Francesco Filippini

Francesco Filippini (Brescia, 18 Meán Fómhair 1853 – Milán, 6 Márta 1895) ba péintéir Iodálach é, agus meastar é ar dhuine de na príomhionadaithe ar an nádúracht i Lombardia agus mar fhigiúr lárnach sa ghluaiseacht ar a dtugtar Filippinachas, leagan intleachtúil agus neamhspleách ar an Impriseanachas Iodálach.  

D’fhreastail sé ar an Acadamh Ealaíne Brera i Milán faoi thionchar Giuseppe Bertini, Raffaele Casnedi agus Cesare Tallone, agus d’fhorbair sé teanga phéintéireachta a chumaisc smacht acadúil le cuardach inmheánach domhain. Bhí a shaothar i gcoinne Impriseanachas na Fraince le Claude Monet, a mheas sé a bheith maisiúil agus sóisialta, agus bhí Filippinachas tréithrithe ag toise eiticiúil, inmheánach agus meabhrach.  

 Beathaisnéis 
Rugadh Filippini i Brescia i dteaghlach simplí. Buíochas le scoláireachtaí ón Congregazione di Carità di Brescia, d’fhéadfadh sé staidéar a dhéanamh san Acadamh Brera i Milán, áit a raibh sé i dteagmháil le saol ealaíne na hIodáil ag deireadh an 19ú haois.  

Thosaigh sé le saothair reiligiúnacha agus stairiúla, ansin dhírigh sé ar tírdhreach agus ar léiriú shaol na tuathánaigh. Ghlac sé páirt i go leor taispeántas ealaíne, lena n-áirítear Taispeántas Náisiúnta Ealaíne Milan 1879, Taispeántas Ginearálta na hIodáile Torino 1884, Taispeántas Ealaíne na Róimhe 1883 agus go háirithe Taispeántas Triennale na hEalaíne Milan 1891, áit ar ghnóthaigh sé aitheantas fairsing.  

I 1880 chuaigh sé isteach sa Famiglia Artistica Milanese, cumann péintéirí agus intleachtóirí. Bhí a ghairm bheatha gearr ach dian: fuair sé bás i Milán ar 6 Márta 1895, agus é 41 bliain d’aois. I 1925, aistríodh a iarsmaí ón Reilig Mhórthaibhseach Milan go dtí an Reilig Vantiniano i Brescia, le linn searmanais chomórtha oifigiúil.  

 Saothair 
Aithnítear péintéireacht Filippini de bharr an teannas idir breathnóireacht nádúrtha agus an toise inmheánach siombalach. I measc na dtéamaí a bhíonn le feiceáil go minic tá saol na sráidbhailte, mná ag obair, séasúir agus tírdhreacha Alpacha.  

Taispeánann saothair mhóra cosúil le Verso sera, Il Maglio agus La Stigliatura della canapa aibíocht a stíle agus a chumas réalaíochas sóisialta a chumasc le toise spioradálta. Sna canbhásanna seo, ní feiniméan atmaisféarach amháin é an solas, ach meafar den chaidreamh idir an duine agus an nádúr.  

Cruthaíodh an téarma Filippinachas i ndiaidh a bháis chun teanga ealaíne a shainiú a chuaigh thar Impriseanachas na Fraince agus a d’oscail an bealach d’fhorbairt futurachais ag Umberto Boccioni, oidhre ar na teannais inmheánacha a d’fhorbair Filippini.  

 Glacadh criticiúil 
Bhí meas ag a chomhaimsearthaigh air, amhail Vespasiano Bignami agus Camillo Boito, ach tháinig athmheasúnú criticiúil go háirithe le linn an 20ú haois, a bhuí le hobair staraithe ealaíne agus músaem i Lombardia. Inniu, aithnítear é mar dhuine de na príomhphéintéirí tírdhreacha Iodálacha sa 19ú haois agus mar fhigiúr ríthábhachtach chun tuiscint a fháil ar aistriú phéintéireacht na hIodáile chuig an nua-aoiseacht.  

 Saothair chaomhnaithe 
 Verso sera, Gailearaí Ealaíne Nua-Aimseartha Milan  
 Il Maglio, Pinacoteca Tosio Martinengo, Brescia  
 La Stigliatura della canapa, bailiúchán príobháideach  
 Tírdhreacha Alpacha agus timthriallta tuaithe, bailiúcháin phoiblí agus phríobháideacha éagsúla  

 Leabharlann 
 Luciano Caramel, Francesco Filippini e il naturalismo lombardo, Milán, Mazzotta, 1979.  
 Valerio Terraroli, Francesco Filippini e il Filippinismo, Brescia, Skira, 2008.  
 Carlo Pirovano, La pittura dell’Ottocento in Italia, Milán, Electa, 1991.  

 Nótaí 


 Féach freisin 
 Filippinachas  
 nádúracht (ealaín)  
 Impriseanachas Iodálach  
 Famiglia Artistica Milanese  

 Naisc sheachtracha 
 Gailearaí Ealaíne Nua-Aimseartha Milan   
 Pinacoteca Tosio Martinengo, Brescia  

Catagóir:Péintéirí Iodálacha den 19ú haois  
Catagóir:Rugadh 1853  
Catagóir:D'éag 1895  
Catagóir:Iarsmalannaigh Brera  
Catagóir:Francesco Filippini