مکتب اسلام‌شناسی تجدیدنظرطلبانه

مکتب اسلام‌شناسی تجدیدنظرطلبانه یا مکتب تجدیدنظرطلبانه مطالعات اسلامی  جنبشی در اسلام‌شناسی است که روایت کلاسیک مسلمانان از پیدایش اسلام را زیر سؤال می‌برد.Holland, 'In the Shadow of the Sword'', 2012: p.38

تا اوایل دههٔ ۱۹۷۰ میلادی،Donner, "Quran in Recent Scholarship", 2008: p.30 اسلام‌شناسان غیرمسلمان، درحالی که جنبهٔ الهی و وحیانی اسلام را قبول نداشتند، داستان پیدایش آن را با اکثر جزئیاتش قبول داشتند و اعتبار تفاسیر، احادیث، و سیره نبوی را می‌پذیرفتند. تجدیدنظرطلبان این متون را نقد تاریخی کرده و از منابع دیگر باستان‌شناسانه، سنگ‌نبشته‌ها، سکه‌شناسی، و نوشته‌های معاصر غیرعربی نیز استفاده می‌کنند.Neva & Koren, "Methodological Approaches to Islamic Studies", 2000: p.420 آنان بر این باورند که این روش‌ها، حقایق محکم‌تری با قابلیت بررسی متقابل ارائه می‌کنند، در حالی که روایت کلاسیک اسلامی ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال پس از محمد بن عبدالله نوشته شده‌اند و تحت تأثیر سوگیری‌ها و شاخ و برگ راویان و نویسندگان بوده‌اند.Neva & Koren, "Methodological Approaches to Islamic Studies", 2000: p.422-6

به نظر می‌رسد این مکتب در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ آغاز شده و شامل اسلام‌شناسانی مانند  و شاگردانش مانند پاتریشا کرون و مایکل کوک و دیگران مانند کریستف لوکزنبرگ می‌شود.Reynolds, "Quranic studies and its controversies", 2008: p.8 این مکتب به هیچ عنوان یکپارچه نیست و حامیان این مکتب —گرچه روش‌شناسی آن را برتر می‌دانند— نظریه‌های متضادی از پیدایش اسلام و فتوحات مسلمانان ارائه کرده‌اند.Neva & Koren, "Methodological Approaches to Islamic Studies", 2000: p.420-441 این مکتب معمولاً در سوی مخالف مکتب کلاسیک اسلام‌شناسی قرار می‌گیرد، اما پیروی از یکی از این دو مکتب‌ها به‌طور ضمنی اعلام می‌شود، نه آشکارا.Neva & Koren, "Methodological Approaches to Islamic Studies", 2000: p.421

 نقد مکتب تجدیدنظرطلبانه 
تحلیل‌های تجدیدنظرطلبانه در ابتدا با مقاومت شدید مواجه شدند زیرا این نظریه‌های (در آن زمان) تحریک‌کننده با پیامدهای بسیار گسترده بدون شواهد کافی منتشر می‌شدند. به‌ویژه، کتاب کرون و کوک به نام هاجریه (۱۹۷۷) با نقدهای تند و خشن بسیاری مواجه شد. در عین حال، نمایندگان برجستهٔ این مکتب مانند کرون و کوک برائت خود را از این نظریه‌های افراطی و بی‌احتیاط اعلام کردند.Cf. e.g. Toby Lester: What is the Koran?, in: The Atlantic, issue January 1999

محققانی مانند تیلمن نگل از ماهیت گمانه‌زنانهٔ این نظریه‌ها انتقاد کرده و نشان داده‌اند که برخی از نظریه‌های تجدیدنظرطلبانه دارای استانداردهای دانشورانه نیستند. هرچند، نگل اهمیت دادن به روش تاریخی-انتقادی و مبانی این مکتب را قبول دارد.Cf. e.g. Tilman Nagel: Befreit den Propheten aus seiner religiösen Umklammerung! in: Frankfurter Allgemeine Zeitung 21 September 2009 تمایل به جدی‌گرفتن تجدیدنظرطلبان از آنجا آشکار می‌شود که مخالفان نقدهای خود را دیگر خطاب به «تجدیدنظرطلبان» نمی‌نویسند، بلکه مخاطب خود را «تجدیدنظرطلبان افراطی» می‌نامند.Cf. e.g. Marion Holmes Katz: Body of Text: The Emergence of the Sunni Law of Ritual Purity (2012), p. 27

فرانسوا دو بلوا  استفاده از روش تاریخی-انتقادی برای بررسی متون اسلامی را مردود می‌داند. او استدلال می‌کند که این روش برای بررسی متون مسیحی ایجاد شده دلیلی ندارد که این روش را بر روی متون اسلامی استفاده کنیم.Cf. e.g. François de Blois, id=GcgCErhKGrAC&lpg=PA615&pg=PA615#v=onepage&q&f=false Islam in its Arabian Context, p. 615, in: The Qur'an in Context, ed. by Angelika Neuwirth etc. , 2010

 منابع 

رده:اصلاح‌طلبی
رده:علم حدیث
رده:علوم اسلامی
رده:قرآن
رده:متون اسلامی
رده:متون دینی
رده:مطالعات آسیا
رده:نقد اسلام