Requiario

Requiario (tamén Rechiar ou Reckiario"O Santuario de Pastoriza", artigo en Celtiberiae en latín: Rechiarius), nado cara o 415 e finado en decembro do 456,  foi o terceiro monarca suevo que gobernou o Reino Suevo de Galicia, dende o ano 448,Bleiberg (1979), p. 462 sucendendo ao seu pai Requila, ata a súa morte en decembro de 456. Foi o primeiro rei xermánico de toda Europa que adoptou o catolicismo e tamén o primeiro en cuñar moeda propia. A pesar disto, Hidacio descríbeo como bárbaro e con poucas nocións da lei romana, así foi que o seu belicismo e ambición remataron por causarlle a morte nunha guerra que sería o comezo dunha era escura para o reino suevo.

 Política interna 

 Unificación baixo o catolicismo 
Foi o primeiro rei católico que gobernou o reino suevo, e converteu ao pobo dos suevos a esta relixión no ano 449, segundo Historia Suevorum de Isidoro de Sevilla Requiario "catholicus factus" ("fíxose católico"). Isto atraeu o apoio dos galaicorromanos que eran, na súa maioría, católicos tamén. Ademais foi o primeiro en nacer na Gallaecia e con educación romana, coma moitos dirixentes galaicorromanos da época, grazas ao que conseguiu influencia tamén nas capas sociais autóctonas.

A unificación relixiosa dos suevos, que eran aínda de crenzas relativas ao paganismo xermánico, fixo que o Reino Suevo de Galicia fose o primeiro reino católico, ademais de dar paso á mestura entre a poboación xermánica e a galaicorromana.

 Moeda sueva 
Requiario, pioneiro tamén na economía, foi o primeiro rei que cuñou a súa propia moeda, de prata chamada siliqua, poñendo o seu propio nome no reverso das moedas do emperador Honorio en lenda latina: "IVSSV RECHIARI REGES" ("Por orde do rei Requiario"), cuñando en gran cantidade, o que constataría o mantemento da actividade económica durante o período suevo.

Tanto a súa conversión ao catolicismo coma a emisión de moeda propia pódense enmarcar na súa cobiza de crear un reino suevo que abranguese toda a Península Ibérica.

 Diplomacia exterior 

 Casamento e expansión 
Casou coa filla do rei visigodo Teodorico I no 449 co obxectivo de manter a paz cos visigodos. De camiño a corte de Tolosa Requiario aproveitou para saquear os territorios vascóns e algunhas rexións romanas. Ao regresar de Tolosa no 450 invadiu as zonas de Caesar Augusta e Ilerda, aproveitando a confusión debido ao xurdimento dun novo movemento bagaúdico surxido de novo no val do Ebro.

 Relacións imperiais 
Trala vitoria do Imperio Romano xunto con forzas visigodas sobre os Hunos na batalla dos Campos Cataláunicos no 451, o dux da Galia Aecio, decide intervir na península. Este envía no 453 unha embaixada, do conde Mansueto e o conde Fronto, coa intención de impor aos suevos un tratado de paz que estipulaba a devolución ao Imperio da rexións conquistadas da Cartaxinense. Desta maneira o Imperio conseguiu, de volta, a autoridade imperial sobre a provincia.

 Invasión da Cartaxinense 
No ano 455 proclamárase en Roma a Avito como emperador, trala morte de Aecio e sucesivos emperadores inestables. Requiario non o recoñeceu como tal e aproveitou esta situación de inestabilidade política do Imperio para volver a recuperar a Cartaxinense. A seguir, Avito comezou accións diplomáticas co novo monarca visigodo Teodorico II, fillo de Teodorico I, que era claramente prorromano e que tampouco lle interesaba que os suevos se fixesen máis fortes. Tanto Teodorico II como Avito enviaron embaixadas para que os suevos abandonasen a Cartaxinense, pero non só foron rexeitadas por Requiario senón que este comezou unha incursión a Tarraconense da que trouxo moitos cativos á Gallaecia, provocando aos visigodos.

 Guerra contra o Imperio e os visigodos 
miniatura|Requiario no Museu Nogueira da Silva (Braga).Ante a clara negativa de Requiario, Teodorico II dirixiu o seu exército, co beneplácito do emperador Avito, á península. Tamén contaba co apoio de tropas auxiliares burgundias, co rei Gundioco á fronte, polo que comezou unha gran campaña contra os suevos. Tras unha serie de batallas perdidas polos suevos, a derrota definitiva ocorreu na Batalla do río Órbigo o 5 de outubro de 456 preto de Asturica. 

 Morte 
Requiario repregouse a Bracara e logo a Portus Cale, de onde intentou fuxir en barco a Roma, onde tiña a Recimiro quen o podería axudar. Non obstante, unha tempestade fíxo que volvese a terra, onde foi apresado polos visigodos e decapitado.

Ao morrer, os visigodos invaden a Gallaecia e a Lusitania. Neste momento, prodúcese a morte de Avito, candidato de Teodorico II, polo que tivo que partir cara as Galias con parte das súas lexións, saqueando ao seu paso á poboación de Pallantia e Asturica. Deixou o mando do territorio conquistado a ao godo Aguiúlfo, en Emerita.

Esta derrota foi fulminante para o reino xa que este sería o comezo dun período de escuridade e guerras civís no reino de Galicia.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 



 Outros artigos 
 Lista de monarcas de Galicia

Categoría:Reis suevos
Categoría:Reis de Galicia
Categoría:Finados en 456