زبان دوبهاشی

زبان دوبهاشی (؛ به معنای «دوزبانه») اصطلاحی است که برای اشاره به زبان بنگالی میانه که پایه گویشی آن شدیداً فارسی شده بود، استفاده می‌شود. دوبهاشی تا پیش از اصلاحات زبانی در دوره استعماری، رایج‌ترین گونه نوشتاری بنگالی بود.Thibaut d'Hubert, Alexandre Papas (2018). Jāmī in Regional Contexts: The Reception of ʿAbd al-Raḥmān Jāmī’s Works in the Islamicate World, ca. 9th/15th-14th/20th Century. pp.678. BRILL. Retrieved on 9 September 2020. این سبک نه تنها به الفبای بنگالی، بلکه به ناگری سیلهتی و همچنین گونه‌ای اصلاح‌شده از خط عربی که در چیتاگونگ در بنگال غربی و آراکان رایج بود، نوشته می‌شد. این گویش تأثیر چشمگیری بر گویش‌های امروزی شرق و جنوب شرقی بنگال، همچون سیلهتی، چیتاگونی و روهینگیایی گذاشته‌است.

 نمونه 

متن زیر نمونه ای است (اعلامیه جهانی حقوق بشر)

الفبای بنگالی

الفبای فارسی

ترجمه فارسی

مقاله یک 
تمام افراد بشر آزاد به دنیا می آیند و از لحاظ حیثیت و حقوق با هم برابرند, همه دارای عقل و وجدان می باشند و باید نسبت به یک دیگر با روح برادری رفتار کنند.

 منابع 

رده:تاریخ اسلام در بنگلادش
رده:گویش‌های بنگالی
رده:واژگان سیاسی نوین
رده:واژه‌ها و عبارت‌های بنگالی
رده:واژه‌های ابداع‌شده در ۱۹۶۸ (میلادی)