Francisco Javier de Istúriz

Francisco Javier de Istúriz Montero, nado en Cádiz o 31 de outubro de 1790 e finado en Madrid o 2 de abril de 1871, foi un político español.

 Traxectoria 
Participou na Guerra da Independencia e xunto cos progresistas e liberais foi un activo defensor dalgunhas sublevacións militares en contra de Fernando VII. Presidente das Cortes de Cádiz tras a invasión dos Cen mil Fillos de San Luís. Coa Restauración absolutista exiliouse en Inglaterra acusado de afrancesado. Retornou a España en 1833 e con Mendizábal presidiu o Estamento de Procuradores nas Cortes Xerais. Opúxose ás reformas do goberno, especialmente a desamortizacón e ao cambio de altos mandos do exército, o que lle valeu a Presidencia do Goberno ofrecida por María Cristina de Borbón. Nos tres meses que durou a súa presidencia, disolveu as cortes procurando buscar unha maioría de apoio que superase o Estatuto Real de 1834, pero o Motín da Granja de San Ildefonso forzou a súa destitución e viuse obrigado a rehabilitar a Constitución de 1812.

Marchou a Inglaterra até 1837 e foi novamente Presidente do Congreso dos Deputados e das Cortes até 1840. Foi o ideólogo civil da revolución de 1841 en España que terminou fracasando. Designado novamente Presidente do Consello de Ministros entre 1846 e 1847 durante a década moderada e a época dos Mártires de Carral, foi posteriormente Presidente do Senado e novamente Presidente do Goberno en 1858, na fin do chamado Bienio Moderado. Logo foi enviado a cubrir asuntos en Europa.

 Véxase tamén 
Outros artigos
 Lista de presidentes de España
 Lista de presidentes do Congreso dos Deputados

Categoría:Nados en Cádiz
Categoría:Nados en 1790
Categoría:Finados en 1871
Categoría:Presidentes do Congreso dos Deputados
Categoría:Presidentes de España
Categoría:Deputados no Congreso dos Deputados
Categoría:Políticos do Partido Moderado
Categoría:Ministros de Asuntos Exteriores de España