فخرالدین اوحد سبزواری

فخرالدین اوحد مستوفی سبزواری (۷۸۷ – ۸۶۸ ه‍.ق) شاعر، منجم، خوش‌نویس اهل سبزوار در دورهٔ تیموریان بود.از خاندان آل میکالزاده نزل آباد

از خاندان مستوفیان سبزوار و از اعقاب سربداران بود.‏ هم‌عصر سلطان حسین بایقرا و علی‌شیر نوایی بود و اشعاری در مدح آن دو سرود، اما بیشتر اشعارش در منقبت ائمهٔ شیعه است. شعر زیر در مدح علی بن موسی‌الرضا از اوست:‏

با وجود ثروت و مکنت، زندگی درویشانه اختیار کرد و تا آخر عمر مجرد باقی ماند. نسبت به زنان بی‌میل بود و این شعر از اوست:

اوحد مستوفی دیوانی مشتمل بر قصاید و غزلیات از خود بر جای گذاشت که امروزه جز دو بیت و یک قصیده اثری از آن در دست نیست. به نوشتهٔ دولتشاه سمرقندی، اوحد سبزواری کتابخانه‌ای با بیش از هزار کتاب داشت و بسیاری را خود حاشیه‌نویسی کرده بود.

به عقیدهٔ شکوفه قبادی، مصحح منظومهٔ عاشقانهٔ جمال و جلال، اوحدی مستوفی ممدوح محمد نزل‌آبادی، سرایندهٔ مثنوی، بوده‌است.‏

 منابع 

رده:زادگان ۷۸۷ (قمری)
رده:درگذشتگان ۸۶۸ (قمری)
رده:اهالی سبزوار
رده:شاعران فارسی‌زبان اهل ایران
رده:شاعران اهل سبزوار
رده:اخترشناسان اهل سبزوار