Karachi

Karachi (en urdú: كراچى e en sindhi: ڪراچي) é a cidade máis grande de Paquistán e a 12ª máis grande do mundo, cunha poboación de máis de 20 millóns de habitantes na súa aglomeración urbana. Está situada no extremo sur do país ao longo da costa do mar Arábigo. É a antiga capital de Paquistán e capital da provincia de Sind. Clasificada como unha cidade beta-global, é o principal centro industrial e financeiro de Paquistán, cun PIB estimado de máis de 200 billóns de dólares estadounidenses (datos de 2021).

Karachi é a cidade de Paquistán máis cosmopolita e diversa tanto a nivel lingüístico, étnico como relixioso, así como unha das cidades socialmente máis liberais de Paquistán. Karachi serve como centro de transporte e acolle os dous portos marítimos máis grandes de Paquistán, o porto de Karachi e o porto de Qasim, así como o aeroporto máis transitado de Paquistán, o Aeroporto Internacional de Jinnah. Karachi tamén é un centro de medios, sede de canles de noticias, sede da industria cinematográfica e da moda de Paquistán. A maioría das empresas e bancos multinacionais de Paquistán teñen a súa sede en Karachi. É ademais un impotante destino turístico debido ás súas pintorescas praias, edificios históricos e centros comerciais.

Coñecida como a "Cidade das Luces" nas décadas de 1960 e 1970 pola súa vibrante vida nocturna, Karachi sufriu un forte conflito étnico, sectario e político na década de 1980 coa chegada a grande escala de armamento durante a guerra soviético-afgá. A cidade fíxose coñecida polas súas altas taxas de delitos violentos, pero os crimes rexistrados diminuíron drasticamente tras unha operación de represión contra os criminais, o partido político MQM e os militantes islamitas, iniciada en 2013 polos Rangers de Paquistán. Como resultado da operación, Karachi pasou de ser clasificada como a sexta cidade máis perigosa do mundo por crimes en 2014 a 128ª en 2022.

 Historia 
A rexión estivo habitada durante milenios. Os datos históricos semellan mostrar que dende os tempos de Alexandre Magno xa se coñecía o extremo occidental do delta do Indo coma bo porto natural. E xa na área de terra firme libre de marismas e mareas asentáronse pescadores, unha das cales, Mai Kolachee segundo a lenda, deu orixe á aldea que con diferentes denominacións derivadas do seu nome ao longo dos séculos, terminaría por nomear a cidade actual.

 Fundación de Kolachi 
Non foi até o ano 1729 que se fundou a vila fortificada de Kolachi. Gradualmente, Karachi (Kolachi) iniciou actividades comerciais a través do Mar Arábigo con Musqat e Bahrain. Pertencía daquela (século XVIII) a emiratos locais: primeiro os de Kalhora de Sind e despois ó de Kalat xa coma un pequeno posto comercial.

En 1795 pasou ao poder dos Talpura, os que erixen un pequeno forte na bocana do porto natural, na punta de Manora. Pero non foi suficiente para conter as ansias coloniais da Compañía Británica das Indias Orientais, que xa dende 1799 tiña un posto alí e que en 1839 se fixo co control de Karachi.

 Karachi británica 
Xa en 1843, Charles Napier, primeiro gobernador do recentemente anexionado Sind, trasladou a capital a Karachi. Iniciou a tarefa de construír unha cidade inmediata ao pobo nativo. Comezou coa defensa facendo de Karachi o cuartel xeral do exército na rexión. Ampliou os límites municipais ata os 190 km2 (Karachi vella ocupaba 10).

Como eran evidentes as magníficas condicións do privilexiado porto natural, o seguinte paso foi desenvolvelo coma porto comercial. Drenouse o canal de entrada e construíuse a chamada Mole que unía a cidade co peirao principal en Keamari. A resultas, en breve tempo a cidade converteuse en punto de atracción dun fluxo migratorio dende Mumbai (parsis), Goa, o Kuch, xente con iniciativa en busca de novos negocios (14.000 h. en 1850-60).

En 1861 chegou o ferrocarril, e coa forte demanda de algodón pola guerra civil americana, o incremento do tráfico portuario e a prosperidade. Inda máis coa apertura do Canal de Suez en 1869. Karachi era o punto de saída para toda a rica rexión agrícola da conca do Indo. Novas ampliacións do porto e máis crecemento da cidade que supera os 100.000 habitantes co cambio de século.

Karachi estruturábase ao longo de dous eixos: Bundar, que do leste ao oeste unía ó Mole coa cidade británica bordeando a vella cidade nativa, e Elphinstone, avenida norte-sur da nova cidade.

O estoupido da primeira guerra mundial continuou a beneficiala. En 1914 inaugurouse o East Wharf, un longo peirao contiguo ao Mole. Por entón Karachi era un dos portos maiores e mellores do mundo, verdadeira porta da India co traslado da capitalidade a Delhi. Ademais, foi proclamada capital do Sind, coma provincia segregada da Presidencia de Mumbai. En 1924 construíuse o principal aeródromo do subcontinente e mesmo un mastro e hangar para dirixibles.

 Independencia: capital de Paquistán 
En 1947 Karachi foi designada capital do novo estado de Paquistán trala independencia e partición do subcontinente (o seu primeiro presidente, Ali Jinnah, era nado na cidade e a rúa Bundar leva agora o seu nome). Por mor da independia, a cidade experimentou un cambio dramático na poboación e na demografía coa chegada de centos de miles de refuxiados musulmáns muhajir (persoas de fala urdú) da India, xunto cun éxodo substancial dos seus residentes hindús que marcharon á India, cuxo número diminuíu do 51,1% a 1,7% da poboación total.

Pero en 1958 a capitalidade foi transferida ao afastado norte e a cidade comezou un longo período de declive polo abandono das autoridades gobernamentais fronte aos problemas que supuñan o continuo aumento dos inmigrantes das zonas rurais. Karachi pasou de 400.000 habitantes no momento da independencia a máis de catorce millóns en 2017. A cidade experimentou un rápido crecemento económico despois da independencia de Paquistán, atraendo migrantes de todo o país e doutras rexións do sur de Asia.

A pesar de perder a capitalidade, continúa a ser o porto do país e o principal centro económico, industrial e financeiro a máis dunha das maiores cidades do mundo, coa excepcional característica de carecer de área metropolitana, en parte debida a enorme extensión dos seus límites administrativos (3 530 km²).

 Demografía 
Karachi é a cidade máis diversa de Paquistán, tanto a nivel lingüístico, étnico como relixioso. É un crisol de culturas e acolle diferentes grupos etnolingüísticos do país, así como tamén inmigrantes doutras partes de Asia. No censo de poboación do ano 2017 indicábase que Karachi tiña 14 910 352 habitantes, cun crecemento anual dun 2,49% dende o censo de 1998, no que se contabilizaron arredor de 9,8 millóns de persoas.

 Linguas 

Karachi ten o maior número de falantes de urdú de Paquistán. Segundo o censo de 2017, a repartición lingüística de Karachi era 
a seguinte:
LinguaPosiciónCenso de 2017Nº de falantesCenso de 1998Nº de falantesCenso de 1981Nº de falantesUrdú142,30%6 779 14248,52%4 497 74754,34%2 830 098Paxto215,01%2 406 01111,42%1 058 6508,71%453 628Panxabí310,73%1 719 63613,94%1 292 33513,64%710 389Sindhi410,67%1 709 8777,22%669 3406,29%327 591Saraiki54,98%798 0312,11%195 6810,35%18 228Baluchi64,04%648 9644,34%402 3864,39%228 636Outras712,25%1 963 23312,44%1 153 12612,27%639 560Totais100%16 024 894100%9 269 265100%5 208 132
A categoría "outras" inclúe as seguintes linguas: hindko, caxemirés, kohistani, burushaski, gujarati, memoni, marwari, dari, brahui, siddi, hazara, khowar, shina, balti, árabe, persa, bengalí e támil.

 Relixión 

Karachi é unha cidade relixiosamente homoxénea con máis do 96 por cento da súa poboación adherida ao islam.Peter van der Veer: Handbook of Religion and the Asian City – Aspiration and Urbanization in the Twenty-First Century, California University Press, 2015, , p. 388 Os habitantes adhírense a numerosas seitas e sub-seitas do islam, así como ao protestantismo e ao catolicismo. A cidade tamén é fogar dun bo número de fieis do hinduísmo e unha pequena comunidade de zoroastristas e parsis. Segundo Nichola Khan, Karachi tamén a meirande cidade musulmá do mundo. Antes da independencia de Paquistán en 1947, a composición relixiosa da cidade era moi diferente, sendo un 51,1% hindús, 42,3% musulmáns e o 7% restante principalmente cristiáns (tanto británicos como nativos), sikhs, xainistas e un pequeno número de xudeus. Trala independencia de Paquistán, a maioría da poboación hindú de Karachi marchou á India, mentres que moitos refuxiados musulmáns da India se asentaron en Karachi. Está migración masiva cambiou drasticamente a composición relixiosa da cidade.

 Transporte 
miniatura|300px|Plano provisional da Karachi Circular Railway.
A cidade de Karachi conta co Aeroporto Internacional Jinnah, antes denominado Aeroporto Internacional Quaid-e-Azam. É o maior aeroporto comercial do país, cun tráfico de dez millóns de viaxeiros ao ano. Tamén é no que máis compañías estranxeiras operar, a maior parte de Oriente Medio e o Sueste asiático.

En canto a dotación portuaria, a cidade conta co maior porto de Paquistán xunto co próximo porto Muhammad Bin Qasim, construído para desconxestionar o porto de Karachi. É unha das vías de acceso á países de Asia central, como Afganistán, que non contan con costa.

Karachi está unida por ferrocarril co resto do país por Pakistan Railways. As dúas maiores estacións da cidade son as de Karachi City Station e Karachi Cantonment Station. A maiores do transporte de pasaxeiros o ferrocarril ten grande importancia na cidade xa que unha gran cantidade das mercancías que entran na cidade polo porto sen despois dela en tren. Na actualidade existen plans para aumentar a rede de ferrocarris urbanos para confeccionar a Karachi Circular Railway de transporte público, que sirva para desconxestionar as estradas e facilite un transporte público rápido.

 Cidades irmandadas 
 Mashhad, Irán
 Qom, Irán
 Tianjin, China 
 Ürümqi, China

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Imperio Británico
 Paquistán
 Bibliografía 
























 Ligazóns externas 
 Páxina web do goberno de Karachi 
 Festival de Cine de Karachi 
 Páxina web do Aeroporto Internacional de Karachi 

Categoría:Cidades de Paquistán
Categoría:Artigos que toda Wikipedia debería ter (Historia e xeografía)