کودکان لوللیلاکو

کودکان لوللیلاکو که با عنوان «مومیایی‌های لوللیلاکو» نیز شناخته می‌شوند، مومیایی‌های سه کودک اینکا هستند که در ۱۶ مارس ۱۹۹۹ توسط جان رینهارد و تیم باستان‌شناسی او در نزدیکی قله لوللیلاکو، یک استراتوس آتشفشانی ۶٬۷۳۹ متری در مرز آرژانتین و شیلی کشف شدند. این کودکان در یک آیین مذهبی اینکا که حدود سال ۱۵۰۰ برگزار شد، قربانی شدند. در این آیین، به این سه کودک موادی خورانده شد، سپس آنها را داخل یک محفظهٔ کوچک به اندازه ۱٫۵ متر در زیر زمین قرار دادندو آنها را رها کردند تا بمیرند. به گفتهٔ راینهارد، به نظر می‌رسد مومیایی‌ها «بهترین مومیایی‌های اینکاها هستند که تاکنون پیدا شده‌اند» و سایر باستان شناسان نیز همین عقیده را ابراز داشته و آنها را در زمرهٔ بهترین مومیایی‌های حفظ شده در جهان خوانده‌اند.
File:Momias de Llullaillaco en la Provincia de Salta (Argentina).jpg

در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۱، کمیسیون ملی موزه‌ها، بناهای تاریخی و اماکن تاریخی آرژانتین کودکان لوللیلاکو را به عنوان دارایی تاریخی ملی آرژانتین اعلام کرد. از سال ۲۰۰۷، مومیایی‌ها در موزه باستان‌شناسی در ارتفاع زیاد در شهر سالتا آرژانتین به نمایش گذاشته شده‌اند.

 پیش‌زمینه 
امپراتوری اینکا (به زبان کچوا: Tawantinsuyu، "چهار منطقه") بزرگ‌ترین امپراتوری شناخته شده در آمریکای پیشاکلمبی بود.Schwartz, Glenn M. ; Nichols, John J. (2010). After Collapse: The Regeneration of Complex Societies. University of Arizona Press. ISBN 978-0-8165-2936-0. این امپراتوری در قرن سیزدهم در منطقه اطراف شهر کوسکو، در ارتفاعات کوه‌های آند در پروی امروزی، ظهور کرد. تمدن اینکا تا اواسط قرن پانزدهم از نظر جغرافیایی گسترش چندانی نیافت. با این حال، اینکاها که تحت حکومت پاچاکوتی در سال ۱۴۳۸ آغاز شد، در سراسر آمریکای جنوبی در امتداد کوه‌های آند پیشروی کردند و در طول مسیر، مردم محلی را فتح کردند و در کمتر از یک قرن، یک امپراتوری عظیم زمینی را تثبیت کردند. امپراتوری اینکا در حدود سال ۱۵۳۰ به حداکثر وسعت جغرافیایی خود رسید و سپس تحت فشارهای بیماری‌های همه‌گیر، زوال سریعی را آغاز کرد که با سقوط کوسکو در سال ۱۵۳۳، همراه با اعدام امپراتور آتاهوالپا"Inca Civilization Timeline". World History Encyclopedia. توسط اسپانیایی‌های فاتح، به اوج خود رسید.

قربانی کردن کودکان، که به آن کاپاکوچا یا قاپاک هوچا گفته می‌شود، بخش مهمی از مذهب اینکا بود و اغلب برای بزرگداشت رویدادهای مهم، مانند مرگ یک ساپا اینکا، مورد استفاده قرار می‌گرفت. قربانی کردن انسان همچنین به عنوان پیشکشی به خدایان در زمان قحطی و به عنوان راهی برای درخواست محافظت استفاده می‌شد. قربانی کردن فقط با تأیید مستقیم امپراتور اینکا امکان‌پذیر بود. کودکان از سراسر امپراتوری وسیع اینکا انتخاب می‌شدند و عمدتاً بر اساس «کمال جسمی» خود انتخاب می‌شدند. کودکانی که برای قربانی کردن انتخاب می‌شدند، عموماً «پسران و دختران اشراف و حاکمان محلی» بودند. سپس آنها را صدها یا هزاران مایل به کوسکو، پایتخت، می‌بردند، جایی که موضوع آیین‌های مهم تطهیر بودند. از آنجا، کودکان برای قربانی شدن به قله‌های کوه‌های بلند در سراسر امپراتوری فرستاده می‌شدند. طبق باور سنتی اینکا، کودکانی که قربانی می‌شوند واقعاً نمی‌میرند، بلکه در عوض از جایگاه‌های بالای کوه خود، در کنار اجدادشان، از زمین مراقبت می‌کنند. اینکاها مردن به عنوان قربانی را افتخار بزرگی می‌دانستند.Michael A. Malpass (2009). Daily Life in the Inca Empire, 2nd Edition. ABC-CLIO. p. 98. ISBN 978-0-313-35549-3.

به گفته پدرو سیزا د لئون، وقایع‌نگار اسپانیایی که در سال ۱۵۵۰ از کوسکو بازدید کرد، باکره‌های برگزیده خدای خورشید که وظیفه‌شان بافتن و رنگ‌آمیزی پارچه پشمی برای خدمت به معبد نزدیک کوسکو و تهیه چیچا بود، در صورتی که با آمیزش جنسی با یک مرد، تجرد خود را نقض کرده باشند، می‌توانستند زنده به گور شوند (قربانی شوند).Handwerk, Brian (29 July 2013). "Inca Child Sacrifice Victims Were Drugged". National Geographic. Archived from the original on 3 December 2019. Retrieved 7 March 2024. مورخ اسپانیایی، پدرو سارمینتو د گامبوا، نوشت که در زمان سلطنت اینکا یوپانکی، از این زنان به عنوان صیغه‌های او استفاده می‌شد.Pedro Sarmiento de Gamboa (2006). "XXXI". In Clements R. Markham (ed.). History of the Incas (Historia de los Incas). London: Hakluyt Society (prepared for Project Gutenberg).

مومیایی‌های خوب حفظ شده دیگری، از جمله مومیایی خوانیتا، در قله‌های کوه‌های آند یافت شده‌اند.Sawyer, Kathy (7 April 1999). "Mummies of Inca Children Unearthed". Washington Post. Archived from the original on 3 August 2017. Retrieved 21 July 2012.

 جایگاه خاکسپاری 

لولایلاکو یک آتشفشان چینه‌ای به ارتفاع ۶۷۳۹ متر (۲۲۱۱۰ فوت) است. این آتشفشان در کوه‌های آند در مرز امروزی بین شیلی و آرژانتین واقع شده است. محل دفن در زمان کشف با ۱٫۵ متر (۵ فوت) خاک و سنگ پوشیده شده بود. محلی که مومیایی‌ها در آن پیدا شدند به عنوان «مرتفع‌ترین مکان باستان‌شناسی جهان» توصیف شده است.

لولایلاکو در صحرای آتاکاما، خشک‌ترین صحرای غیرقطبی روی زمین، قرار دارد. خشکی شدید هوا دلیل اصلی حفظ عالی مومیایی‌ها به مدت ۵۰۰ سال است. خشکی و دمای پایین هر دو به‌طور قابل توجهی سرعت تجزیه بقایای انسانی را کاهش می‌دهند، و بنابراین شرایط محیطی شدید در قله لولایلاکو برای حفظ آنها بسیار مساعد است.

 چگونگی یافتن مومیایی‌ها 
در سال ۱۹۹۹، یوهان راینهارد و تیم محققانش برای جستجوی مکان‌های قربانی آیینی اینکاها به ارتفاعات آند رفتند. سه روز پس از جستجوی آنها، در ۱۶ مارس، تیم راینهارد محل قبری را کشف کرد که شامل سه کودک مومیایی شده بود: دو دختر و یک پسر. چندین مجسمه طلا، صدف و نقره، پارچه و سفال نیز پیدا شد. جسد دختر کوچکتر پس از مرگش مورد اصابت صاعقه قرار گرفته بود و باعث سوختگی در بدن او، به ویژه صورت و شانه‌اش شده بود. دو مومیایی دیگر آسیبی ندیده بودند. مجسمه‌های ساخته شده از فلزات گرانبها و پارچه از جمله کالاهای فراوانی بودند که در قبرها یافت شدند.

این سفر چندین بار به شکست نزدیک شد. پس از یک فرایند طولانی سازگاری با محیط، از جمله یک ماه کاوش در کوهی با ارتفاع کمتر در نزدیکی، تیم سرانجام پس از ایجاد یک سری کمپ در طول صعود، به قله لولایلاکو نزدیک شد. در طول این سفر اکتشافی، محققان با بادهای شدید بیش از ۱۱۰ کیلومتر در ساعت (۶۸ مایل در ساعت) و دمای بسیار استخوان سوز، که در مقطعی به ۴۰- درجه سانتیگراد کاهش می‌یافت، دست و پنجه نرم کردند. در آخرین کمپ آنها، در ارتفاع ۶۶۰۰ متری (۲۱۷۰۰ فوت)، طوفانی درگرفت که چهار روز ادامه داشت. به گفته راینهارد، تیم «در شرف تسلیم شدن بود» که یک لایه مصنوعی را در محل مشاهده کردند که نشان می‌داد باید تحقیقات را ادامه دهند. محققان لایه مصنوعی را دنبال کردند که در نهایت آنها را به محل دفن یکی از مومیایی‌ها رساند.

 مومیایی‌ها 
سه مومیایی در محل دفن لولایلاکو پیدا شد: la doncella (دوشیزه)، la niña del rayo (دختر رعد و برق) و el niño (پسر). وقتی به بالای کوه رسیدند، به آنها اجازه داده شد که بخوابند و سپس آنها را در مقبره کوچکی در عمق ۱٫۵ متری (۴٫۹ فوت) زیر زمین قرار دادند، جایی که آنها را رها کردند تا بمیرند. علاوه بر این، قبل از قربانی شدن، به آنها رژیم غذایی پر پروتئین داده شده بود.

مومیایی‌ها در زمان پیدا شدن در شرایط استثنایی بودند. راینهارد گفت که این مومیایی‌ها «به نظر می‌رسد بهترین مومیایی‌های اینکا هستند که تاکنون یافت شده‌اند» و همچنین گفت که بازوها کاملاً حفظ شده‌اند، حتی تا موهای تک تک آنها. اندام‌های داخلی هنوز سالم بودند و یکی از قلب‌ها هنوز حاوی خون یخ زده بود. از آنجا که مومیایی‌ها قبل از کم‌آبی بدن یخ زده بودند، خشک شدن و چروک شدن اندام‌ها که معمولاً در بقایای انسانی در معرض دید دیده می‌شود، هرگز اتفاق نیفتاد.

لا دونچلا(دوشیزه)

قدیمی‌ترین مومیایی، دختری حدوداً سیزده ساله، لا دونچلا لقب گرفته است. او به طور گسترده به عنوان "دوشیزه لولایلاکو" شناخته می‌شود. در طول معاینه، عفونت باکتریایی در ریه‌های او کشف شد. او لباسی با موهای بافته شده و همچنین یک سربند مزین به پر پوشیده بود. او در خواب درگذشت.

اعتقاد بر این است که لا دونچلا یک آکلا یا باکره خورشید بوده است - او باکره‌ای بود که در حدود ده سالگی انتخاب و تقدیس شد تا با دختران و زنانی دیگر که همسران سلطنتی، کاهنان و قربانیان می‌شدند، زندگی کند. عمل قربانی آیینی در جامعه اینکا برای تضمین سلامت، برداشت غنی و آب و هوای مطلوب در نظر گرفته شده بود.Costin, Cathy Lynne (1998), "Housewives, Chosen Women, Skilled Men: Cloth Production and Social Identity in the Late Prehistoric Andes," Archeological Papers of the American Anthropological Association, vol. 8, No. 1, p. 134.

لا نینا دل رایو

لا نینا دل رایو تقریباً شش ساله بود که قربانی شد. صورت، یکی از گوش‌ها و بخشی از شانه او در اثر اصابت صاعقه‌ای که پس از مرگش رخ داد، آسیب دید.Milner Halls, Kelly (2007). Mysteries of the Mummy Kids. Darby Creek Pub. pp. 72. ISBN 978-1581960594. سرش را بالا گرفته و رو به جنوب غربی ایستاده بود. او یک لباس سنتی قهوه‌ای روشن آکسو پوشیده بود و سرش به همراه بخشی از بدنش در یک پتوی پشمی ضخیم پیچیده شده بود. علاوه بر این، تمام بدنش در پتوی دیگری پیچیده شده بود که این یکی با رنگ‌های قرمز و زرد گلدوزی شده بود. به نظر می‌رسد جمجمه او عمداً کشیده‌تر شده است. به نظر می‌رسد لا نینا دل رایو نسبت به ال نینو، با خشونت کمتری اما بدون دقتی که در مورد لا دانچلا به کار رفته بود، سپرده شده است.

ال نینو
جسد ال نینو، که در زمان قربانی شدن بین چهار تا پنج سال داشت تنها کودکی بود که بسته شده بود. او در حالت جنینی دراز کشیده بود، یک لباس خاکستری، یک دستبند نقره‌ای و کفش‌های چرمی به تن داشت و در یک پتوی قرمز و قهوه‌ای پیچیده شده بود. جمجمه ال نینو کمی کشیده شده بود، شبیه به جمجمه لا نینا دل رایو.

ال نینو با مجموعه‌ای از اشیاء کوچک دفن شد، که برخی از آنها مردانی با لباس‌های زیبا را نشان می‌دادند که کاروان‌های لاما را هدایت می‌کردند. یک فلاخن پشمی دور سر او پیچیده شده بود. فلاخن‌ها توسط مردان در یک فعالیت آیینی برای پرتاب سنگ به تالاب‌ها در پایان فصل خشک برای تسریع آمدن باران استفاده می‌شدند.
پژوهش‌ها
طبق تجزیه و تحلیل بیوشیمیایی موهای کودکان نشان داد، قبل از شروع مراسم قربانی با الکل و کوکا مسموم شده بود. لا دونسلا با برگ‌های کوکا و نوعی آبجوی ذرت به نام چیچا مسموم شده بود. اگرچه هر سه قربانی قبل از مراسم مقدار قابل توجهی از این مواد را مصرف کرده بودند، تجزیه و تحلیل نمونه مو نشان داد که لا دونسلا کوکا و الکل بیشتری نسبت به ال نینو یا لا نینا دل رایو مصرف کرده بود. موهای او حاوی بالاترین غلظت کوکا بود که تاکنون در بقایای انسانی آند یافت شده است.
نمایشگاه

این مومیایی‌ها همچنان در موزه باستان‌شناسی ارتفاعات بالا، موزه‌ای که کاملاً به نمایش مومیایی‌ها اختصاص داده شده است، در سالتا، آرژانتین، به نمایش گذاشته شده‌اند. منطقه‌ای که اکنون شهر سالتا را در بر می‌گیرد، در اواخر دهه 1400 و اوایل دهه 1500 بخشی از امپراتوری اینکا بود، قبل از اینکه در اواخر دهه 1500 توسط فاتحان اسپانیایی فتح شود. برای جلوگیری از زوال، یک سیستم آب و هوایی کنترل‌شده توسط کامپیوتر، شرایط محیطی مشابه شرایط لولایلاکو را حفظ می‌کند. اگر زلزله یا شرایط اضطراری دیگری منجر به قطع برق شود، از هواپیمای فرماندار استان برای پرواز مومیایی‌ها به مکان دیگری استفاده می‌شود که در آنجا می‌توان آنها را "دوباره به برق وصل کرد". این موزه در اوایل سپتامبر 2007 درهای خود را به روی عموم مردم گشود. قبل از ساخت نمایشگاه موزه، مومیایی‌ها توسط دانشگاه کاتولیک سالتا [es] محافظت می‌شدند. هشت سال تحقیق و پژوهش برای یافتن راهی جهت نمایش مومیایی‌ها به عموم و در عین حال حفظ کامل آنها انجام شد.

 جستارهای وابسته 
 اوتسی مرد یخی

 منابع 



 پیوند به بیرون 

رده:اکتشافات باستان‌شناسی ۱۹۹۹ (میلادی)
رده:باستان‌شناسی آرژانتین
رده:باستان‌شناسی شیلی
رده:بقایای انسانی (باستان‌شناسی)
رده:تاریخ منطقه آنتوفاگاستا
رده:قربانی‌کردن انسان
رده:مومیایی‌های آندی