Torneo das Seis Nacións

O Torneo das Seis Nacións (coñecido como RBS 6 Nations por motivos de patrocinio), coñecido antes do ano 2000 como o Cinco Nacións, é unha competición anual de rugby entre seis seleccións europeas: Escocia, Francia, Gales, Inglaterra, Irlanda, Italia.

O Six Nations Championship, cos seus predecesores o Cinco Nacións e o Campionato das Home Nations, e o primeiro torneo internacional de rugby no Hemisferio Norte. Os campións do Seis Nacións son vistos tamén coma os Campións de Europahttp://news.bbc.co.uk/2/hi/sport/rugby_union/six_nations/612204.stm. O evento está patrocinado actualmente polo RBS, o Royal Bank of Scotland (Banco Real de Escocia).

Irlanda é o equipo que ostenta o título do Grand Slam, recoñecido oficialmente por primeira vez dende 1948, tras gañar a competición de 2009 gañando a tódalas outras selección, sendo ademais os gañadores da Tripla Coroa tras vencer a Escocia, Gales e Inglaterra (os catro equipos das Illas Británicas).

Existe á parte do masculino o torneo das Seis Nacións feminino e unha versión Xuvenil, para menores de 20 anos. Cabe resaltar que cando o nome do torneo non está acompañado por ningunha outra sinalización refírese ao torneo orixinal masculino. Nestes outros dous torneos participan os mesmos seis países que no de homes.

 As Seis Nacións 

 Cores : Camisola e pantalóns albos e medias vermellas.
 Estadio : Twickenham en Londres (82.000 prazas)
 Símbolo : a Rosa Vermella de Lancaster
 Himno : God Save the Queen

 Cores : Camisola azul mariña, pantalón branco e medias azuis.
 Estadio : Murrayfield en Edimburgo (67.500 prazas)
 Símbolo : o Cardo
 Himno : Flùir na h-Alba

 Cores : Camisola azul, pantalón branco e medias vermellas
 Estadio : Stade de France en París-Saint-Denis (79.000 prazas)
 Símbolo : o Galo
 Himno : La Marseillaise 
 Cores : Camisola vermella, pantalón branco
 Estadio : Millennium Stadium en Cardiff (72.500 prazas)
 Símbolo : as Plumas do Príncipe de Gales
 Himno : Hen Wlad Fy Nhadau

 Cores : Camiseta verde, pantalón branco
 Estadio : Aviva Stadium en Dublín (51.700 prazas)
 Símbolo : o Trevo
 Himno : Ireland's Call e Amhrán na bhFiann

 Cores : Camiseta azul, pantalón branco
 Estadio : Stadio Olimpico en Roma (72.698 prazas)
 Símbolo : a Coroa de loureiro e a Tricolore
 Himno: Fratelli d'Italia

 Formato 
miniatura|esquerda|Localización das Seis Nacións participantes
Xogado anualmente, o formato do Campionato é sinxelo: cada equipo xoga contra o resto unha vez, alternando a vantaxe de campo dun ano ao seguinte. Por cada vitoria obtéñense dous puntos, un por empatar e ningún por unha derrota. Ao contrario que noutras competicións de rugby o sistema de puntuación por bonificación non se usa (o sistema de bonificación consiste en 4 puntos por vitoria, 2 por empate, 1 punto de bonificación por acadar 4 ou máis ensaios e outro punto por perder por 7 ou menos puntos).

Acadando a vitoria en cada partido conséguese o "Grand Slam". De ida e volta (dous anos consecutivos, xa que se alternan os partidos de casa e fora dun ano ao outro) o Grand Slam foi soamente obtido en cinco ocasión por Gales en 1908/1909, Inglaterra en 1913/1914, 1923/1924 e 1991/1992 e Francia en 1997/1998. Inglaterra posúe o maior número de Grand Slam con 12, seguido de Gales con 10, Francia con 8, Escocia con 3 e Irlanda con 2.

A vitoria dunha das Home Nations (é dicir Escocia, Gales, Inglaterra e Irlanda) sobre as outras é a Tripla Coroa. A Triple Crown este trofeo só foi acadado catro veces consecutivas en dúas ocasións, unha por Gales en 1976, 1977, 1978 e 1979 e outra por Inglaterra en 1995, 1996, 1997 e 1998. Inglaterra posúe o maior número de Triplas Coroas con 23, seguido por Gales con 19, Escocia con 10 e Irlanda. Aínda que este trofeo leva celebrándose durante moito tempo coma unha característica do Torneo, non foi até 2006 cando pasou a posuír un trofeo físico, encargado polo Royal Bank of Scotland.

Ao final do torneo o equipo que termina o torneo de último dise que gaña a Culler de Madeira (ás veces considerase que se "gaña" este trofeo só se remata o torneo sen que ese equipo venza ningún partido, pero isto sería máis ben o whitewash).

Outras varias competicións individuais toman lugar neste Torneo. A competición regular máis vella é a Calcutta Cup, que gaña o vencedor do partido entre Escocia e Inglaterra dende 1879. Chámase de Copa de Calculta xa que está feita dun fundido de rupias Indias. Dende 1988, o Millennium Trophy entrégase ao vencedor do partido entre Inglaterra e Irlanda. A partir de 2007, Francia e Italia teñen tamén o seu propio trofeo: o Torfeo Giuseppe Garibaldi, que foi creado polo 200 aniversario do heroe italiano que axudou á unificación do estado italiano, Giuseppe Garibaldi, nacido en Nizza en 1807; cidade que se converteu na actual cidade francesa de Niza en 1859.

Antes de 1994, os equipo que remataban cos mesmos puntos compartían o campionato. Despois dese ano os empates rómpense considerando a diferenza de puntos (puntos acadados nos partidos) entre os dous equipos. O regulamento do campionato di ademais que en caso de novo empate a puntos, gaña o equipo que acade máis ensaios. Se aínda persiste o empate o equipos afectados comparten o campionatoRegulamento do RBS 6 Nations Championship  . Porén, até o día de hoxe, os puntos por vitorias e os puntos acadados nos partidos foron de abondo para decidir o campionato.

 Historia 
O Torneo das seis Nacións toma a substitución do torneo das cinco nacións, quen á súa vez era herdeiro dun torneo entre catro equipos. Dende 1996, o Torneo outorga oficialmente (ata entón era oficioso) o título de Campión de Europa de Rugby. Como manda a tradición, os antigos trofeos como a Copa Calcuta (que se disputa entre Inglaterra e Escocia) e a Tripla Coroa (que se outorga ao equipo británico que se impoña aos outros tres) séguense disputando. Moito máis recentes son o Millenium Trophy, que premia ao vencedor do partido entre Inglaterra e Irlanda e o Trofeo Eurostar para o vencedor do partido entre Francia e Inglaterra. Ademais, o grand slam é a guinda do pastel do vencedor do torneo: o obtén o equipo que gaña todos os partidos; pola contra, a culler de madeira é a triste recompensa virtual do equipo que perde todos os partidos.

O Torneo sufriu algunhas crises forzadas polo problema irlandés. Ademais da interrupción da competición en 1972 tralo masacre de Londonderry, acordouse non volver interpretar o himno God Save the Queen durante a presentación dos equipos ao longo dun cuarto de século. Para non irritar aos ingleses tampouco se interpretou A Marsellesa antes dos partidos que Francia disputaba en Dublín. Para compensar tampouco se interpretaba o himno irlandés nos desprazamentos do equipo do trevo. Non se volveu á normalidade ata 1997.

Malia ser vítima da súa contorna, o Torneo presenta unha cara moito máis positiva con todos os afeccionados que se desprazan aos partidos. A tradición do chamado terceiro tempo (no que os afeccionados -e os propios xogadores- celebran a vitoria ou lamentan a derrota ás veces con máis alcol do conveniente) dá unha imaxe alegre deste deporte. Algúns destes terceiros tempos do Torneo que sempre reúnen aos xogadores de ambos equipos fixeron historia. Trala profesionalización deste deporte, a mediados dos 90, os xogadores están menos dispostos a estas celebracións.

 1883 : Primeira edición da competición integrando aos catro equipos británicos: Irlanda, Escocia, País de Gales e Inglaterra.
 1910 : Admítese a Francia no Torneo.
 1931 : Francia é excluída, acusada de profesionalismo.
 1947 : Renóvase o Torneo trala segunda guerra mundial con Francia.
 1996 : O Torneo convértese (oficialmente) en Campionato de Europa de Rugby. Dende ese momento os títulos non se comparten en caso de igualdade a puntos; a clasificación prima a mellor diferenza entre puntos marcados e puntos encaixados.
 2000 : O equipo de Italia únese ao Torneo.

 Tradicións e aspectos festivos 
A pesar dalgunhas dificultades pasaxeiras, o Torneo é un grande acontecemento deportivo e unha cita co bo humor dos fieis seareiros. Un partido do Torneo comeza moito antes do saque inicial, principia cando os fans comezan unha xira polos seis países implicados nesta vella competición. O desprazamento adoita efectuarse en grupo e os seguidores non dubidan en facer grandes viaxes para asistir aos partidosDesprazamento de seareiros para o Inglaterra-Francia de 1977  Vídeo dos arquivos de ina.fr  incluso se son retransmitidos pola televisión.

O partido comeza tradicionalmente cos himnos nacionais que cantados de xeito moi fervoroso polos seareiros de cada equipoIreland's Call , Land of my fathers  e Flower of Scotland  de YouTube e remata, sexa cal sexa o resultado, ben entrada a tarde ou incluso até o día seguinte nos pubs ou nos bistrós (pequenas cafetarías).

Para os seareiros que non teñen a oportunidade de asistir ao partido no estadio, esta é a unha ocasión de xuntarse na casa cos amigos ou nun pub. Sen que sexa por chauvinismo ou por un exceso de nacionalismo, unha gran parte dos seguidores levan as cores dos seus equipos, píntanse a face ou cantan populares cancións para dar folgos aos seus xogadores, como por exemplo o Swing Low, Sweet Chariot dos inglesesGrand Slam: How did you celebrate?, de bbc.co.uk Swing Low, Sweet Chariot , de anthem4england.co.uk . Esta canción foi adoptada polos seareiros da Rosa o 19 de marzo de 1988 con ocasión dun encontro entre Inglaterra e Irlanda. Os ingleses ían perdendo por 0 a 3 no descanso, mais tomaron vantaxe na segunda metade mentres os seguidores cantaban espontaneamente o Swing Low, Sweet Chariot e acabouse convertendo no canto de carraxe para os seareiros ingleses<ref> [http://www.youtube.com/watch?v=Boe2v2y65E8 Swing Low, Sweet Chariot. Inglaterra - Nova Zelandia 2006], de youtube.com </ref>. Do mesmo xeito por exemplo, os franceses interpretan a Marsellesa para dar folgos ao seu equipo, os BleusA Marsellesa. Francia - Nova Zelandia 2006, de youtube.com .

O fenómeno hooligan (seareiros violentos), que se adoita manifestar en competicións de fútbol, non existe no deporte do rugby, sendo totalmente o contrario, producíndose encontros amigábeis entre os seguidores de tódolos equipos.

A práctica ritual do terceiro tempo tanto polos seguidores coma polos xogadores é unha verdadeira institución no rugby, do que se di que non é tal sen esta tradición. Os terceiros tempos reúnen despois dos partidos xa sexa a seguidores ou a xogadores para ir pasalo ben todos xuntos entre os dous equipos despois do duro partido. Os terceiros tempos do Seis Nacións do Torneo xuntan aos xogadores dos dous equipos, algúns destes pasando ao anais da historiaPlus belle "bringue" avec le XV de France, selon Philippe Sella , de sport.france2.fr .

O Torneo é agardado cada ano con moito interese xa que se produce entre o inverno e a primavera, época do ano na que non hai tantas grandes competicións deportivas, a excepción dos Xogos Olímpicos de inverno cada catro anos.

 Estadios e espectadores 
 Os estadios do Torneo 
Ata o ano 2000, a selección de Gales xogou os seus partidos como local no Cardiff Arms Park. O primeiro partido internacional disputado no Cardiff Arms Park tivo lugar fronte á selección de Irlanda o 12 de abril de 1884 ante 5.000 espectadores. O combinado galés xogou tamén os seus partidos internacionais nos estadios de Swansea, Newport e Llanelli.

Anteriormente, entre 1872 e 2006, a selección de Irlanda disputou os seus partidos como local en Lansdowne Road, en Dublín, un estadio con capacidade para  espectadores e que foi demolido en 2007. Con todo, a reconstrución do estadio levou ao equipo a xogar de xeito provisional entre 2007 e 2010 no estadio de Croke Park, propiedade da Asociación Atlética Gaélica (coñecida polas súas siglas en inglés, GAA), onde se xogan habitualmente os partidos de fútbol gaélico e hurling, e que ten capacidade para 82.300 espectadores, converténdose durante ese período no maior estadio do torneo. Coa apertura en maio de 2010 do Aviva Stadium na localización do anterior Lansdowne Road, o combinado irlandés pasou a disputar os seus partidos como local no novo estadio.

Dende o seu ingreso no Seis Nacións a selección Italiana disputou os seus partidos no Stadio Flaminio da capital italiana, un estadio con capacidade para  espectadores. Stadio Flaminio , de 6-nations-rugby.com  A finais dos anos 2000, o aumento da popularidade do rugby en Italia fixo que o Stadio Flaminio tornárase menos viable como estadio local do combinado italiano. A medida que se achegaba o ano 2010, especulárase con que os partidos como local de Italia no Seis Nacións serían disputados en estadios de fútbol como o Stadio Olimpico en Roma ou no norte o país, onde o rugby é máis popular. O Stadio Luigi Ferraris en Xénova (42.000 espectadores) foi o principal estadio proposto como alternativa. Anunciáronse melloras no Stadio Flaminio, destinadas a aumentar a súa capacidade dende os 32.000 aos 42.000 espectadores, aparentemente aumentando as probabilidades de que o rugby permanecera no Stadio Flamino, aínda que seguía a estar entre os estadios máis pequenos do torneo. Con todo, a cidade de Roma, propietaria do Flaminio, atrasou as renovacións prometidas, levando á Federación Italiana de Rugby (FIR) a perder a paciencia coa cidade. En abril de 2011, anunciouse que a FIR trasladaría os seus partidos como local ao Stadio Artemio Franchi de Florencia. Entón a cidade de Roma comezou a renovación do Flaminio, o que presumiblemente levou á FIR a anunciar en xullo dese mesmo ano que mantería os partidos como local na cidade no Stadio Olimpico. A FIR tamén anunciou que planea regresar ao Flaminio unha vez estea completado o proxecto.

En novembro de 2010, a Federación Francesa de Rugby  (FFR) anunciou que planeaba construír un novo estadio da súa propiedade na rexión de París. A frustración da FFR con diversos aspectos da utilización do Stade de France medrara: non só polo alto custo do alugueiro, senón tamén a irritación por non ter prioridade á hora de programar partidos – coa posible excepción do propio Seis Nacións. En xuño de 2012, a FFR anunciou a localización do seu novo estadio – provisionalmente denominado Grand Stade FFR – nos suburbios do sur de París. O lugar estaba situado a 25 km do centro da capital francesa. O estadio con capacidade para 82.000 espectadores, con teito retráctil e campo deslizante, tería sido construído sobre unha antiga pista de carreiras de cabalos en Évry. O novo estadio, cun custo estimado de 600 millóns de euros, debía abrir as súas portas en 2017. O proxecto foi cancelado en decembro de 2016 logo de que Bernard Laporte fora elixido presidente da FFR.

En 2017, os partidos do Seis Nacións disputáronse nos seguintes estadios:

  Edimburgo  Saint-Denis  Cardiff Londres 20px Dublín  Roma Murrayfield Stadium Stade de France Principality Stadium Twickenham Stadium Aviva Stadium Stadio Olimpico Capacidade: 67.144 Capacidade: 81.338 Capacidade: 74.500 Capacidade: 82.000 Capacidade: 51.700 Capacidade: 72.698 150px  150px 150px 150px 150px

 Presenza nos estadios 
miniatura|esquerda|250px|O estadio de Murrayfield, onde se rexistrou a maior entrada a un partido do Seis Nacións en 1975.

O Torneo das Seis Nacións de 2006 tivo unha media de  asistentes, sendo a competición disputada entre nacións que ten, de media, o meirande número de espectadoresCompeticións entre equipos nacionais, de answers.com . Superando ao Mundial de Fútbol Alemaña 2006 con  espectadores e ao Tri Nations con  espectadores en 2006.

O maior número de espectadores nun partido do Torneo é de , este fito foi un 1 de marzo de 1975 en Murrayfield (Escocia) para un partido entre Escocia e GalesMurrayfield Stadium , de rbs6nations.com  Escocia-Gales 1975, de scrum.com, partido que finalmente rematou coa vitoria dos locais sobre o XV do Dragón por 12 a 10, permitindo que na última xornada do torneo os escoceses aínda tivesen oportunidade de gañar o torneo, aínda que a súa derrota contra Inglaterra no seguinte partido frustrou as súas esperanzas, gañando finalmente os do País de Gales. Despois desta data a capacidade do estadio de Murrayfield reduciuse para unha mellora seguridade dos espectadores.

O Torneo das Seis Nacións rexistra altos índices de afluencia aos estadios, con asistencias medias entre os 60.000 e os 70.000 espectadores, e afluencias que teñen superado o millón de espectadores nos estadios. A seguinte táboa amosa os rexistros de afluencia aos estadios durante o torneo dende o ano 2000 ata 2015:

Equipo2000200120022003200420052006200720082009201020112012201320142015   144.500  177,208  133.062  180.739  133.824  192.507  127.500  185.584  135.487  183.000  132.578  165.805  134.344  184.397  134.244  129,332   234.810  158,000  224.978  152.000  238.533  158.250  238.000  160.000  239.284  144.660  238.001  161.135  234.759  156.996  157.463  158.814   217.500  144,500  205.400  142.227  218.913  148.717  222.211  148.691  223.490  148.625  218.524  148.509  215.374  147.334  213.607  147.765   148.500  225,000  150.000  226.000  147.200  222.000  140.000  246.000  164.000  170.888  162.960  245.037  161.331  244.518  163.196  164.345   120.000  96,500  146.694  98.000  140.750  98.250  148.500  163.911  224.621  164.300  239.339  102.000  153.000  102.000  154.045  102.400   54.000  91,973  59.000  62.500  49.840  80.252  49.946  74.919  88.000  86.050  63.876  93.000  126.057  205.247  122.750  124.827TOTAL  919.310  893,181  919.134  861.466  929.060  899.976  926.157  979.105  1.074.882  897.523  1.055.278  915.486  1.024.865  1.040.492  945.305  827.483

A asistencia media aos partidos do torneo dende 2000 ata 2015 foi a seguinte:

Equipo2000200120022003200420052006200720082009201020112012201320142015   72.250  59.069  66.531  60.246  66.912  64.169  63.750  61.861  67.744  61.000  66.289  55.268  67.172  61.466  67.122  64.666   78.270  79.000  74.993  76.000  79.511  79.125  79.333  80.000  79.761  72.330  79.334  80.568  78.253  78.498  78.732  79.407   72.500  72.250  68.467  71.114  72.971  74.359  74.070  74.346  74.497  74.313  72.841  74.255  71.791  73.667  71.202  73.883   74.250  75.000  75.000  75.333  73.600  74.000  70.000  82.000  82.000  56.963  81.480  81.679  80.666  81.506  81.598  82.173   40.000  48.250  48.898  49.000  46.917  49.125  49.500  81.956  74.874  82.150  79.780  51.000  51.000  51.000  51.348  51.200   27,000  30.658  29.500  20.833  24.920  26.751  24.973  24.973  44.000  28.683  31.938  31.000  63.029  68.416  61.375  62.414TOTAL  61.287  59.545  61.276  57.431  61.937  59.998  61.744  65.274  71.659  59.835  70.352  61.032  68.324  69.366  67.522  68.957

 Palmarés masculino 

 Trofeos 

 Aos equipos 
 Trofeo do torneo 
miniatura|O equipo de Irlanda erguendo o trofeo en 2009
En 1993 púxose en xogo un trofeo para premiar ao equipo gañador do Torneo. O capitán francés Jean-François Tordo foi o primeiro en alzalo. En 2015, o capitán irlandés Paul O'Connell alzou o novo trofeo do Torneo. O trofeo, deseñado polo xoieiro inglés Thomas Lyte, está feito en prata, formando un hexágono (cada cara simboliza unha nación), e componse de 7 quilos de prata e unha altura de 75 centímetros.

 Tripla Coroa 

A Tripla Coroa é o trofeo entregado ao equipo que se impón nun minicampionato a catro entre Escocia, Gales, Ingraterra e Irlanda (que é o torneo británico preexistente á admisión de Francia en 1910 e posteriormente de Italia en 2000). Inglaterra conquistou a primeira Tripla Coroa en 1883, aínda que foi Irlanda o primeiro equipo que gañou usando esta expresión, inventada por un xornalista de The Irish Times en 1894 . Ata 2006 non existía un premio físico para o equipo gañador, foi precisamente ese ano cando se creou un trofeo físico para o equipo que conseguira a Tripla Coroa..

 Grand Slam 

Do mesmo xeito, o Grand Slam é a guinda do pastela para todos os equipos gañadores do torneo: trátase de derrotar a todos os seus opoñentes. Se ben non é un trofeo propiamente dito, o termo Grand Slam emprégase no Torneo para designar ao equipo que gañou todos os seus partidos durante unha edición. O termo foi introducido por primeira vez en 1957 por un xornal inglés, con ocasión da vitoria total do equipo de Inglaterra.

 Outros trofeos 
A Calcutta Cup dispútase no partido entre Escocia e Inglaterra. Foi creada en 1878 e disputouse por primeira vez o 10 de marzo de 1879. Este primeiro partido rematou en empate, e houbo que esperar ata 1880 para que un equipo gañara a copa, neste caso Inglaterra, que venceu a Escocia por dous goles e tres ensaios contra un gol dos escoceses.
O Millennium Trophy é entregado ao vencedor do partido entre Inglaterra e Irlanda. Entregado dende 1988, presentouse para celebrar o milenio de Dublín ese mesmo ano.
O Centenary Quaich é o trofeo disputado polos equipos de Escocia e Irlanda dende 1989. Un quaich é un recipiente gaélico.
O Eurostar Trophy é entregado dende o ano 2000 ao gañador de Crunch, o partido que enfronta a Francia e Inglaterra.
O Giuseppe Garibaldi Trophy é disputado polos equipos latinos, Francia e Italia. Creado por Jean-Pierre Rives, disputouse por primeira vez en Francia o 3 de febreiro de 2007. Recibe o seu nome en honor a Giuseppe Garibaldi, líder na unificación de Italia e voluntario no Exército Republicano Francés fronte a Prusia.

 Culler de pau 

A culler de pau é un « anti-trofeo », outorgado, segundo as fontes, ao equipo que perdeu todos os seus partidos nunha edición do Torneo, ou o que finalizou na derradeira posición na clasificación xeral..

SelecciónCulleres de paucon todos os partidos perdidos% culleres / Torneos disputadosEdicións  1613,1 % 1884, 1885, 1886, 1891, 1895, 1909, 1920, 1934, 1938, 1960, 1977, 1981, 1984, 1986, 1992, 1998  1613,1 % 1902, 1911, 1914, 1932, 1936, 1939, 1947, 1952, 1953, 1954, 1968, 1978, 1985, 2004, 2012, 2015  88,0 % 1910, 1912, 1913, 1914, 1925, 1926, 1929, 1957   75,8 % 1899, 1901, 1903, 1905, 1907, 1972, 1976  75,7 % 1886, 1889, 1892, 1937, 1990, 1995, 2003  738,8 % 2001, 2002, 2005, 2009, 2014, 2016, 2017

Nota: o Home Nations Championship 1883, no que Gales e Irlanda perderon os seus dous partidos pero non xogaron entre eles non se inclúe, xa que non se completou a competición.

 Trofeos aos xogadores 
Dende 2004 entrégase o trofeo ao xogador máis destacado do torneo, escollido pola votación do público. O primeiro xogador en recibir o galardón foi o irlandés Gordon D'Arcy, mentres que o tamén irlandés Brian O'Driscoll, con tres galardóns, é o xogador que máis veces conseguiu o premio. Os xogadores irlandeses son os que máis veces conseguiron o trofeo, cun total de seis galardóns conquistados por catro xogadores distintos. En 2017 ningún xogador francés conseguira alzar o trofeo.

+ Xogador do torneoAnoGañador2004 Gordon D'Arcy2005 Martyn Williams2006 Brian O'Driscoll2007 Brian O'Driscoll2008 Shane Williams2009 Brian O'Driscoll2010 Tommy Bowe2011 Andrea Masi2012 Dan Lydiate2013 Leigh Halfpenny2014 Mike Brown2015 Paul O'Connell2016 Stuart Hogg2017 Stuart Hogg

 Seis Nacións feminino 

O Torneo das Seis Nacións feminino é unha competición de rugby entre os equipos de Escocia, Francia, Inglaterra, Irlanda, Italia e Gales.

   Escocia  España  Francia  Gales  Inglaterra 20px Irlanda  Italia Participacións 21 7 18 21 21 19 10 Campionatos 1 0 5 0 13 2 0 Grand Slams 1 0 4 0 12 1 0 Tripla Coroa 1 N/A N/A 1 16 2 N/A Culler de pau 7 2 0 5 0 5 2

 Seis Nacións xuvenil 

O Torneo das Seis Nacións xuvenil ou 6 Nations Junior é unha competición de rugby entre os equipos de Escocia, Francia, Inglaterra, Irlanda, Italia e Gales, formado por xogadores menos de 20 anos.

 Historia 
Este torneo foi creado en 2008 debido á fusión das competicións de menores de 21 e de menores de 19 anos. Os ingleses conseguiron o Grand Slam o primeiro ano da competición e na súa segunda edición, entre febreiro e marzo de 2009 a vitoria foi para os franceses, que quedaron empatados a puntos coa selección irlandesa, máis por diferenza de anotación o título foi para os Bleus'', aínda que os franceses nada máis comezar o torneo perderon contra a propia selección de Irlanda.

        Participacións 9 9 9 9 9 9 Campionatos 0 2 1 5 1 0 Grand Slams 0 1 1 2 0 0 Tripla Coroa 1 N/A 1 4 1 N/A Culler de pau 3 0 0 0 0 6

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 













 Outros artigos 
 Rugby Championship
 World Rugby Pacific Nations Cup
 Pacific Tri-Nations
 European Nations Cup

 Ligazóns externas 
 Páxina oficial do Torneo    

Categoría:Campionatos internacionais de rugby