نیروی زمینی کانادا

{{Infobox military unit
| unit_name                     = نیروی زمینی کانادا
| native_name                   = 
| image                         = 125px
| image_size                    = 200px
| caption                       = نشان
| start_date                    = ( ago)<ref>

ارتش کانادا (به ) شاخه‌ای از نیروهای مسلح کانادا (CAF) است که مسئولیت اجرای عملیات زمینی متعارف را بر عهده دارد. تا سال ۲۰۲۴، این نیرو شامل حدود ۲۲٬۵۰۰ پرسنل نیروی عادی، ۲۱٬۵۰۰ نیروی ذخیره و ۵٬۳۰۰ رنجرهای کانادایی است. ستاد فرماندهی آن در ستاد ملی دفاع در کارلینگ واقع در اتاوا قرار دارد و پایگاه‌ها و تأسیسات خود را در سراسر کانادا حفظ می‌کند. رهبری ارتش بر عهده فرمانده ارتش کانادا است که زیر نظر رئیس ستاد دفاع فعالیت می‌کند.

ریشه‌های ارتش به شبه‌نظامیان کانادایی دوران استعمار بازمی‌گردد، اگرچه تقریباً تمام واحدهای کنونی آن پس از قانون شبه‌نظامیان ۱۸۵۵ تأسیس شدند که منجر به ایجاد شبه‌نظامیان فعال در استان کانادا گردید. اندکی پس از کنفدراسیون، شبه‌نظامیان فعال به تنها نیروی نظامی عملیاتی کانادا تبدیل شدند و پیش از تغییر نام به «ارتش کانادا» در طول جنگ جهانی دوم، در چندین درگیری شرکت کردند. این نیرو در سال ۱۹۶۵، پیش از یکپارچه‌سازی ارتش کانادا در سال ۱۹۶۸، تحت عنوان فرماندهی نیروی متحرک تجدید ساختار شد. در سال ۱۹۹۲ نام آن به فرماندهی نیروی زمینی تغییر یافت و در سال ۲۰۱۱ دوباره به نام «ارتش کانادا» بازگشت.

ارتش به پنج آرایش نظامی سازماندهی شده است که شامل چهار لشکر مستقر در مناطق جغرافیایی مختلف (متشکل از عناصر نیروی عادی و ذخیره) و مرکز آموزش و دکترین ارتش کانادا برای توسعه آموزش و دکترین نظامی می‌شود. این چهار لشکر شامل چندین گروه تیپ هستند که از واحدهایی از هنگ سلطنتی توپخانه کانادا، سپاه زرهی سلطنتی کانادا و سپاه پیاده‌نظام سلطنتی کانادا تشکیل شده‌اند. ارتش از تجهیزات متنوعی استفاده می‌کند که بخشی از آن‌ها تولید داخل و بخشی دیگر از کشورهای دیگر تأمین شده است.

 تاریخچه 
 ریشه‌ها و شبه‌نظامیان مقیم 
ریشه‌های ارتش کانادا به شبه‌نظامیان دوران استعمار که در فرانسه نو و آمریکای شمالی بریتانیا تأسیس شدند، بازمی‌گردد. این نیروهای شبه‌نظامی محلی، از اقدامات نظامی فرانسه و بریتانیا در این قاره پشتیبانی می‌کردند. پیش از کنفدراسیون کانادا در سال ۱۸۶۷، قوانین شبه‌نظامیان در استان کانادا، نوا اسکوشیا و نیوبرانزویک مردان ۱۶ ساله تا سنین ۵۰ الی ۶۰ سال را ملزم می‌کرد تا در شبه‌نظامیان مقیم (Sedentary Militias) خدمت کنند. این نیروها غیرسازمان‌یافته، عمدتاً آموزش‌ندیده و تنها به ندرت در طول سال فراخوانده می‌شدند.

برخی از قدیمی‌ترین واحدهای ارتش کانادا، مانند واحد پیشینِ گارد سواره نظام فرماندار کل یعنی محافظان شخصی فرماندار کل، اصل و نسب خود را به این واحدهای شبه‌نظامی مقیم می‌رسانند. چندین واحد امروزی ارتش نیز تداوم‌بخش واحدهای کانادایی هستند که در طول جنگ ۱۸۱۲ تشکیل شدند. با این حال، تقریباً تمام واحدهای مدرن ارتش پس از تحول نظام نظامی کانادا از طریق قانون شبه‌نظامیان ۱۸۴۶ و قانون شبه‌نظامیان ۱۸۵۵ شکل گرفتند.

 توسعه شبه‌نظامیان فعال 
طرح‌های ایجاد یک «شبه‌نظامی فعال» داوطلب و آموزش‌دیده در استان کانادا با قانون شبه‌نظامیان ۱۸۴۶ آغاز شد، هرچند واحدهای فعال شبه‌نظامی تا پس از ایجاد یک چارچوب عملی‌تر از طریق قانون شبه‌نظامیان ۱۸۵۵ تشکیل نشدند. قانون شبه‌نظامیان ۱۸۶۸ به‌طور رسمی شبه‌نظامیان کانادایی، هم بخش مقیم و هم بخش فعال آن را، در چارچوب فدرال جدید ادغام کرد. با این حال، شبه‌نظامیان مقیم تا سال ۱۸۷۳ از کار افتادند و شبه‌نظامیان فعال را به عنوان تنها نیروی نظامی عملیاتی کانادا باقی گذاشتند.
بندانگشتی|اونیفرم‌های واحدهای شبه‌نظامیان کانادایی، 
در سال ۱۸۷۱، شبه‌نظامیان فعال نخستین واحدهای داوطلب تمام‌وقت خود را تشکیل دادند که بعدها به هستهٔ نیروی دائمی (که در ابتدا شبه‌نظامیان فعال دائمی نامیده می‌شد) تبدیل شدند. تا دهه ۱۸۸۰، نیروی دائمی فراتر از توپخانه گسترش یافت و شامل سپاه‌های پیاده‌نظام و سواره‌نظام نیز شد. در اواخر قرن نوزدهم، شبه‌نظامیان فعال یورش‌های فینی‌ها را از ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۱ دفع کردند و مقاومت شمال-غرب را در سال ۱۸۸۵ شکست دادند. افسران شبه‌نظامیان فعال برای اولین بار در لشکرکشی نیل طی سال‌های ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۵ در خدمات برون‌مرزی شرکت کردند، در حالی که واحدهای شبه‌نظامی فعال نخستین اعزام رسمی خود به خارج از کشور را در طول جنگ بوئر دوم از ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۲ انجام دادند.
بندانگشتی|سربازان کانادایی در نبرد پاردبرگ طی جنگ بوئر دوم، ۱۹۰۰
با این حال، تا پایان قرن نوزدهم، توانایی‌های شبه‌نظامیان همچنان محدود بود. سرلشکر ادوارد هاتون، افسر کل فرماندهی پیشین شبه‌نظامیان کانادا، این نیرو را این‌گونه توصیف کرد: «مجموعه‌ای از واحدهای نظامی بدون انسجام، بدون ستاد و بدون آن ادارات نظامی که یک ارتش به وسیله آن‌ها جابجا می‌شود، تغذیه می‌گردد یا در هنگام بیماری پرستاری می‌شود.»

اصلاحات تحت رهبری فردریک بوردن، وزیر شبه‌نظامیان و دفاع از ۱۸۹۶ تا ۱۹۱۱، با ایجاد سپاه‌های مهندسی، پزشکی، مخابرات و پشتیبانی در اوایل دهه ۱۹۰۰، به این نیرو جانی دوباره بخشید. در سال ۱۹۰۴، جایگاه «افسر کل فرماندهی»، که به‌طور سنتی در اختیار یک افسر ارتش بریتانیا بود، با «رئیس ستاد کل شبه‌نظامیان» که توسط کانادا منصوب می‌شد، جایگزین گردید. سیاست‌هایی که کانادا در کنفرانس امپراتوری ۱۹۰۷ و کنفرانس دفاعی ۱۹۰۹ اتخاذ کرد، شبه‌نظامیان کانادایی را وادار به حفظ هماهنگی گسترده با ارتش بریتانیا در زمینه سازماندهی، تجهیزات و دکترین آموزشی نمود.

 جنگ جهانی اول و دوره میان‌دوجنگ 
بندانگشتی|اعضای هایلندرز چهل و هشتم کانادا، رنجرز دوازدهم یورک، و نارنجک‌اندازان سلطنتی دهم در حال عزیمت به اردوگاه آموزشی، ۱۹۱۴
در زمان آغاز جنگ جهانی اول، شبه‌نظامیان کانادایی تنها تعداد کمی سرباز آموزش‌دیده در اختیار داشتند، اما بنیادی را فراهم کردند که بر اساس آن می‌شد یک ارتش ملی ساخت. اگرچه طرح‌های موجودی برای بسیج شبه‌نظامیان وجود داشت، اما این طرح‌ها برای پاسخگویی به نیازهای فوری جنگ بسیار کند تلقی شدند و به نفع ایجاد یک نیروی جدید، یعنی نیروی اعزامی کانادا (CEF)، کنار گذاشته شدند. بیشتر واحدهای CEF به‌طور خاص برای جنگ ایجاد شدند و تنها بعدها به عنوان بخشی از شبه‌نظامیان به رسمیت شناخته شدند، هرچند برخی از هنگ‌های پیش از جنگ، مانند هنگ سلطنتی کانادا، بخشی از CEF بودند.
بندانگشتی|سربازان کانادایی در حال پیشروی در طول نبرد ویمی ریج، ۱۹۱۷
توسعه محدود شبه‌نظامیان پیش از جنگ، در انتصاب یک سپهبد بریتانیایی برای فرماندهی لشکر ۱ کانادا تا سال ۱۹۱۷ مشهود بود. در آن سال، فرماندهی سپاه کانادا به سپهبد آرتور کری، افسر پیشین شبه‌نظامیان فعال غیردائمی کانادا (NPAM)، واگذار شد. واحدهای کانادایی برای نخستین بار در فوریه ۱۹۱۵ وارد خطوط مقدم شدند و تا سال ۱۹۱۸، سپاه کانادا به عنوان «قدرتمندترین نیروی ضربتی مستقل در هر جبهه نبرد» شناخته می‌شد؛ بخشی از این امر به دلیل حفظ تیپ‌های پیاده‌نظام چهار گردانی بود، در حالی که تیپ‌های ارتش بریتانیا به سه گردان کاهش یافته بودند. بیش از ۶۲۰٬۰۰۰ نفر در CEF خدمت کردند و ۶۰٬۰۰۰ کانادایی در طول جنگ جان باختند.

پس از جنگ، اقداماتی در درون شبه‌نظامیان کانادایی برای حفظ میراث و افتخارات نبردهای واحدهای نیروی اعزامی کانادا (CEF) انجام شد. دو واحد از CEF در نیروی دائمی ادغام شدند، در حالی که افتخارات سایر واحدها از طریق هنگ‌های شبه‌نظامیان فعال غیردائمی (NPAM) تداوم یافت. در سال ۱۹۲۳، جایگاه وزارتی غیرنظامی مسئول امور شبه‌نظامیان با سایر جایگاه‌های خدماتی تحت یک وزیر دفاع ملی واحد ادغام شد. در طول دهه ۱۹۳۰، شبه‌نظامیان برنامه تسلیح مجدد و سازماندهی مجدد را آغاز کردند، اگرچه بودجه آن منعکس‌کننده جایگاهش به عنوان پایین‌ترین اولویت در مقایسه با نیروی دریایی و نیروی هوایی بود.

 جنگ جهانی دوم و دوره پس از جنگ 
بندانگشتی|چپ|سربازان هنگ اسکاتلندی تورنتو که ماه‌ها پس از شروع جنگ جهانی دوم به بریتانیا اعزام شدند، ۱۹۳۹
دولت کانادا در ۲۵ اوت دستور بسیج بخشی از شبه‌نظامیان را صادر کرد و پس از اعلان جنگ کانادا به آلمان در ۱۰ سپتامبر، بسیج کامل را اعلام نمود. برخلاف جنگ جهانی اول، واحدهای بسیج‌شده عمدتاً از گردان‌های موجود شبه‌نظامیان تشکیل شدند، نه از آرایش‌های تازه تأسیس. در نوامبر ۱۹۴۰، نام «شبه‌نظامیان کانادایی» رسماً به ارتش کانادا تغییر یافت و شبه‌نظامیان فعال دائمی به ارتش کانادا (فعال) و شبه‌نظامیان فعال غیردائمی به ارتش کانادا (ذخیره) تبدیل شدند.

واحدهای ارتش کانادا در مراحل اولیه جنگ عملیات چندانی نداشتند. یک تیپ برای مدت کوتاهی در طول سقوط فرانسه در سال ۱۹۴۰ وارد میدان شد و پس از آن، واحدهای ارتش کانادا عمدتاً به دفاع از بریتانیا در برابر تهاجم احتمالی آلمان مشغول بودند. ارتش کانادا بعدها نقش‌های عمده‌ای در تهاجم متفقین به سیسیل و ایتالیا، نبرد نرماندی و لشکرکشی شمال غرب اروپا ایفا کرد و تا ۵ مه ۱۹۴۵ با تسلیم آلمان در لونبورگ هیث در نبرد باقی ماند. در طول این درگیری، ارتش کانادا ارتش اول کانادا را تأسیس کرد که به بزرگ‌ترین ارتش میدانی کانادایی که تاکنون گردآوری شده بود تبدیل شد و بیش از ۴۵۰٬۰۰۰ پرسنل را تحت فرماندهی ژنرال هنری کررار در بر می‌گرفت. همانند جنگ جهانی اول، ارتش کانادا در عملیات‌ها تحت فرماندهی عالی بریتانیا خدمت می‌کرد. در طول جنگ، ۷۳۰٬۰۰۰ نفر در ارتش کانادا خدمت کردند که ۲۴٬۵۰۰ نفر از آن‌ها جان باختند.
بندانگشتی|تیپ ۲۷ پیاده‌نظام کانادا که برای خدمت در آلمان غربی ایجاد شده بود، در روتردام از کشتی پیاده می‌شود، ۱۹۵۱
اگرچه ارتش کانادا پس از جنگ جهانی دوم منحل شد، اما برخلاف پس از جنگ جهانی اول، تعداد نیروهای خود را به سطح پیش از جنگ کاهش نداد. مشارکت آن در ناتو در سال ۱۹۴۹ نیز منجر به بزرگ‌ترین اندازه ارتش کانادا در زمان صلح شد. به عنوان بخشی از تعهدات خود به ناتو، ارتش کانادا یگان‌هایی در اروپا مستقر کرد.

در این دوره، کانادا همچنین در عملیات‌های اولیه حافظ صلح سازمان ملل مانند سازمان نظارت بر آتش‌بس سازمان ملل در سال ۱۹۴۸، نیروی اضطراری سازمان ملل در طول بحران سوئز در سال ۱۹۵۶ و نیروی حافظ صلح سازمان ملل در قبرس در سال ۱۹۶۴ مشارکت کرد. ارتش کانادا همچنین چندین واحد را که بعداً در تیپ ۲۵ پیاده‌نظام کانادا ادغام شدند، برای خدمت تحت لشکر ۱ مشترک‌المنافع از فرماندهی سازمان ملل در طول جنگ کره فراهم نمود.

 دوره پس از یکپارچه‌سازی 
ارتش کانادا در دهه ۱۹۶۰ به دلیل محدودیت‌های بودجه‌ای و نیروی انسانی کاهش اندازه یافت. تا اواسط دهه ۱۹۶۰، دولت کانادا فرایند یکپارچه‌سازی شاخه‌های خدماتی جداگانه نیروهای مسلح کشور را به یک نیروی واحد آغاز کرد. به عنوان بخشی از یکپارچه‌سازی پیش‌بینی‌شده، ارتش در سال ۱۹۶۵ به فرماندهی نیروی متحرک سازماندهی مجدد شد، پیش از آنکه با دو شاخه خدماتی دیگر، نیروی دریایی سلطنتی کانادا و نیروی هوایی سلطنتی کانادا، یکپارچه شده و نیروهای مسلح کانادا را به عنوان یک نیروی واحد تشکیل دهد. این امر منجر به کاهش نیروی برخی واحدها به صفر و انتقال آن‌ها به فهرست تکمیلی نبرد شد. با این حال، واحدهای جدید دیگری نیز برای افزایش نمایندگی کانادایی‌های فرانسوی‌زبان ایجاد گردید.
بندانگشتی|یک سرباز کانادایی در مأموریت حافظ صلح سازمان ملل، ۱۹۷۶
منطق یکپارچه‌سازی، بهبود کارایی و کاهش هزینه‌ها بود. با این حال، تلاش‌های یکپارچه‌سازی با مقاومت هنگ‌های ارتش مواجه شد که آن را تلاشی برای پاک کردن تاریخ، سنت‌ها و هویت خود می‌دانستند. هویت‌ها و منش‌های هنگ‌ها به تدریج در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در فرماندهی متحرک احیا شد. در اواخر دوران جنگ سرد، نیروهای مسلح کانادا کاهش اندازه یافت و استقرار نیروها در اروپا را کاهش داد، اگرچه به تعهدات حافظ صلح خود ادامه داد و تا سال ۱۹۸۹ در تمام مأموریت‌های حافظ صلح سازمان ملل شرکت کرد.

پایان جنگ سرد باعث شد که نیروهای مسلح کانادا استقرارهای نظامی خود در اروپا را پایان دهند، هرچند نقش محدودی در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ ایفا کرد و در چندین مأموریت حافظ صلح شرکت نمود. در سال ۱۹۹۲، فرماندهی نیروی متحرک به عنوان بخشی از بازسازی گسترده‌تر پس از جنگ سرد، به فرماندهی نیروی زمینی تغییر نام داد. بسیاری از مأموریت‌های حافظ صلح ارتش پس از جنگ سرد، به‌ویژه در یوگسلاوی و رواندا، بی‌ثبات شدند و حافظان صلح با تهاجم و کمبود پشتیبانی کافی روبرو بودند. سوء رفتار هنگ هوابرد کانادا در طول عملیات در سومالی نیز به نظارت شدید عمومی و انحلال نهایی این هنگ منجر شد.
بندانگشتی|اعضای پیاده‌نظام سبک پرنسس پاتریشیا کانادا در افغانستان، ۲۰۰۲
ارتش در سال ۲۰۰۱ به پایین‌ترین تعداد ثبت‌نام خود در دهه‌های اخیر رسید، اما در نتیجه جنگ در افغانستان دوباره رشد کرد. مأموریت ۱۲ ساله افغانستان طولانی‌ترین کارزار نظامی بود که توسط نیروهای مسلح کانادا انجام شد. در سال ۲۰۱۱، فرماندهی نیروی زمینی به ارتش کانادا تغییر نام داد و نام پیش از یکپارچه‌سازی برای نیروهای زمینی نظامی کانادا احیا شد.

 ساختار 
ارتش کانادا جزء زمینی نیروهای مسلح کانادا و بزرگ‌ترین عنصر آن است. فرماندهی توسط فرمانده ارتش کانادا، یک سپهبد، بر عهده گرفته می‌شود و یک سرلشکر به عنوان معاون وی خدمت می‌کند. فرمانده ارتش کانادا به رئیس ستاد دفاع گزارش می‌دهد، که او نیز به نوبه خود به وزیر دفاع ملی، رئیس وزارت دفاع ملی، گزارش می‌دهد.

ارتش از چهار لشکر مبتنی بر جغرافیا و یک تشکیلات آموزشی، یعنی مرکز آموزش و دکترین ارتش کانادا (CADTC)، تشکیل شده است. این چهار لشکر و CADTC به ستاد فرماندهی ارتش کانادا گزارش می‌دهند که به سه بخش اصلی سازماندهی شده است: عملیات، راهبرد و ذخیره که هر کدام توسط یک سرتیپ رهبری می‌شوند. CADTC مسئول توسعه دکترین، مدیریت رشد فکری ارتش و نظارت بر تمام آموزش‌های انفرادی و جمعی در تأسیسات و لشکرهای خود است. دکترین پیشرفته و آینده جنگ نیز در مرکز جنگ زمینی ارتش کانادا (CALWC) توسعه می‌یابد که مجله ارتش کانادا با داوری همتا را نیز منتشر می‌کند.

 نیروی دائمی و نیروی ذخیره ارتش 
پرسنل و یگان‌های ارتش به دو بخش نیروی دائمی و نیروی ذخیره ارتش کانادا سازماندهی شده‌اند. نیروی دائمی از افسران و درجه‌داران غیرنظامی تشکیل شده است که برای خدمت نظامی مستمر و تمام‌وقت استخدام شده‌اند.
بندانگشتی|سربازان ذخیره هایلندرز کلگری در حال کمک به عملیات مهار سیل در جریان سیل‌های ۲۰۱۳ آلبرتا
نیروی ذخیره ارتش که با نام شبه‌نظامیان نیز شناخته می‌شود، از افسران و درجه‌داران غیرنظامی تشکیل شده است که برای خدمتی غیر از خدمت نظامی مستمر و تمام‌وقت استخدام شده‌اند، و شامل اجزای فرعی مانند رنجرهای کانادایی است و پایه‌ای برای بسیج ملی فراهم می‌کند. پرسنل نیروی ذخیره ارتش در ده گروه تیپ کانادایی پراکنده شده‌اند که عمدتاً از سربازان ذخیره تشکیل شده‌اند، هرچند هر یگان شامل کادر کوچکی از پرسنل نیروی دائمی برای پشتیبانی اداری و آموزشی است.

سربازان ذخیره معمولاً به صورت پاره‌وقت خدمت می‌کنند اما می‌توانند برای خدمت تمام‌وقت داوطلب شوند و به تقویت استقرارهای داخلی و خارجی نیروی دائمی کمک کنند. علاوه بر پشتیبانی از نیروی دائمی، گروه‌های تیپ نیروی ذخیره، آمادگی خود را برای پاسخ به بلایای طبیعی و سایر شرایط اضطراری داخلی در مناطق خود حفظ می‌کنند.

 لشکرها 
بندانگشتی|سربازانی از گروه تیپ ۲ مکانیزه کانادا بر روی یک تانک لئوپارد ۲ای۴ در جریان یک تمرین نظامی در پایگاه نیروهای کانادایی وینرایت، ۲۰۱۷
چهار لشکر ارتش عبارتند از لشکر ۲ کانادا، لشکر ۳ کانادا، لشکر ۴ کانادا و لشکر ۵ کانادا. لشکر ۱ کانادا پیشتر یک فرماندهی عملیات مشترک در ارتش بود، اما در سال ۲۰۱۵ به فرماندهی عملیات مشترک کانادا منتقل شد.

سه لشکر از چهار لشکر دارای یک گروه تیپ مکانیزه رزمی هستند که توسط یک سرهنگ فرماندهی می‌شود و پرسنل آن از نیروی دائمی تشکیل شده است. هر گروه تیپ مکانیزه شامل دو گردان مکانیزه و یک گردان پیاده‌نظام سبک، یک گردان پشتیبانی، و هنگ‌ها و یگان‌هایی از سپاه زرهی سلطنتی کانادا، مهندسان نظامی کانادا، هنگ توپخانه سلطنتی کانادا و شاخه ارتباطات و الکترونیک است. بیشتر لشکرها همچنین دارای یک گروهان از شاخه اطلاعات و گشت‌های رنجر کانادایی هستند.
بندانگشتی|چپ|توپچی‌های هنگ توپخانه سلطنتی کانادا در افغانستان، ۲۰۰۷
علاوه بر گروه‌های تیپ مکانیزه رزمی، هر لشکر شامل یک تیپ پشتیبانی خدمات رزمی، گروهان‌هایی از سپاه اطلاعات کانادا، گروه‌های گشت رنجر کانادایی و چندین گروه تیپ نیروی ذخیره است که به عنوان گروه‌های تیپ نیروی ذخیره ارتش کانادا شناخته می‌شوند. ترکیب گروه‌های تیپ نیروی ذخیره ارتش به دلیل ریشه‌های تاریخی نیروی ذخیره در شبه‌نظامیان محلی، استانداردسازی نشده است، اگرچه معمولاً هنگ‌هایی از سپاه پیاده‌نظام سلطنتی کانادا و همچنین هنگ‌های شناسایی زرهی و توپخانه را در اختیار دارند. در مجموع، این گروه‌های تیپ شامل ۱۷ هنگ زرهی و یک اسکادران زرهی مستقل، ۱۶ هنگ توپخانه و سه آتشبار توپخانه مستقل و ۵۱ گردان پیاده‌نظام هستند.

هنگ‌های پلیس نظامی نیروهای کانادایی عموماً در کنار یک لشکر مستقر شده و تحت کنترل عملیاتی آن قرار می‌گیرند، هرچند به‌طور رسمی جزئی از لشکر نیستند.

 لشکر ۲ کانادا 
بندانگشتی|راست=۱٫۲|نمودار سازمانی لشکر ۲ کانادا
لشکر ۲ کانادا یک آرایش نظامی است که شامل تمام یگان‌های نیروی دائمی و ذخیره در کبک می‌شود. چهار آرایش اصلی این لشکر را تشکیل می‌دهند:
 گروه تیپ ۵ مکانیزه کانادا (5 CMBG)
 گروه تیپ ۳۴ کانادا (34 CBG)
 گروه تیپ ۳۵ کانادا (35 CBG)
 گروه پشتیبانی لشکر ۲ کانادا

گروه تیپ ۵ مکانیزه کانادا نزدیک به ۴٬۸۰۰ نیروی دائمی و ذخیره و تقریباً ۱٬۲۰۰ وسیله نقلیه دارد. دو گروه تیپ دیگر، آرایش‌های نیروی ذخیره ارتش هستند. گروه تیپ ۳۴ کانادا شامل ۲٬۵۰۰ سرباز ذخیره در ۱۵ هنگ است که ۹ تای آن‌ها در جزیره مونترال مستقر هستند. گروه تیپ ۳۵ کانادا شامل ۲٬۲۰۰ سرباز ذخیره است که در ۱۲ یگان در سراسر شرق کبک توزیع شده‌اند.

علاوه بر این، یگان‌های زیر مستقیماً به ستاد فرماندهی لشکر در پایگاه پشتیبانی لشکر ۲ والکارتیه، بخش مونترال گزارش می‌دهند:
 مرکز آموزش لشکر ۲ کانادا
 گروهان ۴ اطلاعات
 هنگ ۵ پلیس نظامی
 گروه گشت ۲ رنجر کانادایی

آموزش این لشکر در مدرسه رهبری و جذب نیروی نیروهای کانادایی و مرکز آموزش لشکر ۲ کانادا انجام می‌شود.

 لشکر ۳ کانادا 
بندانگشتی|راست=۱٫۲|نمودار سازمانی لشکر ۳ کانادا
لشکر ۳ کانادا آرایشی است که شامل تمام یگان‌های نیروی دائمی و ذخیره در کانادای غربی و شمال غربی انتاریو است، به جز پایگاه نیروهای کانادایی وینرایت که توسط مرکز آموزش و دکترین ارتش کانادا اداره می‌شود. تا سال ۲۰۲۵، این لشکر تقریباً ۵٬۸۰۰ سرباز نیروی دائمی، ۵٬۳۰۰ سرباز نیروی ذخیره و ۳٬۰۰۰ رنجر کانادایی دارد. علاوه بر این، این لشکر تقریباً ۱٬۰۰۰ غیرنظامی را استخدام کرده است. پنج آرایش اصلی که این لشکر را تشکیل می‌دهند عبارتند از:
 گروه تیپ ۱ مکانیزه کانادا
 گروه تیپ ۳۸ کانادا (38 CBG)
 گروه تیپ ۳۹ کانادا (39 CBG)
 گروه تیپ ۴۱ کانادا (41 CBG)
 گروه پشتیبانی لشکر ۳ کانادا

گروه تیپ ۳۸ از یگان‌هایی در سراسر ساسکاچوان، مانیتوبا و شمال غربی انتاریو تشکیل شده است. گروه تیپ ۳۹ از یگان‌های مستقر در بریتیش کلمبیا و گروه تیپ ۴۱ از یگان‌های مستقر در آلبرتا و قلمروهای شمال غربی تشکیل شده است.

علاوه بر این، یگان‌های زیر مستقیماً به ستاد فرماندهی لشکر در پایگاه نیروهای کانادایی ادمونتون گزارش می‌دهند:
 گروهان ۶ اطلاعات
 هنگ ۱ پلیس نظامی
 مرکز آموزش لشکر ۳ کانادا
 گروه گشت ۱ رنجر کانادایی
 گروه گشت ۴ رنجر کانادایی

 لشکر ۴ کانادا 

بندانگشتی|راست=۱٫۲|نمودار سازمانی لشکر ۴ کانادا
لشکر ۴ کانادا آرایشی است که شامل تمام یگان‌های نیروی دائمی و ذخیره در انتاریو می‌شود، به استثنای بخش‌هایی از شمال غربی انتاریو که یگان‌های آن بخشی از لشکر ۳ کانادا هستند. یگان‌های این لشکر در ۴۶ جامعه انتاریو پراکنده شده‌اند و تا سال ۲۰۲۵ شامل ۵٬۸۸۰ عضو نیروی دائمی، ۵٬۹۸۰ عضو نیروی ذخیره و ۶۲۰ رنجر کانادایی است. علاوه بر این، این لشکر ۱٬۱۴۰ غیرنظامی را استخدام کرده است. بزرگ‌ترین مراکز تجمع این لشکر شامل پادگان پتاواوا و پایگاه نیروهای کانادایی کینگستون است. این لشکر دارای پنج آرایش اصلی است:
 گروه تیپ ۲ مکانیزه کانادا
 گروه تیپ ۳۱ کانادا (31 CBG)
 گروه تیپ ۳۲ کانادا (32 CBG)
 گروه تیپ ۳۳ کانادا (33 CBG)
 گروه پشتیبانی لشکر ۴ کانادا

آرایش نیروی ذخیره ارتش گروه تیپ ۳۱ در لندن مستقر است و نزدیک به ۲٬۵۰۰ عضو در ۱۲ یگان پراکنده در سراسر جنوب غربی انتاریو و بخش‌هایی از انتاریوی مرکزی دارد. گروه تیپ ۳۲ از ۳٬۰۰۰ سرباز در ۱۴ یگان مستقر در نعل اسب طلایی بزرگ تشکیل شده است. گروه تیپ ۳۳ یک آرایش نظامی است که شامل ۱۶ یگان نیروی ذخیره ارتش در شرق و شمال شرقی انتاریو است.

علاوه بر گروه‌های تیپ و پشتیبانی، چندین آرایش و یگان دیگر مستقیماً به ستاد فرماندهی لشکر در اسلحه‌خانه دنیسون در تورنتو گزارش می‌دهند:
 مرکز آموزش لشکر ۴ کانادا
 هنگ ۲ پلیس نظامی
 گارد تشریفات
 گروهان ۲ اطلاعات
 گروه گشت ۳ رنجر کانادایی

گارد تشریفات از نظر اداری یک زیرمجموعه از گارد پیاده فرماندار کل (GGFG) است، اما از داوطلبان نیروی دائمی و ذخیره از تمام عناصر نیروهای مسلح کانادا تشکیل شده است. گارد تشریفات با یونیفرم GGFG و گارد نارنجک‌انداز کانادایی، دو هنگی که به‌طور سنتی مسئول چنین وظایفی در اتاوا هستند، ملبس می‌شوند.

 لشکر ۵ کانادا 

بندانگشتی|راست=۱٫۲|نمودار سازمانی لشکر ۵ کانادا
لشکر ۵ کانادا مسئول یگان‌ها و فعالیت‌های ارتش کانادا در کانادای آتلانتیک است. این لشکر شامل ۲ یگان نیروی دائمی، ۲۰ یگان نیروی ذخیره، ۴ یگان ترکیبی (نیروی دائمی و ذخیره) و یک گروه گشت رنجر کانادایی است. این لشکر پنج پایگاه و پادگان را در این منطقه اداره می‌کند. تا سال ۲۰۲۵، این لشکر شامل ۲٬۱۵۱ عضو نیروی دائمی، ۲٬۷۹۱ عضو نیروی ذخیره، ۱٬۰۳۲ رنجر کانادایی و ۶۷۳ پرسنل غیرنظامی است. اگرچه مقر اصلی آن در کانادای آتلانتیک است، پرسنل آن از کینگستون، انتاریو نیز فعالیت می‌کنند.

این لشکر شامل دو گروه تیپ است: گروه تیپ ۳۶ کانادا، با ستاد فرماندهی در هالیفاکس، نوا اسکوشیا، و گروه تیپ ۳۷ کانادا، با ستاد فرماندهی در مونکتون، نیوبرانزویک. علاوه بر این دو گروه تیپ، هشت یگان دیگر مستقیماً به ستاد فرماندهی لشکر در هالیفاکس گزارش می‌دهند:
 هنگ ۲۱ جنگ الکترونیک
 پایگاه پشتیبانی لشکر ۵ گیج‌تاون
 هنگ ۴ توپخانه (پشتیبانی عمومی)، RCA
 هنگ ۴ پشتیبانی مهندسی
 مرکز آموزش لشکر ۵ کانادا
 گروهان ۳ اطلاعات
 گروه گشت ۵ رنجر کانادایی
 فعالیت‌های نفوذ

 پرسنل 
تا سال ۲۰۲۴، ارتش کانادا شامل ۲۲٬۵۰۰ سرباز تمام‌وقت در نیروی دائمی بود. در همان سال، نیروی ذخیره ۲۱٬۵۰۰ سرباز پاره‌وقت داشت که شامل ۵٬۳۰۰ رنجر کانادایی می‌شد. علاوه بر افسران و درجه‌داران، ارتش ۳٬۵۰۰ پرسنل غیرنظامی را برای پشتیبانی از عملیات‌های خود به کار می‌گیرد.

 درجه و نشان 
درجه‌های نظامی در ارتش کانادا نشان‌دهنده جایگاه یک فرد در سلسله‌مراتب ارتش است. ترفیع در درجات با افزایش مسئولیت و اختیار همراه است. ساختار درجه برای تسهیل انتقال دستور در حین عملیات، تضمین وضوح فرماندهی و حفظ نظم و انضباط استفاده می‌شود.

 فرمانده کل قوا 
فرماندار کل کانادا در مقام خود به عنوان فرمانده کل قوای کانادا، مجاز به پوشیدن یونیفرم متمایز افسران عالی‌رتبه از هر یک از سه فرماندهی محیطی (زمینی، دریایی، هوایی)، از جمله ارتش کانادا، است. این یونیفرم دارای یک نوار آستین ژنرالی منحصربه‌فرد است که با نشان فرماندار کل تزیین شده است. این نشان همچنین بر روی سردوشی‌های یونیفرم گلدوزی شده است.

 افسران 
افسران ارتش دارای مناصب فرماندهی و مسئولیت هستند. نقش‌های آن‌ها معمولاً شامل نظارت بر پرسنل، برنامه‌ریزی و هدایت عملیات، تصمیم‌گیری در حوزه اختیارات خود و ارائه مشاوره برای دستیابی به اهداف عملیاتی است.

نشان درجه برای افسران ژنرال ارتش، مانند سایر افسران ژنرال و پرچمدار نیروهای مسلح کانادا، شامل برگ‌های افرا است که تعداد آن‌ها با درجه افسر مطابقت دارد. نشان درجه برای افسران ارشد معمولاً از ترکیبی از ستاره‌های درجه و تاج سنت ادوارد تشکیل شده است، هرچند نشان برای سرگردها فقط شامل تاج است. نشان برای افسران جزء و افسران دون‌پایه/دانشجویان افسری فقط از ستاره‌های درجه تشکیل شده است که تعداد آن‌ها با درجه افسر مطابقت دارد.
 درجه‌داران 
درجه‌داران در ارتش وظایف عملیاتی و پشتیبانی را انجام می‌دهند و در حفظ ایمنی، انضباط و رفاه یگان‌های خود مشارکت دارند.

اگرچه سرباز وظیفه (Private) پایین‌ترین درجه مشخص شده در قانون دفاع ملی است، برخی از یگان‌های ارتش به دلایل هنگ یا تاریخی از عناوین جایگزین برای درجه سرباز وظیفه استفاده می‌کنند. عناوین جایگزین مورد استفاده توسط برخی یگان‌های پیاده‌نظام شامل گاردمن (Guardsman) برای گاردهای پیاده، فیوزیلیر (Fusilier) برای هنگ‌های فیوزیلیر، و رایفلمن (Rifleman) یا ولتیژور (Voltigeur) برای هنگ‌های رایفل است. یگان‌های زرهی از عنوان تروپر (Trooper)، یگان‌های توپخانه از گانر (Gunner)، رنجرهای کانادایی از رنجر (Ranger)، مهندسان نظامی کانادا از سپر (Sapper)، سپاه مهندسان برق و مکانیک سلطنتی کانادا از کرافتسمن (Craftsman) و سپاه مخابرات سلطنتی کانادا از سیگنالر (Signaller) استفاده می‌کنند. پایین‌ترین درجه در گروه‌های موسیقی نظامی کانادا بسته به نوع گروه و ساز نواخته شده، به عنوان موزیسین (Musician)، پایپر (Piper) یا درامر (Drummer) شناخته می‌شود.

علاوه بر نشان‌های درجه، درجه‌دارانی که به عنوان استوار ارشد نیروهای کانادایی، استوار ارشد فرماندهی، یا استوار ارشد انتصاب ارشد منصوب می‌شوند، نشان‌های متمایزی برای نشان دادن انتصاب ارشد خود به تن می‌کنند. رهبران گروه‌های موسیقی نظامی، مانند سرگروه طبالان، نی‌انبان‌نوازان و ترومپت‌نوازان/شیپورچیان نیز نشان‌های متمایزی به نشانه انتصاب خود می‌پوشند.

 آموزش 
درجه‌دارانی که به تازگی به ارتش می‌پیوندند، آموزش‌های بنیادین خود را از طریق دوره صلاحیت نظامی پایه (BMQ) طی می‌کنند، در حالی که افسران تازه‌وارد دوره صلاحیت پایه افسری (BMOQ) را می‌گذرانند. هر دو دوره BMQ و BMOQ در مدرسه رهبری و جذب نیروی نیروهای مسلح کانادا برگزار می‌شود.

 برنامه‌های ورود افسران 
ارتش کانادا از طریق چندین برنامه ورودی، افسران خود را جذب می‌کند که هر یک برای داوطلبانی با سوابق تحصیلی و سطوح مختلف تجربه نظامی طراحی شده‌اند تا آن‌ها را به سطح مهارت مورد انتظار از یک افسر برسانند. این برنامه‌ها معمولاً شامل فراهم آوردن مسیرهایی برای تکمیل یک مدرک دانشگاهی است. با این حال، افرادی که از قبل دارای مدرک دانشگاهی یا دیپلم فنی هستند، ممکن است واجد شرایط «برنامه ورود مستقیم افسران» (Direct Entry Officer Plan) باشند که به عنوان مسیری مستقیم برای دریافت درجه افسری عمل می‌کند.
بندانگشتی|دانشجویان افسری کالج سلطنتی نظامی کانادا در جریان مسابقه سندهرست در سال ۲۰۰۹
چندین برنامه ورودی، تحصیلات با حقوق یا یارانه‌ای را در ازای خدمت نظامی ارائه می‌دهند. «برنامه آموزش افسران دائمی» (ROTP) شامل کسب مدرک دانشگاهی در کالج سلطنتی نظامی کانادا (RMC)، کالج سلطنتی نظامی سن-ژان (RMC Saint-Jean) یا یک دانشگاه غیرنظامی کانادایی است. به دلیل کمبود در برخی مشاغل افسری، «برنامه آموزش مداوم افسران» (CEOTP) برای داوطلبان منتخبی ایجاد شد که شرایط لازم برای خدمت به عنوان افسر را دارند اما فاقد مدرک دانشگاهی هستند. این برنامه به آن‌ها اجازه می‌دهد وارد ارتش شده و همزمان با خدمت، مدرک خود را تکمیل کنند.

چندین برنامه ورودی، انتقال درجه‌داران در حال خدمت به مقام افسری را تسهیل می‌کنند. «برنامه آموزش دانشگاهی برای درجه‌داران» به اعضای در حال خدمت اجازه می‌دهد تا در RMC, RMC Saint-Jean یا یک دانشگاه غیرنظامی کانادایی مدرک تحصیلی کسب کرده و برای افسر شدن آماده شوند. «برنامه اعطای درجه افسری از میان درجه‌داران» به داوطلبان باتجربه‌ای که پتانسیل افسری از خود نشان می‌دهند، درجه اعطا می‌کند و مکمل سایر مسیرهای جذب افسر است. «برنامه اعطای درجه افسری با شرایط خاص» از مهارت‌های درجه‌داران ارشد، مانند استواران ارشد، بهره می‌برد و مسیری برای دریافت درجه افسری برای آن‌ها فراهم می‌کند.

 آموزش‌های شغلی 
بندانگشتی|نمای بیرونی فورت فرونتناک، محل استقرار دانشکده فرماندهی و ستاد ارتش کانادا
مرکز دکترین و آموزش ارتش کانادا، یگان مسئول آموزش و توسعه دکترین نظامی در ارتش است و بر چندین سازمان و مرکز آموزشی مانند مرکز آموزش پشتیبانی صلح و دانشکده فرماندهی و ستاد ارتش کانادا نظارت دارد. ارتش همچنین چندین مدرسه را از طریق مرکز آموزش رزمی (CTC) اداره می‌کند، از جمله مرکز جنگاوری پیشرفته ارتش کانادا و مدرسه تاکتیک.

چندین مدرسه یکپارچه نیروهای مسلح کانادا نیز برای پرسنل ارتش قابل دسترس است، از جمله کالج نیروهای مسلح کانادا و مدرسه مهندسی نظامی نیروهای مسلح کانادا وابسته به CTC. این مؤسسه اخیر تا سال ۱۹۶۸ توسط ارتش اداره می‌شد، تا اینکه مأموریت آن برای پاسخگویی به نیازهای نیروی دریایی و نیروی هوایی گسترش یافت.

 یونیفرم‌ها 
یونیفرم‌های مورد استفاده در ارتش کانادا توسط دستورالعمل پوشش برای نیروهای مسلح کانادا تنظیم می‌شود. سوءاستفاده از شباهت یونیفرم‌های ارتش کانادا طبق ماده ۴۱۹ قانون کیفری کانادا جرم محسوب شده و مجازات آن محکومیت اختصاری است.
بندانگشتی|چپ|یک سرباز هنگ سلطنتی ۲۲ با یونیفرم تشریفاتی شماره ۱ب در کنار سرباز دیگری با لباس خدمت شماره ۳ب، ۲۰۱۸
یونیفرم‌های نیروهای مسلح کانادا، از جمله ارتش، به پنج نوع طبقه‌بندی می‌شوند: یونیفرم شماره ۱ (لباس تشریفاتی)، یونیفرم شماره ۲ (لباس مهمانی)، یونیفرم شماره ۳ (لباس خدمت)، یونیفرم شماره ۴ (لباس شغلی) و یونیفرم شماره ۵ (لباس عملیاتی). هر دسته شامل چندین مدل است که تغییرات آن برای مناسبت‌های خاص مشخص شده است.

 لباس روزانه و عملیاتی 
یونیفرم شماره ۳ یونیفرم خدمت ارتش کانادا است که برای وظایف روزمره و سفر پوشیده می‌شود. این یونیفرم شامل یک کلاه بره، کراوات، کت خدمت و شلوار به رنگ‌های محیطی ارتش، همراه با کفش چرمی مشکی است. مدل‌های مختلف آن شامل شماره ۳آ (نسخه آستین بلند) و شماره ۳ب (نسخه آستین کوتاه) است.

یونیفرم شماره ۴ لباس عملیاتی است که در حین عملیات، آموزش‌های عملیاتی یا طبق دستور پوشیده می‌شود. این لباس‌ها شامل پوشاک رزمی میدانی با طرح استتار دیجیتال کدپت، و همچنین لباس‌های رزمی هوانوردی و دریایی است. یونیفرم‌های عملیاتی در سراسر نیروهای مسلح کانادا استفاده می‌شوند و مختص یک فرماندهی محیطی خاص نیستند.

 لباس رسمی 
بندانگشتی|افسران با یونیفرم شماره ۱، لباس خدمت تشریفاتی ارتش
یونیفرم شماره ۱ شامل یونیفرم‌هایی برای مناسبت‌های رسمی است و ظاهر آن بازتاب‌دهنده میراث یگان است. یونیفرم‌های خدمت ارتش نیز می‌توانند برای مناسبت‌های رسمی استفاده شوند؛ یونیفرم شماره ۱ نحوه استفاده از آن را هنگام پوشیدن با مدال‌ها و الحاقات مشخص می‌کند و یونیفرم شماره ۱آ نحوه استفاده از آن را تنها با مدال‌ها مشخص می‌کند.

یونیفرم کامل جهانی ارتش، یعنی یونیفرم شماره ۱ب، رسمی‌ترین لباس ارتش است و شامل یک کلاه ولسلی سفید، یک کت قرمز و شلوار آبی سلطنتی است. اکثر یگان‌ها مجاز به داشتن تفاوت‌های جزئی در هنگ برای بازتاب تاریخچه یگان هستند، هرچند برخی یگان‌ها مجاز به تفاوت‌های قابل توجهی نسبت به یونیفرم کامل جهانی هستند. این شامل تغییرات در کلاه برای توپخانه، هوسار، گاردهای سواره، هنگ‌های تفنگدار، و هنگ‌های ایرلندی و هنگ‌های اسکاتلندی-کانادایی دامن‌پوش، و همچنین تغییرات در رنگ تونیک یا دابلِت می‌شود. برخلاف سایر یونیفرم‌های نیروهای مسلح کانادا که به پرسنل تحویل داده می‌شوند، یونیفرم‌های کامل معمولاً توسط خود فرد نظامی خریداری می‌شود، به جز دانشجویان افسری در کالج‌های نظامی کانادا و داوطلبان گارد تشریفات که این یونیفرم‌ها به آن‌ها ارائه می‌شود.
بندانگشتی|یک استوار ارشد فرماندهی ارتش کانادا با لباس مهمانی شماره ۲ در یک مهمانی رسمی
یونیفرم شماره ۲ لباسی است که برای شام‌های نظامی و دیگر رویدادهای رسمی شبانه پوشیده می‌شود. الگوی استاندارد آن شامل یک ژاکت مهمانی قرمز، جلیقه آبی و شلوار یا دامن اسکاتلندی (کیلت) است. همانند یونیفرم‌های کامل، چندین یگان ارتش دارای تغییرات هنگ مجاز برای لباس مهمانی خود هستند.

 تجهیزات 
 خودروها 
بندانگشتی|یک لئوپارد ۲ای۴ در جریان یک رزمایش نظامی در پایگاه نیروهای مسلح کانادا وین‌رایت، ۲۰۱۷
ارتش کانادا انواع مختلفی از خودروها را به کار می‌گیرد، از جمله تانک اصلی میدان نبرد سری لئوپارد ۲ که شامل مدل‌هایی مانند لئوپارد ۲ای۴، ۲ای۴اِم و ۲ای۶اِم می‌شود. این تانک‌ها عمدتاً برای پشتیبانی آتش مستقیم به کار گرفته می‌شوند. این تانک‌ها توسط خودروهای جنگی پیاده‌نظام لاو ۶ پشتیبانی می‌شوند که پشتیبانی آتش، حفاظت و تحرک پیشرفته‌ای برای پیاده‌نظام فراهم می‌کنند. خودروهای شناسایی زرهی و فرماندهی و کنترل در حال استفاده شامل خودروی زرهی کایوتی و خودروی گشت زرهی تاکتیکی تکسترون هستند.
بندانگشتی|یک خودروی جنگی پیاده‌نظام لاو ۶ در سن-آندره-آولن، کبک، ۲۰۱۹
سایر خودروهایی که ارتش کانادا برای حمل‌ونقل پرسنل و لجستیک استفاده می‌کند شامل خودروی دوزیست بندوگن ۲۰۶ و خودروی چرخ‌دار سبک چندمنظوره جی واگن است. خودروهای پشتیبانی زرهی در حال استفاده شامل خودروی پشتیبانی رزمی زرهی و مدل‌های ۲ای‌آروی و ۲ای‌ای‌وی لئوپارد هستند که دو مدل آخر برای بازیابی زرهی و اهداف مهندسی استفاده می‌شوند. سایر خودروهای پشتیبانی شامل خودروی چرخ‌دار پشتیبانی سبک، سیستم خودروی پشتیبانی متوسط و خودروی چرخ‌دار لجستیک سنگین هستند.

ارتش همچنین چندین خودروی زرهی تخصصی برای مین‌روبی و پاک‌سازی مسیر به کار می‌گیرد، از جمله بوفالو و هاسکی وی‌ام‌ام‌دی. برای حمل‌ونقل، پرسنل بازگشایی مسیر از خودروی کوگر ام‌رپ استفاده می‌کنند.

 جنگ‌افزارها 
جنگ‌افزار استاندارد ارتش کانادا تفنگ‌های ۵٫۵۶ میلی‌متری کلت کانادا سی۷ و سی۸ است، در حالی که تپانچه سی۲۲ سلاح کمری استاندارد است. سی۷ای۲ به عنوان تفنگ تهاجمی شخصی استاندارد عمل می‌کند، در حالی که کارابین سی۸ای۳ در مواقعی که محدودیت‌های فضایی استفاده از سی۷ای۲ را محدود می‌کند، به کار می‌رود.
بندانگشتی|چپ|سربازان ارتش کانادا مجهز به تفنگ‌های سی۷ای۲ در حال ایجاد یک محیط دفاعی، ۲۰۲۲
سی۱۵ای۲ با کالیبر ۵۰. جنگ‌افزار تک‌تیرانداز دوربرد تعیین‌شده ارتش کانادا است، در حالی که کلت کانادا سی۲۰ دی‌ام‌آر تفنگ تیرانداز معین است. جنگ‌افزارهایی که برای پشتیبانی و آتش مداوم استفاده می‌شوند شامل مسلسل سبک سی۹ای۲، مسلسل همه‌منظوره سی۶ای۱ و مسلسل سنگین ام۲اچ‌بی هستند. دیگر جنگ‌افزارهای مورد استفاده سربازان کانادایی شامل خمپاره‌انداز ۸۱ میلی‌متری برای آتش غیرمستقیم و جنگ‌افزار ضد تانک ام۷۲ لا است.

ارتش کانادا دو سیستم توپخانه دارد: هویتزر سی۳ ۱۰۵ میلی‌متری و هویتزر ام۷۷۷ ۱۵۵ میلی‌متری. سیستم اول پشتیبانی آتش نزدیک را فراهم می‌کند، در حالی که سیستم دوم می‌تواند تا فاصله  پشتیبانی آتش ارائه دهد. هویتزر ام۷۷۷ همچنین قادر است با گلوله توپخانه هدایت‌شونده ام۹۸۲ اکسکالیبور ترکیب شود و آتش دقیقی تا فاصله  فراهم کند.

 پایگاه‌ها و تأسیسات 
بندانگشتی|ورودی پایگاه نیروهای مسلح کانادا سافیلد، بزرگ‌ترین پایگاه نیروهای مسلح کانادا که توسط ارتش استفاده می‌شود
۱۰ پایگاه نیروهای مسلح کانادا وجود دارد که ارتش کانادا برای استقرار گروه‌های تیپ و هنگ‌ها و همچنین برای فراهم کردن تأسیسات آموزشی و پشتیبانی برای پرسنل خود از آن‌ها استفاده می‌کند. این پایگاه‌ها شامل پایگاه نیروهای مسلح کانادا گیج‌تاون در نیوبرانزویک، پایگاه نیروهای مسلح کانادا ولکترتیر در کبک، پادگان پتاواوا، پایگاه نیروهای مسلح کانادا کینگستون و پایگاه نیروهای مسلح کانادا تورنتو در انتاریو، پایگاه نیروهای مسلح کانادا شایلو در مانیتوبا، و پایگاه نیروهای مسلح کانادا ادمونتون و پایگاه نیروهای مسلح کانادا سافیلد در آلبرتا هستند. پایگاه سافیلد بزرگ‌ترین پایگاه ارتش کانادا است که میزبان بزرگ‌ترین منطقه آموزش نظامی ارتش و همچنین یگان آموزشی ارتش بریتانیا در سافیلد است.
بندانگشتی|ستاد دفاع ملی کارلینگ در اتاوا، محل استقرار ستاد فرماندهی ارتش کانادا
علاوه بر این ۱۰ پایگاه، ارتش کانادا چندین قرارگاه فرعی و پایگاه پشتیبانی مانند قرارگاه فرعی پایگاه پشتیبانی لشکر ۳ کانادا در وین‌رایت را نیز اداره می‌کند.
ستاد فرماندهی ارتش کانادا، محل مرکزی اداری و فرماندهی ارتش، در ستاد دفاع ملی کارلینگ در اتاوا واقع شده است.

نیروی ذخیره ارتش کانادا زرادخانه‌هایی را در سراسر کانادا نگهداری می‌کند. تقریباً ۹۷ درصد کانادایی‌ها در فاصله ۴۵ دقیقه‌ای از یک زرادخانه نیروی ذخیره ارتش کانادا زندگی می‌کنند.

 نمادها 
 نشان‌ها 
ارتش کانادا و تیپ‌ها، گروه‌های پشتیبانی و هنگ‌های آن، همگی نشان‌های متمایزی دارند که به عنوان شناسه بصری این فرماندهی‌ها و یگان‌ها عمل می‌کنند. نشان‌های ارتش کانادا توسط وزیر دفاع ملی تأیید می‌شوند و هر نشانی که حاوی یک نماد سلطنتی مانند تاج باشد، نیازمند مجوز پادشاه یا فرماندار در شورا نیز است.

 نشان ارتش کانادا 
نشان ارتش کانادا از سه برگ افرای به هم چسبیده تشکیل شده که روی دو شمشیر متقاطع قرار گرفته و تاج بر بالای آن است. این طرح که توسط آرچر فورتسکیو دوگید خلق شده، با تأیید در ۷ آوریل ۱۹۴۷ صادر شد. شمشیرهای متقاطع نماد تاریخ نظامی ارتش و کار تیمی آن در دفاع از کانادا است. سه برگ افرا از نشان ملی کانادا گرفته شده‌اند و نشان‌دهنده میراث ارتش و خدمت آن به پادشاه و کشور کانادا هستند.

پیش از اتخاذ یک نشان منحصر به فرد، ارتش از نشان ملی کانادا به عنوان نشان خود استفاده می‌کرد. بحث‌ها در مورد یک نشان منحصر به فرد برای ارتش از اوایل سال ۱۹۴۵، پیش از انتخاب طرح دوگید، آغاز شده بود. چندین فرمان ارتش کانادا در سال‌های بعد صادر شد که طرح را تغییر دادند، مانند سال ۱۹۵۳ که تاج از تاج تودور به تاج سنت ادوارد تغییر یافت.

پس از یکپارچه‌سازی شاخه‌های نظامی کانادا در سال ۱۹۶۸ و تشکیل نیروهای مسلح کانادا، نشان ارتش با نمادهای نیروهای مسلح جایگزین شد. یک نشان جدید برای فرماندهی متحرک نیرو در سال ۱۹۶۷ در آستانه یکپارچه‌سازی تأیید شد که شامل یک برگ افرا ۱۱-پر قرمز بر روی یک زمینه سفید بر فراز چهار سرپیکان آبی بود که به چهار جهت اصلی اشاره داشتند و نماد هویت ملی و تحرک از طریق زمین، دریا و هوا بودند. این نشان پس از تأیید سلطنتی در سپتامبر ۱۹۶۸ در قاب‌های نشان‌شناسی استاندارد فرماندهی‌های نیروهای مسلح کانادا گنجانده شد و توصیف رسمی نشان‌شناسی آن در سال ۱۹۷۶ منتشر شد.

پس از سازماندهی مجدد فرماندهی متحرک نیرو به فرماندهی نیروی زمینی، نشان جدیدی برای ارتش ایجاد شد که بر اساس نشان اصلی ارتش کانادا بود اما به جای سه برگ به هم چسبیده، یک برگ افرا داشت. در طول این سازماندهی مجدد، پیشنهادی برای بازگرداندن نشان اصلی ارتش کانادا برای ستاد فرماندهی نیروی زمینی وجود داشت، اما اجرا نشد.

کمی بعد و پس از تغییر نام فرماندهی نیروی زمینی به ارتش کانادا، نشان جدیدی اتخاذ شد که نشان اصلی ارتش کانادا پیش از یکپارچه‌سازی را در قاب نشان‌شناسی نیروهای مسلح کانادا گنجانده بود. در سال ۲۰۱۶، ارتش نشان جدیدی را تأیید کرد که طرح اصلی سال ۱۹۴۷ را احیا کرده و قاب نشان‌شناسی را حذف کرد.

 پرچم‌ها 
بندانگشتی|سربازان گارد نارنجک‌انداز کانادایی در حال حمل پرچم هنگ خود در اردوگاه نیتن اسمیت در افغانستان، ۲۰۰۸
ارتش کانادا، هنگ‌ها و گردان‌های خدماتی آن دارای پرچم‌هایی هستند که به عنوان نماد و شناسه بصری این یگان‌ها عمل می‌کنند.
بندانگشتی|رژه خروج پرچم‌های قدیمی هنگ سلطنتی کانادا در مراسم اهدای پرچم‌های جدید، ۲۰۰۹
هنگ‌های زرهی و پیاده‌نظام ارتش همچنین دارای پرچم‌های مقدس‌شده‌ای هستند که به نام «کالرز» (colours) شناخته می‌شوند و نماد افتخار، غرور و تعهد یگان به کانادا هستند و معمولاً افتخار نبردهای یگان را به نمایش می‌گذارند.

 پرچم ارتش کانادا 
پرچم ارتش کانادا به رنگ قرمز است که در سال ۲۰۱۸ به تصویب رسید و مزین به یک برگ افرای سفید است که نشان ارتش کانادا بر روی آن قرار دارد و پرچم کانادا در کانتون آن دیده می‌شود. رنگ قرمز به دلیل اینکه رنگ رسمی ارتش است استفاده شده، برگ افرای سفید بر اساس نمادی است که سربازان کانادایی در جنگ جهانی اول بر تن داشتند، و پرچم ملی در کانتون نشان‌دهنده استفاده از آن به عنوان پرچم یک فرماندهی نیروهای مسلح کانادا است.

 مارش‌ها 
ارتش کانادا، به همراه تشکیلات و یگان‌هایش، دارای مارش‌های مجاز و متمایزی برای سازمان‌های خود هستند. مارش «ارتش کوچک بزرگ» در سال ۲۰۱۳ به عنوان مارش رسمی ارتش انتخاب شد و جایگزین «Celer Paratus Callidus» گردید که از سال ۱۹۶۸ مورد استفاده بود. سخنگوی ارتش در آن زمان اشاره کرد که مارش قبلی نه «چندان خوش‌آهنگ» و نه «به‌راحتی قابل تشخیص» بود، در حالی که مارش جدید «هم از نظر نام و هم از نظر آهنگ مناسب» است.

 نماد خوش‌یمن (مسکات) 
ارتش یک خرس انسان‌نما را به عنوان نماد خوش‌یمن خود برای نمایندگی پرسنلش برگزید. نام «جونو» از طریق یک مسابقه عمومی در سال ۲۰۰۳ انتخاب شد که به افتخار پیاده‌سازی در ساحل جونو در نبرد نرماندی نام‌گذاری شده است. در روز یادبود سال ۲۰۱۵، ارتش یک خرس قطبی را در باغ‌وحش تورنتو به عنوان «مسکات زنده» خود پذیرفت، او را نیز جونو نامید و به او درجه سرباز وظیفه افتخاری اعطا کرد. او بعداً در اولین سالگرد تولدش به درجه سرجوخه افتخاری و در پنجمین سالگرد تولدش به درجه سرجوخه ارشد افتخاری ترفیع یافت.

 جستارهای وابسته 

 ارتش‌های ای‌بی‌سی‌ای‌ان‌زد
 گروه گروهان واکنش قطبی
 جام ارتش کانادا
 فرماندهی نیروهای عملیات ویژه کانادا
 نشان‌های بازوی لشکرهای ارتش کانادا
 نام‌های مستعار هنگ‌های نیروهای مسلح کانادا
 سرباز کارآموز

 نشریات 
مجله ارتش کاناداCanadian Army Journal 

 جستارهای وابسته 
 ارتش‌های آبکانز
 فرماندهی نیروهای عملیات ویژه کانادا

 منابع 

 پیوند به بیرون 
چهره‌های جنگ: ارتش کانادا در کتابخانه و بایگانی کانادا
 army.ca، یک انجمن و وب‌سایت خرید و فروش ویکی-تعاملی مربوط به ارتش کانادا.
 افتخارات نبرد در ارتش کانادا توسط JR Grodzinski
 Canadiansoldiers.com
 سلام بر ارتش کانادا


رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۶۷ (میلادی) در کانادا
رده:سازمان‌ها و اداره‌های فدرال کانادا
رده:صفحه‌های دارای محتوای فرانسوی
رده:مقاله‌های دارای منابع به زبان لاتین (la)
رده:نیروهای مسلح کانادا
رده:واحدها و تشکیلات نظامی کانادا در جنگ جهانی دوم
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۵۵ (میلادی)