Lingua elamita

O elamita é unha lingua morta, que se falou no reino do mesmo nome. É unha lingua aglutinante que nunca puido ser relacionada coas linguas semíticas veciñas, ou ás linguas indoeuropeas. Algúns lingüistas  tentaron aproximar o elamita e o sumerio, sen chegar a convencer aos seus colegas. Outros puxérono en relación coas linguas dravídicas aínda faladas na India. O elamita foi a lingua oficial do Imperio Persa do século VI ata o IV a. C., e os últimos testemuños escritos do seu uso remontan á época da conquista de Alexandre o Grande.

 Escritura elamita 
No transcurso do tempo sucedéronse tres grafías elamitas:

 A protoelamita é a máis antiga. Atopámola desde 2900 a. C. en Susa, capital de Elam. A escritura protoelamita derivaría dunha escritura sumeria preexistente. Utiliza preto dun millar de signos, e sería parcialmente logográfica. Ao non estar aínda descifrada, non se sabe con certeza se eses signos representan o elamita ou outra lingua.
 O elamita antigo é un silabario derivado do protoelamita e foi empregado con certeza entre 2250 e 2220 a. C., malia que podería ter sido elaborado anteriormente. Só está parcialmente descifrado, en particular grazas aos traballos de Walter Hinz. O elamita antigo consiste en 80 símbolos escritos en columnas verticais, lidas de arriba a abaixo e de esquerda a dereita.
 A escritura cuneiforme elamita estivo en uso de 2500 a 330 a. C., adaptada a  partir do acadio. Esta escritura consiste en 130 símbolos, ben menos que a maioría das outras escrituras cuneiformes.

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Código ISO 639-2: elx

 Ligazóns externas 
 Gramática elamita - por Enrique Quintana .
 Una nueva aproximación gramatical al elamita a través de la web - por Enrique Quintana .

Categoría:Linguas illadas
Categoría:Linguas mortas de Asia
Categoría:Elam
Categoría:Linguas aglutinantes