Albert Camus

Albert Camus, nado en Mondovi -actual Dréan (en árabe : الذرعان)- (Alxeria) o 7 de novembro de 1913 e finado en Villeblevin no departamento de Yonne (Francia) o 4 de xaneiro de 1960, foi un escritor e filósofo francés. Dende un punto de vista artístico, trátase dun autor vencellado ao existencialismo, malia que afirmou non comungar cos seus postulados filosóficosAlbert Camus (1913-1960) et Jean-Paul Sartre (1905-1980)  .. En 1957 concedéuselle o Premio Nobel de Literatura.

 Traxectoria 
Naceu nunha familia de colonos franceses (pieds-noirs) adicados ao cultivo de anacardo no departamento de Constantina. A súa nai, Catalina Elena Sintes, nacera en Birkadem (Alxeria) e a súa familia era orixinaria de San Luís (Menorca). O seu pai, Lucien Camus, traballaba nunha leira vitivinícola preto de Mondovi para un comerciante de viños de Alxer, era de orixe alsaciana, como moitos outros pieds-noirs que fuxiran trala anexión de Alsacia por Alemaña trala guerra franco-prusiana.  Lucien foi mobilizado durante a Primeira Guerra Mundial, ferido en combate durante a batalla do Marne finou no hospital de Saint-Brieuc o 17 de outubro de 1914. A morte do pai propiciou o traslado da familia á casa da avoa materna en Alxer. Quedando orfo de pai antes de cumprir un ano. De seu pai, só conservou unha fotografía e unha significativa anécdota: a repugnancia ante o espectáculo dunha execución.

Cando Camus tiña un ano o seu pai morreu na batalla do Marne e a familia trasladouse a Alxer. En 1932 publicou os seus primeiros escritos na revista Sud. Uniuse ao Partido Comunista Francés en 1935Amina Azza Bekkat, « Albert Camus et l'Algérie : le malentendu », in Alek Baylee Toumi (dir.), Albert Camus, précurseur : Méditerranée d'hier et d'aujourd'hui, ed. Peter Lang, 2009, p. 17. logo do fracaso da revolución de 1934 en España. En 1935 comezou a escribir L'Envers et l'Endroit que se publicou dous anos máis tarde.

Cando no ano 1957, con 44 anos, lle foi concedido o Premio Nobel de Literatura dixo:

A sociedade parisiense e francesa do momento non recibiu o premio e recoñecemento internacional con moito entusiasmo. Pola contra, Sartre ao coñecer a noticia dixo: "Ben feito". Tratábase do primeiro Nobel que non procedía da burguesía, senón dos arrabaldes de Alxer, dunha familia modesta cuxa nai se dedicaba a labores de limpeza.

O discurso que Camus pronunciou na cerimonia de entrega do premio converteuse co tempo nunha alegación modelo do compromiso do escritor co seu tempo. Camus dixo en Estocolmo que el, que formaba parte da xeración dos mozos que querían cambiar o mundo, sentíase agora inclinado a conservalo.

Unha das súas frases que xeraron máis polémicas foron:

Apoiou os republicanos contra Francisco Franco.
miniatura|Tumba de Albert Camus.
Morreu nun accidente de tráfico só 3 anos despois do galardón.

Segundo a súa propia filla Catherine, era un misóxino e esa misoxinia de Camus está amplamente documentada. Simone de Beauvoir dicía que era bastante "feudal".

"É certo que non creo en Deus, pero iso non significa que eu son ateo, e eu estaría de acordo con Benjamin Constant, que pensaba que a falta de relixión era algo vulgar e ata trillado", dixo nunha entrevista publicada en 1956 polo diario francés Le Monde.

 Obra 
 Révolte dans les Asturies, 1936.
 La Mort heureuse, 1936-1938. 
 L'Envers et l'Endroit, 1937.
 Noces, 1938.
 L'Été, 1938.
 Le Mythe de Sisyphe, 1942.
 O estranxeiro, 1942.Ficha  en BiTraGa. Tradución ao galego de Valentín Arias López (Edicións do Cumio, 1991).
 Caligula, 1944.
 Le Malentendu, 1944.
 A pesteTradución ao galego de Isabel Soto e Xavier Senín (Hugin e Munin, 2018) (La peste), 1947.
 L'État de siège, 1948.
 Cartas a un amigo alemán (Lettres à un ami allemand), 1948.Ficha  en BiTraGa. Tradución de Xosé Manuel Beiras (Trifolium, 2018).
 Os xustos (Les Justes), 1950Os xustos, 1985, Cadernos da Escola Dramática Galega. Tradución de Xosé Manuel Beiras..
 L'Homme révolté, 1951.
 A caída (La Chute), 1956.FIcha  en BiTraGa. Traducido por Mª Dolores Cabrera (Edicións Xerais, 1989). Existe unha segunda tradución a cargo de Xosé Manuel Beiras, publicada en novembro de 2019 por Laiovento co título A desfeitaFicha na AELG..
 L'Exil et le Royaume (La Femme adultère, Le Renégat, Les Muets, L'Hôte, Jonas, La Pierre qui pousse), 1957.
 Actuelles I, Chroniques 1944-1948 (1950).
 Actuelles II, Chroniques 1948-1953 (1953).
 Actuelles III, Chroniques algériennes, 1939-1958 (1958).

 Publicacións póstumas 
 Carnets I (mai 1935-février 1942), 1962.
 Carnets II, (janvier 1942-mars 1951), 1964.
 Carnets III, (mars 1951-décembre 1959), 1989.
 Le Premier Homme (inacabada, publicada pola súa filla; 1994).
 Albert Camus - Jean Grenier, Correspondance (1932-1960). Notes de Marguerite Dobrenn, 1981. 
 Albert Camus - Pascal Pia, Correspondance (1939-1947). Présentation et notes de Yves-Marc Ajchenbaum, 2000.
 Albert Camus - René Char, Correspondance (1949-1959). Présentation et notes de Franck Planeille, 2007.
 Albert Camus - André Malraux, Correspondance (1941-1959) et autres textes, 2016.
 Albert Camus, Maria Casarès. Correspondance inédite (1944-1959). Avant-propos de Catherine Camus, 2017.

 Notas 

Véxase tamén

 Bibliografía 

























 Ligazóns externas 
 Fonds Albert Camus - Cité du livre d'Aix en Provence  
 Société des Études Camusiennes 
 The Albert Camus Society 
 Asociación de Estudios Camusianos en España  

Albert Camus