Alberte o Magno

Alberte o Magno, tamén coñecido como santo Alberte o Magno ou Albertus Magnus, nado en Lauingen contra 1193 e finado en Colonia en 1280, foi un freire dominicano alemán. Fíxose famoso polos seus coñecementos universais e por defender a coexistencia pacífica de ciencia e relixión. É considerado o maior filósofo e teólogo alemán da Idade Media. Foi o primeiro estudoso medieval en aplicar o aristotelismo ao pensamento cristián.

Canonizado en 1931, foi coñecido en vida como Doctor universalis e Doctor expertus, e máis tarde co apelativo de Magnus.Weisheipl (1980): 46. A igrexa católica considérao un dos Doutores da Igrexa.

 Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia nobre de Bavaria entre 1193 e 1206. Foi educado principalmente en Padua, onde estudou os escritos de Aristóteles. En 1223 entrou na orde dominica e estudou teoloxía en Boloña. Ensinou en Colonia, Ratisbona, Friburgo, Estrasburgo e Hildesheim. En 1245 marchou a París para afondar nos seus coñecementos.

En 1254 foi nomeado provincial dos dominicos. En 1260 foi nomeado bispo de Ratisbona, mais dimitiu aos tres anos e retirouse a Bavaria. Un dos seus últimos traballos foi defender a ortodoxia dun dos seus antigos alumnos, Tomé de Aquino.

No estudo das ciencias naturais e da psicoloxía, Alberte o Magno converteuse en precursor cos seus numerosos tratados: “Sobre o ceo e o mundo”, “Sobre a natureza dos lugares”, “Sobre as propiedades dos elementos. "De xeración e corrupción", "De meteoros" (catro libros), "De minerais", "De vexetais", "De animais", "Da natureza e da orixe da alma", "Da nutrición", "Do sentido e sensación", "Do oído físico", "Da memoria", "Da reminiscencia", "Do intelecto e do intelixible", "Do sono e da vixilia", "Da comida e da respiración", "Dos movementos de animais”, “A idade, a mocidade e a vellez”, De morte e vida”. E atribúeselle un traballo de alquimia, aínda sen verosimilitude.

Entre os seus traballos sobre a Sagrada Escritura escribiu: sobre o Antigo Testamento, “Comentarios aos Salmos, ás Lamentacións de Xeremías, aos Libros de Daniel, a Baruc, aos doce profetas menores, a Xob”; en canto ao Novo Testamento, “Comentarios aos catro Evanxeos, e despois ao Apocalipse”; 230 preguntas sobre o evanxeo que relata a Anunciación: “Missus est Angelus”.
En canto ao xénero de exposicións didácticas, instrucións orais e sermóns: “Sermóns do tempo e para os santos; 32 sermóns sobre a Eucaristía.“

Editou as obras completas de Aristóteles en tradución latina con notas de comentaristas árabes, interpretadas e sistematizadas de acordo coa doutrina cristiá. A través do Estaxirita, comezou a estudar e comentar as ensinanzas dos grandes filósofos musulmáns, especialmente Avicena e Averroes. O seu discípulo Henry Byren é coñecido polo diorema que leva o seu nome.

Foi beatificado pola Igrexa católica en 1622 e canonizado en 1931. É o patrón dos científicos.

 Festa 
15 de novembro

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Weisheipl, J. A. (1980). The Life and Works of St. Albert the Great. En Albertus Magnus and the Sciences: Commemorative Essays. Pontifical Institute of Mediaeval Studies. .

Categoría:Santos do catolicismo
Categoría:Doutores da Igrexa
Categoría:Nados en Baviera
Categoría:Finados en 1280
Categoría:Filósofos de Alemaña
Categoría:Dominicanos de Alemaña
Categoría:Místicos