Pactos Lateranenses

Os Pactos Lateranenses do 11 de febreiro de 1929 proporcionaron o recoñecemento mutuo entre o entón Reino de Italia e a Cidade do Vaticano. Os pactos foron negociados entre o Cardeal e Secretario de Estado Pietro Gasparri en nome da Santa Sé e Benito Mussolini, líder fascista e primeiro ministro italiano. Existían tres pactos diferentes:

Un pacto que recoñecía a independencia e soberanía da Santa Sé e que creaba o Estado da Cidade do Vaticano.
1º. Italia recoñece a relixión católica como a única do Estado (...).
Un concordato que definía as relacións civís e relixiosas entre o goberno e a Igrexa en Italia e que se resumía no lema Igrexa libre en Estado libre.
2º. Italia recoñécelle a Santa Sede a plena propiedade e a xurisdición soberana sobre os territorios da creada Cidade do Vaticano (...).
Unha convención financeira que proporcionaba á Santa Sé unha compensación polas súas perdas en 1870.
26º. A Santa Sede declara definitivamente resolta a "cuestión romana" e recoñece o Reino de Italia baixo a dinastía da Casa de Savoia, con Roma como capital do Estado italiano (...).

 Véxase tamén 

Categoría:Historia contemporánea de Italia
Categoría:1929
Categoría:Tratados de Italia
Categoría:Historia de Italia do século XX