اکسایش بابلر

اکسایش بابلر ، همچنین به عنوان اکسایش بابلر-داوبن شناخته می‌شود، یک واکنش آلی برای انتقال اکسایشی الکل‌های آلیلی نوع سوم به انون‌ها با استفاده از پیریدینیوم کلروکرومات (PCC) است:
وسط|بی‌قاب|550x550پیکسل| اکسیداسیون بیابلر الکل‌های آلیلیک سوم
این واکنش به نام جیمز بابلر (James Babler) که اولین بار واکنش را در سال ۱۹۷۶ گزارش کرد و ویلیام داوبن(William Dauben) که در ۱۹۷۷ دامنه واکنش را به سیستم‌های حلقوی گسترش داد نامگذاری شد.
وسط|بی‌قاب|370x370پیکسل| اکسیداسیون Babler-Dauben الکل‌های آلیلیک حلقوی سوم
این واکنش محصول انون مورد نظر با بازده بالا تولید می‌کند (به‌طور معمول> ۷۵٪)، از نظر عملیاتی ساده است و به تکنیک‌های بدون هوا یا گرمایش نیاز ندارد. سمیت بالای کروم شش ظرفیتی موجود در PCC از مهمترین مشکلات این روش است.

معمولاً در این واکنش از حلال‌های انتخابی چون دی کلرومتان خشک (DCM) یا کلروفرم (CHCl3) استفاده می‌شود.

این واکنش به عنوان یک گام در سنتز جامع ترکیبات مختلفی همچون مورفین استفاده شده‌است.
 منابع 

رده:اکسایش و کاهش آلی
رده:نام واکنش‌ها
رده:واکنش‌های اکسایش و کاهش آلی