Mundial de Fútbol de 1938

O Mundial de Fútbol de 1938 (en francés: Coupe du Monde 1938) foi a terceira edición do campionato do mundo de seleccións internacionais de fútbol, a Copa do Mundo FIFA. Xogouse en Francia entre o 4 e o 19 de xuño de 1938. O formato do torneo foi igual ao da anterior edición de  en Italia, cunha fase de eliminatorias a partido único. En caso de empate, xogábase unha prórroga de 30 minutos, e se o resultado seguía igual, celebrábase un encontro de desempate ao día seguinte.

O clima prebélico que se vivía antes da segunda guerra mundial marcou o torneo, onde só participaron quince países pola renuncia de . O país centroeuropeo, clasificado para a fase final, fora ocupada pola Alemaña nazi tres meses antes do torneo, tendo os seus xogadores que competir coa selección alemá. Ao igual que no anterior mundial, a gran maioría dos equipos eran do continente europeo (12 de 15). Os países de América do Sur negáronse a participar no torneo en protesta pola elección de novo dun país europeo para albergar o campionato. Os únicos representantes americanos foron o  e debutante . O outro equipo non europeo do torneo foron as  (actual Indonesia), que ademais foi o primeiro equipo asiático en participar.

O equipo italiano, vencedor catro anos antes, de novo adxudicouse o título de campión no Stade de Colombes após gañar na final a Hungría por 4 a 2. Entre os italianos destacou Giuseppe Meazza como a grande estrela do equipo. Por outra banda, o seleccionador Vittorio Pozzo foi o primeiro adestrador en gañar a Copa do Mundo en dúas ocasións. O máximo goleador do torneo foi o brasileiro Leônidas. Ao ano despois da finalización do torneo estourou a segunda guerra mundial, o cal produciu que o torneo non se retomase até a edición de 1950 no Brasil. 

 Antecedentes e elección 
A elección da sede para o Mundial de 1938 tivo lugar en Berlín (Alemaña) o 13 de agosto de 1936 en plenos Xogos Olímpicos. Coas candidaturas de Francia, Alemaña e a Arxentina sobre a mesa, os membros da FIFA elixiron por maioría absoluta aos franceses. Era a segunda vez que un país europeo albergaría este evento, despois de que a anterior edición tivese lugar en Italia. Os arxentinos daban por seguro que serían os organizadores despois de que o presidente da FIFA e fundador da Copa, Jules Rimet, o insinuase aos dirixentes da Asociación do Fútbol Arxentino (AFA) nunha visita oficial. Segundo a súa versión, interpretaban que habería alternancia entre os continentes de Europa e América para cada edición. Con todo, Rimet quedou convencido co proxecto francés e o resto dos membros decantáronse a favor dos europeos polo número de estadios e por cuestións de transporte.

 Resultados da votaciónPaísVotos border|20px|Francia Francia  19   3 border|20px|Alemaña Alemaña  1

Ao non haber alternancia, case todos os países de América renunciaron á fase clasificatoria. O Uruguai seguía molesta co peso de Europa na FIFA e a súa ausencia maioritaria no Mundial de 1930, así que a Asociación Uruguaia de Fútbol non se inscribiu. Do mesmo xeito actuou Colombia. A AFA só quería participar se non xogaban eliminatorias, e aínda que a FIFA o propuxo, os clubs da Primeira División meteron presión á AFA porque non querían ceder aos seus futbolistas. Por esta razón, a Arxentina ausentouse da Copa Mundial por vez primeira na súa historia. O Brasil, interesado en organizar a edición de 1942, si asistiu e foi o único representante suramericano.

O Mundial de 1938 celebrouse nun contexto de crise política a finais da década de 1930. España estaba inmersa nunha Guerra Civil desde había dous anos, e o auxe do totalitarísmo en Italia e Alemaña supuña unha ameaza para a liberdade de Europa. Tres meses antes da Copa Mundial, o réxime de Adolf Hitler anexionara o estado de Austria como unha provincia do III Reich, dentro da súa política expansionista. Isto afectou á organización porque Austria, que estaba clasificada para a fase final, deixou unha praza vacante. En resposta, o público francés foi moi hostil contra italianos e xermanos nos seus encontros. En Asia a situación tamén era complicada debido á segunda guerra sino-xaponesa.

 Clasificación 
Por primeira vez nunha Copa Mundial a selección anfitrioa, , e a vixente campioa, , tiñan a praza asegurada. O resto de aspirantes debía competir nunha fase clasificatoria marcada polas retiradas e a situación política mundial. A fase de Europa tivo dificultades para configurar as eliminatorias. Un exemplo foi o  contra : os suízos non querían ir a Lisboa para non cruzar unha España en guerra, así que se acordou un partido único en Milán que terminou en vitoria helvética. Ademais  e , únicos representantes de África e Asia Occidental respectivamente, acabaron nos grupos europeos porque non tiñan rivais máis próximos nos seus continentes. Os palestinos caeron ante , mentres que Exipto foi expulsada por negarse a xogar contra  en ramadán. As catro selecciones británicas tamén quedaron fóra porque non formaban parte da FIFA. Os únicos debutantes do vello continente foron  e . Por outra banda, a pesar de ser ter clasificado,  tivo que renunciar debido á anexión do país por parte de Alemaña tres meses antes da inauguración.

En América do Sur case todas as seleccións renunciaron en desconformidade coa elección de sede. Así, o Brasil foi o único representante do continente. A cota norteamericana quedou cuberta con , debutante na Copa Mundial grazas á renuncia de todos os seus rivais. Inicialmente estaba prevista unha eliminatoria directa entre varios países, mais a renuncia de varios deles levou á celebración dun triangular na Habana entre Cuba,  e . O gañador viaxaría a Francia para enfrontarse a un país suramericano. Porén, a retirada de costarriqueños e güianeses por razóns económicas deu aos cubanos unha pasaxe directa á fase final.

De igual modo produciuse a clasificación das  (actual Indonesia), primeiro representante de Asia nos mundiais. En xaneiro de 1938 estaba previsto que disputase un partido contra a selección do  en Saigón (Indochina). Os nipóns renunciaron pola guerra sino-xaponesa e as Indias, sen praza garantida, debían viaxar en maio até Rotterdam (Países Baixos) para enfrontarse aos Estados Unidos, único rival norteamericano. Os estadounidenses non quixeron facer un desprazamento tan longo e, aínda que a Güiana Neerlandesa pediu substituílos, pois ao ser colonia neerlandesa non tiñan problemas para a viaxe, a FIFA non o permitiu.

 Lista de participantes 
As seguintes 15 seleccións disputaron a fase final.


















 Sedes 
O torneo estaba programado para celebrarse en once estadios en dez cidades distintas. Con todo, finalmente o estadio Stade de Gerland de Lión non albergou ningún pola renuncia de Austria.

 Colombes  Marsella  París Bordeos Stade Olympique Stade Vélodrome Parc des Princes Parc Lescure Capacidade: 60.000 Capacidade: 48.000 Capacidade: 40.000 Capacidade: 34.694 200px 200px 200px 200pxEstrasburgoLe HavreStade de la MeinauStade Municipal Capacidade: 30.000 Capacidade: 22.000200px200pxReimsTolosaLilleAntibesVélodrome MunicipalStade du T.O.E.C.Stade Victor BoucqueyStade du Fort Carré Capacidade: 21.684 Capacidade: 15.000 Capacidade: 15.000 Capacidade: 7.000200px 200px200px

 Cadro do torneo 
Por segunda e última vez na historia da Copa Mundial de Fútbol, o torneo desenvolveuse por completo nun sistema de partidos eliminatorios simples e non cunha primeira rolda de grupos. Este sistema soamente fora utilizado na Copa de Mundo de 1934.

 Encontros 
Os horarios corresponden ao horario de verán de Europa occidental (UTC+1).

 Oitavos de final 

 Desempates 

 Cuartos de final 

 Desempate 

 Semifinais 

 Terceiro posto 

 Final 

Campión do Mundoborder|150px|Italia Italia  Segundo título

 Goleadores 
Con sete goles, Leônidas foi o máximo goleador do torneo. En total anotáronse 84 goles por 42 xogadores, dos cales dous foron considerados en propia meta.

7 goles
  Leônidas
5 goles
  György Sárosi
  Gyula Zsengellér
  Silvio Piola

4 goles
  Gino Colaussi
  Ernest Wilimowski

3 goles

  Perácio
  Romeu
  Héctor Socorro

  Harry Andersson
  Arne Nyberg

  Gustav Wetterström
  André Abegglen

2 goles
  Oldřich Nejedlý
  Jean Nicolas
  Pál Titkos
  Ștefan Dobay

1 gol

  Henri Isemborghs
  Roberto
  Tomás Fernández
  José Magriñá
  Vlastimil Kopecký
  Josef Košťálek
  Josef Zeman
  Oscar Heisserer

  Émile Veinante
  Josef Gauchel
  Wilhelm Hahnemann
  Vilmos Kohut
  Géza Toldi
  Pietro Ferraris
  Giuseppe Meazza
  Arne Brustad

  Fryderyk Scherfke
  Iuliu Barátky
  Silviu Bindea
  Tore Keller
  Sven Jonasson
  Alfred Bickel
  Eugen Walaschek

1 autogol
  Sven Jacobsson (xogando contra )
  Ernst Lörtscher (xogando contra )

 Clasificación retrospectiva 
En 1986, a FIFA publicou un informe no que facía unha clasificación das seleccións en cada Copa do Mundo. A clasificación de 1938 foi a seguinte:

  Selección         1   4  4  0  0  11  5  +6  8 2   4  3  0  1  15  5  +10  6 3   5  3  1  1  14  11  +3  7 4   3  1  0  2  11  9  +2  2 Eliminados en cuartos de final 5   3  1  1  1  5  3  +2  3 6   3  1  1  1  5  5  0  3 7   3  1  1  1  5  12  −7  3 8   2  1  0  1  4  4  0  2 Eliminados en oitavos de final 9   2  0  1  1  4  5  -1  1 10   2  0  1  1  3  5  -2  1 11   1  0  0  1  5  6  −1  0 12   1  0  0  1  1  2  −1  0 13   1  0  0  1  1  3  −2  0 14   1  0  0  1  0  3  −3  0 15    1  0  0  1  0  6  −6  0

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Copa do Mundo de Fútbol

 Ligazóns externas 
 Páxina web sobre o mundial en da FIFA.com