شهرو (شخصیت‌های شاهنامه)

شهرو یا شهروی
مطابق شاهنامه فردوسی پس از مرگ هرمز دوم یا اورمزد پسر نرسی شاه ایران چون وارث سلطنت  خردسال بود.شاهنامه فردوسی، براساس چاپ مسکو، انتشارات هرمس، صفحه 1252 و طبق بعضی از منابع شاه ایران در شکم مادر بود.برابر نهاد شاهنامه فردوسی و غرر السیر ثعالبی، عباس پریشروی، انتشارات بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار، باهمکاری انتشارات سخن، صفحه 331 به همین دلیل عهده‌دار امور مملکتی موبدی بهنام شهرو بود که به مدت چندین سال امور مملکت را عهده‌دار بودند. اما بنابر غرر السیر ثعالبی، دستوران، سران و مرزبانان و پیرامونیان هرمز، شاپور ذوالکتاف و دربار او را در میان گرفتند و کاخ وی را رها نمی‌کردند، و از مرزها نگهداری می‌کردند، و کارهای کشور را می‌پیراستند و بر داراییها خزانه می‌افزودند و فرمانداران و کارگذاران را سامان می‌دادند و به سپاهیان آرایش می‌بخشیدند و آنان را برای نبرد آماده می‌کردند. و کارها را همانگونه که در روزگار هرمز بود، می‌چرخاندند.برابر نهاد شاهنامه فردوسی و غرر السیر ثعالبی، عباس پریش‌روی، انتشارات بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار، باهمکاری انتشارات سخن، صفحه 331 که این مطلب با تاریخ طبری نیز سازگار است.تاریخ طبری، تألیف محمدبن جریر طبری، ترجمه ابوالقاسم پاینده، انتشارات اساطیر 1352 اما بنا بر شاهنامه فردوسی تا زمان به تخت نشستن شاپور ذوالکتاف امور کشور به دست موبدی خردمند و شایسته و شادکامی به نام شهرو یا شهروی بود. شهرو بر زیرگاه تخت شاپور ذوالکتاف خردسال می‌نشست و در پیش شاپور کمر بندگی بسته بود. و از آن پس شهرو گیتی را با داد و خِرد نگاه داشت و سپاهیان را به هر نیکی رهنمون بود. بدین گونه گنج و سپاه شاپور را و ایوان و تخت او را به نیکی بیآراست. این چنین بود تا این که هشت سال بگذشت. شاپور نخستین بار در سن پنج سالگی از خود هوش و استعداد نشان داد. پس‌از هشت سال شاپور ذوالکتاف با فرّ و یال و برومند گشت. 

 جستارهای وابسته 
 فهرست شخصیت‌های شاهنامه
 منابع 

رده:شخصیت‌های شاهنامه