درستی اخلاقی

درستی اخلاقی به معنای «درست بودن یا قابل توجیه بودن از نظر اخلاقی» است و ریشه در احکام مذهبی یا الهی دارد. این مفهوم طیف گسترده‌ای از درستکاری اخلاقی، عدالت و زندگی فضیلت‌مندانه را در بر می‌گیرد که توسط یک مرجع برتر یا مجموعه‌ای از باورهای معنوی تعیین می‌شود.

این مفهوم در سنت‌های دینی و فلسفی هندی، چینی و ابراهیمی از جمله زرتشتی، هندو، بودایی، اسلامی، مسیحی، کنفوسیوسی، تائوئیسم و یهودیت به‌عنوان یک مفهوم الهیاتی یافت می‌شود. راستکاری ویژگی‌ای است که نشان می‌دهد اعمال فرد موجه هستند و می‌تواند این معنا را دربرداشته باشد که فرد بر اساس آموزه‌های دینی به‌عنوان انسانی اخلاقی «داوری» شده است.

 در بوشیدو 
درستی اخلاقی، در زبان ژاپنی گی  خوانده می‌شود و یکی از فضیلت‌های پنج‌گانه کنفسیوس‌گرایی و همچنین یکی از فضیلت‌های هفت‌گانهٔ بوشیدو است.

 جستارهای وابسته 
 اشه
 عدالت
 خلفای راشدین
 درستکار در میان ملل
 مقدس
 رستگاری
 تقدیس

 منابع 



رده:صفات خدا در الهیات مسیحی
رده:فضیلت
رده:فلسفه اخلاق دینی
رده:مفهوم‌های اخلاقی
رده:واژگان مذهبی