Dativo

O caso dativo aplícase a substantivos e pronomes. Este caso marca normalmente o complemento indirecto, polo que serve para expresar a persoa ou cousa que recibe o dano ou proveito da acción verbal. Así que responde ás preguntas: «a quen?» ou «para quen?», formuladas ao verbo. Por exemplo: o neno escribe unha carta ao seu pai. Pero ademais existen outros usos como o de posesión, por exemplo en latín vulgar e, en menor medida, o latín clásico.

O seu nome vén do latín datiuus, do verbo dare, "dar".

O uso do dativo era común entre as primeiras linguas indoeuropeas e continúa usando en numerosas linguas como as eslavas, as bálticas e as xermánicas, entre outras. Ademais, hai linguas non indoeuropeas que tamén empregan este caso con formas similares. Por exemplo as linguas fino-húngaras, o navagho e o xaponés.

Algunhas das linguas enque se emprega ou se utilizou o dativo son:

 polaco por exemplo: "dobrej szafie" - "a bo armario".
 checo.
 feroés.
 alemán.
 grego clásico (e en ocasións grego moderno).
 húngaro.
 islandés.
 latín.
 letón.
 lituano.
 Inglés antigo.
 romanés.
 ruso.
 sánscrito.
 serbocroata.
 eslovaco.
 esloveno.
 yiddish.

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Acusativo y dativo. Texto de María José Echarte Cossío. Publicado pola Revista Española de Lingüística.
 Tipología lingüística: Dativo y datividad . Artigo escrito por Karmele Rotaetxe Amusategui e publicado na Revista Española de Lingüística.

Categoría:Caso gramatical