گویش گراشی

لهجه گراشی یکی از لهجه‌های زبان اچمی است که خود یکی از بازمانده‌های زبان پارسی میانه (پارسیگ/پهلوی) است که در شهر گراش در جنوب استان فارس ایران متداول است. اچمی زبان مناطق جنوب فارس و غرب هرمزگان و شرق بوشهر مانند شهرستان‌های لارستان، خنج، گراش، اوز و بستک است و در مقایسه با زبان فارسی امروزی، دست‌نخورده‌تر است.

 ضمایر 
+ضمیرهای شخصیگسستهپیوستهشخصمفردجمعمفردجمعیکم شخصمااَمااُممودوم شخصتِهشُمااُتتوسوم شخصای/اَنَهایشنیا/اَنَشنیااُششو

 واژگان 
تلخ=تَهر

ر‌َچِنهَ=ناودان

پَرواسَه=جانپناه

شور=شِر shēr، سِر sēr

مِسِراو=حياط(میانسرا)

خَش=خوب

بوری=خیلی

بُرهِ=برو 

ذا=می‌آید

چو=رفت

وَ=وايسا

لِچ=مارمولک‌کوچک

کَلپُک=مارمولک‌بزرگ 

آویشن=اَوِشَه

اَسَمَه=پلوکش 

گَپ=بزرگ

 منابع 









گراشی
رده:گراش