جغدی پیر

«جغدی پیر» از اشعار نیما یوشیج است.

 سرایش 
نیما مکان سرایش این شعر را «جنگل کلارزمی» و تاریخ آن را «شهریور ۱۳۲۰» ذکر کرده‌است.مجموعه اشعار نیما یوشیج، به‌کوشش سیروس طاهباز، تهران: نگاه، ص ۳۰۱

 محتوا 
در شعر نیما، جغد نماد استبداد است و با شرایط اجتماعی و سیاسی ارتباط دارد.

 نقد 
جلال آل احمد در این شعر، جغد را نشانهٔ ناامیدی، گوشه‌گیری و تنهایی می‌داند. او این شعر را با بوف کور اثر صادق هدایت مقایسه می‌کند و می‌نویسد:« آیا فکر نمی‌کنید که اگر هدایت در نثر و نیما در شعر دورهٔ خفقان – آن یکی به «بوف کور» و این دیگری به «جغدی پیر» پناه برده‌اند، علتی دارد؟ و آن هم علت واحدی! فکر نمی‌کنید که چنین مواردی نمی‌تواند سرسری گرفته شود؟ از این نکتهٔ اساسی گذشته نیما اصولاً شاعری است بدبین. گذشته از اشعار دورهٔ اخیر او که مایهٔ پیچیده و فراری از امید و خوشبینی در آنها نهاده شده – خوشبینی و امیدی که باز هم غم انگیز و دلگزا است – گذشته از این اشعار، چه در دوران خفقان و چه پیش از آن «افسانه» و «قصهٔ رنگ پریده» و «ای شب» و غیره ... سرشار از بدبینی است.»«مشکل نیما یوشیج»، جلال آل احمد، ۱۳۴۵

 یادداشت‌ها 

 پانویس 

 منابع 

رده:آثار ۱۳۲۰
رده:جغد در فرهنگ
رده:چهارپاره‌ها
رده:شعرهای فارسی
رده:شعرهای نیما یوشیج