Salto de lonxitude

O salto de lonxitude é unha proba do actual atletismo consistente en percorrer a máxima distancia posible no plano horizontal a partir dun salto tras unha carreira. A carreira previa debe realizarse dentro dunha área existente para iso, que finaliza nunha táboa de batida que indica o punto límite para realizar o impulso. A caída ten lugar sobre un foso de area. A distancia do salto mídese desde a táboa de batida ata a marca máis atrasada sobre a area feita por calquera parte do corpo do atleta, e consta de catro partes: carreira, impulso, voo e caída.

Os competidores realizan tres saltos cada un e os oito mellores pasan á seguinte rolda doutros tres saltos. Sempre se ten en conta o salto máis longo. En caso de empate gañará, entre os dous atletas, o que realice o segundo salto máis longo.

É proba olímpica na categoría masculina desde a súa primeira edición celebrada en Atenas en 1896. A categoría feminina da proba debutou nos Xogos celebrados en Londres en 1948. Porén esta proba xa se realizaba nos Xogos Olímpicos da Antigüidade, polo menos desde o ano 708 a. C. incluída dentro da proba do péntatlon.
thumb

 Descrición 
 Área de competición 
A pista de aceleración non ten unha lonxitude concreta, pero adoita medir aproximadamente uns 45 m. A táboa de batida estará situada entre 1 e 3 metros antes do foso. A continuación desta colocarase unha táboa cuberta de plastilina ou similar que permita a visibilidade da proba no caso de ser pasada e/ou pisada. A área de aterraxe ou foso é un banco de area húmida, de 3 m. de ancho e 10 m. de lonxitude (empezando a un metro como mínimo desde a liña de engalaxe). Os competidores calzan zapatillas con sola de cravos.

 Procedemento 
Non hai unha distancia concreta de carreira antes do salto. O salto considérase errado se o competidor:

 Toca o indicador (a pegada queda marcada na superficie branda).
 Salta desde fóra do ferro de engalaxe.
 Realiza unha viravolta.
 Toca o terreo fóra da área de aterraxe deixando unha marca máis próxima á liña de engalaxe que a que deixou no banco de area.
 Camiña de costas pola área de aterraxe.
 Supera o tempo estipulado para realizar o salto.

A medida tómase desde o bordo máis próximo da marca na area, respecto da liña de engalaxe, deixada por calquera parte do corpo da persoa que realizou o salto. Cada saltador executa 3 saltos de clasificación. Declárase vencedora á persoa que consegue maior lonxitude de salto. Se se produce empate, o segundo mellor intento determina a vitoria. Cando haxa máis de oito concursantes, cada un terá dereito a 3 intentos e os 8 mellores realizarán outros 3 intentos de mellora. O tempo que se dispón para realizar os intentos é de 1 minuto e de 2 minutos nas fases finais de competición.

 Técnica 
 Fase de carreira 
Xunto coa batida constitúe a base do salto. Debe ser previamente talonada (medida con precisión), e ha de realizarse en progresión e con gran elevación da coxa. O penúltimo apoio é mais longo que os demais e o último é o máis curto.
 Fase de batida 
A batida transforma a carreira en salto. Comeza co apoio do pé de batida sobre a táboa e termina coa perda dese contacto. O pé de batida chega á táboa de planta. A extensión da perna de batida será completa e coincide coa elevación da perna libre flexionada. Nesta fase tamén existe un movemento enérxico de brazos.
 Fase de suspensión ou voo 
miniatura|saltador aterrizando na area
Existen tres técnicas nos movementos que executa o atleta durante esta fase: devanditos movementos van encamiñados a adoptar unha posición final máis equilibrada e rendible:

a) Técnica Natural: para saltos de pouca lonxitude e principiantes. É moi simple: durante a suspensión a perna de batida únese á libre e nesa posición de "sentado" efectúase a translación.

b) Técnica extensión: nesta técnica, terminando a engalaxe, a perna libre reláxase e vai atrás, para colocarse á mesma altura que a de batida. Os brazos por arriba ou lateralmente van tamén atrás, propiciando a flexión dorsal do tronco. Posteriormente prodúcese unha acción global en sentido inverso "golpe de riles" para prepararse para a caída.

c) Técnica de paso ou tesoiras: o saltador en certa forma continúa correndo no aire, e en función do número de pasos que realice poderá denominarse "salto de 2 e medio" ou "3 e medio". Para efectuar o medio, o atleta recolle a perna libre e moi flexionada lévaa cara a adiante, semiestendéndoa cara á horizontal e aproximadamente o mesmo altura que a perna de batida. Para propiciar o equilibrio dos movementos de pernas, os brazos realizan rotacións a nivel da articulación do ombreiro e no sentido de atrás adiante. Estas accións van totalmente coordinadas cos movementos das pernas. Déanse os pasos que se dean, finaliza a secuencia cunha flexión de tronco adiante sen que baixen as pernas.

 Atleta 

 Velocidade 
Das catro especialidades de saltos, na que é máis vital a velocidade é no salto de lonxitude. O saltador de lonxitude debe adquirir unha gran aceleración de 30 ou 40 metros de carreira antes de chegar á táboa. Logo, no aire, deben ser capaces de desenvolver o salto.
 Fibras 
As fibras dos saltadores son, nunha enorme proporción, explosivas e moi rápidas, totalmente anaeróbicas na súa funcionalidade desde o punto de vista enerxético. O saltador debe nacer con estas fibras, pero tamén se poden desenvolver a base de pesas, multisaltos e moitos exercicios de flexibilidade e técnica.
 Capacidade de impulsión 
Todos os saltadores teñen unha gran capacidade de impulsión. Tanto en altura como en pértega, lonxitude e triplo salto hai unha elevación sobre o chan. Dentro da elevación tamén hai algo de salto en extensión. Para levar a cabo este salto é imprescindible ter unha boa capacidade de impulsión, ou o que no argot chámase -bote-. Sen bote non se pode saltar, e conséguese grazas ás fibras explosivas e rápidas, ás que fixemos referencia.
 Memoria para mecanizar 
Os saltadores han de ser persoas hábiles e flexibles, cunha serie de calidades innatas: capacidade de mecanizar, de asimilar, de arquivar movementos musculares. Nas catro especialidades, os saltadores fan a película -in mente- de como van realizar o salto antes de levalo a cabo.

Teñen perfectamente talonada (medida) a súa carreira, saben os pasos exactos que dan desde o sitio en que a inician, que previamente marcan na pista, e saben tamén o lugar desde onde deben bater. Se se equivocan, aínda que sexa medio pé abaixo ou arriba, pode ser fatal para o resultado final.

Logo, unha vez que se elevan, os saltadores teñen que mecanizar no aire toda unha serie de movementos, segundo o estilo característico de cada un. Esta mecanización ensáiase nos adestramentos, repetindo miles e miles de veces, ata que o poidan facer practicamente sen pensar.
 Concentración 
Outra calidade dos saltadores é a súa gran capacidade de concentración. Algúns piden palmas aos espectadores, pero é porque ese tipo de apoio axúdalles a concentrarse.
 Nutrición 
Como todos os saltos atléticos caracterízanse por ser probas explosivas, a nutrición dos saltadores é moi parecida á que levan a cabo os especialistas en probas de velocidade ou valos.

Os saltadores queiman fundamentalmente glucóxeno, por facer uso de fibras explosivas ou rápidas, que só gastan este combustible de gran calidade. Aos saltadores cústalles especialmente queimar graxas e, como xeralmente han de ser altos e delgados, coller demasiado peso sería un hándicap enorme na competición. A calidade na alimentación é a mesma para todos os saltadores. A súa dieta debe ser variada e equilibrada. A cantidade de calorías que deben inxerir está en función da cantidade de traballo que desenvolvan diariamente e tamén do volume corporal que hai que nutrir.

Como fan numerosos adestramentos de forza, deben asimilar máis calorías en forma de proteínas que calquera outro atleta dunha especialidade non explosiva. Ao redor dun 2 ou 3% máis. En canto ás vitaminas refírese, toman as mesmas que calquera outro atleta.

 Adestramento 
Algúns exercicios destacados nesta proba son:

 Circuítos de velocidade e potencia
 Exercicios de axilidade
 Series de velocidade (60-80 metros)
 Multisaltos e saltos completos con aumento do número de pasos
 Pesas, cargas medias (50%) executadas rapidamente.
 Traballo técnico (talonamento, batida, voo...)
 Paralímpicos 
Nas probas de salto, as clases con discapacidade nalgunha extremidade inferior poderán utilizar os seguintes métodos de saída: correr, saltar e saída de pé.
 Deficientes visuais 
Os competidores con deficiencias visuais poderán utilizar un avisador que lles proporcione orientación acústica. Para iso, o avisador debe colocarse nunha posición que non estorbe aos oficiais da proba.

No salto de altura, poderán tocar o listón previamente para orientarse antes de tomar carreira. Para algúns tipos de atletas, permíteselles colocar un distintivo visual no listón como axuda para orientarse.

As zonas de batida en salto de lonxitude e triplo salto adoitan ser áreas de 1 metro x 1,22 metros, recuberto de modo (xiz, pos de talco, area fina etc.) que o atleta poida distinguir este área ao pisar nela.  en castelán

 Marcas 
(actualizado a 01-10-2007)

 MarcaAtletaPaísLugarData WR Homes 8.95  Mike Powell    Tokyo  30-08-1991 Mulleres 7.52  Galina Chistyakova    Leningrado  22-05-1988 OR Homes 8.90  Bob Beamon    México D.F.  18-10-1968Mulleres 7.40  Jackie Joyner-Kersee    Seúl  29-09-1988 ER Homes 8.86  Robert Emmiyan    Tsakhkadzor  22-05-1987 Mulleres 7.52  Galina Chistyakova    Leningrado  22-05-1988 AM Homes 8.95  Mike Powell    Tokyo  30-08-1991Mulleres 7.49  Jackie Joyner-Kersee    Nova York  22-05-1994 AF Homes 8.46  Cheikh Tidiane    Bad Langensalza  15-06-1997 Mulleres 7.12  Chioma Ajunwa    Atlanta  02-08-1996 AS Homes 8.48  Mohamed Salman Ao Khuwalidi    Sotteville  02-07-2006Mulleres 7.01  Weili Yao    Jinan  05-06-1993 OC Homes 8.49  Jai Taurima    Sydney  28-09-2000Mulleres 7.00  Bronwyn Thompson    Melbourne  07-03-2002

 Atletas con mellores marcas mundiais 
(actualizado a 31/12/2010)

 Rama masculina 

 Clasificación  Marca Atleta  País  Data  Lugar 1. 8.95  Mike Powell    30 de agosto de 1991  Tokyo 2. 8.90A  Bob Beamon    18 de outubro de 1968  México D.F. 3. 8.87  Carl Lewis    30 de agosto de 1991  Tokyo 4. 8.86A  Robert Emmiyan    22 de maio de 1987  Tsakhkadzor 5. 8.74  Larry Myricks    18 de xullo de 1988  Indianápolis 6. 8.74A  Erick Walder    2 de abril de 1994  El Paso 7. 8.74  Dwight Phillips    7 de xuño de 2009  Eugene 8. 8.73  Irving Saladino     24 de maio de 2008  Hengelo 9. 8.71  Iván Pedroso     18 de xullo de 1995  Salamanca 10. 8.66  Loúis Tsátoumas    2 de xuño de 2007  Kalamata 

 Rama feminina 

 Clasificación  Marca Atleta  País  Data  Lugar 1. 7.52  Galina Chistyakova    11 de xuño de 1988  Leningrado 2. 7.49  Jackie Joyner-Kersee    22 de maio de 1994  Nova York 3. 7.48 Heike Drechsler    9 de xullo de 1988  Neubrandenburg 4. 7.43  Anisoara Cusmir-Stanciu    4 de xuño de 1983  Bucarest 5. 7.42  Tatiana Kotova    23 de xuño de 2002  Annecy 6. 7.39  Yelena Belevskaya    18 de xullo de 1987  Bryansk 7. 7.37  Inessa Kravets    11 de xuño de 1988  Kíiv 8. 7.33  Tatiana Lebedeva    31 de xullo de 2004  Tula 9.7,31 Yelena Khlopotnova    12 de setembro de 1985  Alma Atá Marion Jones    12 de agosto de 1998  Zürich

 Campións olímpicos 
 Xogos Ano Atleta País  Marca Atenas1896 Homes  Ellery Clark   6.35Mulleres  Non participaron   París1900 Homes  Alvin Kraenzlein   7.185Mulleres  Non participaron   San Luís1904 Homes  Meyer Prinstein   7.34Mulleres  Non participaron   Londres1908 Homes  Francis Irons   7.48Mulleres  Non participaron   Estocolmo1912 Homes  Albert Gutterson   7.60Mulleres  Non participaron   Anveres1920 Homes  William Petterson   7.15Mulleres  Non participaron   París1924 Homes  William DeHart Hubbard   7.445Mulleres  Non participaron   Amsterdam1928 Homes  Edward Hamm   7.73Mulleres  Non se disputaron   Los Ángeles1932 Homes  Edward Gordon   7.64Mulleres  Non se disputaron   Berlín1936 Homes  Jesse Owen   8.06Mulleres  Non se disputaron   Londres1948 Homes  William Steele   7.82Mulleres  Olga Gyarmati    5.69 Helsinqui1952 Homes  Jerome Biffle   7.57Mulleres  Yvette Williams    6.24 Melbourne1956 Homes  Gregory Curtis Bell   7.83Mulleres  Elzbieta Dunska-Krzesinska    6.23 Roma1960 Homes  Ralph Boston   8.12Mulleres  Beira Krepkina    6.37 Tokio1964 Homes  Lynn Davies   8.07Mulleres  Mary Rand    6.76 México1968 Homes  Bob Beamon   8.90Mulleres  Viorica Viscopoleanu    6.82 Munich1972 Homes  Randell Luvelle Williams   8.24Mulleres  Heidemarie Rosendahl    6.78 Montreal1976 Homes  Arnie Robinson   8.35Mulleres  Angela Voigt    6.72 Moscova1980 Homes  Lutz Dombrowski   8.54Mulleres  Tatyana Kolpakova    7.06 Os Angeles1984 Homes  Carl Lewis   8.54Mulleres  Anisoara Cusmir-Stanciu   6.96 Seúl1988 Homes  Carl Lewis   8.72Mulleres  Jackie Joyner-Kersee   7.40 Barcelona1992 Homes  Carl Lewis   8.67Mulleres  Heike Drechsler   7.14 Atlanta1996 Homes  Carl Lewis   8.50Mulleres  Chioma Ajunwa   7.12 Sidney2000 Homes  Iván Pedroso   8.55Mulleres  Heike Drechsler   6.99 Atenas2004 Homes  Dwight Phillips   8.59Mulleres  Tatyana Lebedeva   7.07 Beijing2008 Homes  Irving Saladino   8.34Mulleres   


 Campións mundiais 
 Sede Ano Atleta País  Marco Helsinqui1983 Homes  Carl Lewis   8.55Mulleres  Heike Drechsler   7.27 Roma1987 Homes  Carl Lewis   8.67Mulleres  Jackie Joyner-Kersee   7.36 Tokio1991 Homes  Mike Powell   8.95Mulleres  Jackie Joyner-Kersee   7.32 Stuttgart1993 Homes  Mike Powell   8.59Mulleres  Heike Dauter    7.11 Gotemburgo1995 Homes  Iván Pedroso   8.70Mulleres  Fiona May    6.98 Atenas1997 Homes  Iván Pedroso   8.70Mulleres  Liudmila Galkina   7.05 Sevilla1999 Homes  Iván Pedroso   8.56Mulleres  Niurka Montalvo   7.06 Edmonton2001 Homes  Iván Pedroso   8.70Mulleres  Fiona May    7.02 París2003 Homes  Dwight Phillips   8.32Mulleres  Eunice Barber    6.99 Helsinqui2005 Homes  Dwight Phillips   8.60Mulleres  Tianna Madison   6.89 Osaka2007 Homes  Irving Saladino   8.57Mulleres  Tatiana Lebedeva    7.03

Récord mundial: Mike Powell (Estados Unidos) con 8.95

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 

Categoría:Atletismo