Historia de Alemaña

A historia de Alemaña abrangue a historia de Alemaña e a dos seus estados predecesores. O concepto de xermania como rexión distintiva de Europa central pódese remontar a Xulio César, quen se referiu á zona invicta ao leste do Rin como Xermania, distinguíndoa así da Galia. A vitoria das tribos xermánicas na Batalla do fraga de Teutoburgo impediu a anexión do Imperio Romano, aínda que as provincias romanas de Xermania Superior e Xermania Inferior establecéronse finalmente ao longo do Rin. Tras a caída do Imperio Romano de Occidente, os francos conquistaron as outras tribos xermánicas occidentais. Cando o Reino franco foi dividido entre os herdeiros de Carlomagno en 843, a parte oriental converteuse en Francia Oriental. En 962, Odón I converteuse no primeiro emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, o "estado alemán" medieval.

Durante a Alta Idade Media, a Liga Hanseática, dominada polas cidades portuarias alemás, estableceuse ao longo do mar Báltico e no do Norte. O crecemento dos cruzados dentro da cristiandade alemá levou á creación da Orde Teutónica ao longo da costa báltica no que máis tarde sería Prusia. Na Querela das Investiduras, os emperadores alemáns resistíronse á autoridade da Igrexa católica. Na Baixa Idade Media, os duques, príncipes e bispos rexionais gañaron o poder a costa dos emperadores. Martiño Lutero dirixiu a Reforma protestante dentro da Igrexa católica despois de 1517, xa que os estados do norte e do leste seguían o protestantismo, mentres que a maioría dos estados do sur e do oeste seguían sendo católicos. A guerra dos Trinta Anos, unha guerra civil de 1618 a 1648 trouxo unha enorme destrución ao Sacro Imperio Romano Xermánico. Os estamentos do imperio acadaron unha grande autonomía na paz de Westfalia, sendo os máis importantes Austria, Prusia, Baviera e Saxonia. Coas guerras napoleónicas, o feudalismo caeu e o Sacro Imperio Romano Xermánico foi disolto en 1806. Napoleón estableceu a Confederación do Rin como un estado monicreque alemán, pero despois da derrota francesa, a Confederación Xermánica foi establecida baixo a presidencia austríaca. As revolucións alemás de 1848-1849 fracasaron, pero a Revolución Industrial modernizou a economía alemá, o que provocou un rápido crecemento urbano e a aparición do movemento socialista. Prusia, coa súa capital Berlín, medrou no poder. As universidades alemás convertéronse en centros de clase mundial para a ciencia e as humanidades, mentres que a música e a arte florecían. A unificación de Alemaña logrouse baixo o liderado do chanceler Otto von Bismarck coa formación do Imperio Alemán en 1871. O novo Reichstag, un parlamento elixido, só tiña un papel limitado no goberno imperial. Alemaña uniuse ás outras potencias na expansión colonial en África e no Pacífico.

En 1900, Alemaña era a potencia dominante no continente europeo e a súa industria en rápida expansión superara a Gran Bretaña ao tempo que provocou unha carreira armamentística naval. Alemaña liderou as Potencias Centrais na primeira guerra mundial, pero foi derrotada, ocupada en parte, obrigada a pagar reparacións de guerra e desposuída das súas colonias e dos seus importantes territorios ao longo das súas fronteiras. A Revolución Alemá de 1918-1919 acabou co Imperio Alemán e coa abdicación de Guillerme II en 1918 e estableceuse a República de Weimar, unha democracia parlamentaria un tanto inestable. En xaneiro de 1933, Adolf Hitler, líder do Partido Nazi, utilizou as dificultades económicas da Gran Depresión xunto co resentimento popular polos termos impostos a Alemaña ao final da primeira guerra mundial para establecer un réxime totalitario. Esta Alemaña nazi converteu o racismo, especialmente o antisemitismo, nun principio central das súas políticas, e volveuse cada vez máis agresiva coas súas demandas territoriais, ameazando coa guerra se non eran atendidas. Alemaña militarizouse rapidamente, anexionou os seus veciños de fala alemá e invadiu Polonia, desencadeando a segunda guerra mundial. Durante a guerra, os nazis estableceron un programa de xenocidio sistemático coñecido como Holocausto que matou a 17 millóns de persoas, incluíndo 6 millóns de xudeus. En 1944, o exército alemán foi expulsado en todas as frontes ata que finalmente colapsou en maio de 1945. Baixo a ocupación dos aliados, producíronse esforzos de desnazificación, grandes poboacións baixo os antigos territorios ocupados polos alemáns foron desprazadas, os territorios alemáns foron divididos polas potencias vitoriosas e no leste anexionada por Polonia e a Unión Soviética. Alemaña pasou a totalidade da era da Guerra fría dividida en Alemaña Occidental aliñada coa OTAN e Alemaña Oriental deliñada no Pacto de Varsovia. Moitos alemáns fuxiron das áreas comunistas cara a Alemaña Occidental, que experimentou unha rápida expansión económica, e converteuse na economía dominante en Europa Occidental.

En 1989, abriuse o muro de Berlín, derrubouse o bloque do leste e en 1990 a Alemaña Oriental e a Occidental reunificáronse. As relacións franco-alemás convertéronse na base para a integración política de Europa Occidental na Unión Europea. Entre 1998 e 1999, Alemaña foi un dos países fundadores da eurozona. Alemaña segue sendo unha das potencias económicas de Europa, aportando preto de 1/4 do produto interior bruto anual da zona euro. A principios da década de 2010, Alemaña xogou un papel fundamental para tratar de resolver a crecente crise do euro, especialmente no que se refire a Grecia e outras nacións do sur de Europa. En 2015, Alemaña enfrontouse á crise migratoria europea como o principal receptor de solicitantes de asilo de Siria e doutras rexións. Alemaña opúxose á invasión rusa de Ucraína en 2022 e decidiu reforzar as súas forzas armadas.

 Prehistoria 

 Idade Antiga 

 Idade Media 

 Idade Moderna 

 Idade Contemporánea 

 Século XXI 

 Notas 

Categoría:Historia de Alemaña