Intensidade do son

A intensidade do son defínese como a potencia acústica transferida por unha onda sonora por unidade de área normal á dirección de propagación.

;

onde I é a intensidade sonora, A é a potencia acústica e N a área normal á dirección de propagación.

A intensidade do son que se percibe subxectivamente é o que se denomina sonoridade, e permite ordenar sons nunha escala de máis forte a máis débil.

 Intensidade sonora dunha onda esférica 
No caso dunha onda esférica que se transmite desde unha fonte puntual no espazo libre (sen obstáculos), cada fronte de onda é unha esfera de radio r. Neste caso, a intensidade acústica é inversamente proporcional á área da fronte de onda (A), que á súa vez é directamente proporcional ao círculo da distancia á fonte sonora.

miniatura|I=P/A.

A unidade derivada utilizada polo Sistema Internacional de Unidades é o vatio por metro cadrado (W/m²).

O oído humano ten a capacidade de escoitar sons a partir dunha intensidade de 10−12 W/m². Esta intensidade coñécese como limiar de audición. Cando a intensidade supera 1 W/m², a sensación tórnase dolorosa.

Dado que no rango de intensidades que o oído humano pode detectar sen dor hai grandes diferenzas no número de cifras empregando unha escala linear, é habitual utilizar unha escala logarítmica. Por convención, en dita escala logarítmica emprégase como nivel de referencia o limiar de audición. A unidade máis empregada na escala logarítmica é o decibel.

;

onde IdB é a intensidade acústica en decibelios, I é a intensidade acústica na escala linear (W/m² no SI) e I0 é o limiar de audición (10−12 W/m²).

Estes decibelios denótanse domo dBSIL, do inglés Sound Intensity Level, que non teñen o mesmo valor que os dBSPL, de Sound Pressure Level, nivel de presión sonora, que saen dunha presión sonora.Conversor de niveis sonoros 

 Factores que determinan a intensidade acústica 

 A intensidade depende da superficie da fonte sonora. O son producido por un diapasón refórzase cando este se coloca sobre unha mesa ou sobre unha caixa de finas paredes que entran en vibración. O aumento da amplitude da fonte e o da superficie vibrante fan que aumente simultaneamente a enerxía cinética da masa de aire que está en contacto con ela; esta enerxía cinética aumenta, en efecto, coa masa de aire que se pon en vibración e coa súa velocidade media (que é proporcional ao cadrado da amplitude).
 A intensidade de percepción dun son polo oído depende tamén da súa distancia á fonte sonora. A enerxía vibratoria emitida pola fonte distribúese uniformemente en ondas esféricas cunha superficie que aumenta proporcionalmente ao cadrado dos seus radios; a enerxía que recibe o oído é, por conseguinte, unha fracción da enerxía total emitida pola fonte, tanto menor canto máis afastado está o oído. Esta intensidade diminúe aproximadamente 6 dB cada vez que se duplica a distancia á que se encontra a fonte sonora (lei da inversa do cadrado).
 A intensidade depende tamén da natureza do medio elástico interposto entre a fonte e o oído. Os medios non elásticos, como a la, o feltro etc., debilitan considerablemente os sons.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 


Categoría:Son