مهندسی بلور

مهندسی بلور، طراحی و سنتز ساختارهای حالت جامد مولکولی با خواص مطلوب، بر اساس درک و استفاده از نیروی بین مولکولی است. دو استراتژی اصلی که در حال حاضر برای مهندسی کریستال استفاده می‌شود، مبتنی بر پیوند هیدروژن و پیوند کوردیناسیونی است. اینها را می‌توان با مفاهیم کلیدی مانند سینتون فوق مولکولی و واحد ساختمان ثانویه درک کرد.

 تاریخچه 
اصطلاح «مهندسی کریستال» برای اولین بار در سال ۱۹۵۵ توسط R. PepinskyR. Pepinsky, Crystal Engineering - New Concept in Crystallography, Physical Review , 1955, 100, 971. بیان شد. اما نقطه شروع آن اغلب در ارتباط با واکنش‌های تخریب نوری در اسیدهای سینامیکG. M. J. Schmidt, Photodimerization in the solid state, Pure Appl. Chem., 1971, 27, 647. نسبت داده می‌شود. از زمان استفاده اولیه، معنای این اصطلاح به‌طور قابل توجهی گسترش یافته‌است و بسیاری از جنبه‌های شیمی ابر مولکولی حالت جامد را در بر می‌گیرد.G. R. Desiraju, Crystal Engineering: The design of Organic Solids, Elsevier, 1989, Amsterdam از آنجا که بسیاری از خواص عمده مواد مولکولی به روشی که مولکول‌ها در حالت جامد ترتیب داده می‌شوند، واضح است که توانایی کنترل این ترتیب می‌تواند کنترل این خصوصیات را فراهم کند.

 جستارهای وابسته 
 کریستالوگرافی
 پلیمرهای هماهنگی
 پیوند هیدروژنی
 خود مونتاژ
 رشد پایه با لیزر
 شیمی فوق مولکولی

 منابع 

 پیوند به بیرون 
 رشد و طراحی کریستال
 CrystEngComm
 Acta Crystallographica بخش B
 پایگاه ساختاری کمبریج

رده:بلورنگاری
رده:شیمی فرامولکولی
رده:شیمی حالت جامد
رده:علم مواد