Desiderio

Desiderio de Lombardía, nado cara ao 710 en Brescia e finado cara ao 786 en Liexa, foi un duque longobardo de Tuscia, cualificado igualmente por veces como «duque de Istria», é o derradeiro rei dos longobardos de Italia (757 – 774). 

752-756.

 Traxectoria 

Aistolfo, rei dos longobardos, morreu sen fillos, Desiderio xuntou un axército e forzou a Ratchis, irmán de Aistolfo, a lle ceder os seus dereitos, 757. Logo atacou o Papa Estevo II; pero foi rexeitado por Pipino o Breve. En 770, entregou a súa filla a Carlomagno esperando ter nese príncipe un aliado seguro; pero desde o ano seguinte, tivo que soportar o ver á súa filla repudiada, e en 773 os seus propios estados foron invadidos polo seu xenro, ao que chamara o Papa Adrián I, ameazado polos longobardos. Vencido polos francos de Carlomagno, cercado e preso en Pavia, capital longobarda, capitula en marzo de 774 antes de ser enviado ao mosteiro de Corbia (Picardía actual) ou de Liexa ata o fin dos seus días, se cadra sobre 786.

 Xenealoxía 

Desiderio de Lombardía, casa con Ansia (ou Ansa)

   │
   ├─ Gerberga 
   │  casa en 768 con Carlomán I (cf. Carolinxios)
   │
   ├─ «Desiderada»: repudiada por Carlomagno antes de 771
   │  casa en 770 con Carlomagno (cf. Carolinxios)
   │
   ├─ Adelchis († 788): expulsado de Italia por Carlomagno en 774 ou 775, refúxiase en Bizancio.
   │  
   |_ Liutberga da Lombardía. 
      Casa con Tasilon III de Baviera (cf. Agilolfing)

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 Jean-Charles Volkmann, Bien Connaître les généalogies des rois de France ISBN 2-87747-208-6.
 Michel Mourre, Le petit Mourre. Dictionnaire d'Histoire universelle ISBN 978-2-04-732194-2.
 Outros artigos 
 Reino longobardo.
 Longobardos.
 Carlomagno.
 Carolinxios.
 Francos.

Categoría:Duques de Tuscia
Categoría:Reis longobardos
Categoría:Finados en 774