هارائه

هارائه، هارای  یا آیین طهارت در شینتو یا پاک‌سازی آیینی در شینتو، یک اصطلاح عمومی برای آیین‌های در ارتباط با آیین طهارت در شینتو است. هارائه یکی از چهار عنصر اساسی است که در یک مراسم شینتو دخیل است. هدف، تطهیر آلودگی یا گناهان (تسومی) و ناپاکی (که‌گاره) است. این مفاهیم شامل بدشانسی و بیماری و همچنین احساس گناه است.

 آیین‌های طهارت در شینتو 
آیین‌های طهارت در شینتو به دو شکل عمده انجام می‌شوند: نخست میسوگی که شامل غوطه‌وری کامل بدن در آب‌های طبیعی مانند رودخانه یا آبشار است تا ناپاکی‌های عمیق زدوده شود. شکل دوم و رایج‌تر آن، آیین تمیزو است که زائران و روحانیون در بدو ورود به زیارتگاه در مکانی به نام تمیزویا انجام می‌دهند. این آیین شامل شست‌وشوی نظام‌مند دست‌ها و گرداندن آب در دهان برای پاکیزگی نمادین و فیزیکی پیش از حضور در پیشگاه کامی است. در واقع تمیزو نسخه‌ای مختصر و روزانه از همان مفهوم میسوگی باستانی محسوب می‌شود.

پژوهشگران بر این باورند که تأکید افراطی آیین شینتو بر طهارت، نقشی کلیدی در کاهش مواجهه با عوامل بیماری‌زا ایفا کرده است. روحانیون شینتو از طریق انجام مستمر آیین طهارت در شینتو که شامل شست‌وشوی مکرر دست‌ها و دهان (Misogi) است، به‌طور ناخودآگاه زنجیره انتقال ویروس‌ها و باکتری‌ها را قطع می‌کنند. این «پاک‌سازی آیینی» در محیط‌هایی که تراکم جمعیت بالا بوده، به عنوان یک سازوکار پیشگیرانه عمل کرده و با کاهش بار بیماری‌های عفونی، منجر به افزایش میانگین طول عمر در میان این قشر شده است. علاوه بر این، از منظر روان‌شناسی فرگشتی، انجام این مناسک باعث کاهش اضطراب ناشی از ترس از بیماری می‌شود که خود عاملی در تقویت سیستم ایمنی بدن است.

 چهار عنصر نیایش 
همه مراسم دینی به جز عبادت ساده فردی در پیشگاه یک معبد شامل چهار عنصر است تطهیر [کورائی)، پیشکش (شینسن)، دعا (نوریتو) و یک جشن سمبُلیک (نائورائی). این امور ممکن است بر حسب موقعیت ساده یا بسیار مفصل برگزار شوند. این از ویژگی‌های شینتو است که پرستش کامی نه تنها از اعماق قلب است بلکه آداب مذهبی ملموسی هم دارد.

 شستشو و تطهیر 
بندانگشتی|شسشو و تطهیر
شستشو به منظور بر طرف کردن هر گونه آلودگی، نادرستی، شرارت و ناپاکی است که ممکن است مانع حیات بر طبق خواست کامی باشد یا اینکه از تأثیر نیایش و عبادت فرد بکاهد. کار تطهیر را ممکن است خود نیایش‌کنندگان یا راهبان انجام دهند.

در حالت معمولی، هر یک از عبادت کنندگان چه راهب و چه یک شخص عادی آداب تطهیر را به صورت فردی انجام می‌دهند که آن عبارت است از شستشوی نمادین دهان و ریختن آب تمیز روی سرانگشتان است که آن را تِمیزویا به معنای آبِ دست می‌نامند. تطهیر رسمی به همراه یک راهب انجام می‌شود که ابتدا دعای تطهیر را تلاوت می‌کند و سپس یک بادبزن یا چوب تطهیر به نام هارایی-گوشی را روی فرد یا گروه یا چیزی که قرار است تطهیر شود تکان می‌دهند. این عمل معمولاً با افشاندن کمی نمک یا آب نمک همراه است. تطهیر از طریق حمام گرفتن زیر آبشار، میسوگی نام دارد. مراسم تطهیر همه ملت یا کل جهان «اوهارائه‌شیکی» خوانده می‌شود که به معنای تطهیر عظیم است.

در تطهیر زیارتگاه برای انجام یک جشنواره مذهبی، ساختمان معبد و تمامی اجناس و متعلقات آن به خوبی تمیز و محوطه زیارتگاه نیز به دقت جاروکشی می‌شود. به عنوان نمادهای نظافت و تطهیر قطعات چوب خیزران، شاخه‌های کوچک ساکاکی یا طنابی از جنس کاه برنج به نام شیمه‌ناوا، که تزئینات کاغذی به نام شیدِ به آنها چسبانده شده است، در مکان‌های مناسب زیارتگاه آویزان می‌کنند. راهب قبل از انجام جشنواره و اعیاد باید یک دوره کوتاه زهد و روزه داری را نیز به جای آورد.

در مطالعات تطبیقی پیرامون طول عمر رهبران مذهبی، نتایج نشان می‌دهند که روحانیون شینتو در ژاپن نسبت به همتایان خود در سایر ادیان جهان از میانگین طول عمر بالاتری برخوردارند. این پژوهش‌ها حاکی از آن است که روحانیون شینتو به دلیل ترکیب منحصربه‌فردی از «آیین طهارت در شینتو» (روحانیون شینتو معتقدند که ناپاکی‌های فیزیکی و روحی باعث بیماری و تضعیف نیروی حیات می‌شوند)، زندگی در محیط‌های طبیعی زیارتگاه‌ها و همچنین وضعیت تأهل و پیوندهای خانوادگی پایدار (برخلاف برخی سنت‌های رهبانی)، طول عمر استثنایی را تجربه می‌کنند که فراتر از میانگین طول عمر روحانیون در ادیان دیگر است.

 جستارهای وابسته 
 دست‌گذاری
 میسوگی

 منابع 


رده:تطهیر

رده:شینتو در ژاپن
رده:شینتو
رده:جن‌گیری در آئین شینتو