Exarcado de Cartago

O Exarcado de Cartago era un territorio dependente do Imperio Bizantino e correspondente ás antigas provincias de África e de Numidia, e as illas de Córsega e de Sardeña (judicats de Sardeña).

A súa creación, como a do Exarcado de Rávena, pretendía protexer unha provincia xeograficamente excéntrica das presións exteriores ao concentrar os poderes civís e militares nas mans do exarca (representante plenipotenciario do emperador).

O exarcado desapareceu coa conquista árabe.

 Exarcas de Cartago 
Heraclio, arredor de 608 (pai do emperador Heraclio)
Xurxo, arredor de 646
Gregorio, arredor de 646-647, proclámase emperador, pero resulta morto en 647 no primeiro ataque árabe.

 Historia 
Chegada de refuxiados vido de Exipto fuxindo da conquista árabe e que traen consigo o monotelismo a un territorio ortodoxo onde provocan unha intensa polémica relixiosa.
660: Bizancio retoma o control do exarcado de Cartago.
697: toma de Cartago polos árabes e fin do Exarcado.

Categoría:Historia de Tunisia
Categoría:Exarcados do Imperio Bizantino