Master System

miniatura|dereita|250px|Sega Master System
miniatura|dereita|250px|Sega Master System II
miniatura|dereita|250px|Master System Super Compact
miniatura|dereita|250px|Sega Light Phaser

A Sega Master System (abreviado SMS) (Xaponés: マスターシステム), é unha videoconsola de 8-bit creada por Sega.

 Historia 
O Mark III foi lanzado no Xapón o 20 de outubro de 1985. Foi redeseñado e posto á venda nos Estados Unidos baixo o nome Sega Master System en xuño de 1986, un ano despois do lanzamento por parte de Nintendo da NES. O prezo inicial era duns 200 dólares. A Master System foi lanzada despois noutros países, incluíndo un segundo lanzamento no Xapón co seu novo nome en 1987, incluíndo integrado na máquina unha unidade FM para mellorar o son dos xogos (e que era un periférico para o Mark III).

A pesar de que a Master System era tecnicamente máis avanzada nalgúns aspectos que a NES, non conseguiu o mesmo nivel de popularidade entre os consumidores estadounidenses. Isto foi atribuído a varias causas, entre elas a diferenza de títulos dispoñibles para cada plataforma, e o lixeiramente posterior lanzamento da Master System. O contrato de licenza que Nintendo tiña coas compañías programadoras de xogos tamén tivo un grande impacto; este trato incluía que unha compañía que producira xogos para a NES tiña que facelo de forma exclusiva para esta máquina. A Master System vendeu 125.000 unidades nos seus primeiros catro meses neste país. No mesmo período, a NES vendeu 2 000 000.

Nintendo tiña daquela o 90 % do mercado norteamericano. Hayao Nakayama, entón CEO de Sega, decidiu non usar demasiado esforzo en dar promoción á consola nun mercado totalmente dominado pola NES. En 1988, os dereitos da Master System en Norte América foron vendidos a Tonka, pero a súa popularidade seguiu en declive. Este movemento foi considerado moi negativo, xa que Tonka nunca fixera promoción dun sistema de videoxogos antes, e non sabía realmente que facer con el.

En 1990, Sega estaba tendo éxito coa súa Mega Drive (chamada Genesis nos Estados Unidos), e volveu facerse cós dereitos que tiña Tonka sobre a SMS. Deseñaron a Sega Master System II, redeseñando a consola, pero que tiña algunhas limitacións para manter os custos de produción máis baixos (eliminación do botón de reset, o slot para tarxetas da máquina orixinal etc). Sega fixo todo o posible para relanzar o sistema, pero non conseguiu o resultado que agardaba.

Para 1992, as vendas da Master System en Norte América eran xa totalmente nulas, e a súa produción foi detida. As vendas foron pobres no Xapón tamén, polo dominio do principal competidor, Nintendo, e a súa NES (Famicom no Xapón).

En Europa, Sega lanzou a Master System en varios países, incluíndo algúns nos que Nintendo non estaba vendendo as súas consolas. Tivo certo éxito en Alemaña, onde foi distribuída por "Ariolasoft" desde o inverno de 1987. En Europa moitas compañías deron soporte á SMS, e como resultado, superou en vendas á NES neste continente. A Master System recibiu apoio ata 1996 en Europa. Neste ano interrompeuse porque Sega precisaba concentrarse na súa nova máquina, a Sega Saturn.

As vendas da SMS en Australia non foron tan fortes coma as da NES, pero de todos xeitos foi capaz de gañar unha boa parte do mercado.

Brasil foi un dos países onde a SMS tivo un maior éxito. Alí foi distribuída por Tec Toy, unha compañía dese país, baixo licenza de Sega. Aquí foron lanzados novos modelos da Sega Master System despois da Master System II (SMS III, Master System Super Compact...), e algúns xogos foron traducidos ó portugués. Os personaxes dalgúns deses xogos traducidos foron modificados por outros famosos nese país (por exemplo, Wonder Boy in Monster Land foi cambiado por Mônica, o personaxe principal dun cómic para nenos popular no Brasil, creado por Maurício de Sousa).

Máis tarde na súa vida no Brasil, varios xogos para a Game Gear tiveron conversión á Master System, e varios xogos orixinais brasileiros foron programados. Tec Toy tamén produciu unha versión baixo licenza do popular xogo de pelexas Street Fighter II. A pesar das limitacións da consola, foi unha conversión moi lograda. Durante os días finais da Master System no Brasil, os xogos foron en xeral dirixidos cara aos nenos.

A Sega Master System aínda é producida no Brasil. A última versión é a "Master System III Collection". Usa o mesmo deseño externo da Master System II, pero en cor branca, e vén en dous versións: unha con 74 xogos e outra con 105, integrados nunha memoria ROM interna. Pero xa son difíciles de obter as lentes 3D, a pistola e incluso cartuchos de xogos, polo que os brasileiros teñen que conformarse cos xogos incluídos.

En xeral, a SMS tivo un éxito importante a nivel mundial, pero non conseguiu capturar ó público xaponés e ó estadounidense. Sega aprendeu dos seus erros conseguindo facer da Mega Drive un grande éxito en Europa e no Brasil, e o equivalente norteamericano, a Genesis, popular. O fracaso da Master System influíu no posterior éxito da Mega Drive.

 Especificacións técnicas 
 CPU: Zilog Z80 de 8-bit
 3,546,893 Hz para PAL/SECAM, 3,579,545 Hz para NTSC
 Gráficos: VDP (Video Display Processor) derivado do TMS9918 de Texas Instruments
 Ata 32 cores simultáneas dispoñibles (16 para sprites, 16 para fondos) dunha paleta de 64 (pode tamén mostrar 64 cores simultáneas empregando algúns trucos de programación), e un total de 256 cores posibles
 Resolución de pantalla de 256x192 e 256x224. Os modelos PAL/SECAM tamén soportan 256x240
 Caracteres de 8x8 pixels, cun máximo de 488 (debido á limitación de espazo da VRAM)
 Sprites de 8x8 ou 8x16 píxeles, máximo 64
 Scroll de pantalla horizontal, diagonal, vertical, e parcial
 Son (PSG): Texas Instruments SN76489
 4 canles de son mono
 3 xeradores de son, cada un de 4 oitavas, 1 xerador de son branco
 Son (FM): Yamaha YM2413
 9 canles de son FM mono
 incluído nas Master System xaponesas / non soportado no resto do mundo
 dispoñible como módulo opcional para o Mark III
 soportado só por algúns xogos
 ROM: de 64 kbit (8 kB) ata 2048 kbit (256 kB), dependendo do xogo integrado
 RAM principal: 64 kbit (8 kB)
 VRAM: 128 kbit (16 kB)
 Rañura para xogos en formato tarxeta (só Mark III e Master System 1)
 Rañura para xogos en formato cartucho
 As máquinas xaponesas empregan cartuchos de 44 pins, idénticos ós empregados no SG-1000
 As consolas non xaponesas empregan cartuchos de 50 pins, cunha forma diferente
 Esta diferenza é unha forma de protección rexional
 Rañura de expansión

 Xogos notables 
 Alex Kidd in Miracle World - Integrado nalgunhas consolas
 Astro Warrior - xunto con Hang-On, integrado nalgunhas consolas
 Hang-On - Integrado nalgunhas consolas
 Kenseiden (剣聖伝)
 Out Run (アウトラン)
 Phantasy Star (ファンタシースター)
 Safari Hunt - Integrado nalgunhas consolas
 Shinobi (忍)
 Snail Maze - Un simple xogo de labirintos incluído na BIOS da Master System 1. Podíase acceder premendo e mantendo pulsados arriba dos botóns 1 e 2 despois de acender a máquina sen ningún xogo cargado.
 Sonic the Hedgehog - Integrado nalgunhas consolas
 Sonic the Hedgehog 2
 Sonic the Hedgehog Chaos
 Teddy Boy
 Wonder Boy
 Wonder Boy in Monster Land
 Wonder Boy in Monster World
 Wonder Boy III: The Dragon's Trap
 World Cup Italia '90 - Primeira franquía do mundial de fútbol

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Sega
 Game Gear

 Ligazóns externas 
 SMS Power! — Unha páxinas web dedicada á Sega Master System e ás demais máquinas de 8 bit de Sega
 SMS FAQ Completion Project

Categoría:Consolas de videoxogos
Categoría:Sega