Stanley Kubrick

Stanley Kubrick, nado o 26 de xullo de 1928 no barrio do Bronx en Nova York (Estados Unidos) e finado o 7 de marzo de 1999 en Hertfordshire (Inglaterra), foi un director de cine, guionista, produtor, director de fotografía e editor de cine estadounidense, nacionalizado británico. que desenvolveu a meirande parte dos seus traballos no Reino Unido. É considerado como un dos mellores cineastas de todos os tempos, as súas películas -case todas elas adaptacións de novelas ou relatos curtos- abarcan varios xéneros e son coñecidas pola súa intensa atención ao detalle, a súa innovadora cinematografía, a súa ampla escenografía e o seu humor negro. Destacou tanto pola súa precisión técnica como pola notable estilización e a profunda carga simbólica das súas películas.

Kubrick creceu no Bronx, Nova York, e asistiu ao William Howard Taft High School de 1941 a 1945. Foi un estudante medio, pero desde moi novo mostrou un gran interese pola literatura, a fotografía e o cine, e comezou a aprender pola súa conta todos os aspectos da produción e a dirección cinematográfica tras graduarse no instituto. Tras traballar como fotógrafo para a revista Look a finais dos anos corenta e principios dos cincuenta, comezou a realizar curtametraxes con orzamentos moi reducidos, e rodou a súa primeira gran película de Hollywood, Atraco perfecto (The Killing), para United Artists en 1956. A esta seguiron dúas colaboracións con Kirk Douglas: a película antibelicista Sendeiros de gloria (Paths of Glory) (1957) e a épica histórica Spartacus''' (1960).

As diferenzas creativas derivadas do seu traballo con Douglas e os estudos cinematográficos, a súa aversión pola industria cinematográfica de Hollywood e unha crecente preocupación pola delincuencia nos Estados Unidos levaron a Kubrick a trasladarse ao Reino Unido en 1961, país que abandonou en contadas ocasións durante o resto da súa vida. A súa casa de Childwickbury Manor en Hertfordshire, que compartía coa súa esposa Christiane, converteuse no seu lugar de traballo, onde centralizaba a escritura, investigación, edición e xestión das súas producións. Isto permitiulle ter un control artístico case absoluto sobre as súas películas, coa rara vantaxe do apoio financeiro dos grandes estudos de Hollywood. As súas primeiras producións en Gran Bretaña foron dúas películas con Peter Sellers: Lolita (1962), unha adaptación da novela de Vladimir Nabokov, e a comedia negra da guerra fría Teléfono vermello, voamos cara a Moscova (Dr. Strangelove) (1964).

Un Kubrick perfeccionista, asumiu o control directo da maioría dos aspectos do seu cine, cultivando unha gran pericia na escritura, na montaxe, na cronometraxe, na promoción e na exhibición. Era famoso polo meticuloso coidado que poñía na investigación das súas películas e a posta en escena das escenas, realizadas en estreita coordinación cos seus actores, equipo e outros colaboradores. Con frecuencia pedía varias ducias de repeticións da mesma toma nunha película, algo que a miúdo confundía e frustraba aos seus intérpretes. A pesar da notoriedade que isto provocou entre os actores, moitas das películas de Kubrick abriron novos camiños cinematográficos e hoxe considéranse fitos. O realismo científico e os innovadores efectos especiais da súa epopea de ciencia ficción 2001: Unha odisea do espazo (2001: A Space Odyssey) (1968) non tiñan precedentes na historia do cine, e a película valeulle o seu único Óscar persoal, os Mellores Efectos Visuais. Steven Spielberg referiuse á película como o "big bang" da súa xeración e está considerada como unha das películas máis grandes xamais feitas.

Aínda que moitas das películas de Kubrick foron controvertidas e recibiron críticas dispares ao estrearse -en particular a brutal A laranxa mecánica (A Clockwork Orange) (1971), que Kubrick retirou da circulación no Reino Unido tras un frenesí dos medios masivo-, a maioría foron nomeadas aos Óscar, Globos de Ouro ou BAFTA. e foron revalorizadas pola crítica. Para a película de época do século XVIII Barry Lyndon (1975), Kubrick obtivo unhas lentes desenvoltas por Zeiss para a NASA para filmar escenas á luz das candeas. Coa película de terror The Shining (O resplandor) (1980), converteuse nun dos primeiros directores en utilizar unha steadicam para estabilizar e dar fluidez ás tomas de seguimento, unha tecnoloxía vital para a súa película sobre a guerra de Vietnam Full Metal Jacket (1987). A súa última película, o drama erótico Eyes Wide Shut, terminouna pouco antes de morrer en 1999, aos 70 anos.

Aínda que a súa filmografía non é moi extensa, os seus traballos abranguen gran variedade de xéneros como o bélico, o romántico, a comedia negra, o terror, o cinema épico e a ciencia ficción.

 Traxectoria 
Primeiros anos
miniatura|upright|alt=Fotografía en branco e negro dun mozo co pelo curto e ben peiteado, trouxen de chaqueta e gravata.|Retrato de Kubrick con 16 anos, no seu último ano de instituto, 1944–1945

Kubrick naceu o 26 de xullo de 1928 no hospital Lying-In Hospital de Manhattan, Nova York, no seo dunha familia xudía. Foi o primeiro dos dous fillos de Jacob Leonard Kubrick (21 de maio de 1902 - 19 de outubro de 1985), coñecido como Jack ou Jacques, e a súa esposa Sadie Gertrude Kubrick (nada Perveler; 28 de outubro de 1903 - 23 de abril de 1985), coñecida como Gert. A súa irmá Barbara Mary Kubrick naceu en maio de 1934. Jack Kubrick, cuxos pais e avós paternos eran de orixe polaco-xudeu e romanés-xudeu, foi médico homeópata, graduándose no New York Homeopathic Medical College en 1927, o mesmo ano en que casou coa nai de Kubrick, filla de inmigrantes austríaco-xudeus. O bisavó de Kubrick, Hersh Kubrick, chegou a illa Ellis vía Liverpool en barco o 27 de decembro de 1899, á idade de 47 anos, deixando atrás á súa esposa e dous fillos adultos, un dos cales era Elias, o avó de Stanley, para empezar unha nova vida cunha muller máis nova. Elias Kubrick seguiuno en 1902. Ao nacer Stanley, os Kubrick vivían no Bronx. Os seus pais casaron nunha cerimonia xudía, pero Kubrick non tivo unha educación relixiosa e máis tarde profesou unha visión ateísta do universo. O seu pai era médico e, para os estándares do West Bronx, a familia era bastante adiñeirada.

Pouco despois do nacemento da súa irmá, Kubrick comezou a escolarización na Escola Pública 3 do Bronx e trasladouse á Escola Pública 90 en xuño de 1938. Descubriuse que o seu CI era superior á media, pero a súa asistencia a clase era escasa. Desde moi novo mostrou interese pola literatura e comezou a ler mitos gregos e romanos e as fábulas dos Irmáns Grimm, que "lle inculcaron unha afinidade con Europa para toda a vida". Pasou a maioría dos sábados de verán vendo aos New York Yankees e máis tarde fotografou a dous nenos vendo o partido nun encargo para a revista Look para emular a súa propia emoción infantil co béisbol. Cando Kubrick tiña 12 anos, o seu pai Jack ensinoulle xadrez. O xogo seguiu interesando a Kubrick durante toda a súa vida,Bernstein, Jeremy, How about a little game?, New Yorker, 12 de novembro de 1966, republicado o 18 de xuño de 2017, entre unha selección de historias do arquivo de The New Yorker en moitas das súas películas. Kubrick, que máis tarde se converteu en membro da Federación de Xadrez dos Estados Unidos, explicou que o xadrez lle axudou a desenvolver "paciencia e disciplina" á hora de tomar decisións. Cando Kubrick tiña 13 anos, o seu pai comproulle unha cámara Graflex, o que desencadeou a súa fascinación pola fotografía fixa. Fíxose amigo dun veciño, Marvin Traub, que compartía a súa paixón pola fotografía. Traub tiña o seu propio cuarto escuro, onde el e o mozo Kubrick pasaban moitas horas examinando fotografías e observando como os produtos químicos "creaban maxicamente imaxes no papel fotográfico". Os dous entregáronse a numerosos proxectos fotográficos para os que percorrían as rúas en busca de suxeitos interesantes que capturar e pasaban tempo nos cines locais estudando películas. O fotógrafo freelance Weegee (Arthur Fellig) tivo unha influencia considerable no desenvolvemento de Kubrick como fotógrafo; máis tarde, Kubrick contratou a Fellig como fotógrafo especial de imaxes fixas para Dr. Strangelove (1964). Na súa adolescencia, Kubrick tamén se interesou polo jazz e tentou brevemente unha carreira como batería.

Kubrick asistiu ao William Howard Taft High School de 1941 a 1945. Aínda que se uniu ao club de fotografía da escola, o que lle permitiu fotografar os eventos da escola na súa revista, era un estudante mediocre, cunha media nas notas de 67/D+. Introvertido e tímido, Kubrick tiña un baixo índice de asistencia e a miúdo faltaba a clase para ver películas de dobre función. Graduouse en 1945, pero as súas malas notas, combinadas coa demanda de admisións universitarias dos soldados que regresaban da segunda guerra mundial, eliminaron calquera esperanza de educación superior. Máis tarde, Kubrick falou con desdén da súa educación e da educación estadounidense en xeral, sostendo que as escolas eran ineficaces para estimular o pensamento crítico e o interese dos estudantes. O seu pai estaba decepcionado polo fracaso do seu fillo á hora de alcanzar a excelencia escolar da que sabía que Stanley era plenamente capaz. Jack tamén animaba a Stanley a ler na biblioteca familiar e permitíalle dedicarse seriamente á fotografía..
Carreira fotográfica
miniatura|upright|esquerda|Retrato de Kubrick cunha cámara no Sadler's Wells Theatre de Londres, 1949, mentres traballaba como fotógrafo de persoal para Look
No instituto, Kubrick foi elixido fotógrafo oficial da escola. A mediados da década de 1940, ao non poder ser admitido nas clases diúrnas das universidades, asistiu brevemente a clases nocturnas no City College de Nova York. Co tempo, vendeu unha serie fotográfica á revista Look, que se imprimiu o 26 de xuño de 1945. Kubrick complementaba os seus ingresos xogando ao xadrez "por moedas" en Washington Square Park e en varios clubs de xadrez de Manhattan.

En 1946, converteuse en aprendiz de fotógrafo para Look e máis tarde en fotógrafo de persoal a tempo completo. G. Warren Schloat Jr., outro dos novos fotógrafos da revista naquela época, lembraba que pensaba que Kubrick carecía da personalidade necesaria para triunfar como director en Hollywood: "Stanley era un tipo tranquilo. Non falaba moito. Era delgado, fraco e algo pobre, como todos nós". Kubrick non tardou en facerse famoso polas súas fotografías. A primeira, publicada o 16 de abril de 1946, titulábase "A Short Narrativa from a Movie Balcony" (Unha breve narración desde o balcón do cine) e escenificaba un altercado entre un home e unha muller, durante o cal o home recibe unha labazada na cara, collido realmente por sorpresa. Noutro encargo, Kubrick tomou 18 fotografías de varias persoas que esperaban nunha consulta dental. Díxose retrospectivamente que este proxecto demostrou un temperán interese de Kubrick por captar aos individuos e os seus sentimentos en contornas mundanas. En 1948, foi enviado a Portugal para documentar unha viaxe, e máis tarde ese mesmo ano cubriu o Ringling Bros. and Barnum & Bailey Circus en Sarasota, Florida.

miniatura|upright|Fotografía dunha paisaxe urbana de Chicago tomada por Kubrick para a revista Look, 1949, de State/Lake station
Afeccionado ao boxeo, Kubrick empezou a fotografar combates para a revista. O primeiro deles, "Prizefighter", publicouse o 18 de xaneiro de 1949 e captou un combate de boxeo e os acontecementos que o precederon, protagonizado polo peso medio estadounidense Walter Cartier. O 2 de abril de 1949, publicou o ensaio fotográfico "Chicago-City of Extremes" en Look, que mostraba o seu talento inicial para crear atmosferas con imaxes. Ao ano seguinte, en xullo de 1950, a revista publicou o seu ensaio fotográfico "Working Debutante - Betsy von Furstenberg", no que aparecía de fondo un retrato de Pablo Picasso de Ángel F. de Soto. Kubrick tamén recibiu o encargo de fotografar a numerosos músicos de jazz, desde Frank Sinatra e Erroll Garner ata George Lewis, Eddie Condon, Phil Napoleon, Papa Celestin, Alphonse Picou, Muggsy Spanier, Sharkey Bonano e outros.

Kubrick casou con Toba Metz, a súa novia do instituto, o 28 de maio de 1948, aos 19 anos. Vivían xuntos nun pequeno apartamento do número 36 da rúa 16 Oeste, xunto á Sexta Avenida, ao norte de Greenwich Village. Durante esta época, Kubrick empezou a frecuentar as proxeccións de películas no Museo de Arte Moderno (MoMA) e nos cines de Nova York. Se inspirou no complexo e fluído traballo da cámara do director francés Max Ophüls, cuxas películas influíron no estilo visual de Kubrick, e no director Elia Kazan, a quen describiu como o "mellor director" dos Estados Unidos naquela época, coa súa capacidade de ""facer milagres" cos seus actores. Os seus amigos comezaron a darse conta de que Kubrick se obsesionara coa arte do cine: un deles, David Vaughan, observou que Kubrick escudriñaba a película no cine cando se quedaba en silencio e volvía a ler o seu periódico cando a xente empezaba a falar. Pasaba moitas horas lendo libros sobre teoría cinematográfica e escribindo notas. Inspirouse especialmente en Sergei Eisenstein e Arthur Rothstein, director técnico fotográfico da revista Look.

Carreira cinematográfica
 Curtametraxes (1951-1953) 
Kubrick compartía a afección polo cine co seu amigo da escola Alexander Singer, que tras graduarse no instituto tiña a intención de dirixir unha versión cinematográfica da Ilíada de Homero. A través de Singer, que traballaba nas oficinas da produtora de noticiarios The March of Time, Kubrick decatouse de que podía custar 40.000 dólares facer unha curtametraxe en condicións, diñeiro que non podía permitirse. Tiña 1500 dólares aforrados e produciu algúns curtos documentais animado por Singer. Empezou a aprender todo o que podía sobre a realización de películas pola súa conta, chamando a provedores de películas, laboratorios e empresas de alugamento de equipos.

Kubrick decidiu realizar unha curtametraxe documental sobre o boxeador Walter Cartier, ao que fotografara e sobre o que escribira para a revista Look un ano antes. Alugou unha cámara e produciu un documental en branco e negro de 16 minutos, Day of the Fight. Kubrick atopou o diñeiro de forma independente para financialo. Pensara en pedirlle a Montgomery Clift, a quen coñecera durante unha sesión fotográfica para Look, que o narrase, pero se decidiu polo veterano das noticias da CBS Douglas Edwards. Segundo Paul Duncan, a película estaba "notablemente lograda para ser a primeira", e utilizaba un plano de seguimento cara atrás para filmar unha escena na que Cartier e o seu irmán camiñan cara á cámara, un recurso que máis tarde se convertería nun dos movementos de cámara característicos de Kubrick. Vincent Cartier, irmán e representante de Walter, reflexionou máis tarde sobre as súas observacións de Kubrick durante a rodaxe. Dixo: "Stanley era unha persoa moi estoica, impasible pero imaxinativa, con pensamentos fortes e imaxinativos. Impuña respecto dun modo tranquilo e tímido. O que el quería, ti cumpríalo, simplemente cativábache. Calquera que traballase con Stanley facía xusto o que Stanley quería". 
Despois de que o amigo de Singer Gerald Fried engadise unha partitura, Kubrick gastara 3900 dólares na súa realización, e vendeuna a RKO-Pathé por 4000 dólares, que era o máximo que a compañía pagara por unha curtametraxe naquela época. Kubrick describiu o seu primeiro esforzo no cine como algo valioso, xa que cría que el mesmo viuse obrigado a facer a maior parte do traballo, e máis tarde declarou que "a mellor aprendizaxe en cine é facelo un mesmo".

Inspirado por este temperán éxito, Kubrick deixou o seu traballo en Look e visitou a cineastas profesionais en Nova York, facendo moitas preguntas detalladas sobre os aspectos técnicos da realización cinematográfica. Afirmou que, durante este período, sentiuse con confianza para converterse en cineasta debido á cantidade de películas malas que vira, e comentou: «Non sei unha merda de cine, pero sei que podo facer unha película mellor que esa». Empezou a rodar Flying Padre (1951), unha película que documenta ao reverendo Fred Stadtmueller, que viaxa uns 6.000 quilómetros para visitar as súas 11 igrexas. Nun principio, a película ía titularse «Sky Pilot», un xogo de palabras co termo argot para referirse a un sacerdote. No transcurso da película, o sacerdote celebra un enterro, enfróntase a un neno que acosa a unha nena e realiza un voo de emerxencia para axudar a unha nai enferma e ao seu bebé a entrar nunha ambulancia. Varias das vistas desde o avión en Flying Padre repítense máis tarde en 2001: Unha odisea do espazo (1968) coa metraxe da nave espacial, e unha serie de primeiros planos dos rostros dos asistentes ao funeral inspiráronse moi probablemente en O acoirazado Potemkin] (1925) de Sergei Eisenstein e Iván o Terrible(1944/1958).

A Flying Padre seguiulle The Seafarers (1953), a primeira película en cor de Kubrick, rodada para a Seafarers International Union en xuño de 1953. Representaba a loxística dun sindicato democrático e centrábase máis nas comodidades da navegación que no acto. Para a escena da cafetería da película, Kubrick escolleu un plano en movemento para establecer a vida da comunidade de mariñeiros; este tipo de plano converteríase máis tarde nunha técnica característica. A secuencia de Paul Hall, secretario-tesoureiro do distrito do Atlántico e do Golfo da SIU, falando cos membros do sindicato fai eco de escenas de A folga (título orixinal en ruso: Стачка, Stachka) (1925) e Outubro (en ruso: Октябрь, Oktyabr) (1928) de Sergei Eisenstein. Day of the Fight, Flying Padre e The Seafarers constitúen as únicas obras documentais de Kubrick que se conservan; algúns historiadores cren que realizou outras.
Primeiros traballos de longametraxe (1953–1955)
Despois de recadar 1000 dólares mostrando as súas curtametraxes a amigos e familiares, Kubrick conseguiu o financiamento necesario para comezar a rodar a súa primeira longametraxe, Fear and Desire (1953), cuxo título orixinal era The Trap e que fora escrito polo seu amigo Howard Sackler. O tío de Kubrick, Martin Perveler, propietario dunha farmacia nos Ánxeles, investiu outros 9000 dólares coa condición de que se lle acreditase como produtor executivo da película. Kubrick reuniu a varios actores e un pequeno equipo de catorce persoas (cinco actores, cinco membros do equipo e outros catro para axudar a transportar o equipo) e voou ás montañas de San Gabriel en California para unha rodaxe de cinco semanas cun orzamento reducido.  Máis tarde rebautizada como The Shape of Fear (A forma do medo) antes de recibir finalmente o título de Fear and Desire (Medo e desexo), trátase dunha alegoría ficticia sobre un grupo de soldados que sobreviven a un accidente aéreo e quedan atrapados tras as liñas inimigas nunha guerra. Durante o transcurso da película, un dos soldados namórase dunha atractiva moza que atopa no bosque e átaa a unha árbore. Esta escena e outras destacan polos seus rápidos primeiros planos dos rostros dos actores. Kubrick tiña a intención de que Fear and Desire fose unha película muda para garantir uns baixos custos de produción; os sons, efectos e música engadidos elevaron finalmente os custos de produción a uns 53 000 dólares, superando o orzamento. O produtor Richard de Rochemont (en) sacouno do apuro coa condición de que lle axudase na produción dunha serie de televisión de cinco episodios sobre Abraham Lincoln rodada en Hodgenville, Kentucky.

Os seus primeiros filmes foron realizados cun orzamento axustado e foron seguidos por un grande éxito en Hollywood, Spartacus, despois do cal pasou o resto da súa carreira profesional vivindo e rodando no Reino Unido. A súa casa en Childwickbury Manor en Hertfordshire converteuse no seu lugar de traballo, onde el realizaba guións, investigación, edición e xestión dos detalles de produción. Isto permitíalle ter un case completo control artístico, mais coa rara vantaxe de contar co apoio financeiro dos principais estudios de Hollywood.

Moitos dos seus traballos abriron novos vieiros na cinematografía, entre os que destaca 2001: Unha odisea do espazo (1968), un filme de ciencia ficción que introduciu innovacións nos efectos visuais e realismo científico.Giulio Angioni, Fare dire sentire: l'identico e il diverso nelle culture (2011), p. 37 and Un film del cuore, in Il dito alzato (2012), pp. 121–136 Para Barry Lyndon (1975), Kubrick obtivo lentes desenvolvidas por Zeiss para a NASA co fin de filmar escenas con luz de candeas, e The Shining (1980) foi unha das primeiras longametraxes en usar o Steadicam para estabilizar a dotar as tomas de fluidez. Na súa traxectoria é destacábel que dirixiu, produciu e escribiu a totalidade ou parte dos guións de case tódolos seus filmes.

Mentres que algunhas películas de Kubrick foron obxecto de controversia con críticas variábeis, como Sendeiros de gloria (1957), Lolita (1962) e A Clockwork Orange (1971), moitas outras foron nomeadas e galardoadas con Premios Óscar, Globos de Ouro e BAFTA, sendo posteriormente aclamadas e consideradas como obras mestras.

 Vida privada 
Durante a rodaxe deSendeiros de gloria, Stanley coñeceu e comezou un romance coa actriz alemá Christiane Harlan. Posteriormente casaron en 1958 e en 1959 instaláronse en Beverly Hills coa filla de Harlan, Katherina, que daquela tiña seis anos.

Amais de Katherina, tiveron dúas fillas xuntos; Anya Renata (nada o 6 de abril de 1959) e Vivian Vanessa (nada o 5 de agosto de 1960).

O 7 de marzo de 1999, catro días despois dunha sesión privada para a súa familia e actores do seu último filme, Eyes Wide Shut, Kubrick morreu dun ataque cardíaco mentres durmía; tiña 70 anos. O seu funeral celebrouse o 12 de marzo na casa do seu terreo inglés, en presenza só de amigos e familiares próximos; en total, aproximadamente cen persoas. Os medios de comunicación mantivéronse a unha milla de distancia da porta de entrada.

Foi enterrado xunto á súa árbore favorita en Childwickbury Manor, Hertfordshire, Inglaterra. No seu libro dedicado a Kubrick, a súa esposa Christiane incluíu unha das citas favoritas do cineasta, de Oscar Wilde: "A traxedia da vellez non é que un sexa vello, senón que segue sendo novo".

 Herdanza 
A súa influencia no cine contemporáneo é enorme e difícil de definir na súa real dimensión. Non só pola gran cantidade de libros dedicados á súa persoa e ao seu traballo, as compilacións que o sitúan entre os máis importantes da historia, así como documentais televisivos sobre a súa vida e ensaios publicados en diversos medios de comunicación, senón tamén polos logros fílmicos que alcanzou en vida e a achega que realizou ao statu quo de rol do director dentro a industria cinematográfica.

Kubrick loitou e logrou o tan cobizado control total sobre os seus filmes, co fin de que a súa visión fílmica non se vise afectada máis que polo que el entendía coma coherencia artística. Sen estudos formais de cine, participou en cada etapa da produción dunha fita, aprendendo as técnicas e o oficio, mesmo achegando innovadores procedementos técnicos (efectos especiais, sistema de filmación, novas cámaras, focos, luces e lentes) e narrativos que lle permitiron á industria en xeral avanzar varios anos.

Outro apartado onde foi decisivo foi no emprego da banda sonora nas fitas que dirixiu, anticipándose a varias tendencias, incorporando tanto a enciclopédica revisión da música pertencente á época na que se ambientaba a película correspondente, así como tamén empregar as achegas da electrónica cando esta se aplicaba maiormente no campo experimental.

Os seus filmes non deixaban de incorporar os seus propios intereses intelectuais e as reflexións sobre o home e a súa loita constante co seu ámbito, xa sexa físico, social, psicolóxico ou metafísico. A súa observación do ser humano sempre gardaba unha distancia prudente, que en vez de frialdade (como o acusaban algúns críticos), podería máis ben lerse un verdadeiro interese e aberta curiosidade por entender o proceder do personaxe como peza dentro dunha engrenaxe máis complexa que o puramente cultural. El busca aqueles códigos dentro de cada ser humano que o empurran a accionar dun xeito en particular, tanto na intimidade como nas odiseas titánicas que modifican o curso da historia, creando no proceso imaxes tan sobresaíntes e atemporais que se converteron en parte da cultura popular.

Un tema final podería ser a súa obsesión cos detalles e a calidade do produto. Poucos directores fixeron disto un tema maior: entender o filme como acto de aprendizaxe extrema do ámbito do personaxe, sobre a base dunha sólida investigación que levou, xunto ao seu perfeccionismo, a dilatar as súas rodaxes e aumentar a aura mítica que proxectaba na prensa.

Amais, Kubrick inspirou directores como Martin Scorsese, Steven Spielberg, James Cameron, Woody Allen, Terry Gilliam, os irmáns Coen, Ridley Scott e George A. Romero. Mesmo Orson Welles comentou: «Entre os que eu chamaría a xeración nova, Kubrick paréceme un xigante».

 Filmografía 
 Ano Filme  Director  Produtor  Guionista  Outros  Notas 1951 Day of the Fight     El mesmo (cameo sen acreditar), cinematografía, editor (sen acreditar); departamento de son (sen acreditar) Flying Padre    Cinematografía; guionista (sen acreditar) 1953 Fear and Desire    Cinematografía e edición; departamento de son (sen acreditar) The Seafarers   Cinematografía, edición e departamento de son 1955 O bico do asasino     Guión, cinematografía e edición 1956 Atraco perfecto   Produtor (sen acreditar) 1957 Sendeiros de gloria   Produtor (sen acreditar) 1960 Spartacus  1962 Lolita  Sen acreditar como guionista e produtor 1964 Teléfono vermello, voamos cara a Moscova    1968 2001: Unha odisea do espazo     Deseño de efectos especiais de fotografía  1971 A Clockwork Orange    Operador de cámara (sen acreditar) 1975 Barry Lyndon    1980 The Shining    Guionista con Diane Johnson 1987 Full Metal Jacket     Murphy (cameo de voz sen acreditar) 1999 Eyes Wide Shut    Operador de cámara (sen acreditar)

 Nomeamentos e galardóns 
 Ano  Título  Premios (Óscar, Globo de Ouro, BAFTA, Saturns e Razzies) 1953  Fear and Desire  1955  O bico do asasino  Gañou o Premio ao Mellor Director no Festival Internacional de Cine de Locarno 1956  Atraco perfecto Nomeado ó Premio BAFTA ó mellor filme 1957  Sendeiros de gloria 1960  Spartacus  Gañou o Globo de Ouro á mellor película dramática, Nomeado ao Globo de Ouro ao Mellor Director Nomeado ó Premios BAFTA ó mellor filme 1962  Lolita  Nomeado ó Premios Óscar ao mellor guión adaptado Nomeado ao Globo de Ouro ao Mellor Director 1964  Teléfono vermello, voamos cara a Moscova  Nomeado ao Premio Óscar ao Mellor DirectorNomeado ao Premio Óscar á Mellor PelículaNomeado ao Premio Óscar ao Mellor guión adaptadoGañou o Premio BAFTA ao Mellor Filme Británico, Nomeado ao Premio BAFTA ao Mellor guión Británico (nomeamento compartido con Peter George e Terry Southern) 1968  2001: Unha odisea do espazo  Gañou o Premio Óscar aos Mellores Efectos EspeciaisNomeado ao Premio Óscar ao Mellor DirectorNomeado ao Premio Óscar ao Mellor guión Orixinl (nomeamento compartido con with Arthur C. Clarke)Nomeado ao Premio BAFTA ao Mellor FilmeNomeado ao Golden Prize na 6ª Edición Internacional de Cine de Moscova 1971  A Clockwork Orange  Nomeado ao Premio Óscar ao Mellor Director Nomeado ao Premio Óscar á Mellor PelículaNomeado ao Premio Óscar ao Mellor guión adaptado Nomeado ao Globo de Ouro ao Mellor DirectorNomeado ao Globo de Ouro á Mellor Película DramáticaNomeado ao Premio BAFTA ao Mellor FilmeGañou o Premio BAFTA ao Mellor Guión Gañou 2 recoñecementos como Mellor Director e Mellor Filme por The New York Film Critics 1975  Barry Lyndon  Nomeado ao Premio Óscar ao Mellor Director Nomeado ao Premio Óscar ao Mellor FilmeNomeado ao Premio Óscar ao Mellor guión adaptadoNomeado ao Globo de Ouro ao Mellor DirectorNomeado ao Globo de Ouro á Mellor Película DramáticaGañou o Premio BAFTA ao Mellor DirectorNomeado ao Premio BAFTA ao Mellor Filme 1980  The Shining  Nomeado aos Premios Razzie ao Peor DirectorNomeado aos Premios Saturn ao Mellor Director 1987  Full Metal Jacket  Nomeado ao Premio Óscar ao Mellor guión adaptado (nomeamento compartido con Michael Herr e Gustav Hasford)  1999  Eyes Wide Shut 

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

Bibliografía




































 Ligazóns externas 
 Ficha na IMDb 
 Stanley Kubrick .


Categoría:Artigos que toda Wikipedia debería ter (Biografías)