Alba (poema)

Na lírica occitana unha alba é un poema no que se narra a despedida dos amantes coa chegada do abrente. É un amigo ou servente, que recibe o nome de gaita (vixía), o que se encarga de espertar os namorados para non seren descubertos polo home da dona. Entre as albas máis coñecidas está Reis glorios de Guiraut de Bornelh

Na lírica galego-portuguesa tan só hai un exemplo de alba, Levad´, amigo, que dormides as manhanas frías de Nuno Fernández Torneol.

 Lista de albas occitanas 
CompositorVerso inicialTipoNotasBernart de VenzacLo Paire el Filh el sant EspiritalrelixiosaRaimbaut de VaqueirasGaita be gaiteta del castelprofanaGuiraut de BornelhReis glorios, verais lums e clartatzprofanaFolquet de MarselhaVers Dieus el vostre nom e de Sainta MariarelixiosaCadenetEn sui tan cortesa gaitaprofanaRaimon de las SalasDeus aidatzprofanaBertran d'Alamanon ou Gaucelm FaiditUs cavalier si jaziaprofanaGuilhem d'AutpolEsperansa de totz ferms esperansrelisiosaGuiraut RiquierAb plazerprofanaGuiraut RiquierQui vuelha ses plazerrelixiosaUc de la BacalariaPer grazir la bon'estrenaprofanaPeire EspanholAr levatz sus, franca cortesa genrelixiosaBerenguer d'AnoiaGaita, be gardatzrelixiosaAnónimoEn un vergier, sotz folha d'albespiprofanaAnónimoAb la gensor que siaprofanaAnónimoQuan lo rossinhol escriaprofanecobla esparsaAnónimoDreitz que vol dreitamen amarprofanacobla esparsa

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 N.º 17 (1997) da Revista Galega do Ensino, e que posúe un artigo amplo sobre a alba de Nuno Fernandez Torneol.

Categoría:Literatura medieval
Categoría:Poesía