Roger Federer

Roger Federer, nado o 8 de agosto de 1981 en Basilea, é un xogador de tenis profesional suízo. Está catalogado como un dos mellores e máis completos na historia deste deporte. Reside en Bottmingen (Suíza), mide 1,85 metros, pesa 85 quilos, é destro, e uniuse ao Tour ATP en 1998. Emprega roupa Nike, Inc. á hora de xogar e a súa raqueta é unha Wilson Pro Staff 6.1 90 BLX.

 Traxectoria 
 Primeiros anos (1998-2002) 
1998
Federer entra no circuíto profesional, disputando o seu primeiro torneo en Gstaad (Suíza), onde cae ante Lucas Arnold por 4-6 4-6. Alcanza os cuartos de final de Tolosa, e ata ten a fortuna de disputar a primeira rolda de Basilea ante Andre Agassi, co que cede 3-6 2-6. Este será o primeiro dos numerosos choques entre ambos, e que finalmente terminará dominando Roger.

1999
Federer aséntase no circuíto, demostrando progresos e ser unha potencial estrela do futuro. Chega aos cuartos de final dos eventos de Marsella, Rotterdam e Basilea, ademais dunhas semifinais en Viena. Debuta na Copa Davis con Suíza ante Italia, gañando o día da súa posta de longo a Davide Sanguinetti. Tamén debuta en Roland Garros e Wimbledon, aínda que sen fortuna, caendo en primeira rolda fronte a Patrick Rafter e Jiri Novak respectivamente. Federer termina o ano entre os 100 mellores.

2000
Roger disputa dúas finais ATP, en Marsella e Basilea, e alcanza a cuarta posición nos Xogos Olímpicos de Sydney, onde cae no partido polo bronce ante Arnaud Dei Pasquale por 6-7 7-6 3-6. Xoga por vez primeira no Aberto de Australia e no US Open (chega á terceira rolda en ambos), e consegue meterse nos oitavos de final de Roland Garros, só freado por Alex Corretja. Á conclusión do ano, xa está situado entre os 30 primeiros do mundo.

2001
Federer consegue o seu primeiro título vencendo a Julien Boutter na final de Milán. Con todo, a súa consagración absoluta ten lugar en Wimbledon, onde derrota epicamente a Pete Sampras nos oitavos de final por 7-6 5-7 6-4 6-7 7-5. Ata entón, Sampras gañara sete veces Wimbledon, incluídas as catro últimas edicións do evento. Este partido é un aceno do destino a un vindeiro traspaso de poderes, xa que no futuro Roger converterase no gran dominador deste torneo do Grand Slam emulando ao americano. A pesar da súa fazaña, cae a continuación nos cuartos de final contra Tim Henman. Disputou outras dúas finais (en Rotterdam e Basilea) e uns meritorios cuartos de final en Roland Garros, mellorando a súa actuación anterior, pero unha vez máis Alex Corretja crúzase no seu camiño. Outro dato para destacar é a súa vitoria na Copa Hopman, representando a Suíza xunto a Martina Hingis. Federer é neste momento o líder indiscutible do equipo suízo de Copa Davis e remata o ano no posto 13 da clasificación da ATP.

2002
miniatura|150px|Roger Federer no US Open 2002.
Comeza o ano gañando o torneo de Sydney e sendo finalista en Milán, onde defendía o título. Cae ante Tommy Haas nun duro duelo de oitavos de final do Aberto de Australia e outorga dous puntos a Suíza na súa eliminatoria de Copa Davis contra Rusia, pero non pode evitar a derrota do seu país. Comeza a obter excepcionais resultados tamén nos ATP Masters Series, sendo finalista en Miami (cae ante Andre Agassi) e gañando o seu primeiro torneo desta categoría en Hamburgo, onde esmaga ao ruso Marat Safin. Complementa estas vitorias cun título máis en Viena; pola contra, sofre inesperados reveses en Roland Garros e Wimbledon, caendo en primeira rolda en ambos. No US Open quédase ás portas dos cuartos, e consegue acceder por vez primeira na súa carreira á Masters Cup, un dos campionatos máis prestixiosos do mundo que só poden disputar os oito mellores xogadores do ano. Federer completa un grupo perfecto no que se impón a Juan Carlos Ferrero, Jiri Novak e Thomas Johansson, e só Lleyton Hewitt (número 1 aquela tempada) é capaz de eliminalo nas semifinais.

 Ascenso e dominio (2003-2007) 
2003
Este ano supón o aparecemento de Federer como estrela mundial. A pesar de caer oitavos de final do Aberto de Australia e do US Open, e de ser derrotado en primeira rolda de Roland Garros, Roger gaña en Wimbledon por vez primeira con facilidade. Ademais suma os trofeos de Dubai, Halle, Marsella, Múnic e Viena. Tamén está presente na final do Masters de Roma (cae ante Félix Mantilla) e de Gstaad (perde con Jiri Novak). Esa final será a última que se lle escapará en moito tempo. A gran decepción vén nas semifinais da Copa Davis ante Australia, onde Suíza cae eliminada e Federer perde un partido, que dificilmente esquecerá, con Lleyton Hewitt por 7-5 6-2 6-7 5-7 1-6. Ao termo da tempada, Federer xa tiña a madurez e experiencia necesarias para dominar o circuíto ATP nos vindeiros anos. Isto reflíctese na Masters Cup de Houston onde gaña todos os partidos, incluídos aqueles que lle enfrontan a Juan Carlos Ferrero ou David Nalbandián, dous dos xogadores que máis problemas lle estaban dando nos últimos tempos. Conclúe como número 2 do mundo a pouca distancia de Andy Roddick, e só grazas aos fabulosos resultados deste último nas pistas americanas, xa que nas súas confrontacións particulares máis importantes (en Wimbledon ou na propia Masters Cup) o suízo gañara comodamente.

2004
miniatura|150px|esquerda|Federer nos Xogos Olímpicos de Atenas, onde non foi quen de pasar de segunda rolda.
Roger gaña case todos os torneos que xoga, incluíndo os torneos de Grand Slam de Australia, Wimbledon e o US Open. Só se lle resiste Roland Garros, no que un Gustavo Kuerten inspirado lle infrinxe en terceira rolda a súa única derrota nos torneos Grand Slam do ano. Ademais faise cos Masters Series de Indian Wells, Toronto e Hamburgo, aos que hai que sumar os torneos de Gstaad, Halle, Bangkok e Dubai. Gaña en todas as superficies e confírmase como número 1 do mundo. Os seus únicos puntos negros son as derrotas prematuras en Roma e Cincinnati, e unha decepcionante actuación nos Xogos Olímpicos de Atenas, onde perde en segunda rolda. Como colofón, Roger defende con éxito o seu título na Masters Cup de Houston. Sabendo que está na súa man facer historia, Federer fíxase como obxectivos prioritarios gañar Roland Garros e a Copa Davis con Suíza, e manter o maior número posible de anos o recentemente conquistado número 1 do ránking co que remata o ano.

2005
miniatura|200px|No Torneo de Wimbledon 2005 onde consegue o seu terceiro título de forma consecutiva.
O suízo domina de novo o circuíto. Os únicos tropezos do helvético veñen en momentos illados xa que a súa regularidade e consistencia marcan as diferenzas. Federer cae nas semifinais do Aberto de Australia ante Marat Safin nun partido próximo ás cinco horas de duración que se resolve no quinto set cun 9-7 a favor do ruso, logo de que neste mesmo set o suízo gozase dunha pelota de partido. Tamén chega ás semifinais de Roland Garros onde é derrotado por un novo talento que agroma neste 2005, Rafael Nadal. Baseado nun poderío físico impresionante e unha enteireza mental digna de recoñecemento, Nadal arrasa na tempada de terra batida e denega o prezado título francés a Roger, que continúa sen poder completar a súa colección. Malia a ameaza do mozo español, tras esa derrota Federer encadea unha abraiante serie de 35 partidos gañados de xeito consecutivo e mantén o número un sen maiores complicacións. Defende con éxito os seus galardóns de Wimbledon e do US Open e rexistra un novo récord histórico ao gañar catro Masters 1.000 nun ano (Indian Wells, Miami, Hamburgo e Cincinnati). Completa o palmarés cos torneos menores de Doha, Rotterdam, Dubai, Halle e Bangkok, que elevan a once o número de torneos gañados en 2005.

Xa no último tramo do ano, e sen maiores presións cás de defender puntos insubstanciais para a clasificación, Federer sofre unha lesión no seu nocello dereito que o aparta durante un tempo das pistas, poñendo en dúbida a súa participación na Tennis Masters Cup a disputar en Shanghai. Finalmente Federer decide competir no torneo que pecha a tempada pese a estar lonxe da súa condición óptima. Porén, derrota ao croata Iván Ljubicic e aos arxentinos Guillermo Coria e David Nalbandián, para adxudicarse o seu grupo invicto. Nas semifinais imponse ao tamén arxentino Gastón Gaudio. Na final repite enfrontamento ante David Nalbandián. Desta volta, e logo de catro horas e media de partido, a vitoria corresponde ao tenista arxentino, que obtén a copa no tie-break do quinto set. Esta derrota acaba coa marca de 24 finais gañadas ininterrompidamente polo suízo. Federer remata o ano mantendo o número 1 e mellorando a puntuación obtida en 2004 (terminou con 1.345 puntos). A pesar de irromper no circuíto tenistas novos de gran proxección, semella que a medio prazo o suízo vai seguir dominando a escena mundial.

2006
miniatura|esquerda|150px|Federer nos cuartos de final do US Open 2006 diante de James Blake.
Federer continúa a súa exhibición obtendo os títulos de Doha, Australia, Indian Wells e Miami. Chega ás finais de Dubai, Monte Carlo, Roma e Roland Garros, perdendo nas catro ante o español Rafael Nadal, quen domina a tempada de terra batida. Na tempada de céspede Federer conquista Halle e logra o seu cuarto Wimbledon consecutivo, derrotando na final a Nadal.

No mes de setembro derrota ao norteamericano Andy Roddick por 6-2 4-6 7-5 e 6-1 para lograr o seu terceiro título no US Open e o seu noveno título de Grand Slam, converténdose no primeiro xogador da historia en levantar 3 anos consecutivos as coroas de Wimbledon e do US Open. En outubro consegue o seu título número 42 de singles, vencendo ao inglés Tim Henman na final do Torneo de Tokio. Tamén en outubro logrou o seu primeiro título en España ao gañar o Masters de Madrid ante o tenista chileno Fernando González por 7-5 6-1 e 6-0. Unha semana despois volveu derrotar ao chileno na final do Torneo de Basilea, o cobizado torneo da súa terra natal que conquista despois de perder anteriormete dúas finais. Remata o ano vencendo na Masters Cup e revalidando o número 1 da clasificación ATP.

O seu xogo, sumamente completo, permítelle optar a títulos en calquera superficie, aínda que na terra é onde ten os seus peores resultados. Posúe un gran saque, potente e colocado, unha boa técnica de volea e smash, e un variado repertorio desde o fondo da pista, incluíndo un gran revés a unha man (como xogador destro) que lle permite atacar a bóla e conseguir puntos. Trátase, pois, dun xogador que marcou pautas do que debe ser o tenista do futuro, ademais de ser considerado por algunhas lendas do tenis como o mellor da historia.

2007
miniatura|200px|Federer no Masters de Cincinnati 2007, un dos oito torneos que gañou nese ano.
En 2007 Federer acadou as finais dos catro torneos de Grand Slam, gañando de novo en tres delas. No Aberto de Australia superou na final ao chileno Fernando González rematando o campionato sen perder un só set; na final do Torneo de Wimbledon venceu por segunda vez a Rafael Nadal; e no US Open foi Novak Djokovic o que se viu derrotado na final. Federer perdeu a final do Torneo de Roland Garros diante de Nadal.

Federer xogou cinco finais de torneos Masters 1000 en 2007, gañando as de Hamburgo e Cincinnati. Ademais gañou un torneo de Masters 500 (Dubai) e outro de Masters 250 (Basilea).

Na Copa Davis xogou con Suíza a eliminatoria de permanencia no Grupo Mundial diante da República Checa, non podendo evitar o descenso do seu país a pesar de gañar os seus dous partidos de singles.

No último torneo do ano, o Torneo Masters, derrota na final ao español David Ferrer. En total gañou 8 títulos en 2007, e remata o ano como número 1 por cuarto ano consecutivo demostrando o seu dominio nestes catro anos, durante os cales gañou 11 torneos de Grand Slam.

 Competencia (2008-2012) 
2008
miniatura|esquerda|150px|Federer nos Xogos Olímpicos de Pequín.
En 2008, Federer gañou un torneo de Grand Slam, o Aberto dos Estados Unidos onde derrotou na final ao escocés Andy Murray. Federer foi superado por Nadal nas finais de dous torneos de Grand Slam, en Roland Garros e en Wimbledon, non podendo neste último acadar o seu sexto torneo consecutivo e deste xeito romper o récord de Björn Borg. No Aberto de Australia, finalizou o seu récord de 10 finais consecutivas en torneos de Grand Slam ao perder nas semifinais diante de Novak Djokovic, quen remataría sendo o campión.

En torneos de Masters 1000 perdeu dúas finais diante de Nadal en Monte Carlo e Hamburgo. Porén, conquistou un título de Masters 500 (Basilea) e dous de Masters 250 (Estoril e Halle).

Nos Xogos Olímpicos de Pequín, Federer gañou a medalla de ouro en dobres xunto co seu compatriota Stanislas Wawrinka, mais en singles tivo unha actuación discreta non podendo pasar de cuartos de final onde foi derrotado polo entón número 8 mundial, James Blake.

Na Copa Davis participou con Suíza nos Play-Off do Grupo Mundial diante de Bélxica, gañando o partido de individuais que xogou e tamén o de dobres formando parella con Wawrinka. Suíza gañou a eliminatoria por 4-1 e ascendeu ao Grupo Mundial.

Avanzado o ano, sóubose que Federer estivo xogando con mononucleose desde comezos de ano, incluído o Aberto de Australia. Rematou o ano como número 2 no ránking da ATP, ao ser desbancado do número 1 por Rafael Nadal.

2009
miniatura|200px|Federer en Roland Garros 2009. O suízo acabaría levándose o torneo, o único que lle faltaba por gañar dos catro Grand Slam.
En 2009, Federer gañou dous títulos do Grand Slam, o Aberto de Francia de Roland Garros derrotando na final a Robin Söderling, e o Torneo de Wimbledon superando no último partido a Andy Roddick. A primeira vitoria permitiulle completar a Career Grand Slam, que consiste en gañar algún título nos catro torneos de Grand Slam, sendo o sexto tenista que o consegue. A vitoria en Wimbledon, a súa 15ª nun torneo de Grand Slam, converteuno no xogador con máis títulos de Grand Slam, superando os catorce títulos de Pete Sampras. Tamén xogou as finais dos outros dous torneos de Grand Slam, perdendo ambas en cinco sets perante Rafael Nadal no Aberto de Australia, e Juan Martín del Potro no US Open.

Federer gañou outros dous eventos, o Masters de Madrid en terra batida onde derrotou na final a Nadal, e o Masters de Cincinnati en cuxa final superou a Djokovic. Contra este último tamén xogou a final de Basilea non podendo revalidar o título.

Na Copa Davis xogou o Play-Off do Grupo Mundial contra Italia, contribuíndo coas súas dúas vitorias á permanecia do seu país no Grupo Mundial. No torneo final da tempada, o ATP World Tour Finals, caeu nas semifinais diante de Nikolay Davydenko. Remata o ano recuperando o número 1 que perdera o ano anterior contra Nadal.

2010
miniatura|200px|esquerda|Federer no Aberto de Australia 2010, o seu 16º torneo gañado de Grand Slam.
En 2010, Federer baixou nos seus rexistros. Comeza o ano cunha vitoria no Aberto de Australia, en cuxa final derrota a Andy Murray e estende o seu récord de vitorias en torneos de Grand Slam a 16, ademais de igualar a marca de catro vitorias no Aberto de Australia de Andre Agassi. No Aberto de Francia, Federer gaña o seu partido 700 do circuíto e o 150 en pistas de arxila. Porén, non consegue acadar as semifinais, sendo a primeira vez desde o campionato de Roland Garros de 2004 en que non accede á penúltima rolda dun Grand Slam. A derrota nos cuartos de final ante Robin Söderling supón a perda do número 1 do ránking, xusto unha semana despois de que igualara o récord de Pete Sampras de 286 semanas no número 1. Outra gran decepción prodúcese en Wimbledon ao perder nos cuartos de final con Tomáš Berdych e caer ao número tres da clasificación da ATP por primeira vez despois de 6 anos e 8 meses. No US Open, Federer acada as semifinais, vingándose nos cuartos de final da súa derrota ante Söderling en Roland Garros, mais nas semifinais perde con Novak Djokovic en cinco sets.

Neste ano Federer xogou catro finais de Masters 1000, gañando só unha delas, a de Cincinnati, derrotando na final a Mardy Fish. Tamén igualou os 17 títulos de Masters 1000 de Agassi e o número total de títulos do circuíto igualando a Björn Borg e quedando a tan só un título de Sampras. A mediados de xullo contratou os servizos de Paul Annacone, antigo adestrador de Sampras, para tratar de enderezar a súa carreira.

Federer gañou dous títulos menores, o de Estocolmo e o de Basilea que elevaron a 65 o seu número de títulos conquistados. Remata o ano gañando o seu quinto título do ATP World Tour Finals, onde derrota na final a Rafael Nadal. Neste torneo amosouse como nos seus mellores tempos, gañando a todos os seus rivais, agás Nadal, sen ceder un só set. Desde o remate de Wimbledon ata final de ano fixo un total de 40 vitorias e 4 catro derrotas e tivo múltiples pelotas de partido en dúas das derrotas: contra Djokovic nas semifinais do US Open, e contra Gaël Monfils nas semifinais do Masters de París. Durante este ano, Federer renunciou a xogar a Copa Davis e rematou o ano como número 2.

2011
miniatura|200px|Federer no Torneo Masters 2011 no que estableceu un récord de vitorias ao gañalo por 6ª vez.
A tempada de 2011 non foi moi boa para Federer. No Aberto de Australia perdeu en tres sets nas semifinais diante de Novak Djokovic quen acabaría proclamándose campión, sendo a primeira vez desde xullo de 2003 que non consegue a vitoria en catro torneos consecutivos de Grand Slam. Nas semifinais de Roland Garros derrota en catro sets a Djokovic, rematando deste xeito a serie de 43 vitorias consecutivas do serbio. Porén, perde na final diante de Rafael Nadal. En Wimbledon chega ata a súa 29ª semifinal consecutiva en torneos de Grand Slam, mais cae nesta fronte de Jo-Wilfried Tsonga. É a primeira vez que perde un partido de Grand Slam despois de gañar os dous primeiros sets.

No US Open, repite a semifinal do ano anterior contra Novak Djokovic e volve perder en cinco sets despois de desperdiciar dúas bólas de partido no quinto set, sendo a segunda vez que perde un torneo de Grand Slam logo de gañar os dous primeiros sets. A derrota en Flushing Meadows fai que Federer non gañe ningún torneo de Grand Slam en 2011, feito que non ocorría desde 2002. Pouco despois do US Open, nunha enquisa feita en Suráfrica, Federer foi elixido como a segunda persoa en todo o mundo máis respectada e máis de fiar, despois de Nelson Mandela.

A non participación no Masters de Shanghai fai que Federer caia do top 3 do ránking por primeira vez desde xuño de 2003. Porén, vai rematar o ano dun xeito impetuoso gañando os tres últimos torneos da tempada que xoga. En Basilea derrota na final ao mozo Kei Nishikori, quen gañara nas semifinais a un feble Djokovic. Esta é a súa quinta vitoria en Basilea que pon fin a unha seca de dez meses sen gañar un torneo (o último fora o Open de Qatar en xaneiro). Continúa gañando o seu primeiro Masters de París, que o converten no primeiro xogador en acadar todas as finais dos nove torneos Masters 1000.

No ATP World Tour Finals esmaga a Nadal nunha hora exacta no seu camiño a semifinais nas que derrota a David Ferrer para acadar a final deste Torneo Masters por sétima vez, na que é a súa final número 100 dun torneo do circuíto. Grazas a esta vitoria recupera o número tres que lle arrebatara Andy Murray. Na final derrota a Jo-Wilfried Tsonga, a quen xa gañara na final do último Masters 1000 de París. Con esta vitoria consegue un récord de 6 vitorias no Torneo Masters, finalizando o ano como número tres mundial.

Na Copa Davis xoga en xullo co equipo suízo contra Portugal o pase aos play-offs de ascenso/permanencia no Grupo Mundial. Na xornada do venres derrota a Rui Machado. No partido de dobres forma parella con Stanislas Wawrinka e derrotan á parella portuguesa formada por Frederico Gil e Leonardo Tavares. Este punto é o terceiro de Suíza que supón a vitoria na eliminatoria e a non participación de Federer nos partidos da última xornada. Nos play-off do Grupo Mundial, a Suíza tócalle xogar contra Australia en Sydney. Federer gaña nos dous partidos de singles a Lleyton Hewitt e Bernard Tomic, mais perde o partido de dobres con Wawrinka contra Hewitt e Chris Guccione. No derradeiro partido Wawrinka derrota a Hewitt en cinco sets, o cal dálle a vitoria a Suíza por 2-3 e o ascenso ao Grupo Mundial.

2012
miniatura|esquerda|250px|Federer coa copa de campión de Wimbledon 2012.
Federer comeza o ano xogando o Open de Qatar, onde abandona nas semifinais. No Aberto de Australia acada as semifinais nas que se enfronta a Nadal por vixésimo sétima vez, perdendo en catro sets.

A comezos de febreiro xoga a Copa Davis con Suíza na eliminatoria que a enfronta aos Estados Unidos. Na primeira xornada Federer perde contra John Isner, no partido de dobres formando parella con Stanislas Wawrinka tamén caen derrotados ante a parella americana, o que supón o terceiro punto para Estados Unidos. Dada a intranscendencia da última xornada, tanto Federer como Wawrinka non xogan os partidos finais. A continuación xoga o Torneo de Rotterdam por primeira vez desde que o conquistara en 2005 e que gaña por segunda vez derrotando na final a Juan Martín del Potro.

No Torneo de Dubai, Federer derrota na final a Andy Murray e conquista por quinta vez este torneo, ao mesmo tempo en que mellora o balanzo contra Murray (7-8 favorábel ao escocés). No Masters de Indian Wells tamén consegue a vitoria logo de derrotar a Rafael Nadal nas semifinais e a John Isner na final, logrando deste xeito un récord de catro vitorias neste torneo e igualando os 19 títulos de Masters 1000 de Nadal.

Logo dunha discreta actuación no Masters de Miami onde cae en terceira rolda contra Andy Roddick, destaca na nova superficie de arxila azul do Masters de Madrid que se adxudica derrotando na final a Tomáš Berdych. Con esta vitoria desbanca do número 2 a Rafa Nadal. No Masters de Roma é derrotado nas semifinais por Djokovic quen defendía título, que perderá na final contra Nadal. A historia repítese en Roland Garros, Djokovic volve derrotalo nas semifinais e este volve a perder a final con Nadal.

Federer comeza a tempada de herba chegando ata a final do Torneo de Halle onde perde ante un inspirado Tommy Haas. En Wimbledon encóntrase unha vez máis con Djokovic nas semifinais, desta volta a vitoria correspóndelle ao suízo quen derrota ao serbio en catro sets e establece un récord de oito presenzas na final de Wimbledon. Na final derrota en catro sets a Andy Murray e iguala o récord de sete vitorias en Wimbledon de Pete Sampras ao mesmo tempo en que recupera o número un da clasificación ATP. "É asombroso. Igualar a Pete Sampras, quen é o meu heroe", declarou Federer despois de gañar o seu sétimo Wimbledon que igualaba o récord da Era Open de Pete Sampras. Ao derrotar a Djokovic nas semifinais e gañar a final, Federer retornaba ao máis alto da clasificación ATP e rachaba o récord de Sampras de 286 semanas á fronte da clasificación.

Nos Xogos Olímpicos de Londres plántase na final despois dunha épica semifinal de 4 horas e 26 minutos contra Juan Martín del Potro a quen derrota 19-17 no terceiro e definitivo set. Na final cae derrotado por Murray e gaña a medalla de prata para o seu país.

Federer non participou no Masters do Canadá, mais gañou o de Cincinnati derrotando a Djokovic na final. No US Open, torneo que gañou cinco veces, é derrotado nos cuartos de final por Tomáš Berdych. No Masters de Shanghai, ao derrotar ao seu compatriota Wawrinka na terceira rolda, asegúrase a permanencia durante 300 semanas no número 1. Perdería contra Murray, quen defendía título, nas semifinais. No Torneo de Basilea perde a final diante de Juan Martín del Potro. Non participa no Masters de París perdendo a oportunidade de rematar o ano como número 1 por sexta vez. No ATP World Tour Finals ten lugar a perda deste número un, a pesar de xogar e perder a final contra Djokovic.

 2013 
miniatura|200px|Federer no US Open 2013.
Federer foi derrotado en cinco sets por Andy Murray nas semifinais do Aberto de Australia, sendo a primeira vez que Murray vence a Federer nun torneo de Grand Slam. Nos cuartos de final do Torneo de Rotterdam sofre unha derrota traumática en dous sets diante de Julien Benneteau. En Dubai perde nas semifinais contra Tomáš Berdych, e en Indian Wells cae nos cuartos de final diante da súa besta negra, Rafael Nadal. Como consecuencia destes resultados, é a primeira vez desde 1999 en que Federer non acada unha final nos primeiros catro meses do ano.

Non participa nos torneos de Miami e Monte-Carlo. Reaparece en Madrid para defender o seu título, mais sofre unha sorprendente derrota en terceira rolda ante Kei Nishikori en tres sets. En Roma acada a súa primeira final do ano pero é derrotado por Nadal, quen defendía título. No segundo Grand Slam da tempada, Roland Garros, ten unha discreta actuación ao ser derrotado nos cuartos de final por un inspirado Jo-Wilfried Tsonga en tres cómodos sets.

O primeiro e, en definitiva, único título de 2013 chega en Halle en cuxa final derrota a Mikhail Youzhny. Con esta vitoria iguala o número de títulos de John McEnroe, o terceiro maior número de títulos ATP gañados por un tenista na Era Open. A pesar dos malos resultados da tempada, Federer vai tratar de conseguir o dobre triunfo nas pistas de herba de Halle e Wimbledon, como xa fixera en catro ocasións consecutivas de 2003 a 2006. Porén non foi quen de manter a súa forma en Wimbledon, sufrindo a súa peor derrota nun torneo de Grand Slam desde 2003 ao caer en segunda rolda contra Sergiy Stakhovsky. Esta derrota supón tamén a fin da súa serie récord de 36 participacións consecutivas nos cuartos de final dos torneos de Grand Slam, e a caída do top 4 da clasificación ATP por primeira vez desde xullo de 2003, exactamente 10 anos despois de gañar o seu primeiro título en Wimbledon.

Despois de Wimbledon, Federer participou nos torneos de terra batida de Hamburgo e Gstaad. Nestes dous torneos usou unha nova raqueta cunha cabeza máis grande. En Hamburgo chega ata semifinais onde perde contra o arxentino Federico Delbonis. En Gstaad cae en segunda rolda contra o alemán Daniel Brands no que era o seu primeiro partido no torneo, pois non tivo que disputar a primeira rolda.

No minicircuíto americano de superficie dura, Federer volve a usar a súa vella raqueta. Non participa en Montreal mais aparece en Cincinnati para defender o seu título. Perde nos cuartos de final contra Nadal quen levaba unha incríbel serie de vitorias, incluíndo Montreal e Cincinnati. No US Open, Tommy Robredo derrota a Federer en cuarta rolda na que é a súa eliminación máis rápida no US Open desde 2003. Moitos insinúan que Federer está en franca decadencia, sendo 2013 o seu ano menos exitoso desde 2001 e o primeiro desde 2002 en que non acada a final dun Grand Slam.

Logo de perder en terceira rolda de Shanghai diante de Gael Monfils, ten unha actuación máis que aceptábel no tres últimos torneos do ano. En Basilea chega ata a final, que perde contra Juan Martín del Potro. No Masters de París sucumbe nas semifinais contra Novak Djokovic, quen leva unha incríbel serie de vitorias desde o remate do US Open. Finalmente no torneo que pecha a tempada, o ATP World Tour Finals, só cedeu diante dos dous top 2 do circuíto: contra Djokovic no Round Robin e contra Nadal nas semifinais.

 Torneos de Grand Slam 
 Campión Individuais (20) 
Ano 
|width="175"|Campionato Opoñente na final 
|width="175"|Resultado 2003  Wimbledon  20px Mark Philippoussis  7-6(5) 6-2 7-6(3) 2004  Aberto de Australia  20px Marat Safin  7-6(3) 6-4 6-2 2004  Wimbledon  20px Andy Roddick  4-6 7-5 7-6(3) 6-4 2004  US Open  20px Lleyton Hewitt  6-0 7-6(3) 6-0 2005  Wimbledon  20px Andy Roddick  6-2 7-6(2) 6-4 2005  US Open  20px Andre Agassi  6-3 2-6 7-6(1) 6-1 2006  Aberto de Australia  20px Marcos Baghdatis  5-7 7-5 6-0 6-2 2006  Wimbledon  20px Rafael Nadal  6-0 7-6(5) 6-7(2) 6-3 2006  US Open  20px Andy Roddick  6-2 4-6 7-5 6-1 2007  Aberto de Australia  20px Fernando González  7-6 6-4 6-42007  Wimbledon  20px Rafael Nadal  7-6(7) 4-6 7-6 (3) 2-6 6-22007  US Open  20px Novak Djokovic  7-6(4) 7-6(2) 6-42008  US Open  20px Andy Murray  6-2 7-5 6-22009  Roland Garros  20px Robin Soderling  6-1 7-6(1) 6-42009  Wimbledon  20px Andy Roddick  5-7 7-6(6) 7-6(5) 3-6 16-142010  Aberto de Australia  20px Andy Murray  6-3 6-4 7-6(11)2012  Wimbledon  20px Andy Murray  4-6 7-5 6-3 6-42017  Aberto de Australia  20px Rafael Nadal  6-4 3-6 6-1 3-6 6-32017  Wimbledon  20px Marin Cilic  6-3 6-1 6-42018  Aberto de Australia  20px Marin Cilic  6-2 6-7(5) 6-3 3-6 6-1

 Finalista en Individuais (10) 
Ano 
|width="175"|Campionato Opoñente na final 
|width="175"|Resultado 2006  Roland Garros  20px Rafael Nadal  6-1 1-6 4-6 6-7(4)2007  Roland Garros  20px Rafael Nadal  3-6 6-4 3-6 4-62008  Roland Garros  20px Rafael Nadal  1-6 3-6 0-62008  Wimbledon  20px Rafael Nadal  4-6 4-6 7-6(5) 7-6(8) 7-92009  Aberto de Australia  20px Rafael Nadal  5-7 6-3 6-7(3) 6-3 2-62009  US Open  20px Juan Martín del Potro  6-3 6-7(5) 6-4 6-7(4) 2-62011  Roland Garros  20px Rafael Nadal  5-7 6-7(3) 7-5 1-62014  Wimbledon  20px Novak Djokovic  7-6(7) 4-6 6-7(4) 7-5 4-62015  Wimbledon  20px Novak Djokovic  6-7(1) 7-6(10) 4-6 3-62015  US Open  20px Novak Djokovic  4-6 7-5 4-6 4-6

 Clasificación en torneos do Grand Slam e no ATP World Tour Finals 
 Torneo  2017  2016  2015  2014  2013  2012  2011  2010  2009  2008  2007  2006  2005  2004  2003  2002  2001  2000  1999  1998  Títulos Aberto de Australia GSF3r SFSFSFSFGFSFGGSFG4r 4r 3r 3r - - 5 Roland Garros -CF4rCFSFFCFGFFFSF3r 1r 1r CF4r 1r - 1 Wimbledon SFFF2r GCFCFGFGGGGG1r CF1r 1r - 7 US Open -FSF4rCFSFSFFGGGGG4r 4r 4r 3r - - 5 ATP World Tour Finals -FFSFFGGSFRRGGFGGSF- - - - 6 

 Títulos (86; 78+8) 
 Individuais (78) 
Lenda Xogos Olímpicos (0) ATP World Tour Finals (6) Grand Slam (18) ATP World Tour Masters 1000 (21) ATP World Tour 500 (12) ATP World Tour 250 (21)

 Nº  Data  Torneo  Superficie  Opoñente na final  Resultado  1.  04/02/2001  20px Milán  Moqueta 20px Julien Boutter  6-4 6-7(7) 6-4  2.  13/01/2002  20px Sydney  Dura  20px Juan Ignacio Chela 6-3 6-3  3.  19/05/2002  20px Hamburgo  Terra batida   20pxMarat Safin 6-1 6-3 6-4  4.  13/10/2002  20px Viena  Dura  20px Jiri Novak  6-4 6-1 3-6 6-4  5.  16/02/2003  20px Marsella Dura  20px Jonas Björkman  6-2 7-6(6) 6.  02/03/2003  20px Dubai Dura  20px Jiri Novak  6-1 7-6(2) 7.  04/05/2003  20px Múnic Terra batida  20px Jarkko Nieminen 6-1 6-4  8.  15/06/2003  20px Halle Herba 20px Nicolas Kiefer 6-1 6-3  9. 06/07/2003 20px Wimbledon  Herba 20px Mark Philippoussis 7-6(5) 6-2 7-6(3) 10.  12/10/2003  20px Viena (2) Dura  20px Carlos Moyá 6-3 6-3 6-3  11.  16/11/2003 20px Tennis Masters Cup (Houston) Dura  20px Andre Agassi 6-3 6-0 6-4  12.  01/02/2004  20px Aberto de Australia  Dura  20px Marat Safin 7-6(3) 6-4 6-2  13.  07//03/2004  20px Dubai (2) Dura  20px Feliciano López 4-6 6-1 6-2  14.  21/03/2004  20px Indian Wells Dura  20px Tim Henman 6-3 6-3  15.  16/05/2004  20px Hamburgo (2) Terra batida  20px Guillermo Coria 4-6 6-4 6-2 6-3  16.  13/06/2004  20px Halle (2) Herba  20px Mardy Fish 6-0 6-3  17.  04/07/2004 20px Wimbledon (2)  Herba  20px Andy Roddick 4-6 7-5 7-6(3) 6-4  18.  11/07/2004  20px Gstaad Terra batida  20px Igor Andreev 6-2 6-3 5-7 6-3  19.  01/08/2004  20px Canadá (Toronto) Dura  20px Andy Roddick 7-5 6-3  20.  12/09/2004  20px US Open  Dura  20px Lleyton Hewitt  6-0 7-6(3) 6-0  21.  03/10/2004  20px Bangkok  Dura  20px Andy Roddick 6-4 6-0  22.  21/11/2004  20px Tennis Masters Cup (Houston) (2) Dura  20px Lleyton Hewitt  6-3 6-2  23.  09/01/2005  20px Doha Dura  20px Ivan Ljubičić  6-3 6-1  24.  20/02/2005  20px Rotterdam Dura  20px Ivan Ljubičić 5-7 7-5 7-6(5) 25.  27/02/2005  20px Dubai (3) Dura  20px Ivan Ljubičić 6-1 6-7(6) 6-3  26.  20/03/2005  20px Indian Wells (2) Dura  20px Lleyton Hewitt 6-2 6-4 6-4  27.  03/04/2005  20px Miami Dura  20px Rafael Nadal 2-6 6-7(4) 7-6(5) 6-3 6-1  28.  15/05/2005  20px Hamburgo (3)  Terra batida  20px Richard Gasquet 6-3 7-5 7-6(4)  29.  13/06/2005  20px Halle (3) Herba 20px Marat Safin 6-4 6-7(6) 6-4  30.  03/07/2005  20px Wimbledon (3)  Herba  20px Andy Roddick 6-2 7-6(2) 6-4  31.  21/08/2005  20px Cincinnati Dura  20px Andy Roddick 6-3 7-5  32.  11/09/2005  20px US Open (2) Dura  20px Andre Agassi 6-3 2-6 7-6(1) 6-1  33.  02/10/2005  20px Bangkok (2) Dura  20px Andy Murray 6-3 7-5  34.  08/01/2006  20px Doha (2) Dura  20px Gaël Monfils 6-3 7-6(5)  35.  29/01/2006  20px Aberto de Australia (2) Dura  20px Marcos Baghdatis  5-7 7-5 6-0 6-2  36.  19/03/2006  20px Indian Wells (3) Dura  20px James Blake 7-5 6-3 6-0  37.  02/04/2006  20px Miami (2) Dura  20px Ivan Ljubičić 7-6(5) 7-6(4) 7-6(6)  38.  18/06/2006  20px Halle (4) Herba  20px Tomáš Berdych  6-0 6-7(4) 6-2  39.  09/07/2006  20px Wimbledon (4)  Herba  20px Rafael Nadal 6-0 7-6(5) 6-7(2) 6-3  40.  13/08/2006  20px Canadá (Toronto) (2) Dura  20px Richard Gasquet 2-6 6-3 6-2  41. 10/09/2006 20px US Open (3) Dura  20px Andy Roddick 6-2 4-6 7-5 6-1  42.  08/10/2006  20px Tokio Dura  20px Tim Henman 6-3 6-3 43.  22/10/2006  20px Madrid Dura  20px Fernando González 7-5 6-1 6-0  44.  29/10/2006  20px Basilea  Moqueta  20px Fernando González 6-3 6-2 7-6(3) 45.  19/11/2006  20px Tennis Masters Cup (Shanghai) (3) Dura  20px James Blake 6-0 6-3 6-4 46. 28/01/2007 20px Aberto de Australia (3) Dura 20px Fernando González 6-3 6-2 7-6(3) 47.  03/03/2007  20px Dubai (4) Dura  20px Mikhail Youzhny 6-4 6-3 48.  20/05/2007  20px Hamburgo (4) Terra batida  20px Rafael Nadal 2-6 6-2 6-0 49.  08/07/2007  20px Wimbledon (5)  Herba  20px Rafael Nadal 7-6(7) 4-6 7-6(3) 2-6 6-2 50.  19/08/2007  20px Cincinnati (2) Dura  20px James Blake 6-1 6-4 51. 09/09/2007 20px US Open (4) Dura  20px Novak Djokovic 7-6(4) 7-6(2) 6-4 52.  28/10/2007  20px Basilea (2) Dura  20px Jarkko Nieminen 6-3 6-4 53.  18/11/2007  20px Tennis Masters Cup (Shanghai) (4) Dura  20px David Ferrer 6-2 6-3 6-2 54. 20/04/2008 20px Estoril Terra batida 20px Nikolay Davydenko 7-6(5) 1-2(ret.) 55.  15/06/2008  20px Halle (5) Herba  20px Philipp Kohlschreiber  6-3 6-4 56. 08/09/2008 20px US Open (5) Dura  20px Andy Murray 6-2 7-5 6-2 57.  26/10/2008  20px Basilea (3) Dura  20px David Nalbandian 6-3 6-4 58.  17/05/2009  20px Madrid (2) Terra batida  20px Rafael Nadal 6-4 6-4 59. 07/06/2009 20px Roland Garros  Terra batida 20px Robin Söderling 6-1 7-6(1) 6-4 60.  05/07/2009  20px Wimbledon (6)  Herba  20px Andy Roddick 5-7 7-6(6) 7-6(5) 3-6 16-14 61.  23/08/2009  20px Cincinnati (3) Dura  20px Novak Djokovic 6-1 7-5 62. 31/01/2010 20px Aberto de Australia (4) Dura 20px Andy Murray 6-3 6-4 7-6(11) 63.  23/08/2010  20px Cincinnati (4) Dura  20px Mardy Fish 6-7(5) 7-6(1) 6-4 64. 24/10/2010 20px Estocolmo Dura 20px Florian Mayer 6-4 6-3 65.  07/11/2010  20px Basilea (4) Dura  20px Novak Djokovic 6-4 3-6 6-1 66.  28/11/2010  20px Tennis Masters Cup (Londres) (5) Dura  20px Rafael Nadal 6-3 3-6 6-1 67.  08/01/2011  20px Doha (3) Dura  20px Nikolay Davydenko 6-3 6-4  68.  06/11/2011  20px Basilea (5) Dura  20px Kei Nishikori 6-1 6-3 69. 13/11/2011 20px París Dura 20px Jo-Wilfried Tsonga 6-1 7-6(3) 70.  27/11/2011  20px Tennis Masters Cup (Londres) (6) Dura  20px Jo-Wilfried Tsonga 6-3 6-7(6) 6-3 71.  19/02/2012  20px Rotterdam (2) Dura  20px Juan Martín del Potro 6-1 6-4 72.  03/03/2012  20px Dubai (5) Dura  20px Andy Murray 7-5 6-4 73.  18/03/2012  20px Indian Wells (4) Dura  20px John Isner 7-6(7) 6-3  74.  13/05/2012  20px Madrid (3) Terra batida  20px Tomáš Berdych 3-6 7-5 7-5 75.  08/07/2012  20px Wimbledon (7)  Herba  20px Andy Murray 4-6 7-5 6-3 6-4 76.  19/08/2012  20px Cincinnati (5) Dura  20px Novak Djokovic 6-0 7-6(7) 77.  16/06/2013  20px Halle (6) Herba  20px Mikhail Youzhny  6-7(5) 6-3 6-4

 Finalista en individuais (36) 
Lenda Xogos Olímpicos (1) ATP World Tour Finals (2) Grand Slam (7) ATP World Tour Masters 1000 (13) ATP World Tour 500 (6) ATP World Tour 250 (7)

 Nº  Data  Torneo  Superficie  Opoñente na final  Resultado  1.  13/02/2000  20px Marsella  Moqueta 20px Marc Rosset  6-2 3-6 6-7(5) 2.  29/10/2000  20px Basilea  Moqueta 20px Thomas Enqvist  2-6 6-4 6-7(4) 6-1 1-6 3.  25/02/2001  20px Rotterdam  Dura 20px Nicolas Escudé 5-7 6-3 6-7(5) 4.  28/10/2001  20px Basilea (2) Moqueta 20px Tin Henman  3-6 4-6 2-6 5.  03/02/2002  20px Milán Moqueta 20px Davide Sanguinetti  6-7(2) 6-4 1-6 6.  31/03/2002  20px Miami Dura 20px Andre Agassi  3-6 3-6 6-3 4-6 7.  11/05/2003  20px Roma Terra batida 20px Félix Mantilla  5-7 2-6 6-7(8) 8.  13/07/2003  20px Gstaad Terra batida 20px Jiří Novák  7-5 3-6 3-6 6-1 3-6 9.  20/11/2005  20px Tennis Masters Cup Moqueta 20px David Nalbandian  7-6(4) 7-6(11) 2-6 1-6 6-7(3) 10.  05/03/2006  20px Dubai Dura 20px Rafael Nadal  6-2 4-6 4-6 11.  23/04/2006  20px Monte-Carlo Terra batida 20px Rafael Nadal  2-6 7-6(2) 3-6 6-7(5) 12.  14/05/2006  20px Roma (2) Terra batida 20px Rafael Nadal  7-6(0) 6-7(5) 4-6 6-2 6-7(5) 13. 11/06/2006 20px Roland Garros Terra batida 20px Rafael Nadal  6-1 1-6 4-6 6-7(4) 14.  22/04/2007  20px Monte-Carlo (2) Terra batida 20px Rafael Nadal  4-6 4-6 15. 10/06/2007 20px Roland Garros (2) Terra batida 20px Rafael Nadal  3-6 6-4 3-6 4-6 16.  12/08/2007  20px Canadá (Montreal) Dura 20px Novak Djokovic  6-7(2) 6-2 6-7(2) 17.  21/10/2007  20px Madrid Dura 20px David Nalbandian  6-1 3-6 3-6 18.  27/04/2008  20px Monte-Carlo (3) Terra batida 20px Rafael Nadal  5-7 5-7 19.  18/05/2008  20px Hamburgo Terra batida 20px Rafael Nadal  5-7 7-6(3) 3-6 20. 08/06/2008 20px Roland Garros (3) Terra batida 20px Rafael Nadal  1-6 3-6 0-6 21. 06/07/2008 20px Wimbledon Herba 20px Rafael Nadal  4-6 4-6 7-6(5) 7-6(8) 7-9 22. 01/02/2009 20px Aberto de Australia Dura 20px Rafael Nadal  5-7 6-3 6-7(3) 6-3 2-6 23. 14/09/2009 20px US Open Dura 20px Juan Martín del Potro  6-3 6-7(5) 6-4 6-7(4) 2-6 24.  08/11/2009  20px Basilea (3) Dura 20px Novak Djokovic  4-6 6-4 2-6 25.  16/05/2010  20px Madrid (2) Terra batida 20px Rafael Nadal  4-6 6-7(5) 26.  13/06/2010  20px Halle Herba 20px Lleyton Hewitt  6-3 6-7(4) 4-6 27.  15/08/2010  20px Canadá (Toronto) (2) Dura 20px Andy Murray  5-7 5-7 28.  17/10/2010  20px Shanghai Dura 20px Andy Murray  3-6 2-6 29.  26/02/2011  20px Dubai (2) Dura 20px Novak Djokovic  3-6 3-6 30. 05/06/2011 20px Roland Garros (4) Terra batida 20px Rafael Nadal  5-7 6-7(3) 7-5 1-6 31.  17/06/2012  20px Halle (2) Herba 20px Tommy Haas  6-7(5) 4-632.05/08/2012 20px Xogos Olímpicos (Londres) Dura 20px Andy Murray  2-6 1-6 4-6 33.  28/10/2012  20px Basilea (4) Dura 20px Juan Martín del Potro  4-6 7-6(5) 6-7(3) 34.  12/11/2012  20px ATP World Tour Finals (2) Dura 20px Novak Djokovic  6-7(6) 5-7 35.  19/05/2013  20px Roma (3) Terra batida 20px Rafael Nadal  1-6 3-6 36.  27/10/2013  20px Basilea (5) Dura 20px Juan Martín del Potro  6-7(3) 6-2 4-6

 Dobres (8) 
Lenda Xogos Olímpicos (1) ATP World Tour Finals (0) Grand Slam (0) ATP World Tour Masters 1000 (1) ATP World Tour 500 (3) ATP World Tour 250 (3)

 Nº  Data  Torneo  Superficie  Parella  Opoñentes na final  Resultado  1.  25/02/2001  20px Rotterdam Dura  20px Jonas Björkman 20px Petr Pala  20px Pavel Vizner 6-3 6-0  2.  15/07/2001  20px Gstaad Terra batida  20px Marat Safin  20px Michael Hill  20px Jeff Tarango 0-1 ret.  3.  24/02/2002  20px Rotterdam (2) Dura  20px Max Mirnyi  20px Mark Knowles  20px Daniel Nestor 4-6 6-3 [10-4]  4.  06/10/2002  20px Moscova  Moqueta  20px Max Mirnyi 20px Joshua Eagle  20px Sandon Stolle 6-4 7-6(0) 5.  30/03/2003  20px Miami Dura  20px Max Mirnyi  20px Leander Paes  20px David Rikl7-5 6-3  6.  12/10/2003  20px Viena Dura  20px Yves Allegro 20px Mahesh Bhupathi  20px Max Mirnyi 7-6(7) 7-5  7.  12/06/2005  20px Halle  Herba  20px Yves Allegro 20px Joachim Johansson  20px Marat Safin 7-5 6-7(6) 6-3 8.16/08/2008 20px Xogos Olímpicos (Pequín) Dura 20px Stanislas Wawrinka 20px Simon Aspelin  20px Thomas Johansson 6-3 6-4 6-7(4) 6-3

 Finalista en dobres (5) 
Lenda Xogos Olímpicos (0) Tennis Masters Cup (0) Grand Slam (0) ATP World Tour Masters 1000 (2) ATP World Tour 500 (1) ATP World Tour 250 (2)

 Nº  Data  Torneo  Superficie  Parella  Opoñentes na final  Resultado  1.  29/10/2000  20px Basilea Moqueta  20px Dominik Hrbatý 20px Donald Johnson  20px Piet Norval 6-7(11) 6-4 6-7(4)  2.  17/03/2002  20px Indian Wells Dura  20px Max Mirnyi  20px Mark Knowles  20px Daniel Nestor 4-6 4-6  3.  23/02/2003  20px Rotterdam Dura  20px Max Mirnyi  20px Wayne Arthurs  20px Paul Hanley 6-7(4) 2-6  4.  03/10/2004  20px Bangkok  Dura  20px Yves Allegro 20px Justin Gimelstob  20px Graydon Oliver 7-5 4-6 4-6 5.  19/03/2011 20px Indian Wells (2) Dura  20px Stanislas Wawrinka  20px Alexandr Dolgopolov  20px Xavier Malisse4-6 7-6(5) [7-10] 

 O récord de 65 vitorias consecutivas sobre céspede 
O 12 de xuño de 2006, coa súa vitoria sobre Tomáš Berdych en Halle, Roger Federer igualou o récord de 41 vitorias consecutivas sobre céspede que ata ese momento ostentaba Björn Borg, e estableceu unha nova marca de 65 vitorias consecutivas entre 2003 e 2008. A serie rematou o 23 de xuño de 2008, ao perder a final de Wimbledon diante de Rafael Nadal.

 Ano  Torneo  Vitorias 2003 20px Halle5 2003 20px Wimbledon7 2004 20px Halle5 2004 20px Wimbledon7 2005 20px Halle5 2005 20px Wimbledon7 2006 20px Halle5 2006 20px Wimbledon 7 2007 20px Wimbledon 6 2008 20px Halle5 2008 20px Wimbledon 6 TOTAL65
A pesar de gañar o torneo de Wimbledon de 2007, só se lle contabilizan 6 vitorias ao ter superada a 3ª rolda sen xogar o partido ante Tommy Haas, por abandono deste.

 O récord de 56 vitorias consecutivas sobre superficie dura 
En febreiro de 2005, coa súa vitoria sobre o checo Bohdan Ulihrach en primeira rolda do Torneo de Rotterdam, iniciou Federer unha serie de 56 vitorias consecutivas sobre superficie dura, récord absoluto sobre esa superficie. A serie rematou pouco máis dun ano despois, na final do Torneo de Dubai que perdeu contra Rafael Nadal.

 Ano  Torneo  Vitorias 2005 20px Rotterdam5 2005 20px Dubai5 2005 20px Indian Wells6 2005 20px Miami6 2005 20px Cincinnati6 2005 20px US Open7 2005 20px Bangkok5 2006 20px Doha 5 2006 20px Aberto de Australia 7 2006 20px Dubai4 TOTAL56

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 

 Tenis
 ATP
 Grand Slam

 Ligazóns externas 
 Sitio oficial (en inglés, alemán ou francés) 
 Sitio non oficial   
 Perfil na ATP 

Categoría:Tenistas olímpicos de Suíza
Categoría:Campións do Roland Garros
Categoría:Campións do US Open
Categoría:Campións do Open de Australia
Categoría:Campións do Campionato de Wimbledon
Categoría:Nados en Basilea
Categoría:Nados en 1981
Categoría:Tenistas nos Xogos Olímpicos de 2000
Categoría:Tenistas nos Xogos Olímpicos de 2004
Categoría:Tenistas nos Xogos Olímpicos de 2008
Categoría:Tenistas nos Xogos Olímpicos de 2012
Categoría:Medallistas nos Xogos Olímpicos de 2008
Categoría:Medallistas nos Xogos Olímpicos de 2012
Categoría:Medallistas olímpicos de ouro por Suíza
Categoría:Medallistas olímpicos de prata por Suíza
Categoría:Medallistas olímpicos en tenis