Mauritsiusparkyt

De Mauritsiusparkyt (Psittacula eques) is in pappegaaieftige fan it skaai ealparkiten út de famylje pappegaaien fan de Alde Wrâld (Psittaculidae).

In ûndersyk yn 2015 troch it DNA fan 'e Mauritsiusparkyt te ferlikenjen mei in stik hûd dat oan 'e Reünionparkyt taskreaun wurdt, befêstige dat de fûgels ûndersoarten fan deselde soarte binne. Om't de Reünionparkyt it earst beskreaun waard, waard de binomiale namme fan 'e Réunionparkyt brûkt foar de soarte. Dêrfandinne waard de Reünion-ûndersoarte P. eques eques, wylst de Mauritius-ûndersoarte P. eques echo waard. Harren neist besibbe fûgel wie de útstoarne Rodriguesparkyt. 

 Beskriuwing 
De 34 oant 42 sm lange fûgel weaget 167-193 gram en hat in spanwiidte fan 49 oant 54 sm. De fûgel is hast hielendal grien (it wyfke is wat donkerder grien). It mantsje hat om 'e nekke in swarte en rôze bân en it wyfke in griene en in ûndúdlike swarte bân. De boppesnaffel fan it mantsje is read en de ûndersnaffel swartbrún, wylst de hiele snaffel fan wyfkes swart is. De hûd om 'e eagen is oranje en de poatsjes binne griis. Juvenilen ha in readoranje snaffel, mar as se krekt útflein binne ha se in swarte snaffel.

 Fersprieding 
Mauritsiusparkiten libje yn bosken mei lânseigen begroeiïng. Dêrfandinne is it ferspriedingsgebiet foar it grutste part beheind ta it Nasjonaal Park Black River Gorges yn it súdwesten fan Mauritsius.

 Gedrach 
De fûgel libbet yn beammen en fral yn 'e krunen fan 'e beammen, dêr't er rêst en yt. Se hawwe harren nêst yn holtes fan âlde beammen en lizze meastentiids twa oant fjouwer wite aaien. It wyfkes briedt se út, wylst it mantsje foar iten soarget. De fûgel yt fruchten fan lânseigen planten, alhoewol't waarnommen is dat de fûgels ek fan yntrodusearre planten ite. De fûgel is net altiten monogaam en somtiden hâldt in mantsje der meardere briedende wyfkes op nei.

 Status 
De Reünionparkyt stoar yn 1732 út troch de jacht en de ferneatiging fan 'e bosken. De iere besikers op Mauritius joegen ek op 'e Mauritiusparkyt en troch de ferneatiging fan syn oarspronklike biotoop sakke it oantal fûgels fan 'e soarte yn 'e 20e iuw ta noch mar acht oant tolve eksimplaren yn 'e jierren 1980. Yn dy tiid waard de griene Mauritiusparkyt  as de meast seldsume pappegaai fan 'e wrâld oantsjut. Mei in soad krewearjen om de fûgels yn 'e jierren 1990 yn finzenskip te fokken, koe it útstjerren fan 'e soarte tefoarren kommen wurde. Yn 2007 waaard de status 'earnstich bedrige' oanpast nei 'bedrige'. Mei't de populaasje yn 2019 750 fûgels telde, waard de status fan 'e fûgel op 'e nij oanpast as 'kwetsber/gefoelich'.

Kategory:Ealparkyt
Kategory:Fûgelsoarte
Kategory:Bedrige fûgel
Kategory:Lânseigen fauna yn Mauritsius