Estevo II, papa

Nota: A numeración dos papas de nome Estevo é controvertida, véxase Estevo, papa electo.

Estevo II (III) foi o 92º papa da Igrexa católica, e o seu pontificado durou dende o 26 de marzo de 752 até a súa morte, o 26 de abril do 757.Biagia Catanzaro, Francesco Gligora, Breve Storia dei papi, da San Pietro a Paolo VI, Padova 1975, p. 84 Sucedeu ao Zacarías trala morte do papa-electo Estevo (algunhas veces visto como Estevo II). Estevo II marca o paso histórico entre o Papado bizantino e o Papado franco.

Este papa pasou á historia como o fundador dos Estados Pontificios. Trala intervención da súa antecesor Zacarías no ascenso de Pipino o Breve como rei dos francos, e tendo sido o propio Estevo II quen o coroou en 754. De feito foi a primeira vez que un pontífice cruzou os Alpes para quedar nunha corte xermánica. O novo monarca non puido negarse a auxiliar ao papa cando este se viu ameazado polo lombardo Astolfo que se dispoñía a atacar Roma. Non só lle prestou asistencia militar en dúas ocasións (754 - 756) senón que na segunda delas entregoulle boa parte dos territorios gañados aos lombardos, tales como Rávena e a Pentápole. Estas comarcas unidas á cidade de Roma e a súa contorna, xa pertencentes aos papas con anterioridade, deron orixe aos Estados Pontificios. Como agradecemento á xenerosidade de Pipino, Estevo II proclamoulle «Patricio dos romanos».

 Traxectoria 
 Aliñación con Constantinopla  
No ano 751, o rei lombardo Aistulfo capturou o Exarcado de Rávena, e puxo a súa atención no Ducado de Roma.Mann, Horace. "Pope Stephen (II) III." The Catholic Encyclopedia Vol. 14. New York: Robert Appleton Company, 1912. 12 de setembro de 2017

As relacións foron moi tensas durante o século VIII entre o papado e os emperadores bizantinos polo apoio da dinastía Isauriana á iconoclastia. Do mesmo xeito, manter o control político sobre Roma pasou a ser insostible xa que o propio Imperio Bizantino estaba sucumbindo baixo o Califato Abbasí polo sur e polos búlgaros polo noroeste. Bizancio non podía mandar tropas, e o emperador Constantino V, en resposta as sucesivas peticións de auxilio do papa, só podía ofrecerlle a seguridade de actuar segundo a antiga política bizantina, volver a outra tribo xermánica na contra dos lombardos.Schnürer, Gustav. "States of the Church." The Catholic Encyclopedia Vol. 14. New York: Robert Appleton Company, 1912. 12 de setembro de 2017

 Alianza cos Francos 
Estevo dirixiuse a Pipino, o recentemente coroado rei dos Francos (quen tamén derrotara recentemente aos musulmáns) e incluso viaxou a París para rogar axuda en persoa contra os lombardos e os musulmáns. O 6 de xaneiro de 754, Estevo consagrou de novo a Pipino como rei. A cambio, Pipino asumiu a misión de protexer á Igrexa e puxo os seus esforzos en deter aos lombardos, así como en reducir o poder musulmán en Al-Ándalus.

Pipino invadiu Italia dúas veces para resolver o problema cos lombardos e entregou o territorio entre Roma e Rávena ao papado, pero mantendo aos reis lombardos en posesión do seu reino.

 Ducado de Roma e Estados Pontificios  

Antes da alianza de Estevo II con Pipino, Roma foi constituída como a cidade central do Ducado de Roma, que compoñía un dos dous distritos do Exarcado de Rávena, xunto coa propia Rávena. En Quierzy os nobres francos finalmente deron o seu consentimento para a campaña na Lombardía. A tradición católica romana asegura que entón alí Pipino asinou a promesa de dar á Igrexa certos territorios que serían requisados aos lombardos, e que serían entregados posteriormente aos Estados Pontificios. Este documento coñecido como a Doazón de Pipino, non se conserva, pero existen fontes da época que se refiren a el.

Estevo unxiu a Pipino como rei dos Francos na Basílica de San Denís, nunha cerimonia que foi evocada na coroación dos reis franceses ata o derrubamento do Antigo Réxime en 1789.

Pipino confirmou a súa doazón en Roma no ano 756, e no 774 Carlomagno confirmou a doazón do seu pai.Pierre Riche, The Carolingians: A Family Who Forged Europe, transl. Michael Idomir Allen, (University of Pennsylvania Press, 1993), 97.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Doazón de Pipino.
 Ligazóns externas 
Catholic Encyclopedia: Papal States, section 3: Collapse of the Byzantine Power in Central Italy
Medieval Sourcebook: 

Categoría:Papas
Categoría:Finados en 757