Códice Calixtino

Este artigo trata sobre o códice miniado coñecido en latín como Liber Sancti Jacobi ou Codex Calixtinus, para o libro de poemas de Luz Pozo Garza véxase Códice Calixtino.
miniatura|Pendón de Santiago no Liber Sancti Iacobi.
O códice miniado, coñecido en latín como Liber Sancti Jacobi ou Codex Calixtinus e en galego como Libro de Santiago ou, máis comunmente, como Códice Calixtino, é un conxunto de textos reunidos en Santiago de Compostela nos anos finais do arcebispado de Diego Xelmírez e que se presentaba como da autoría do papa Calisto II. É o libro referencial do mundo xacobeo e o máis antigo centrado exclusivamente nesta temática.

O exemplar máis antigo, datado entre 1150 e 1160, consérvase na catedral de Santiago de Compostela e é unha copia dun exemplar modelo. A copia que realizou o monxe Arnaldo de Monte en 1173 coñécese como manuscrito de Ripoll e consérvase no presente en Barcelona.

Parte do manuscrito traduciuse ao galego no primeiro terzo do século XV, coñecido como Miragres de Santiago, recolle partes da Historia Karoli e da Guía do Peregrino. En 2010 publicouse a primeira tradución íntegra ó galego, da man de Xosé López Díaz, editada por Xosé Fernández Puga, director dA Nosa Terra e ilustrada por Francisco Leiro, se ben xa se realizaran outras traducións parciais do libro anteriormente, como a editada pola editorial Xerais co gallo do Xacobeo do ano 1993 e que consistía nunha tradución ao galego do Libro V e se ocupaba da parte referida á peregrinación e da cal se lanzaron dúas edicións, mais foi descatalogada no 2008 pola editorial.Un libro con máis éxito na historia que nas librerías  en La Voz de Galicia

O Códice Calixtino imprimiuse por vez primeira en 1882, nunha edición feita por Fidel Pita. Após o alzamento militar de 1936, as láminas das súas miniaturas foron salvadas da destrución polo eclesiástico Xesús Carro quen, empregando a súa sotana como salvoconduto, conseguiu trasladadas desde a imprenta do Seminario de Estudos Galegos a un lugar seguro. O códice foi restaurado en 1966 e volvéuselle engadir o Libro IV que estaba fóra do manuscrito dende 1609.

O exemplar máis vello foi roubado da catedral de Santiago de Compostela en xullo de 2011. O martes, día 5 de xullo foi cando os responsables do libro se decataron da súa falta. Foi recuperado un ano despois en bo estado de conservación.

 Autoría 
O Codex Calixtinus''' recibe o seu nome da presunta autoría do papa Calisto II, finado en 1124, e que foi o maior benfeitor pontificio do santuario compostelán. Con todo descoñécese ata que punto estivo implicado na creación destes cultos, aínda que se considera moi improbable que compilara todos os textos e compuxera a súa música. mais no presente pénsase que foi realizado polo francés Aimerico Picaud, se ben coñécese que na súa elaboración interviñeron polo menos catro copistas (dous deles moi similares), o seu principal autor é coñecido como Scriptor I.

A crenza de que foi o propio papa Calisto II o autor do Códice vén da chamada Carta do papa Calisto II, que constitúe o comezo do códice e que ocupa os seus dous primeiros folios, mais pénsase que esta carta foi incluída polos copistas ao principio do manuscrito para dar máis importancia ao seu traballo, quedando a intervención directa do papa (finado en 1124) practicamente descartada.

O autor da obra quixo poñela baixo un triplo padroádego, procurando que os tres patróns quedasen dalgún xeito vinculados ao manuscrito, que é unha copia moi coidada, que se fixo para ser depositado na catedral de Santiago de Compostela. Os tres padróns que se mencionan son: o papa Calisto II, que sinala varias pezas como da súa autoría; o arcebispo compostelán Diego Xelmírez, probable promotor desta e moitas outras obras compostelás; e o patriarca Guillerme de Xerusalén. Engádese finalmente o recoñecemento de Cluny, o gran mosteiro borgoñón, que se presenta como un dos grandes centros de difusión do manuscrito de Santiago, ao que se rende homenaxe polo que lle deben as peregrinacións a Santiago, e consecuentemente o esplendor da propia catedral de Compostela e o culto que nela se celebra.

 Características 
250px|miniatura|esquerda|Imaxe do folio 162v do Códice Calixtino.
O códice consiste nun conxunto de textos anteriores de carácter litúrxico, histórico e haxiográfico que pretendía servir como promoción da sé apostólica de Santiago de Compostela, ideado polo arcebispo Xelmírez ou polo seu círculo próximo. Redactado entre 1130 e 1160, o Códice Calixtino está escrito en fina vitela, copiado con gran coidado e adornado con fermosas iniciais e miniaturas. Está dividido en cinco libros e componse de 225 folios a dobre cara, caracterízase pola corrección do latín empregado e cun alto valor literario. Ten unhas dimensións de 295 x 214 milímetros. Cada folio contén, en xeral, unha única columna de 34 liñas. O libro contén unha compilación de oficios, sermóns ou cantos, en honor ao Apóstolo Santiago, patrón daquela catedral, conta ademais cun importante catálogo de obras musicais de monodia e polifonía a dúas e tres voces (sendo Congaudeant Catholici a única obra a tres voces do códice, e a primeira composición a tres voces da historia da música).

 Historia 
O Códice Calixtino é a máis antiga e a máis completa das copias feitas dun exemplar modelo e está datado de entre 1150 e 1160. O libro escribiuse por iniciativa do arcebispo Xelmírez ou do seu círculo próximo para promover a peregrinación a Compostela, onde presumibelmente repousaban os restos do Apóstolo Santiago.

Algúns investigadores consideraron que era a versión orixinal do Liber Sancti Iacobi, a partir da cal se copiaron posteriormente, de forma máis ou menos parcial, o resto dos manuscritos. Con todo, hoxe en día pénsase que existiu un manuscrito, hoxe perdido, anterior ao Calixtino ou polo menos, existían manuscritos dos libros que o compoñen, xa que a análise do códice mostra que foi copiado sabendo de antemán a extensión exacta de cada unha das súas partes. Crese que o Calixtino foi copiado en Santiago de Compostela, entre 1160 e 1170, poucos anos despois de rematada a compilación do Liber.

O Dr. López Calo sostén que os materiais que constitúen o Calixtino son anteriores á escritura do códice, aínda que inmediatamente anteriores:  López Calo engade tamén: 

A compilación levouse a cabo antes de 1147, no intre no que Guillerme renunciou ao seu patriarcado de Xerusalén, que o Calixtino considera aínda vixente. O Jacobus (nome que se lle deu aos dous primeiros libros -liturxia e milagres-, que nun principio constituían unha peza independente) debeu rematarse antes do 1140, momento no que desapareceu da historia o arcebispo Xelmirez. Logo destes anos procedeuse a elaborar o resto do Calixtino, pegándolle novas pezas ao Jacobus e recompoñendo e retocando algunhas das anteriores. Foi rematado en tódalas súas partes arredor do 1160. É moi probable que tódolos poemas relixiosos foran feitos arredor do 1130 e o 1140, ou moi preto deses anos.

O manuscrito orixinal constaba de 27 cadernos: o primeiro era un quinión, e o resto eran cuaterniones. Xa en época antiga se produciron trocos nalgúns cadernos que alteraron a estrutura do códice. Posteriormente, contra o século XV, perdeuse o folio 220, que orixinariamente iría en branco e pertencería ao último caderno. Tamén debeu perderse un folio, tamén en branco, que precedería ao actual folio 1. De ser isto certo, o manuscrito levaba, como era habitual, o primeiro e o último folio en branco servindo como gardas.

Máis tarde, quizais durante a encadernación realizada a finais do século XII, engadiuse á estrutura primitiva do códice un segundo apéndice: o Apéndice II, no que atopamos unha Bula de Inocencio II (cuxa autoridade é discutida), que podería datarse como moito de 1143. Ademais, o mesmo apéndice contén o milagre de Vézélay, datado en 1139. O que tanto a bula como este milagre (que se atopa fóra do Libro dos Milagres) figuren nun complemento posterior, significaría que cara a 1140 a compilación estaría xa pechada.

O libro IV foi separado do manuscrito en 1609, o que levou consigo o maltrato dos cadernos 20, 21 e 24. Ambos os volumes foron encadernados por separado por Alonso Rodríguez León. Finalmente, o libro IV foi agregado de novo durante a restauración de 1966, o que esixiu varios arranxos do manuscrito. Na mesma restauración recortáronse as follas que eran máis grandes e sobresaían do resto.

As anotacións marxinais que os canónicos de Compostela deixaron no manuscrito, demostran que o códice foi empregado e lido ininterrompidamente, polo menos, ata mediados do século XVI. Porén, parece que a principios do século XVII, o manuscrito deixou de interesar, caendo no esquecemento durante moitos anos.

Na segunda metade do século XIX, o manuscrito foi redescuberto polo canónico arquiveiro da catedral compostelá, Antonio López Ferreiro. Porén, foi dado a coñecer publicamente polo xesuíta Fidel Fita e Aureliano Fernández Guerra. En 1879, trasladáronse a Santiago nunha viaxe de estudo e peregrinación. Ao ano seguinte, en 1880, publicaron un libro acerca da súa viaxe a Santiago (Lembranzas dunha viaxe a Santiago de Galicia), dedicándolle os capítulos X e posteriores á descrición e estudo do Códice Calixtino. O libro incluía unha fotografía do himno Dum Paterfamilias e unha transcrición do seu texto, así como varios versos do himno Ad honorem Regis summi.

 Furto e recuperación 
250px|miniatura|Primeira páxina do Libro IV do Códice Calixtino Historia Turpini.
O 5 de xullo de 2011, catro membros do persoal do arquivo da catedral de Santiago de Compostela botaron en falla a obra e denunciaron a súa desaparición ás autoridades, que comezaron a súa busca esa mesma noite e ao día seguinte, formalizando a denuncia o deán José María Díaz á tarde do día seguinte da súa desaparición. O códice foi subtraído da cámara blindada onde se atopaba xunto coas obras de máis valor do arquivo como os Tombos da catedral ou o Breviario de Miranda do século XV. As investigacións revelaron que o furto se producira na semana anterior, despois do xoves ou o venres, cando foi visto por última vez. A hipótese que cobra máis forza é a de que o furto foi realizado por unha banda organizada que actuou por encargo dun coleccionista multimillonario, se ben as autoridades policiais manexan outras moitas, tamén hai sospeitas de que os ladróns puideran ter permanecido agochados na catedral tralo peche da mesma, sabendo que as medidas de vixilancia se relaxaban moito logo do seu peche "Sospechan que los ladrones del Códice "durmieron" en la Catedral" , artigo en El Correo Gallego, 9 de xullo de 2011 . o certo é que todo indica a que os ladróns actuaron sen dificultade, ao non haber ningún dano nas dependencias nas que se encontraba e coñecían o valor da obra, xa que non se levaron ningún outro documento importante dos que se encontraban xunto ao códice.A policía cre que o Códice foi roubado por encargo  en La Voz de GaliciaOs expertos cren que nunha poxa o códice podería acadar os 10 millóns en La Voz de GaliciaQuen o levou sabía de que se trataba  en La Voz de GaliciaLamentos por la desaparición de una pieza clave para Galicia en La Voz de GaliciaAlgo fallou  en La Voz de GaliciaEspecialistas de la Policía buscan pistas sobre el Códice en La Opinión de A CoruñaFalta de obstáculos en la entrada y salas sin vigilantes en el Museo  en El Correo Gallego

A pesar de que o sistema de seguridade que mantivera a bo resgardo o libro durante 800 anos era moi rigoroso, a chave da caixa forte non estaba tan ben custodiada"Descubríronse historias que fan este caso un pouco ridículo" en La Opinión de A Coruña, sendo atopadas as chaves na pechadura da caixa forte que custodiaba o códice, considerado a maior xoia do templo compostelán, de feito, o secretario xeral do Sindicato Unificado de Policía declarou que o furto podía ocorrer "en calquera momento"O líder sindical dos axentes di que o suceso "podía ocorrer en calquera momento"  en La Voz de Galicia e que o plan director da catedral alertara da falta de seguridade e sinalara os puntos máis vulnerables da catedral,O plan director estableceu os puntos máis vulnerables da catedral  en La Voz de Galicia que se melloraran coa dotación de cámaras de vixilancia, ao pesar diso a sala na que se encontraba o Códice carecía de cámaras de seguridadeA sala onde estaba o códice non ten cámaras de vixilancia  en La Voz de GaliciaRobo del siglo: desaparece el Códice Calixtino de la Catedral de Santiago  en El Correo Gallego'Robo del siglo'  en El Correo GallegoNova do roubo  en ABC Segundo declarou o deán e arquiveiro maior da catedral, José María Díaz, había controis en tódolos ángulos do claustro, polo que calquera que entrara debería ter sido fotografado. Con estas circunstancias, as imaxes das cámaras pasaron a ser visualizadas polos axentes da Policía Científica da Coruña e Santiago de Compostela e tres axentes da Brigada Central de Patrimonio Histórico de Madrid.Doce especialistas da Policía buscan pistas en Santiago sobre o Códice Calixtino en La Voz de GaliciaUnha seguridade en cuestión  en La Voz de GaliciaLa policía visiona cientos de grabaciones en busca del Códice Calixtino en El PaísUn equipo de 12 especialistas de la Policía Nacional investigan la desaparición del Códice en El MundoA policía busca pistas vendo máis de 400 horas de imaxes gravadas en La Voz de GaliciaEl Arzobispado de Santiago reconoce que no tiene ninguna pista sobre el Códice Calixtino en El MundoAnalizan rastros hallados en la estancia en la que se encontraba el Códice Calixtino  en El Correo Gallego

O furto do Códice Calixtino salpicou tamén á política galega ao criticar a oposición (formada polo PSdeG e BNG) á Xunta de Galicia por non protexer o patrimonio galego e esixirlle que asumira as súas responsabilidades no suceso ademais de pedir a comparecencia do Conselleiro de Cultura Roberto Varela. Pola súa banda, o PPdeG eludiu calquera responsabilidade ao manter que esta responsabilidade era da Igrexa.El robo del Códice Calixtino salpica a la política gallega en El Mundo

O 3 de xullo de 2012 foi detido un electricista que traballara durante vinte e cinco anos na catedral,"Detienen a un extrabajador de la catedral por el robo del Códice", en La Voz de Galicia, 4 de xullo de 2012 chamado Manuel Fernández Castiñeiras. A policía xa levaba tempo sospeitando del pola súa mala relación co deán, José María Díaz, a quen lle reclamaba 40.000 euros por despedimento improcedente. Na mañá do 4 de xullo de 2012, a policía recuperou o Códice, en perfecto estado de conservación, agochado nun garaxe do Milladoiro (Ames). Xunto ó Códice recuperáronse outros libros antigos, entre eles un valioso Libro de Horas,"El detenido por el robo del Códice Calixtino tenía otros libros medievales desaparecidos en casa", en La voz de Galicia, 4 de xullo de 2012. e obxectos de prata procedentes da catedral. Ademais, en rexistros a diferentes propiedades do sospeitoso tamén se atoparon un total 1 200 000 euros."O Códice Calixtino, unha xoia agochada nun garaxe", artigo en Praza pública, 4 de xullo de 2012."El Códice Calixtino aparece en el garaje del detenido, en Milladoiro, envuelto en una bolsa de plástico", en La Voz de Galicia, 4 de xullo de 2012 Ese mesmo día foron detidas tres persoas máis como supostos cómplices do roubo, pero unha delas sería finalmente posta en liberdade. A última hora do día 5 de xullo, o principal sospeitoso confesou ser o autor da subtracción do Códice Calixtino ante a policía: "Si, fun eu quen roubou o libro. Leveino o 4 de xullo do ano pasado, sobre as 12 da mañá"."El Códice estuvo en el maletero del electricista una semana entera", en El Mundo, 8 de xullo de 2012. Ó día seguinte, o xuíz José Antonio Vázquez Taín decretou o ingreso en prisión sen fianza dos tres detidos: o electricista, a súa muller e mais o fillo."La policía investiga si el electricista del Códice robó en pisos", en El País, 6 de xullo de 2012.

 Estrutura 
 Carta do papa Calisto II 
miniatura|Prólogo.
Constitúe o comezo do Códice e ocupa os dous primeiros folios. O autor afirma ser o papa Calisto II (de onde viría o nome do Códice) e relata como recolleu varios testemuños de milagres realizados polo apóstolo Santiago "percorrendo as crueis terras e provincias durante 14 anos", así como explicar como o manuscrito sobreviviu a tódolos perigos posibles, dende lumes a inundacións. Esta carta está dirixida á "moi santa asemblea da basílica de Cluny" e "Diego Xelmírez, arcebispo de Compostela".

Pénsase que os copistas incluíron esta carta ao comezo do manuscrito para darlle máis importancia ao seu traballo, ficando a intervención do directa do papa (finado en 1124) completamente descartada.

Contido:
+ FolioContido 1  Prólogo 1-2v  Carta do papa Calisto

 Libro I 
O primeiro libro, Anthologia liturgica, comprende ata o folio 139, é o libro máis longo do códice ocupando case a metade de todo o Códice, de carácter litúrxico. Consiste nunha antoloxía de homilías, cantos litúrxicos, cantos de peregrinos e de sermóns en honra do apóstolo Santiago que se celebraban na catedral de Santiago. O sermón Veneranda dies, a cerna do libro, amosa o sentido e a valoración da peregrinación a Santiago. Este libro contén tamén dous relatos sobre o martirio do apóstolo. Contén os seguintes elementos:

 17 sermóns para as festas de Santiago.
 2 relatos do martirio do apóstolo Santiago.
 2 oficios: o da véspera da festa de Santiago (24 de xullo) e o das festas de Santiago (25 de xullo e 30 de decembro).
 2 misas para os mesmos días: Misa da Vixilia de Santiago (24 de xullo) e Misa da festividade de Santiago (25 de xullo).
 Instrucións para as misas de cada un dos días da oitava das festas de xullo
 Unha misa para a festa dos Milagres (3 de outubro)
 Unha misa para a festa da Translación (30 de decembro) e pezas extra para a oitava desta.

O manuscrito constitúe por riba de todo un manuscrito musical, xa que tanto os oficios como as misas levan notación musical. A maior parte das pezas son melodías gregorianas. Pero tamén hai unha vintena de pezas polifónicas, as primeiras en ser notadas e contén a primeira notación dunha peza a tres voces: Congaudeant catholici, que aparece asinada por Magister Albertus Parisiensis. Entre as composicións musicais atopamos:

 2 Benedicamus Domino
 4 conductus
 Unha Misa farcida atribuída a Fulbert de Chartres para o seu uso en calquera das festividades de Santiago (25 de xullo e 30 de decembro). Está enriquecida con tropos e contería elementos de escenificación para unha representación teatral da mesma.

A maior parte dos autores son franceses e de épocas anteriores: Venance Fortunat, bispo de Poiters no século VI, Fulbert de Chartres do século XI.

A existencia de dúas festividades diferentes adicadas ao Apóstolo Santiago, o 25 de xullo e o 30 de decembro, explícase pola instauración do rito romano en substitución do rito hispánico a finais do século XI. Dende a súa fundación no século IX, a Igrexa de Santiago adoptou a práctica litúrxica vixente nese momento na igrexa hispánica. No calendario litúrxico propio da igrexa astur-leonesa celebrábase unha única festa adicada a Santiago o Maior o 30 de decembro, día para o que se chegara a desenvolver unha liturxia específica. Porén, no calendario romano, a festa de Santiago celebrábase o 25 de xullo. Coa implantación do novo rito, a igrexa compostelá aceptou a implantación do calendario romano coa festa de Santiago o 25 de xullo, sempre e cando se conservase tamén a festa do 30 de decembro. Deste xeito, o 25 de xullo ficou para a celebración da paixón de Santiago, como no resto de Occidente, e o 30 de decembro para a celebración da vocación e a traslación do corpo do apóstolo a Compostela.

Entrambas as festas, implantouse con posterioridade a festa dos milagres de Santiago, o 3 de outubro. A festa é atribuída á iniciativa de Santo Anselmo e sería trasladada posteriormente ao 5 de outubro.

Cómpre sinalar que o Oficio de matinas para as festas de Santiago do 25 de xullo e 30 de decembro é monástico e non canónico, isto é, consta de 12 (13) antífonas e 12 responsorios no canto de 9 antífonas e 9 responsorios, polo que talvez foi preparado para a antiga comunidade monástica compostelá no canto de para a catedral.La música medieval en España. Maricarmen Gómez muntané. Edition Reichenbergger, Kassel. 2001. Páx. 113

Contido:
+ FolioCapítuloContido 2v-3v  Índice Índice dos 31 capítulosSermóns e paixóns 4-6v  Capítulo I Sermón de Beda o venerable, presbítero, para a vixilia (24 de xullo): Quoniam beati Jacobi vigilias. 6v-18  Capítulo II Exposición do papa Calisto para a vixilia (24 de xullo): Vigiliae noctis sacratissimae. 18  Capítulo III 12 Bendicións do papa Calisto ás leccións de Santiago: Adsit nobis gratia Dei. 18-19v  Capítulo IV Prólogo de Calisto e paixón menor de Santiago (25 de xullo): Gaio quatuor annis. 19v-24v  Capítulo V Sermón do papa Calisto na paixón de Santiago (25 de xullo): Celebritatis sacratissime. 24v-31  Capítulo VI Segundo sermón do mesmo papa Calisto para o 25 de xullo: Spiritali igitur jocunditate. 31-44v  Capítulo VII Exposición do mesmo papa Calisto para o 25 de xullo: Adest nobis, dilectissimi fratres. 44v-47v  Capítulo VIII Homilía de Beda o Venerable para o 25 de xullo: Dominus conditor ac redemptor noster. 47v-53  Capítulo IX Prólogo de Calisto e paixón maior de Santiago: Post Ascensionem Dominicam ad celos apostolus Domini nostri lhesu Christi. 53-55v  Capítulo X Exposición de San Xerome para o 26 de xullo, segundo día da oitava de Santiago: Apostolica sollempnia veneranda. 55v-57  Capítulo XI Exposición do mesmo San Xerome para o 27 de xullo, terceiro día da oitava de Santiago: Quare Petrus et Jacobus. 57-64  Capítulo XIIExposición do papa Calisto para o 28 de xullo, cuarto día da oitava de Santiago: Preclara sollempnia. 64-65 Capítulo XIII Exposición de San Xerome para o 29 de xullo, quinto día da oitava de Santiago: In presenti capitula ostenditur. 65v-67  Capítulo XIV Homilía do papa Gregorio para o 30 de xullo, sexto día da oitava de Santiago: Quia natalem beati lacobi apostoli et martiris. 67-71v Capítulo XV Sermón de San Máximo, bispo, para o 31 de xullo, sétimo día da oitava de Santiago: Exultemus in Domino, dilectissimi, et congruis honoribus. 72-74  Capítulo XVI Exposicións dos santos Xerome e Máximo para o 31 de xullo, sétimo día da oitava de Santiago: Sollempnitatem hodiernam. 74-93v  Capítulo XVII Sermón do papa Calisto para o 30 de decembro: Veneranda dies. 93v-95  Capítulo XVIII Homilía do papa Gregorio para o 30 de decembro: Audistis, fratres karissimi, quia. 95-98 Capítulo XIX Exposición do papa Calisto para o 30 de decembro: Sollempnia sacra presentia. 98-101  Capítulo XX Exposicións dos santos Xerome, Agustín, Gregorio e Calisto para o 5 de xaneiro: Festivitatem electionis et translationis.Oficios (con notación musical) 101  Capítulo XXI Capítulos do papa Calisto sobre a vixilia de Santiago e o día da súa paixón (24 e 25 de xullo): Iacobus Dei et Domini nostri Ihesu Christi servus. 101v-103v  Capítulo XXII Oficio da vixilia (24 de xullo), por Calisto. 103v-114  Capítulo XXIII Oficio do 25 de xullo e do 30 de decembro, por Calisto.Misas (con notación musical) 114-116v  Capítulo XXIV Misa do papa Calisto para ser cantada na vixilia de Santiago (24 de xullo) á hora nona, cos seus accesorios. 116v-118  Capítulo XXV Versos (17 diferentes) do papa Calisto para ser cantados na procesión de Santiago nas súas dúas solemnidades (25 de xullo e 30 de decembro). 118-122v  Capítulo XXVI Misa do mesmo papa Calisto para ser recitada o día da paixón de Santiago (25 de xullo), cos seus accesorios. 122v  Capítulo XXVII Misa do mesmo papa Calisto para ser cantada asíduamente en todas as misas polos peregrinos de Santiago.  Capítulo XXVIII Sete misas do mesmo papa Calisto para ser cantadas sucesivamente cada un dos días da oitava da festa de Santiago: 122v-124  Misa para o 26 de xullo (segundo día da oitava). 124-127v  Misas para os días 27, 28, 29, 30, 31 de xullo e 1 de agosto. 128 (adxunto)  Misa para a festa dos milagres (3 de outubro). 129  Capítulo XXIX Capítulos do mesmo papa Calisto para ser recitados na traslación de Santiago (30 de decembro). 129v-130r Capítulo XXX Misa do papa Calisto para ser cantada na festividade da traslación de Santiago (Misas do 30 de decembro e 5 de xaneiro).Suplemento gregoriano (con notación musical). 130-131  Benedicamus sancti Iacobi: Exultet celi curia. 131-132v  4 conductus de Santiago. 132v-139  Capítulo XXXI Misa farcida de Santiago, que se pode cantar nas festas do 25 de xullo e o 30 de decembro. 139  Benedicamus sancti Iacobi: Regi perennis glorie d'un docteur galicien

 Libro II 
miniatura|O Camiño de Santiago.
O segundo libro, De miraculi sancti Jacobi ou Miragres de Santiago, comprende do folio 139 ao 155, sendo o segundo libro máis pequeno en tamaño de todo o Códice. É unha compilación de 22 milagres atribuídos a Santiago e que ocorren en diversas partes de Europa, en especial no percorrido do Camiño de Santiago. Antes da narración dos milagres inclúese un pequeno prólogo supóstamente escrito polo papa Calisto e un índice. Segundo se cita no Códice, da recompilación destes 22 milagres, 18 deles fóronlle atribuídos ao papa Calisto, dous a santo Anselmo arcebispo de Canterbury, un a san Beda, e un a Humberto, canónico de Besançon.

Os milagres explican ao viaxeiro que no seu percorrido está protexido polo apóstolo e que a peregrinación perdoa os pecados de quen a leva a cabo e que pola fe, é salvado dos perigos corporais ou espirituais. Santiago sanda, castiga ao maligno, da seguridade na viaxe, axuda en todo momento e perdoa a maldade. Estas accións do santo resumen o contido dos seus milagres que polo xeral supoñen adaptacións doutras lendas de natureza axiográfica. Polo seu contido, é moi similar ás outras coleccións de milagres recompiladas a través do XI e XII.

Este libro é considerado o máis antigo dos cinco que conforman o Códice Calixtino.

Os milagres narrados son os seguintes:

+ 	  FolioCapítuloContidoAtibución 139v-140  Prólogo Argumento do papa Calisto 140-141  Índice Índice dos 22 capítulos de milagres141-155v Narración dos 22 milagres:  Capítulo I Dos vinte homes que liberou o Apóstolo do cativerio dos moabitas.Papa Calisto Capítulo II Do home a quen lle foi borrada a mención dun pecado por disposición divina sobre o altar de Santiago.Beda o Venerable  Capítulo III Do neno que o Apóstolo resucitou de entre os mortos nos Montes de Oca.Papa Calisto  Capítulo IV Dos trinta lorenses e do morto a quen o Apóstolo levou nunha noite dende os portos de Cize ata o seu mosteiro.Mestre Huberto, cóengo de Besançon  Capítulo V Do peregrino colgado a quen Santiago salvou da morte, aínda que estivo pendente no patíbulo trinta e seis días.Papa Calisto  Capítulo VI Do poiteviño a quen ol Apóstolo deu como axuda un anxo na figura dun asno.Papa Calisto  Capítulo VII Do mariñeiro frisón, a quen vestido co seu casco e escudo sacou o Apóstolo do profundo do mar.Papa Calisto Capítulo VIII Do bispo que, salvado do perigo do mar, compuxo un responsorio a Santiago.Papa Calisto Capítulo IX Do soldado de Tabaria a quen o Apóstolo deu poder para vencer aos turcos e o liberou dunha enfermidade e do perigo do mar.Papa Calisto  Capítulo X Do peregrino caído ao mar a quen o Apóstolo levou ata o porto suxeitándole pola caluga durante tres días.Papa Calisto  Capítulo XI De Bernardo, a quen o Apóstolo sacou milagreiramente da cadea.Papa Calisto  Capítulo XII Do cabaleiro a quen o Apóstolo librou dunha enfermidade polo toque dunha cuncha.Papa Calisto Capítulo XIII Do cabaleiro Dalmacio, a quen o Apóstolo rendeu xustiza grazas ao peregrino Raimberto.Papa Calisto  Capítulo XIV Do negociante a quen o Apóstolo librou da cadea.Papa Calisto  Capítulo XV Do cabaleiro a quen Santiago salvou na guerra, cando os seus compañeiros estaban xa mortos ou feitos prisioneiros.Papa Calisto  Capítulo XVI Do cabaleiro que agonizante e oprimido polos demos, liberou o Apóstolo por medio do báculo dun mendigo e o saquiño dunha muller xove.San Anselmo, arcebispo de Canterbury  Capítulo XVII Do peregrino que, por amor do Apóstolo, matouse por instigación do demo, e que Santiago o volveu da morte á vida, coa axuda da santa nai de Deus.San Anselmo, arcebispo de Canterbury  Capítulo XVIII Do conde de San Gil, a quen o Apóstolo abriu as portas de ferro do seu oratorio.Papa Calisto  Capítulo XIX De Esteban, bispo grego, a quen Santiago se apareceu e revelou cousas futuras descoñecidas.Papa Calisto  Capítulo XX De Guillermo, cabaleiro cativo, a quen un conde pegou coa súa espada no pescozo espido sen poderlle ferir.Papa Calisto  Capítulo XXI Do lisiado, a quen se lle apareceu o santo Apóstolo na súa basílica e en seguida devolveulle plénamente a súde.Papa Calisto  Capítulo XXII Do home que foi vendido trece veces e outras tantas liberado polo Apóstolo.Papa Calisto

 Libro III 
O terceiro libro, Liber de translatione corporis sancti Jacobi ad Compestellam, comprende os folios 156 ao 162, o que o converte no libro máis breve de todo o Códice. Relátase a evanxelización do apóstolo Santiago en Hispania e a translación do seu corpo dende Xerusalén a Galiza, e finalmente ao lugar do seu sepulcro. O libro tamén fala do costume dos peregrinos de recoller cunchas nas costas galegas, no derradeiro capítulo.

O libro comeza cun prólogo e un sumario, e a continuación catro capítulos. Os dous primeiros capítulos son dunha grande importancia na tradición xacobea:

+ FolioCapítuloContido 155v-156 Índice Índice dos 4 capítulos 156  Prólogo Empeza o prólogo do benaventurado papa Calisto sobre a gran traslación de Santiago. 156v-159  Capítulo I Data do século XII, combina a tradición compostelá recollida na Epístola do papa León coa lenda dos séculos VII e VIII relativa aos Sete Homes Apostólicos, de como estes trasladaron o corpo martirizado do apóstolo dende as praias de Palestina ata o "porto de Iria, que está en Galiza". Comeza a traslación do apóstolo Santiago irmán do apóstolo e evanxelista San Xoan que se celebra o día trinta de decembro, de qué xeito foi levado dende Xerusalén a Galicia. 159-160 Capítulo II  Comeza coa carta do Papa San León sobre o traslado do apóstolo Santiago, que se celebra o 30 de decembro. Ten forma de epístola  e está dirixida aos reis francos, romanos, godos e vándalos, nun intento de expresar aos países dos catro puntos cardinais. Nárrase o traslado do apóstolo dende Jaffa ata o porto de Iria nunha barca de vela guiada "por un anxo do Señor". 160-162 Capítulo III  Atribuído ao papa Calisto, é unha descrición das tres solemnidades en honor a Santiago na basílica compostelá. 162  Capítulo IV Acerca das cunchas de Santiago. É un breve capítulo adicado a cantar as virtudes das cunchas mariñas, que soen levar con elas de recordos os peregrinos na súa viaxe de regreso. 162-162v  Miniaturas (aparición de Santiago a Carlomagna, escenas da crónica: saída cara Galiza, retorno a Aix la Chapelle)

 Libro IV 
miniatura|Carlomagno no Calixtino.
O cuarto libro, Historia Karoli Magni et Rothalandi, comprende os folios 163 ao 191, sendo o segundo libro en tamaño. Coñecido como o Pseudo Turpín, por serlle atribuído (como era de costume na época) a Turpín (748-794), quen fora monxe e tesoureiro de Saint-Denis, chegou a ser arcebispo de Reims e mesmo figura entre os "Doce Pares" de Carlomagno no Cantar de Roldán. O texto amosa un Carlomagno descubridor da tumba do apóstolo Santiago e creador dos inicios da peregrinación a Compostela e da súa igrexa.

Foi redactado en prosa por un crego anónimo francés, probablemente na primeira metade do século XII. Centrado na crónica do arcebispo Turpín, trátase dun elemento profano cabaleiresco que narra a historia de Carlomagno e de Rolando en Hispania dun xeito épico e fantástico: a entrada de Carlomagno na Península, a derrota de Roncesvales e a morte de Rolando. Conta que Santiago se lle apareceu en soños a Carlomagno, incitouno a liberar a súa tumba dos musulmáns e ademais indicoulle a dirección a seguir: un camiño de estrelas.

Foi o libro máis difundido do Códice Calixtino, con máis de 250 copias coñecidas na Idade Media en toda Europa e que serviu de inspiración a varios cantares de xesta feitos en Francia e Italia. Ofrece un contido cun importante contido histórico. Ademais este libro é o que ofrece a meirande riqueza decorativa do Códice a través de miniaturas e iniciais.

En 1609, este libro foi arrincado do manuscrito, formando un novo volume baixo o título "Historia Turpini". Finalmente, foi agregado de novo ao Códice Calixtino durante a súa restauración en 1966.

Contén os seguintes 26 capítulos:
+  FolioCapítuloContido 163 [1] Prólogo Carta de Turpín 163v-164 [1v-2] Índice Índice dos 26 capítulos. 164-165 [2-3]  Capítulo I Da aparición do Apóstolo a Carlomagno. 165 [3]  Capítulo II Das murallas de Pamplona, derrubadas por si mesmas. 165v-166 [3v-4]  Capítulo III Dos nomes das cidades de Hispania conquistadas. 166-166v [4-4v] Capítulo IV Do ídolo Mahoma. 166v [4v] Capítulo V Das igrexas que fixo Carlomagno. 166v [4v] Capítulo VI De Aigolando. 167 [5]  Capítulo VII Do exemplo da esmola do morto. 167v-168 [5v-6]  Capítulo VIII Da batalla de Sahagún, na que floreceron as lanzas. 168-169 [6-7] Capítulo IX Da cidade de Agen. 169-169v [7-7v] Capítulo X Da cidade de Saintes, na que floreceron as lanzas. 169v-170v [7v-8v] Capítulo XI Dos soldados dos exércitos de Carlomagno. 170v-171v [8v-9v]  Capítulo XII Da controversia entre Carlomagno e Aigolando. 171v-172v [9v-10v] Capítulo XIII Dos pobres. 172v-173 [10v-11]  Capítulo XIV Da morte do rei Aigolando. 173 [11]  Capítulo XV Dos cristiáns que volveron atrás na procura de botíns ilícitos. 173-173v [11-11v]  Capítulo XVI Da batalla con Furre. 173v-176v [11v-14v]  Capítulo XVII Da batalla co xigante Ferragut e da excelente controversia de Rolando. 176v-177v [14v-15v] Capítulo XVIII Da batalla das máscadas. 177v-178v [15v-16v]  Capítulo XIX Do concilio de Carlomagno. 178v-179 [16v-17]  Capítulo XX Da persoa e fortaleza de Carlomagno. 179-185v [17-23v]  Capítulo XXI Da batalla de Roncesvalles, e da morte de Rolando e de outros combatentes. 185v-188v [23v-26v]  Capítulo XXII Da morte de Carlomagno. 188-189 [26v- 27]  Capítulo XXIII Do milagre que Deos se dignou a facer por mediación de Rolando na cidade de Gratianopolis (Grenoble ?) 189v-190 [27v-28]  Capítulo XXIV Da morte de Turpín e do achado do seu corpo (papa Calisto) 190-190v [28-28v]  Capítulo XXV De Almanzor de Córdoba (papa Calisto) 190v-191v [28v-29v]  Capítulo XXVI Da cruzada de Hispania (Carta do papa Calisto)

 Libro V 
Ao quinto libro, Iter pro peregrinis ad Compostellam, coñecido como Guía do Peregrino de Santiago de Compostela comprende os folios 192 ao 213. Atribuído a Aimerico Picaud, autor de Parthenay-le-Vieux (Poitou), escribiuse entre os anos 1135 e 1140. O texto está dividido en xornadas e nos presenta a ruta da viaxe para os peregrinos e describe a cidade de Compostela e a súa catedral, é un conxunto de consellos prácticos para os peregrinos, baseado no propio percorrido do autor, cos lugares onde descansar, a calidade das augas, as reliquias a venerar, as xentes e cidades do camiño, os santuarios a visitar antes de chegar á catedral de Santiago de Compostela, ou advertir dos perigos que o viaxeiro atopará no Camiño. Neste libro tamén se fai unha detallada descrición da cidade de Santiago de Compostela e da igrexa compostelá. Supón un resumo da literatura xurdida en torno ao culto xacobeo e a súa importancia radica en que é considerada a primeira guía de viaxes escrita e que se adiantou en catro séculos á famosa Guía de Roma que escribiu Palladio no século XVI.

Estes son os capítulos do libro:
+ 	  FolioCapítuloContido 192 [163]  Argumento do santo papa Calisto e índice dos 11 capítulos 192-192v [163-163v] Capítulo I Dos Camiños de Santiago. 192v [163v] Capítulo II Das xornadas do Camiño de Santiago (papa Calisto) 192v-193v [163v-164v] Capítulo III Dos nomes das vilas do Camiño de Santiago193v [164v] Capítulo IV Dos tres hospicios do mundo 193v [164v]  Capítulo VDos nomes dalgúns que repararon o Camiño de Santiago. (por Aymeric) 193v-194v [164v-165v]  Capítulo VI Dos bos e malos ríos que se atopan no Camiño de Santiago. (papa Calisto) 194v-197v [165v-168v] Capítulo VII Dos nomes das terras e das particularidades das xentes que se atopan no Camiño de Santiago 197v-207 [168v-178]  Capítulo VIII Dos corpos dos santos que descansan no Camiño e que deben ser visitados polos peregrinos. Comeza o martirio de santo Eutropio, bispo de Saintes e mártir 207-212v [178-183v] Capítulo IX Do carácter da cidade e da basílica de Santiago, apóstolo de Galiza. (papa Calisto e chanceler Aymeric)Apartados:
 Das igrexas da vila.
 Da medida da igrexa.
 Das ventás.
 Dos pórticos.
 Da fonte de Santiago.
 Do paraíso da cidade.
 Da porta setentrional.
 Da porta meridional.
 Da porta occidental.
 Das torres da catedral.
 Dos altares da catedral.
 Do corpo e do altar de Santiago.
 Do frontal de prata.
 Do ciborio do altar do Apóstolo.
 Das tres lámpadas.
 Da dignidade da igrexa de Santiago e dos seus cóengos.
 Dos canteiros da igrexa e do principio e fin da súa obra.
 Da dignidade da igrexa de Santiago. 212v-213 [183v-184]  Capítulo XDo número de cóengos de Santiago. 213-213v [184-184v]Capítulo XI De como deben ser acollidos os peregrinos de Santiago. 213v [184v] Fin do quinto libro do apóstolo Santiago.

 Apéndice I 
É un caderniño de 6 folios (214-219v ou 185-190v na antiga numeración) con 22 composicións polifónicas. Probablemente foi escrito pouco despois que o corpo do códice, mais antes de 1180. Dende o punto de vista musical é a parte máis importante do manuscrito.

 Apéndice II 
Este apéndice foi incorporado ao manuscrito nun momento posterior á redacción orixinal do mesmo, posiblemente na encadernación realizada a finais do século XII. Consiste en cinco follas (f. 221-225 o 192-196 na antiga numeración): un bifolio cunha falsa Bula de Inocencio II e varios folios soltos. Están copiados por diferentes escribas e contén diferentes textos, destacando algúns milagres atribuídos a Santiago. Tamén contén o himno dos peregrinos de Santiago Dum pater familias.

Na Bula de Inocencio II, no folio 221, dáse a entender que o responsable e autor do códice é o monxe cluniacense Aimerico Picaud, acompañante do pontífice Calisto II na súa peregriñación a Compostela en 1109. Segundo o escrito, contra o ano 1140, Aymeric depositou o códice na catedral de Santiago, que sería o primeiro exemplar do Liber Sancti Iacobi. Todo isto é cuestionado polos historiadores, xa que, entre outros motivos, o bifolio que contén a bula non formaba parte do códice orixinal, senón que foi engadida con posterioridade.

Este apéndice contén:
+  FolioContido 221 [192]  Bula de Inocencio II. 221 [192v]  Milagre de Brun de Vézelay (1139) escrito por Alberic, abade de Vézelay, bispo de Ostia e legado de Roma. 221v [192v]  Alleluia in greco, con notación musical. 222 [193]  Himno Dum pater familias, con notación musical (Canto dos peregrinos). 222-222v [193-193v]  Himno Signa sunt nobis sacra. 223 [194]  Milagre de Santiago, do neno resucitado, ano 1164. 223 [194]  Outro milagre: Milagre de Santiago, da figura torcida do fillo dun vizconde, coñecido nas terras de Poitiers. 223v [194v]  Milagre de Santiago, da liberación dos cristiáns e da fuxida dos sarracenos de Portugal (1190), en tres lecturas para as matinas da festa do 3 de outubro. 224 [195]  Oración do mestre G (Gocelin ou Gautier). 224-224v [195-195v]  6 lecturas para o oficio, segundo o papa León e o mestre Panicha, sobre a traslación de Santiago. 224v [195v]  Aparición de Santiago ao monxe Oldierus de Clairvaux: Telle est ta justice. 224v-225 [195v-196]  Milagre de Santiago, cura dun tolleito na época da festa da traslación (30 de decembro) (dúas versións). 225 [196]  Visión dun tal Fouques, de Montreuil, peregrinou ata trece veces a Santiago. 225v [196v]  Copia do himno Signa sunt nobis sacra.

 Música 
A parte musical de canto gregoriano comeza no folio 101v e finaliza na 123r.

Musicalmente, a importancia do Códice Calixtino reside nun caderniño engadido uns anos despois da copia do códice, que contén 22 composicións polifónicas do mesmo inicio da Ars Antiqua, e salientando entre todas elas o conductus Congaudeant Catholici, a composición máis antiga a tres voces que se coñece, constituíndo o Calixtino un importantísimo exemplo de polifonía temperá. As disonancias que aparecen ao interpretar a melodía a tres voces do Congaudeant Catholici levaron a moitos estudosos a pensar que a idea orixinal da composición non era a de crear unha composición a tres voces.

No estudo das composicións musicais presentes no códice cómpre salientar a figura do Dr. López Calo, considerado a pedra angular da investigación musicolóxica sobre o códice. López Calo ve do seguinte xeito a música do Códice Calixtino: 

A música recollida no códice, xunto con outros manuscritos conservados na Abadía de Saint-Martial de Limoges, é un claro exemplo de organum florido, que xurdiu a comezos do século XII. Agora pénsase que todas proceden do suroeste de Francia, que daquela era o Ducado de Aquitania, polo que tamén se denomina á música como polifonía aquitana.

 Notación 
A transcrición da polifonía do Códice Calixtino tivo sempre moitas dificultades de interpretación. Estas dificultades proveñen de que esta polifonía está notada na escrita que se empregaba naquel momento en Francia para o canto monódico, polo que non expresa ningún valor rítmico, senón un ritmo libre do canto gregoriano, o que dificulta moito a interrelación das tres voces que emprega por exemplo, o Congaudeant Catholici.

O himno "Dum pater familias" é a única composición do códice en notación aquitana de puntos in campo aperto, que é a notación que se empregou preferentemente en Hispania trala supresión do canto hispánico. O resto das obras están escritas en notación lorena, con grandes semellanzas coa notación dos manuscritos da rexión de Nevers, en Borgoña. Por este motivo, algúns especialistas sosteñen que a parte musical do códice débese aos monxes beneditino de Vézelay, que era un dos puntos de partida do Camiño de Santiago.La música medieval en España. Maricarmen Gómez Muntané. Edition Reichenbergger, Kassel. 2001. Pág. 113 O himno "Dum pater familias", engadido ao final do códice, sería polo tanto a única composición que podería ter sido copiada no contorno de Santiago. Ademais o último dos Benedicamus do suplemento gregoriano do Libro I, "Regi perennis glorie", se lle atribúe a certo doutor de Galiza (Quodam Doctore Galleciano) non identificado.

 Lista de obras 
Encontramos música en tres partes do Códice Calixtino:

 O Libro I (Libro das Liturxias): inclúe a música dos oficios e as misas, así como un suplemento gregoriano. Unha das pezas é polifónica, mentres que o resto son monódicas.
 O Apéndice I: contén 21 pezas polifónicas: 7 Benedicamus, 4 responsorios, 5 conductus, 2 Kyries, 1 Gradual, 1 prosa e 1 Aleluia.
 O Apéndice II: contén o himno Dum Pater Familias.

A continuación detállanse as obras musicais do manuscrito. Os códigos da columna de "Concordancias" con outros manuscritos e fragmentos especifícanse máis abaixo. Os da columna de "Gravacións" específicas na sección de "Discografía".

 Libro I — Libro das liturxias 
 NºFolioObraVoces Forma musicalConcord.Gravacións ComentariosOficio da Vixilia de Santiago (24 de xullo)(VIII Kalendas Augusti. Vigilia Sancti Iacobi. Responsoria Beati Iacobi a domno Papa Calixto ex evangeliis edita)(Día 24 de xullo. Vixilia de Santiago. Responsorios de Santiago sacados dos evanxeos polo papa Calisto)Matinas 1  101v Regem regum Dominum... his sacris 1  invitatorio  AN4, ULT  modo 2 2  101v Psallat chorus celestium letetur plebs  1  himno AN4, ULT, LFL, LES, SGH, BEC*, MON modos 7 e 8Hymnus S. Iacobi a domno Fulbertus Karnotensy episcopo editus 3 101v O venerande Christi apostole Iacobe  1  antífona  ULT, LES, SGH, MON modos 1 e 2 - tonus 1  4  102 Redemptor imposuit Simoni  1  responsorio  ULT  modo 1 - tonus 1 5  102  Vocavit Ihesus Iacobum et Iohannem 1 responsorio ULT modo 2 - tonus 2 6  102 Clementissime Deus qui nos ad beati Iacobi  1  responsorio ULT modo 7 - tonus 7 Laudes(In Laudibus) 7  102v  Imposuit Ihesus Simoni nonem 1  antífona ULT  modo 1 - tonus 18  102v  Vocavit Ihesus Iacobum et Iohannem 1 antífona ULT modo 2 - tonus 29  102v  Sicut enim tonitrui voces1  antífona ULT  modo 3 - tonus 3 10  102v Recte filii tonitrui cognominantur 1 antífona ULT  modo 4 - tonus 4 11  102v Iacobus et Iohannes tonitrum de nube  1  antífona ULT modo 5 - tonus 5 12  103 Iacobus fuit magnus (Sanctissime o Iacobe)  1  versículo  ULT  Hymnus sancti Iacobi domno Fulberto Karnotensi episcopo editus. Sanctissime o IacobeProbablemente sexa unha divisio de Psallat chorus celestium 13  103  Ascendens Ihesus in montem1  antífona ULT  modo 8 - tonus 8Tercia(Ad Terciam) 14  103, 104v Ora pro nobis beate Iacobe  1  responsorio ULT  modo 6 Sexta(Ad Sextam) 15 103  Occidit autem Herodes 1 versículo  ULT  Officium stellae. Stella fulgore nimio rutilatOficio da Festa de Santiago (25 de xullo)(Responsoria evangelica Beati Iacobi apostoli a Beato Calixto papa edita, cum suis antifonis et ymnis diebus festis, passions scilicet et translationis eiusdem Sancti Iacobi cantanda. VIII Kalendas Augusti. Passio Sancti Iacobi et III Kalendas Ianuarii translatio et electio eiusdem colitur)Vésperas(Ad Vesperas) 16  103v  Ad sepulcrum beati Iacobi 1 antífona AN4, ULT, HER, ORG  modo 1 e 2 - tonus 1 17 103v  O quanta sanctitate et gratia beatus Iacobus 1 antífona ULT, ORG modo 2 - tonus 218  104 Gaudeat plebs Gallecianorum  1  antífona ULT, ORG  modo 3 - tonus 319  104  Sanctissime apostole Iacobe 1 antífona ULT, ORG  modo 4 - tonus 4 20  104  Iacobe servorum spes et medicina 1 antífona ULT, ORG modo 5 - tonus 5melodía gregoriana 21  104v Felix per omnes Dei plebs ecclesias  1  himno  ULT, ORG modos 3 e 4 (2 melodías diferentes)Ymnus sancti Iacobi a domno Guillelmo patriarcha Iherosolomitano editus, ad Vesperas et ad Laudes cantandusÉ un contrafactum do himno Felix per omnes festum mundi cardines. Leva dúas melodías que tamén se encontran noutras fontes   104v Ora pro nobis  1 versículo   22  105  Honorabilem eximii patroni nostri  1 antífona ULT Hossanna. Sanctusmodo 8 - tonus 8Completas(Ad Completorium)23  105  Alleluia. Iacobe sanctissime1  aleluia ULT, LES  modo 5 trans. - tonus 5 24  105 Alma perpetui luminis  1 antífona ULT, MON  modo 6 trans. - tonus 6Matinas(Ad Invitatorium) 25  105v  Venite omnes christicole ad adorandum... qui apostolum 1  invitatorio GAL, AN4, ULT, GAL  modos 1 e 2 - tonus 2 26  105v Iocundetur et letetur augmentum  1  himno LI1, CAT SEQ, WEL, ULT, AUR, ROS, LES  modo 1Ymnus sancti Iacobi a domno Guillelmo patriarcha Iherosolimitano editus, post Venite cantandus (Himno a Santiago, composto polo señor Guillelmo, Patriarca de Xerusalén, para ser cantado logo do Venite)  27  105v Iesus Dominus vidit duos fratres 1 antífona ULT modo 1 (final Fa)- tonus 128  106 Venite post me dixit Ihesus Iacobo  1  antífona ULT modo 2 - tonus 2 29  106 Iacobus et Iohannes statim relictis retibus 1 antífona ULT  modo 3 - tonus 330  106  Iesus vocavit Iacobum Zebedei 1  antífona ULT modo 4 - tonus 4  31  106  Eduxit Ihesus beatum Iacobum 1  antífona ULT modo 5 - tonus 5  32  106  Dixerunt Iacobus et Iohannes ad Ihesum1 antífona ULT  modo 6 - tonus 6 33  106v  Iesus autem ait Iacobo et Iohanni1  antífona ULT, KRA modo 7 - tonus 7  34  106v  Iam vos delectat locus celsitudinis1  antífona ULT  modo 8 - tonus 835  106v Herodes rex misit manus 1 antífona ULT modo 1 - tonus 1 36  106v  Videns herodes quia de Iacobi nece 1 antífona ULT  modo 2 - tonus 237 106v  Regis vero facinus in apostolo perpetratum 1  antífona ULT  modo 3 - tonus 338  107  Statim percussit Herodem angelus1 antífona ULT modo 4 - tonus 4 39  107 Iacobe magne supplantator nomine  1  antífona ULT modo 5 - tonus 540  107  Salvator progressus pusillum1 responsorio ULT modo 1 - tonus 1 41  107v Dum esset salvator in monte  1  responsorio ULT  modo 2 - tonus 2Existe unha versión a dúas voces no f. 216v. 42  107v Accedentes ad salvatorem Iacobus et Iohannes 1  responsorio ULT  modo 3 - tonus 3  43  108 Cum vidissent autem Iacobus et Iohannes  1 responsorio SEQ, ULT  modo 4 - tonus 4  44  108v  Iam locum celsitudinis querebant Iacobus et Iohannes 1 responsorio ULT modo 5 - tonus 5  45  108v  Confestim autem percussit Herodem angelus Domini 1 responsorio ULT  modo 6 - tonus 6  46  109 Hic est Iacobus dilectus Christi  1  responsorio ULT  modo 7 - tonus 7  47  109v Misit herodes rex manus  1  responsorio ULT, FOR, SGH  modo 8 - tonus 8  48  109v  Huic Iacobo condoluit Dominus 1  responsorio ULT modo 1 - tonus 1Existe unha versión a dúas voces no f. 217.49  110 Cum appropinquaret beatus Iacobus  1  responsorio ULT  modo 8 - tonus 7  50  110  Iacobe virginei frater preciose 1 responsorio ULT modo 8 - tonus 8Existe unha versión a dúas voces no f. 217. 51  110v  O adiutor omnium seculorum 1  responsorio FOR, ULT, ALF  modos 2 e 1 - tonusExiste unha versión a dúas voces no f. 217v.Laudes(In Laudibus) 52  111 Inmisit, inquit, Herodes 1  antífona ULT, KRA  modos 1 e 2 - tonus 1 53 111 His qui obtulerat Iacobum iudicii  1 antífona ULT  modo 2 - tonus 2 54  111  Ducti sunt inquit ambo pariter 1 antífona ULT modo 3 - tonus 3 55  111v Cum ducerentur in via  1  antífona ULT modo 4 - tonus 4  56  111v At Iacobus parum per deliberans 1 antífona ULT  modo 5 - tonus 5 57 111v Ora pro nobis beate Iacobe  1  responsorio ULT, LES  modo 6  58 111v Apostole Christi Iacobe eterni regis 1  antífona ULT  modo 1 - tonus 1Tercia(Ad Terciam) 59 112 Ora pro nobis beate Iacobe alleluia 1  responsorio ULT  modo 6  60  112  Iacobe servorum spes et medicina... alleluia 1 responsorio AN4, ULT, AUR, LES  modo 6, ton solemne Sexta(Ad Sextam)61  112 Imposuit Iesus Iacobo et Iohanni, alleluia 1  versículo  ULT modo 6  62  112  Iacobe pastor inclite... Alleluia 1 responsorio ULT, AUR modo 6, ton solemnemelodía gregoriana Vésperas(Ad Vesperas)63  112v O lux et decus Hispaniae  1  antífona GAL, ULT, ROS, GAL, ORG modo 3 - tonus 3 Misa da vixilia de Santiago (24 de xullo)(Missa in vigilia Sancti Iacobi a domno papa Calixto edita in Vigilia sancti Iacobi Zebedel circa nonam cantanda sicut in diem Pentecostes. Kyrie eleison. Christes audi nos. Pater de celis. Sequatur. Hac in die fontes debeant benedici)(Misa composta polo papa Calisto, que se ha de cantar na Vixilia de Santiago, fillo de Zebedeo, á hora de Nona. Como a Vixilia de Pentecostés, cántase despois Kyrie eleison, Christe audi nos, Pater de celis. Nese día deben bendicirse as pías)64 114 Iacobus et Iohannes dixerunt ad Ihesum  1 introito  ULT  modo 8 65  114v Vocavit Ihesus ad se Iacobum  1 tracto  ULT  modo 8 66  115  Nimis honorati sunt amici tui1 gradual responsorio  ULT  modo 2 trans.67  115v Iacobus in vita sua  1  tracto ULTmodo 8 68  115v  Certe dum filii Zebedei 1  ofertorio  ULT modo 869  116 Ego vos elegi de mundo 1  comuñón  ALF, ULT, SGH modo 1Versus Calixti Pape cantandi ad processionem Sancti Iacobei in solempnitate passionis ipsius et translacionis eiusdem 70  116v  Salve festa dies Iacobi veneranda tropheo1 himno  AN4, ULT, AUR, ALF, FEU, KRA  modo 4É un contrafactum do himno Salve festa dies toto venerabilis evo. A melodía tamén se encontra noutras fontes Misa da festividade de Santiago (25 de xullo)(VIII Kalendas augusti. Missa Sancti Iacobi a domno Papa Calixto edita) 71  118  Iesus vocavit Iacobum Zebedei 1  introito ALF, ULT, KRA  modo 7  72  118v  Misit herodes rex manus ut affigeret 1 gradual responsorio ULT modos 6 e 5Existe unha versión a dúas voces no f. 218. 73 118v Alleluia. Sanctissime apostole Iacobe  1  aleluia ALF, ULT modos 7 e 8 74 118v Alleluia. Hic Iacobus valde venerandus est  1 antífona ULT modo 8 75  119 Vocavit Ihesus Iacobum Zebedii  1 aleluia HIL, ULT, AUR, KRA modo 1Existe unha versión a dúas voces no f. 218v.  76  119 Alleluia. Gratulemur et laetemur summa cum laetitia 1  secuencia NAR, HUS, MON, TOR, AQ1 DIS, AN4, ULT, KRA, BEC* modos 7 e 8Prosa sancti Iacobi. Latinis, Grecis et Ebraicis verbis, a domno Papa Calixto abreviata  77 121  Ascendens Ihesus in montem vocavit ad se Iacobum 1  ofertorio  AN4, ULT, KRA modos 1 e 2 Prosas, Tropos e Condutos78  123  Clemens servulorum genitus tuorum 1  prosa  SIL, DIS, AN4, ULT  modo 7Prosa S. Iacobi crebro cantanda a domno Guilelmo patriarcha Iherosolimitano edita 79 130 Exultet celi curia. Fulget dies  1 tropo  CUX, PAL, CAT, WOR, PAR, SEN, PU1, PU2SEQ, ALF, RON, ULT, AUR, ROS, LES modo 8Benedicamus DominoBenedicamus sancti Iacobi a magistro Anselmo I editum (Benedicamus a Santiago composto polo Mestre Anselmo I)  80  131  Iacobe sancte tuum repetito tempore festum 2  conductus  AN4, ULT Conductum sancti Iacobi ab antiquo episcopo Boneventino editum.Orixinalmente foi un conductus monódico ao que se lle engadiu unha segunda voz en tinta vermella.A peza aparece repetida no apéndice polifónico no f. 215v. 81  131 Lector lege et de rege qui regit omne, dic: Iube domne  1 secuencia  PAL ULT (exhortación a ler)  82  131v In hac die laudes cum gaudio  2  conductus  SEQ, AN4, ULT, AUR Conductum sancti Iacobi a domno Fulberto Karnotensi episcopo editum (Fulbert, bispo de Chartres).Orixinalmente foi un conductus monódico ao que se lle engadiu unha segunda voz en tinta vermella.83  131v Lector lege et de rege qui regit omne, dic: Iube domne  1 secuencia PAL ULT (exhortación a ler)84  132 Resonet nostra Domina caterva  1  conductus  CAM, ULT, LES, ORG  modo 1Conductum sancti Iacobi a magistro Rotberto cardinali Romano editum 85 132 Lector lege et de rege qui regit omne, dic: Iube domne  1 secuencia  PAL ULT (exhortación a ler) 86  132  Salve festa dies veneranda per omnia fies 1  conductus  ULT, FEU, HER, LES modo 8Conductum sancti Iacobi a sancto Fortunato Pictavensi episcopo editumMisa farcida(Farsa oficii Misse S. Iacobi. a domno Fulberto Karnotensi episcopo, illustri viro, composita: in utroque festo eiusdem apostoli cantanda quibus placebit) 87 133 Ecce adest nune Iacobus vocavit1[+ Qualis sit iste Iacobus²][+ Hic est reuera Iacobus³][+ Alleluia, in gloria sit Deo laus per omnia4] 1  tropo  FEU, ALF, KRA4, SIL, WEL, ULT, SGH  modos 7 e 8  88 133v  Reges terrae et omnes populi  1 introito ULT, FEU, KRA  modo 7Do Introito Ihesus vocavit 89  134 Rex inmense pater pie eleyson1Rex cunctorum seculorum eleison²  1  tropo  FOR1, ODH1, DIS1, ALF1, ULT1, AUR1, ROS1, FEU1,KRA², LES², SGH1 modos 7 e 8Kyrie tropadoA melodía tamén se encontra noutras fontes. Entre o texto principal que comeza por Rex inmense pater e o tetragrama engádese, en letra máis pequena, un segundo texto alternativo que comeza por Rex cunctorum seculorum...  90  134 Qui vocasti supra mare  1  tropo  ULT, FEU, ALF, KRA, SGH modo 4Gloria tropadoVersus Fulberti episcopi Karnotensis de S. IacoboA melodía tamén se encontra noutras fontes 91  135v  Cantemus Domino cantica glorie 1 tropo  POL, ULT, FEU, ALF  modos 7 e 8Farsa da epístola de SantiagoFarsa lectionis de Missa S, Iacobi edita a domno Fulberto Karnotensi episcopo, illustri viro 92  138-138v  Sanctus. Osanna salvifica 1 tropo  MOI, MTC, MIL, VI1, GER, AQ1, NAR, HUS, MON, TOR, VI2, E17, TOL FEU, ALF, ULT, KRA(?), LES, SGH  modo 4As concordancias con outros manuscritos indican que era un tropo moi difundido polo sur de Francia (Narbona e Moissac) e España (Cataluña e Aragón) 93  139  Agnus Dei. Qui pius ac mitis es 1 tropo AUX, ALB, LON FEU, AN4, ALF, ULT, AUR, KRA, LES, SGH modos 7 e 8Agnus Fulberti episcopi Karnotensis  94 139  Regi perennis glorie sit canticum letitie 1  tropo SIL, FOR, WEL, ULT, LES  modos 7 e 8BenedicamusBenedicamus Sancti Iacobi a quodam Doctore GallecianoExiste unha versión a dúas voces no f. 216.

 Apéndice I — Obras polifónicas 
NºFolioObraVocesForma musicalConcord.Gravacións ComentariosOrgana, Conducti, Discantus et Hymni 95  214[185]  Nostra phalanx plaudat leta 2  conductus  STU, FOR, SEQ, LON, MUS, VEN, ABS, AN4, RON, ULT, LES  Atribuído a Ato episcopus Trecensis (Ato, bispo de Troyes) 96  214[185] Congaudeant catholici 3  conductus(Benedicamus)  NYM, SIL, SFM, PRO, UNI, FOR, FRU, SEQ, LON, FEU, MUS, VEN, DIS, ABS, VIL, AN4, VOI, VOC, WIT, ALF, CUL*, ULT, HER, ROS, AUG, LES, ORG, KRA, FEU, SGH, MON, OBS É a única obra coñecida para 3 voces no século XII. Pénsase que este himno foi composto orixinalmente para 2 voces (superior e inferior) e posteriormente inseriuse unha terceira voz entre as dúas.Atribuído a Magister Albertus Parisiensis (Mestre Albert de París) 97  214v[185v] Gratulantes celebremus festum  2  conductus(Benedicamus)CUX, PAL UNI, POL, SEQ, ODH, MUS, VEN, VIL, PAN, AN4, WEL, AMA, COD, ULT, AUR, ABE, ROS, SGH  É un Benedicamus tropado en discanto.Atribuído a Magister Goslenus episcopus Suessionis (Mestre Goslenus, bispo de Soissons) 98  215[186] Ad superni regis decus  2  conductus(Benedicamus)  LI1, LI2, CUX FOR, SEQ, VEN, DIS, AN4,AMA, ULT, ROS, BEC* Atribuído a Magister Albericus archiepiscopus Bituricensis (Mestre Alberico, arcebispo de Berry)  99 215v[186v] Annua gaudia 2 conductus  NYM, UNI, SEQ, LON, VEN, FLO, FON, PMR, COD, ULT, LFL, ROS, LES, SGH Atribuída a Magister Airardus Viziliacensis (Mestre Airardus de Vézelay)100  215v[186v]  Iacobe sancte tuum 2 conductus  SEQ, VEN, VIL, FON, ULT, SGH  Repetido no Libro I (f. 131).Conductum sancti Iacobi at antiquo episcopo Boneventinus editum (Conductus a Santiago, escrito polo antigo bispo de Benevento).A peza aparece repetida no suplemento gregoriano no f. 131. 101  216[187]  Regi perhennis glorie2 organum / conductus  SEQ, LON, VEN, PLA, PMR, ULT, BEC* Atribuído a Magister Gauterius de Castello Rainardi decantum fecit (Mestre Gauterius do Castelo de Rainardi)A mesma peza a unha soa voz está no folio 139.102  216v[187v] Vox nostra resonet2  organum(Benedicamus)  FOR, SEQ, ODH, MUS, VEN, AN4, FON, ALF, ULT, AUR, SPI, ROS, LES, KRA, OOTAtribuído a Magister Iohannes Legalis (Mestre Johannes Legalis) 103  216v[187v] Dum esset salvator in monteSicut enim vox tonitrui 2 organum(responsorio)  SEQ, VEN, ITI, ULT, ORG  Atribuído a Magister Ato episcopus Trecensis (Mestre Ato, bispo de Troyes).A obra tamén existe a unha soa voz no f. 107v. 104  217[188]  Huic IacoboTristis est anima 2 organum(responsorio)  SEQ, VEN, ULT  Atribuído a Magister Ato episcopus Trecensis (Mestre Ato, bispo de Troyes).A obra tamén existe a unha soa voz no f. 109v. 105  217[188] Iacobe virgineiTu prece continua  2  conductus(responsorio)  SEQ, VEN, ULT Atribuída a Magister Ato episcopus Trecensis (Mestre Ato, bispo de Troyes).A obra tamén existe a unha soa voz no f. 110. 106  217-217v[188-188v]  O adiutor omnium seculorumQui subvenis periclitantibus2  organum(responsorio)  SEQ, VEN, ULT, SIL, AN4, ALF, COD, HER, ROS, LES Idem Ato, é dicir, atribuída ao mesmo autor da anterior: Magister Ato episcopus Trecensis (Mestre Ato, bispo de Troyes).O tenor pertence ao Responsorio "O adiutor" do mesmo responsorio do folio 110v. 107 217v[188v] Portum in ultimo  2  prosa  FOR, SEQ, VEN, PAN, AN4, ALF, COD, ULT, FRA, LES Prosa. Idem Ato, é dicir, atribuída ao mesmo autor da anterior: Magister Ato episcopus Trecensis (Mestre Ato, bispo de Troyes) 108 218[189] Rex inmense pater pie eleyson 2organum(Kyrie)  PCA, SEQ, ODH, VEN, VIL, ULT Atribuído a Fulbertus episcopus Karnotensis (Fulbert, bispo de Chartres) 109 218[189]  Misit HerodesOccidit autem2  organum(Gradual) SEQ, VEN, ULT, FEU Atribuído a Ato prefatus (Ato, bispo de Troyes).A obra tamén existe a unha soa voz no f. 110v. 110 218v[189v] Alleluia. Vocavit Ihesus Iacobum  2  organum(Aleluya)  NYM, FOR, SEQ, VEN, ULT, FEU, SGH Atribuído a Magister Goslenus episcopus Suessionis (Mestre Goslenus, bispo de Soissons)A obra tamén existe a unha soa voz no f. 119. 111 219[190] Cunctipotens genitor Deus(Rex virginum amator Deus... eleyson)  2  organum(Kyrie)  HUE FOR, SEQ, VEN, DIS, AN4, WEL, AMA, EWI, ULT Tenor do Kyrie IVAtribuído a Gauterius prefatus (O Gauterius antes mencionado)112 219[190] Benedicamus Domino (I)  2 organum(Benedicamus)  HUE  FOR, SEQ, VEN, AN4, ITI, AMA, ULT Sen tropo. Tenor do Benedicamus de I Vésperas nas grandes solemnidadesAtribuído a Gauterius prefatus (O Gauterius antes mencionado)113 219v[190v] Benedicamus Domino (II)  2  organum(Benedicamus)  FOR, SEQ, VEN, ULT  Tenor do Benedicamus de II Vésperas "In festis Sanctorum"Atribuído a Magister Droardus Trecensis (Mestre Droardus de Troyes) 114 219v[190v] Benedicamus Domino (III) 2  organum(Benedicamus)  FOR, SEQ, VEN, ULT  O tenor é o Benedicamus das feriasAtribución: Idem Droardus (Por Droardus igualmente) 115 219v[190v]  Ad honorem regis summi2 prosa / conductus  SIL, POL, FOR, VIL, ITI, CHI, ULT, HER, SGH, BEC*  modos 5 e 6Atribución: Aimericus Picaudi, presbiter de Partiniaco

 Apéndice II 
NºFolioObraVocesForma musicalConcord.Gravacións Comentarios 116 221v[192v]  Alleluia. Efonissen Ysus Iacobon.Alleluia. Vocavit Ihesus Iacobum 1 aleluia SIL, HIL, ULT, LES, KRA  modo 1Alleluia in greco 117 222[193]  Dum pater familias  1  prosa SIL, VAL, STU, UCC, FOR, FRU, SEQ, LON, ODH, MUS, PLA, VIL, ALT, WEL, CHI, CAM, PMR, AMA, COD ULT, AUR, HER, PEL, AUG, LES, SGH, HOS, ORG, OOT, MON, CAC  modo 1De sancto IacoboUltreia, o himno dos peregrinos de Santiago. É unha composición non litúrxica con exclamacións en latín, alemán e flamengo. -222v;225[193v;196]  Signa sunt nobis sacra  himno  No códice non se inclúe a notación musical, xa que é un novo texto para unha melodía xa coñecida. O manuscrito indica: "cantus sicut: Iste confessor, vel: Ut queant laxis resonare fibris". En realidade, estes dous himnos interpretábanse con moitas melodías, polo que non se sabe con cal se interpretaba esta peza do Codex Calixtinus.

(*) Versión instrumental

 Concordancias con outros manuscritos 
Varias das melodías do Códice Calixtino, sobre todo as do oficio e a misa, son idénticas ou polo menos baséanse en melodías gregorianas, e outras presentan concordancias con outros repertorios. Estas concordancias case sempre son parciais, xa que moitas veces os textos son trocados para adicarllos a Santiago e as melodías son alteradas para adaptalas a eses novos textos, producindo variantes máis ou menos significativas respecto do orixinal. As concordancias máis importantes son xeralmente da mesma época na que se xesto o Códice, o que é plausible dada a mobilidade cultural da época, propiciada polas peregrinacións. A meirande parte das pezas que se encontran no Códice Calixtino que son reelaboracións doutras que se encontran noutras fontes, proceden de dous centros xeográficos:
 a zona suroriental de Francia e a Coroa de Aragón, desde Le Puy a Tortosa e Huesca.
 a zona anglonormanda, desde Worcester a Sens.

CódigoSigla do manuscritoManuscritoProcedenciaDataConcordancias LI1 F: Pn 1139   Limoges ? c. 1100 Iocundetur et letetur augmentum(Gatuletur et letetur (texto))
 Ad superni regis decus(Noster cetus psallat letus) LI2 F: Pn 3719   Limoges ? século XII Ad superni regis decus(Noster cetus psallat letus) CUX GB: 36881   San Miguel de Cuxá ? século XII - 4/4 Exultet celi curia. Fulget dies(Laetatur orbis hodie. Fulget dies (sen melodía))
 Gratulantes celebremus festum(Ad honorem sempiterni)
 Ad superni regis decus(Noster cetus psallat letus) PAL  E: Mn 289  Palermo c. 1140 Exultet celi curia. Fulget dies(Exsultet nostra concio. Fulget dies)
 Lector lege et de rege qui regit omne
 Gratulantes celebremus festum(Ad honorem sempiterni) CAT E: Mn 19421   Catania c. 1160 Iocundetur et letetur augmentum(Gatuletur et letetur (texto))
 Exultet celi curia. Fulget dies(Exsultet nostra concio. Fulget dies) WOR GB: Wo 160   Worcester c. 1230 Exultet celi curia. Fulget dies(Wulstane presul inclite. Fulget diess) PAR I: FI Pl. 29   París c. 1250 Exultet celi curia. Fulget dies(Iam lucis orto sidere. Fulget diess) SEN F: SE 46   Sens século XIII - 1/4 Exultet celi curia. Fulget dies(Iam lucis orto sidere. Fulget diess) PU1  F: LP A V 7 009  Le Puy c. 1553 Exultet celi curia. Fulget dies(Gaude cetus fidelium. Fulget diess) PU2 F: G 4413   Le Puy século XVI - 4/4 Exultet celi curia. Fulget dies(Gaude cetus fidelium. Fulget diess) MOI  F: Pn 1871  Moissac séculos XI - XII Sanctus. Osanna salvifica MTC  I: Rvat Urb 602 Montecassino séculos XI - XII Sanctus. Osanna salvifica MIL E: Mah Aemil 51   San Millán séculos XI - XII Sanctus. Osanna salvifica VI1 E: VI 105   Vic séculos XI - XII Sanctus. Osanna salvifica GER F: Pn 495   Xirona século XII Sanctus. Osanna salvifica AQ1 E: Bac 1408/9 mútilo  (notación aquitana) século XII Sanctus. Osanna salvifica NAR  F: Pn 778 Narbona século XII Sanctus. Osanna salvifica
 Alleluia. Gratulemur et laetemur summa cum laetitia HUS  E: H 4  Huesca século XII Sanctus. Osanna salvifica
 Alleluia. Gratulemur et laetemur summa cum laetitia MON E: MO 73 Montserrat, Biblioteca do Mosteiro, Ms. 73 Tolosa / Narbona ? século XII Sanctus. Osanna salvifica
 Alleluia. Gratulemur et laetemur summa cum laetitia TOR  E: TO 135 Tortosaséculos XII - XIII Sanctus. Osanna salvifica
 Alleluia. Gratulemur et laetemur summa cum laetitia AQ1 E:T 35.10   (notación aquitana) século XIII - 1/4 Alleluia. Gratulemur et laetemur summa cum laetitia(Gratulentur et letentur) VI2 E: VI 106   Vic século XIII Sanctus. Osanna salvifica HUE  Códex Las Huelgas(Burgos, Mosteiro de Las Huelgas, Codex IX)  Burgos século XIV E17 E: E J II 17   ? século XIV Sanctus. Osanna salvifica TOL Mn 1361   Toledo ?século XIV Sanctus. Osanna salvifica AUX  F: Pn 10511  Auxerre século XI Agnus Dei. Qui pius ac mitis es ALB GB: Lbm Royal 2BIV  St. Alban século XII Agnus Dei. Qui pius ac mitis es LON F: Pa 135  Salisbury ? Londres ? século XIII Agnus Dei. Qui pius ac mitis es

 Discografía 
miniatura|185px|Copia da Universidade de Salamanca. Ao longo dos anos realizáronse numerosas gravacións dos cantos que aparecen no Códice Calixtino, mais neste tempo unicamente se realizou unha gravación íntegra dos mesmos, que foi levada a cabo polo Coro Ultreia en 1999. Foron numerosas as gravacións de grupos galegos como Resonet, o Grupo Universitario de Cámara de Compostela, o Grupo Martín Códax ou o propio Coro Ultreia, ben en discos adicados exclusivamente ao códice ou integrándoas noutros discos de repertorio medieval. As gravacións realizadas van dende as puramente vogais ata interpretacións con instrumentos da época. Ademais das numerosas versións de grupos adicados á interpretación de música antiga, cómpre destacar a gravación do grupo irlandés The Chieftains no seu disco Santiago, gravado en 1999 e no que se inclúen o Dum Pater Familias e o Ad Honorem regis summi.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Tombos da Catedral de Santiago de Compostela
 Prosa galega medieval
 Música medieval en Galicia
 Códice (miniserie)

 Bibliografía 
 M. C. Díaz y Díaz, El Códice Calixtino de la Catedral de Santiago. Estudio Codicológico y de contenido, Santiago de Compostela, 1988, .
 C. Meredith-Jones, Historia Karoli Marni et Rotholandi ou Chronique du Pseudo-Turpin. Xenebra, 1972, 2º ed., .
 E. Temperán Villaverde, La liturgia propia de Santiago en el Códice Calixtino, Santiago de Compostela, 1997, .
 J. Williams e A Stones, The Codex Calixtinus and The Shrine of St. James, Tübingen, 1992, .



 Ligazóns externas 
 Miragres de Santiago (fragmentos do Libro IV), na Biblioteca Cervantes 
 4 fragmentos de Miragres de Santiago
 Cunctipotens genitor Deus
 Graduale
 Nova sobre a primeira edición en galego do Códice Calixtino  (xaneiro de 2010) Berenguela'' 



Categoría:Obras literarias en latín
Categoría:Libros de viaxes sobre Galicia
Categoría:Camiño de Santiago
Categoría:Artigos destacados sobre Galicia
Categoría:Obras traducidas do latín ao galego
Categoría:Códices
Categoría:Historia medieval de Galicia
Categoría:Libros do século XII
Categoría:Manuscritos iluminados