Paolo Rossi

Paolo Rossi, nado na provincia de Prato o 23 de setembro de 1956 e finado en Siena o 9 de decembro de 2020, foi un futbolista italiano. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección italiana. No ano 1982, levou a Italia a conquista-lo título mundial por terceira vez. Ao anotar seis goles fíxose coa Bota de Ouro e co Balón de Ouro. Até o de agora é o único xogador en gaña-los tres premios nunha soa competición.

 Carreira 
 Os comezos 
Rossi naceu en Santa Lucía, na Toscana. O seu debut profesional prodúcese no Como, equipo ao cal a Juventus o enviara para que fose collendo experiencia. Pouco despois chega ao Vicenza. Na tempada 1976-77 o goles de Rossi levan á escuadra á primeira división italiana, a Serie A. Ao ano seguinta anota 24 goles, polo que é chamado para a selección que disputa o Mundial de Fútbol Arxentina 1978. Aquí Paolo Rossi confírmase coma un dos grandes goleadores daqueles tempos. En 1979 o Vicenza descende á Serie B, e o xogador é cedido ao Perugia.

 Escándalo 
Na súa estancia no Perugia viuse involucrado nun escádalo de apostas, o chamado (Totonero)), co resultado de que Rossi foi suspendido por dous anos. El sempre dixo que era inocente e que esta condena era unha inxustiza. No seu libro "Ho fatto piangere il Brasile" unha das persoas que o acusaran admite que os cargos que se lle imputaron eran unha invención.

 Mundial de 1982 
Rossi volta da suspensión xusto a tempo para disputalo Mundial de Fútbol España 1982, mais tanto a prensa coma os seareiros italianos concidían en que estaba nun pobre estado de forma. E dende logo nos tres primeiros encontros non lles deu motivo para mudaren a súa opinión.

O adestrador italiano, Bearzot, seguiu a confir nel cara a segunda fase do torneo, ande se enfrontarían á Arxentina e ó Brasil, o favorito para facerso co campionata. Aquel Brasil contaba cunha morea de estrelas coma Zico, Sócrates, Falcão...
Mais Rossi respondeu ao desafío. Marcou os tres goles na vitoria contra o Brasil por 3-2.

Nas semifinais, contra Polonia marcou outros dous goles, e na final contra a Alemaña anotou o primeiro gol. Italia remataría gañando a final por 3-1. Os seus méritos neste mundial outorgáronlle o Balón de Ouro de 1982.

 Últimos anos 
En 1982 foi para a Juventus onde conseguiu gañar unha Recopa en 1984 e a Copa de Europa en 1985.

Pouco despois pasou polo AC Milán e finalmente rematou os seus días de futbolista no Verona, onde se retirou en 1987.

Tamén se dedicou á construción. Foi nomeado por Pelé coma un dos 125 mellores futbolistas vivos.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Páxina oficial do xogador  

Categoría:Futbolistas de Italia
Categoría:Dianteiros de fútbol
Categoría:Balón de Ouro
Categoría:FIFA 100
Categoría:Xogadores do AC Perugia
Categoría:Xogadores do Juventus FC
Categoría:Xogadores do AC Milan
Categoría:Nados na provincia de Prato
Categoría:Xogadores da selección de fútbol de Italia
Categoría:Nados en 1956
Categoría:Finados en 2020
Categoría:Goleadores da Copa do Mundo
Categoría:Futbolistas gañadores do Mundial
Categoría:Xogadores do Hellas Verona FC