Marina Mayoral

Marina Mayoral Díaz, nada en Mondoñedo o 12 de setembro de 1942, é unha escritora galega en galego e castelán.

 Traxectoria 
Estudou os primeiros cursos de Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e licenciouse en Filoloxía Románica na Universidade Complutense de Madrid. Desde os 19 anos vive en Madrid, pero sempre mantendo fortes lazos afectivos e culturais con Galicia. Doutorouse en 1971, con premio extraordinario, cunha tese sobre a poesía de Rosalía de Castro

Foi catedrática de Literatura Española na Universidade Complutense de Madrid. Publicou numerosos traballos de investigación e crítica literaria, entre os que destacan os estudos sobre Rosalía de Castro, Emilia Pardo Bazán e Valle Inclán. Tamén realizou moitas análises de poesía e prosa contemporáneas.

Colabora en La Voz de Galicia desde 1990. Foi codirectora da colección Biblioteca de Escritoras de Editorial Castalia e dirixiu a colección Relatos de Editorial Edhasa e a colección Club de Clásicos de Ediciones SM.

Varias das súas novelas foron traducidas ao alemán, italiano, polaco, portugués, catalán e chinés. A acción da maioría das súas novelas desenvólvese en Brétema, un lugar imaxinario de Galicia.

En 2017 foi escollida académica de honra da Real Academia Galega.

 Obras 
 En galego 
 Narrativa 
miniatura|Unha árbore, un adeus, de , esta incluído na Biblioteca Galega 120.
Contra morte e amor (1987). Xerais. 266 páxs. Trad. do castelán.
O reloxio da torre (1988). Galaxia. 88 páxs.
Unha árbore, un adeus (1988). Galaxia. 92 páxs. Foi traducida ao castelán.
 Chamábase Luís (1989). Xerais. 160 páxs. Ed. ePub. Foi traducida ao castelán, ao catalán e ao portugués.
 A man de neve (1992). Contos do Castromil.
 Tristes armas (1994). Xerais. 136 páxs. 30ª edición en 2019. Ed. ePub. Foi traducida ao portugués e ao inglés.
 Querida amiga (1995). Galaxia. 112 páxs. Foi traducida ao castelán.
 Ao pé do magnolio (2004). Galaxia. 216 páxs.
 Case perfecto (2007). Xerais. 296 páxs.
 Quen matou a Inmaculada de Silva? (2009). Xerais. 192 páxs. Trad. do castelán.
O anxo de Eva (2013). Xerais. 352 páxs. Ed. ePub.
O que queda de nós (2023). Vigo: Galaxia. 284 páxs. ISBN 978-84-9151-895-2. Reedición de Unha árbore, un adeus (1988) e Ao pé do magnolio (2004).
Ensaio

Por que Murguía destruíu as cartas de Rosalía?. Discurso lido no acto de recepción como académica de honra da RAG, 2017

 Obras colectivas 
 Rosalía na cobiza do lonxe, 2013, Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades.

 En castelán 

 Narrativa 

Cándida, otra vez (1979). Ámbito Literario. Novela. Gañadora do Premio Ámbito Literario.
Al otro lado (1980). Magisterio Español S.A. Novela. Gañadora do Premio Novelas y Cuentos.
La única libertad (1982). Cátedra. Novela.
Contra muerte y amor (1985). Cátedra. Novela.
Morir en sus brazos y otros cuentos (1989). Aguaclara. Relatos.
El tiburón, el ángel y otros relatos (1991). Compañía Europea de Comunicaciones e Información. Relatos.
Recóndita armonía (1994). Alfaguara. Novela.
Dar la vida y el alma (1996). Alfaguara. Novela.
Recuerda, cuerpo (1998). Alfaguara. Novela.
La sombra del ángel (2000). Alfaguara. Novela
Querida amiga (2001). Alfaguara. Novela.
Solo pienso en ti (2006). H. KLICZKOWSKI. Novela.
¿Quién mató a Inmaculada de Silva? ( 2009). Novela
Deseos (2011). Alfaguara. Novela.
El abrazo (2015). Stella Maris. Novela
El amor, la vida y mas allá (2017). Teófilo. Relatos
La única mujer en el mundo (2019). Edhasa. Novela

 Ensaio 

 La poesía de Rosalía de Castro (1974). Gredos.
 Rosalía de Castro y sus sombras (1976). Fundación Universitaria Española.
 Análisis de cinco comedias (1977). Castalia.
 Análisis de textos (Poesía y prosa españolas) (1977). Gredos.
 Rosalía de Castro (1986). Cátedra.
 El oficio de narrar (1989). Cátedra.
 Escritoras románticas españolas (1990). Fundación Banco Exterior.
 El personaje novelesco (1990). Cátedra.
miniatura|
 Premios 

 1979: Premio Ámbito literario (novela).
 1979: Premio Ramón Sijé  (novela curta).
 1980: Premio Novelas y cuentos (novela).
 1982: Premio Hucha de oro (de contos).
 1989: Premio Antón Losada Diéguez de creación literaria por Chamábase Luís.
 1992: Premio Fernández Latorre de xornalismo.
 1996: Premio Antón Losada Diéguez de creación literaria por Querida amiga.
 1998: Medalla Castelao.
 2012: Premio Arcebispo Xoán de San Clemente por Deseos

 2019: Premio Voz de Liberdade, outorgado polo PEN Club Galicia.

2021: premio Xosé Luís Alvite, que concede a Asociación de Periodistas de Galicia pola súa traxectoria.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 







 Ligazóns externas 
 Sitio web e artigos de Marina Mayoral .

Categoría:Escritores de Galicia en lingua castelá
Categoría:Escritores de Galicia en lingua galega
Categoría:Medallas Castelao
Categoría:Nados en Mondoñedo
Categoría:Nados en 1942
Categoría:Membros de honra da Real Academia Galega