O Castro de Ouro, Alfoz

San Salvador do Castro de Ouro (á espera da oficialización da forma O Castrodouro) é unha parroquia do concello de Alfoz. Segundo o IGE en 2014 tiña 60 habitantes (27 homes e 33 mulleres), 21 menos ca en 2004. Ten unha superficie de 2,6 km², cunha densidade media de 31,2 hab./km² en 2004. Limita coas parroquias de Adelán, Bacoi, Budián, Carballido, Mor e O Reirado.

 Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que fai referencia a unha fortaleza ou poboado fortificado.

 Patrimonio 
miniatura|esquerda|Igrexa de San Salvador do Castro de Ouro.

A igrexa parroquial de San Salvador do Castro de Ouro, é un templo orixinal datado do século XV; foi a capela do restaurado castelo do Castro do Ouro. A igrexa foi reedificada con posteridade, ten unha soa nave con arco triunfal de medio punto, capela maior cunha xanela de finais do século XV, a sancristía acaroada nun lateral e un sinxelo pórtico. Nun muro lateral encóntrase unha lápida gótica con inscrición e as figuras de Cristo, a Virxe, San Xoán e dous anxos. Ten unha pintura mural da Piedade de finais do século XIV, e un cáliz de prata do ano 1573. A fachada principal ten porta con arco alintelado e unha espadana de dous corpos. No interior consérvanse retablos con esculturas.

O castelo do Castro de Ouro foi levantado sobre un antigo castro celta e domina o val que rega o río Ouro. Hai quen di que neste simbólico monumento foi preso o Mariscal despois de tres anos de loita contra os enviados dos Reis Católicos. Antigamente foi propiedade da diocese de Mondoñedo, que o perdeu por causa do mariscal e posteriormente o volveu recuperar. A torre foi restaurada a mediados do século XVI para convertela en Cámara do Bispo e abandonada anos máis tarde. O concello restaurouna a principios do século XX para facer dela a Casa Consistorial, o xulgado e unha escola para nenos. Co tempo foi quedando para a casa do Concello, mais no 1990, co traslado deste ao lugar da Seara, quedou convertida no Museo do Mariscal. Da antiga fortaleza de estilo gótico consérvanse a Torre da Homenaxe, a capela e restos das murallas, con partes visibles de foxos e contrafoxos. A Torre é de construción cúbica de tres plantas construída en perpiaño de granito e coroada por ameas. A planta baixa ten como acceso unha porta arqueada flanqueada por 2 xanelas xeminadas. Nos pisos superiores hai unha fila de tres xanelas xeminadas en cada un. Nos laterais repítese o modelo de ventá, tanto na planta baixa como no primeiro piso. No segundo piso a xanela é alintelada. Está declarardo Ben de Interese Cultural.

A leira Galea, tamén coñecida como o museo da Auga, encóntrase situada nun pazo do século XVIII e reconvertido nunha casa de turismo rural. Toda a leira foi pensada e deseñada coma lugar de repouso, con xardíns que rodean o pazo e un muíño reconstruído, o batán e unha sinxela capela a carón do pazo. O pazo está acondicionado con todas as comodidades para a hospedaxe. Dispón dunha lareira tradicional cos utensilios propios. Unha pontella de madeira cruza as augas do río Ouro e dá acceso ao vello muíño e o batán que, nun tempo atrás, se utilizaba para clarexar e suavizar as pezas de liño. O río cruza esta fermosa paisaxe de abundante vexetación con plantas e flores de orixe exótica. Pódese percorrer o Paseo dos Caladiños, o Camiño Feiticeiro e chegar até o merendeiro de Filipe II.

 Lugares e parroquias 
 Lugares do Castro de Ouro 

 Parroquias de Alfoz 

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Lugares de Alfoz

Categoría:Parroquias de Alfoz
Categoría:Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Salvador
Categoría:Topónimos galegos con etimoloxía
Categoría:Topónimos pendentes de modificar no Nomenclátor