Iacarta

Iacarta (en ), oficialmente coñecida como Capital Especial da Rexión de Iacarta (en ), é a capital de Indonesia, así como a maior cidade do país con 8 792 000 habitantes e coa área metropolitana chega aos 16 000 000, localízase na illa de Xava, na área lingüística sundanesa, aínda que a lingua maioritaria da cidade é o bahasa indonesio. Iacarta é a undécima cidade máis poboada do planeta e a súa área metropolitana é coñecida como Jabodetabekpunjur. É o centro político, industrial e financeiro do país.

A cidade foi coñecida ao longo da súa historia como Sunda Kelapa (397-1527), Jayakarta (1527-1619), Batavia (1619-1942) e Djakarta (1942-1972). No século  onde agora está a cidade de Iacarta estaba o porto do reino hindú de Sonda chamado Kalapa. Os primeiros europeos que a visitaron foron os portugueses, no século XVI. En 1527 a cidade foi conquistada polo rei Fatahillah e cambiou o seu nome polo de Jayakarta que significa "vitoriosa e próspera". Os holandeses van apoderarse da cidade en 1619 e cambiáronlle o nome polo de Batavia que é o nome en latín dos Países Baixos. Foi a capital da colonia e prosperou no comercio. Cando en 1942 os xaponeses tomaron posesión da cidade a renomearon Iacarta. En 1949 unha vez proclamada a independencia de Indonesia, Iacarta foi a capital.

En 2019 foi anunciada unha nova capital de Indonesia, de nome Nusantara, debido aos problemas que tivo que afrontar a cidade de Iacarta, como graves inundacións, crecemento urbano excesivo e afundimento paulatino.  O 17 de agosto de 2024, Indonesia celebrou oficialmente o seu Día da Independencia por primeira vez na futura capital inacabada.

Nome
Iacarta foi o fogar de múltiples asentamentos humanos. A continuación móstrase a lista de nomes utilizados durante a súa existencia:
 Pobo buni (400 BC–500 AD)
 Sundapura (358–669)
 Sunda Kelapa (669–1527)
 25px Jayakarta (1527–1619)
  Batavia (1619–1949)
  Diakarta (1942–1972)
  Iakarta (1972–present)

A poboación Buni é unha cultura prehistórica da época da cerámica de barro que floreceu na costa norte de Xava Occidental, Iacarta e Banten entre o 400 a. C. e o 100 d. C. e sobreviviu até o ano 500 d. C.

Sundapura é o nome mencionado na inscrición de Tugu de Tarumanagara, un reino na costa de Xava Occidental. A posición xeográfica estratéxica da costa da Xava Occidental, que corresponde á actual Iacarta, é unha rexión dominante que controla o estreito de Sunda. Esta localización é estratéxica con respecto a Sumatra e tamén a súa conexión co continente asiático da India e China.

Tras a caída de Tarumanagara, o nome da cidade cambiouse a «Sunda Kelapa» ou «Coco de Sunda», e converteuse no principal porto do Reino da Sonda debido á súa desexable localización.

O nome «Iacarta» deriva da palabra «Jayakarta» (devanágari: जयकर्त), que á súa vez deriva do sánscrito जय «jaya» (vitorioso), e कृत krta (logrado, adquirido), por tanto, «Jayakarta» tradúcese como «fazaña vitoriosa», «acto completo» ou «vitoria completa». Recibiu o seu nome polas tropas musulmás de Fatahillah que derrotaron e expulsaron aos portugueses da cidade en 1527, e finalmente a rebautizaron como «Jayakarta». Tomei Pires, un boticario portugués, escribiu o nome da cidade na súa obra magna como «Jacatra» ou «Jacarta» durante a súa viaxe ás Indias Orientais.

Despois de que a Compañía Holandesa das Indias Orientais se apoderase da zona en 1619, a rebautizaron como «Batavia», en honra aos bátavos, unha tribo xermánica considerada antepasada dos holandeses. A cidade tamén foi coñecida entón como  (Raíña de Oriente), un nome que se lle deu pola beleza urbana dos gracht do centro de Batavia, as mansións e o ordenado trazado da cidade. Tras expandirse cara ao sur no século XIX, este alcume pasou a asociarse máis cos suburbios (por exemplo, Menteng e a zona ao redor da praza Merdeka), coas súas amplas rúas, espazos verdes e vilas. "", (17 de outubro de 1939), , p. 6

Durante a ocupación xaponesa, a cidade pasou a chamarse . Tras a rendición xaponesa, o nome cambiouse a «Iacarta».'

 Historia 

 Época precolonial 
A zona da costa norte de Xava occidental, incluída Iacarta, foi o lugar da prehistórica cultura Buni que floreceu entre o 400 a. C. e o 100 d. C.
A área en torno a Iacarta moderna formaba parte durante o século IV do reino Sundanés de Tarumanagara, un dos reinos hindús máis antigos de Indonesia. A zona de Iacarta Norte ao redor de Tugu converteuse nun asentamento poboado a principios do século V. A inscrición de Tugu (en) (probablemente escrita ao redor do ano 417 d. C.) descuberta na aldea de Batutumbuh, pobo de Tugu, Koja, Iacarta Setentrional, menciona que o rei Purnawarman de Tarumanagara levou a cabo proxectos hidráulicos: o proxecto de irrigación e drenaxe dos ríos Chandrabhaga e Gomati, preto da súa capital. Tras a caída de Tarumanagara, os seus territorios, incluíndo a área de Iacarta, tornouse parte do reino hindú de Sonda.
Iacarta empezou como un pequeno porto xunto a un monte á beira do río Ciliwung no século XV. Algúns europeos falan dun asentamento denominado Kalapa. Era o maior porto do reino hindú de Sonda.

Desde o século VII até principios do XIII, o porto de Sonda estivo baixo o dominio do imperio marítimo Srivijaya. Segundo a fonte chinesa ”Chu-fan-chi“, escrita ao redor de 1225, Chou Ju-kua informou a principios do século XIII que Srivijaya aínda gobernaba Sumatra, a península malaia e o oeste de Xava (Sonda). A fonte di que o porto de Sonda era estratéxico e próspero, e menciona a pementa de Sonda como unha das mellores en calidade. A xente traballaba na agricultura e as súas casas estaban construídas sobre pilotes de madeira. A zona do porto coñeceuse como Sunda Kelapa (en) (sundanés: ᮞᮥᮔ᮪ᮓ ᮊᮨᮜᮕ) e, no século XIV, era un importante porto comercial do reino de Sonda.

A primeira frota europea, que chegou tivo lugar en 1513 cando catro buques portugueses chegaron procedentes de Malaca, os portugueses estaban buscando unha ruta para as especias e, en particular, para a pementa. O Reino da Sonda fixo un acordo de paz con Portugal para permitir que en 1522 os portugueses construísen un porto co fin de defendelos contra o aumento de poder do Sultanato de Demak do centro de Xava.History of Jakarta  A cidade foi atacada por un mozo guerreiro de nome Fatahillah dirixente dun reino veciño, logo do cal o 22 de xuño de 1527 cambiou o nome de Kalapa por Jayakarta. 
miniatura|Sede do Gobernador Xeral da VOC. O edificio agora serve como Museo Histórico de Iacarta.

 Época colonial 
Os holandeses chegaron a Jayakarta a fins do século XVI e en 1619 as forzas da Compañía Holandesa das Indias Orientais, dirixidas por Jan Pieterszoon Coen conquistaron a cidade. Renomearon a cidade como Batavia. As oportunidades comerciais atraeron a Indonesia, sobre todo, a inmigrantes chineses. As tensións creceron cando o goberno colonial tratou de restrinxir a migración chinesa a través das deportacións. O 9 de outubro de 1740, 5.000 chineses foron masacrados e, ao ano seguinte, os habitantes chineses foron trasladados a Glodok fóra das murallas da cidade. En 1818 completouse o Koningsplein, agora Merdeka Square, e Kebayoran Baru que foi a última zona residencial holandesa construída.

O 5 de marzo de 1942, os xaponeses arrebataron Batavia ao control holandés, e a cidade pasou a chamarse Iacarta.(, baixo o status especial que se lle asignou á cidade). Despois da guerra, o nome holandés Batavia foi recoñecido internacionalmente até a plena independencia de Indonesia o 27 de decembro de 1949. A cidade, agora rebautizada como Iacarta, foi proclamada oficialmente capital nacional de Indonesia.

 Independencia 
miniatura|upright|Sukarno lendo a Proclamación de Independencia de Indonesia en Jalan Pegangsaan Timur Número 56, Menteng
Tras o fin da segunda guerra mundial, os nacionalistas indonesios declararon a independencia o 1 de agosto de 1945, e o goberno da cidade de Iacarta pasou a ser a Administración Nacional de Iacarta ao mes seguinte. Durante a Revolución Nacional Indonesia, os republicanos indonesios retiráronse de Iacarta, ocupada polos aliados, e estableceron a súa capital en Yogyakarta.

Logo da ocupación os grupos xa habitados mobilizáronse ideoloxicamente, así foi como estableceron o seu primeiro goberno republicano en 1950 con capital en Iacarta. Con Iacarta seleccionada como sede dos Xogos Asiáticos de 1962, Sukarno, que concibía Iacarta como unha gran cidade internacional, impulsou grandes proxectos financiados polo goberno cunha arquitectura abertamente nacionalista e modernista.;  Os proxectos incluían un intercambiador en forma de trevo, unha gran avenida (Jalan MH Thamrin-Sudirman), monumentos como o Monumento Nacional, o Hotel Indonesia, un centro comercial e un novo edificio destinado a ser a sede da Conferencia das Novas Forzas Emerxentes (CONEFO). En outubro de 1965, Iacarta foi escenario dun errado intento de golpe de estado no que morreron seis xenerais de alto rango, o que precipitou unha violenta purga anticomunista na que morreron polo menos 500 000 persoas, entre elas algunhas de etnia chinesa."Why ethnic Chinese are afraid ". BBC News. 12 February 1998. O acontecemento marcou o comezo da Nova Orde de Suharto. O primeiro goberno estivo dirixido por un alcalde ata finais de 1960, cando o cargo pasou a ser o de gobernador. O último alcalde de Iacarta foi Soediro, ata que foi substituído por Soemarno Sosroatmodjo como gobernador.

En 1966, Iacarta foi declarada un "distrito capital" (Daerah khusus ibukota), polo tanto, obtivo unha condición aproximadamente equivalente á dun estado ou provincia. O tenente xeneral Ali Sadikin desempeñou o cargo de gobernador desde ese momento ata 1977; rehabilitou estradas e pontes, alentou as artes, construíu varios hospitais, e un gran número de novas escolas. Así mesmo, autorizou aos habitantes dos barrios pobres para os novos proxectos de desenvolvemento e tratou de eliminar a prohibición dos rickshaws (vehículo lixeiro de dúas rodas que se despraza por tracción humana) e os vendedores ambulantes. Tamén comezou a controlar a migración á cidade co fin de frear a aglomeración e a pobreza. A redistribución da terra e o investimento estranxeiro contribuíu a un auxe inmobiliario que cambiou a cara da cidade. O auxe terminou coa crise financeira asiática en 1997 e 1998. O presidente Suharto, comezou a perder o seu control e as tensións chegaron ao punto máis alto en maio de 1998, cando catro estudantes foron mortos a tiros na Universidade de Trisakti polas forzas de seguridade; durante catro días de disturbios que se produciron como consecuencia da perda dun total estimado de 1.200 vidas e 6.000 edificios que foron danados ou destruídos. Suharto dimitiu como presidente, pero Iacarta seguiu sendo o punto focal do cambio democrático en Indonesia.

Tras tres décadas no poder, o apoio ao presidente Suharto comezou a decaer. As tensións alcanzaron o seu punto álxido cando catro estudantes foron asasinados a tiros na Universidade Trisakti polas forzas de seguridade. En 1998 producíronse catro días de disturbios e violencia que causaron a morte dunhas 1200 persoas e destruíron ou danaron 6000 edificios, o que obrigou a Suharto a dimitir. Gran parte dos disturbios tiveron como obxectivo os chineses indonesios. Na era posterior a Suharto, Iacarta seguiu sendo o centro do cambio democrático en Indonesia. Os atentados con bomba relacionados con Jemaah Islamiyah entre 2000 e 2005 producíronse case anualmente na cidade. con outro en 2009. En agosto de 2007, Iacarta celebrou as súas primeiras eleccións para elixir gobernador como parte dun programa de descentralización a nivel nacional que permite a celebración de eleccións locais directas en varias zonas. Anteriormente, os gobernadores eran elixidos polo órgano lexislativo da cidade.

 Xeografía 
A cidade aséntase sobre a costa noroeste da illa de Xava , xunto ao río Ciliwung a baía de Iacarta , que é unha entrada do mar de Xava . A parte norte de Iacarta está constituída sobre unha terra plana, aproximadamente a oito metros por encima do nivel do mar, o que contribúe a que se formen as habituais inundacións. A zona sur da cidade é máis montañosa. Hai aproximadamente trece ríos que conflúen en Iacarta, sobre todo desde as partes montañosas do sur da cidade cara ao norte e en dirección ao mar de Xava. O río máis importante é o Ciliwung, que divide a cidade en dúas zonas, leste e oeste. Iacarta limita xeograficamente coa provincia de Xava Barat ao leste e con Banta ao oeste.

As Miles de Illas (Kepulauan Seribu, en indonesio, e Thousand Islands, en inglés), que son unha parte da rexión administrativa de Iacarta, están situadas na baía de Iacarta. As 105 illas que as forman esténdense ao longo de 45 quilómetros ao norte da cidade, aínda que a illa máis próxima atópase a só uns quilómetros de terra firme.

 Clima 
Iacarta posúe un clima ecuatorial (Af, de acordo co sistema de clasificación climática de Köppen). Localizada na parte occidental de Indonesia, a súa época máis chuviosa é xaneiro cunhas precipitacións medias mensuais de 350 mm, mentres que a súa época máis seca é agosto, cunha media de 60 mm. A cidade ten altos niveis de humidade e a temperatura diaria oscila entre os 25 °C ata os 38 °C.

 Administración 
miniatura|Corte Suprema de Indonesia en Iacarta.
Oficialmente, Iacarta non é unha cidade senón unha provincia co status especial de capital de Indonesia. A súa administración é como a de calquera outra cidade indonesia. Por exemplo: Iacarta ten un gobernador (no canto dun alcalde), e divídese en varias rexións cos seus propios sistemas administrativos. Iacarta como provincia está dividida en cinco cidades (kota), antes municipios, cada un dirixido por un alcalde, e unha rexencia (kabupaten) dirixida por un rexente. En agosto de 2007, Iacarta celebrou as súas primeiras eleccións para escoller un gobernador, que foron gañadas por Fauzi Bowo. Os gobernadores da cidade son elixidos previamente polos parlamentos locais. Isto forma parte do impulso do goberno indonesio da descentralización da política, celebrando eleccións locais directas nalgúns lugares do país asiático.

Lista de cidades de Iacarta:
 Iacarta Oriental (Jakarta Timur)
 Iacarta Occidental (Jakarta Barat)
 Iacarta Setentrional (Jakarta Utara)
 Iacarta Meridional (Jakarta Selatan)
 Iacarta Central (Jakarta Pusat)

A única rexencia de Iacarta son as Miles de Illas (Kepulauan Seribu). Son consideradas formalmente como un subdistrito de Iacarta Setentrional.

 Cultura 
Como capital política e económica de Indonesia, Iacarta atrae a moitos turistas estranxeiros e tamén domésticos. Por iso, Iacarta é unha cidade cosmopolita e cunha cultura diversa. Moitos dos inmigrantes da cidade proveñen de distintas partes da illa de Xava, traendo consigo unha mestura de dialectos das linguas xavanesas e sundanesas, así como as súas propias comidas e produtos típicos.

Iacarta é ás veces denominada polos residentes estranxeiros como "O Gran Durián".O durián é unha froita tropical cun cheiro moi distintivo e un sabor moi peculiar. É unha animada metrópole urbana, pois Iacarta é coñecida pola súa aglomeración, saturación de tráfico e disparidade de ingresos.

Os betawi (Orang Betawi, ou xente de Batavia) é un termo usado para describir os descendentes da poboación que vive ao redor de Batavia e recoñecida como tribo desde o século XVIII-XIX. Os betawi son a maioría descendentes de grupos étnicos surasiáticos atraídos a Batavia por necesidades laborais e inclúe xente de varias partes de Indonesia.Os betawi - debido ás súas orixes diversas - xogan un papel principal que concierne a identidade étnica e nacional na Iacarta contemporánea; ver Knörr, Jacqueline: Kreolität und postkoloniale Gesellschaft. Integration und Differenzierung in Jakarta, Campus Verlag: Frankfurt a.M. & New York, 2007, ISBN 978-3-593-38344-6 A linguaxe e cultura destes inmigrantes son distintos dos sondaneses ou xavaneses. A lingua está máis baseada nun dialecto dos malaios do leste e enriquecido por préstamos de palabras do xavanés, chinés mandarín e árabe. Hoxe en día, os dialectos de Iacarta usados pola poboación na cidade está vagamente baseado na lingua betawi.

Hai tamén unha notable comunidade chinesa en Iacarta que leva varios séculos. Oficialmente representan o 6% da poboación de Iacarta, aínda que é posible que esa estimación sexa algo baixa.

Iacarta ten varios centros de actuacións como o Senaian. A música tradicional adoita atoparse en hoteis de luxo, incluíndo o gamelan e o wayang (palabra indonesia e malaia para o teatro). Como a cidade máis habitada e capital do país, Iacarta recibe continuamente talentos en busca de atopar unha maior audiencia e posibilidades de éxito.

Ironicamente, as artes betawi son raras veces atopadas na cidade debido ao seu baixo perfil e a maioría delas trasladáronse ás fronteiras de Iacarta. É máis fácil atopar cerimonias nupciales xavanesas ou minang que betawi, do mesmo xeito que predomina o gamelan xavanés que o gamelan kromong (mestura entre betawi e música chinesa), tranxidor (mestura entre betawi e música portuguesa) ou marawis (mestura entre betawi e música iamaní). Con todo, algúns festivais como o Jalan Jaksa Festival ou o Kemang Festival tratan de preservar a arte betawi ivitando aos artistas máis representativos da cultura betawi.see Knörr, Jacqueline: Kreolität und postkoloniale Gesellschaft. Integration und Differenzierung in Jakarta, Campus Verlag: Frankfurt a.M. & New York, 2007, ISBN 978-3-593-38344-6

A concentración de riqueza e influencia política na cidade é moito máis evidente na súa paisaxe e cultura, un efecto ilustrado pola presenza na cidade de moitas das principais cadeas de comida rápida internacionais, por exemplo.
 Museos 
miniatura|Museo Nacional de Indonesia.
Os museos en Iacarta atópanse basicamente concentrados no área da Praza Merdeka de Iacarta Central, na Cidade Antiga de Iacarta, e a Taman Mini Indonesia Indah.

Na cidade antiga de Iacarta están os museos que eran antigos edificios institucionais da Batavia colonial. Algúns destes museos son: o Museo de Historia de Iacarta (antigo Concello de Batavia), o Museo Wayang (antiga igrexa de Batavia), o Museo de Belas Artes e Cerámica (antigos xulgados de Batavia), o Museo Marítimo (antigo almacén de Sunda Kelapa), o Museo do Banco de Indonesia (antigo Banco de Xava) e o Museo do Banco Mandiri (antigo Nederlandsche Handels Maatschappij).

Entre os museos situados en Iacarta central ao redor da praza Merdeka están: o Museo Nacional de Indonesia (tamén coñecido como Gedung Gajah ("o edificio elefante"), Monas (Monumento Nacional), o Museo islámico Istiqlal na mesquita de Istiqlal, e o museo da Catedral de Iacarta na segunda planta da catedral. Tamén na área central de Iacarta está o Museo Taman Prasasti (antigo cemiterio de Batavia), e o Museo téxtil na área de Tanah Abang.

Na área de xogos de Taman Mini Indonesia Indah, ao leste de Iacarta, hai catorce museos, como o Museo Indonesia, o Museo Purna Bhakti Pertiwi, o Museo Asmat Museum, o Museo Islámico Bayt al-Qur'an, o Museo Pusaka, e outros museos científicos como o Centro de Información, Tecnoloxía e Investigación, o Museo da Fauna Indonesia de Komodo, o Museo dos Insectos, o Museo do Petróleo e o Gas, así como o Museo do Transporte.

Outros museos a destacar son o Museo Militar Satria Mandala, o Museo Sumpah Pemuda, e o Lubang buay.

 Relixión 

O 86% dos habitantes de Iacarta son musulmáns, pertencendo practicamente todos á vertente sunní; con todo tamén hai uns poucos centos de xiítas. Algúns residentes musulmáns practican unha forma particular de islam que denominan Abangan.

O 10% da poboación son cristiáns, sendo o 6,5% de protestantes e o 3,5% restante de católicos. O cristianismo chegou a Indonesia no século XVII a través de misioneiros holandeses e portugueses.

Os hindús e os budistas compoñen o 4% da poboación, na súa maioría pertencentes á minoría chinesa.

 Deportes 
Iacarta foi a cidade sede dos Xogos Asiáticos de 1962.

 Problemas 
miniatura|As dúas caras de Iacarta: os rañaceos e as chabolas. Un terzo da poboación de Iacarta vive na pobreza.
 Sobrepoboación 
Como en moitas das grandes urbes en países aínda en vía de desenvolvemento, Iacarta sofre importantes problemas de urbanización. A poboación elevouse bruscamente de 1,2 millóns en 1960 a 8,8 millóns en 2004, contando só os seus residentes legais. A poboación da gran Iacarta é estimada en 23 millóns, facendo dela a cuarta área urbana máis poboada no mundo. O vertixinoso aumento de poboación sorprendeu ao propio goberno, a quen lle excedeu a situación e non puido proporcionar as necesidades básicas aos seus residentes.

A cidade atrae a numerosos visitantes, pero, curiosamente, cando máis poboada está Iacarta é nos días laborables da semana, máis que nos fins de semana debido á afluencia de habitantes que residen noutras áreas de Jabotabek. Pola incapacidade do goberno de proporcionar un transporte adecuado á magnitude da urbe, Iacarta sofre graves problemas de saturación de tráfico cada día. A contaminación atmosférica e a xestión de residuos son, xa que logo, outros dos problemas derivados do exceso de habitantes que sofre Iacarta, unha cidade que en 2025 contará cunha poboación de 24,9 millóns sen contar cos millóns de habitantes das áreas periféricas.Far Eastern Economic Review, Asia 1998 Yearbook, p. 63.

Na actualidade, un terzo dos case nove millóns de habitantes de Iacarta vive na máis absoluta pobreza.

 Sanidade 
miniatura|As terribles inundacións de febreiro de 2007 en Iacarta.
Un estudou revelou que "menos dun cuarto da poboación recibe fontes melloradas de auga. O resto confía nunha variedade de fontes, incluíndo ríos, lagos e vendedores privados de auga. Pouco máis de 7,2 millóns de persoas viven sen auga limpa".United Nations Human Development Report 2006, p. 39   Ademais, por mor das inundacións que adoitan azoutar a cidade, as posibilidades de que enfermidades como a diarrea e disentería broten en Iacarta son altas tralas choivas torrenciais. Ocorre o mesmo con moitas outras enfermidades provocadas por ratas.

 Inundacións 
Durante a época de choivas, Iacarta sofre inundacións debido a: tubos obstruidos de augas residuais, deforestación dos rapidamente urbanizados Bogor e Depok e o feito de que o 40% se atope baixo o nivel do mar. En 1996 a cidade experimentou unhas terribles inundacións cando 5.000 hectáreas quedaron alagadas. Con todo, as peores inundacións que se recordan na cidade ocorreron en febreiro de 2007. As perdas en canto
a infraestruturas e os ingresos do estado foron de polo menos 5,2 trillóns de rupias (uns 572 millóns de dólares), polo menos 80 persoas pereceron e ao redor de 350.000 habitantes víronse obrigados a deixar os seus fogares. Máis do 60% da área total de Iacarta quedou completamente alagada e o nivel da auga chegou a alcanzar catro metros de altura nalgunhas zonas da cidade.

 Transporte 

Iacarta é unha das cidades máis poboadas do mundo e sofre de estresantes problemas de transporte.Jakarta begins river boat service. En Indonesia a maioría do transporte é proporcionado por bemos, que son minibuses de xestión privada.
miniatura|Centro de Iacarta.
miniatura|Bajaj en Iacarta.
miniatura|Imaxe do caótico tráfico de Iacarta en hora punta.
 Estrada 
A pesar de que existen amplas estradas, Iacarta sofre da conxestión debido ao tráfico pesado, especialmente no distrito central de negocios. Para reducir os atascos de tráfico, algunhas das principais estradas en Iacarta teñen a chamada regula de "tres nun", a cal entra en funcionamento durante horas punta; introduciuse por primeira vez en 1992 e prohibe que haxa menos de tres pasaxeiros por coche en determinadas estradas.

As estradas de Iacarta son coñecidas polos seus indisciplinados condutores nos seus comportamentos ao volante e unhas leis de transporte que rompen coa impunidade e a corrupción policial de xeito moi habitual. As liñas pintadas na estrada son considerados como simples suxestións, e é frecuente atoparse catro ou cinco vehículos de fronte en estradas de dous carriis por sentido. Ademais, nos últimos anos o número de motocicletas nas rúas creceu case exponencialmente. O vasto mar das pequenas, motocicletas de entre 100 e 200 cc, crean moito tráfico, ruído e contaminación do aire o que afecta a Iacarta de xeito directo.

Os autorickshaw, chamados bajaj en indonesio, proporcionan o transporte local nalgunhas partes da cidade. Desde comezos dos anos de 1940 até 1991 foron unha forma común de transporte local na cidade. En 1966, estimouse que 160.000 rickshaws operaban na cidade e o quince por cento da man de obra total de Iacarta dedicábase á condución de rickshaws. En 1971, foron prohibidas as rickshaws das principais estradas, e pouco despois o goberno intentou unha prohibición total, o que reduciu substancialmente o seu número, pero non a súa completa eliminación. Unha campaña especialmente agresiva para eliminalas triunfou finalmente entre 1990 e 1991, pero durante a crise económica de 1998 algúns regresaron aproveitando a pouca efectividade dese goberno por controlar estes medios de transporte.Azuma, Yoshifumi (2003). Urban peasants: beca drivers in Jakarta. Jakarta: Pustaka Sinar Harapan. Unha das últimas apostas por reducir o caos no tráfico da cidade foi a de expor autoestradas elevadas e de peaxe ao estilo de Bangkok e Shanghai, dúas megalópoles asiáticas cos mesmos problemas de tráfico. A partir de 2009 construiranse máis de 70 quilómetros de estradas elevadas e para iso investirase 40 billóns de rupias, uns 4.200 millóns de dólares..

O servizo de TransJakarta opera mediante unha liña de autobús especial chamada busway. A rede de busway é ideal para rutas moi congestionadas da cidade e é, relativamente, unha alternativa eficaz para as viaxes en Iacarta. A construción do segundo e terceiro percorrido do busway completouse en 2006, unindo os kecamatans (Distritos de Indonesia) de Pulo Gadung e Kalideres. A ruta entre o centro comercial Blok M e a estación Jakarta Kota leva operativa desde xaneiro de 2004.

Por outra banda, estase construíndo unha estrada de circunvalación e estará operativa, en parte, nos subdistritos de Cilincing-Cakung-Pasar Rebo-Pondok Pinang-Daan Mogot-Cengkareng. Unha estrada de peaxe conecta Iacarta co aeroporto internacional Soekarno-Hatta no norte da cidade. Tamén conectado vía estrada de peaxe será o porto de Merak e Tangerang co oeste, e Bekasi, Cibitung, Karawang, Purwakarta e Bandung co leste.

 Ferrocarril 
Aínda existindo ferrocarril, o servizo que proporciona non é o necesitado pola poboación. En horas punta os trens van sobrecargados. As liñas conectan a cidade central coa súa área metropolitana: Depok e Bogor ao sur, Tangerang e Serpong ao oeste e Bekasi, Karawang e Cikampek ao leste. As maiores estacións de ferrocarril están en Gambir, Jatinegara, Manggarai e Jakarta Kota.
 Aeroportos 
O único aeroporto comercial de Iacarta é o Aeroporto Internacional Soekarno-Hatta; conxuntamente co aeroporto de Ngurah Rai de Balí, son os dous maiores aeroportos de Indonesia.

 Educación 
miniatura|Edificio administrativo da Universitas Indonesia.
Como capital e maior cidade do país, Iacarta atrae a unha gran cantidade de estudantes de toda Indonesia. De forma similar a outras grandes cidades de países asiáticos en desenvolvemento, hai moitas escolas profesionais. Para a educación básica, hai unha gran variedade de escolas primarias e secundarias, divididas en públicas, privadas e escolas internacionais. Tres das principais escolas internacionais situadas en Iacarta son Escola internacional de Iacarta, Escola de Bina Bangsa e Escola Internacional Conmemorativa de Gandhi.

A cidade é sede de numerosas universidades, das que a máis antiga dirixida polo goberno é a Universidade de Indonesia (UI); das moitas universidades privadas a máis antiga é Universitas Nasional (UNAS). As seguintes universidades teñen sede na cidade:

 Universitas Indonesia
 Universitas Trisakti
 Universitas Bina Nusantara
 Universitas Kristen Indonesia
 Universitas Muhammadiyah Jakarta
 Universitas Katolik Indonesia Atma Jaya
 Universitas Jayabaya
 Universitas Gunadarma
 Universitas Pembangunan Nasional

 Lugares 

 Monumen Nasional (Monas)
 Taman Ismail Marzuki
 Ancol
 Taman Mini Indonesia Indah
 Zoolóxico Ragunan
 Kepulauan Seribu

 Cidades irmás 
Estas son as cidades irmandadas con Iacarta:

 Jeddah
 Pequín
 Berlín
 Istanbul
 Os Ánxeles
 París
 Rotterdam
 Manchester
 Lima
 Seúl
 Tokyo
 Nova Gales do Sur
 Bombai
 Pyongyang
 Bangkok

 Notas 

 Véxase tamén 

Bibliografía
















































 Ligazóns externas 
 Web oficial de Iacarta (en bahasa indonesio)

Categoría:Cidades de Indonesia
Categoría:Capitais de Asia
Categoría:Artigos que toda Wikipedia debería ter (Historia e xeografía)
Categoría:Xava