Lord Byron

George Gordon Byron, 6º barón de Byron (máis coñecido simplemente como Lord Byron), nado en Londres o 22 de xaneiro de 1788 e finado en Missolonghi o 19 de abril de 1824, foi un poeta inglés e un dos escritores máis versátiles e importantes do Romanticismo 
e  considerado un dos grandes poetas británicos, así como un dos máis lidos e influentes. Entre os traballos máis coñecidos de Byron están os poemas narrativos Don Juan e Childe Harold's Pilgrimage; moitas das súas letras máis curtas en Hebrew Melodies tamén se fixeron populares (exemplo "She Walks in Beauty").

Byron educouse no Trinity College da Universidade de Cambridge. Tras graduarse, viaxou cumpridamente por Europa, vivindo durante sete anos en Italia, en Venecia, Rávena, Pisa e Xénova, e logo viuse obrigado a fuxir a Inglaterra tras recibir ameazas de morte. Durante a súa estadía en Italia, visitaba con frecuencia o seu amigo e tamén poeta Percy Bysshe Shelley. Máis tarde, Byron uniuse á Guerra de Independencia de Grecia para loitar contra o imperio otomán, polo que os gregos o veneran como un heroe popular.  Morreu liderando unha campaña en 1824, á idade de 36 anos, por mor dunha febre contraída tras o primeiro e segundo asedio de Mesolongi.

Na súa época, Byron era coñecido polos seus excesos aristocráticos, incluíndo grandes débedas, numerosos namoramentos, murmurios de incesto coa súa medio irmá e o seu exilio autoimposto.

A súa única filla lexítima, Ada Lovelace, foi unha figura fundacional no campo da programación de computadoras, baseándose nos seus apuntamentos para a máquina analítica de Charles Babbage. Os fillos extramatrimoniais de Byron inclúen a Allegra Byron, quen faleceu na infancia, e posiblemente a Elizabeth Medora Leigh, filla da súa media irmá Augusta Leigh.

 Traxectoria 
Primeiros anos 
George Gordon Byron naceu na rúa Holles, en Londres; O seu lugar de nacemento está agora supostamente ocupado por unha sucursal dos grandes almacéns John Lewis. A súa familia na rexión inglesa de Midlands remóntase sen interrupción até Ralph de Buran, quen chegou a Inglaterra con Guillerme o Conquistador no século XI. As súas propiedades inmobiliarias figuran no Domesday Book de 1086.
miniatura|esquerda|Gravado do pai de Byron, o capitán John «Mad Jack» Byron, data descoñecida.
Byron era o único fillo do capitán John «Jack» Byron e a súa segunda esposa, Lady Catherine Gordon (do Clan Gordon), herdeira do predio Gight en Aberdeenshire, Escocia. Os avós paternos de Byron eran o vicealmirante John Byron e Sophia Trevanion.. Tras sobrevivir a un naufraxio cando era un mozo gardamariña, o avó de Byron estableceu unha nova marca de velocidade ao dar a volta ao mundo. Despois de verse envolvido nunha tempestuosa viaxe durante a guerra de independencia dos Estados Unidos, a prensa alcumouno "Foul-Weather Jack" Byron (Jack Mal Tempo).
miniatura|esquerda|Retrato de Catherine Gordon, nai de lord Byron, obra de Thomas Stewardson

O pai de Byron estivera casado anteriormente, de forma algo escandalosa, con Amelia Osborne, marquesa de Carmarthen, con quen mantiña unha relación sentimental. A voda tivo lugar apenas unhas semanas despois de que ela se divorciase do seu marido, estando embarazada duns oito meses. O matrimonio non foi feliz, e os seus dous primeiros fillos, Sophia Georgina e un neno sen nome, morreron na infancia. A propia Amelia morreu en 1784, case exactamente un ano despois do nacemento do seu terceiro fillo, a media irmá do poeta, Augusta Mary. Aínda que Amelia morreu por mor dunha enfermidade dexenerativa, probablemente tuberculose, a prensa informou que o seu corazón rompeu polo remorso de abandonar ao seu marido. As fontes do século XIX culparon ao trato "brutal e cruel" que lle dera Jack..

Jack casou con Catherine Gordon de Gight o 13 de maio de 1785, segundo todas as fontes, só pola súa fortuna. Para reclamar a herdanza da súa segunda esposa en Escocia, o pai de Byron adoptou o apelido adicional "Gordon", pasando a chamarse "John Byron Gordon", e en ocasións facíase chamar "John Byron Gordon de Gight". A nai de Byron tivo que vender as súas terras e o seu título para pagar as débedas do seu novo marido. No espazo de dous anos, a gran leira, valorada nunhas 23 500 libras esterlinas (equivalentes a 3.760.697 £ en 2023), foi malgastada, deixando á antiga herdeira unha renda anual en fideicomiso de só 150 libras (equivalente a 24.076 £ en 2023). Para evitar aos seus acredores, Catherine acompañou ao seu marido a Francia en 1786, pero regresou a Inglaterra a finais de 1787 para dar a luz ao seu fillo.

Byron naceu en xaneiro de 1788 e foi bautizado na igrexa parroquial de St Marylebone. O seu pai parece que quería chamarlle "William", pero como non estaba presente, a nai de Byron púxolle o nome do seu propio pai, George Gordon de Gight, que era descendente do rei Xacobe I de Escocia, e que se suicidara uns anos antes, en 1779.

A nai de Byron regresou a Aberdeenshire en 1790, e Byron pasou parte da súa infancia alí. O seu pai pronto se reuniu con eles no seu aloxamento de Queen Street, Aberdeen, pero a parella separouse rapidamente. Catherine experimentaba regularmente cambios de humor e episodios de melancolía, o que podería explicarse en parte polo feito de que o seu marido lle pedía diñeiro prestado continuamente. Como resultado, ela endebedouse aínda máis para satisfacer as súas demandas. Un destes préstamos permitiulle viaxar a Valenciennes, Francia, onde morreu dunha "longa e dolorosa enfermidade" —probablemente tuberculose— en 1791.

Cando o tío avó de Byron, a quen se lle atribuíu postumamente o sobrenome de "o malvado" lord Byron, faleceu o 21 de maio de 1798, o neno de dez anos converteuse no sexto barón Byron de Rochdale e herdou a residencia ancestral, a abadía de Newstead, en Nottinghamshire. A súa nai levouno a Inglaterra, pero a abadía atopábase en mal estado, polo que, en lugar de vivir alí, decidiu alugala a lord Grey de Ruthyn, entre outros, durante a adolescencia de Byron.

Descrita por algúns biógrafos como "unha muller sen xuízo nin autocontrol", Catherine supostamente mimaba e consentia o seu fillo ou o irritaba coa súa caprichosa mania. A el repugnáballe que bebese e a miúdo burlábase dela por ser baixa e corpulenta, polo que lle resultaba difícil atrapalo para disciplinalo. Byron nacera cunha deformidade no pé dereito; a súa nai, nun arrebato de ira, vingouse chamándolle «neno coxo».. Con todo, a biógrafa de Byron, Doris Langley Moore, no seu libro de 1974 Lord Byron Accounts Rendered, ofrece unha visión máis comprensiva da señora Byron como unha firme defensora do seu fillo, que sacrificou a súa precaria situación financeira para mantelo no luxo en Harrow e Cambridge. Langley-Moore cuestiona a afirmación do biógrafo do século XIX John Galt de que ela abusaba do alcol.

A sogra de Byron, Judith Noel, a honorable Lady Milbanke, faleceu en 1822, e no seu testamento esixía que el cambiase o seu apelido a "Noel" para poder herdar a metade do seu patrimonio. En consecuencia, obtivo unha Real Orde, que lle permitía "tomar e usar unicamente o apelido Noel" e "subscribir devandito apelido Noel antes de todos os títulos de honra". A partir dese momento, asinou como "Noel Byron", xa que a firma habitual dun par era simplemente o nome do título nobiliario, neste caso, simplemente "Byron". Algúns especularon que o fixo para que as súas iniciais fosen «N. B.», imitando as do seu heroe, Napoleón Bonaparte. Anne Isabella Byron (Lady Byron) finalmente sucedeu ao barón de Wentworth, converténdose en "Lady Wentworth".
Educación
Byron recibiu a súa primeira educación formal na Aberdeen Grammar School desde xaneiro de 1795 ata que regresou a Inglaterra aos 10 anos. En agosto de 1799 ingresou na escola do Dr. William Glennie, en Dulwich.. Baixo o coidado do Dr. Bailey, animóuselle a facer exercicio con moderación, pero non puido evitar os episodios "violentos" de actividade nun intento por compensar o seu pé deforme. A súa nai interferiu nos seus estudos, retirándoo a miúdo da escola, o que posiblemente contribuíu á súa falta de autodisciplina e ao seu descoido dos estudos clásicos.

Byron foi enviado á Harrow School en 1801, e permaneceu alí ata xullo de 1805. Aínda que era un estudante mediocre e un xogador de crícket pouco hábil, representou, en 1805, á escola durante o primeiro partido de crícket entre Eton v Harrow no Lord's Cricket Ground (máis coñecido como Lord's).

A súa falta de moderación non se limitaba ao exercicio físico. Byron namorouse de Mary Chaworth, a quen coñeceu na escola, e ela foi a razón pola que el negouse a regresar a Harrow en setembro de 1803. A súa nai escribiu: "Non ten ningunha indisposición que eu saiba, salvo o amor, un amor desesperado, a peor de todas as enfermidades na miña opinión. En resumo, o mozo está locamente namorado da señorita Chaworth". Nas memorias posteriores de Byron, "Mary Chaworth é retratada como o primeiro obxecto dos seus sentimentos sexuais adultos".

miniatura|John FitzGibbon, 2º conde de Clare
Byron finalmente regresou en xaneiro de 1804. a un período máis tranquilo, no que se formou un círculo de vínculos emocionais con outros mozos de Harrow, que el lembraba con gran viveza: "As miñas amizades escolares eran  (porque eu sempre fun violento)". A máis duradeira delas foi con John FitzGibbon, segundo conde de Clare, catro anos menor que Byron, a quen volvería atopar inesperadamente moitos anos despois, en 1821, en Italia. Os seus nostálxicos poemas sobre as súas amizades en Harrow, Childish Recollections (1806), expresan unha premonitoria "conciencia das diferenzas sexuais que, ao final, poderían facer que Inglaterra lle resultase insoportable". As cartas a Byron que se conservan no arquivo da editorial John Murray conteñen probas dunha relación romántica (aínda que efémera) cun mozo máis novo de Harrow, John Thomas Claridge, que até entón pasara desapercibida.

No outono seguinte ingresou no Trinity College (Cambridge),Byron [post Noel, George (Gordon), Baron Byron. onde coñeceu e estableceu unha estreita amizade co mozo John Edleston. Sobre o seu "protexido" escribiu: "Foi o meu compañeiro case constante desde outubro de 1805, cando ingresei no Trinity College. A súa voz foi o primeiro que me chamou a atención, o seu aspecto consolidouna e os seus modos uníronme a el para sempre". Tras a morte de Edleston, Byron compuxo Thyrza, unha serie de elexías, na súa memoria.. 

En anos posteriores, describiu a relación como "un amor e unha paixón violenta, aínda que ». Con todo, esta afirmación debe interpretarse no contexto do endurecemento da actitude pública cara á homosexualidade en Inglaterra e as sancións, incluído o aforcamento público, impostas aos delincuentes condenados ou mesmo sospeitosos. Doutra banda, é moi posible que a relación fose "pura", por respecto á inocencia de Edleston, en contraste coas relacións probablemente máis abertamente sexuais que se vivían na escola Harrow. O poema «The Cornelian» foi escrito sobre a cornalina que Byron recibira de Edleston.

Byron pasou tres anos no Trinity College, dedicándose ao boxeo, a equitación, o xogo e as aventuras sexuais. Mentres estudaba na Universidade de Cambridge, estableceu amizades para toda a vida con homes como John Cam Hobhouse, quen o iniciou no Cambridge Whig Club, que apoiaba a política liberal, e Francis Hodgson, membro do King's College, con quen mantivo correspondencia sobre temas literarios e doutro tipo até o final da súa vida.

Carreira

Inicios da carreira
miniatura|Burgage Manor a casa de Byron, en Southwell, Nottinghamshire
Cando non estaba na escola ou a universidade, Byron vivía na residencia da súa nai, Burgage Manor, en Southwell, Nottinghamshire. Alí estableceu amizade con Elizabeth Bridget Pigot e o seu irmán John, con quen representou dúas obras de teatro para entreter á comunidade. Durante ese tempo, coa axuda de Elizabeth Pigot, quen copiou moitos dos seus borradores, sentiuse animado a escribir os seus primeiros volumes de poesía. Fugitive Pieces foi impreso por Ridge de Newark, que contiña poemas escritos de cando Byron só tiña 17 anos Con todo, foi rapidamente retirado e queimado por consello do seu amigo, o reverendo J. T. Becher, debido aos seus versos máis amorosos, en particular o poema To Mary.

Hours of Idleness publicado en 1807, cando tiña 19 anos, foi o seu primeiro volume de poesía, este era unha recompilación de moitos dos poemas escritos anteriormente xunto con composicións máis recentes, foi o libro culminante. As críticas salvaxes e anónimas que recibiu (que agora se sabe que foron obra de Henry Peter Brougham) na Edinburgh Review levaron a Byron a compor a súa primeira gran sátira, English Bards and Scotch Reviewers (1809). Byron entregoullo ao seu parente Robert Charles Dallas e pediulle que "... o publicase sen o seu nome". 

Alexander Dallas suxeriu un gran número de cambios no manuscrito e proporcionou o razoamento para algúns deles. Dallas tamén afirmou que Byron tivera inicialmente a intención de antepor un argumento a este poema, que Dallas citou. Aínda que se publicou anonimamente, April Dallas escribiu que "xa se sabe que vostede é o autor". A obra molestou tanto a algúns dos seus críticos que retaron a Byron a un duelo; co tempo, en edicións posteriores, converterse en branco da pluma de Byron converteuse nun signo de prestixio.
miniatura|Unha carta autografiada dirixida a John Hanson, avogado e axente comercial de Byron. Fundación BEIC

Tras regresar das súas viaxes, confiou a Dallas, o seu axente literario, a publicación do seu poema Childe Harold's Pilgrimage, que Byron consideraba de pouca importancia. Os dous primeiros cantos de Childe Harold's Pilgrimage publicáronse en 1812 e foron aclamados pola crítica.. En palabras do propio Byron: "Unha mañá esperteime e descubrín que era famoso". A este éxito seguíronlle os dous últimos cantos do poema, así como catro "Contos orientais" igualmente soados: The Giaour, The Bride of Abydos, The Corsair e Lara. Por esa mesma época, comezou a súa relación íntima co seu futuro biógrafo, Thomas Moore.
Primeiras viaxes a Oriente
Byron acumulou numerosas débedas cando era novo, debido ao que a súa nai denominaba "unha imprudente indiferenza polo diñeiro". Durante ese tempo viviu en Newstead, temerosa dos acredores do seu fillo. Tiña previsto pasar parte do ano 1808 navegando co seu curmán George Bettesworth, capitán da fragata de 32 canóns HMS “'Tartar”', pero a morte de Bettesworth na batalla de Alvøen en maio de 1808 fíxoo imposible.

De 1809 a 1811,. Byron realizou o Grand Tour, que por entón era unha parte habitual da educación dos mozos nobres. Viaxou con Hobhouse durante o primeiro ano, e entre o seu séquito de serventes atopábase a fiel axuda de cámara de Byron, William Fletcher. Hobhouse e Byron adoitaban tomar a Fletcher como branco das súas bromas. As guerras napoleónicas obrigaron a Byron a evitar viaxar pola maior parte de Europa, polo que se dirixiu ao mar Mediterráneo. A súa viaxe permitiulle evitar aos seus acredores e reencontrarse cun antigo amor, Mary Chaworth, protagonista do seu poema "A unha dama: cando me preguntaron por que abandonaba Inglaterra na primavera". 
Outra razón para elixir visitar o Mediterráneo foi probablemente a súa curiosidade polo Levante. De neno lera sobre as terras otomás e persas, sentindose atraído polo islam, especialmente polo misticismo sufí, e máis tarde escribiu: "Con estes países e os acontecementos relacionados con eles comezan e terminan todos os meus sentimentos verdadeiramente poéticos"..Marchand, p. 45.
miniatura|Pedra de Byron en Tepelenë, Albania.
Byron comezou a súa viaxe en Portugal, desde onde escribiu unha carta ao seu amigo Hodgson na que describe o que aprendera do idioma portugués: principalmente palabrotas e insultos. Byron gozou especialmente da súa estancia en Sintra, que máis tarde describiu en Childe Harold's Pilgrimage  (As peregrinacións de Childe Harold) como "o glorioso Edén". Desde Lisboa viaxou por terra a Sevilla, Xerez da Fronteira, Cádiz e Xibraltar, e desde alí por mar a Sardeña, Malta, Albania e Grecia. O propósito da viaxe de Byron e Hobhouse a Albania era reunirse con Alí Paxá de Ioanina e coñecer o país que, até entón, era practicamente descoñecido en Gran Bretaña.
miniatura|Teresa Makri en 1870
En Atenas, en 1810, Byron escribiu Maid of Athens, ere we part para unha nena de 12 anos, Teresa Makri.

Byron e Hobhouse dirixíronse a Esmirna, onde conseguiron que os levasen a Constantinopla no HMS Salsette. O 3 de maio de 1810, mentres o Salsette estaba ancorado á espera do permiso otomán para atracar na cidade, Byron e o tenente Ekenhead, dos marines do Salsette, cruzaron a nado o extreito do Helesponto. Byron conmemorou esta fazaña no segundo canto de Don Juan. Regresou a Inglaterra desde Malta en xullo de 1811 a bordo do HMS Volage.

Inglaterra 1811–1816
miniatura|Retrato de Byron por Richard Westall
Tras a publicación dos dous primeiros cantos de “”Childe Harold's Pilgrimage“” (1812), Byron converteuse nunha celebridade. "Rapidamente converteuse na estrela máis brillante do cegador mundo da Rexencia londiniense. Era moi solicitado en todos os eventos sociais, foi elixido membro de varios clubs exclusivos e frecuentaba os salóns máis elegantes de Londres". Durante este período en Inglaterra, produciu numerosas obras, entre as que se inclúen: The Giaour, The Bride of Abydos (1813), Parisina, e The Siege of Corinth (1815).

Por iniciativa do compositor Isaac Nathan, produciu en 1814-1815 as Hebrew Melodies (Melodías hebreas), que incluían algunhas das súas letras máis coñecidas, como She Walks in Beauty e The Destruction of Sennacherib. Inicialmente involucrado nunha aventura amorosa con Lady Caroline Lamb (quen o cualificou de "tolo, malo e perigoso") e con outras amantes, e ademais presionado polas débedas, comezou a buscar un matrimonio axeitado, considerando, entre outras, a Annabella Millbanke. Con todo, en 1813 reuniuse por primeira vez en catro anos coa súa media irmá, Augusta Leigh. Os rumores de incesto rodeaban á parella; sospeitábase que Medora (nada en 1814), a filla de Augusta, era filla de Byron.

Para escapar das crecentes débedas e os rumores, Byron reafirmouse na súa determinación de casar con Annabella, de quen se dicía que era a probable herdeira dun tío rico. casaron o 2 de xaneiro de 1815 e a súa filla, Ada, naceu en decembro dese ano. Con todo, a continua obsesión de Byron por Augusta Leigh e as súas continuas aventuras sexuais con actrices como Charlotte MardynAlexander Kilgour, Anecdotes of Lord Byron: From Authentic Sources; with Remarks Illustrative of His Connection with the Principal Literary of the Present Day, Knight and Lacey, London (1925) – Google Books p. 32John Galt, The Complete Works of Lord Byron, Volume 2, Baudry's European Library (1837) – Google Books cvii e outras fixeron da súa vida matrimonial un inferno.
Annabella consideraba que Byron estaba tolo, e en xaneiro de 1816 abandonouno, levándose á súa filla, e comezou os trámites para a separación legal. A súa separación fíxose legal mediante un acordo privado en marzo de 1816. O escándalo da separación, os rumores sobre Augusta e as débedas cada vez maiores obrigárono a abandonar Inglaterra en abril de 1816, para non volver xamais.

Vida no estranxeiro (1816–1824)
Suíza e os shelley

Tras esta ruptura da súa vida familiar e debido á presión dos seus acredores, feito que o levou a vender a súa biblioteca, Byron abandonou Inglaterra e nunca máis volveu. Viaxou por Bélxica e continuou polo río Rin. No verán de 1816 instalouse na Villa Diodati, xunto ao lago Léman, en Suíza, co seu médico persoal, John William Polidori.

Alí Byron estableceu amizade co poeta Percy Bysshe Shelley e a escritora Mary Godwin, futura esposa de Shelley. Tamén se uniu a eles a media irmá de Mary, Claire Clairmont, con quen tivera unha aventura en Londres, que posteriormente deu lugar ao nacemento da súa filla ilexítima Allegra, que morreu con 5 anos de vida, de tifo ou malaria, encontrandose nese momento baixo o coidado de Byron. En varias ocasións, Byron foi visitar a Germaine de Staël e o seu grupo de Coppet, o que resultou ser un valioso apoio intelectual e emocional para Byron naquel momento.

miniatura|Frontispicio dunha edición de  de Childe Harold's Pilgrimage
Atrapados no interior da Villa Diodati pola "choiva incesante" de "ese verán húmido e desagradable" durante tres días en xuño, os cinco dedicáronse a ler historias fantásticas, entre elas Fantasmagoriana, e logo inventando as súas propias historias. Mary Shelley creou a que se convertería en Frankenstein ou o moderno Prometeo, e Polidori produciu The Vampyre, proxenitor do  xénero romántico de vampiros. The Vampyre inspirouse en Fragment of a Novel unha historia fragmentaria de Byron.

O fragmento da historia de Byron publicouse como epílogo de Mazeppa; tamén escribiu o terceiro canto de Childe Harold.
Italia
Byron pasou o inverno en Venecia, interrompendo as súas viaxes cando se namorou de Marianna Segati, en cuxa casa veneciana aloxábase, e que pronto foi substituída por Margherita Cogni, de 22 anos; ambas as mulleres estaban casadas. Cogni non sabía ler nin escribir, e deixou ao seu marido para irse a vivir con Byron. As súas pelexas a miúdo facían que Byron pasase a noite na súa góndola; cando el pediulle que se marchase da casa, ela arroxouse á canle veneciana..
miniatura|A visita de Byron a San Lazzaro degli Armeni tal e como a representa o retrato de Ivan Aivazovskii de 1899.
En 1816, Byron visitou San Lazzaro degli Armeni en Venecia, onde se familiarizou coa cultura armenia coa axuda dos monxes pertencentes á Orde Mechitarista. Coa axuda do pai Pascal Aucher (Harutiun Avkerian), aprendeu a lingua armenia e asistiu a numerosos seminarios sobre lingua e historia. En 1817, foi coautor de Grammar English and Armenian (Gramática inglesa e armenia), un libro de texto de inglés escrito por Aucher e corrixido por Byron, e en 1819, A Grammar Armenian and English, un proxecto que el mesmo iniciou sobre a gramática do armenio clásico para angloparlantes, no que incluíu citas do armenio clásico e do armenio moderno.

Máis tarde, Byron axudou a compilar o Dicionario inglés-armenio (Barraran angleren yev hayeren, 1821) e escribiu o prefacio, no que explicaba a opresión armenia por parte dos paxás turcos e os sátrapas persas, así como a loita armenia pola liberación. As súas dúas traducións principais son a Epístola de Pablo aos Corintios, dous capítulos da Historia de Armenia de Movses Khorenatsi e seccións das Oracións de Nerses de Lambron. Tamén traduciu ao inglés aquelas seccións da Biblia armenia que non están presentes na Biblia inglesa. A súa fascinación era tan grande que mesmo considerou utilizar a versión armenia da historia de Caín para a súa obra de teatro do mesmo nome. O interese de Byron polos estudos armenios contribuíu á difusión e o desenvolvemento desa disciplina. O seu profundo lirismo e a súa valentía ideolóxica inspiraron a moitos poetas armenios, como Ghevond Alishan, Smbat Shahaziz, Hovhannes Tumanyan, Ruben Vorberian e outros. Soghomonyan, Soghomon A. "Բայրոն, Ջորջ Նոել Գորդոն" (Byron, George Noel Gordon). Soviet Armenian Encyclopedia. vol. ii. Yerevan, Armenian SSR: Armenian Academy of Sciences, 1976, pp. 266–267.

En 1817, viaxou a Roma. Ao regresar a Venecia, escribiu o cuarto canto de Childe Harold. Por esa mesma época, vendeu a abadía de Newstead e publicou Manfred, Cain e The Deformed Transformed. O cinco primeiros cantos de Don Juan escribíronse entre 1818 e 1820. Durante este período coñeceu á condesa Guiccioli, de 21 anos, quen atopou en Byron o seu primeiro amor; el pediulle que fuxise con el. Despois de considerar emigrar a Venezuela ou á Colonia do Cabo,Letter to John Cam Hobhouse of 21 November 1819. Byron finalmente decidiu abandonar Venecia para irse a Rávena.

Debido ao seu amor pola nova aristócrata local Teresa Guiccioli, recentemente casada, Byron viviu en Rávena entre 1819 e 1821. Alí continuou escribindo Don Juan e redactou o Diario de Rávena e O meu dicionario e os meus recordos. Por aquela época recibiu a visita de Percy Bysshe Shelley e de Thomas Moore, a quen confiou a súa autobiografía ou "vida e aventuras", que Moore, Hobhouse e o editor de Byron, John Murray, queimaron en 1824, un mes despois da morte de Byron. Sobre o estilo de vida de Byron en Rávena sábese máis grazas a Shelley, quen documentou algúns dos seus aspectos máis pintorescos nunha carta:

miniatura|upright|"Gruta de Byron" en Porto Venere, Italia, chamada así en honra a Byron porque, segundo a lenda local, el meditaba aquí e inspirábase neste lugar para as súas obras literarias.

En 1821, Byron abandonou Rávena e trasladouse a vivir á cidade toscana de Pisa, a onde tamén se mudou Teresa. Entre 1821 e 1822, Byron terminou os cantos 6-12 de Don Juan en Pisa e, ese mesmo ano, uniuse a Leigh Hunt e Shelley para fundar un xornal de curta duración, The Liberal, en cuxo primeiro número apareceu A visión do xuízo. Por primeira vez desde a súa chegada a Italia, Byron sentiuse tentado a organizar ceas; entre os seus invitados atopábanse os Shelley, Edward Ellerker Williams, Thomas Medwin, John Taaffe e Edward John Trelawny; e "nunca", como dixo Shelley, "mostrouse máis vantaxoso que nestas ocasións; sendo á vez cortés e cordial, cheo de alegría social e do máis perfecto bo humor; sen desviarse nunca cara a unha alegría descortés, e mantendo con todo o espírito de vivacidade durante toda a velada".Moore, Thomas, Letters and Journals of Lord Byron, London, 1830, p. 612

Shelley e Williams alugaron unha casa na costa e mandaron construír unha goleta. Byron decidiu ter o seu propio iate e contratou ao amigo de Trelawny, o capitán Daniel Roberts, para que deseñase e construíse o barco. Bautizado como Bolívar, foi vendido posteriormente a Charles John Gardiner, primeiro conde de Blessington e Marguerite, condesa de Blessington cando Byron partiu cara a Grecia en 1823.
miniatura|upright|Vila Saluzzo Bombrini, a residencia xenovesa de Lord Byron
Byron asistiu á cremación de Shelley na praia, organizada por Trelawny despois de que Williams e Shelley afogásense nun accidente de barco o 8 de xullo de 1822.Trelawny, Edward, Recollections of the last days of Shelley and Byron, ed. H Frowde 1906, p. 88 A súa última residencia en Italia foi en Xénova, onde se aloxou na Vila Saluzzo Bombrini. O 29 de setembro retou a Edward John Trelawny a nadar desde Bolívar até San Terenzo e volver. O poeta perdeu, en parte debido a unha enfermidade, e viuse obrigado a permanecer catro días nunha choza en Lerici, sufrindo todo tipo de dores. Mentres vivía en Xénova, acompañábanlle a condesa Guiccioli, e os Blessington. Lady Blessington baseou gran parte do material do seu libro Conversacións con Lord Byron no tempo que pasaron xuntos alí. Este libro converteuse nun importante texto biográfico sobre a vida de Byron xusto antes da súa morte.
miniatura|upright|Unha composición escultórica do século XIX de Henri-Michel Chapu e Alexandre Falguière que representa a Grecia en forma de figura feminina coroando a Lord Byron no Parque Nacional de Atenas. (Άγαλμα Λόρδου Βύρωνος)

 Grecia otomá 

miniatura|upright|Lord Byron con traxe albanés por Thomas Phillips, 1813. Mansión Venizelos, Atenas (residencia do embaixador británico).
Byron vivía en Xénova en 1823, cando, aburrido da súa vida alí, aceptou as propostas de apoio dos representantes do movemento independentista grego do imperio otomán. Ao principio, Byron non quería abandonar a súa amante de 22 anos, a condesa Teresa Guiccioli, que abandonara ao seu marido para vivir con el. Pero finalmente, ao pai de Guiccioli, o conde Gamba, permitíuselle abandonar o seu exilio en Romaña coa condición de que a súa filla regresase con el, sen Byron. Ao mesmo tempo que o filélico Edward Blaquiere tentaba recrutalo, Byron estaba confundido sobre o que se supuña que debía facer en Grecia, e escribiu: "Blaquiere parecía pensar que eu podería ser dalgunha utilidade, mesmo «aquí», aínda que non especificou exactamente «en que»". 

Coa axuda do seu banqueiro e do capitán Daniel Roberts, Byron fretou o bergantín Hércules para que o levase a Grecia. Cando Byron partiu de Xénova, provocou unha "dor apaixonada" en Guiccioli, que chorou abertamente mentres el afastábase navegando. O Hércules viuse obrigado a regresar ao porto pouco despois. Cando partiu por última vez, Guiccioli xa abandonara Xénova. O 16 de xullo, Byron partiu de Xénova e chegou a Cefalonia nas Illas Xónicas o 4 de agosto.

A súa viaxe está descrita en detalle na obra de Donald Prell Sailing with Byron from Genoa to Cephalonia (Navegando con Byron de Xénova a Cefalonia). Prell tamén escribiu sobre unha coincidencia no fretamento do Hércules por parte de Byron. O barco foi botado a só unhas millas ao sur de Seaham Hall, onde Byron casou con Annabella Milbanke en 1815. Entre 1815 e 1823, o barco prestou servizo entre Inglaterra e Canadá. De súpeto, en 1823, o capitán do barco decidiu navegar até Xénova e ofrecer o Hércules para o seu fretamento. Despois de levar a Byron a Grecia, o barco regresou a Inglaterra, para non volver aventurarse nunca máis no Mediterráneo.

Byron quedou inicialmente na illa de Cefalonia, onde foi asediado por axentes das faccións gregas rivais, que querían recrutalo para a súa propia causa. As illas Xónicas, entre as que se atopa Cefalonia, estiveron baixo dominio británico até 1864. Byron gastou 4000 libras esterlinas (equivalentes a 403 865 libras esterlinas en 2023) do seu propio peto para reacondicionar a frota grega. Cando Byron viaxou á Grecia continental a noite do 28 de decembro de 1823, o seu barco foi sorprendido por un buque de guerra otomán, que non o atacou porque o capitán otomán confundiu o barco de Byron cun barco incendiario. Para evitar á Armada otomá, coa que se atopou varias veces durante a súa viaxe, Byron viuse obrigado a tomar unha ruta indirecta e non chegou a Mesolongi até o 5 de xaneiro de 1824.

En 1824, foi a Grecia a loitar contra os turcos. Alí contraeu malaria. Os médicos preescribíronlle unhas sangrías, ao que el se negou. Días despois, extenuado pola enfermidade e chamándolles carniceiros, permitiu aos médicos sacarlle todo o sangue que desexasen, o dezaseis de abril practicaron a primeira sen bo resultado. Ao día seguinte realizaron outras dúas. Testemuñas presenciais aseguraron que, en total, lle extraeron uns dous litros de sangue.*archive.org: texto completo

Na España absolutista de Fernando VII e nunha América hispana que loitaba pola súa emancipación, a vida e obra de Byron tiveron unha grande influencia e serviron de inspiración aos poetas do Romanticismo.

 Obra 
miniatura|Byron, 1830
 Obras maiores 
 Hours of Idleness (1807)
 English Bards and Scotch Reviewers (1809)
 Childe Harold's Pilgrimage, Cantos I & II (1812)
 The Giaour (1813) 
 The Bride of Abydos (1813)
 The Corsair (1814) 
 Lara, A Tale (1814) 
 Hebrew Melodies (1815)
 The Siege of Corinth (1816) 
 Parisina (1816) 
 The Prisoner of Chillon (1816) 
 The Dream (1816) 
 Prometheus (1816)
 Darkness (1816)
 Manfred (1817)
 The Lament of Tasso (1817)
 Beppo (1818)
 Childe Harold's Pilgrimage (1818)
 Don Juan (1819–1824; incompleto pola súa morte en 1824)
 Mazeppa (1819)
 The Prophecy of Dante (1819)
 Marino Faliero (1820)
 Sardanapalus (1821)
 The Two Foscari (1821)
 Cain (1821)
 The Vision of Judgment (1821)
 Heaven and Earth (1821)
 Werner (1822)
 The Age of Bronze (1823)
 The Island (1823)
 The Deformed Transformed (1824)

 Poemas maiores 
 The First Kiss of Love (1806) 
 Thoughts Suggested by a College Examination (1806)
 To a Beautiful Quaker (1807) 
 The Cornelian (1807) 
 Lines Addressed to a Young Lady (1807) 
 Lachin y Garr (1807)
 Epitaph to a Dog (1808)
 Maid of Athens, ere we part (1810)
 She Walks in Beauty (1814)
 My Soul is Dark (1815)
 Monody on the Death of the Right Hon. R. B. Sheridan (1816)
 When We Two Parted (1817)
 Ode on Venice (1819)
 Love's Last Adieu 
 So, we'll go no more a roving (1830)
 Damaetas

 Notas 

 Referencias 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 (capítulo un online at The New York Times)

 Volume 1 of Poetic drama & poetic theory in "Salzburg studies in English literature"

Lecturas adicionais

 Accardo, Peter X. Let Satire Be My Song: Byron’s English Bards and Scotch Reviewers. Web exhibit, Houghton Library, Harvard University, 2011.
 Blackstone, Byron: 'Byron and Islam: the triple Eros' (Journal of European Studies vol. 4 no. 4, Dec. 1974, 325–63).

 Crompton, Louis. Byron and Greek Love: Homophobia in 19th-Century England. Faber and Faber, 1985.
 Drucker, Peter. 'Byron and Ottoman love: Orientalism, Europeanization and same sex sexualities in the early nineteenth-century Levant' (Journal of European Studies vol. 42, número 2, xuño de 2012, 140–57).
 Garrett, Martin: George Gordon, Lord Byron. (British Library Writers' Lives). Londres: British Library, 2000. ISBN 0-7123-4657-0.
 Garrett, Martin. 'Palgrave Literary Dictionary of Byron'. Palgrave, 2010. ISBN 978-0-230-00897-7
 Guiccioli, Teresa, contessa di, Lord Byron's Life in Italy, transl. Michael Rees, ed. Peter Cochran, 2005, ISBN 0-87413-716-0.
 Grosskurth, Phyllis: Byron: The Flawed Angel. Hodder, 1997. ISBN 0-340-60753-X
 MacCarthy, Fiona: Byron: Life and Legend. John Murray, 2002. ISBN 0-7195-5621-X.
 Marchand, Leslie A., editor, Edition of Byron's Letters, Harvard University Press:
 Byron's Letters and Journals, Volume I, 'In my hot youth', 1798–1810, (1973)
 Byron's Letters and Journals, Volume II, 'Famous in my time', 1810–1812, (1973)
 Byron's Letters and Journals, Volume III, 'Alas! the love of women', 1813–1814, (1974)
 Byron's Letters and Journals, Volume IV, 'Wedlock's the devil', 1814–1815, (1975)
 Byron's Letters and Journals, Volume V, 'So late into the night', 1816–1817, (1976)
 Byron's Letters and Journals, Volume VI, 'The flesh is frail', 1818–1819, (1976)
 Byron's Letters and Journals, Volume VII, 'Between two worlds', 1820, (1978)
 Byron's Letters and Journals, Volume VIII, 'Born for opposition', 1821, (1978)
 Byron's Letters and Journals, Volume IX, 'In the wind's eye', 1821–1822, (1978)
 Byron's Letters and Journals, Volume X, 'A heart for every fate', 1822–1823, (1980)
 Byron's Letters and Journals, Volume XI, 'For freedom's battle', 1823–1824, (1981)
 Byron's Letters and Journals, Volume XII, 'The trouble of an index', index, (1982)
 Lord Byron: Selected Letters and Journals , (1982)
 McGann, Jerome: Byron and Romanticism. Cambridge: Cambridge University Press, 2002. ISBN 0-521-00722-4.
 Oueijan, Naji B. A Compendium of Eastern Elements in Byron's Oriental Tales. Nova York: Peter Lang Publishing, 1999.
 Prell, Donald: Sailing with Byron from Genoa to Cephalonia. Strand Publishing, 2009, ISBN 0-9741975-5-6.
 Prell, Donald: Lord Byron Coincidence or Destiny. Strand Publishing, 2009, https://web.archive.org/web/20131208090557/http://strand-publishing.com/page6/page6.html
 Rosen, Fred: Bentham, Byron and Greece. Clarendon Press, Oxford, 1992. ISBN 0-19-820078-1.
 Thiollet, Jean-Pierre: Carré d'Art: Barbey d'Aurevilly, lord Byron, Salvador Dalí, Jean-Edern Hallier, Anagramme éditions, 2008. ISBN 978-2-35035-189-6

Ligazón externas
 Obras de Lord Byron na biblioteca en liña ARHEVE.org e no sitio libre ARHEVE app
 Poemas de Lord Byron en PoetryFoundation.org
 A Sociedade Byron
 The Messolonghi Byron Society
 Colección George Gordon Byron en Harry Ransom Center
 Colección George Gordon Byron en Biblioteca Pública de Nova York
 Colección George Gordon Byron en Universidade de Leeds
 Cartas de Byron de 1816–1824 a Murray e Moore sobre estudos e traducións armenias
 Biografía en British Library
 A vida e a obra de Lord Byron en EnglishHistory.net

Categoría:Nados en Londres
Categoría:Nados en 1788
Categoría:Finados en 1824
Categoría:Escritores en lingua inglesa
Categoría:Escritores de Inglaterra
Categoría:Artigos que toda Wikipedia debería ter (Biografías)
Categoría:Alumnos da Universidade de Cambridge
Categoría:Poetas en lingua inglesa
Categoría:Membros da Royal Society
Categoría:Finados por doenza