تقاضای پول

در اقتصاد پولی، تقاضا برای پول، نگهداری مطلوب دارایی‌های مالی به شکل پول است: یعنی پول‌های نقدی یا سپرده‌های بانکی به جای سرمایه‌گذاری. این می‌تواند به تقاضای پول که به عنوان M1 (منابع مستقیم قابل مصرف) یا به معنای وسیع تر M2 یا M3 تعریف می‌شود ،اشاره داشته باشد.

پول در M1 به عنوان ذخیره ارزش (حتی موقت) توسط دارایی‌های دارای بهره شناخته می‌شود.

با این حال M1 برای انجام معاملات ضروری است. به عبارت دیگر، نقدینگی را تأمین می‌کند. این امر بین نگه داشتن پول نقد برای هزینه‌های آینده نزدیک و مزیت بهرهٔ نگهداری موقت سایر دارایی‌ها معامله ای ایجاد می‌کند. تقاضا برای M1 نتیجه داد و ستد در مورد مسئله ای است که در آن باید بودجه شخص صرف شود. در اقتصاد کلان انگیزه‌های نگهداری ثروت شخص به شکل M1 را می‌توان تقریباً به انگیزه معاملاتی و انگیزهٔ احتیاطی تقسیم‌بندی کرد. تقاضا برای آن بخش‌هایی از مفهوم پول گسترده‌تر M2 که دارای نرخ بهره قابل توجه است، بر اساس تقاضای دارایی است. این موارد را می‌توان به انگیزه‌های پایه اقتصاد خرد بیشتر برای نگهداری پول تقسیم کرد.

به‌طور کلی، تقاضای اسمی برای پول با سطح تولید اسمی (سطح قیمت برابر تولید واقعی) افزایش می‌یابد و با نرخ بهره اسمی کاهش می‌یابد. تقاضای واقعی پول به عنوان مقدار اسمی پول تقسیم شده بر سطح قیمت تعریف می‌شود. بایک عرضه پول مشخص، مکان هندسی نرخ بهره و درآمد که در آن تقاضای پول با عرضه پول برابر است به عنوان منحنی LM شناخته می شود.

میزان نوسانات تقاضای پول پیامدهای اساسی برای روش بهینه که در آن بانک مرکزی باید سیاست‌های پولی و انتخاب یک درآمد اسمی را انجام دهد، دارد.

وقتی که منحنی LM افقی است، افزایش حجم پول هیچ اثر محرکی (دام نقدینگی) ندارد، این مسئله در تئوری کینزی نقش مهمی دارد. این وضعیت زمانی اتفاق می‌افتد که تقاضای پول با توجه به نرخ بهره بی‌نهایت کشش پذیر باشد.

یک معادلهٔ معمول تقاضای پول به صورت زیر نوشته می‌شود



اگر  مقدار اسمی پول مورد تقاضا، P سطح قیمت، R نرخ سود اسمی، Y درآمد واقعی و L (.) تقاضای واقعی پول باشد. نام جایگزین برای  تابع رجحان نقدینگی است.

 انگیزه‌های نگهداری پول 
 انگیزه معاملاتی 
انگیزه معاملات برای تقاضای M1 (موجودی پول مستقیم قابل مصرف) ناشی از نیاز به نقدینگی برای معاملات روزانه در آیندهٔ نزدیک است. این نیاز زمانی ایجاد می‌شود که درآمد فقط گاهی اوقات (مثلاً هر ماه یکبار) با مبالغ گسسته دریافت شود اما هزینه‌ها به‌طور مداوم اتفاق می‌افتد.

 نظریه مقداری پول 
اساسی‌ترین انگیزه معاملات «کلاسیک» را می‌توان با اشاره به تئوری مقداری پول نشان داد. طبق معادله مبادله MV = PY، جایی که M سهام پول است، V سرعت آن است (چند بار واحد پول در طی یک دوره زمانی معکوس می‌شود)، P سطح قیمت و Y درآمد واقعی است. در نتیجه، PY درآمد اسمی یا به عبارت دیگر تعداد معاملات انجام شده در یک اقتصاد در طی یک دوره زمانی است. تنظیم مجدد هویت فوق و تفسیر رفتاری از آن به عنوان تقاضای پولی که داریم



یا از نظر تقاضا برای مانده واقعی



از این رو در این فرمول بندی ساده، تقاضا برای پول تابعی از سرعت و قیمت ثابت است، تابعی از قیمت‌ها و درآمد است.

 مدل‌های موجودی انبار 
مقدار پولی که برای معاملات تقاضا می‌شود نیز به نرخ سود اسمی بستگی دارد. این امر به دلیل عدم هماهنگی بین زمان مورد نظر برای خرید و زمان پرداختفاکتور (مانند دستمزد) به وجود می‌آید. به عبارت دیگر، گرچه کارگران ممکن است فقط یکبار در ماه حقوق بگیرند، اما به‌طور کلی تمایل به خرید دارند و در نتیجه در طول ماه به پول نیاز دارند.

مشهورترین نمونه یک مدل اقتصادی که مبتنی بر چنین ملاحظاتی است، مدل Baumol-Tobin است. در این مدل فرد درآمد خود را به صورت دوره ای دریافت می‌کند، به عنوان مثال، فقط یک بار در ماه، اما آرزو دارد که به‌طور مداوم خرید کند. فرد می‌تواند تمام درآمد خود را همیشه با خود حمل کند و از آن برای خرید استفاده کند. با این حال، در این صورت او از نرخ بهره (اسمی) که می‌تواند با نگه داشتن درآمد خود در بانک بدست آورد، صرف نظر کرده است. استراتژی بهینه شامل نگه داشتن بخشی از درآمد شخص در بانک و بخشی به عنوان پول نقد است. بخش پول به‌طور مداوم کاهش می‌یابد زیرا فرد خرید می‌کند و سپس او سفرهای پرهزینه (پرهزینه) به بانک می‌کند تا منابع مالی خود را دوباره پر کند. تحت برخی فرضهای ساده تقاضای پول حاصل از مدل Baumol-Tobin توسط ارائه می‌شود



t هزینه رفتن به بانک است، R نرخ سود اسمی و P و Y مانند قبل است.

تفاوت کلیدی این فرمول با آنچه بر اساس یک نسخه ساده از تئوری مقدار ساخته شده است این است که اکنون تقاضا برای مانده واقعی به درآمد (مثبت) یا سطح معاملات مورد نظر و هم به نرخ سود اسمی (منفی) بستگی دارد.

 مبانی خرد برای تقاضای پول 
در حالی که مدل Baumol-Tobin توضیحی از دیدگاه اقتصاد خرد برای شکل تابع تقاضای پول ارائه می‌دهد، اما به‌طور کلی بسیار انتزاعی است که نمی‌تواند در مدل‌های مدرن اقتصاد کلان، به ویژه مدل‌های تعادل عمومی پویای تصادفی گنجانده شود. در نتیجه، بیشتر مدلهای این نوع به روشهای غیر مستقیم ساده‌تری متوسل می‌شوند که روح انگیزه معاملات را به خود جلب می‌کنند. دو روش متداول که مورد استفاده قرار می‌گیرند: مدل محدودیت نقدی پیش پرداخت (که گاهی اوقات آن را مدل محدودیت کلر می‌نامند) و مدل تابع پول در کاربری (MIU) (به عنوان مدل سیندراوسکی شناخته می‌شود).

در مدل پیش پرداخت نقدی، بنگاه‌ها محدود به انجام معاملات معادل یا کمتر از دارایی پول خود هستند. در مدل MIU، پول مستقیماً واردمطلوبیت بنگاه‌ها می‌شود و «خدمات نقدینگی» ارائه شده توسط پول را می‌گیرد.

 تقاضای احتیاطی 
تقاضای احتیاطی M1 نگهداری وجوه معاملاتی برای استفاده در صورت بروز نیازهای غیرمنتظره برای هزینه فوری است.

 انگیزه دارایی 
انگیزه دارایی برای تقاضای اقدامات پولی گسترده‌تر، M2 و M3، بیان می‌کند که مردم پول را به عنوان راهی برای نگه داشتن ثروت درخواست می‌کنند. در حالی که هنوز فرض بر این است که پول به معنای M1 برای انجام معاملات نگهداری می‌شود، این روش به عنوان انگیزه اضافی بر بازده بالقوه دارایی‌های مختلف (از جمله پول تعریف شده به‌طور گسترده) تمرکز می‌کند.

 انگیزه سفته بازی 
جان مینارد کینز، در بیان دلایل سفته بازی برای نگهداری پول، بر انتخاب بین پول و اوراق قرضه تأکید کرد. اگر بنگاه هاه انتظار داشته باشند که نرخ سود اسمی آینده (بازده اوراق قرضه) کمتر از نرخ فعلی باشد، آنها منابع مالی خود را کاهش می‌دهند و دارایی اوراق قرضه خود را افزایش می‌دهند. اگر نرخ بهره در آینده کاهش یابد، در آن صورت قیمت اوراق قرضه افزایش می‌یابد و نمایندگان به سود سرمایه اوراق خریداری شده خود پی برده‌اند. این بدان معنی است که تقاضای پول در هر دوره به نرخ بهره اسمی فعلی و نرخ بهره مورد انتظار در آینده بستگی خواهد داشت (علاوه بر انگیزه‌های معامله استاندارد که به درآمد بستگی دارد).

این واقعیت که تقاضای فعلی برای پول می‌تواند به انتظارات از نرخ بهره آینده بستگی داشته باشد، تأثیراتی در نوسانات تقاضای پول دارد. اگر این انتظارات شکل بگیرد، همان‌طور که از نظر کینز، توسط «روح حیوانات» تغییر می‌کند، احتمالاً تغییرناپذیری ایجاد می‌کند و تقاضای پول کاملاً بی‌ثبات است.

 انگیزه سبد سرمایه‌گذاری 
انگیزه نمونه کارها همچنین بر تقاضای پول بیش از آنچه برای انجام معاملات مورد نیاز است تمرکز دارد. چارچوب اساسی به جیمز توبین برمی گردد، وی شرایطی را در نظر گرفت که نمایندگان می‌توانند ثروت خود را به نوعی دارایی کم خطر / کم بازده (در اینجا پول) یا دارایی پر خطر / بازده بالا (اوراق قرضه یا حقوق صاحبان سهام) نگه دارند. بنگاه‌ها به عنوان یکی از بازیگران اقتصاد ترکیبی از این دو نوع دارایی (نمونه کارها) را بر اساس معامله بازده مورد انتظار برای ریسک انتخاب می‌کنند. برای نرخ بازده مورد انتظار، افراد ریسک گریز، سهم بیشتری از پول را در سبد سهام خود انتخاب می‌کنند. به همین ترتیب، با توجه به درجه ریسک پذیری فرد، بازده مورد انتظار بالاتر (نرخ سود اسمی به اضافه سود قابل انتظار برای اوراق قرضه) باعث می‌شود که نمایندگان از پول مطمئن دور شوند و به دارایی‌های پر خطر تبدیل شوند. مانند سایر انگیزه‌های فوق، این رابطه منفی بین نرخ سود اسمی و تقاضای پول ایجاد می‌کند. با این حال، آنچه علاوه بر این در مدل توبین اهمیت دارد، نرخ ذهنی ریسک گریزی و همچنین درجه عینی ریسک سایر دارایی‌ها است، به عنوان مثال، با انحراف معیار سود و زیان سرمایه حاصل از نگهداری اوراق قرضه و / یا انصاف.

 برآورد تجربی از توابع تقاضای پول 
 آیا تقاضای پول پایدار است؟ 
فریدمن و شوارتز در سال ۱۹۶۳ در کار خود با عنوان "تاریخچه پولی ایالات متحده" اظهار داشتند که تقاضای موجودی واقعی تابعی از درآمد و نرخ بهره است. برای دوره زمانی ای که آنها در حال مطالعه بودند، به نظر می‌رسید که این درست است. با این حال، اندکی پس از انتشار کتاب، به دلیل تغییر در بازارهای مالی و مقررات مالی، تقاضای پول بی‌ثبات تر شد. محققان مختلف نشان دادند که تقاضای پول پس از سال ۱۹۷۵ بسیار ناپایدارتر شد. اریکسون، هندری و پرستویچ (۱۹۹۸) مدلی از تقاضای پول را بر اساس انگیزه‌های مختلف ذکر شده در بالا در نظر می‌گیرند و آن را با داده‌های تجربی آزمایش می‌کنند. به نظر می‌رسید که مدل اساسی برای دوره ۱۸۷۸ تا ۱۹۷۵ به خوبی کار کرده است و به نظر نمی‌رسد نوسانات زیادی در تقاضای پول وجود داشته باشد، در نتیجه مشابه نظر فریدمن و شوارتز است. این حقیقت حتی با وجود این واقعیت درست که دو جنگ جهانی در این بازه زمانی می‌تواند منجر به تغییر سرعت گردش پول شود. با این حال، هنگامی که از همان مدل اساسی در داده‌های مربوط به سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۳ استفاده می‌شود، عملکرد ضعیفی دارد. به‌طور خاص، به نظر می‌رسد تقاضای پول نسبت به نرخ بهره حساس نیست و به نظر می‌رسد نوسانات برون زای بسیار بیشتری باشد. نویسندگان علت این تفاوت را نوآوری‌های فناوری در بازارهای مالی، مقررات زدایی مالی و موضوع مربوط به تغییر فهرست دارایی‌های در نظر گرفته شده در تعریف پول می‌دانند. محققان دیگر این یافته را با داده‌های اخیر و در یک دوره طولانی‌تر تأیید کردند. به نظر می‌رسد تقاضای پول زمانی متفاوت است که به تأثیر واقعی تعادل خانوار نیز بستگی دارد.

لارنس بال پیشنهاد می‌کند که استفاده از مجموع‌های تعدیل شده، مانند شبه پول، می‌تواند عملکرد تقاضای پایدارتری ایجاد کند. وی نشان می‌دهد که استفاده از بازده شبه باعث انحراف کمتری نسبت به مدل‌های قبلی می‌شود.

 اهمیت نوسانات تقاضای پول برای سیاست‌های پولی 
اگر تقاضا برای پول پایدار باشد، یک سیاست پولی متشکل از یک قانون پولی که نرخ رشد برخی از کل پولی را هدف قرار می‌دهد (مانند M1 یا M2) می‌تواند به ثبات اقتصاد کمک کند یا حداقل سیاست پولی را به عنوان منبع اقتصاد کلان حذف کند. نوسان. بعلاوه، اگر تقاضا برای پول به‌طور غیرقابل پیش‌بینی تغییر نکند، هدف گذاری عرضه پول راهی مطمئن برای دستیابی به نرخ تورم ثابت است. این را می‌توان به راحتی با نظریه کمیت معادله پول که در بالا آورده شد، مشاهده کرد. وقتی این معادله به نرخ رشد تبدیل شود داریم:



که می‌گوید نرخ رشد عرضه پول به علاوه نرخ رشد سرعت آن برابر با نرخ تورم به علاوه نرخ رشد تولید واقعی است. اگر تقاضای پول پایدار باشد سرعت آن ثابت و  . علاوه بر این، در دراز مدت تولید واقعی با نرخ ثابت برابر با مجموع نرخ رشد جمعیت، دانش فنی و فناوری موجود، رشد می‌کند و به همین ترتیب برون زا است. در این حالت معادله فوق را می‌توان برای نرخ تورم حل کرد:



در اینجا، با توجه به نرخ رشد بلند مدت تولید، تنها عامل تعیین‌کننده نرخ تورم، نرخ رشد عرضه پول است. در این حالت تورم در طولانی مدت یک پدیده کاملاً پولی است. یک سیاست پولی که عرضه پول را هدف قرار می‌دهد می‌تواند اقتصاد را تثبیت کند و نرخ تورم غیر متغیری را تضمین کند.

اگر تقاضای پول پایدار نباشد، تجزیه و تحلیل می‌شود - برای مثال، اگر سرعت معادله فوق ثابت نباشد. در آن صورت، ضربه به تقاضای پول تحت هدف قرار دادن عرضه پول به تغییر در نرخ بهره واقعی و اسمی تبدیل می‌شود و منجر به نوسانات اقتصادی می‌شود. یک سیاست جایگزین برای هدف قرار دادن نرخ بهره به جای عرضه پول، می‌تواند بر این نتیجه بهبود یابد زیرا عرضه پول با شوک‌های تقاضای پول تنظیم می‌شود و نرخ بهره (و از این رو فعالیت اقتصادی) نسبتاً ثابت است.

بحث فوق حاکی از این است که نوسان تقاضای پول برای نحوه سیاستگذاری پولی اهمیت دارد. اگر بیشتر شوک‌های تقاضای کل که بر اقتصاد تأثیر می‌گذارد از طرف مخارج، یعنی منحنی IS حاصل شود، پس سیاست هدف گذاری عرضه پول نسبت به سیاست هدف گذاری نرخ بهره تثبیت می‌شود. با این حال، اگر بیشتر شوک‌های تقاضای کل ناشی از تغییر در تقاضای پول باشد که بر منحنی LM تأثیر می‌گذارد، در این صورت سیاست هدف گذاری عرضه پول بی‌ثبات خواهد شد.

 جستارهای وابسته 
 نقشه گرایی
 مدل Diamond – Dybvig
 خلق پول
 بازار پول

 منابع 

 فریدمن، میلتون (۱۹۵۶). "نظریه مقدار پول: تجدید بیان" در مطالعات تئوری مقدار پول، شیکاگو. بازنشر در مقدار مطلوب پول (۲۰۰۵)، صص 51 - ۶۷.
 گلدفلد، استیون ام. و دانیل ای سیچل (۱۹۹۰). "تقاضای پول"، در کتاب راهنمای اقتصاد پولی، ج ۱، صص. 299–356. مقدمه. الزویر
 Judd , John P. و John L. Scadding (1982). "جستجوی یک عملکرد تقاضای پول پایدار: بررسی ادبیات پس از ۱۹۷۳"، مجله ادبیات اقتصادی، ۲0 (3)، ص ص. ۹۹۳ -۱۰۲۳.
 کینز، جان مینارد (۱۹۲۳). خلاصه ای از اصلاحات پولی. مکمیلان بررسی‌ها ، 1924 و 1996.
 _____ (1936). نظریه عمومی اشتغال، بهره و پول. Macmillan, ch. 15، "انگیزه‌های روانشناختی و تجاری نقدینگی" 
 Laidler , David EW (1993). تقاضا برای پول: نظریه‌ها، شواهد و مشکلات، چاپ چهارم. شرح.
 Sriram , Subramanian S. (2001). "بررسی آخرین مطالبات تجربی تقاضای پول"، مقالات کارکنان صندوق بین‌المللی پول، ۴7 (3). صندوق بین‌المللی پول صص ۳۳۴–۶۵ (+ را فشار دهید).
 توبین، جیمز (۱۹۵۶). "انعطاف پذیری سود تقاضای معاملات برای وجه نقد "، بررسی اقتصاد و آمار، ۳8 (3)، صص ۲۴۱–۲۴۷ (+ را فشار دهید). بازنشر در توبین، مقالاتی در اقتصاد، ج ۱، اقتصاد کلان، ص 229 - ۲۴۲.
 ____ (1958) "ترجیح نقدینگی به عنوان رفتار در برابر خطر"، بررسی مطالعات اقتصادی ۲5 (1) ، صص۶۵-۸۶ (مطبوعات +).


رده:صفحات با ترجمه بازبینی‌نشده