Xavier Prado Rodríguez

Xavier Prado Rodríguez, bautizado como Javier David Leoncio Prado Rodríguez e máis coñecido polo seu alcume Prado Lameiro , nado en Ourense o 12 de setembroVázquez Montero dá a data de 12 de outubro, pero as outras fontes consultadas coinciden no 12 de setembro. de 1874 e finado na mesma cidade o 26 de decembro de 1942, foi un veterinario, autor teatral e poeta, ademais de destacado protagonista do rexionalismo galego de principios do século XX, dentro das Irmandades da Fala. Colaborador de Lamas Carvajal, intentou recupera-la publicación O Tio Marcos d'a Portela, en 1917, aínda que desapareceu finalmente en 1919. A súa obra é costumista, humorística, irónica e ruralista. Sabe reflectir perfectamente os modos e comportamentos dos campesiños, de modo que semella que transcribira unha gravación dos diálogos e pullas que se dan tódolos días no mundo rural galego. Cando escribe en galego faino recollendo fielmente a fala ourensá, tanto a do labrego galego como a do señorito que presume de fala-lo castelán.

 Traxectoria 
 Orixe e primeiros anos 
Foi o segundo fillo de Vicente Prado Romero, empregado, e Carmen Rodríguez García, ama de casa. O pai, xa enfermo cando naceu Xavier, morreu ó pouco e tanto el como a súa irmá Modesta foron criados polo seu padriño David García González, subdiácono da parroquia de Cudeiro, entón do concello de Canedo, próximo a Ourense, e hoxe integrado no concello de Ourense. Foi alí onde Prado Lameiro coñeceu por vez primeira a vida labrega que máis tarde trasladaría ás súas obras literarias.
miniatura|Lameiro coa segunda muller (casou tres veces)., Joel (17/5/2021). "Alberto Portela equipara a Xavier Prado Lameiro con Rof Codina e Cruz Gallástegui" La Voz de Galicia.
En 1891, con 16 anos, ingresou voluntario no servizo militar, e serviu armas no "Regimiento de Infantería Murcia núm. 37" con base no, xa desaparecido, Cuartel de Barreiro, en Lavadores, Vigo. Xa licenciado, tres anos despois regresou a Ourense. Estudou Veterinaria na Facultade (Escola Especial) da Universidade de Santiago de Compostela, desaparecida en 1924, onde rematou os estudos con 25 anos. Daqueles anos só se sabe que publica algún verso na revista satírica El Cínife, de Compostela, usando xa o pseudónimo Lameiro. Ao ano seguinte de rematar os seus estudos, en 1901, comezou a traballar en Ribadavia como inspector de carnes e peixe. Cobraba daquela cen pesetas anuais. (1978), p. 94.

En Ribadavia casou con Aurora Rodríguez Martínez, con quen tivo un fillo ó que chamaron Fausto. Quedou viúvo ó pouco pero volve a casar en 1907, con Dolores Montes Pérez, con quen tivo oito fillos. Posteriormente, xa maior, casou por terceira vez, en Ourense, con Clementina Pérez de la Iglesia.

En 1909, con 35 anos, presentouse ás oposicións para Inspector Provincial de Hixiene e Sanidade Pecuaria. Aprobou e tomou posesión en Ourense, en 1910, deixando o seu traballo en Ribadavia. Aquí xa cobra 2.500 pesetas anuais  (1978), p. 95.. É desde este posto cando publica os seus primeiros textos profesionais, sobre distintas enfermidades animais e sobre a mellora do gando vacún. Tamén publicou follas divulgativas dirixidas ós gandeiros ourensáns sobre diferentes temas agrícolas e gandeiros, como a mellora da hixiene dos cortellos e os perigos da convivencia da xente co seu gando, común nas vivendas daquel tempo. Dita tamén numerosas conferencias sobre os mesmos temas.

Foi presidente do Colexio de Veterinarios de Ourense desde a súa fundación, en 1923, ata 1926, continuando como presidente de honra ata a súa morte.

 Prado Lameiro, veterinario 
O seu labor como veterinario quedou diminuído fronte ó seu legado literario, pero non pode cualificarse de pouco relevante. Sábese que escribiu un Tratado de Veterinaria, inédito, que conserva o seu neto De cuando las musas..., 4..

Desde a tribuna do Tío Marcos avogou seguido pola mellora das condicións do gando, tales que a mellora da estabulación e da alimentación, a profilaxe das enfermidades, a necesidade dunha selección rigorosa dos sementais e das razas bovinas na procura dun aumento de calidade na carne e leite máis que na cantidade, das melloras a introducir nas feiras de gando, en beneficio do gandeiro e non do tratante.

Mantiña a tese de que a rubia galega que existía daquela estaba dexenerada a consecuencia de cruces con outras razas -de carne e de leite- e de sacrifica-los mellores exemplares. Por iso, dicía:

Para mellora-la raza, a solución que propoñía foi sempre a escolma dos mellores sementais rubios e deixar de importar sementais de fóra.
miniatura|Lameiro foi continuador da obra de Valentín L. Carvajal (na imaxe) e esforzado gardián da súa memoria.Afonso Vázquez-Monxardín: "As homenaxes aurienses a Valentín Lamas Carvajal" (7-37) en Raigame 24, 2006.
Tamén foi inimigo constante da figura dos tratantes nas feiras, e propuxo modifica-lo réxime das feiras de gando para "suprimir los intermediarios parásitos, que encarecen la producción y menguan, con el poder absurdo que les da su situación privilegiada, la bolsa del labriego".

Desde o seu cargo como Inspector de Hixiene Pecuaria, foi un pioneiro nas campañas de vacinación de enfermidades frecuentes daquela como a nacida (carbuncho) e o gripo (febre aftosa), no vacún, e o rubio (mal vermello) nos porcos. Tamén desenvolveu campañas de profilaxe contra a rabia e a cisca dos porcos, denominación popular da colibacilose.

 Prado Lameiro n’O Tío Marcos d’a Portela 

O Tío Marcos d’a Portela foi o primeiro semanario escrito integramente en galego, creado por Valentín Lamas Carvajal, quen o dirixe desde a súa fundación o 7 de febreiro de 1876 ata o 17 de marzo de 1889, data na que deixa de publicarse. Houbo un intento de saca-la revista á rúa en 1897, pero non callou.

En 1917, Prado Lameiro xunto con outros integrantes das Irmandades da Fala, recuperan o proxecto e inician unha nova e última etapa. O 18 de febreiro de 1917 publícase o primeiro parrafeo desta terceira época, con clara vocación continuísta do Tío Marcos de Carvajal e como plataforma do ideario das Irmandades da Fala. Como director consta Hixinio Ameixeiras, pero todo indica que o verdadeiro impulsor era Prado Lameiro. Xa neste primeiro número publica o seu poema O fiadeiro.

Vicente Risco escribía isto a Eduardo Blanco Amor:

miniatura|Busto de Prado Lameiro
A pegada de Lameiro no Tío Marcos pode verse claramente nunha sección, máis ou menos fixa e sen sinatura, titulada Parolas formás d’o Tío Marcos, dirixida habitualmente a labregos e gandeiros, ós que animaba a mellora-las súas prácticas e, sobre todo, a uni-las súas forzas en asociacións profesionais para chegar máis facilmente á compra de maquinaria, sementes, fertilizantes, sementais etc. sen esquece-la loita contra os caciques.

Tampouco esquece o chamamento ó uso orgulloso do galego: xa no terceiro parrafeo publica un artigo tamén sen sinatura pero a todas luces da pluma de Prado Lameiro, titulado Galicia ten que falar gallego. Aínda así, o feito é que tódolos textos profesionais que se conservan del están escritos en castelán e tanto o ordenanza da Xefatura de Hixiene Pecuaria como a súa propia filla testemuñan que Prado Lameiro sempre utilizou o castelán no seu traballo e coa súa familia.

A terceira época do Tío Marcos remata definitivamente ó cabo de dous anos e 58 parrafeos. O 7 de xullo de 1919 publícase o último número.

 Outras actividades 

En 1918 publica o seu primeiro libro de poemas A carón d'o lume, con portada de Vicente Risco.

Meses antes de remata-la aventura do Tío Marcos, en febreiro do mesmo 1919, Prado Lameiro entra na directiva da Asociación de Prensa ourensá. Colabora tamén, xunto a Virxilio Fernández González, Xulio Prieto Nespereira, Fabriciano Iglesias Abella e Cesáreo Eire Santalla, na fundación do coro De Ruada, coñecido agora como Coral de Ruada , presentada en Ourense o 24 de xuño de 1919, precisamente con dúas obras de Lameiro: Luis de Castromouro, en castelán; e Na corredoira, en galego. Nos anos seguintes, a Coral de Ruada representa un bo número das pezas teatrais que Lameiro vai escribindo.

Tamén colaborou brevemente como redactor da revista Nós, quizais como consecuencia da súa amizade con Vicente Risco  (1978), p. 103..
miniatura|Lameiro, Retrato en Vida Gallega, 1931.

 Na Ditadura de Primo de Rivera 
Co paso do tempo, Prado Lameiro foi mudando desde o galeguismo a posicións máis próximas ós partidos políticos de dereitas. Cando Calvo Sotelo é elixido ministro de Facenda, en decembro de 1925, Prado Lameiro publica uns versiños de felicitación, ós que aquel responde agradecido, e tamén en verso.

Trala proclamación da Ditadura de Primo de Rivera, 1923, Prado Lameiro colabora activamente na fundación e desenvolvemento da Unión Patriótica, partido único a modo de partido político do Goberno, participando en diferentes actos nos que se mesturaba a propaganda política e os consellos dirixidos a campesiños e gandeiros. Entre 1924 e 1928 foi secretario particular do Gobernador Civil de Ourense.

En 1928, La Región de Ourense publica o seu segundo libro de poemas: Cóxegas e moxetes. Tamén se publican, en dous tomos titulados Monifates e Farsadas, catorce pequenas obras teatrais.

 Últimos anos 

A partir da instauración da Segunda República, Prado Lameiro abandona tanto as actividades políticas como as literarias. Non participa en ningunha das organizacións ou movementos políticos ou sociais do momento nin a favor nin en contra da República. Tampouco publica nada novo. Dedícase exclusivamente á súa actividade profesional como veterinario.

E así vai avellentando ata que, en 1937, publica un soneto a Franco “en honor y a beneficio del glorioso Ejército español”.

miniatura|275px|Monumento a Lameiro, nos xardíns de El Posío (Ourense).
O 26 de decembro de 1942, Prado Lameiro morría en Ourense a consecuencia dunha insuficiencia cardíaca. Segundo P. Iglesia Hernández, a causa foi unha complicación tras unha operación de cancro de próstata realizada en Santiago de Compostela.

 Homenaxe en Ourense 
En 1929, Ourense celebra unha homenaxe popular a Prado Lameiro. O líder agrario e republicano Basilio Losada escribiu o seguinte:

“Lameiro”, por su modestia, por su simpatía y por su labor fecunda, es digno de la admiración más encendida y justificada. Su labor literaria, fresca, inspirada, constante, es un lago extenso donde la ironía gallega afluye abundante y caudalosa. Xavier merece todo lo que se haga en su obsequio, tiene una limpia ejecutoria de escritor dificilmente igualable y, sobre todas esas virtudes, Xavier es un orensano de cuerpo entero. Un gran orensano.

E en marzo de 1945 levantouse nos xardíns do Posío un monumento na súa honra que consiste nun busto de Prado Lameiro realizado por Asorey.

 Obra 
 Profesional 

 Instrucciones profilácticas y curativas sobre las enfermedades infecto-contagiosas más frecuentes en los ganados de la provincia (Ourense, 1911).
 Generalidades sobre higiene pecuaria (Ourense, 1912).
 La mejora de los vacunos (Ourense, 1913).
 Lo que dicen ellos... (Imp. Librería La Industrial S.L., Ourense, 1942). Textos breves fabulados entre os que destacan “Mal negocio” e “Vale más poco y bueno que mucho y malo”.

Ademais de numerosas conferencias e artigos na prensa sobre as enfermidades do gando e a súa selección e mellora. Este labor divulgativo obsérvase tamén como fondo dalgunhas das súas obras teatrais e das súas poesías, se ben nestes textos nunca utiliza termos técnicos senón os que utilizaban os labregos, como nacida, lobado, cisca, bellide, tose ou unha entripada de cránio.

 Literatura  

 A carón d’o lume, poemario (Ourense, 1918)
 Marzadas (Ourense, 1919; tamén incluída en Farsadas)
 Cóxegas e moxetes, poemario (Ourense, 1928)
 Monifates (Ourense, 1928). Xunto a Farsadas, é unha recompilación de sete pezas teatrais independentes, tituladas Almas sinxelas, Tratos, Luis de Castromouro, A retirada de Napoleón, Todo tén goberno, Un home de sorte e O cego d'a Xestosa.
 Farsadas (Ourense, 1928). Constituído por Os trasacordos de Mingos, Soledá, Vida Vilenga, Marta, Na corredoira, Estebiño e Marzadas.

Segundo Iglesia Hernández, aínda quedan, en poder da familia e algúns amigos máis, textos inéditos.

 Galería de imaxes 

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 
 Bibliografía 




 , P.: "Javier Prado Rodríguez (1874-1942). Prado «Lameiro»" en 
 , Begoña (1995). "Estudio introdutorio" en Xabier Prado "Lameiro", Obra completa, Concello de Ourense.

  (1995). “Xabier Prado Lameiro no seu tempo”. Prólogo á Obra completa. Concello de Ourense.
  (2003). "Prado Rodríguez, Xavier" en Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada.





 Ligazóns externas 
 De cuando las musas eclipsan al Veterinaria. La figura de Xavier Prado Rodríguez “Lameiro” (1874-1942) 2006 .
 Xavier Prado "Lameiro" na Biblioteca Virtual Galega.

Categoría:Escritores de Galicia en lingua galega
Categoría:Poetas de Galicia
Categoría:Poetas da comarca do Ribeiro
Categoría:Dramaturgos en lingua galega
Categoría:Veterinarios de Galicia
Categoría:Nados en Ourense
Categoría:Nados en 1874
Categoría:Finados en 1942
Categoría:Escritores de Galicia en lingua castelá