Dámaso Alonso

Dámaso Alonso Fernández de las Redondas, nado en Madrid o 22 de outubro de 1898 e finado na mesma cidade o 25 de xaneiro de 1990, foi un escritor, crítico literario e filólogo español. Membro da xeración do 27 e Premio Miguel de Cervantes 1978.

 Traxectoria 

Fillo de pai de Ribadeo e nai de Castropol,Rodríguez Rodríguez, Roberto (2017): "Unha visión de Suso Peña e o seu legado". Conferencia inaugural do curso académico 2017-2018 no IES de Ribadeo Dionisio Gamallo (18/09/2017). estudou dereito, filosofía e literatura antes de entrar no Centro de Estudios Históricos dirixido por Ramón Menéndez Pidal, tomou parte nas actividades da Residencia de Estudiantes, onde coñeceu a Federico García Lorca, Luis Buñuel, José Bello e Salvador Dalí; Alonso escribiu nas revistas literarias La Revista de Occidente e Los Catro Vientos, deu clases de español en numerosas universidades estranxeiras e dende 1933 foi catedrático na Universidade de Valencia ata que en 1939 pasou á Universidade de Madrid, onde comparte exilio interior co seu amigo Vicente Aleixandre. Membro da Real Academia Española dende 1945, foi o seu director entre 1968 e 1982.
 Obra 
Os seus primeiros poemarios considéranse obra de xuventude, con escaso mérito literario (Poemas puros e Poemillas de la ciudad en 1921 e El viento y el verso en 1925).

Hijos de la ira (1944) contribuíu a abrir novos camiños á poesía española da posguerra. Dámaso expresa unha visión desgarrada e sombría da condición humana, para o que utiliza longos versículos e unha linguaxe violenta e mesmo vulgar.

Como estudoso da literatura, Alonso revolucionou o estudo da poesía barroca española, particularmente o traballo de Luis de Góngora, do que fixo unha edición crítica das súas Soledades da que a súa data de publicación, 1927, dá nome á xeración do 27.

Relación de obras:
 Poemas puros
 Poemillas de la ciudad
 El viento y el verso
 Hijos de la ira
 Hombre y Dios
 Gozos de la vista
 Duda y amor sobre el Ser Supremo

 Dámaso Alonso e o galego 
alt=En homenaxe a Dámaso Alonso e o seu irmán Juan Vicente na Biblioteca Pública Municipal Viejo Pancho de Ribadeo|esquerda|miniatura|En homenaxe a Dámaso Alonso e o seu irmán Juan Vicente na Biblioteca Pública Municipal Viejo Pancho de Ribadeo
Dámaso Alonso investigou o galego que se fala nos Ancares e nos Ozcos, e foi o primeiro filólogo en clasificar a fala de entre Eo e Navia como galega, aínda que a denominou co termo de galego-asturiano.

Entre os seus traballos sobre o galego destacan Junio y Julio entre Galicia y Asturias (1945), El saúco entre Galicia y Asturias (1946), Enxebre (1947), Gallego-asturiano 'engalar', 'volar'. Casos y resultados de velarización de n en el dominio gallego (1954), El gallego-leonés de los Ancares y su interés para la dialectología portuguesa (1959), Narraciones orales gallego-asturianas (1969)

Mantivo unha certa relación con Ribadeo.

 Notas 

 Véxase tamén 

Categoría:Escritores en lingua castelá
Categoría:Escritores da Comunidade de Madrid
Categoría:Premio Cervantes
Categoría:Poetas en lingua castelá
Categoría:Nados en Madrid
Categoría:Nados en 1898
Categoría:Finados en 1990
Categoría:Académicos da Real Academia da Historia
Categoría:Enciclopedistas
Categoría:Membros de honra da Real Academia Galega
Categoría:Premio Fastenrath
Categoría:Doutores honoris causa pola Universidade de Lisboa