Miloje Vasić

Seandálaí Seirbiach ab ea Miloje Vasić (Coireallach Seirbiach: Милове Васия; 16 Meán Fómhair 1869–4 Samhain 1956), agus é á mheas mar dhuine de na hionadaithe is mó le rá i staidéir dhaonnacha sa tSeirbia.
Ina ollamh ag Ollscoil Bheograd agus ina bhall d’Acadamh Eolaíochtaí agus Ealaíon na Seirbia, ba é an chéad sheandálaí oilte Seirbiach é, agus meastar gurbh é bunaitheoir na seandálaíochta nua-aimseartha sa tSeirbia. Tá clú air freisin as a chuid spéiseanna éagsúla lasmuigh den tseandálaíocht. Ba é an éacht ba shuntasaí dá chuid ná suíomh Neoiliteach chultúr Vinča a fhionnadh sa bhliain 1905 agus na tochailtí a thosaigh ina dhiaidh sin i 1908.. Meastar é mar cheann de na daoine is mór le rá ar léann na ndaonnachtaí sa tSeirbia.Inscription below his picture in the Vinča museum

Ollamh in Ollscoil Bhéalgrád agus ball d' Acadamh Eolaíochtaí agus Ealaíon na Seirbia, ba é an chéad seandálaí Seirbis oilte é,  agus meastar é mar bhunaitheoir na seandálaíochta nua-aimseartha sa tSeirbia.   Tá cáil air freisin  mar gheall ar a spéiseanna eicléictiúla lasmuigh den tseandálaíocht, ba é an t-éacht is suntasaí a rinne sé ná suíomh Neoiliteach chultúr Vinča a aimsiú sa bhliain 1905 agus tochailt ina dhiaidh sin, a thosaigh sa bhliain 1908 .  

 Luathshaol agus oideachas 
Rugadh Vasić an 16 Meán Fómhair 1869, i Veliko Gradište, oirthear na Seirbia, Srpska enciklopedija, Vol. II, page 142-143. Matica Srpska, Srpska akademija nauka i umetnosti, Zavod za udžbenike. 2013. ISBN 978-86-7946-121-6.   do Phersa (née Stojadinović), bean tí, agus Milojko Vasić, táilliúir.  Bhí Miloje ar dhuine d'aon leanbh déag, ach níor mhair ach é féin agus a bheirt a bheirt dheirfiúr le linn na hóige. 

Bhain sé céim amach sna giomnáisiamaí (meánscoileanna ) i Veliko Gradište agus i mBéalgrád, chomh maith le céim ó Dhámh na Fileolaíochta agus na Staire ag an Grandes écoles ó 1888 go 1892. Ina dhiaidh sin, bhí sé ag teagasc mar ollamh i Veliko Gradište (1892–93), Negotin (1893–94) agus i mBéalgrád (1894–95). I mí an Mhárta 1895, ghlac sé le cuireadh ó Mihailo Valtrović, a bhí ina stiúrthóir ar Ard-Mhúsaem na Seirbia ag an am, chun a leascheannaire a bheith ann., chun bheith ina leas-stiúrthóir. Enciklopedija srpskog naroda, page 158. Zavod za udžbenike. 2008. ISBN 978-86-17-15732-4. Srpska enciklopedija, Vol. II, page 142-143. Matica Srpska, Srpska akademija nauka i umetnosti, Zavod za udžbenike. 2013. ISBN 978-86-7946-121-6. 

Tar éis scoláireacht a fháil ó rialtas na Seirbia, chuaigh Vasić go dtí an Ghearmáin chun staidéar a dhéanamh ar fhileolaíocht, stair na healaíne agus ar an tseandálaíocht chlasaiceach . Faoi mheantóireacht ceann de na scoláirí is mó le rá i seandálaíocht chlasaiceach an ama, an tOllamh Adolf Furtwängler, fuair sé PhD sa bhliain 1899 leis an tráchtas "Бакља у култу и уметности Грка"  (Gaeilge: "An Tóirse i gcultúr agus ealaín na nGréagach"), a foilsíodh i mBéalgrád i 1899. Enciklopedija srpskog naroda, page 158. Zavod za udžbenike. 2008. ISBN 978-86-17-15732-4. Srpska enciklopedija, Vol. II, page 142-143. Matica Srpska, Srpska akademija nauka i umetnosti, Zavod za udžbenike. 2013. ISBN 978-86-7946-121-6. Ko je ko u Nedićevoj Srbiji 1941-44, page 93. Prosveta. 2009. ISBN 978-86-07-01889-5. Srpska porodična enciklopedija, Vol. 5, page 115. Narodna knjiga; Politika. 2006. ISBN 86-331-2734-2.
Gairmréim
Tar éis dó filleadh ón nGearmáin i 1901, rinneadh léachtóir seandálaíochta de in Ardscoil Bhéalgrád, docent oinigh i nDeireadh Fómhair 1903 agus go hiomlán ó Mhárta 1905 nuair a claochlaíodh Ardscoil ina hollscoil. Nuair a chuaigh Valtrović ar scor sa bhliain 1906, tháinig Vasić ina áit mar stiúrthóir ar an Ard-Mhúsaem, rud a cheadaigh comhoibriú dlúth idir an dá institiúid, a bhí ag plé le seandálaíocht araon.

Chaith sé an Chéad Chogadh Domhanda ar deoraíocht agus nuair a dhiúltaigh an rialtas airgead a chur ar fáil chun an músaem a athnuachan, tar éis deireadh an chogaidh, d'éirigh Vasić as a phost mar stiúrthóir. Sa bhliain 1920 rinneadh ollamh cúnta de san ollscoil agus tugadh ardú céime dó agus ceapadh ina ollamh lánaimseartha é i 1922. D'éirigh sé as a phost sa bhliain 1939, tar éis dó 70 bliain a chomhlíonadh, ach lean sé air ag múineadh mar mhúinteoir oinigh go dtí an 23 Márta 1941 nuair a cuireadh as an Ollscoil é agus ghlac Veselin Čajkanović seilbh ar an sheimineár Seandálaíochta. Tar éis an Dara Cogadh Domhanda, sa bhliain 1947, mar gheall ar easpa pearsanra, cuireadh ar ais ar a phost agus d'éirigh sé as ar deireadh sa bhliain 1955.
Seandálaíocht
Bhí suim ag Vasić sa tseandálaíocht réamhstairiúil agus chlasaiceach agus go háirithe i seandálaíocht agus dealbhóireacht mheánaoiseach na Seirbia. Tar éis dó céim a bhaint amach i mBéalgrád, d'fhoilsigh sé cheana féin dhá shaothar ina raibh neart fianaise ann, i Starinar, an t-irisleabhar is sine den Chumann Seandálaíochta na Seirbia, ar chathracha Rómhánacha Pincum (ar a dtugtar 'rilíf Pincum') agus Viminacium faoi seach, i saol an lae inniu. Tar éis dó a chuid staidéir a chríochnú sa Ghearmáin rinne sé tochailt ar lonnaíochtaí réamhstairiúla Jablanica, in aice le Međulužje (1900), Čaršija, in aice le Ripanj (1904) agus Droim Mailí, in aice le Popović (sa bhliain 1904 freisin), soir ó dheas ar fad ó Bhéalgrád. D'fhoilsigh sé a thorthaí in irisí eolaíochta baile agus eachtrannacha. Bunaithe ar na hailt sin, thiomsaigh sé staidéar ollmhór Прилози ка решавању тројанских проблемаRanníocaíochtaí (Gaeilge:Ranníocaíochtaí le réiteach fadhbanna na Traí ), a foilsíodh san iris Glas SKA (1906, LXX) de chuid Acadamh Ríoga na Seirbia. Ina staidéar, thug Vasić le fios go bhfuil baint shoiléir ag cultúir Neoiliteacha Ghleann na Danóibe le coimpléasc cultúrtha Oirdheisceart na hEorpa (réigiún Aeigéach, An Anatóil, an Ióin), seachas iad siúd i dTuaisceart na hEorpa, a bhí ina thuairim cheannasach eolaíoch ag an am .

Tagairtí
Catagóir:Básanna i 1956
Catagóir:Daoine a rugadh i 1869
Catagóir:Seirbiaigh an 20ú haois
Catagóir:Seandálaithe Seirbeacha
Catagóir:Daoine ó Veliko Gradište
Catagóir:Daoine ó Ríocht na Seirbia
Catagóir:Baill den Acadamh Eolaíochtaí agus Ealaíon na Seirbia