زبان‌های کارنی

زبان‌های کارنی یا کارنLaurie Bauer, 2007, The Linguistics Student's Handbook, Edinburgh زبان‌های نواخت‌بری هستند که توسط حدود هفت میلیون از مردم کارن گویش می‌شوند. آن‌ها به زبان‌های چینی-تبتی وابستگی نامشخصی دارند. زبان‌های کارنی با استفاده ازخط برمه‌ای نوشته می‌شوند. سه شاخه اصلی این خانواده سگاو، پوو و پائو هستند. ترتیب واژگان در این زبان‌ها به صورت نهاد-فعل-مفعول است که در میان زبان‌های چینی-تبتی غیر معمول است. به غیر از کارنی، بای و زبان‌های چینی، سایر زبان‌های چینی-تبتی دارای ترتیب نهاد-مفعول-فعل هستند. این احتمالاً به دلیل تأثیر از زبان‌های همسایه مون و تای است.

 دسته‌بندی 
یک دسته‌بندی جغرافیایی سه گروه را از هم متمایز می‌کند: p. 933.

 شمالی
 پائو
 مرکزی
 منطقه دارای بیشترین تنوع، از جمله کایاه (کارن سرخ یا کارنی)، کایاو (برک)، بوه (بگهای)، گبا و بسیاری دیگر.
 جنوبی
 پوو و سگاو

 جستارهای وابسته 
 زبان‌های تبتی-برمه‌ای

 منابع 

 پیوند به بیرون 
 Free Anglo-Karen Dictionary
 A grammar of the Sgaw Karen
 Drum Publication Group—Online Sgaw Karen language materials. Includes an online English - Sgaw Karen Dictionary.
 Karen Teacher Working Group—Several Karen fonts available for download.
رده:زبان‌های کارنی