Scuderia Ferrari

Scuderia Ferrari S.p.A. () é a división deportiva do fabricante de automóbiles italiano de luxo Ferrari e o equipo de carreiras na actualidade só participa na Fórmula 1, pero participou en numerosas clases de deportes de motor desde a súa creación en 1929, incluídas as carreiras de resistencia. O equipo tamén é coñecido polo alcume de "O cabalo rampante", en referencia ao seu logotipo. É o equipo de Fórmula Un máis exitoso que sobrevive e o equipo de Fórmula 1 máis exitoso, que competiu en todos os campionatos mundiais desde a tempada de Fórmula Un de . O equipo fundouno Enzo Ferrari, inicialmente para carreiras de coches producidos por Alfa Romeo. Porén, en 1947 Ferrari comezou a construír os seus coches. Entre os seus logros importantes fóra da Fórmula Un están a de gañar o Campionato Mundial de Resistencia, 24 Horas de Le Mans (nove vitorias absolutas), 24 Horas de Spa, 24 Horas de Daytona, 12 Horas de Sebring, Bathurst 12 Hour, carreiras para coches Gran Turismo e carreiras en pistas de estrada da Targa Florio (7 vitorias), a Mille Miglia (8 vitorias) e a Carreira Panamericana. O equipo tamén é coñecido pola súa apaixonada base de seareiros, coñecida como tifosi. O Gran Premio de Italia en Monza considérase como a carreira local do equipo.

Como construtor na Fórmula 1, Ferrari ten un récord de 16 Campionatos de Construtores. O seu Campionato de Construtores máis recente foi en 2008. O equipo tamén ten o récord de máis Campionatos de Pilotos con 15, gañados por nove pilotos diferentes: Alberto Ascari , Juan Manuel Fangio, Mike Hawthorn, Phil Hill, John Surtees, Niki Lauda, Jody Scheckter, Michael Schumacher e Kimi Räikkönen. O título de Räikkönen en  é o máis recente para o equipo. O Gran Premio da Toscana de 2020 marcou o Gran Premio número 1000 de Ferrari na Fórmula Un.

Michael Schumacher é o piloto máis exitoso do equipo. Uniuse ao equipo en  e pilotou para eles ata a súa primeira retirada en , gañou cinco títulos consecutivos de pilotos e 72 Grandes Premios para o equipo. Os seus títulos chegaron consecutivamente entre  e , e o equipo gañou títulos consecutivos de construtores entre  e o , este foi o período máis exitoso do equipo. Os pilotos do equipo para a tempada  son Charles Leclerc e o sete veces campión do mundo de Fórmula 1, Lewis Hamilton. Ambos continúan en 

 Competición 
miniatura|300px|Michael Schumacher conducindo o F2004
miniatura|300px|Mostra de antigos monoprazas de F1 de Ferrari

A verdadeira paixón de Enzo Ferrari, foi sempre a competición automobilística. A súa Scuderia comezou como patrocinadora independente para pilotos en diversos coches, pronto converteuse no equipo da casa Alfa Romeo. Enzo Ferrari, despois da súa marcha de Alfa comezou a deseñar e fabricar os seus propios coches; o equipo Ferrari apareceu por primeira vez nun grande premio europeo despois de rematada a segunda guerra mundial.

A Scuderia participou no Campionato do Mundo de Fórmula 1 no seu primeiro ano de existencia 1950. O arxentino José Froilán González deulle ó equipo a súa primeira vitoria no Gran Premio do Reino Unido de 1951. O italiano Alberto Ascari deulle a Ferrari o seu primeiro mundial World Championship un ano despois. Ferrari é o equipo mais antigo do campionato, o máis galardoado: ata 2009 o equipo gañou 15 títulos mundiais para pilotos (, , , , , , , , , , , , , , ), un récord de 16 campionatos do mundo para construtores (, , , , , , , , , , , , , , , ), e unha marca de 248 vitorias de Grand Prix, (en decembro de 2025).

 O "Cavallino rampante" 

O famoso símbolo de Ferrari é un cabalo negro en pé sobre fondo amarelo, normalmente cas letras SF de Scuderia Ferrari.

O cabalo empinado era o símbolo durante a primeira guerra mundial do ás da aviación de combate italiana Francesco Baracca, e converteuse no logotipo de Ferrari despois de que os pais do as caído, bos amigos de Enzo Ferrari, lle pediran que continuara a súa tradición de deportividade, gallardía e valentía.

 Historia 
 1929-1946 
O fundador de Ferrari, Enzo Ferrari, xamais pensou producir coches deportivos cando formou a Scudería Ferrari no 1929 para patrocinar a pilotos afeccionados de Módena. Ferrari adestrou a varios pilotos e competiu con éxito con coches Alfa Romeo ata 1938, cando foi contratado oficialmente por Alfa como xefe do seu departamento de carreiras.
Cando en 1940 coñeceu os plans de Alfa de entrar na competición co seu pripio nome, creando Alfa Corse absorbeendo a súa Scuderia, e controlar o seu traballo na competición, abandonou Alfa. Como tiña prohibido, por contrato, competir durante 4 anos, a Scudería converteuse en 1939 en Auto Avio Costruzioni Ferrari, que aparentemente fabricaba maquinaria e accesorios para avións. Ferrari fabricou un coche de carreiras, o tipo 815, neste período no que non podía competir, de feito foi o primeiro coche real de Ferrari, pero debido a segunda guerra mundial correu moi pouco. No 1943 a fábrica Ferrari trasladouse a Maranello, onde permanece dende entón. Foi bombardeada no 1944 e reconstruída no 1946 para producir automóbiles de turismo.

Logo da guerra, Ferrari contratou a varios dos seus ex colegas Alfa e estableceu a nova Scuderia Ferrari, para deseñar e construír os seus propios coches.

Tanto a Scuderia Ferrari como a fábrica de turismos de Ferrari seguen estando en Maranello ata os nosos días. O equipo posúe e opera nunha pista de probas no mesmo lugar, o Circuíto de Fiorano construído en 1972, que se utiliza para as probas dos autos de turismo e de carreiras.

 1947 - 1950 

En 1947 Ferrari construíu o Tipo 125 S 12 cilindros 1.5 L , o primeiro coche de carreiras en levar o nome de Ferrari.

Unha versión de Fórmula Un do Tipo 125, o Ferrari 125 F1 foi desenvolvido en 1948 e participou en varios Gran Premios, antes da creación do Campionato Mundial. Aínda que non moi convencido, Enzo construía e vendía os seus automóbiles para financiar a Scudería. Mentres os seus fermosos e incriblemente rápidos coches gañábanse rapidamente unha reputación grazas a súa calidade. Enzo mantivo unha coñecida aversión polos seus clientes, pois sentía que mercaban os seus coches polo prestixio, e non polas súas prestacións.

 1950 
En 1950, creouse o Campionato Mundial de Fórmula 1, e a Scuderia Ferrari participou nesta primeira tempada. É o único equipo que competiu en todas as tempadas do Campionato do Mundo, desde os seus inicios ata o día actual.

De feito, o equipo Ferrari perdeuse a primeira carreira do campionato, o Gran Premio do Reino Unido de 1950, debido a unha disputa sobre os "cartos iniciais" pagados aos participantes, o equipo debutou no Gran Premio de Mónaco de 1950 co 125 F1, presentando unha versión sobrealimentada do 125 V12, e dous pilotos experimentados e exitosos, Alberto Ascari e Gigi Villoresi.

Máis tarde a compañía cambiou á fórmula de gran cilindrada con aspiración natural para os coches 275, 340, e 375 F1. O equipo Alfa Romeo dominou a tempada de  de Fórmula Un, gañando as once carreiras nas que participou (seis probas do Campionato do Mundo e cinco carreiras fóra de campionato), pero Ferrari rompeu a súa racha en  cando o corpulento piloto José Froilán González acadou o primeiro lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1951.

Logo da tempada de  de Fórmula Un o equipo Alfa retirouse da F1, facendo que os responsables adoptasen os regulamentos da Fórmula Dúas  debido á falta de coches de F1 adecuados. Ferrari participou co Ferrari 500 de 2´0 L 4 cilindros, que chegou a gañar case todas as carreiras nas que competiu na tempada  de Fórmula Un cos pilotos Ascari, Giuseppe Farina e Piero Taruffi. Ascari logrou o campionato do mundo logo de gañar seis carreiras consecutivas. Na tempada  de Fórmula Un, Ascari gañou cinco carreiras, e outro título mundial; ao final desa tempada, Juan Manuel Fangio derrotou por primeira vez aos Ferrari nun Maserati.

A tempada de  trouxo novas regras con motores de 2.5 L. O novo coche de Ferrari, chamado Ferrari 625, apenas podía competir contra o Maserati de Fangio e logo contra o Mercedes-Benz W196, que apareceu en xullo. Ferrari tivo só dúas vitorias, González no Gran Premio do Reino Unido de 1954 e Mike Hawthorn no Gran Premio de España de 1954. Na tempada de  de Fórmula Un Ferrari non o fixo mellor, gañando só o Gran Premio de Mónaco de 1955 co piloto Maurice Trintignant. Ao final da tráxica tempada de 1955 o equipo Ferrari comprou o chasis D50 do equipo Lancia despois de que se retiraran trala morte de Ascari; Fangio, Peter Collins e Eugenio Castellotti correron cos D50S con éxito na tempada  de Fórmula Un: Collins gañou dúas carreiras e Fangio tres carreiras e o campionato.

Na tempada  de Fórmula Un Fangio volveu a Maserati. Ferrari, aínda utilizou os seus vellos Lancia e non puido gañar ningunha carreira. Aos pilotos Luigi Musso e o Marqués Alfonso de Portago uniuse Castellotti; Castellotti morreu durante un test e Portago estrelouse contra unha multitude na Mille Miglia, matando a doce espectadores, polo que Ferrari foi acusado de homicidio involuntario.

Na tempada  de Fórmula Un, presentouse o Campionato de Construtores, gañado por Vanwall. Carlo Chiti deseñou un coche completamente novo para Ferrari, o Ferrari Dino 246, chamado así polo fillo recentemente falecido de Enzo Ferrari. O equipo retivo aos pilotos Collins, Hawthorn, e Musso, pero Musso morreu no Gran Premio de Francia de 1958 e Collins morreu no Gran Premio de Alemaña de 1958. Hawthorn gañou o Campionato Mundial e anunciou a súa retirada, morreu meses despois nun accidente de tráfico.

Ferrari contratou a cinco pilotos novos, Tony Brooks, Jean Behra, Phil Hill, Dan Gurney, e de cando en vez a Cliff Allison, para a tempada  de Fórmula Un. O equipo non se levaba ben, Behra foi despedido despois de que golpear ao director do equipo Romolo Tavoni. Brooks foi competitivo ata o final da tempada, pero ao final perdeu o campionato por pouco con Jack Brabham co Cooper con motor traseiro.

 1960 
A tempada  de Fórmula Un resultou algo mellor que a de 1959. Ferrari mantivo aos pilotos Hill, Allison e Wolfgang von Trips e engadiu a Willy Mairesse para pilotar os anticuados 246S con motor dianteiro e a Richie Ginther, que pilotou o primeiro coche con motor traseiro de Ferrari. Allison resultou gravemente ferido nos tests e o equipo non gañou ningunha carreira.
Na tempada de , con novas regras para os motores de 1500 cm³, o equipo mantivo a Hill, von Trips e Ginther, debutou outro coche deseñado por Chiti, o Ferrari 156, baseado no coche de Fórmula 2 de 1960, que foi o dominante durante toda a tempada. Os pilotos de Ferrari, Hill e Von Trips, competiron polo campionato. Giancarlo Baghetti uniuse a metade de tempada e converteuse no primeiro piloto en gañar na súa carreira de debut (o Gran Premio de Francia de 1961). Ao final da tempada, von Trips estrelouse no Gran Premio de Italia de 1961 e morreu, xunto con máis dunha ducia de espectadores. Hill gañou o campionato.
Ao final da tempada de 1961, o deseñador de coches Carlo Chiti e o director do equipo Romolo Tavoni marcharon para crear o seu propio equipo, ATS. Ferrari promoveu a Mauro Forghieri como director de carreira e a Eugenio Dragoni ao equipo xestor.
miniatura| right | Phil Hill pilotando para Ferrari no Gran Premio de Alemaña de 1962
miniatura| right | Lorenzo Bandini pilotando para Ferrari no Gran Premio de Alemaña de 1966
Para a tempada de , Hill e Baghetti quedaron xunto aos pilotos novatos Ricardo Rodríguez e Lorenzo Bandini. O equipo utilizou os coches de 1.961 por un segundo ano, mentres Forghieri traballaba nun novo deseño, o equipo non gañou ningunha carreira.
Ferrari correu nos máis pequenos e lixeiros coches 156 para a tempada , esta vez cos pilotos Bandini, John Surtees, Willy Mairesse e Ludovico Scarfiotti. Surtees gañou o Gran Premio de Alemaña de 1963, no que Mairesse estrelouse con forza, deixándoo incapaz para pilotar de novo.
O novo modelo 158 foi finalmente terminado a finais de 1963 e converteuse nun coche solvente para a tempada , cun motor de oito cilindros deseñado por Angelo Bellei. A Surtees e Bandini uniuse o mozo mexicano Pedro Rodríguez, irmán de Ricardo (que morrera a finais de 1962), para pilotar os novos coches. Surtees gañou dúas carreiras e Bandini unha, o Ferrari era máis lento que o Lotus de Jim Clark, pero a súa fiabilidade era moi superior e deu a Surtees o campionato e a Bandini o cuarto lugar. Nas dúas últimas carreiras en América do Norte, Ferrari presentouse cas cores do equipo privado NART o azul e branco dos Estados Unidos, Enzo protestaba así contra da autoridade deportiva italiana.
A tempada  foi o último ano da fórmula 1´5 L, polo que Ferrari optou por usar o mesmo motor V8 outro ano xunto cun novo 12 en liña, que debutara a finais de 1964. Non gañaron máis carreiras e Clark dominou no seu Lotus agora máis fiable. Os pilotos foron Surtees e Bandini, con algunha participación de Rodríguez, Vaccarella e Bob Bondurant.
Para a tempada  coas novas regras, o Ferrari 312 de Surtees montou unha versión de 3´0 L do 3´3 L V12 que utilizaran anteriormente no Ferrari P nas carreiras de coches deportivos, montado na parte posterior dun chasis de F1 bastante pesado. Bandini pilotaba un coche das Tasman Series de 2.4 L V6 a principios da tempada. Surtees gañou unha carreira, o Gran Premio de Bélxica de 1966, pero foise logo dunha pelexa co xerente Eugenio Dragoni, foi substituído por Mike Parkes. Scarfiotti tamén gañou unha carreira, o Gran Premio de Italia de 1966 en Monza, cun motor mellorado de 36 válvulas.
Na tempada de , o equipo botou a Dragoni e o substituíron por Franco Lini, Chris Amon acompañou a Bandini para pilotar unha versión algo mellorada do coche de 1966. No Gran Premio de Mónaco de 1967 Bandini estrelouse e sufriu feridas graves cando estaba atrapado debaixo do seu coche en chamas; varios días máis tarde sucumbiu ás súas feridas. Ferrari mantivo a Mike Parkes e Scarfiotti, pero Parkes sufriu graves lesión que puxeron fin a súa carreira unha semana máis tarde no Gran Premio de Bélxica de 1967 e Scarfiotti retirouse temporalmente da competición logo de ser testemuña do seu accidente.
A tempada de  foi mellor, Jacky Ickx logrou unha vitoria en Francia e varias boas posicións, o que lle deu algunha oportunidade no Campionato Mundial ata que sufriu un accidente na práctica no Canadá, Amon liderou varias carreiras pero non gañou ningunha. Ao final da tempada, o xerente Franco Lini renunciou e Ickx foise ao equipo Brabham. Durante o verán de 1968, Ferrari chegou a un acordo para vender o seu negocio de automóbiles de turismo a Fiat por 11 millóns. A transacción levouse a cabo a principios de 1969, deixando o 50% do negocio aínda baixo o control de Ferrari.
Durante a tempada de , Enzo Ferrari dedicouse a gastar sabiamente a súa nova riqueza para revivir o seu equipo. Aínda que Ferrari competiu na Fórmula Un en 1969, foi unha tempada de transición, mentres reestruturaba o equipo. Amon continuou pilotando un modelo antigo e Pedro Rodríguez substituíu a Ickx; ao final do ano Amon abandonou o equipo.

 1970 
miniatura| right | Niki Lauda pilotando para Ferrari no Gran Premio de Alemaña de 1976
Nos anos 70 o Gruppo Fiat entrou a formar parte do Consello de Administración. Os principais accionistas son: Fiat co 56%, a familia Ferrari co 10%, o Commerzbank co 8.5%, Mediobanca 11.7%, Banca Popolare dell´Emilia 1.3%, Mubadala di Abu Dabi 5% e ABN Ambro 7.7%

En , producíron un novo coche e motor para esa tempada, o 312B. Tiña un motor Flat-12 completamente novo, que ía ser o motor utilizado polo equipo durante as seguintes 10 tempadas. Jacky Ickx incorporouse ao equipo e gañou o Gran Premio de Austria de 1970, Gran Premio do Canadá de 1970 e Gran Premio de México de 1970 para lograr o segundo lugar no campionato de pilotos. Clay Regazzoni fixo o seu debut na tempada e gañou o GP de Italia, terminando terceiro na clasificación. o piloto de Ferrari, Pedro Rodríguez morreu nunha carreira de autos deportivos Interserie en Norisring, en Nuremberg, Alemaña, o 11 de xullo de 1971, aos mandos dun Ferrari 512.

Logo de tres anos decepcionantes, incluíndo unha desastrosa tempada , que viu ao equipo Ferrari faltando por primeira vez a dúas carreiras, os grandes premios de Holanda e Alemaña desde que o equipo comezara a competir na Fórmula Un, Ferrari fichou a Niki Lauda en , e tomou a decisión transcendental de retirarse das carreiras de coches deportivos para concentrarse na F1. O mesmo ano Luca di Montezemolo foi nomeado director do equipo. Ferrari gañou o Gran Premio de España de 1974, o Gran Premio dos Países Baixos de 1974 e Alemaña, pero Regazzoni perdeu o Campionato Mundial con Emerson Fittipaldi na última carreira da tempada, o GP dos Estados Unidos.

O novo Ferrari 312T, desenvolvido plenamente con Lauda e Regazzoni e deseñado por Mauro Forghieri, presentouse en , e levou ao equipo de volta á senda da vitoria, Lauda gañou cinco carreiras e logrou o título de pilotos, e Ferrari gañou o campionato de construtores.

En  Lauda lideraba comodamente o campionato, cando se estrelou no Gran Premio de Alemaña de 1976, feríndose gravemente. Carlos Reutemann foi contratado como substituto, e Ferrari presentou tres coches no Gran Premio de Italia de 1976 cando Lauda volveu inesperadamente pronto (só seis semanas logo do seu accidente). Lauda anotou puntos logo do seu grave accidente, pero retirouse voluntariamente do Gran Premio de final de tempada en Fuji logo de dúas voltas por mor das fortes choivas, e James Hunt gañou o título por un só punto.

En  Lauda, logo de regresar do seu case fatal accidente o ano anterior, levouse o título de novo para Ferrari (e o equipo gañou o Campionato de Construtores), superando ao seu compañeiro de equipo Reutemann. As súas relacións co equipo, especialmente Forghieri, continuaron deteriorándose, e decidiu finalmente fichar por Brabham ao final da tempada.

En , Ferrari competiu con Reutemann e Gilles Villeneuve, fabricaron un coche sólido, gañaron cinco carreiras, pero foron superados polo efecto chan do Lotus 79.

Jody Scheckter, que substituíu o arxentino que marchara a Lotus en 1979, levou o título co apoio de Gilles Villeneuve (quen obedientemente seguiu á meta ao surafricano en Monza), e gañou o último Campionato Mundial de Pilotos nun Ferrari ata Michael Schumacher vinte anos máis tarde. O coche era un comprometido deseño de efecto chan debido á configuración da gran angular do motor Flat-12 de Ferrari, que foi superado no seu momento polo exitoso Williams FW07, pero non antes de acumular os puntos necesarios para lograr os dous títulos ese ano.

1980

A defensa do título de  de Ferrari e Jody Scheckter non tivo éxito. O equipo marcou un escaso total de oito puntos durante toda a tempada, e Scheckter elixiu retirarse na súa conclusión. Para a tempada , Ferrari asinou a Didier Pironi para asociarse Gilles Villeneuve e tamén introduciu o seu propio motor  turbo-cargado, que proporcionou máis potencia nun deseño máis compacto que o anterior, de aspiración atmosférica, con doce cilindros. A tempada foi unhaclara melloría respecto a anterior, Villeneuve gañou os grandes premios de  Mónaco e España, pero as esperanzas de consguir un potencial campionato víronse obstaculizadas polo manexo extremadamente difícil e a pobre aerodinámica do coche. Con todo, as leccións aprendidas na primeira temapada de carreiras do equipo cun turbo na F1 preparárono ben para . Durante toda a tempada, o Ferrari foi o mellor bloque, en termos de equilibrio entre velocidade e fiabilidade.

Con todo a tempada de , foi desfavorable pola perda dos seus dous pilotos. O líder do equipo e piloto favorito de Enzo Ferrari, Villeneuve, morreu nun accidente durante a cualificación no Gran Premio de Bélxica de 1982, mentres que Pironi sufriu lesións que remataron coa súa carreira antes do Gran Premio de Alemaña de 1982 máis tarde na tempada. Ferrari chamou por primeira vez a Patrick Tambay, no lugar do falecido Villeneuve e máis tarde a Mario Andretti nun esforzo por protexer o liderado de Pironi no campionato, pero sen éxito. Ferrari, con todo, gañou o Campionato de Construtores. Nese mesmo ano, a fábrica de Fórmula 1 mudóuse parcialmente da fábrica orixinal de Maranello a súa propia instalación autónoma, aínda en Maranello, pero directamente ao lado do circuíto de probas de Fiorano.

Catro triunfos de René Arnoux e Patrick Tambay deron ao equipo outro título de construtores en 1983, pero ningún dos pilotos foi o suficientemente consistente como para competir polo o título de pilotos. Patrick Tambay tivo unha vitoria especialmente emocional en San Marino ante o Tifosi, pero deixou o equipo para unirse ao equipo  Renault ao final da tempada. Contrataron a Michele Alboreto  logo das súas impresionantes actuacións durante o ano anterior pilotando o Tyrrell con motor Cosworth. Gañou o Gran Premio de Bélxica de 1984, pero a actuación do equipo non foi o suficientemente competitiva como para desafiar aos McLaren de Niki Lauda e Alain Prost. Non obstante, na temporada de Fórmula Un de , Alboreto foi o rival máis próximo a Prost para lograr o campionato, liderandoo nunha etapa antes de que a competitividade do equipo caera nas carreiras finais. Arnoux, mentres tanto, peleouse co equipo e foi substituído por Stefan Johansson despois da primeira carreira da tempada.  continuou coa tendencia decepcionante da tempada anterior xa que nin Alboreto nin Johansson puideron gañar unha carreira, e nunca tiveron oportunidade de facelo. En , Johansson trasladouse a McLaren e foi substituído por Gerhard Berger, quen tomou o melllor de Alboreto a medida que a tempada progresou e gañou as dúas últimas carreiras do campionato a medida que o automóbil mellorou cara ao fin de tempada. O equipo mantívose competitivo en , terminando segundo no Campionato de Construtores, pero moi lonxe de McLaren, que volveu a dominar a tempada.

A tempada  foi testemuña do fin da propiedade de Enzo Ferrari do equipo. O 14 de agosto de 1988, Ferrari morreu aos 90 anos. A participación de Fiat na compañía ascendeu ao 90% co único fillo vivo de Enzo, Piero Ferrari, que herdou a participación restante do seu pai. Pouco despois dun mes despois da morte de Enzo, Berger e Alboreto completaron un histórico 1-2 no Gran Premio de Italia de 1988, a única vez que un equipo distinto de McLaren gañou un Gran Premio na tempada 1988 de Fórmula Un. Berger dedicou a vitoria ao falecido Enzo Ferrari.

 viu o fin dos turbo cargadores na Fórmula Un. A partir desta data, a fórmula 1 foi para motores de 3´5 litros de aspiración atmosférica que non superaban os 12 cilindros, resultado directo das presións de Ferrari nos últimos anos. O equipo chegou a construír un Indycar, o Ferrari 637, como ameaza para a  FIA de que se non conseguían o que querían, é dicir, a volta aos motores V12, poderían participar noutra serie. Debido ás altas revolucións esperadas e ao consiguiente estreita banda de potencia esperada dos novos motores, o director técnico John Barnard insistiu no desenvolvemento dunha nova e revolucionaria disposicón da caixa de cambios. A caixa de cambios semiautomática operada por paletas.

Década de 1990

O entón triplo campión do mundo Alain Prost deixou McLaren para acompañar a Mansell en Ferrari para a tempada de Fórmula Un de . Como vixente campión do mundo, Prost asumiu o papel de piloto principal, para consternación do seu compañeiro de equipo Mansell. Na súa autobiografía, Mansell afirmou que Ferrari cambiara o seu coche co de Prost no Gran Premio do Reino Unido de 1990 sen o seu coñecemento previo.Mansell, Nigel My Autobiography page 222 Collins Willow  Mansell deixou Ferrari ao final da tempada de 1990. Prost gañou cinco carreiras e entrou na penúltima rolda da tempada, o polémico Gran Premio do Xapón de 1990, cunha desvantaxe de nove puntos ante o piloto de McLaren e antigo compañeiro de equipo Ayrton Senna. Unha polémica colisión na primeira volta entre Senna e Prost permitiu a Senna conseguir o Campionato Mundial de Pilotos de Fórmula 1 da FIA de 1990, con Prost en segundo lugar.

A Mansell substituíuno o francés Jean Alesi, anteriormente pilotando para Tyrrell, para a tempada de Fórmula Un de . Porén, Ferrari entrara nunha recesión en 1991, en parte porque o seu famoso motor V12 xa non era competitivo contra os V10 máis pequenos, lixeiros e máis eficientes en combustible dos seus competidores. Prost non gañou ningunha carreira, só subiu ao podio cinco veces. Criticou ao equipo, describiu o seu coche como máis difícil de conducir que "un camión", e foi despedido antes do final da tempada, xusto antes do Gran Premio de Australia de 1991.Murray Walker & Simon Taylor, Murray Walker's Formula One Heroes p. 115, lines 6–9. Virgin Books,  Prost foi substituído polo italiano Gianni Morbidelli. O equipo non gañou carreiras entre 1991 e 1993.

Gerhard Berger volveu a Ferrari como compañeiro de Alesi en 1993, e Jean Todt foi contratado como director do equipo. Co Ferrari 412T, Berger e Alesi lograron dous podios e catro pole positions. Non obstante, a escasa fiabilidade e o consumo de combustible nas seguintes tempadas limitaron o número de vitorias a só unha para Berger (Gran Premio de Alemaña de 1994) e Alesi (Gran Premio do Canadá de 1995), a pesar de que Alesi estaba nunha boa posición para gañar en Monza e Nürburgring en 1995. Con todo, o coche tivo unha actualización sólida e competitiva, e coa vitoria de Berger, conseguida despois de tres tempadas sen gañar unha carreira, iniciou un récord de polo menos unha vitoria nun GP nas vinte tempadas consecutivas seguintes.

Ferrari cambiou completamente a súa tripulación de pilotos para a tempada de Fórmula Un de , substituíndo a Berger e Alesi polo expiloto de Jordan Eddie Irvine, e o dúas veces campión do mundo (antigo piloto de Benetton) Michael Schumacher, por un salario duns 30  millóns de dólares ao ano. Moitos membros do equipo Benetton seguírono moitos membros do equipo técnico do equipo Benetton, a saber, Ross Brawn (director técnico), Rory Byrne (deseñador xefe), Nikolas Tombazis (xefe de aerodinámica) e Tad Czapski (xefe de electrónica). As novas regras do motor que reducían a capacidade do motor de 3500 cc a 3000 cc requiriron que Ferrari cambiase ao motor V10 de 3.0L para 1996.

A pesar da súa escasa fiabilidade, Michael Schumacher logrou tres vitorias durante a tempada de 1996 co Ferrari F310. En condicións de mollado no Gran Premio de España de 1996, a pesar de comezar desde a segunda fila e de ter unha mala saída, Schumacher remontou a orde para gañar a carreira por 45 segundos sobre o piloto de Benetton Jean Alesi. Esta foi a primeira vitoria da Fórmula Un para un motor Ferrari V10. Os dous pilotos de Ferrari retiráronse das tres roldas seguintes do calendario, o Gran Premio do Canadá de 1996, o Gran Premio de Francia de 1996, onde Schumacher se clasificou na pole position pero non puido arrincar tras un fallo de motor na volta de formación, e o Gran Premio do Reino Unido de 1996 respectivamente. No Gran Premio de Bélxica de 1996, unha mellor estratexia en boxes permitiu a Schumacher saír por diante do piloto de Williams Jacques Villeneuve para conseguir a súa segunda vitoria da tempada. Schumacher seguiu a súa vitoria belga gañando o Gran Premio de Italia de 1996 en Monza, a primeira vitoria de Ferrari en casa desde . Ferrari quedou segundo no Campionato de Construtores, con Schumacher. terminando terceiro na clasificación de pilotos e Irvine décimo.

Para a tempada de Fórmula Un de , a maior fiabilidade do F310B permitiu a Ferrari disputar polo seu primeiro Campionato de Pilotos desde que Jody Scheckter gañara o último título de pilotos de Ferrari 18 anos antes, en . Michael Schumacher subiu o podio oito veces ao longo da tempada, incluídas cinco vitorias, e entrou na última rolda liderando sobre o piloto de Williams Jacques Villeneuve por un punto. Na volta 48 da última rolda da tempada de 1997, o Gran Premio de Europa de 1997 en Xerez, Michael Schumacher e Jacques Villeneuve chocaron cando este último tentaba adiantar para o liderado da carreira polo interior da curva Dry Sac. Schumacher retirouse da carreira e Villeneuve logrou o Campionato de Pilotos de 1997 cun terceiro posto. Os comisarios do evento consideraron inicialmente que a colisión era un incidente de carreira. Non obstante , Schumacher foi entón convocado e descualificado do Campionato do Mundo de Pilotos de 1997 por conduta antideportiva nunha reunión extraordinaria do Consello Mundial de Deporte Automovilístico da FIA o 11 de novembro de 1997. Os puntos do Campionato de Construtores de Ferrari, con todo, permaneceron intactos e o equipo quedou segundo na xeral. Eddie Irvine, que conseguiu cinco podios ao longo da tempada, clasificouse sétimo na clasificación de pilotos.

Despois da dramática tempada de 1997, Ferrari presentou un coche totalmente novo para adaptarse ás novas regulacións para a tempada de Fórmula Un de , o F300. Aínda que era un paquete competitivo, o McLaren–Mercedes MP4/13 era a maioría das veces máis forte. Schumacher gañou seis carreiras esa tempada, incluíndo tres seguidas en Canadá, Francia e Gran Bretaña. O Gran Premio de Hungría gañouse despois de que un golpe mestre táctico de Brawn que decidiu facer que o coche executase unha estratexia de 3 paradas en lugar das 2 de McLaren. Despois, Schumacher levou a Irvine a casa co primeiro dobrete de Ferrari en Monza desde a memorable carreira de 1988 despois da morte de Enzo Ferrari. Schumacher perdeu o título ante o Mika Häkkinen de McLaren en Suzuka despois de que se parase na primeira fila e sufrira unha picada a metade da carreira. Irvine foi cuarto no campionato con Ferrari segundo no título de construtores.

A tempada de Fórmula Un de  comezou ben para Ferrari, o equipo gañou tres das catro primeiras carreiras da tempada. Eddie Irvine anotou a súa primeira vitoria na tempada Gran Premio de Australia de 1999. Michael Schumacher logrou vitorias consecutivas no Gran Premio de San Marino de 1999 e o Gran Premio de Mónaco de 1999. A fortuna do equipo comezou a cambiar en Canadá, con todo, con Michael Schumacher retirándose do liderado da carreira despois de esvarar contra a parede á saída da chicana final do Circuíto Gilles Villeneuve, coñecido desde entón como "muro dos campións". Na volta 1 do Gran Premio do Reino Unido de 1999 en Silverstone, Schumacher estrelouse duramente na Curva Stowe despois de que fallara o seu freo traseiro, o que o deixou fóra do circuíto despois de que se bloqueou a aproximadamente a 210 km/h. Como resultado rompeuse a perna dereita, o que obrigoulle a perderse as seguintes seis carreiras e puxo fin á súa candidatura para o Campionato de Pilotos de 1999. Ferrari substituíuno por Mika Salo. Irvine converteuse no principal aspirante de Ferrari ao título de pilotos. Gañou as dúas seguintes roldas en Austria e en Alemaña. Schumacher regresou para as dúas últimas carreiras da tempada, dándolle a Irvine o liderado e a eventual vitoria no Gran Premio de Malaisia de 1999. Os dous pilotos de Ferrari foran descualificados despois da carreira xa que o panel deflector lateral dos dous coches tiña un centímetro de máis, o que converteu a Mika Häkkinen no campión provisional de pilotos. Non obstante, ambos os coches Ferrari foron reintegrados na apelación, e Irvine liderou a clasificación dos pilotos por catro puntos sobre Häkkinen ao entrar na rolda final. Irvine finalmente non logrou o Campionato de Pilotos de 1999 no Gran Premio do Xapón de 1999, onde quedou terceiro, perdendo ante Häkkinen por dous puntos na clasificación final. O segundo lugar de Schumacher na carreira axudou a Ferrari a conseguir o Campionato de Construtores de 1999, o primeiro desde 1983.

 2000 - 2009 

De 2000 a 2004, Michael Schumacher dominou a Fórmula 1. Só en 2003 tivo dificultades para enfrontarse a tres novos talentos da nova xeración: Juan Pablo Montoya, Kimi Räikkönen e Fernando Alonso.

No Gran Premio de Austria de 2002, o equipo foi moi abucheado por un xogada de equipo que culminou coa vitoria de Michael Schumacher.

En , con todo, o rendemento de Ferrari caeu drasticamente. O equipo comezou a tempada cunha versión modificada do coche do ano anterior (F2004M) mentres desenvolvía o novo modelo. Este puido ser un dos motivos do mal rendemento desta tempada. Outro factor sería o mal rendemento dos pneumáticos Bridgestone. Preto de finais de ano, Rubens Barrichello anunciou que deixaría o equipo para unirse a Honda F1.

En , Felipe Massa ocupa o lugar de Barrichello como compañeiro de Schumacher, no que sería o seu último ano na categoría.

En , Räikkönen debutou co equipo, converténdose en campión na última carreira da tempada.

A tempada  estivo marcada por varios erros do equipo e dos pilotos, o que fixo que Felipe Massa terminase segundo no Campionato do Mundo de Fórmula 1 de 2008, a só un punto do campión Lewis Hamilton. O título decidiuse na última carreira da tempada, o Gran Premio do Brasil. Na penúltima curva da última volta Hamilton superou a Timo Glock, co quinto posto e o título, que ata ese momento correspondería a Massa, vencedor da carreira. Ferrari gañou o título do Campionato de Construtores, sendo o último do equipo.

Con varios cambios no regulamento da Fórmula 1 en , o Ferrari F60 non tivo éxito e o equipo non conseguiu puntos nas tres primeiras carreiras do ano. O peor resultado desde .

 2010 - 2019 

En , cun campionato moi equilibrado, o equipo estivo moi preto de conseguir o título, coa estrea do español Fernando Alonso, que rematou o campionato a catro puntos de Sebastian Vettel.

En , Kimi Räikkönen volveu ao equipo, substituíndo a Felipe Massa, que pasou a Williams F1. Sebastian Vettel anunciouse como piloto de Ferrari para , en substitución do español Fernando Alonso. Maurizio Arrivabene substituíu a Marco Mattiaci como director do equipo en novembro de 2014.

En , o equipo logrou tres vitorias na tempada (Malaisia, Hungría e Singapur con Sebastian Vettel) e tamén incluíu unha pole position (Vettel en Singapur).

En , o equipo logrou cinco vitorias na tempada (Australia, Bahrain, Mónaco, Hungría e Brasil, todas por Vettel) e tamén incluíu cinco pole positions (Vettel nas carreiras de Rusia, Hungría, Singapur e México e Räikkönen en Mónaco).

En , o equipo logrou seis vitorias na tempada (Australia, Bahrain, Canadá, Reino Unido e Bélxica por Vettel e Estados Unidos por Raikkonen).

En , Charles Leclerc tomou o relevo de Raikkonen e o equipo logrou tres vitorias na tempada (Bélxica e Italia con Leclerc e Singapur con Vettel) e tamén incluíu nove pole positions (Bahrain, Austria, Bélxica, Italia, Singapur, Rusia e México con Leclerc e o Canadá e o Xapón con Vettel).

 2020 - presente 

En , Carlos Sainz tomou o relevo de Vettel.

En , o equipo quedou subcampión do campionato de construtores (detrás de Red Bull Racing) e subcampión do campionato de pilotos, Leclerc rematou detrás de Max Verstappen. Ferrari rematou o ano con 554 puntos, catro vitorias e 20 podios.

En , rematou a tempada en terceiro lugar con só unha vitoria de Carlos Sainz en Singapur, sete pole positions e nove podios.

En , foi unha tempada de recuperación na que quedou subcampión do campionato de construtores (perdendo ante McLaren) e Charles Leclerc quedou terceiro no campionato de pilotos. Rematando con cinco vitorias (Sainz en Australia e México e Leclerc en Mónaco, Italia e Estados Unidos), 22 podios e 652 puntos.

En , Ferrari anunciou a fichaxe do piloto sete veces campión do mundo Lewis Hamilton, considerado un dos maiores fichaxes da historia da Fórmula 1, mentres que Sainz foi transferido ao  Williams. Remotou sen vitorias, 7 podios e 398 puntos.

En  continúan os mesmos pilotos.

 Resultados de Ferrari na Fórmula 1 

Como construtor, Ferrari logrou o seguinte:
 Porcentaxe de vitorias no Campionato de Construtores: 23´5%, 16 de 68 [1958-2025]
 Porcentaxe de vitorias no campionato de Pilotos: 19´7%, 15 de 75 [1950-2025]
 Porcentaxe de vitorias: 22´1%, 247/110 [1950 - Abu Zabi 2025]

Ferrari conseguiu un éxito inigualable na Fórmula 1 e ten moitos rexistros importantes (todos os números están baseados só nos eventos do Campionato Mundial):

RécordComo equipoComo construtorCampionatos de construtores  16  16Campionatos de pilotos  15  15Participación en Grandes Premios  1100  1100Saídas en Grandes Premios  1097  1098)Vitorias  247  248Podios finais  831 (en 636 carreiras)   836 (en 639 carreiras) Dobretes  86Non inclúe o Gran Premio de Suíza de 1952, onde un coche do equipo Ferrari finalizou primeiro e un Ferrari privado rematous segundo.  87Inclúe o Gran Premio de Suíza de 1952, onde un coche do equipo Ferrari finalizou primeiro e un Ferrari privado rematous segundo.Pole positions  254  254Puntos no campionato de construtores   10722Puntos no campionato de pilotos   11623.77Voltas rápidas  264  265Tempadas consecutivas con polo menos unha vitoria   20 (1994–2013)  20 (1994–2013)

Ferrari tamén é o fabricante de motores de F1 máis exitoso, con 244 vitorias <! - Ata o Gran Premio de Abu Zabi de 2023 -> (obtendo unha única vitoria non Ferrari con Scuderia Toro Rosso) no Gran Premio de Italia de 2008, así como unha vitoria dun Ferrari privado no Gran Premio de Francia de 1961

 Tempada Escudería Coche Motor Pneu. Puntos  CMC-pos.Os resultados de  a  non son oficiais, porque o campionato de construtores non se introduciu ata 1958. 1º piloto 2º piloto Outros pilotos  Scuderia FerrariFerrari 125Ferrari 166F2-50Ferrari 275Ferrari 375 Ferrari 1.5 V12CFerrariFerrari 3.3 V12Ferrari 4.5 V12 18 2º Alberto Ascari Dorino SerafiniRaymond SommerLuigi Villoresi Scuderia FerrariFerrari 125Ferrari 375Ferrari 1.5 V12CFerrari 4.5 V12 30 2º Alberto AscariLuigi VilloresiJosé Froilán GonzálezPiero TaruffiPeter Whitehead Scuderia FerrariFerrari 500Ferrari 2.0 L4 32 1º André SimonNino FarinaAlberto AscariPiero TaruffiLuigi VilloresiEnzo FerrariParticipou só nas 500 Millas de Indinápolis de 1952. Ferrari 375 IndyFerrari 4.5 V12Alberto Ascari Scuderia Ferrari Ferrari 500 Ferrari 553 SqualoFerrari 2.0 L4Ferrari 2.0 L4 32 1º Luigi VilloresiAlberto AscariPiero CariniNino FarinaMike HawthornUmberto MaglioliScuderia FerrariFerrari 625Ferrari 553 SqualoFerrari 2.5 L4Ferrari 2.5 L4  34 2ºMike Hawthorn Maurice Trintignant Alberto AscariNino FarinaJosé Froilán GonzálezRobert ManzonUmberto MaglioliPiero TaruffiScuderia FerrariFerrari 625Ferrari 555 SupersqualoFerrari D50Ferrari 2.5 L4Ferrari 2.5 L4Ferrari 2.5 V8 24 2º Nino FarinaEugenio CastellottiPaul FrèreJosé Froilán GonzálezMike HawthornMaurice TrintignantLuigi VilloresiUmberto MaglioliHarry SchellPiero TaruffiScuderia FerrariFerrari D50Ferrari 555 SupersqualoFerrari 555 SupersqualoFerrari 2.5 V8Ferrari 2.5 L4Ferrari 2.5 V8 40 1º Juan Manuel FangioEugenio Castellotti Peter CollinsAlfonso de PortagoPaul FrèreOlivier GendebienLuigi MussoAndré PiletteWolfgang von TripsScuderia FerrariFerrari D50Ferrari 801Ferrari 2.5 V8Ferrari 2.5 V8 24 3º Peter CollinsLuigi MussoEugenio CastellottiAlfonso de PortagoJosé Froilán GonzálezMike HawthornCesare PerdisaMaurice TrintignantWolfgang von TripsScuderia FerrariFerrari 246Ferrari Dino 156Ferrari 2.4 V6Ferrari 1.5 V6 40 2ºOlivier GendebienPhil HillPeter CollinsMike HawthornLuigi MussoWolfgang von TripsScuderia FerrariFerrari 256Ferrari Dino 156Ferrari 2.4 V6Ferrari 1.5 V6 32 2ºTony BrooksCliff AllisonJean BehraOlivier GendebienDan GurneyPhil HillWolfgang von TripsScuderia FerrariFerrari 256Ferrari 246PFerrari 2.4 V6Ferrari 1.5 V6 26 3ºWilly MairesseRichie GintherCliff AllisonJosé Froilán GonzálezPhil HillWolfgang von Trips  Scuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 156 Ferrari 1.5 V6  40Inclúe os 8 puntos de FISA. 1º Phil Hill Wolfgang von Trips Olivier GendebienRichie GintherWilly MairesseRicardo Rodriguez FISA 8  Giancarlo BaghettiScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 156Ferrari 1.5 V6 18 6ºGiancarlo BaghettiRicardo RodriguezLorenzo BandiniPhil HillWilly Mairesse Scuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 156/63Ferrari 156 AeroFerrari 1.5 V6Ferrari 1.5 V6 26 4ºJohn SurteesLorenzo BandiniWilly MairesseLudovico ScarfiottiScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 156 AeroFerrari 158Ferrari 1.5 V6Ferrari 1.5 V8 45 1ºJohn SurteesLorenzo BandiniLudovico Scarfiotti North American Racing TeamFerrari 158Ferrari 1512Ferrari 156 AeroFerrari 1.5 V8Ferrari 1.5 F12Ferrari 1.5 V6 John SurteesLorenzo BandiniPedro Rodríguez de la VegaScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 158Ferrari 1512Ferrari 1.5 V8Ferrari 1.5 F12 26 4ºLorenzo BandiniNino VaccarellaJohn SurteesNorth American Racing TeamFerrari 1512Ferrari 158Ferrari 1.5 F12Ferrari 1.5 V8Lorenzo BandiniPedro Rodríguez de la VegaBob BondurantLudovico ScarfiottiNon tomou a saída. Scuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 246TFerrari 312Ferrari 2.4 V6Ferrari 3.0 V12 31 2ºLorenzo BandiniMike Parkes Ludovico ScarfiottiJohn SurteesScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312Ferrari 3.0 V12 19 5ºChris AmonJonathan WilliamsLorenzo BandiniMike ParkesLudovico ScarfiottiScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312Ferrari 3.0 V12 32 4ºChris AmonJacky IckxDerek BellAndrea de AdamichScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312/69Ferrari 3.0 V12 7 6ºPedro Rodríguez de la VegaChris AmonErnesto Brambilla North American Racing Team Ferrari 312/69Ferrari 3.0 V12Pedro Rodríguez de la VegaScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312BFerrari 3.0 F12 52 2ºJacky IckxClay RegazzoniIgnazio GiuntiScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312BFerrari 3.0 F12 33 3ºClay RegazzoniMario AndrettiJacky IckxScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312B2-72Ferrari 3.0 F12 33 4ºJacky IckxClay RegazzoniMario AndrettiNanni GalliArturo MerzarioScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312B2Ferrari 3.0 F12 12 6ºJacky IckxArturo MerzarioScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312B3Ferrari 3.0 F12 65 2ºClay RegazzoniNiki LaudaScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312B3 Ferrari 312TFerrari 3.0 F12Ferrari 3.0 F12 72,5 1Clay RegazzoniNiki LaudaScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312T  Ferrari 312T2Ferrari 3.0 F12 83 1ºNiki LaudaClay RegazzoniCarlos ReutemannScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312T2Ferrari 3.0 F12 95 1ºGilles VilleneuveCarlos ReutemannNiki LaudaScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312T2 Ferrari 312T3Ferrari 3.0 F12 Ferrari 3.0 F12 58 2ºCarlos ReutemannGilles VilleneuveScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312T3 Ferrari 312T4 Ferrari 3.0 F12Ferrari 3.0 F12 113 1ºJody ScheckterGilles Villeneuve Scuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312T5 Ferrari 3.0 F12 8 10ºJody ScheckterGilles VilleneuveScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 126CK Ferrari 1.5 V6T 34 5ºGilles VilleneuveDidier Pironi Scuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 126C2 Ferrari 1.5 V6T 74 1ºPatrick TambayMario AndrettiDidier PironiGilles Villeneuve Scuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 126C2BFerrari 126C3Ferrari 1.5 V6TFerrari 1.5 V6T  89 1ºPatrick TambayRené ArnouxScuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 126C4 Ferrari 1.5 V6T 57,5 2ºMichele AlboretoRené Arnoux Scuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 156/85Ferrari 1.5 V6T 82 2ºMichele AlboretoStefan Johansson René Arnoux  Scuderia Ferrari SpA SEFACFerrari F1-86 Ferrari 1.5 V6T  37 4ºMichele AlboretoStefan Johansson Scuderia Ferrari SpA SEFACFerrari F1-87 Ferrari 1.5 V6T  53 4ºMichele AlboretoGerhard Berger Scuderia Ferrari SpA SEFAC  Ferrari F1-87/88C Ferrari 1.5 V6T 65 2:aMichele AlboretoGerhard Berger  Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari F1-89Ferrari 3.5 V12  59 3ºNigel MansellGerhard Berger Scuderia Ferrari SpA Ferrari F1-90 Ferrari F1-90-2 Ferrari 3.5 V12Ferrari 3.5 V12 110 2ºAlain ProstNigel Mansell  Scuderia Ferrari SpA Ferrari F1-91 Ferrari F1-91-2Ferrari 3.5 V12  Ferrari 3.5 V12  46,5 3ºGianni MorbidelliJean Alesi Alain Prost Scuderia Ferrari SpAFerrari F92AFerrari F92AT Ferrari 3.5 V12Ferrari 3.5 V12  21 4ºJean AlesiNicola LariniIvan CapelliScuderia FerrariFerrari F93A Ferrari 3.5 V12 28 4ºJean AlesiGerhard BergerScuderia FerrariFerrari 412T1Ferrari 412T1B Ferrari 3.5 V12Ferrari 3.5 V12 71 3ºJean AlesiGerhard BergerNicola Larini Scuderia FerrariFerrari 412T2 Ferrari 3.0 V12 73 3ºJean AlesiGerhard BergerScuderia FerrariFerrari F310 Ferrari 3.0 V10 70 2ºMichael SchumacherEddie Irvine Scuderia Ferrari MarlboroFerrari F310B Ferrari 3.0 V10 102 2ºMichael SchumacherEddie Irvine  Scuderia Ferrari MarlboroFerrari F300 Ferrari 3.0 V10  133 2ºMichael SchumacherEddie IrvineScuderia Ferrari MarlboroFerrari F399 Ferrari 3.0 V10 128 1ºMichael SchumacherEddie Irvine Mika SaloScuderia Ferrari MarlboroFerrari F1-2000Ferrari 3.0 V10 170 1ºMichael SchumacherRubens BarrichelloScuderia Ferrari MarlboroFerrari F2001 Ferrari 3.0 V10  179 1ºMichael SchumacherRubens BarrichelloScuderia Ferrari MarlboroFerrari F2001 Ferrari F2002Ferrari 3.0 V10Ferrari 3.0 V10  221 1ºMichael SchumacherRubens Barrichello Scuderia Ferrari MarlboroFerrari F2002Ferrari F2003-GA Ferrari 051Ferrari 052 158 1ºMichael SchumacherRubens Barrichello Scuderia Ferrari MarlboroFerrari F2004 Ferrari 053  262 1ºMichael SchumacherRubens Barrichello Scuderia Ferrari MarlboroFerrari F2004M Ferrari F2005 Ferrari 054 Ferrari 055 100 3ºMichael SchumacherRubens Barrichello  Scuderia Ferrari MarlboroFerrari 248 F1 Ferrari 056 V8 201 2ºMichael SchumacherFelipe Massa Scuderia Ferrari MarlboroFerrari F2007Ferrari 056 V8 204 1ºFelipe MassaKimi Räikkönen  Scuderia Ferrari MarlboroFerrari F2008Ferrari 056 V8 172 1ºKimi RäikkönenFelipe Massa Scuderia Ferrari MarlboroFerrari F60Ferrari 056 V8 70 4º Felipe MassaKimi Räikkönen Scuderia Ferrari MarlboroFerrari F10Ferrari 056 V8 396 3º Fernando AlonsoFelipe Massa  Scuderia Ferrari MarlboroFerrari 150º ItaliaFerrari 056 V8 375  3ºFernando Alonso Felipe Massa Scuderia FerrariFerrari F-2012Ferrari 056 V8 400  2º Fernando AlonsoFelipe Massa  Scuderia FerrariFerrari F138Ferrari 056 V8 354  3º Fernando AlonsoFelipe Massa Scuderia FerrariFerrari F14 TFerrari 059/3 216  4º Fernando AlonsoKimi Räikkönen Scuderia FerrariFerrari SF15 TFerrari 060 1.6 V6 t 428  2º Sebastian VettelKimi Räikkönen Scuderia FerrariFerrari SF16-HFerrari 061 1.6 V6 t 398  3º  Kimi RäikkönenSebastian Vettel Scuderia FerrariFerrari SF70-HFerrari 062 1.6 V6 t 522 2º Sebastian Vettel Kimi Räikkönen Scuderia FerrariFerrari SF71-HFerrari 063 1.6 V6 t 571 2º  Sebastian VettelKimi Räikkönen Scuderia FerrariFerrari SF90Ferrari 064 1.6 V6 t 504 2º  Sebastian Vettel Charles Leclerc Scuderia FerrariSF1000Ferrari 065 1.6 V6 t 131 6º    Sebastian Vettel Charles Leclerc Scuderia FerrariSF21Ferrari 065/6 1.6 V6 t 323´5 3º    Charles LeclercCarlos Sainz Scuderia FerrariSF22Ferrari 065/6 1.6 V6 t 554 2º    Charles LeclercCarlos Sainz Scuderia Ferrari SF-23 066/10 1.6 V6 t 404 3º    Charles LeclercCarlos Sainz Scuderia Ferrari SF-24 066/12 1.6 V6 t 652 2º    Charles LeclercCarlos Sainz Scuderia Ferrari SF25 Ferrari 067/12 1.6 V6 t 248*   2º*Charles LeclercLewis Hamilton
* Tempada en curso
En letra grosa indica que piloto gañou o campionato do mundo de pilotos.

 Monoprazas na Fórmula 1 
Na seguinte galería móstranse os diferentes modelos utilizados por Ferrari durante toda a súa carreira deportiva. No mesmo, algúns modelos están representados xenericamente, xa que varios deles foron reutilizados e presentados como evolucións dos modelos orixinais.

 1950-1957

 1957-1969

 1970-1978

 1978-1983

 1983-1987

 1987-1991

 1993-1998

 1999-2003

 2004-2008

 2009-2013

 2014-2018

 2019-2024

 2025

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Ferrari
 Resultados da Scuderia Ferrari
 Resultados da Scuderia Ferrari como fornecedor de motores

 Ligazóns externas 
 Páxina Web oficial da Scuderia Ferrari 
 Páxina oficial de Sebastian Vettel 
 Páxina oficial de Kimi Räikkönen 
 Páxina Web oficial de Fernando Alonso 
 Páxina Web oficial de Felipe Massa 
 Páxina Web oficial de Marc Gené 
 Páxina Web oficial de Giancarlo Fisichella