Evil under the Sun (film út 1982)

Evil under the Sun is in Britske histoaryske detektivefilm út 1982 ûnder rezjy fan Guy Hamilton, mei yn 'e haadrollen Peter Ustinov en Maggie Smith. It is in ferfilming fan 'e roman mei deselde namme fan Agatha Christie út 1941. De titel betsjut: "Kwea ûnder de Sinne". It ferhaal folget de Belgyske privee-detektive Hercule Poirot, dy't diskear op in fakânsje-eilân yn 'e Adriatyske See bedarret. Dêr moat er de moard oplosse op in ynklauwerige Amerikaanske aktrise, dy't harsels sa hate makke hat, dat alle oare oanwêzigen op it eilân in motyf hawwe om har dea hawwe te wollen. Evil under the Sun krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes en wie yn 'e bioskopen kommersjeel súksesfol.

Plot
Op 'e heide fan 'e North York Moors wurdt troch in kuierster in frou dea oantroffen. It slachtoffer is wjirge. Hja wurdt identifisearre as in Alice Ruber. 

Inkele moannen letter wurdt de ferneamde Belgyske privee-detektive Hercule Poirot troch de Ingelske fersekeringsmaatskippij London Trojan Insurance Company frege om in yn in brosj sette diamant te ûndersykjen, dy't de sakeman en miljonêr sir Horace Blatt foar in heech bedrach fersekere hawwe wol. Poirot en London Trojan binne it deroer iens dat de diamant in ferfalsking is, mar noch hy, noch de fersekeringsmaatskippij kinne der by wêrom't in man mei safolle jild as Blatt him skuldich meitsje soe oan fersekeringsfraude.  Poirot wurdt dêrom frege om foar London Trojan ôf te reizgjen nei de Frânske Riviêra, dêr't Blatt ferbliuwt, sadat er de miljonêr oer de saak oan 'e tosk fiele kin.

Dat, Poirot set nei súdlik Frankryk ta, dêr't er Blatt opspoart en himsels útnûget oan board fan it priveejacht fan 'e miljonêr. As er it doel fan syn reis út 'e doeken docht, wurdt Blatt poerrazen. Hy leit út dat er sa'n foech healjier lyn yn New York yn 'e kunde kommen is mei de (jongere) ferneamde Amerikaanske toanielaktrise Arlena Stuart, mei wa't er in romantyske relaasje krige. Se ferloofden harren en setten op in passazjiersskip ôf nei Jeropa. it wie de bedoeling dat se by oankomst yn Ingelân trouwe soene, mar ûnderweis mette Arlena oan board fan it skip de noch rikere Amerikaanske sakeman Kenneth Marshall. Dêrop ferbriek se har ferloving mei Blatt om ynstee mei Marshall trouwe te kinnen. 

Blatt hie de brosj mei de diamant oan Arlena jûn doe't er noch tocht dat se mei him trouwe soe, mar nei't se de ferloving ferbriek, woed er it sieraad weromhawwe. Se aksele wat tsjin, mar lang om let joech se it yndie werom. Dêrmei wie de saak foar Blatt ôfdien. Mar no't oan it ljocht kommen is dat de diamant yn 'e brosj dy't er weromkrigen hat ferfalske is, wylst er mei wissichheid wit dat der in echte diamant yn siet doe't er it sieraad oan Arlena joech, komt er ta de konklúzje dat Arlena de brosj neimeitsje litten hat om him te bestellen. Mei't him bekend is dat Arlena mei har nije man op it stuit fakânsje hâldt op in eilân yn 'e Adriatyske See, is er fan doel om fuortendaliks op syn jacht ôf te setten en om it Apenynsk Skiereilân (de "Lears" fan Itaalje) hinne te farren om by har ferhaal te heljen. Hy wol Poirot mei hawwe as ûnôfhinklik tsjûge en as immen dy't echte diamanten fan ferfalskings ûnderskiede kin. Mar Poirot, dy't oanhelle is mei seesykte, betanket foar dat reiske. Hy stelt ynstee foar dat er op eigen gelegenheid mei de trein reizgje sil, en dat er op it eilân de oankomst fan Blatt ôfwachtsje sil.

It fakânsje-eilân dêr't Poirot wêze moat, heart ta it (fiktive) keninkryk Tyraanje. It is troch de kening fan dat lân by wize fan ôfkeapsom geskink dien oan syn eardere mêtresse, de Ingelske toanielspylster Daphne Castle. Op it fierders ûnbewenne lytse eilantsje stiet it eardere simmerpaleis fan 'e kening, dat troch Daphne omtovere is ta in eksklusyf hotel foar de superriken. Poirot, waans ferbliuw fergoede wurdt, sit net yn oer de kosten. Hy arrivearret mei de trein oan 'e kust fan Tyraanje en lit him oerfarre nei it eilân. De folgjende dagen, wylst er wachtet op 'e oankomst fan Blatt, besiket er sels fakânsje te hâlden. Mar omreden fan it doel fan syn reis hâldt er Arlena Marshall skerp yn it each en troch in beropsdefisjinsje kin er it net litte om ek de oare gasten te observearjen.

Arlena ken de hotelhâldster Daphne noch om't se ferskate kearen tegearre op 'e planken stien hawwe, mar de beide froulju kinne inoars bloed wol drinke. Daphne suggerearret yn net sa bedutsen termen dat Arlena har bloeiende karriêre benammen te tankjen hat oan har reewilligens om it bêd te dielen mei eltse man dy't har foarút helpe kin. Arlena, op har beurt, beskôget de âldere Daphne as in oergeunstich fossyl dat nea net folle talint foar aktearjen hân hat. Se is in freeslike styfmem foar Marshall syn teenagedochter Linda, dy't se emosjoneel mishannelet, ta argewaasje fan Daphne, dy't memmige gefoelens foar it fanke hat. Boppedat is Kenneth Marshall in âlde freon fan Daphne, mei wa't er it goed fine kin, eat dat wer yn it ferkearde kielsgat fan Arlena sjit.

Ek op it eilân oanwêzich binne de sportive jonge Patrick Redfern en dy syn lichaamlik swakke frou Christine, dy't omreden fan har ljochte hûdskleur út 'e sinne bliuwe moat. It docht bliken dat Arlena mei Redfern in oerhuorrige relaasje ûnderhâldt, en dat hy op útnûging en kosten fan Arlena op it eilân ferbliuwt. De ferhâlding fynt sûnder lykfol hokker tebekhâldendheid lyk ûnder de noas dan har nije man Marshall plak, dy't op sneue wize besiket te bearen as hat er neat yn 'e gaten.

Arlena is ek ferantwurdlik foar de finansjele swierrichheden fan Odell en Myra Gardener, in Amerikaanske toanielprodusintepear. Dy hiene krekt in skot yn 'e roas behelle mei in nij stik op Broadway dêr't se gâns jild yn ynvestearre hiene, doe't Arlena, de haadrolspylster, inkele wiken nei de iepening fan it stik nei Ingelân ta útnaaide mei sir Horace Blatt. De Gardeners hawwe in nij stik op steapel stean, mar se binne foar genôch publisiteit en oanrin fan publyk ôfhinklik fan 'e populêre Arlena, dy't de har beane haadrol lykwols ôfstegeret. De ferweakke skriuwer Rex Brewster, mei wa't Arlena ôfpraat hie dat er in autorisearre, tige iepenhertige biografy fan har skriuwe mocht, is ûntsteld as se him kâldwei oanseit dat se har meiwurking oan en tastimming foar it boek ynlûkt, wylst hy de royaltys dy't him troch de útjouwerij foarútbetelle wiene, al útjûn hat.

Ier op 'e trêde moarn nei de oankomst fan Poirot op it eilân tsjocht Arlena der allinnich op út op in wetterfyts, wêrmei't se by it hotel wei de kust folget oant in beskutte ynham mei de namme Ljedderbaai. Dêr giet se op it strân lizzen te sinnebaaien. Redfern sil yn 'e motorboat fan it hotel ôfsette en kriget, skynber ûnwinske, selskip fan Myra Gardener. Wannear't se de Ljedderbaai berikke, sjogge se dêr Arlena lizzen. Redfern beart dat er ferheard is om har dêr te treffen. Myra leaut der neat fan en fermoedet dat se dêr ôfsprutsen hiene. Mar om Arlena geunstich te stimmen, om't se noch altyd hopet dat dy de haadrol yn it nije toanielstik oannimme sil, fiteret se Redfern oan om him by syn minneresse te jaan. Ear't Myra mei de motorboat ôfsette kin, komt Redfern lykwols ta de ûntdekking dat Arlena net stil leit te sinnebaaien, sa't it like, mar dat se dea is.

Wylst Redfern by it stoflik omskot bliuwt, set Myra yn 'e motorboat ôf nei it hotel om help te sykjen. Poirot wurdt derby helle en Daphne, dy't benaud is foar minne publisiteit foar har hotel, stiet der o sa by him op oan om it ûndersyk op him te nimmen, sadat de saak sa gau mooglik en mei sa min mooglik sensaasje oerbetterje kin. De idele Poirot lit him troch har beprate. Hy stelt fêst dat Arlena wjirge is. Yn in lytse grot yn it klif, deunby it plak dêr't it stoflik omskot fûn is, treft Poirot de brosj mei de ferfalske diamant oan dy't er eigenhandich weromjûn hie oan sir Horace Blatt. Ek rûkt er dêr it parfum fan Arlena. Syn list fan fertochten bestiet út de oare hotelgasten en Daphne Castle sels. Blatt arrivearret dyselde deis op syn jacht by it hotel, wat betsjutte soe dat hy de dieder net wêze kin. Mar Poirot fermoedet dat de miljonêr net streekrjocht nei it hotel ta fearn is, want hoe kaam de ferfalske diamant oars yn it grotsje by it strân fan 'e Ljedderbaai?

Dat, as earste ûnderstiet Poirot Blatt dêroer. De miljonêr jout lang om let ta dat er by oankomst by it eilân Arlena op har wetterfyts de Ljedderbaai yngean seach. Dat hy sette har yn in roeiboat efternei en spriek har op it strân oan oer de weiwurden diamant. Se krigen dêr wurden oer om't Arlena by heech en by leech folhold dat sy de ealstien net efteroer drukt hie. Uteinlings sette Blatt wer ôf yn syn roeiboat, mar net foar't er Arlena de brosj mei de ferfalske diamant letterlik foar de fuotten goaid hie. Blatt jout ta dat hy in goed motyf hie om Arlena dea te dwaan, mar hy wiist derop dat syn hiele moeting mei Arlena út 'e fierte wei merkslein wie troch de nijsgjirrige bemanningsleden fan syn jacht. Poirot giet dat nei en komt ta de konklúzje dat Blatt yndie ûnskuldich is. Om't de rûzje fan Blatt mei Arlena om 11.30 oere plakfûn, wylst it stoflik omskot troch Redfern en Myra oantroffen waard koart nei de middeisoere (foar eltsenein dúdlik werjûn troch it ôfsjitten fan in salútskot mei it "middeiskanon" op it oanbuorjende fêstelân), moat Arlena tusken 11.30 oere en 12.00 oere fermoarde wêze.

Fan 'e oare fertochten hâldt Kenneth Marshall út dat er op it stuit fan 'e moard yn syn hotelkeamer wie, dêr't er yn antwurd op in tillegram dat er ûntfongen hie, in brief oan it skriuwen wie mei ynstruksjes foar syn saakwaarnimmer. Wannear't Poirot derop wiist dat dat net sa'n geweldich aliby is om't Marshall allinnich wie en yn 'e oanbelangjende tiidsperioade net ien sjoen hat, falt Daphne har âlde freon by, troch te sizzen dat se him by it passearjen fan syn keamersdoar sitten sjoen hat te typen. Poirot bewiist hiel ienfâldich dat sy Marshall fan 'e gong ôf efter syn buro net sitten sjen kinnen hat, mar dat se him op 'e typmasine oan 'e gong heard hat, wylst er net sein hie hoe't er de brief skreau, ferskaft harren allebeide likegoed in aliby. 

Linda Marshall wie mei Christine Redfern oan it strân fan 'e Miuwegolf, in oare ynham yn 'e kust, dêr't Christine in akwarel oan it skilderjen wie, wylst Linda sinnebaaide. Beiden sizze dat Christine dêr pas om 11.55 oere wei gie om op 'e tiid werom by it hotel te wêzen foar in potsje mingd dûbel tennis dat se ôfsprutsen hie mei Daphne, Kenneth Marshall en Odell Gardener om 12.30 oere. Rex Brewster wie der dy moarns ek op in wetterfyts op út tein, mei't it him ynteressant liek om ris om it hiele eilân hinne te farren. Dat foel him lykwols raar ôf. Dat doe't er, koart nei it hearren fan it middeiskanon, yn 'e Miuwegolf Linda Marshall swimmen seach, frege er har om op it oare sitplak fan syn wetterfyts plak te nimmen, sadat se it ding tegearre weromtraapje koene nei it hotel. Sy stegere him lykwols ôf. Linda hie earder tsjin Poirot sein dat se nei it ôfsetten fan Christine nimmen mear sjoen hie, mar as Brewster har der yn it bywêzen fan Poirot op ferget, jout se op 't langelêst ta dat it yndie gien is sa't er seit, mar dat se him in aaklike man fynt en harren moeting dêrom foar Poirot oer ferswein hie.

Odell Gardener seit dat er al dy tiid stilwei yn 'e tún fan it hotel yn it skaad sitten hat te lêzen. Hy hat dus gjin aliby, mar it docht bliken dat leden fan 'e hotelstêf him binnendoar wei sitten sjoen hawwe, dus hy kin de moard ek net begien hawwe. Om't Redfern en Myra Gardener inoars aliby binne, is Poirot dêrmei troch syn hiele foarrie fertochten hinne. Dêropta binne der ferskate ûnbegryplike foarfallen. Rex Brewster fertelt Poirot dat er nei syn moeting mei Linda yn 'e Miuwegolf, doe't er deawurch allinnich op syn wetterfyts ûnderweis werom wie nei it hotel, mar kwealk oan 'e dea ûntkomd is doe't immen fan it klif ôf in flesse nei him smiet dy't roerdelings by syn holle lâns gie. Odell Gardener, dy't foarôfgeande oan syn tenniswedstryd mei Daphne, Christine en Kenneth Marshall yn syn hotelkeamer graach even in gleske wetter drinke wollen hie, waard dêrby dwerseide troch in te lege wetterdruk trochdat immen yn in oare hotelkeamer in bad folrinne liet. Mar net ien dy't tajout om dy tiid hinne in bad nommen te hawwen. Poirot is der glêd mei oan, en de hotelgasten wurde ûnrêstich en wolle sa stadichoan fuort. 

In nacht sliep jout útkomst, en op 'e moarn ropt Poirot al syn fertochten gear yn 'e lobby fan it hotel. Dêr beskuldiget er Christine Redfern fan 'e moard. Hy leit út hoe't sy it horloazje fan Linda Marshall al foar't se tegearre ôfsetten nei de Ljedderbaai op in ûnbewekke momint tweintich minuten efterút set hie. Om 11.35 oere frege se Linda hoe let oft it wie, en it fanke antwurde dat it 11.55 oere wie. Doe bearde Christine dat se halje-trawalje har skildersark oppakke moast en fuort, om net te let te wêzen foar har tenniswedstryd. Linda gie doe it wetter yn om te swimmen en liet har horloazje op it strân efter, dêr't Christine it wer tweintich minuten foarút sette. Se soarge derfoar dat it fanke har badmûtse mei earbeskermers opsette, sadat se it middeiskanon net hearre soe en har der net bewust fan wurde soe dat der wat net doogde mei de tiid.

Dêrnei gie Christine nei de Ljedderbaai, dêr't se Arlena mei in stien delsloech en bewusteleas yn it grotsje smiet. Arlena ferlear dêrby de ferfalske diamant, dy't se oppakt hie nei't Blatt har dy foar de fuotten goaid hie. Christine die doe de klean út dy't harsels fan 'e hals oant de ankels en polzen bedieken. Dy droech se sabeare om har gefoelige hûd tsjin 'e sinne te beskermjen, mar eins wie it sadat net ien sjen koe dat se har hiele lichem ynsmaard hie mei bruningsguod. No hoegde se dêr inkeld har hannen en fuotten noch mei yn te smaren, it baaipak fan Arlena oan te dwaan en op it strân lizzen te gean, sadat se út 'e fierte wei trochgean koe foar Arlena. Myra Gardener, dy't net folle letter mei Patrick Redfern yn 'e motorboat arrivearre, gie der sadwaande fanút dat de frou dy't se seach, Arlena wie. De iennichste dy't har fan deunby seach, wie Redfern, dy't Christine har mei-gearspanner wie.

De wiere Arlena lei ferburgen yn it grotsje, dat sadwaande nei har parfum begûn wie te rûken. Sadree't Myra yn 'e boat ôfset wie om help te heljen, gie Redfern it grotsje yn, dêr't er Arlena wjirge oant se it bestoar. Dêrnei die Redfern har har baaipak wer oan en lei har del op it strân yn 'e posysje wêryn't Christine earder lein hie. Underwilens hastige Christine har werom nei it hotel, wêrby't se ûnderweis de flesse mei bruningsmiddel fan in klif smiet en dêrby sûnder erch hast Rex Brewster rekke. Werom yn it hotel liet se gau-gau in bad folrinne (mei as gefolch dat Odell Gardener yn syn hotelkeamer gjin drinkwetter út 'e kraan krije koe) en wosk harsels it bruningsguod fan 'e hûd om mar in pear minuten te let op 'e tennisbaan te ferskinen foar har potsje mingd dûbeld. 

Wannear't de Redferns Poirot derop fergje hokker mooglik motyf oft sy tegearre foar de moard op Arlena hawwe kinne, antwurdet de privee-detektive dat er fermoedet dat Redfern, dy't ommers Arlena har minner wie, dejinge is dy't de brosj mei de diamant omwiksele hat foar in ferfalsking. De moard wie om dy dieverij ta te dekken, mei't Arlena de iennichste wie dy't útriddenearje koe wat der mei de diamant bard wêze moast. Poirot moat lykwols tajaan dat er gjin inkeld bewiis foar dy teory hat, en de Redferns beslane syn ideeën mei de gek. Se jouwe har ôf nei har hotelkeamer om har koffers te pakken. As se wer ûnder komme, hat Christine har wenstige saaie en ûnoantreklike klean ferfongen troch in modieus en seksy pakje mei in opsichtige grutte hoed. De oare hotelgasten, dy't har twifels oer de teoryen fan Poirot hiene, reitsje der, trochdat Christine sa út har rol falt, fan oertsjûge dat er gelyk hat. Mar dat kin de Redferns neat skele; sy lykje war te dwaan en stek Poirot safolle mooglik de gek oan. 

By it ferlitten fan it hotel skriuwt Redfern as betelling foar it ferbliuw fan himsels en syn frou in sjek út foar Daphne. Poirot besjocht dy en werkent de opfallende R fan Redfern fan hoe't de man fan 'e fermoarde frou op North York Moors syn namme "Felix Ruber" skreau. Poirot, dy't neitiid sydlings by dat ûndersyk belutsen wie, is der no suver wis fan dat de kuierster dy't it lyk fan 'e frou fûn eins Christine wie, dy't dêrmei it aliby fan Redfern fêstige. Poirot wit dat de foto's út it plysjedossier bewize sille dat Ruber en Redfern ien-en-deselde is. Dan freget er Redfern, dy't syn hiele ferbliuw yn it hotel al mei in ûnoanstutsen piip yn 'e mûle omrint, oft er de man in fjurke jaan mei. Redfern slacht dat ôf, en as Poirot him de piip ôfpakt en dy útkloppet, komt dêrút de brosj mei de echte diamant te foarskyn. Redfern ferliest syn selsbehearsking en slacht Poirot bewusteleas, mar it jout him neat, want hy wurdt troch de oare hotelgasten en de hotelstêf oermastere en yn 'e mande mei Christine oan 'e Tyraanske plysje oerdroegen.

Rolferdieling
haadrollen
 personaazje             akteur/aktrise  Hercule Poirot Peter Ustinov Daphne Castle Maggie Smith

byrollen
 personaazje  akteur/aktrise  Arlena Stuart Marshall Diana Rigg Patrick Redfern Nicholas Clay Christine Redfern Jane Birkin Kenneth Marshall Denis Quilley Linda Marshall Emily Hone Rex Brewster Roddy McDowall Odell Gardener James Mason Myra Gardener Sylvia Miles sir Horace Blatt Colin Blakeley

Produksje en distribúsje
Produksje
Evil under the Sun wie de trêde ferfilming fan in roman fan Agatha Christie dy't troch de Britske filmstudio EMI Films makke waard, nei Murder on the Orient Express (1974) en Death on the Nile (1978). It wie de twadde film (nei Death on the Nile), wêryn't akteur Peter Ustinov de rol fan 'e Belgyske privee-detektive Hercule Poirot fertolke. Ek Maggie Smith en Jane Birkin hiene yn Death on the Nile spile, mar yn oare rollen as dy't se yn Evil under the Sun hiene. 

De film waard regissearre troch Guy Hamilton nei in senario fan Anthony Shaffer en Barry Sandler (hoewol't dy lêste gjin fermelding op 'e ôftiteling krige). Hja wurken op basis fan Agatha Christie har roman Evil under the Sun, út 1941. As produsinten wiene John Knatchbull, 7e baron Brabourne (yn 'e begjintitels en ôftiteling oantsjut as "John Brabourne") en Richard Goodwin by it projekt belutsen foar de filmstudio's EMI Films, Titan Productions en Mersham Productions. 

Foar de film wie in budget beskikber fan $10 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Christopher Challis, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Cole Porter. De kostúms foar Evil under the Sun waarden ûntwurpen troch Anthony Powell, dy't yn 1979 in Oscar wûn hie foar syn wurk oan Death on the Nile.

Senario
It skript fan Shaffer en Sandler bleau frij ticht by de boarne, mar koarte beskate sênes yn om 'e film net te lang wurde te litten, liet ûnbelangrike lytse personaazjes wei en foege humoristyske eleminten ta dy't net yn 'e roman foarkomme. It wichtichste ferskil is dat de roman yn it Ingelske Ingelske greefskip Devon spilet, wylst de film it ferhaal ferpleatst nei in eilân yn 'e Adriatyske See dat diel útmakket fan it fiktive lân Tyraanje (Tyrania). Dat waard basearre op Albaanje, en de namme is eins in gearlûking fan "Tirana" (de haadstêd fan Albaanje) en "Albaanje" (Albania). 

Fierders waard de cast fan haadpersoanen út it boek foar de oersichtlikens yn in twa oeren duorjende film ynkrompen troch Rosamund Darnley en frou Castle gear te foegjen ta Daphne Castle (spile troch Maggie Smith), de personaazjes fan majoar Barry, ynspekteur Colgate en dûmny Lane wei te litten en har oandiel oan 'e plot oer te dragen oan oare personaazjes, wylst it froulike personaazje fan Emily Brewster út 'e roman feroare waard yn 'e man, Rex Brewster (spile troch Roddy McDowall).

Opnamen
De opnamen foar Evil under the Sun fûnen yn maaie 1981 plak. De binnendoarsênes waarden filme yn 'e Lee International Studios yn 'e Londenske wyk Wembley. De iepeningssênes op 'e heide fan 'e North York Moors waarden opnommen yn 'e Yorkshire Dales fan noardlik Ingelân. It plysjeburo, dat dêr koart yn byld komt, is eins it eardere Literêr Ynstitút yn it doarp Muker yn Swaledale. Foar de bûtendoarsênes op it eilân yn 'e Adriatyske See waard de hiele produksje oerbrocht nei it Spaanske eilân Majorka, yn 'e Middellânske See. Dy lokaasje kaam út 'e koker fan regisseur Guy Hamilton, dy't dêr ferskate jierren wenne hie en it eilân goed koe. 

De shots wêryn't it hiele fiktive fakânsje-eilân te sjen is, binne eins fan Sa Dragonera, in ûnbewenne eilantsje mei de status fan in beskerme natoergebiet foar de Majorkaanske kust by Sant Elm. De sêne oan 'e Frânske Riviêra, wêryn't Poirot it jacht fan sir Horace Blatt besiket, waard eins filme op in jacht by de haven fan Sant Elm. De baai Cala d'en Monjo waard brûkt foar it útsjoch út en op it hotel, wylst it hotel sels in lânhûs yn priveebesit wie dat letter troch de Eilânrie fan Majorka oankocht en sloopt waard om romte te meitsjen foar in natoergebiet. Oare bûtendoarsênes by it hotel waarden filme op it lângoed Raixa, by Bunyola, in grutte italjanisearre filla mei tunen deromhinne. De baai Cala Blanca gie yn 'e film troch foar de Ljedderbaai, en it ôfhandich leine Cala en Feliu, op it skiereilân Formentor, wie de Miuwegolf. It plak dêr't de toeristen wei oerfearn wurde fan it fêstelân fan Tyraanje nei it fakânsje-eilân wie de Cala de Deià, de baai ûnder it Majorkaanske doarp Deià.

Distribúsje
De distribúsje fan Evil under the Sun waard fersoarge troch Columbia-EMI-Warner Distributors. De film gie op 5 maart 1982 yn 'e Britske bioskopen yn premiêre. 

Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Evil under the Sun oer it algemien positive resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in goedkarringspersintaazje fan 92%, basearre op 13 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Evil under the Sun in goedkarringspersintaazje fan 61%, basearre op 6 resinsjes.

Resultaat
Opbringst
Evil under the Sun brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $6,1 miljoen op. Om't ûnbekend is hoe heech oft de opbringst yn oare lannen en territoaria wie, is net mei wissichheid te sizzen oft de film winst of ferlies makke, al liket it wierskynlik dat er rom út 'e reade sifers kaam, yn acht nommen dat er bûten Noard-Amearika tsjin in budget fan $10 miljoen noch mar krapoan $4 miljoen binnen hoegde te swyljen om lyk te spyljen. 

Prizen
Evil under the Sun waard nominearre foar de Edgar Award foar bêste film.

Ferfolchfilms
Yn 'e filmrige oer privee-detektive Hercule Poirot waard Evil under the Sun folge troch in trijetal tillefyzjefilms (Thirteen at Dinner, Murder in Three Acts en Dead Man's Folly), wêryn't Peter Ustinov ek de haadrol spile. De folgjende spylfilm oer Poirot wie Appointment with Death út 1988, dy't de lêste kear markearre dat Ustinov yn 'e hûd fan Poirot kroep.

Keppelings om utens
  Ynformaasje oer Evil under the Sun yn 'e Internet Movie Database (IMDb)

Kategory:Film oer Hercule Poirot
Kategory:Britske detektivefilm
Kategory:Britske histoaryske film
Kategory:Histoaryske detektivefilm
Kategory:Unôfhinklike film
Kategory:Ingelsktalige film
Kategory:Film fan EMI Films
Kategory:Film fan Guy Hamilton
Kategory:Film út 1982
Kategory:Film oer moard
Kategory:Film oer fakânsje
Kategory:Film oer in privee-detektive
Kategory:Film oer heiten en dochters
Kategory:Film oer in hotel
Kategory:Film oer diamanten
Kategory:Film oer in fiktyf lân
Kategory:Film basearre op in literêr wurk