Xavier Gómez Noya

Francisco Javier Gómez Noya, coñecido indistintamente como Javier ou XavierO triatleta Javier Gómez Noya fai balance do ano mañá no informativo 'Bos Días' nova na TVG Gómez Noya, nado en Basilea (Suíza) o 25 de marzo de 1983, é un triatleta galego, o máis laureado da historia deste deporte.

Entre o seu longo palmarés ten cinco títulos de campión mundial (2008, 2010, 2013, 2014 e 2015), unha prata olímpica (Londres 2012), tres títulos da Copa do Mundo (2006, 2007 e 2008) e catro títulos de campión de Europa (2007, 2009, 2012 e 2016). Foi tamén campión do mundo de tríatlon de longa distancia (2019), campión de Europa de media distancia (2013), dúas veces campión do mundo de Medio Ironman (2014 e 2017), campión do mundo de tríatlon Xterra (2012) e subcampión do mundo de tríatlon de velocidade (2011). 

Foi galardoado en 2016 co Premio Princesa de Asturias dos Deportes.

 Traxectoria deportiva 
 Inicios 
Naceu en Suíza, sendo fillo de emigrantes galegos, aínda que despois de tres meses a súa familia regresou a Ferrol, onde cursou os seus primeiros estudos. Máis tarde trasladouse a Mourente (Pontevedra), onde adestra e vive.

O seu primeiro deporte foi o fútbol, pero aos 11 anos cansou del e un dos seus compañeiros animouno a nadar no Club Natación Ferrol. Nese momento coñeceu ao seu primeiro adestrador, José Rioseco, co que gañou numerosos títulos de campión galego en categorías infantil, xuvenil e absoluto en probas de crol (200, 400 e 1500) e estilos (200 e 400) e sendo finalista en campionatos españois en diferentes categorías. En 1998 coñeceu a uns triatletas que nadaban con el e decidiu competir. Debutou no tríatlon en distancia olímpica de Castropol, aos 15 anos de idade, sen adestrar apenas os segmentos de bicicleta e carreira, e rematou segundo na categoría xuvenil, nun tríatlon gañado por Iván Raña.

En decembro de 1999, nunha concentración co equipo xuvenil español en Madrid, os médicos do Consello Superior de Deportes detectáronlle unha anomalía cardíaca. En xuño de 2000 participou na súa primeira competición internacional, o Campionato de Europa xuvenil por equipos, en Hungría. Co apoio de especialistas en cardioloxía de todo o mundo intentou recuperar a súa licenza internacional, e, mentres, gañou os Campionatos de España de dúatlon e tríatlon tanto en categoría júnior como sub 23 e grazas a un erro administrativo participou no Campionato Europeo júnior de dúatlon, aínda seguía coa licenza retirada.

En novembro de 2003, Noya recuperou a licenza tres semanas antes de participar no Campionato do Mundo Sub 23. Con esas tres semanas de adestramento foi a Nova Zelandia e gañou a competición.

 2004 
A partir dese momento e con liberdade para competir internacionalmente, Noya intentou asistir aos Xogos Olímpicos de Atenas 2004. Para iso deixou os seus estudos de Enxeñería de Camiños, Canais e Portos e viaxou a Pontevedra para adestrar. Debutou na Copa do Mundo en Tongyeong (Corea do Sur), rematando cuarto. Pouco despois, disputou o seu primeiro Campionato Europeo de Tríatlon en Valencia e o seu primeiro Campionato Mundial de Tríatlon en Madeira nos que obtivo a oitava posición.miniatura|dereita|200px|Javier Gómez Noya, logo de vencer na Copa do Mundo de Madrid de 2006
Con todo, non foi seleccionado para os Xogos de Atenas pola Federación Española de Tríatlon, o que motivou numerosas protestas do deporte en Galicia e ata no Congreso dos Deputados. Aínda así conseguiu o subcampionato de España, por detrás de Iván Raña, quedou entre os dez primeiros nas seguintes probas da Copa do Mundo (noveno posto en Salford, sexto en Madrid e décimo en Doha) e gañou os títulos nacionais de tríatlon e dúatlon sub-23.

 2005 
No inicio do ano 2005 rompeu a marca galega de natación de 1500 metros con 15,53. Uns meses despois, cando estaba a piques de viaxar a Hawai e México para disputar as dúas primeiras probas da Copa do Mundo, o Consello Superior de Deportes pediulle á Federación Española de Tríatlon que lle retirase a licenza para competir internacionalmente, por entender que a alta competición, sumada a unha valvulopatía aórtica que padecía, podíalle supor un grave risco para a saúde. 

Coa licenza retirada e ao non poder competir en España, nin no resto do mundo, presentóuselle a oportunidade de participar nunha prestixiosa competición privada en Francia, onde non lle puxeron trabas para competir, o chamado France Irontour, que forma parte do  Mulhouse Olympic Triathlon. Noya gañou as seis etapas e o campionato.

Durante este tempo tampouco participou na Copa do Mundo, polo que viaxou a Londres para facer un recoñecemento co doutor Mckenna, do equipo de cardioloxía do hospital St George's, que xa se postulara en 2003 contra o CSD e a favor de Noya.

 2006 
A comezos de 2006, bateu de novo a marca galega de 1500 metros con 15.48 e finalmente, en febreiro, logo de intensas xestións e de ditames médicos internacionais, Gómez Noya recuperou a licenza. Pouco despois rematou segundo na Copa do Mundo de Aqaba.

O 19 de abril presentouse o equipamento coas cores de Galicia co que competirían na Copa de Europa en Estoril e Alexandroupolis (Grecia) os triatletas galegos Gómez Noya, Alberto Trillo, Aida Valiño, Saleta Castro e David Castro. Gómez Noya gañou a proba de Estoril e venceu tamén na Copa do Mundo de Madrid, por diante do seu compañeiro Iván Raña, conseguindo deste xeito a súa primeira vitoria nesta competición.

Despois rematou terceiro en Corner Brook, Canadá, gañou a seguinte proba en Hamburgo e foi segundo en Pequín, co que chegou á última proba con 22 puntos de vantaxe sobre o australiano Bradley Kahlefeldt e 34 sobre o estadounidense Hunter Kemper. Noya gañou a proba final en Cancún e converteuse no primeiro galego e o primeiro español en ser o número un do mundo ao rematar a tempada, que constaba de 16 probas ao redor do mundo.

 2007 
esquerda|miniatura|Javier Gómez Noya e Sven Riederer na proba das Series Mundiais celebrada en 2010 en Madrid.
O ano 2007 comezou cun segundo posto na carreira inaugural da Copa do Mundo de Tríatlon, celebrada na cidade australiana de Mooloolaba. Un mes despois gañou a carreira disputada en Lisboa e quedou segundo na carreira celebrada en Madrid, por detrás do checo Filip Ospaly e por diante de Iván Raña. Dúas semanas máis tarde terminou terceiro na proba realizada en Des Moines, que non puntuou para a Copa do Mundo, pero que era a mellor dotada economicamente do mundo, con 700.000 dólares en premios. O triunfo no evento masculino de elite foi para o danés Rasmus Henning.

O 30 de xuño, Noya gañou o ouro no Campionato Europeo de Tríatlon celebrado en Copenhague, cun tempo de 1h51:58, por diante de Jan Frodeno e Daniel Unger. Un mes despois volveu competir na Copa do Mundo, no evento que se celebrou en Salford, Inglaterra. O triatleta galego gañou cunha hora, 51 minutos e 17 segundos e triunfou por diante do australiano Brad Kahlefeldt, ao que lle sacou 12 segundos, e do campión olímpico de Sydney 2000, o canadense Simon Whitfield, con 17 segundos de vantaxe.

Antes do Mundial de Tríatlon, gañou a Copa do Mundo en Tiszaujvaros, Hungría, o que lle asegurou aínda máis a primeira posición na clasificación mundial. Despois participou no Campionato do Mundo de Tríatlon 2007 celebrado en Hamburgo, onde gañou unha medalla de prata, tras ser derrotado ao final da competición polo alemán Daniel Unger. A falta de tres probas para rematar a Copa do Mundo conseguiu unha vitoria que o deixaba case como gañador matemático na clasificación xeral tras gañar na proba celebrada no circuíto olímpico de Pequín cun tempo de 1:48,41, por diante do australiano Courtney Atkinson, a 22 segundos, e do neozelandés Bevan Docherty, a 27 segundos. Gañou o seu segundo título na Copa do Mundo sen que lle fixese falta participar nas tres últimas probas.

 2008 
Na súa primeira competición internacional de 2008 gañou a Copa de África de Tríatlon, celebrada en Bloemfontein, onde se adestrou na preparación para os Xogos Olímpicos de Pequín. No mes seguinte, en marzo, competiu na primeira rolda da Copa do Mundo, en Mooloolaba (Australia), onde gañou claramente cun tempo de 1 hora, 49 minutos e 50 segundos ao australiano Brad Kahlefeldt e ao británico Tim Don. No seguinte evento da Copa do Mundo venceu de novo, logrando así o seu décimo sétimo podio consecutivo ademais de ser a súa quinta vitoria consecutiva na Copa do Mundo. A proba tivo lugar en New Plymouth e gañou por diante de Brad Kahlefeldt e Andrew Johns.
miniatura|Gómez Noya en 2010.
O 19 de abril participou nunha proba da Copa de Europa que se celebrou en Pontevedra, que gañou por diante de Christian Prochnow e Steffen Justus, que remataron a 22 e 40 segundos por detrás de Noya. O 9 de maio disputou o Campionato Europeo de Tríatlon no que terminou en sétimo lugar tras producirse un corte no segmento de ciclismo e non poder alcanzar o grupo de cabeza, no que ía o vencedor, o francés Frederic Belaubre. Pouco despois participou na seguinte proba da Copa do Mundo que se celebrou en Madrid e gañou con claridade cun tempo de 1 hora, 56 minutos e 24 segundos, 19 segundos por diante do ruso Ivan Vassiliev, e medio minuto por diante do británico Alistair Brownlee.

O 28 de maio recibiu a medalla de prata da Real Orde do Mérito Deportivo. O 8 de xuño obtivo o ouro no Campionato do Mundo de Tríatlon 2008, celebrado en Vancouver, cun tempo de 1 hora, 49 minutos e 48 segundos, por diante de Bevan Docherty e Reto Hug. Converteuse así no segundo galego en conseguir o título despois do que gañara Iván Raña en 2002. O mes seguinte do seu título mundial, competiu na proba da Copa do Mundo en Tiszaujvaros, Hungría, e volveu impoñerse cun tempo de 1 hora, 51 minutos e 32 segundos, por diante de Brad Kahlefeldt. Esta vitoria supuxo a súa sétima vitoria consecutiva e a undécima na Copa do Mundo, converténdose no terceiro triatleta con máis vitorias detrás de Brad Beven e Hamis Carter. Pouco despois, a ITU anunciou que a seguinte proba do calendario da Copa do Mundo, que se ía celebrar o 12 de outubro en Chiapas, non se celebraría por problemas económicos. En setembro, proclamouse campión da Copa do Mundo por terceira vez, sen necesidade de disputar as dúas últimas probas.

Noya participou nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008 para os que se preparou na illa de Jeju, antes de viaxar a Pequín. Durante os Xogos Olímpicos levou o número 30 e debido á súa condición de número un no mundo, foi o primeiro triatleta en escoller a súa posición no pontón de inicio para afrontar o sector da natación, xa que o número de carreira é usado para crear as posicións na área de transición, non para establecer a orde de saída. O 19 de agosto celebrouse a proba de tríatlon dos Xogos Olímpicos, pero Noya só puido ser cuarto tras ser superado por Jan Frodeno, Simon Whitfield e Bevan Docherty no sprint final. Noya declarou ao final da proba que tivo problemas de estómago despois de non dixerir ben o xel que tomou no segmento de bicicleta.

En novembro dese ano, anunciou con José Ríoseco a decisión de separarse, sendo o seu novo adestrador o técnico do Centro Galego de Tecnificación Deportiva, Omar Gónzalez.Novo adestrador , Web oficial do deportista, 26/11/2008 O 28 de decembro volveu competir no Campionato Galego de Natación, no que gañou no evento de relevos 4x200 co seu equipo, e quedou segundo nos 400 e 1500 metros. Despois do campionato celebrouse un evento no pavillón do barrio de Caranza, no que o seu centro deportivo pasou a chamarse "Complexo deportivo Javier Gómez Noya".

 2009 
Logo de problemas coa Federación Española de Tríatlon debido ao equipamento, finalmente Noya puido lucir na roupa os seus patrocinadores persoais, que era a súa principal demanda. O 17 de maio reapareceu na competición oficial despois de nove meses, na proba da Copa de Europa en Pontevedra e malia liderar unha gran parte da carreira, a trescentos metros para a meta, foi superado polo ruso Dmitry Polyansky, sendo segundo a 4 segundos.
A principal novidade do ano foi o cambio no formato do Campionato do Mundo, que no canto de celebrarse nunha proba dun día creouse un circuíto chamado Dextro Energy Series-ITU World Championship, consistente en oito probas a puntos, das que se contan as catro mellores, máis a final en Australia, en setembro. Na primeira proba na que participou Javier (a segunda do ano), en Madrid, a súa posición foi un terceiro posto, tras Alistair Brownlee e Courtney Atkinson. Na seguinte rolda do novo Campionato do Mundo, en Washington DC, Brownlee volveu gañar e esta vez Noya quedou segundo a 13 segundos do vencedor e por diante de Maik Petzold. Tras a proba, Noya comentou que o novo campionato é máis interesante que o antigo e tamén máis xusto porque nunha proba dun día é máis frecuente ter problemas, pero en varias probas prémiase ao máis forte durante todo o ano.miniatura|Javier Gómez en Lausana en 2011.|alt=|esquerdaAdemais dos oito eventos do calendario do Campionato do Mundo, houbo cinco eventos que formaron parte da Copa do Mundo, como o de Des Moines a finais de xuño, que outorgou ao ganador 300 puntos (as probas máis importante outorgan 800 ao gañador) ) e 200.000 dólares, aínda que só as mellores catro marcas contan na clasificación final. Nesta proba Noya quedou sexto detrás de Simon Whitfield, Brad Kahlefeldt e Jan Frodeno e obtivo suficientes puntos para alcanzar o liderado provisional. Brownlee só participou en dous eventos. Na seguinte competición do ano, o 5 de xullo, Noya gañou o Campionato Europeo de Tríatlon na cidade holandesa de Holten por diante do británico Brownlee e do ruso Alexander Brukhankov, obtendo así o seu segundo título continental logo do obtido no ano 2007.

Na seguinte proba do Campionato do Mundo en Kitzbüehel, Austria, Noya volveu rematar a carreira detrás do británico Alistair Brownlee, sendo así relegado ao segundo posto na clasificación con 2.368 puntos, por 2.400 do británico. Nada máis comezar a proba atlética, Brownlee atacou e Noya, que quedou con Laurent Vidal e Maik Petzold, tentou seguilo, pero acabou chegando a oito segundos do británico. Tras renunciar a disputar a seguinte proba en Hamburgo, participou na de Londres, para tratar de arrebatarlle o primeiro posto a Brownlee, pero foi ao chan no segmento de ciclismo, tivo que retirarse e o británico gañou. Tras recuperarse da caída, viaxou ao Xapón, onde foi terceiro (superado por Jan Frodeno e Kris Gemmell) e recuperou o segundo posto na clasificación xeral. Para gañar o Campionato Mundial na última carreira do ano en Gold Coast (Australia), Noya tiña que gañar e que Brownlee quedase sexto como máximo, con todo, o británico gañou e Noya foi segundo a sete segundos na que foi "a carreira máis rápida na historia do tríatlon". na clasificación final Brownlee foi primeiro con 4.400 puntos e Noya segundo con 3.959.

Antes do final da tempada, o 20 de setembro, Noya recibiu o seu segundo título nacional de tríatlon en Cangas do Morrazo por diante de José Manuel Tovar e Eneko Llanos. Tamén se adxudicou a vitoria por equipos o 18 de outubro no tríatlon de Barcelona xunto ao nadador Marco Rivera e o ciclista Mikel Elgezábal. 100 nadadores galegos, entre os que estaba Noya, bateron en decembro a marca mundial de relevos 100x100 cun tempo de 1h 44:09.

 2010 
Tras oito semanas de lesión de cadeira, volveu a competir en maio de 2010 e foi duodécimo en Seúl, na segunda proba das Series Mundiais. En xuño, na seguinte proba, rematou cuarto en Madrid e pouco despois conseguiu a medalla de prata no Campionato de Europa disputado en Athlone, tras Alistair Brownlee. Non obstante, en ausencia de Brownlee, o 17 de xullo, gañou a cuarta proba das Series Mundiais disputada en Hamburgo cun tempo de 1:43:06, por diante de Jan Frodeno e Tim Don. Unha semana despois, o 25 de xullo, e coa presenza de Alistair, gañou a quinta carreira en Londres cun tempo de 1:42:08, por diante de Jonathan Brownlee e Jan Frodeno, logo de facer un forte ataque no último quilómetro da carreira a pé. A principios de agosto disputou a Copa do Rei de Tríatlon co seu equipo, o Cidade de Lugo Fluvial, e gañou a carreira xunto a David Castro, Miguel Ángel Acosta e Óscar Vicente. Na sexta proba das Series Mundiais en Kitzbühel, quedou segundo despois de Stuart Hayes tras ser penalizado con 15 segundos por perder o casco na transición. O seu principal rival para o título, o alemán Jan Frodeno foi o terceiro, polo que pasou de ter 2 767 a 3 452 puntos contra 3 312 de Noya (antes de proba tiña 2 572). Dúas semanas antes da final das Series Mundiais participou no Campionato de España, no que gañou por terceira vez por diante de Antón Ruanova e Reig. Tamén gañou o título por equipos. Na última proba das Series Mundiais, en Budapest, quedou segundo detrás de Alistair, pero gañou o campionato despois de que o seu gran rival, Frodeno, se viñese abaixo e rematase a carreira no 41º posto.

Despois da súa vitoria mundial competiu en La Baule-Escoublac, na final da Liga Nacional de Clubs, competindo co CE Sartrouville, o mesmo que os irmáns Brownlee. Finalmente os tres cruzaron a meta, sendo os campións. En outubro, fixo tres tríatlons de distancia olímpica, nos Ánxeles o día 3 no que quedou segundo detrás de Bevan Docherty, en Huatulco o día 10, que gañou, e o Garmin Barcelona o día 17, que tamén gañou. Tamén en outubro anunciou o seu libro "Tríatlon con Javier Gómez Noya".

 2011 
miniatura|Javier Gómez Noya xunto aos seus compañeiros do EC Sartrouville no primeiro Grand Prix francés en Niza no 2011. De esquerda a dereita: Alistair Brownlee, Jonathan Brownlee, Filip Ospaly, Noya e Etienne Diemunsch.
Comezou a tempada co tríatlon de Moololaba, que foi a primeira proba da Copa do Mundo de Tríatlon, e terminou no quinto lugar, resultando vencedor Brad Kahlefeldt. Na primeira rolda das Series Mundiais gañou en Sydney por diante de Jonathan Brownlee. En maio gañou na mesma fin de semana, o campionato de España de tríatlon por relevos, xunto con dous dos seus compañeiros do Cidade de Lugo Fluvial, e o campionato de España de tríatlon sprint. En maio gañou un novo evento por equipos cos irmáns Brownlee na liga francesa, exactamente en Dunkerque, aínda que individualmente foi cuarto. En xuño celebráronse dúas novas probas das Series Mundiais en Madrid e Kitzbühel, na primeira foi terceiro despois dos irmáns Brownlee, pero non participou na seguinte para preparar o Campionato Europeo. Non obstante, no Europeo celebrado en Pontevedra só puido quedar 40º tras desfondarse no segmento a pé e ser obstaculizado intencionadamente en repetidas ocasións por Harry Wiltshire na sección a nado, motivo polo cal o británico foi sancionado seis meses. Tamén participou no tríatlon da Copa de Europa celebrado en Banyoles o 31 de xullo e gañou por diante de Aaron Harris. Na cuarta proba mundialista celebrada en Hamburgo só puido ser sexto, e cuarto na seguinte en Londres. A seguinte proba das Series Mundiais foi tamén o Campionato do Mundo de Tríatlon Sprint (a metade de distancia que na olímpica) e quedou segundo detrás de Jonathan Brownlee a só catro segundos. Na gran final de Pequín, aínda tiña esperanzas de gañar o campionato, xa que ía terceiro despois dos irmáns Brownlee, pero rematou en sexto lugar e acabou terceiro no mundial con 3671 puntos, detrás de Alistair (4285) e Jonathan (3992). En outubro gañou o tríatlon de Dallas.

 2012 
No ano 2012, rematou segundo nas Series Mundiais con 4.845 puntos, polos 4.935 de Jonathan Brownlee. Jonathan gañou tres carreiras e Javier quedou terceiro en Kitzbühel (cuarta carreira), e segundo en Hamburgo (5ª carreira), Estocolmo (6ª carreira) e Yokohama (7ª carreira), chegando á última carreira con oportunidades de proclamarse campión do mundo. Conseguiu gañar na proba final celebrada en Auckland, pero Jonathan quedou segundo e gañou o título.

Noutras competicións, gañou por terceira vez o Campionato de Europa en Eilat en abril, por diante de Alexandr Briujankov e Ivan Vasiliev. Tamén gañou o campionato do mundo 5150 no tríatlon Hy-Vee en Des Moines, o Campionato do Mundo X-Terra en Maui e unha proba das Life Time Series en Miami.

Pero o acontecemento máis importante do ano foi a disputa dos Xogos Olímpicos de Londres 2012. Chegou a esta competición tras rematar segundo en Hamburgo e declarou que estaba en boa forma. Despois do inicio da carreira, púxose en cabeza e saíu da auga en segundo lugar, xusto detrás de Richard Varga. Despois da sección de ciclismo aínda estaba xunto aos favoritos, pero na carreira a pé Alistair Brownlee sacoulle once segundos, sendo finalmente medalla de prata.

 2013 
miniatura|Javier Gómez, Pontevedra 2011.|alt=|esquerda
A principios de 2013 anunciouse que Carlos David Prieto sería o seu novo adestrador, aínda que Omar seguiría no equipo, pero non tan comprometido debido ao nacemento do seu fillo. Na primeira proba das Series Mundiais gañou en Auckland cun tempo de 01:55:51, por diante de Mario Mola e do portugués João Silva. Na segunda proba, trece días despois en San Diego, só puido ser oitavo nunha carreira gañada por Alistair Brownlee. Alistair tamén gañou en Kitzbühel (5ª proba) e Estocolmo (7ª), e o seu irmán Jonathan gañou en Yokohama (3ª proba), Madrid (4ª) e Hamburgo (6ª). Noya terminou en segundo lugar en Yokohama, Madrid e Estocolmo, e en terceiro lugar en Hamburgo, polo que chegou con opcións de facerse co título na última carreira, en Londres. Alistair era o líder do ránking mundial e o favorito para gañar o título, pero tivo un día malo e terminou a carreira andando. Noya xogouse o título ao sprint con Jonathan e venceu, conquistando o seu terceiro mundial con 4.220 puntos, polos 4195 de Jonathan.

Á parte das Series Mundiais, Noya gañou as proba da Copa do Mundo celebradas en Mooloolaba, e Cozumel, e debutou en maio de 2013 na media distancia, participando no Campionato de Europa desa categoría en Barcelona, o cal gañou con contundencia, sacándolle 6 minutos ao segundo, Martin Jensen.

 2014 
Javier gañou 4 das primeiras 5 carreiras do Mundial de Tríatlon de 2014, celebradas en Auckland, Cidade do Cabo, Yokohama e Chicago. Na sexta proba (Hamburgo) gañou Alistair Brownlee e en Estocolmo o seu irmán Jonathan. Á última proba disputada en Edmonton chegaban tamén con opcións para ser campións do mundo Mario Mola e Jonathan Brownlee, que ía segundo a só 282 puntos de Javier. Finalmente, Javier só puido ser terceiro tras Alistair Brownlee e Mola, pero levou o seu cuarto título mundial con 4860 puntos, superando os 4601 de Mola, segundo clasificado.

Unha semana despois de gañar o seu cuarto título mundial de distancia olímpica (ITU) tamén gañou o Campionato Mundial de Medio Ironman disputado na cidade canadense de Mont-Tremblant. Só tiña participado noutras dúas ocasións nesta distancia, a anterior fora a proba de clasificación, que tamén gañou, en febreiro en Panamá. Ademais destes títulos, en marzo conseguiu a prata en New Plymouth, nunha proba da Copa do Mundo, en maio gañou o Tríatlon Villa de Fuente Álamo quedando xusto por diante de Uxío Abuín e Iván Raña, e en outubro conquistou o Tríatlon de Barcelona. por diante de Mario Mola, ao que adiantou a 200 metros da liña de chegada.

 2015 
No Campionato do Mundo de Tríatlon de 2015 gañou en Yokohama (5ª carreira) e Estocolmo (8ª carreira), quedou segundo en Auckland (segunda carreira), Cidade do Cabo (cuarta carreira), Hamburgo (7ª carreira) e Edmonton (9ª carreira), e terceiro en Gold Coast (3ª carreira), polo que chegou como favorito á última proba do ano celebrada o 20 de setembro en Chicago. O seu gran rival para gañar o campionato era o seu compatriota Mario Mola, que en caso de gañar a proba obrigaba a Javier a rematar terceiro. Finalmente Mola gañou a carreira cun tempo de 1:44:53 e Javier chegou tras el, a 4 segundos, polo que conseguiu o seu quinto título mundial, gañando os últimos tres consecutivamente. Co seu quinto título superou a marca do británico Simon Lessing e converteuse no triatleta con máis títulos mundiais da historia.miniatura|Javier Gómez Noya en Lausana no 2011.Ademais dos eventos do campionato mundial, ese ano disputou o Medio Ironman de Staffordshire en xuño, onde venceu ao alemán Markus Tomschke con máis de cinco minutos de vantaxe. Ese mesmo mes gañou o Campionato de España Sprint celebrado en Pontevedra, chegando por diante de David Castro e Nan Oliveiras. En agosto intentou revalidar o seu título mundial do Medio Ironman en Zell am See, pero só puido ser terceiro tras Jan Frodeno e Sebastian Kienle. Ao final do ano participou no tríatlon Island House, nas Bahamas, unha proba por invitación na que se disputaron 3 etapas con 10 participantes de cada xénero. Despois das tres etapas, Noya gañou cun tempo total de 3:08:21, por diante de Richard Murray e Tim Don.

 2016 
Despois dalgunhas molestias no comezo de tempada, o seu adestrador, Carlos David Prieto, anunciou que Javier non tiña plans de defender a súa coroa de campión do mundo en 2016, senón que estaba centrado na súa preparación para os Xogos Olímpicos de Río de Xaneiro 2016. En xuño dese ano foi proclamado Premio Princesa de Asturias dos Deportes por diante da selección de rugby de Nova Zelandia, de Lindsey Vonn e de Sébastien Loeb.

Acudiu a poucas probas durante o ano. A primeira foi en maio, o tríatlon de Dunkerke, onde quedou cuarto e primeiro co seu equipo, o CE Satrouville. Na fin de semana seguinte participou no Campionato Europeo de Tríatlon en Lisboa, onde o gañou por cuarta vez, por diante de Dmitri Polianski e Andrea Salvisberg. Pouco despois participou na quinta proba do Campionato Mundial de Tríatlon de 2016 en Leeds, onde rematou cuarto tras Alistair, Jonathan Brownlee e Aaron Royle.

Planeaba participar na seguinte proba do campionato do mundo en Estocolmo, pero non puido competir pola febre. Poucos días despois, mentres adestraba para os Xogos Olímpicos, sufriu unha caída de bicicleta e fracturou un brazo. Así pois, tivo que renunciar á súa participación na cita olímpica.

 2017 
miniatura|Javier Gómez Noya, xunto a outros olímpicos de Pontevedra en 2012. De esquerda a dereita: Támara Echegoyen, David Cal, Gómez Noya, Teresa Portela e Beatriz Gómez.|alt=|esquerda
Comezou o ano gañando o Medio Ironman de Dubái, cun tempo de 3 horas, 42 minutos e 21 segundos, por diante de Josh Amberger e Tyler Butterfield. Na primeira proba do Campionato do Mundo de Tríatlon 2017, en Abu Zabi tamén conseguiu a vitoria. Na segunda proba, en Gold Coast, quedou cuarto en formato de sprint e despois en Yokohama, noveno despois duns días con febre. Para a seguinte proba do mundial declarou que estaba recuperado dos problemas bucais sufridos na proba anterior, pero que non competiría en Leeds por non ter posibilidades de gañar a carreira. Nas seguintes dúas carreiras, disputadas en modo sprint terminou no quinto lugar en Hamburgo e no sexto en Edmonton.

Despois de non subir ao podio en ningunha das tres carreiras disputadas en modo sprint, gañou a seguinte proba na modalidade olímpica celebrada en Montreal. Deste xeito gañou de novo unha proba do Campionato do Mundo, por diante do noruegués Kristian Blummenfelt e o surafricano Richard Murray. A principios de setembro, disputou o tríatlon de Des Moines, que gañou con claridade con 47 segundos de vantaxe sobre Jason West. Antes de competir na última proba das Series Mundiais, participou na proba do Mundial de Medio Ironman celebrado en Chattanooga (Tennessee). A pesar de perder 4:16 minutos con Ben Kanute no segmento de ciclismo, superou ao seu rival e gañou cun tempo de 3:49':45'', proclamándose por segunda vez na súa carreira campión mundial desta distancia. Unha semana despois, na gran final do Campionato Mundial de tríatlon celebrada en Rotterdam, rematou en cuarta posición, o que lle valeu para ser segundo na clasificación xeral, detrás do seu compañeiro de equipo Mario Mola, e conseguindo a súa décima medalla individual no Mundial..

 2018 
miniatura|Gómez Noya en Zürich, 2013.En febreiro disputou a súa primeira proba do ano en Nova Zelandia, no Medio Ironman de Wanaka. Gañou cun tempo de 3:57:15, por diante de Braden Currie e Jesse Thomas. Pouco despois venceu en Cannes e no Medio Ironman de Barcelona, ​​antes de participar no seu primeiro Ironman. Isto tivo lugar en Cairns. Australia, en xuño, finalizando no segundo posto por detrás de Currie, que bateu o mellor tempo da carreira, baixando das oito horas. Con este resultado converteuse no mellor debutante da historia do Ironman cun tempo final de 7:56:38. A finais de xullo enfrontouse ao seu compañeiro de adestramento Pablo Dapena no Medio Ironman de Praga, gañando con só seis segundos de diferenza. En setembro participou un ano máis no Campionato do Mundo de Medio Ironman celebrado en Porto Elizabeth. Na carreira a pé chegou a estar en cabeza xunto a Jan Frodeno, pero no quilómetro 12 tivo que parar aflixido por molestias físicas, e acabando finalmente na terceira posición, detrás de Frodeno e Alistair Brownlee. En outubro participou por primeira vez no Campionato do Mundo de Ironman, a histórica proba celebrada anualmente en Hawai, e finalizou en 11ª posición cun tempo de 8:11'41'', a 19:02 do gañador, o alemán Patrick Lange. Bateu a marca de Eneko Llanos como mellor tempo dun español nesta proba.

 2019 
Na primeira proba do ano, no medio Ironman (70.3) celebrado na cidade australiana de Geelong, obtivo a vitoria cun tempo de 3:45.23 por diante do triatleta local Josh Amberger. Pouco despois participou en New Plymouth, no seu regreso á distancia olímpica. A proba formaba parte da Copa do Mundo, e Noya rematou no quinto lugar a 13 segundos do vencedor, Luke William. Unha semana despois participou por segundo ano consecutivo na media maratón de Madrid, conseguindo a súa mellor marca persoal nesa distancia. Terminou en décimo sexto lugar e foi o segundo español cun tempo de 1:06:48.miniatura|alt=|esquerda|Gómez Noya en Pontevedra, no 2012.A finais de abril participou na segunda proba das Series Mundiais de 2019 nas Bermudas, logrando o segundo posto, tras cruzar a meta ao sprint xusto por detrás de Dorian Coninx. Unha semana despois, o 4 de maio, Gómez Noya proclamouse campión do mundo de tríatlon de longa distancia, tras gañar a proba celebrada en Pontevedra, finalizando xusto por diante do anterior campión, o tamén galego Pablo Dapena.

O 18 de maio, na terceira proba das Series Mundiais, en Iocoama, sufriu un golpe na faciana na sección de natación e realizou o resto da proba coa boca inflamada. Chegou á meta en cuarta posición, coa que se colocou quinto na clasificación xeral. Na seguinte proba das Series Mundiais, celebrada en Leeds, obtivo a medalla de bronce, tras cruzar a liña de meta a 9 segundos do gañador, o australiano Jacob Birtwhistle. Con este podio, Gómez Noya colocouse cuarto na xeral. Dúas semanas máis tarde proclamouse subcampión de Europa de Medio Ironman, tras quedar segundo en Elsinore, Dinamarca, por detrás do belga Rodolphe Von Berg e xusto por diante do tamén galego Pablo Dapena, terceiro.

O 29 de xuño quedou noveno na quinta proba das Series Mundiais, celebrada en Montreal. Unha semana despois, o 6 de xullo participou na sexta proba, celebrada na modalidade de distancia sprint en Hamburgo, finalizando en oitava posición e subindo ata o segundo posto na clasificación xeral, só por detrás de Vincent Luis. O 21 de xuño na penúltima proba do mundial, celebrada na cidade canadense de Edmonton, sufriu unha caída na sección de bicicleta e tivo que abandonar a carreira, quedando situado na terceira posición da clasificación xeral das Series, a falta só da Gran Final de Lausana. O 24 de agosto participou na V Travesía á Illa de San Simón, conseguindo a vitoria cun tempo dunha hora e cinco minutos. Na Gran Final das Series Mundiais chegou á meta en sexto lugar certificando o terceiro posto na clasificación xeral final, o seu undécimo podio no mundial.

A comezos de setembro participou na final do Campionato do Mundo de Ironman 70.3 en Niza. Aínda que as previsións o colocaban entre os favoritos para subir ao podio, finalmente só puido ser sétimo, chegando á meta a 8:55 do gañador, o noruegués Gustav Iden. O 29 de setembro gañou o Medio Ironman de Cascais cun tempo de 3:51:11, o que lle serviu para clasificarse xa para o seguinte Campionato do Mundo que se celebrará en novembro de 2020 en Nova Zelandia.

O 12 de outubro participou en Pontevedra no primeiro ProTour, unha nova competición organizada pola Federación Española de Tríatlon. Logrou o bronce tras chegar á meta por detrás de Mario Mola, ouro, e de Antonio Serrat, prata. Dúas semanas despois, en Malaisia, agrandou un pouco máis o seu palmarés, gañando o seu primeiro Ironman, e logrando a clasificación para o Campionato do Mundo de Ironman, que se celebrará en 2020 en Kona, Hawai.

En novembro comezou na Escola Nacional de Adestradores, en Madrid, o primeiro nivel do curso de adestrador de tríatlon, da Federación Española de Tríatlon.

 2020 
En xaneiro de 2020 fichou polo Triathlon Club Liévin francés para a disputa de varias probas en Francia. A partir de marzo a pandemia por coronavirus paralizou durante meses a maioría de competicións deportivas do mundo. Gómez Noya retomou a competición a mediados de agosto na primeira etapa do Grand Prix de Francia, onde rematou cuarto. Ao día seguinte gañou o bronce en Rotterdam nunha proba da Super League Triathlon, na que a sección de natación se realizou nunha piscina olímpica, a de ciclismo nunha bicicleta estática e a carreira a pé nunha cinta de correr. O 25 de agosto a ITU anunciou que o campionato do mundo se disputaría nun só día nunha proba de distancia sprint, no Tríatlon de Hamburgo, só dez días despois. A decisión foi duramente criticada por moitos triatletas, principalmente os non europeos, que non podían viaxar dende os seus respectivos países por mor das restricións. Gómez Noya foi un dos críticos, negándose a participar e competindo no canto diso na segunda etapa do Grand Prix de Francia, onde logrou a vitoria. 

O 13 de setembro disputou o Tríatlon Cidade de Santander, onde logrou o ouro. Dúas semanas despois disputou o Campionato de España de Media Distancia en Bilbao, proclamándose campión por diante do tamén galego Gustavo Rodríguez. Xa en outubro participou na proba da Copa de Europa disputada en Barcelona, onde estivo a piques de lograr a vitoria, pero unha penalización deixouno no segundo lugar, por detrás do noruegués Kristian Blummenfelt.

 2021 
En 2021 afrontou a prepraración para participar nos seus terceiros Xogos Olímpicos. Instalouse na illa mexicana de Cozumel, onde adestrou durante máis de dous meses con condicións climatolóxicas semellantes ás que tería en Tokyo. Xa na cita olímpica, saíu do sector de natación con máis de 40 segundos de desvantaxe co grupo de cabeza, diferenza que foi eliminando no sector ciclista ata enlazar cos primeiros. Con todo, na carreira a pé, non puido seguir o ritmo que marcaron os atletas da parte dianteira, entrando finalmente na meta na 25ª posición, a máis de dous minutos do vencedor, Kristian Blummenfelt.

 Outras actividades 
Afeccionado á guitarra eléctrica, ten tocado en concertos coa banda pontevedresa de metal Malkeda, ademais de participar na gravación do disco Cumulonimbo de dita banda.

 Mellores resultados 
 Campionatos 
+TríatlonXogos Olímpicos Ano Lugar Medalla Proba2012 Londres ()18px|Prata  Prata IndividualCampionato do MundoAta 2008 chamouse "Campionato do Mundo" e celebrábase nunha única proba. Ano Lugar Medalla Proba2007 Hamburgo ()18px|Prata  Prata Individual2008 Vancouver ()18px|Ouro  Ouro IndividualSeries MundiaisDende 2009 o Campionato do Mundo pasou a chamarse "Series Mundiais" e a disputarse en varias probas ao longo do anoAnoLugar da Gran FinalMedallaProba2009Gold Coast ()18px|Prata  Prata Individual2010Budapest ()18px|Ouro  Ouro Individual2011Pequín ()18px|Bronce  Bronce Individual2012Auckland ()18px|Prata  Prata Individual2013Londres ()18px|Ouro  Ouro Individual2014Edmonton ()18px|Ouro  Ouro Individual2015Chicago ()18px|Ouro  Ouro Individual2017Rotterdam ()18px|Prata  Prata Individual2019Lausana ()18px|Bronce  BronceIndividualCampionato Mundial por Relevos Ano Lugar Medalla Proba2007Tiszaújváros ()18px|Bronce  Bronce RelevosCampionato Europeo Ano Lugar Medalla Proba2007 Copenhague ()18px|Ouro  Ouro Individual2009 Holten ()18px|Ouro  Ouro Individual2010 Athlone ()18px|Prata  Prata Individual2012Eilat ()18px|Prata  Prata Individual2016Lisboa ()18px|Ouro  Ouro Individual

+Tríatlon de longa distanciaCampionato Mundial Ano Lugar Medalla Proba2019 Pontevedra ()18px|Ouro  Ouro Individual

+Tríatlon de velocidadeCampionato Mundial Ano Lugar Medalla Proba2011 Lausana ()18px|Prata  Prata Individual
+Tríatlon de media distanciaCampionato Europeo Ano Lugar Medalla Proba2013 Barcelona ()18px|Ouro  Ouro Individual
+Medio IronmanCampionato Mundial Ano Lugar Medalla Proba2014 Mont-Tremblant ()18px|Ouro  Ouro Individual2015 Zell am See ()18px|Bronce  Bronce Individual2017 Chattanooga ()18px|Ouro  Ouro Individual2018 Port Elizabeth ()18px|Bronce  Bronce Individual
+Xterra tríatlonCampionato Mundial Ano Lugar Medalla Proba2012 Maui ()18px|Ouro  Ouro Individual

 Podios na Copa do Mundo 
LugarPostoDataMarcaTítuloÁqaba ()210.03.20061:47'35"18px|Prata  PrataMadrid ()104.06.20061:53'09"18px|Ouro  OuroCorner Brook ()323.07.20061:55'10"18px|Bronce  BronceHamburgo ()109.09.20061:43'01"18px|Ouro  OuroPequín ()224.09.20061:52'58"18px|Prata  PrataCancún ()15.11.20061:47'32"18px|Ouro  OuroMooloolaba ()225.3.20071:49'26"18px|Prata  PrataLisboa ()15.5.20071:52'41"18px|Ouro  OuroMadrid ()23.6.20071:55'52"18px|Prata  PrataDes Moines ()317.6.20071:50'46"18px|Bronce  BronceSalford ()129.7.20071:51'47"18px|Ouro  OuroTiszaujvaros ()111.8.20071:47'44"18px|Ouro  OuroPequín ()116.9.20071:48'41"18px|Ouro  OuroMooloolaba ()130.3.20081:49'50"18px|Ouro  OuroNew Plymouth ()16.4.20081:47'33"18px|Ouro  OuroMadrid ()125.5.20081:56'25"18px|Ouro  OuroTiszaujvaros ()113.7.20081:51'32"18px|Ouro  OuroHuatulco ()110.10.20101:49:0818px|Ouro  OuroMooloolaba ()116.03.20131:54:3218px|Ouro  OuroCozumel ()16.10.201353:2618px|Ouro  OuroNew Plymouth ()223.03.201452:3318px|Prata  Prata

 Podios nas Series Mundiais (anteriormente Campionato do Mundo) 
LugarPostoDataMarcaTítuloMadrid ()330/5/20091:52'18"18px|Bronce  BronceWashington D. C. ()220/6/20091:49'11"18px|Prata  PrataKitzbühel ()211/7/20091:43'21"18px|Prata  PrataYokohama ()322/8/20091:44'51"18px|Bronce  BronceGold Coast () - Gran Final213/9/20091:44'57"18px|Prata  PrataHamburgo ()117.7.20101:43'06"18px|Ouro  OuroLondres ()125/7/20101:42'08"18px|Ouro  OuroKitzbühel ()214/8/20101:53'04"18px|Prata  PrataBudapest () - Gran Final211/9/20101:42'30"18px|Prata  PrataSydney ()110/4/20111:50'22"18px|Ouro  OuroMadrid ()35/6/20111:51'51"18px|Bronce  BronceLausana ()221/8/201152'27"18px|Prata  PrataKitzbühel ()324/06/20121:51'18"18px|Bronce  BronceHamburgo ()222/07/201251'53"18px|Prata  PrataEstocolmo ()226/08/201254'31"18px|Prata  PrataYokohama ()230/09/20121:48'57"18px|Prata  PrataAuckland () - Gran Final122/10/20122:00'29"18px|Ouro  OuroAuckland ()106/04/20131:55'51"18px|Ouro  OuroYokohama ()211/05/20131:45'23"18px|Prata  PrataMadrid ()201/06/20131:51'32"18px|Prata  PrataHamburgo ()320/07/201351'14"18px|Bronce  BronceEstocolmo ()224/08/20131:43'27"18px|Prata  PrataLondres () - Gran Final111/09/20131:48'16"18px|Ouro  OuroAuckland ()106/04/20141:54'13"18px|Ouro  OuroCidade do Cabo ()126/04/20141:44'52"18px|Ouro  OuroYokohama ()117/05/20141:45'31"18px|Ouro  OuroChicago ()128/06/20141:47'21"18px|Ouro  OuroEdmonton () - Gran Final329/08/20141:49'07"18px|Bronce  BronceAuckland ()228/03/20151:55'41"18px|Prata  PrataGold Coast ()311/04/20151:47'21"18px|Bronce  BronceCidade do Cabo ()225/04/20151:39'24"18px|Prata  PrataYokohama ()116/05/20151:47'00"18px|Ouro  OuroHamburgo ()218/07/201551'58"18px|Prata  PrataEstocolmo ()122/08/20151:49'33"18px|Ouro  OuroEdmonton ()205/09/201553'23"18px|Prata  PrataChicago () - Gran Final215/09/20151:44'57"18px|Prata  PrataAbu Zabi ()104/03/20171:51'31"18px|Ouro  OuroMontreal ()106/08/20171:47'50"18px|Ouro  OuroBermudas ()227/04/20191:50'38"18px|Prata  PrataLeeds ()309/06/20191:45'21''18px|Bronce  Bronce

 Podios no Medio Ironman 
LugarPostoDataMarcaTítuloCidade de Panamá ()112/02/20143:38'28"18px|Ouro  OuroMont-Tremblant ()107/09/20143:41'30"18px|Ouro  OuroStaffordshire ()114/06/20154:02'13"18px|Ouro  OuroZell am See ()330/08/20153:54'05"18px|Bronce  BronceDubai ()127/01/20173:42':21''18px|Ouro  OuroTennessee ()110/09/20173:49':45''18px|Ouro  OuroWanaka ()117/02/20183:57':15'18px|Ouro  OuroBarcelona ()120/05/20184:01'39"18px|Ouro  OuroPraga ()129/07/20183:44':40''18px|Ouro  OuroPorto Elizabeth ()302/09/20183:38':27''18px|Bronce  BronceGeelong ()117/02/20193:45':23''18px|Ouro  OuroElsinore ()223/06/20193:39':47''18px|Prata  PrataCascais ()129/09/20193:51':11'18px|Ouro  Ouro

 Podios no Ironman 
LugarPostoDataMarcaTítuloCairns ()210/06/20187:56'38"18px|Prata  PrataLangkawi ()126/10/20198:18'59"18px|Ouro  Ouro

Ademais foi campión de España de tríatlon nos anos 2006, 2009, 2010, e 2011, prata en 2003 e bronce en 2004, campión de España por equipos en 2010, campión de España de tríatlon por relevos en 2011, campión de España de tríatlon sprint en 2011 e 2015, campión de España de media distancia en 2020, campión da Copa do Rei de tríatlon por equipos en 2013 e campión de España de ácuatlon en 2002, 2003, 2004, 2010, 2011, 2013 e 2015.

 Outros galardóns 
 En novembro de 2006 foi elixido 'Galego do Mes' por El Correo Gallego.
 En 2007 foi considerado pola Xunta de Galicia mellor deportista galego do anoGómez Noya, mellor deportista galego do ano , Vieiros, 01/12/2007.
 En 2008 recibiu a medalla de prata ao Mérito Deportivo.
En maio de 2013 gañou o Premio Leixaprén pola súa promoción e defensa da lingua galega.
En xuño de 2013 recibiu na súa cidade o recoñecemento como "Fillo Predilecto de Ferrol".
En novembro de 2013 recibiu a medalla de ouro ao Mérito Deportivo.
En 2014 recibiu o Premio Don Felipe de Borbón dos Premios Nacionais do Deporte como mellor deportista dese ano.
En 2014 recibiu o premio "Marca Leyenda".
En 2015 foi elixido "Mellor deportista español de 2015" polo COE.
En 2015 foi elixido "Mellor triatleta de Europa de 2015" pola Federación Europea de Tríatlon.
En abril de 2016 foi elixido mellor deportista masculino de Galicia nos Premios do Deporte Galego.
En maio de 2016 foille outorgada a Medalla de Prata de Ferrol.
En xuño de 2016 gañou o Premio Princesa de Asturias dos Deportes.

 Palmarés por anos 
2002
 Campión de Europa Júnior de Dúatlon (Zeit, Alemaña.).
 Campión de España Júnior de Dúatlon (Lugo).
 Campión de España Júnior de Tríatlon (Valencia).
 Campión do Open de España Absoluto de Tríatlon (Ferrol).
 Campión da Liga Nacional de Clubs (Lugo).
 Campión Galego de Natación en 1500 libres (Santiago).
 Campión Galego de Natación en 400 libres (Santiago).
 Campión Galego Júnior de Campo a Través (Vigo).
 Campión de España de Ácuatlon (Pulpí).

2003

 Campión do Mundo Sub-23 de Tríatlon (Queenstown, Nova Zelandia).
 Campión de España Sub-23 de Tríatlon (Xirona).
 Campión de España Sub-23 de Dúatlon (Almería).
 Campión da Liga Nacional de Clubs (Badaxoz).
 Campión Galego de Natación en 1500 libres (Santiago).
 Campión de España de Ácuatlon (Hornachuelos).

2004

 Campión do Tríatlon Internacional de Bloenfontein (Suráfrica).
 Campión de España Sub-23 de Tríatlon (Pontevedra).
 Campión de España Sub-23 de Dúatlon (Áraba).
 Campión da Liga Nacional de Clubs (Madrid).
 Campión Galego de Natación en 1500 libres (Carballo).
 Campión de España de Ácuatlon (Ferrol).

2005

 Campión do Irontour de Francia vencendo nas 6 etapas.
 Campión da Copa de Europa de Lougneagh (Irlanda do Norte).
 Campión Galego de Natación de 1500 libres (Santiago).
 Campión Galego de Natación de 400 libres (Santiago).
 Récord Galego de Natación en 1500 libres, 15,53 (Ferrol).

2006

 Campión da BG Copa do Mundo 2006.
 Campión de 3 probas da Copa do Mundo (Madrid, Hamburgo e Cancún).
 Campión da Copa de Europa de Estoril (Portugal).
 Campión do Irontour de Francia (vencendo en 3 das 4 etapas).
 Maillot vermello (mellor corredor a pé) no Irontour de Francia.
 Campión de España de tríatlon (Almería).
 Campión de España Sub-23 de Dúatlon (Burgos).
 Campión de España por Autonomías. (Madrid).
 Campión da Liga Nacional de Clubs (Xixón).
 Campión do Tríatlon Internacional de Marbella (Málaga).
 Campión Galego de Natación de Larga distancia 3000 (Lalín).
 Campión Galego de Natación de 1500 libres (Santiago).
 Récord Galego de Natación de 1500 libres, 15,48 (Santiago).
 Récord Galego de Natación de 800 libres, 8,22 (Santiago).

2007

 Campión da BG Copa do Mundo de Tríatlon 2007.
 Campión de 4 probas da Copa do Mundo (Salford, Tiszaujvaros, Pequín e Lisboa).
 Campión de Europa de Tríatlon, Copenhague (Dinamarca).
 Campión do Grand Prix de Lorient (Francia).
 Campión do Grand Prix de La Baule (Francia).
 Campión do Dúatlon Internacional de Gernika.
 Campión da Liga nacional de Clubs, Lugo.
 Campión Galego de Natación en 400 m libres (Santiago).
 Campión Galego de Natación de 1500 m libres (Santiago).
 N.º 1 da Clasificación Mundial ITU.141

2008

 Campión do Mundo de Tríatlon en Vancouver (Canadá).
 Campión de 4 probas da Copa do Mundo (Mooloolaba, Nova Plymouth, Madrid e Tiszaujvaros).
 Campión da Copa de Europa Premium de Pontevedra (España).
 Campión Tríatlon Internacional de Bloemfontein (Suráfrica).
 Campión da Copa do Mundo de tríatlon 2008.
 N.º 1 da Clasificación Mundial ITU.142
 N.º 1 da Clasificación de Clasificación Olímpica.143

2009

 Campión de Europa de Tríatlon en Holten (Países Baixos).
 Campión de España de Tríatlon en Cangas (Pontevedra).
 Campión US Open Os Ánxeles Triathlon (Estados Unidos).
 Campión Tríatlon Internacional de Fuente Álamo.
 Campión do Grand Prix de Tours (Francia).
 Campión de Francia por equipos  co E. C. Sartrouville.
 N.º 1 da Clasificación Mundial ITU.144
 Premio mellor triatleta Nacional 2009.2010

 Campión final das Series Mundiais.
 Campión en 2 probas das Series Mundiais (Londres e Hamburgo).
 Campión da Copa de Europa en Pontevedra.
 Campión de 1 proba da Copa do Mundo (Huatulco).
 Campión de Francia por equipos  co E.C. Sartrouville.
 Campión do Grand Prix La Boule (Francia).
 Campión de España de Tríatlon (Pulpi).
 Campión do Tríatlon de Barcelona.
 Campión do US Open Os Ánxeles Triathlon.
 N.º 1 da Clasificación Mundial ITU.145
 Campión de España de Ácuatlon (Águilas).

2011

 Campión de 1 proba das Series Mundiais (Sídney).
 Campión da Copa de Europa de Bañolas.
 Campión de España – Distancia Sprint e Distancia Olímpica.
 Campión de Life Time Series Dallas (Estados Unidos).
 Campión do Gran Prix de Francia por equipos  co EC Sartrouville. (Tours, Niza, Le Boule, París).
 Campión de Tríatlon Hangsgroe Offenburg (Alemaña).
 N.º 1 da Clasificación Mundial ITU.146
 Campión de España de Ácuatlon (Ferrol).

2012

 Campión de Europa de Tríatlon en Eilat (Israel).
 Subcampión Olímpico nos Xogos Olímpicos de Londres 2012.147
 Campión do Mundo de Tríatlon XTerra 2012.
 Campión do Ironman 5150 Hy-vee Triathlon en Des Moines.
 Campión de 1 proba das Series Mundiais (Auckland).
 N.º 1 da Clasificación Mundial ITU.148
 N.º 1 da Clasificación Olímpica.149

2013

 Campión de Europa de Media Distancia en Calella, Barcelona (España).
 Campión final das Series Mundiais.
 Campión de 2 probas das Series Mundiais (Auckland e Londres).
 Campión de 2 probas da Copa do Mundo (Mooloolaba e Cozumel).
 Campión do Ironman 5150 Hy-vee Triathlon en Des Moines.
 Campión do Escape of Alcatraz Triathlon.
 Campión do Gran Premio de Francia de tríatlon en Niza.
 N.º 1 da Clasificación Mundial ITU.150
 Campión de España de Ácuatlon (Águilas).

2014

 Campión final das Series Mundiais.
 Campión de 4 probas das Series Mundiais (Auckland, Cidade do Cabo, Yokohama e Chicago).
 Campión do Mundo de Medio Ironman (Mont-Tremblant, Quebec, Canadá).
 Campión do Medio Ironman de Panamá.
 N.º 1 da Clasificación Mundial ITU.151

2015

 Campión final das Series Mundiais.
 Campión de 2 probas das Series Mundiais (Yokohama e Estocolmo).
 Campión de España de Tríatlon Sprint (Pontevedra).
 Campión de España de Ácuatlon (Pontevedra).
 Campión do evento clasificatorio para os Xogos Olímpicos (Río de Janeiro).
 Campión do Medio Ironman de Staffordshire.
 Tríatlon Island House.
 N.º 1 da Clasificación Mundial ITU.152

2016

 Campión de Europa de Tríatlon en Lisboa (Portugal).
 Campión por equipos do Tríatlon de Dunkerke (Francia).

2017

 Campión de 2 probas das Series Mundiais (Abu Dabi e Montreal).
 Campión do Medio Ironman de Dubái.
 Campión do mundo de Medio Ironman (Chattanooga).

2018

 Campión do Medio Ironman de Wanaka (Nova Zelandia).
 Campión do Tríatlon de Cannes.
 Campión do Medio Ironman de Barcelona.
 Campión do Medio Ironman de Praga (República Checa).

2019

 Campión do Medio Ironman de Geelong.
 Campión do mundo de tríatlon de longa distancia (Pontevedra).
Campión da V Travesía á Illa de San Simón.
Campión do Medio Ironman de Cascais.
2020

 Campión de España de Media Distancia (Bilbao).

 Notas 

 Véxase tamén 

Categoría:Medallistas olímpicos de Galicia
Categoría:Triatletas olímpicos de Galicia
Categoría:Galegos de Suíza
Categoría:Nados en Basilea
Categoría:Nados na diáspora galega
Categoría:Nados en 1983
Categoría:Medallistas olímpicos de prata por España
Categoría:Medallistas nos Xogos Olímpicos de 2012
Categoría:Medallistas olímpicos en tríatlon
Categoría:Premios Princesa de Asturias dos Deportes
Categoría:Medalla de Ouro da Real Orde do Mérito Deportivo
Categoría:Triatletas nos Xogos Olímpicos de 2008
Categoría:Triatletas nos Xogos Olímpicos de 2012
Categoría:Triatletas nos Xogos Olímpicos de 2020