ایزاک آبلین

ایزاک آبلین (؛   – ) پزشک و فیزیولوژیست اهل سوئیس بود که واکنش آبلین را برای نخستین بار شرح داد. 

زندگی 
هیچ‌گونه اطلاعاتی دربارهٔ منشأ و تحصیلات مدرسه‌ای ایساک آبلین در دست نیست. او پس از تولد در بلاروس امروزی، آموزش خود را به‌عنوان داروساز در آن‌جا آغاز کرد و در سال ۱۹۰۴ در دانشگاه اودسا آزمون دستیار داروسازی را گذراند. او در همان سال به سوئیس آمد و بعدها در دانشگاه برن در رشتهٔ شیمی نام‌نویسی کرد؛ از جمله دروس او، حضور در کلاس‌های استانیسواف کوستانتسکی بود. وی در سال ۱۹۱۰ با نگارش رساله‌ای با عنوان «دربارهٔ برخی مشتقات ۵-متوکسی-۲-استیریل-کومارون» دکترا گرفت  و تا سال ۱۹۱۸ به‌عنوان دستیار، از جمله نزد امیل بورگی، در مؤسسه‌های شیمی پزشکی، داروشناسی و فیزیولوژی در برن مشغول به کار بود؛ در سال ۱۹۱۴ به‌عنوان دانشیار خصوصی در رشتهٔ شیمی معدنی تأیید علمی شد. وی در سال ۱۹۲۲ با نگارش رساله‌ای با عنوان «دربارهٔ اثر ویژهٔ پویای پروتئین‌ها» تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه برن به پایان رساند، در سال ۱۹۲۴ در رشتهٔ فیزیولوژی صلاحیت علمی یافت و در سال ۱۹۲۵ در دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه برن، مأمور تدریس در زمینهٔ بیوشیمی و علم تغذیه شد.

او در سال ۱۹۲۷ استاد فوق‌العاده و در سال ۱۹۴۳ استاد عادی تغذیه و فیزیولوژی عمومی در دانشگاه برن شد؛ با انتصاب به‌عنوان استاد عادی از سوی شورای ایالتی، کرسی تازه‌تأسیس شیمی پزشکی به او واگذار شد.

وی در سال ۱۹۲۸ به پژوهش دربارهٔ نان به‌عنوان مادهٔ خوراکی و تأثیرات آن پرداخت. انتشار اثر او با عنوان دربارهٔ مسئلهٔ نان در سال ۱۹۳۷، واکنش‌ها و پاسخ‌های متعددی را به‌دنبال داشت. او همچنین چندین سخنرانی عمومی دربارهٔ مسائل تغذیه ایراد کرد و از جمله در نشریهٔ هفته‌نامهٔ پزشکی سوئیس و در مجلهٔ پژوهش‌های مربوط به ویتامین‌ها مقاله‌هایی منتشر کرد.

او از جمله در سال ۱۹۴۴ کتابی با عنوان مقدمه‌ای بر فیزیولوژی شیمیایی تجربی، در سال ۱۹۵۲ روش‌های خاص شیمی بالینی و در سال ۱۹۶۰ کتاب هورمون‌ها (با ۱۴۴ تصویر و ۸۸ جدول) نوشت.

در سال ۱۹۴۶ به‌عنوان رئیس مؤسسهٔ شیمی پزشکی منصوب شد؛ این مؤسسه در سال ۱۹۵۰ به ساختمانی جدید منتقل شد. سه موضوع اصلی پژوهشی فعالیت او را در مؤسسهٔ در حال گسترش شیمی پزشکی شکل داد: تغذیه، هورمون‌ها و شیمی بالینی. او در سال ۱۹۵۳ از سمت ریاست مؤسسه کناره‌گیری کرد؛ جانشین او هوگو آئبی (۱۹۲۱–۱۹۸۳) شد.

در سال ۱۹۴۸ به عضویت کمیسیون آزمون پزشکی انتخاب شد؛ در سال ۱۹۵۵ از این سمت کناره‌گیری کرد.

او در سال ۱۹۵۴ به‌عنوان استاد تمام شیمی فیزیولوژیک بازنشسته شد.

او در دههٔ ۱۹۵۰ به پژوهش دربارهٔ شیر پرداخت.

وی در سال ۱۹۵۲، پس از درگذشت کارآفرین آلبرت واندر، بنیاد سخنرانی یادبود دکتر آلبرت واندر را پایه‌گذاری کرد که هر دو سال یک بار میزبان یک سخنرانی علمی بود.

واکنش آبلین برای شناسایی داروی سالوارسان در خون و ادرار، به نام او نام‌گذاری شده است.

او در سال ۱۹۱۱ با سارا ماخلا (با نام خانوادگی روزنبلات؛ زادهٔ ۱۸۷۶ – درگذشته ۲۹ مارس ۱۹۵۱ در برن)، دکترای فلسفه از لوبلین، ازدواج کرد.

شورای شهر برن در سال ۱۹۱۸ حق شهروندی محلی به او اعطا کرد.

او در گورستان یهودیان برن به خاک سپرده شد.

 پیوند به بیرون 

 منابع 

رده:درگذشتگان ۱۹۶۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۳ (میلادی)