Stikelsturtibis

De stikelsturtibis (Cercibis oxycerca) is in fûgelsoarte út de famylje wylpreagerfûgels (Threskiornithidae). It is de iennige soarte yn it skaai Cercibis.

 Beskriuwing 
De stikelsturtibis is in grutte ibis fan 75 oant 86 sm lang. Mantsjes binne wat grutter as wyfkes. De fûgel hat de langste sturt fan alle ibissoarten. It fearrekleed is foar it measte swart mei in grieneftige gloed en poarpereftige tinten op 'e bopperêch, efterhals, wjukken en sturt. It gesicht en it gebiet by it kin binne somtiden griisbrún. De snaffel, poaten, en de neakene gesichtshûd binne oranjeread; de kiel is gieleftich oranje. Fan de ûndertsjeak rint in grize streek oant ûnder it each troch. De iris is griisread, mar somtiden ek skarlakenread, itjinge yn ferbân brocht wurdt mei de fuortplanting.

Juvenilen binne oan folwoeksen fûgels allyk, mar harren fearren ha gjin irisearjende gloed.

De stikelsturtibis liket op it earste each op guon oare ibissen yn it gebiet, lykas de glânsibis en de maskeribis, mar ferskilt dúdik troch syn langere sturt en gruttere lichemsbou.   

 Iten en nêst 
Stikelsturtibissen ite benammen middelgrutte ynsekten, fral yn 'e drûge tiid. Ut en troch ite se ek kikkerts, skaaldieren, wjirms en slakken. De soarte migrearret nei alle gedachten lokaal yn it reinseizoen nei gebieten dy't heger lizze. Sokke gebieten tsjinsje as útwyk tsjin de grutte oerstreamings fan it gerslân yn it leechlân. 

Oars as de oare waadfûgels yn 'e Llanos briedt de stikelsturtibis yn 'e drûge tiid fan augustus oant febrewaris, wylst de mearderheid fan 'e fûgels fan dat gebiet yn it reinseizoen fan maaie oant oktober briedt. Se briede solitêr yn 'e boskrânen fan rivieren en wurde yn 'e briedtiid hast net sjoen yn gersflaktes fan it leechlân. .   

 Fersprieding 
De stikelsturtibis libbet yn sompich leechlân en oan iggen fan rivieren fan Súd-Amerika east fan 'e Andes oant maksimaal 300 oant 500 m boppe seenivo. De fûgel is ynhiemsk yn Fenezuëla, East-Kolombia, súdwest Guyana, Noard-Brazylje en Suriname.  

Stikelsturtibissen komme yn it ferspriedingsgebiet fragmintearre foar en yn in soad gebieten is de fûgel ôfwêzich. Oannommen wurdt dat fan alle ibissoarten de stikelsturtibis it minst yn de Fenezuëlaanske Llanos foarkomt. Yn it reinseizoen binne de fûgels dêr lykwols talriker. 

De fûgel is te sjen yn pearkes of lytse groepkes en selden mei oare waadfûgels. 

 Status 
Ek al is de fûgel seldsum yn syn ferspriedingsgebiet, de populaasje is sûnt it begjin fan 'e 20e iuw stabyl bleaun en de populaasje wurdt as net bedrige beskôge. Rûsd wurdt dat der 10.000 oant 25.000 fûgels binne, itjinge delkomt op 6.700 oant 17.000 folwoeksen fûgels. Dochs soe de fûgel fanwegen syn iensume gedrach sûnder erch yn oantal tebekrinne kinne. Ek is it dreech om de fûgel te finen by it monitoaren fan 'e populaasje, sadat der gjin goed byld ûnstiet oer de ûntwikkeling fan 'e populaasje. Der is mear witten nedich oer de fundamentele biology en ekology fan it gebiet om de fûgel te beskermjen tsjin in takomstige ôfname fan 'e populaasje. 

De IUCN klassifisearret de fûgel op de Reade list as net bedrige.  

Kategory:Fûgelsoarte
Kategory:Wylpreagerfûgel
Kategory:Lânseigen fauna yn Brazylje
Kategory:Lânseigen fauna yn Fenezuëla
Kategory:Lânseigen fauna yn Guyana
Kategory:Lânseigen fauna yn Kolombia
Kategory:Lânseigen fauna yn Suriname