The Melvins

The Melvins é unha banda de sludge metal estadounidense, formada en 1983 en Aberdeen, Washington. Trátase dunha das bandas máis influentes do movemento grunge de Seattle, do que son considerados os "padriños", e tamén foi clave no desenvolvemento do sludge metal. Normalmente sempre foron un trío, pero nos últimos anos actúan como cuarteto con dous baterías. Dende o ano 1984 o cantante e guitarrista Buzz Osborne e o batería Dale Crover veñen sendo os únicos membros permanentes do grupo.

A banda chamouse así por un supervisor dun supermercado Thriftway en Montesano onde Osborne traballaba como dependente. "Melvin" era desprezado polos outros empregados, e os membros do grupo considerárono un nome apropiadamente ridículo.

Orixinalmente formouse como unha banda de hardcore punk, cunha música influenciada pola mestura de punk e metal do álbum My War de Black Flag e por outros grupos como Swans e Flipper; porén, o seu enfoque peculiar, o seu estraño sentido do humor e a súa experimentación fan dos Melvins un grupo difícil de categorizar.

 Biografía 
 Os comezos da banda 
Melvins formárona a principios de 1983 by Buzz Osborne (guitarra, voces), Matt Lukin (baixo) e Mike Dillard (batería), que estudaban no instituto Montesano Jr./Sr. en Montesano, Washington. A banda comezou tocando versións de Jimi Hendrix e The Who, e tamén un hardcore punk acelerado. Cando Dillard deixou o grupo, Dale Crover substituíuno, pasando a banda a ensaiar nunha habitación na casa dos seus pais en Aberdeen, Washington. Pouco despois comezaron a tocar cancións máis lentas e pesadas, algo que case ninguén facía nesa época.

En 1985 fundouse o selo C/Z Records para documentar a escena musical de Washington. A discográfica publicou Deep Six, un recompilatorio que contiña catro temas dos Melvins. 

 Primeiros traballos 
En 1986 gravaron a súa estrea con C/Z Records, o EP Six Songs (posteriormente aparecerían outras edicións cos títulos 8 Songs, 10 Songs, e 26 Songs).Nesa época a formación da banda era Buzz Osborne na guitarra e voces, Matt Lukin no baixo e Dale Crover na batería. O disco gravouse en directo en dúas pistas no Ironwood Studio de Seattle o 8 de febreiro de 1986, cunha produción extremadamente precaria e a un custo baixísimo.

No ano seguinte, a través da discográfica Alchemy Records, foi lanzado o que hoxe é considerado como o álbum de estrea da banda, Gluey Porch Treatments, coa mesma formación. O disco tivo unha produción un pouco máis coidada e tivo boa recepción na costa oeste estadounidense. O disco sería lazado posteriormente en CD por Boner Records unido ao seu segundo álbum, Ozma, e en 1999 foi reeditado por Ipecac Recordings acompañado por un feixe de demos.

En xaneiro de 1988 Crover tocou a batería con Nirvana (co nome de "Ted Ed Fred") na gravación dunha demo de 10 temas que despois se convertería no álbum de estrea Bleach. Posteriormente Osbourne presentaría a Dave Grohl a Kurt Cobain e Krist Novoselic.

En 1989, Matt Lukin deixou a banda para formar Mudhoney e Melvins restableceuse en San Francisco para gravar o seu seguinte disco. Ozma foi lanzado naquel ano e foi un dos mellores discos da escena underground aparecidos en 1989, cando a escena de Seattle comezaba a chamar a atención en Europa. O son seguía a tendencia do disco anterior, con moito peso. Para o lugar de Matt Lukin, a banda contou coa baixista Lori "Lorax" Black (filla da actriz Shirley Temple).

Bullhead, lanzado en 1991 non cambiaba moito respecto aos anteriores traballos, mais consolidaba o son de The Melvins. No mesmo ano saíu o EP Eggnogg, que mantiña a calidade dos seus primeiros discos, pero pasou bastante desapercibido. A finais daquel ano Nirvana chegaba ao estrelado co álbum Nevermind, que abriría as portas para varias bandas de Seattle. Mentres tanto todos os discípulos dos Melvins conseguían o éxito xuntando peso e melodía, as cancións dos Melvins non posuían o formato pop, pasando á marxe de calquera posibilidade de alcanzar o éxito comercial.

En 1992, Lori saíu da banda e comezou unha etapa de cambio continuo de baixistas. Primeiro foi Tom Flyn, que logo deixou a banda para a entrada de Joe Preston. Naquel ano, The Melvins innovou co álbum Lysol, un traballo conceptual de só un tema cunha duración de 31 minutos. Foi o último disco da banda pola Boner Records, que aínda en 1992 lanzou os EP's Dale Crover, King Buzzo e Joe Preston. Eses tres EP's foron inspirados (ata nas portadas) nos álbums en solitario dos integrantes de Kiss.

 Contrato cunha grande 
Grazas á influencia de Kurt Cobain, The Melvins asinou un contrato coa discográfica Atlantic, e o mesmo Cobain tocou a guitarra e coproduciu coa banda o álbum Houdini, lanzado en 1993. O son da banda seguía sendo moi parecido á dos anteriores traballos a pesar de estar agora nunha grande discográfica.

Nese tempo, descontentos co baixista Joe Preston, a banda chama a Lori Black para as gravacións de Houdini, e despois Mark Deutrom convértese no baixista de The Melvins.

Houdini foi recoñecido como un dos mellores álbums da súa carreira e foi o disco da banda que máis vendeu ata ese momento, a pesar de que The Melvins non tiña un grande público.

Despois dunha participación discreta no festival alternativo Lollapalooza, The Melvins volta en 1994 co álbum Prick, cun son bastante experimental. O disco foi lanzado pola discográfica independente Amphetamine Reptile, aínda que a banda continuaba tendo o contrato coa Atlantic.

En 1996 lanzouse o seu segundo traballo a través da Atlantic, titulado Stoner Witch. Este é mellor recibido polos fans e pola crítica que Prick, que consideraron ao disco como o máis maduro ata ese intre. Nese ano The Melvins actúa como abreconcertos na xira de Kiss, que inicialmente contara cos Stone Temple Pilots.

Pero as vendas de discos nunca foron grandes para a banda, e coa perda de popularidade do rock alternativo, o álbum Stag, editado en 1996, foi o seu último disco cunha grande discográfica. Stag foi un dos álbums máis variados da banda, usando no mesmo cítara, trompetas, teclados e sintetizadores.

 De volta ás independentes 
The Melvins asinou un contrato co selo independente Amphetamine Reptile e lanzou Honky en 1997. Este foi o último álbum da banda co baixista Mark Deutrom, que foi substituído por Kevin Rutmanis.

Durante todos os meses de 1998 The Melvins lanzou unha serie de sinxelos, reunidos a finais do ano nun álbum dobre. Aínda en 1998 a banda participa do festival Ozzfest e asina un contrato coa Ipecac Records, discográfica de Mike Patton, compañeiro de Buzz en Fantômas.

A intención da banda cando asinou coa Ipecac era o lanzamento dunha triloxía de álbums a partir de 1999 con só meses de diferenza entre eles. O primeiro foi The Maggot co son máis tradicional de The Melvins. O seguinte, The Bootlicker é máis variado, lembrando ao álbum Stag. The Crybaby, editado no 2000, foi derradeiro disco da triloxía, tamén cun son variado e contando con varios convidados como integrantes das bandas Tool e Jesus Lizard e mesmo do propio Mike Patton. En The Crybaby atópase unha versión bastante fiel de "Smells Like Teen Spirit" de Nirvana. Aínda nese ano, o seu álbum Gluey Porch Treatments, descatalogado dende había anos, é reeditado nunha edición especial con varias cancións inéditas.

En 2001 lanzouse o álbum Electroretard pola discográfica Man's Ruin. Electroretard pode ser considerado como un recompilatorio, xa que contén cancións antigas da banda regravadas, á parte dalgunhas versións. No disco a banda experimenta bastante con compoñentes electrónicas nas cancións.

Os dous seguintes lanzamentos da banda son en directo. O primeiro deles, The Colossus of Destiny, é máis ben unha rareza tipica de The Melvins: un único tema de 59 minutos de barullo sen melodía. O segundo, Millennium Masterwork, de 2002, reúne a The Melvins e a Fantômas no mesmo disco. O concerto que deu orixe ao disco foi unha presentación das dúas bandas xuntas no escenario para celebrar os cinco anos da Ipecac.

Unha semana despois de Millennium Masterwork editouse un novo álbum de estudio de The Melvins. Hostile Ambient Takeover tiña un son máis tradicional, deixando de lado a experimentación de discos anteriores.

No ano seguinte a Ipecac rescata outra peza do catálogo da banda. Ten Songs, o primeiro álbum da banda gaña unha nova presentación e 16 temas inéditos, sendo rebautizado como 26 Songs.

 20 aniversario 
En 2004 The Melvins cumpriu 20 anos de carreira. Para celebrar o aniversario lanzouse o libro Neither Here Nor There, con 224 páxinas de historias e fotos da banda. O libro estaba acompañado por un CD recompilatorio de 18 temas de practicamente todos os seus discos.

Nese ano a banda colaborou co artista Lustmord para o álbum Pigs of the Roman Empire, e co vocalista de Dead Kennedys Jello Biafra para Never Breathe What You Can't See e Sieg Howdy!, editados nos anos 2004 e 2005 respectivamente. Never Breathe What You Can't See estivo promovido por unha pequena xira con Jello Biafra e Adam Jones de Tool. Planeouse unha xira europea pero foi cancelada no mes de outubro do 2004 debido a problemas con Rutmanis. Melvins rematou o ano facendo un feixe de concertos con David Scott Stone promovendo o traballo do director de cine Cameron Jamie en Europa e nos Estados Unidos.

Cando lle preguntaron a Osborne e a Crover sobre Rutmanis e a cancelación da xira contestaron que este "desaparecera". Os seareiros temían que Rutmanis deixara a banda ao igual que outros baixistas antes que el, pero Rutmanis volvería por unha tempada a principios do 2005. No mes de xuño dese ano deixou a banda oficialmente debido a un problema co abuso de drogas. Cando Melvins saíu de xira en outubro e novembro con Jello Biafra, David Scott Stone ocupou o seu lugar no baixo.

A principios do 2006 Crover confirmou que os membros da banda Big Business uniríanse aos Melvins. As bandas fusionadas xiraron polos Estados Unidos no outono dese ano promovendo o álbum (A) Senile Animal, último traballo de Melvins. O grupo tamén xirou brevemente polo Reino Unido a mediados do mes de decembro. A banda tocou dous novos temas durante a xira do 2007, "Suicide in Progress" e "Billy Fish", que aparecerían no seu seguinte álbum, Nude With Boots, editado en xullo do 2008.

Os días 16 e 17 de xuño do 2008, a formación orixinal da banda (de 1983) fixo dous concertos no Great American Music Hall en San Francisco, celebrando o 50 aniversario de Jello Biafra. Neles tocaron cancións de The Mangled Demos, unha colección de material dos primeiros anos da banda editado por Alternative Tentacles no 2005.

No 2008 a banda tamén colaboro co grupo italiano Zu nunha canción. No mes de xullo apareceu Nude With Boots, sendo parte das sesións de gravación documentadas por Toshi Kasai nun blog xaponés. En decembro, xunto con Mike Patton, Melvins comisionou unha edición do festival All Tomorrow's Parties Nightmare Before Christmas.

O CD de remesturas Chicken Switch, do que se viña falando dende o 2003, foi editado o 29 de setembro]] do 2009 a través do selo Ipecac Recordings. A diferenza que nos discos de remesturas normais onde o "remesturador" traballa cun único tema, para Chicken Switch traballaron cun álbum enteiro para crear a súa pista.

Melvins uniuse ao supergrupo de Nova Orleáns Down and Weedeater para facer unha xira por Norteamérica no verán e no outono do 2009. A banda editou o seu seguinte traballo, titulado The Bride Screamed Murder, o 1 de xuño do 2010.

 Melvins Lite, reunión con Mike Dillard e máis álbums 
Melvins comezou o 2011 cunha serie de concertos únicos. Catro dos concertos foron cada venres en Spaceland, California. O 7 de xaneiro, a formación actual tocou Colossus of Destiny, Lysol e Eggnog. O 14 de xaneiro Melvins interpretaron un repertorio de 1983 e a banda tocou posteriormente Houdini. O 21 de xaneiro, Melvins tocou con dous membros, e despois a formación actual tocou Bullhead. O 28 de xaneiro a banda realizou un concerto normal e despois interpretou Stoner Witch.

A principios de 2011 a banda estivo de xira primeiro en Christchurch, Nova Zelandia, durante o terremoto de febreiro de 2011, e despois en Tokyo, Xapón, durante o terremoto e tsunami de Sendai que afectaron o país en marzo. Melvins foi abreconcertos de Slayer no festival "I'll Be Your Mirror" de All Tomorrow's Parties no Alexandra Palace de Londres en maio de 2012. Melvins creou unha formación chamada Melvins Lite (Buzz, Dale e Trevor Dunn) que estivo de xira durante parte de 2011. Esta formación lanzou un álbum, Freak Puke, en xuño de 2012 a través de Ipecac Recordings. A formación principal de catro membros tamén seguiu activa e lanzou un EP dixital, The Bulls & the Bees, en marzo a través de Scion a/v.

En 2012, Melvins Lite completou unha xira récord, actuando todas as noites durante 51 días seguidos, unha vez en cada un dos 50 Estados Unidos e unha vez no Distrito de Columbia. A xira comezou o 5 de setembro en Anchorage, Alasca, e rematou en Honolulu, Hawai, o 25 de outubro de 2012.

Everybody Loves Sausages, un álbum de versións de cancións interpretadas con convidados especiais, foi lanzado por Ipecac Recordings o 30 de abril de 2013.

En 2013, Melvins celebrou os seus 30 anos como banda cunha extensa xira de verán coa colaboración de Honky, Die Kreuzen e Negative Approach. Os pioneiros do grunge Mudhoney tamén se uniron á banda para dous concertos na xira do 30 aniversario. Rutmanis reconciliouse cos seus antigos compañeiros de grupo, aparecendo no álbum de 2013 Everybody Loves Sausages e nun sinxelo de 7" de 2014.

Melvins participou na serie flexi de 2013 de Joyful Noise Recordings. O 5 de agosto de 2013 Melvins anunciou un novo álbum, Tres Cabrones, que incluía a formación "Melvins 1983", con Osborne e Crover xunto co batería orixinal da banda, Mike Dillard. Crover substituíu a Dillard en 1984 e toca o baixo no álbum. Tres Cabrones foi lanzado o 5 de novembro de 2013 polo selo Ipecac.

Jeff Pinkus axudou á banda en 2013 como baixista de xira, substituíndo a Jared Warren, que estaba de baixa por paternidade. Despois, Pinkus uniuse aos Melvins a tempo completo para comezar unha colaboración con Paul Leary, compañeiro seu e guitarrista en Butthole Surfers. O álbum colaborativo Hold It In foi lanzado en outubro de 2014. A formación para este álbum estaba formada por Osborne e Crover, xunto con Paul Leary e Jeff Pinkus de Butthole Surfers.

Unha colaboración con Mike Kunka de godheadSilo, Three Men and a Baby, foi lanzada en abril de 2016 a través de Sub Pop. O álbum, comezado en 1999 e arquivado, foi rematado recentemente. Outro álbum, Basses Loaded, foi publicado en xuño de 2016, que conta cun elenco rotatorio de baixistas, incluíndo aos habituais Dale Crover, Jared Warren, Jeff Pinkus e Trevor Dunn, así como Steven McDonald (de Redd Kross) e Krist Novoselic (de Nirvana).

En xullo de 2017 a banda lanzou o álbum dobre A Walk with Love & Death. Un dos discos, Love, é unha banda sonora de 14 cancións para unha curtametraxe do mesmo nome de Jesse Nieminen. O outro disco, Death, está composto por cancións normais de Melvins.

 Discografía 
 Álbums de estudio 
 Álbum  Ano  Selo  Observacións Gluey Porch Treatments  1987  Boner Records  Ozma  1989  Boner Records  Bullhead  1991  Boner Records  Lysol  1992  Boner Records  Houdini  1993  Atlantic Records  Prick  1994  Amphetamine Reptile Records  Stoner Witch  1994  Atlantic Records  Stag  1996  Atlantic Records  Honky  1997  Amphetamine Reptile Records  The Maggot  1999  Ipecac Recordings  The Bootlicker  1999  Ipecac Recordings  The Crybaby  2000  Ipecac Recordings  Electroretard  2001  Man's Ruin Records  Hostile Ambient Takeover  2002  Ipecac Recordings  Pigs of the Roman Empire  2004  Ipecac Recordings  con Lustmord Never Breathe What You Can't See  2004  Alternative Tentacles  con Jello Biafra Sieg Howdy!  2005  Alternative Tentacles  con Jello Biafra (A) Senile Animal  2006  Ipecac Recordings  Nude with Boots  2008  Ipecac Recordings  The Bride Screamed Murder  2010  Ipecac Recordings  Freak Puke  2012  Ipecac Recordings  Everybody Loves Sausages  2013  Ipecac Recordings  Tres Cabrones  2013  Ipecac Recordings  Hold It In  2014  Ipecac Recordings  Three Men and a Baby  2016  Sub Pop  con Mike Kunka Basses Loaded  2016  Ipecac Recordings  A Walk with Love & Death  2017  Ipecac Recordings   Pinkus Abortion Technician  2018  Ipecac Recordings  Working with God  2021  Ipecac Recordings  Five Legged Dog  2021  Ipecac Recordings  Bad Mood Rising  2022  Amphetamine Reptile Records  Tarantula Heart  2024  Ipecac Recordings 

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Páxina oficial da banda