Tenzón

A tenzón é unha cantiga de xénero xocosoHenrique Monteagudo. Tres poetas medievais da Ría de Vigo. Galaxia, 1998, páxina 72, que constitúe un xénero menor da lírica occitanaWilliam Doremus Paden Medieval lyric: genres in historical context. Urbana, 2000, páxina 28 elaborada en forma de debate aberto entre dous e ás veces máis poetasFrank M. Chambers An introduction to old Provençal versification, 1995. American Philosophical Society, páxina 41 que defenden cadansúa tese ao tempo que rexeitan aqueloutra que propón o contrario. É tamén un subxénero da lírica medieval galego-portuguesa en que aparecen as críticas mutuas entre xograres e trobadores.

 Características 
A tenzón  é un xénero menor das cantigas de escarnio. É unha cantiga de carácter dialogado en que, polo xeral, un dos interlocutores fala nunha estrofa e outro na seguinte. Na Arte de Trobar dise que as tenzóns poden ser de amor, de amigo ou de escarnio, mais hoxe téndese a falar de tenzóns coma unha variedade das cantigas de escarnio e maldicir.

Nesta composición dialogan un trobador e un xograr, co interese conseguinte da diferenza social e cultural que podían presentar. O primeiro que intervén elixe o argumento, o outro debe responder aténdose ó mesmo esquema métrico e rítmico. Hai pois unha tendencia á ridiculización pública e son, sen dúbida ningunha, a mellor crónica da vida e da sociedade da época.

Consérvanse trinta tenzóns galego-portuguesas: vinte e oito son burlescas e só dúas son de amor. Este xénero tivo o seu apoxeo na época de Afonso X o Sabio, xa que case todas corresponden ao período entre 1250 e 1280.

 Notas 

Véxase tamén

Outros artigos
 Trobadorismo
 Regueifa

Ligazóns externas
Joseph Ghanime A tenzón e o partimén

Categoría:Literatura
Categoría:Literatura galega medieval
Categoría:Xéneros de poesía