مجلس عوام انگلستان

مجلس عوام انگلستان  مجلس سفلای پارلمان انگلیس در پادشاهی انگلستان است و از قرن چهاردهم میلادی شکل گرفت، تا آن‌که در پی اتحاد انگلستان و اسکاتلند در سال ۱۷۰۷ منحل شد. پس از تصویب قانون اتحاد ۱۷۰۷ (Act of Union) در هر دو پارلمان، این مجلس جای خود را به مجلس عوام بریتانیای کبیر (House of Commons of Great Britain) داد. در سال ۱۸۰۱، با اتحاد بریتانیای کبیر و ایرلند، آن مجلس نیز با مجلس عوام پادشاهی متحد (House of Commons of the United Kingdom) جایگزین شد.

 پیشینه 
پارلمان انگلستان از Magnum Concilium یا «شورای بزرگ»ی پدید آمد که در سده‌های میانه به پادشاه انگلستان مشاوره می‌داد. این شورای سلطنتی که در دوره‌های کوتاه تشکیل می‌شد، از روحانیان، اشراف و نمایندگان شهرستان‌ها (نماینده هر شهرستان شوالیه‌ی شایرنامیده می‌شد) تشکیل می‌گردید. وظیفه‌ی اصلی شورا تصویب مالیات‌هایی بود که از سوی تاج‌وتخت پیشنهاد می‌شد. با این حال، شورا در بسیاری موارد پیش از تصویب مالیات‌ها، خواستار رفع شکایات و نارضایتی‌های مردم می‌گردید، و به‌این‌ترتیب، به‌تدریج اختیارات قانون‌گذاری نیز پیدا کرد.E. Barker, Essays on Government (2nd ed. London: Oxford Press, 1951), pp. 62-63

نخستین پارلمانی که نمایندگان شهرهای بزرگ را دعوت کرد، به سال ۱۲۶۵ میلادی و به ابتکار سایمون دو مونفور (Simon de Montfort) رهبر شورشیان در جریان جنگ دوم بارون‌ها تشکیل شد. او با این کار می‌خواست پس از پیروزی در نبرد لوز (Battle of Lewes) موقعیت خود را تثبیت کند. این اقدام که محبوبیت یافت، بعدها توسط ادوارد اول در مدل پارلمان سال ۱۲۹۵ (Model Parliament) به‌صورت رسمی پذیرفته شد، و در آن نمایندگان شهرها و شهرستان‌ها نیز به مجلس فراخوانده شدند. از آن پس، رسم بر این شد که هر شهرستان دو شوالیه‌ی شایر و هر شهر دو بورگس (نماینده‌ی شهری) به پارلمان بفرستد. در آغاز، بورگس‌ها تقریباً هیچ قدرتی نداشتند. در حالی که حق نمایندگی شهرستان‌ها به‌سرعت به عنوان اصلی مسلم پذیرفته شد، پادشاه همچنان می‌توانست هر زمان که بخواهد، حق نمایندگی شهرها را لغو یا برقرار کند. ازاین‌رو، هرگونه نشانه‌ای از استقلال رأی بورگس‌ها می‌توانست به حذف آن شهر از پارلمان بینجامد. در مقابل، شوالیه‌های شایر از جایگاه بهتری برخوردار بودند، هرچند هنوز در پارلمانِ تک‌مجلسه‌ی آن دوران، قدرتی کمتر از اشراف و روحانیان داشتند.

در آغاز، شوالیه‌ها و بورگس‌ها تنها زمانی فراخوانده می‌شدند که مالیات‌های جدیدی پیشنهاد می‌گردید، تا نمایندگان اجتماعات (که بعداً «مجلس عوام» یا Commons نام گرفتند) بتوانند پس از بازگشت، به مردم گزارش دهند که این مالیات‌ها به‌طور قانونی تصویب شده‌اند. بنابراین، مجلس عوام تا دهه‌ی ۱۲۹۰ میلادی به‌طور منظم تشکیل نمی‌شد و این امر پس از مدل پارلمان سال ۱۲۹۵ (Model Parliament) تثبیت گردید. از میان سی پارلمانی که بین سال‌های ۱۲۷۴ تا ۱۲۹۴ میلادی برگزار شد، شوالیه‌ها تنها در چهار مورد و بورگس‌ها فقط در دو مورد حضور داشتند. پارلمان در ابتدا تک‌مجلسه بود، اما با گذر زمان به دو مجلس تبدیل شد:

 مجلس اعیان (House of Lords) شامل اشراف و روحانیان عالی‌رتبه،
 و مجلس عوام (House of Commons) که از نمایندگان شهرستان‌ها (شوالیه‌‌های ایالات) و نمایندگان شهرها (بورگس‌ها) تشکیل می‌شد.

 شکل‌گیری جدایی (علیا و سفلا) 
تقسیم پارلمان انگلیس به دو مجلس در زمان ادوارد سوم اتفاق افتاد: در سال ۱۳۴۱ عوام برای اولین بار جدا از اشراف و روحانیون ملاقات کردند و در طبقهٔ فوقانی واقعی، و یک سالن پایین، با شوالیه‌ها و بورگس‌ها ایجاد کردند نشسته در پایین، آنها آنچه را که به مجلس عوام معروف شد تشکیل دادند، در حالی که روحانیون و اشراف به مجلس اعیان تبدیل شدند. اگرچه آنها هنوز هم از تاج‌وتخت و لردان پیروی می‌کردند، اما عوام با جسارت روزافزونی عمل کردند. در طی «پارلمان خوب» سال ۱۳۷۶، عوام «سر پیتر دلا ماره» را مأمور کرد تا شکایت‌ها را از مالیات‌های سنگین، تقاضای حساب‌رسی از هزینه‌های سلطنتی و انتقاد از مدیریت ارتش توسط شاهان را به لردها اعلام کند.

 جستارهای وابسته 
 منابع 



رده:انحلال‌های ۱۷۰۷ (میلادی) در انگلستان
رده:انحلال‌های ۱۷۰۷ (میلادی) در بریتانیای کبیر
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۳۴۱ (میلادی) در انگلستان
رده:مجلس انگلستان
رده:مجلس عوام بریتانیا
رده:مجلس‌های سفلای منحل‌شده
رده:نظام وستمینستر