalista Adrian Belew, que tamén colaborou con Talking Heads, tocando ao vivo co grupo e aparecendo no seu álbum de 1980 Remain in Light. Segundo Martin, Talking Heads tamén creou "un tipo de música new-wave que foi a sintese perfecta da urxencia e actitude punk coa sofisticación e creatividade do rock progresivo. Gran parte do rock máis interesante dende esa época é claramente música 'post-Talking Heads', pero isto significa que tamén é rock post-progresivo".

 Rock neo-progresivo 
Unha segunda onda de bandas de rock progresivo apareceu a principios da década dos 80 e dende entón foi categorizada como un subxenero distinto chamado "rock neo-progresivo".Hegarty & Halliwell 2011, p. 199Ewing, Jerry. "Pathways." Classic Rock Presents Prog. 17 de marzo de 2010. p.61 Estas bandas enstaban baseadas e gran parte en teclados e tocaban longas composicións con estruturas musicais e líricas complexas.Hegarty & Halliwell 2011, pp. 183-186 Varias delas ficharon por grandes selos discográficos, como Marillion, IQ, Pendragon e Pallas. Gran parte dos principais artistas do xénero publicaron os seus álbums de estrea entre 1983 e 1985 e compartían o mesmo representante, Keith Goodwin, un publicista que fora instrumental na promoción do rock progresivo durante os anos 70.Macan 1997, p. 198 As bandas da década anterior tiveran a vantaxe de aparecer durante un destacado momento contracultural que lles proporcionou unha audiencia potencialmente alta, pero as bandas estiveron relativamente limitadas a un nicho demográfico e resultoulles difícil conseguir seguidores. Só MarillionMacan 1997, pp. 200-201 e Saga experimentaron un éxito internacional.

As bandas de neo-progresivo tenderon a usar ao Genesis da época de Peter Gabriel como "modelo principal". Tamén estaban influenciadas polo funk, o hard rock e o punk rock. O grupo máis exitoso do xénero, Marillion, foi especialmente acusado de asemellarse demasiado a Génesis, aínda que usaba un estilo vocal distinto, incorporaba máis elementos hard rock, e estaba fortemente influenciada por grupos como Camel e Pink Floyd. Os autores Paul Hegarty e Martin Halliwell sinalaron que as bandas neoprogresivas non estaban tanto plaxiando o rock progresivo como creando un novo estilo a partir de elementos dese estilo, ao igual que as bandas dunha década atrás fixeran creando un novo estilo a partir do jazz e elementos clásicos.Hegarty & Halliwell 2011, p. 184 O autor Edward Macan respondeu sinalando que estas bandas estaban motivadas, polo menos parcialmente, por un desexo nostálxico de preservar un estilo pasado en lugar dun impulso por innovar.Macan 1997, p. 197

 Anos 90 e 2000 

 Terceira onda 
miniatura|Porcupine Tree
Unha terceira onde de bandas de rock progresivo, que tamén pode ser descrita como unha segunda xeración de bandas neoprogresivas, xurdiu nos anos 90. O uso do termo "progresivo" para describir grupos que seguen o estilo de bandas de 10 a 20 anos antes é algo controvertido, xa que se ve como unha contradición do espírito de experimentación e progreso.Gill 1995Hegarty & Halliwell 2011, p. 19 Estes novos grupos foron axudados en parte pola dispoñibilidades de estudios de gravación baseados en ordenadores persoais, que reducían os gastos de produción, e de Internet, que facilitou ás bandas fóra do mainstream chegar a un público máis amplo.Karnick 2003 En grandes cidades apareceron tendas de discos especializadas en rock progresivo.

A música shred dos anos 80 foi unha grande influencia nos grupos de rock progresivo dos 90. Algunhas das novas bandas, como The Flower Kings, Spock's Beard e Glass Hammer, tocaban un estilo sinfónico progresivo dos 70 pero cun son actualizado.Lucky 2000, p. 47,127 Varias delas comezaron a explorar is límites do CD do mesmo xeito que grupos anteriores ampliaran os límites do LP de vinilo.Hegarty & Halliwell 2011, p. 200

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 


























Categoría:Rock