Flúor

O flúor é un elemento químico de número atómico 9 situado no grupo dos halóxenos (grupo 17) da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é F. É un gas a temperatura ambiente, de cor amarela pálida, formado por moléculas diatómicas F2.

 Historia 
O flúor (do latín fluere, que significa fluír) formando parte do mineral fluorita, CaF2, foi descrito en 1529 por Georgius Agricola polo seu uso como fundente, empregado para conseguir a fusión de metais ou minerais. En 1670 Schwandhard observou que se conseguía gravar o vidro cando este era exposto a fluorita que fora tratada con ácido. Karl Scheele e outros investigadores posteriores coma Humphry Davy, Gai-Lussac, Antoine Lavoisier ou Louis Thenard realizaron experimentos co ácido fluorhídrico.

Non se conseguiu illalo ata moitos anos despois debido a que cando se separaba dalgún dos seus compostos, inmediatamente reaccionaba con outras substancias. Finalmente foi o químico francés Henri Moissan quen conseguiu illalo en 1886.

A primeira produción comercial de flúor foi para a bomba atómica do Proxecto Manhattan, na obtención de hexafluoruro de uranio (UF6), empregado para a separación de isótopos de uranio. Este proceso séguese empregando para aplicacións de enerxía nuclear na actualidade.

 Características principais 
O flúor é o elemento máis electronegativo e reactivo e forma compostos con practicamente todo o resto de elementos, incluíndo os gases nobres xenon e radon. Ata en ausencia de luz e a baixas temperaturas, o flúor reacciona explosivamente co hidróxeno. O flúor diatómico, F2, en condicións normais é un gas corrosivo de cor amarela case branco, fortemente oxidante. Baixo un chorro de flúor en estado gasoso, o vidro, metais, auga e outras substancias, quéimanse nunha chama brillante. Sempre se atopa na natureza combinado e ten tal afinidade por outros elementos, especialmente có silicio, que non se pode gardar en recipientes de vidro.

 Abundancia e obtención 
O flúor é o halóxeno máis abundante na codia terrestre, cunha concentración de 950 ppm. Na auga de mar atópase nunha proporción de aproximadamente 1,3 ppm. Os minerais máis importantes nos que está presente son a fluorita, CaF2, o fluorapatito, Ca5(PO4)3F e a criolita, Na3AlF6.

Obtense mediante electrólise dunha mestura de HF e KF na que se produce a oxidación dos fluoruros:
2F- - 2e- → F2
No cátodo descargase hidróxeno, polo que é necesario evitar que entren en contacto estes dous gases para evitar posibles explosións.

 Precaucións 
O flúor e os seus compostos deben ser manexados con gran coidado e débese evitar totalmente calquera contacto coa pel ou cos ollos. O HF anhidro ferve a 19°C i é capaz de destruír un cadáver, incluíndo os seus ósos, sendo os seus vapores moi irritantes e tóxicos.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 





 Ligazóns externas 
 ATSDR - ToxFAQs™: flúor, fluoruro de hidróxeno e fluoruros 

Categoría:Flúor