Requila

Requila ou Réquila, nado sobre o 410 e falecido no 448, foi o segundo monarca Reino suevo de Galicia, sucedendo ao seu pai Hermerico. No seu relativamente curto reinado realizou unha grande expansión do reino e conseguiu consolidalo defendéndoo dos vándalos e do propio Imperio Romano. 

 Expansións 
miniatura|333x333px|Dominios da monarquía sueva e extensión do reino de Galicia durante as consquistas de Requila (438-448).
Subiu ó trono en 438 por desexo do seu pai Hermerico que estaba enfermo dende anos atrás e o asociou ao trono. Adoptou unha actitude moi agresiva contra os galaicos nativos e a igrexa católica. Enfrontouse aos bispos e favoreceu ao clero priscilianista. Fixo novas alianzas coas bagaudas, bandoleiros do norte peninsular que traballaban como mercenarios.

Dirixiu unha política expansionista con campañas por Lusitania e a Bética tratando de encher o baleiro deixado polos retirados vándalos e alanos. Derrotou no 438 a Andevoto, dux romano, segundo Isidoro de Sevilla, ou un xefe local segundo outras fontes, na batalla do Genil, preto río Singilis (Genil).Thompson (1982), p. 173.Bleiberg (1979), p. 462

 Lusitania 
No 439 dirixiu os seus exércitos á Lusitania, sitiou e conseguiu a capitulaciónThompson (1982), p. 172. de Augusta Emerita, que máis tarde converteu en corte. Acudiu, enviado como legado romano, o conde Censorio co obxectivo de lograr un acordo pero foi feito prisioneiro en Myrtilis Lulia (Mértola). 

 Baetica 
Requila, xa como único rei, continuou a súa campaña apoderándose de Hispalis (Sevilla) no 441. Xa baixo o control dos suevos, as xa dominadas Gallaecia e Lusitania, engadíronselles a Bética e parte da Cartaxinense. Durante o seu curto reinado chegou a facerse dono de case toda a actual Andalucía e de parte do Levante. As conquistas de Requila acadaron a maior expansión territorial da monarquía sueva na península.
 Defensa do reino 

 Incursións vándalas 
Os vándalos fixéronse fortes en África, despois de que no 439 Xenserico conseguira Cartago, capturando toda frota alí atracada. Con este movemento fixo aos vándalos donos do Mediterráneo Occidental, apoderándose de bases marítimas de gran valor estratéxico e comercial: as Illas Baleares, Córsega, Sicilia e Sardeña. Tamén ao suevos aos que lles fan pequenas incursións ao longo do expandido reino, a máis sonada foi no 445 na costa de Gallaecia, en Turonio, preto de Ponte Caldeas, pero foi rexeitada.

 Campaña romana contra os suevos 
Vito, magister militium baixo Valentiniano III, no ano 446 comandou un exército formado por federados godos e soldados romanos que se dirixiu a Hispania para loitar contra os suevos.​ Os motivos da campaña non están moi claros. Por unha banda, pénsase que foi unha operación na que, ademais de loitar contra estes, buscábase castigar aos terratenentes de Bética e Cartaxinense pola súa colaboración cos bárbaros. Outra versión inclínase por enmarcala no contexto dos preparativos de Aecio para reconquistar a provincia de África recentemente perdida ante os vándalos de Xenserico.

Hidacio fixo unha breve descrición da campaña de Vito onde resaltou que someteu aos grandes terratenentes a fortes impostos para pagar o mantemento das súas tropas. Requila partiu co seu exército dende Lusitania e conseguiu derrotar a Vito nun lugar non determinado.​ Ante esta situación, Vito decidiu fuxir co resto das súas tropas mentres que os suevos procederon a saquear as dúas provincias hispanas como castigo á poboación pola súa colaboración co exército romano.

 Relixión 

 Rexurdimento do Priscilianismo 
Nos últimos anos de reinado, descubriuse en Asturica Augusta (Astorga) unha seita maniquea que revelaba un rexurdir do Priscilianismo, o que motivou o envío dun informe ao Papa de Roma, León I. Este remitiu un escrito acerca do Priscilianismo no que indicaba que o rexurdimento herético era consecuencia das turbulencias que naqueles tempos se vivían na Gallaecia.

 Morte 
Rechila morreu como pagán no 448 en Emerita: gentilis moritur ("morre xentil") de acordo a Hidacio, pero Isidoro de Sevilla, escribindo máis de século e medio despois, e cuxa fonte foi Hidacio, di ut ferunt, gentilitatis vitam finivit ("rematou a súa vida como xentil, ou iso din"). De tódalos xeitos, Isidoro probablemente fixo unha interpretación precipitada polo feito de que o fillo e sucesor Requiario fose o primeiro rei católico.Thompson (1982), p. 218 e 306 n.30 Algúns historiadores afirman que Requila criou a Requiario no catolicismo para fomentar as boas relacións coa Igrexa e lograr a fácil conversión dos suevos mais outros, como E. A. Thomson, rexeitan esta hipótese.Thompson (1982), p. 79

Requila puido ser o pai, ou quizais tío, do magister militum Ricimero.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 




 Outros artigos 
 Lista de monarcas de Galicia
 Reino suevo
 Lista de reis suevos
 Suevos

Categoría:Reis suevos
Categoría:Reis de Galicia
Categoría:Finados en 448
Categoría:Século V
Categoría:Suevos