Graham Greene

Henry Graham Greene, nado en Berkhamsted (Hertfordshire) o 2 de outubro de 1904 e finado en Vevey (Suíza) o 3 de abril de 1991, foi un escritor e xornalista inglés.

A súa obra explorou a confusión do home moderno e tratou cuestións política ou moralmente ambiguas nun contexto contemporáneo. Foi galardoado coa Orde do Mérito do Reino Unido.

 Graham Greene e A Galiza 
Segundo os seus biógrafos británicos, veu á Galiza e Portugal un total de 15 viaxes desde 1976 ata pouco antes de morrer.

En Viajes con mi cura: Las andanzas de Graham Greene por España y Portugal (Carlos Villar Flor, tamén publicado en inglés) recóllense os itinerarios. O sacerdote galego Leopoldo Durán, profesor da Universidade Complutense de Madrid fixo a súa tese de Filoloxía Inglesa sobre a obra de Greene. Durán e Greene coñecéronse en 1975 no Hotel Ritz de Londres e desde entón foron amigos. Xuntos percorreron Portugal e a Galiza e foi Durán quen lle deu a unción dos enfermos a Greene.

En 2024 Aser Álvarez empezou a preparación dun proxecto sobre o escritor Graham Greene, a súa estadía na Galiza e a súa amizade co cura Leopoldo Durán.

En 2008 unha ruta literaria percorreu os lugares da provincia de Ourense nos que Graham Greene se inspirou para a súa obra Monseñor Quijote, desde unha adega das Regadas (Beade) na que pasou oito veráns ata as rúas de Mouriscados (Avión) e o mosteiro de Oseira, onde durmía.

 Traxectoria 

 Infancia e mocidade 
Greene naceu en Berkhamsted, Hertfordshire, foi o cuarto dos seis fillos que naceron de Charles Henry Greene e Marion Raymond Greene, primos e membros dunha extensa e influente familia á que os propietarios da tenda de licores Greene King e varios pertencían banqueiros e empresarios. O seu irmán menor, Hugh Greene, era director xeral da BBC; e o maior, Raymond Greene, eminente médico e alpinista. Como antepasados ​​literarios, cabe mencionar que a súa nai era curmá do gran escritor escocés Robert Louis Stevenson; Pola súa banda, Charles Greene foi vicedirector da mesma escola de Berkhamsted dirixida polo doutor Thomas Fry, casado co seu curmán.

En 1910 Charles Greene sucedeu ao doutor Fry como director e Graham, que era un estudante de internado, foi intimidado polos outros estudantes por ser o fillo do director. Maltratado e profundamente deprimido, intentou suicidarse varias veces, algunhas delas, como el mesmo comentou, polo procedemento da ruleta rusa. Por iso, en 1921, cando apenas tiña 17 anos, someteuse a psicanálise durante seis meses en Londres para facer fronte á súa melancolía; Foron para el, segundo unha biografía de Joseph Pearce, os mellores seis meses da súa vida. Despois diso volveu á escola pero non ao internado e viviu coa súa familia. Entre os seus compañeiros de escola estaban o xornalista Claud Cockburn e o historiador Peter Quennell. Desde ese momento tivo unha depresión intermitente.

Aos dezanove anos, estivo activo durante unhas semanas (1922) no Partido Comunista de Gran Bretaña, o que finalmente lle valeu restricións para entrar nos Estados Unidos ata que John Kennedy foi elixido presidente.Greene, El otro y su doble, Caralt, 1982, p. 115 Foi ao Balliol College de Oxford, onde pasou bastante desapercibido e licenciouse en Historia; A súa compañeira, a novelista Evelyn Waugh, lembrou entón que "Graham Greene pareceunos fatuos e infantil. Nunca participou nas nosas festas universitarias."Michael Shelden, ‘Greene, (Henry) Graham (1904–1991)’, Oxford Dictionary of National Biography, online edition Oxford University Press, outubro 2008; ​A súa primeira obra, un volume de poesía titulado Babbling April, publicouse en 1925, cando aínda era estudante, pero non foi moi ben recibida pola crítica.

 Primeiros traballos 
Despois de licenciarse traballou como xornalista en Nottingham e despois como editor adxunto en The Times. Mentres estaba en Nottingham, comezou unha correspondencia con Vivien Dayrell-Browning, unha muller católica (por conversión) que lle escribira a Greene para corrixilo sobre unha cuestión doutrinal; Greene sentiuse atraído pola que sería a súa primeira esposa e converteuse ao catolicismo en 1926. Ao ano seguinte a parella casou e tivo dous fillos, Lucy (nacida en 1933) e Francis (nacida en 1936 e falecida en 1987). En 1948, Greene deixou a Vivien por Catherine Walston, aínda que permaneceron casados ​​(a Igrexa Católica non permite o divorcio).

 Novelas e outros traballos 
Greene publicou a súa primeira novela en 1929, titulada The Man Within (Historia dunha covardía), e a súa recepción permitiulle deixar o seu traballo en The Times para dedicarse por completo á literatura. Porén, os dous libros seguintes non tiveron éxito e Greene despois renegou deles; O seu primeiro éxito real foi Stamboul Train, 1932. Como moitos dos seus libros, tivo unha adaptación cinematográfica (Orient Express, 1934, dirixida por Paul Martin).

Greene complementou os seus ingresos como novelista co que gañaba como xornalista independente, traballando como crítico literario e cinematográfico para The Spectator; Tamén coeditou a revista Night and Day, que tivo que pechar en 1937 polas súas críticas á película Wee Willie Winkie, xa que se presentou unha demanda contra o xornal por difamación e o xornal perdeu. Na película Shirley Temple actuou aos nove anos e Greene aludiu a que Temple mostraba "unha certa coquetería coa que pretendía atraer a xente de mediana idade". Hoxe considérase a primeira crítica á sexualización dos nenos na industria do entretemento.

Daquela comezou a traballar discretamente na intelixencia, no MI6, e viaxou polo mundo, sobre todo por América Latina e África. Nun principio as súas obras dividíronse en dous xéneros: novelas baseadas no misterio e a intriga (thrillers), como o Brighton Amusement Park, que el mesmo denominou "entretemento" (aínda que as súas tramas tamén tiñan un lado existencial), e as novelas de carácter máis de natureza literaria e transcendente, como O poder e a gloria, na que baseou a súa reputación.

A medida que avanzaba a súa carreira, tanto Greene como os seus lectores descubriron que as novelas de "entretemento" alcanzaban un nivel literario tan alto como as literarias. De feito, os últimos, como Os comediantes, O noso home na Habana, Viaxes coa miña tía e O factor humano, combinaban estes tipos literarios, ademais dunha notable comprensión interior dos seus personaxes.

Por outra banda, Greene escribiu moitas novelas curtas e obras de teatro que tamén tiveron unha boa acollida en xeral, aínda que sempre se considerou un contacontos; Non desdeñaba a literatura infantil e tamén escribiu catro obras para nenos.

A longa e galardoada carreira de Greene deu aos seus seguidores a esperanza de que lle concedesen o Premio Nobel de Literatura, pero aínda que aparentemente foi considerado seriamente en 1974, nunca o recibiu; Quizais a súa gran popularidade puido funcionar en contra dos máis académicos, e os temas relixiosos das súas novelas puideron afastar a algúns membros do xurado.

 Viaxes e espionaxe 
Ao longo da súa vida, Greene viaxou lonxe de Inglaterra ata o que el chamaba os lugares salvaxes e remotos do mundo. As viaxes levaron a que fose recrutado no MI6 pola súa irmá, Elisabeth, que traballaba para a axencia. En consecuencia, foi enviado a Serra Leoa durante a Segunda Guerra Mundial. Kim Philby, que máis tarde sería exposto como axente soviético, foi o supervisor e amigo de Greene no MI6. Despois, Greene escribiu unha introdución ao libro de 1968 de Philby, My Silent War.

Como novelista, Greene teceu os personaxes que coñeceu e os lugares nos que viviu na escritura das súas novelas. Greene deixou Europa por primeira vez aos trinta anos, en 1935, nunha viaxe a Liberia que máis tarde lle permitiu escribir un famoso libro de viaxes, Journey Without Maps. A súa viaxe a México en 1938 para ver os efectos da campaña de secularización forzada anti-católica do goberno foi pagada por Longman Publishing, grazas á súa amizade con Tom Burns, e desta experiencia xurdiu a detallada crónica de viaxes Lawless Roads (1938) na que retrata un México convulso polos acontecementos relacionados coa expropiación do petróleo. Con este e outros acontecementos revolucionarios comezaron a tomar forma os preparativos para a súa próxima novela. Posteriormente viaxou ao estado de Tabasco, que daquela, só tres anos antes, estivera baixo a influencia política de Tomás Garrido Canabal, de tendencia socialista. Chegou a Frontera despois de corenta e unha horas de viaxe dende o porto de Veracruz, atopándose nun estado pantanoso, húmido e quente, onde igrexas e sacerdotes foran minguados polo goberno e morría xente de malaria. Desa viaxe saíron dous libros, o xa mencionado Os camiños sen lei (publicado como Outro México nos Estados Unidos) e a novela O poder e a gloria. En 1953, o Santo Oficio informou a Greene de que The Power and the Glory danaba a reputación do sacerdocio; pero máis tarde, nunha audiencia privada con Greene, o papa Paulo VI díxolle que, aínda que partes das súas novelas ofenderían a algúns católicos, debería ignorar as críticas.

Greene viaxou por primeira vez a Haití en 1954, onde fixo The Comedians (1966),Bernard Diederich (2012). Seeds of Fiction: Graham Greene's Adventures in Haiti and Central America 1954–1983. Peter Owen. que estivo baixo o goberno do ditador François Duvalier, coñecido como "Papa Doc", que adoitaba aloxarse ​​no hotel  hotel Oloffson en Port- au-Prince.​ E, a finais da década de 1950, como inspiración para a súa novela An Exhausted Case (1960), Greene pasou un tempo viaxando por África visitando varias colonias de leprosos na conca do Congo que entón era o Camerún británico.Greene, Graham (1961). A Burnt-Out Case. New York (Amer. ed.): The Viking Press. Durante esta viaxe, a finais de febreiro e principios de marzo de 1959, reuniuse varias veces con Andrée de Jongh, unha loitadora da resistencia belga responsable de establecer unha vía de escape para os aviadores abatidos desde Bélxica ata os Pireneos.

En 1957, poucos meses despois de que Fidel Castro iniciase o seu asalto revolucionario contra o réxime de Batista en Cuba, Greene tivo un pequeno papel na axuda dos revolucionarios, como correo secreto que transportaba roupa de abrigo para os rebeldes de Castro que se escondían nos outeiros durante o inverno cubano.Miller, Tom (14 April 1991). "Sex, Spies and Literature; Graham Greene's Cuba: Helping Fidel Was the Heart of the Matter". Washington Post. Washington, DC. Dicíase que Greene estaba fascinado polos líderes fortes, o que puido explicar o seu interese por Castro, a quen coñecería máis tarde. Despois dunha visita, Castro deulle a Greene un cadro que fixera, que colgaba no salón da casa francesa onde o autor pasou os últimos anos da súa vida. Despois Greene expresou dúbidas sobre a Cuba de Castro, dicindo a un entrevistador francés en 1983: "Admiroo pola súa valentía e a súa eficacia, pero cuestiono o seu autoritarismo"; e engadiu: "Todas as revolucións exitosas, por idealistas que sexan, probablemente se traizoen ao longo do tempo".

 Os seus últimos anos 
Greene trasladouse a Antibes en 1966 para estar preto de Yvonne Cloetta, a quen coñecera anos antes, e coa que mantivo unha relación ata a súa morte. En 1981 foi galardoado co Premio Xerusalén, concedido a escritores preocupados pola "liberdade dos individuos na sociedade". Un dos seus últimos traballos, J'Accuse — The Dark Side of Nice (1982), trata dun asunto legal no que el e a súa familia se involucraron preto de Niza. No libro afirmou que o crime organizado estaba a florecer en Niza e que o goberno protexía tanto a corrupción policial como a legal. Isto levou a un proceso por difamación que perdeu. Foi reivindicado tras a súa morte, en 1994 cando o exalcalde de Niza, Jacques Médecin foi condenado por varios delitos de corrupción e outros asociados, acabando no cárcere.

 Legado 
Greene gañou eloxios da crítica e populares. Estaba en contra de que se lle chamase "escritor político" ou "novelista católico". En 1981 sinaloulle á filla dun amigo íntimo: "Non sei por que me etiquetan como escritor católico: son simplemente un católico que tamén é escritor".G.Greene, El otro y su doble, Caralt, 1982, p. 201 e 108​

Porén, na maioría das súas novelas e nunha gran parte das súas primeiras obras máis relevantes (por exemplo, Brighton Rock, The Heart of the Matter e The Power and the Glory) conteñen explicitamente preocupacións e intereses católicos dalgúns dos seus personaxes, ás veces portavoces dos intereses do autor. Así que, aínda que rexeita esa denominación, seguindo a Newman -“non pode haber literatura cristiá”- dende 1937 non parece inexacto dicir que utilizou personaxes católicos;Greene, Vías de escape, Argos-Vergara, 1981, pp. 77-79​ e do mesmo xeito estivo preto das preocupacións políticas máis progresistas dende a Segunda Guerra Mundial, sen entrar cegamente na defensa dos seus promotores. No seu caso, "A persecución que o socialismo levou a cabo contra a relixión en México, por unha banda, e o ataque do xeneral Franco contra a República española, por outra, vincularon indisolublemente a relixión coa vida contemporánea".Greene, Vías de escape, 1981, p. 79miniatura|Tumba de Graham GreeneCo que irónicamente se recoñece como un “axente dobre”. Efectivamente, moitas das súas novelas transcorren en momentos de gran efervescencia ou crise política, xa sexa en Vietnam, Cuba ou certos países africanos, incluíndo tamén a guerra civil española en O axente confidencial.

Na entrevista de Yvonne Cloetta, publicada por Marie-Françoise Allain, aínda que manifesta a súa simpatía polo comunismo, admite o seu fracaso e o seu afastamento da realidade das ideas teóricas proclamadas polos seus seguidores.Coletta, Yvonne; Allain, Marie-Françoise, Circe, 2006

Durante o último ano da súa vida, Graham Greene viviu en Vevey, unha cidade á beira do lago Xenebra en Suíza. Deixara de ir a misa e confesarse nalgún momento dos anos 50, pero nos últimos anos da súa vida Greene, ao parecer, recibiu os sacramentos administrados polo sacerdote galego co que fixo amizade, o padre Leopoldo Durán. Cando morreu, con oitenta e seis anos, en 1991, foi enterrado nun cemiterio preto de Corsier-sur-Vevey.

En outubro de 2004, Norman Sherry, o seu biógrafo oficial, publicou o terceiro e último volume de The Life of Graham Greene. O traballo de Sherry revela que Greene continuou enviando informes aos servizos de espionaxe británicos ata o final dos seus días, o que levou a algúns estudosos a facerse a pregunta: era Greene un novelista que tamén era espiaba, ou a súa carreira literaria foi a pantalla perfecta?
 Obra 

 Novelas 

 The Man Within (1929)
 The Name of Action (1930)
 Rumour at Nightfall (1931)
 Stamboul Train (1932), tamén apareceu co título Orient Express
 It's a Battlefield (1934)
 England Made Me (1935), tamén apareceu co título The Shipwrecked
 A Gun for Sale (1936), tamén apareceu co título This Gun for Hire
 Brighton Rock (1938)
 The Confidential Agent (1939)
 The Power and the Glory (1940), tamén apareceu co título The Labyrinthine Ways 
 The Ministry of Fear (1943)
 The Heart of the Matter (1948) - James Tait Black Memorial Prize
 The Third Man (1949), novela curta que serviu de base para o guión homónimo, escrito por Graham Greene o ano anterior, para O tercerio home, filme de Carol Reed
 The End of the Affair (1951), adaptada ao cinema
 The Quiet American (1955)
 Loser Takes All (1955)
 Our Man in Havana (1958).
 A Burnt-Out Case (1960)
 The Comedians (1965)
 Travels with My Aunt (1969)
 The Honorary Consul (1973)
 The Human Factor (1978). Traducida ao galego.
 Doctor Fischer of Geneva or The Bomb Party (1980)
 Monsignor Quixote (1982)
 The Tenth Man (1985)
 The Captain and the Enemy (1988)

 Coleccións de novas 

 The Bear Fell Free (1935)
 The Basement Room (1935), reeditada e aumentada co título Nineteen Stories (1947), despois Twenty-One Stories (1954)
 A Visit to Morin (1960)
 A Sense of Reality (1963)
 May We Borrow Your Husband ? (1967)
 The Last Word and Other Stories (1990)
 No Man's Land (2005), póstuma

 Autobiografía 

 A Sort of Life (1971), os seus anos de mocidade
 Ways of Escape (1980), que retoma onde deixa A Sort of Life e repasa as súas experiencias máis significativas no estranxeiro, as súas viaxes, pero tamén o seu paso polos servizos secretos británicos en África ou o seu breve compromiso en Hollywood.
 Getting to Know the General: The Story of an Involvement (1984), que é a historia dos cinco anos de lembranzas anteriores á morte do seu amigo o xeneral Omar Torrijos, á fronte de Panamá desde 1968 ata a súa morte en 1981.

 A World of My Own: A Dream Diary (1992)

 Libros de viaxes 

 Journey Without Maps (1936)
 The Lawless Roads (1939), publicada tamén co título Another Mexico
 In Search of a Character: Two African Journals (1961)
 A Weed Among the Flowers (1990)

 Teatro 

 The Great Jowett (1939), para a radio
 The Living Room (1953)
 The Potting Shed (1957)
 The Complaisant Lover (1959)
 Carving a Statue (1964)
 The Return of A.J.Raffles (1975)
 Yes and No (1980)
 For Whom the Bell Chimes (1980)

 Infantil 

 The Little Train (1946)
 The Little Fire Engine (1950)
 The Little Horse Bus (1952)
 The Little Steamroller (1955)

 Outras publicacións 

 British Dramatists (1942)
 Why Do I Write? An Exchange of Views between Elizabeth Bowen, Graham Greene and V.S. Pritchett (1948)
 The Lost Childhood and Other Essays (1951)
 The Spy's Bedside Book (1957)
 Collected Essays (1969)
 Lord Rochester's Monkey: Being the Life of John Wilmot, Second Earl of Rochester (1974)
 An Impossible Woman: The Memories of Dottoressa Moor of Capri (1975)
 The Pleasure-Dome: The Collected Film Criticism (1980)
 J'accuse: the Dark Side of Nice (1982)
 Why the Epigraph? (1989)
 Reflections (1991)
 Ma vie avec Graham Greene
 Articles of Faith: The Collected - Journalism of Graham Greene (2006), póstuma
 Graham Greene: A Life Letters (2007), póstuma

 Filmografía 

 Guións escritos por Graham Greene 

 1937: The Green Cockatoo, película británica dirixida por William Cameron Menzies.
 1940: Twenty-one Days, película británica dirixida por Basil Dean, adaptación da obra The First and the Last de John Galsworthy
 1947: The Gang of Killers (Brighton Rock), película británica dirixida por John Boulting, adaptación por Graham Greene da súa novela negra Brighton Rock (Brighton Rock)
 1948: The Fallen Idol, película británica dirixida por Carol Reed, adaptación por Graham Greene do seu conto homónimo.
 1949: The Third Man, película británica dirixida por Carol Reed, guión orixinal posteriormente publicado por Greene como novela curta.
 1956: Loser Takes All, película británica dirixida por Ken Annakin, guión orixinal posteriormente publicado por Greene como novela.
 1957: Saint Joan, película estadounidense, dirixida por Otto Preminger, adaptación por Greene da obra Saint Joan de George Bernard Shaw.
 1959: Our Man in Havana, película estadounidense-británica dirixida por Carol Reed, adaptación por Greene da súa novela homónima
 1967: The Comedians, película franco-estadounidense dirixida por Peter Glenville, adaptación por Greene da súa novela homónima.

 Adaptacións de obras de Graham Greene 
Escolma

 1934: Orient Express, película estadounidense dirixida por Paul Martin, adaptación da novela homónima de Graham Greene
 1942: This Gun for Hire, película estadounidense dirixida por Frank Tuttle, adaptación por W. R. Burnett da novela homónima
 1944: Spies on the Thames película estadounidense dirixida por Fritz Lang, adaptación por Seton I. Miller da novela homónima
 1945: Agent secret (Confidential Agent), película estadounidense dirixida por Herman Shumlin, adaptación por Robert Buckner da novela homónima.
 1947: God is Dead (The Fugitive), película mexicano-estadounidense dirixida por John Ford, adaptación por Dudley Nichols da novela The Power and the Glory
 1947: The Man Within, película británica dirixida por Bernard Knowles, adaptación por Muriel e Sydney Box da novela The Man Within.
 1953: The Heart of Matter, película británica dirixida por George More O'Ferrall, adaptación por Lesley Storm da novela homónima
 1955: The End of the Affair , película británica dirixida por Edward Dmytryk, adaptación por Lenore J. Coffee da novela The End of the Affair
 1958: The Quiet American , película estadounidense dirixida por Joseph L. Mankiewicz, adaptación por Mankiewicz da novela homónima
 1972: Travels with My Aunt, película estadounidense dirixida por George Cukor, adaptación de Jay Presson Allen e Hugh Wheeler da novela homónima.
 1973: England Made Me, película británica adaptada e dirixida por Peter Duffell
 1979: The Human Factor, película estadounidense-británica dirixida por Otto Preminger, adaptación por Tom Stoppard da novela homónima
 1983: The Honorary Consul, película británica dirixida por John Mackenzie, adaptación de Christopher Hampton da novela homónima
 1999: The End of the Affair, película estadounidense-británica dirixida por Neil Jordan, adaptación por Jordan da novela homónima
 2002: The Quiet American, película estadounidense dirixida por Phillip Noyce, adaptación por Christopher Hampton e Robert Schenkkan (en) da novela homónima.
 2011: Brighton Rock, película británica dirixida por Rowan Joffé, adaptación por Joffé da novela Brighton Rock (Brighton Rock)

 Premios 

 1941: Premio Hawthornden por La Puissance et la Gloire
 1948: Premio James Tait Black por Le Fond du problème
 1968: Premio Shakespeare
 1976: Grand Master Award
 1980: Premio John-Dos-Passos
 1981: Premio Xerusalem

 Honras 

 Fellow da Royal Society of Literature

 Condecoracións 

 Membro da Ordre des compagnons d'honneur
 Comendador da Orde des Arts et des Lettres.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 




Categoría:Escritores en lingua inglesa
Categoría:Escritores de Inglaterra
Categoría:Nados en 1904
Categoría:Finados en 1991
Categoría:Nados en Hertfordshire
Categoría:Finados por leucemia
Categoría:Novelistas do Reino Unido