بیت-نمره

بیت-نمره () که به نام نیمرین و بتننبریس نیز معروف است، شهری در ترانزوردان بود که در تاریخ اسرائیل و یهودای باستان برجسته است. این شهر در دره اردن، تقریباً ۱۲ کیلومتری (۷٫۵ مایل) شمال دریای مرده و ۱۶ کیلومتری (۹٫۹ مایل) شرقی اریحا واقع شده بود. این شهر به قبیله جاد اختصاص داشته‌است.

 ریشه‌شناسی 
بیت-نمره در زبان عبری به معنای «خانه پلنگ» است، بیت به معنای «خانه» و نمره به معنای «پلنگ» است (به عربی رجوع کنید به نیمر).

بعدها در دوران باستان، این شهر نام نیمرین را به خود گرفت، تا اینکه در قرن اول میلادی از بین رفت. در ادبیات تلمودی، از آن به عنوان نیمرین یا نیمری یاد شده است.

این نام در نام‌های تل نیمرین (برای تپه باستانی) و وادی نیمرین (برای دره وادی مانند) حفظ شده است. نلسون گلوک احتمال ارتباط بین وادی نیمرین و «آب‌های نیمریم» کتاب مقدس را مطرح می‌کند، اگرچه او «این نهر» را با سیل ان-نومیرا یکی می‌داند (مشخص نیست که آیا منظور او از «این نهر» سیل ان-نومیرا است یا «آب‌های نیمریم» ارمیا). سیل ان-نومیرا نهری است که در انتهای جنوبی دریای مرده به آن می‌ریزد.

 موقعیت جغرافیایی 
این شهر در دره اردن، تقریباً ۱۲ کیلومتری (۷.۵ مایلی) شمال دریای مرده و ۱۶ کیلومتری (۹.۹ مایلی) شرق اریحا واقع شده بود. وادی نیمرین، شناسایی شده توسط گلوک با بث نیمرا در کرانه جنوبی (چپ) آن واقع شده‌اند، مرز شمالی دشت‌ موآب را مشخص می‌کند.

گلوک معتقد بود که این شهر باستانی دو بار در طول تاریخ خود جابجا شده و به طور متوالی سه تپه را اشغال کرده است: تل المستح در اوایل عصر برنز اول، تل بلبیل در عصر آهن اول و دوم، و تل نیمرین در دوران رومی‌ها تا اوایل دوره اسلامی، و دارای شکاف‌های سکونتگاهی تاریخی بزرگ و مشابهی مانند آنچه در سایر نقاط دره اردن دیده می‌شود، است. گلوک تاریخ‌گذاری‌های خود را بر اساس خرده‌سنگ‌های یافت‌شده در سطح زمین و در مورد تل المسته و تل نیمرین، بر اساس بریدگی‌هایی که توسط جاده‌های مدرن ایجاد شده‌اند، انجام داد.

تل المسته در جنوب وادی شعیب قرار دارد، که نام بخش شرقی همان وادی است که وقتی به تل نیمرین می‌رسد، نام وادی نیمرین را به خود می‌گیرد. تل بلیبیل درست آن سوی وادی تل المسطح و در سمت شمال وادی شعیب قرار دارد. تل المسطح حدود ۱.۷۵ کیلومتر به سمت شمال شرقی تل نیمرین فاصله دارد و هر دو در سمت جنوب وادی واقع شده‌اند. تل‌های مستح و بلبیل در دامنه تپه‌هایی هستند که از شرق دشت نیمرین را احاطه کرده‌اند، در حالی که نیمرین پایین‌تر از دامنه قرار دارد. گلوک در سال ۱۹۴۳ تل نیمرین را بسیار نزدیک به شرق روستای عرب‌نشین شونه (که اکنون الشونه الجنوبیه یا شونه جنوبی نامیده می‌شود) توصیف می‌کند. 

 منابع 



رده:باستان‌شناسی اردن
رده:مناطق مسکونی پیشین در اردن
رده:یهودیان و یهودیت در اردن
رده:مکان‌ها در کتاب مقدس عبری
رده:ماوراء اردن (منطقه)