وه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم

«وه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم» غزلی مشهور از مولانا است که در غزلیات شمس آمده‌است.

درون‌مایه
مولانا در این غزل با استفاده از متناقض‌نما به شرح احوال خود می‌پردازد. او بی‌رنگ و بی‌نشان است و خود را چنان‌که هست نمی‌بیند. ساکن است و روان، نه در این جهان است و نه در آن جهان. در میانی قرار دارد که در آن، میان نیست و نه به سود فکر می‌کند، نه به زیان.

بازآفرینی
احمد شاملو این غزل را در آلبوم غزلیات مولوی دکلمه کرده‌است. این غزل یکی از قطعات سفر به دیگر سو با صدای شهرام ناظری است.
 منابع 

پیوند به بیرون
متن شعر در گنجور

رده:غزل‌های مولوی