Coral (animal)

Na antigüidade, os antigos gregos recollían das costas do mar Mediterráneo un material pétreo de cor vermella, e moi prezado, que se usaba en xoiería, ao que lle deron o nome de κοράλλιον, korállion. Os romanos, continuadores da cultura grega, tamén seguiron capturando este material, adaptando o seu nome como corallium; e deste termo vén o galego coral.Corallium no Merriam-Webster Dictionary.Beekes, Robert S. P. (2010): Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek . Leiden/Boston: Brill. ISBN 978-90-04-17418-4.

 O coral, pedra, planta ou animal? 
miniatura|A cabeza decapitada, sangrante, de Medusa, por Caravaggio (1595)
miniatura|Diferentes tipos de corais na Gran Barreira de Coral, Queensland, Australia

Os antigos, que observaron que este material, ramificado, aparecían unha especie de flores, pensaban que era unha planta, Durante moito tempo ignorouse cal era a natureza do coral. Para o filósofo grego Teofrasto (371-287 a.C.) tratábase dunha xema vermella, moi buscada para realizar diversos adornos e alfaias, e que tamén tiña propiedades medicinais. E o médico, farmacólogo e botánico grego Dioscórides (90-40 a.C.) falaba duna planta curiosa, con calidades que cambiaban cando saía da auga. 

Precisamente, ese cambio é a orixe dun mito, do que dá conta Ovidio (43 a.C.-17 d.C.) na súa Metamorfose, segundo o cal o coral nacía das gotas de sangue que caían do pescozo de Medusa tras ser decapitada pola espada de Perseo; así, cando o coral saía do mar convertíase nunha pedra, o que é acorde coa lenda que conta como a cabeza de Medusa petrificaba a quen a miraban. Plinio o Vello, no século I, tamén cría que era unha planta que, ao entrar en contacto co aire endurecíase, converténdose nunha pedra que pasaba de ser de cor verde a un vermello moi intenso.Carmen Martínez (21 de febreirode 2020): Coral rojo: piedra, planta o animal Madrid: Museo Nacional de Ciencias Naturales. . Consultada o 24 de agosto de 2020.

Aínda que, no século IX o erudito persa Al Biruni (era matemático, astrónomo, físico, filósofo, astrólogo, historiador e farmacéutico) clasificou as esponxas e ao que hoxe coñecemos como corais como animais, argumentando que respondían ao tacto, a xente seguía crendo que os corais eran plantas, e houbo que esperar á segunda metade do século XVIII para que os corais se incluíran no reino animal. Incluso o propio Linneo que, en 1753, no tomo I da súa obra Species Plantarum, situou a corais e esponxas no reino vexetal.

Foi o médico e naturalista marsellés Jean-André Peyssonnel quen, na década de 1720 realizou unha serie de experimentos con corais que demostraron por primeira vez que non eran vexetais nin minerais, senón que pertencían ao reino animal. Peyssonnel enviou os seus achados á Academia de Ciencias de Francia, en París, onde primeiro burláronse del, e despois o ignoraron. 

A proba definitiva débese a William Herschel, que utilizou un microscopio para determinar que os corais tiñan as membranas celulares delgadas características dos animais.Episodio 2 do programa The Light of Reason, dentro da serie de documentais Light Fantastic da BBC, emitido pola BBC Four o 8 de agosto de 2006 ás 02:00 horas. Finalmente, en 1753, recoñeceuse a natureza animal dos corais, e as súas afinidades con algúns cnidarios antozoos, como as anemones de mar, as gorgonias e os hidrozoos.

 O nome latino Corallium na taxonomía actual 
O termo corallium dos romanos foi tomado polo naturalista francés Georges Cuvier  en 1798 para designar a Corallium, o xénero tipo da familia dos coralíidos,Corallium Cuvier, 1798 no WoRMS. Consultado o 25 de agosto de 2020. na súa obra Tableau eléméntaire de l'histoire naturelle des animaux, familia que foi descrita en 1812 polo biólogo e naturalista, tamén francés, Jean Vincent Félix Lamouroux.Coralliidae Lamouroux, 1812 no WoRMS. Consultado o 25 de agosto de 2020. A especie tipo desta familia é Corallium rubrum, especie descrita en 1758 por Linnaeo, cando xa aceptara que era un animal, baixo o nome de Madrepora rubra.Corallium rubrum (Linnaeus, 1758) no WoRMS. Consultado o 25 de agosto de 2020.Linnaeus, C. (1758): Systema Naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Editio decima, reformata, vol. 1. Laurentius Salvius: Holmiae.

 O coral do Mediterráneo 
miniatura|Colar de coral (Alxeria).

Esta especie, Corallium rubrum, era o "material" que apañaban no Mediterráneo os antigos gregos e romanos, e que segue a colleitarse na actualidade. En efecto, as pescarías deste coral permanecen activas hoxe, especialmente en Marrocos, Alxeria, Tunisia, Italia, Francia, España, Albania e Croacia, onde case toda a materia prima é comprada e procesada por unha industria especializada en Torre del Greco (Nápoles).Garrabou, J., Bavestrello, G., Cattaneo-Vietti, R., Cerrano, C., Garcia, S., Goffredo, S., Linares, C.L. & Ocaña, O. (2015): Red Coral. Corallium rubrum na Lista vermella da UICN. Consultada o 25 de agosto de 2020.

No pasado, o coral vermello encontrábase en abundancia a profundidades de 30 a 40 m en paredes rochosas, e en covas, en ambientes tranquilos e con pouca luz na conca mediterránea. Colleitado desde a antigüidade, o eixe de pedra calcaria do esqueleto das súas colonias utilizábase en xoiaría (coñecíase como o "ouro vermello mediterráneo").

Hoxe é raro e no norte do Mediterráneo, onde os coralistas xenoveses, sicilianos, corsos, sardos, croatas, gregos e cataláns colléitano aínda a profundidades de 100, 150 ou incluso 200 m. 

Esta colleita, cada vez máis intensiva, podería conducir rapidamente á extinción desta especie endémica do Mediterráneo, vítima das técnicas de mergullo máis eficientes que utilizan, e da lentitude do crecemento e da reprodución deste coral. Esta recolleita tamén se realiza ilegalmente en zonas mariñas protexidas debido ao alto prezo de venda.

Porén, no sur, en Alxeria, están as maiores reservas de coral vermello, xa que a súa captura está regulada polo Estado."L'Algérie pourrait autoriser à nouveau la pêche au corail". Magharebia, 08-02-2006 en magharebia.com . Consultada o 25 de agosto de 2020.

 Historia 
O coral vermello é un elemento importante na cultura ribeirá mediterránea. Hai uns 25 000 anos, no Paleolítico superior, os humanos a utilizaban anacos de coral perforados e puídos como adornos e amuletos, en ritos funerarios e polas súas supostas propiedades curativas. Os pescadores gregos e árabes extraíanos con distintos artiluxios hai 5 000 anos. Co tempo chegaría a ser un dos recursos máis buscados para o seu intercambio nos mercados orientais. Da magnitude da súa explotación en datas máis recentes dan conta os rexistros de 1830 que indican que o reino de Nápoles empregou 1 800 barcos de pesca de coral con 17 000 mariñeiros.

A fascinación polo coral na antigüidade reflíctese nestes versos:


 Uso medicinal na actualidade 
Parte das propiedades medicinais das que falaba Dioscórides seguen a considerarse por algúns sectores da poboación na actualidade, usándose en homeopatía (cómpre sinalar que a homeopatía carece de base científica e que numerosos profesionais e institucións médicas considérana unha pseudociencia).Tuomela, R. (1987): "Chapter 4: Science, Protoscience, and Pseudoscience", pp. 83-101. En Pitt, J. C. & Marcello, P., eds. Rational Changes in Science: Essays on Scientific Reasoning. Berlín, [[Alemaña}}: Springer. ISBN  978-9-4009-3779-6.Smith, K. (2012): "Homeopathy is Unscientific and Unethical". Bioethics '26 (9): 508-512.Baran, G. R.; Kiana, M. F. & Samuel, S. P. (2014): "Chapter 2: Science, Pseudoscience, and Not Science: How Do They Differ?", pp. 19-57. En Healthcare and Biomedical Technology in the 21st Century. Springer. ISBN 978-1-4614-8540-7.Ladyman, J. (2013): "Chapter 3: Towards a Demarcation of Science from Pseudoscience", pp. 48-49. En: Pigliucci, M. & Boudry, M., eds. Philosophy of Pseudoscience: Reconsidering the Demarcation Problem. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 978-0-2260-5196-3.

Segundo os homeópatas as propiedades terapéuticas de Corallium rubrum son particularmente eficaces para erradicaren os síntomas resultantes dunha afección das vías respiratorias causada por un microorganismo infeccioso. Esta agresión viral maniféstase a través de inflamación das mucosas do nariz (rinite), da nasofarinxe (nasofarinxite) e dos seos (sinusite), da obstrución ou secreción nasal, esbirros e tose. O valor medicinal deste remedio permítelle curar os diferentes tipos de tose: produtiva ou seca, violenta ou espasmódica, acompañada de flegmas etc. Tamén está indicado para o tratamento da tose ferina. O bacilo Bordetella pertussis é o axente patóxeno desta enfermidade infecciosa localizada nas vías respiratorias. A tose ferina  caracterízase por paroxismos de tose espasmódica, para os cales Corallium Rubrum é especialmente eficaz.Corallium Rubrum, un remedio eficaz para el tratamiento de enfermedades infecciosas en guiadelahomeopatia.com .

Cómpre sinalar que Corallium rubrum permite tratar moitas outras infeccións das vías respiratorias. Así, pode ser prescrito para mitigar as toses residuais e a rinorrea consecutivas á presenza dun rhinovirus, o axente patóxeno da rinite. A administración de Corallium rubrum tamén está preconizada para a mitigación de paroxismos de tose agravados polo frío.
miniatura|Cornetto rosso portafortuna de coral vermello ou material que o imita
Por outra parte, segundo o pensamento máxico, en gran parte do mundo (por exemplo os esqueletos humanos pintados con vermello cinabrio na América precolombiana e, especialmente, en Europa) a cor vermella é considerada fasto ou portadora de boa fortuna (por exemplo en idioma ruso a palabra kрасный equiparábel  a vermello non denota só a unha cor senón á beleza e á boa sorte). 

Moitas persoas teñen en conta algunhas pequenas supersticións, como consideraren que a roupa interior de cor vermella dá sorte.José J. Rivero (28 de decembro de 2015): Pensamiento mágico.

A cor vermella polo xeral está asociada á vida, á forza e á forza vital, o que explica que en certa xoiaría popular de orixe italiana se use o coral vermello (e incluso desde o século XX a imitacións de plástico) para o corpo principal, símbolo fálico do amuleto chamado cornicello ou corno napolitano.

 Os corais 
O termo coral non ten significado taxonómico. Baixo este nome común, inclúense diferentes tipos de organismos. Como se dixo anteriormente, os corais, dos que se coñecen máis de 6 000 especies, pertencen ao filo dos cnidarios, a case totalidade deles á clase dos antozoos, aínda que algúns son da clase dos hidrozoos, como as especies do xénero Millepora,Millepora Linnaeus, 1758 no WoRMS. chamadas corais de fogo, falsos corais duros ou hidrocorais.

Todas as especies son mariñas, e presentan exclusivamente forma de pólipo, polo que se distinguen dos restantes cnidarios por teren unha vida enteiramente sésil, sen estado libre de medusa, ao contrario das especies de Milliepora que, como hidrozoos, presentan as dúas fases (de aí o nome de falsos corais). O grupo inclúe especies tan coñecidas como as anemones de mar, os corais propiamente ditos, as gorgonias e as chamadas plumas de mar. Poden seren solitarias, pero a maioría son coloniais, e teren esqueleto calcario ou careceren del.Brusca, R. C. & Brusca, G. J. (2005): Invertebrados, 2ª edición. Madrid el al.: McGraw-Hill-Interamericana. ISBN 0-8789-3097-3.

Varían en tamaño desde individuos pequenos de menos de medio centímetro de ancho até colonias grandes dun metro ou máis de diámetro. Inclúen especies cunha ampla gama de cores e formas, algunhas delas que constrúen arrecifes de coral.

 Termos relacionados 
Dada a abundancia dos corais, o nome coral aparece en numerosos termos, xeográficos ou relacionados coa natueza, como:
 Mar do Coral
 Illas do mar do Coral
 Arrecife de coral
 Gran Barreira de Coral
 Corais brandos
 Corais duros
 Coral azul
 Coral vermello

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 Cairns, S. D. et al. (2009): "Phylum Cnidaria: corals, medusae, hydroids, myxozoans", pp. 59-101, en: Gordon, D. P. (Ed.) New Zealand inventory of biodiversity: 1. Kingdom Animalia: Radiata, Lophotrochozoa, Deuterostomia. Christchurch: Canterbury University Press. ISBN 978-1-877257-72-8.
 van Ofwegen, L.; Grasshoff, M. & van der Land, J. (2001): Octocorallia (excl. Pennatulacea), pp. 104-105, en: Costello, M .J. et al. (Eds.) European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification. París: Muséum national d'Histoire naturelle.  Collection Patrimoines Naturels, 50. ISBN 2-85653-538-0.

 Outros artigos 
 Antozoos
 Hexacoraliarios
 Octocoraliarios
 Alcionáceos
 Escleraxonios

 Ligazóns externas 
 Rodríguez de la Fuente, Félix (1970): "La sumergida selva pétrea", pp. 125-137, en  Enciclopedia Salvat de la fauna, Tomo 10. Mares y océanos. Pamplona: Salvat, S. A. de Ediciones.
 Ibáñez, Juan José (26 de abril de 2017): "La misteriosa supervivencia de los corales en la historia de la Tierra (y el cambio climático)", en madrimasd.org
 National Geographic (5 de setembro de 2010): Coral .

Categoría:Antozoos