کشت کلان

بندانگشتی|چپ|کشت کلان نخل در جلیل در اسرائیل

کشتزارهای کلان مزارعی هستند که در زمینه تولید محصولات نقدینه تخصص دارند و معمولاً عمدتاً یک نوع محصول را کشت کلان می‌کنند و احتمالاً مناطق جانبی برای سبزیجات خوراکی و غیره دارند. کشتزارها که حول یک عمارت کشتزار متمرکز هستند، محصولاتی از جمله پنبه، شاهدانه، تنباکو، قهوه، چای، کاکائو، نیشکر، تریاک، سیسال، دانه‌های روغنی، نخل‌های روغنی، میوه‌ها، درختان کائوچو و درختان جنگلی را پرورش می‌دهند. سیاست‌های حمایت‌گرایانه و مزیت نسبی طبیعی گاهی در تعیین مکان استقرار کشتزارها نقش داشته‌اند.

در کاربرد امروزی، این اصطلاح معمولاً فقط به املاک در مقیاس بزرگ اشاره دارد. قبل از حدود سال ۱۸۶۰، این واژه اصطلاح رایج برای مزرعه‌ای با هر اندازه در بخش‌های جنوبی آمریکای شمالی بریتانیا بود، در حالی که همان‌طور که نوآ وبستر اشاره کرده است، واژه «مزرعه» (farm) از حدود مریلند به سمت شمال به اصطلاح رایج تبدیل شد. برده‌داری در مریلند و ایالت‌های جنوبی به یک هنجار تبدیل شده بود. کشتزارهای آنجا مزارع کار اجباری بودند. اصطلاح «کشتزار» در اکثر مستعمرات بریتانیا استفاده می‌شد، اما در خود بریتانیا در این معنا بسیار به‌ندرت به کار می‌رفت. در آنجا، این واژه عمدتاً برای کشت‌های درخت، یعنی مناطقی که به‌صورت مصنوعی با درختان کاشته شده بودند، استفاده می‌شد؛ چه صرفاً برای جنگل‌داری تجاری، یا تا حدودی برای اثرات تزئینی در باغ‌ها و پارک‌ها، که در آن صورت ممکن بود کاشت درختچه‌های باغی را نیز شامل شود."Plantation" in the History of Early American Landscape Design, Center for Advanced Study in the Visual Arts, National Gallery of Art (Washington DC).

از جمله قدیمی‌ترین نمونه‌های کلان‌کشتزار (Plantation Area)، لاتیفوندیا در امپراتوری روم بودند که مقادیر زیادی غلات، شراب و روغن زیتون برای صادرات تولید می‌کردند. کشاورزی کشتزاری با افزایش تجارت بین‌المللی و توسعه یک اقتصاد جهانی که به دنبال گسترش استعمار اروپایی پدید آمد، تکثیر شد.

 بر پایه محصول 

 کشت درخت 

کشت‌های درخت، که در ایالات متحده اغلب مزارع درخت نامیده می‌شوند، برای تولید تجاری الوار یا محصولات درختی مانند روغن نخل، قهوه یا کائوچو ایجاد می‌شوند.

کشتزارهای ساج و خیزران در هند نتایج خوبی داشته و راهکاری جایگزین برای کشاورزان مرکز هند، جایی که کشاورزی سنتی گسترده بود، فراهم کرده‌اند. اما به دلیل افزایش هزینه‌های نهاده‌های کشاورزی، بسیاری از کشاورزان به کشت ساج و خیزران روی آورده‌اند که به آب بسیار کمی نیاز دارند (فقط در دو سال اول). ساج و خیزران دارای حفاظت قانونی در برابر سرقت هستند. خیزران پس از کاشت، تا ۵۰ سال یعنی تا زمانی که گل‌دهی رخ دهد، محصول می‌دهد. ساج به ۲۰ سال زمان نیاز دارد تا به بلوغ کامل برسد و سودآوری داشته باشد.

این کشت‌ها ممکن است برای حفاظت از حوضه آبریز یا خاک ایجاد شوند. آن‌ها برای کنترل فرسایش، تثبیت رانش زمین و به عنوان بادشکن ایجاد می‌شوند. چنین کشتزارهایی برای پرورش گونه‌های بومی و ترویج بازسازی جنگل در زمین‌های تخریب‌شده به عنوان ابزاری برای احیای محیط زیست ایجاد می‌شوند.

بندانگشتی|کارگران نیشکر در پورتوریکو، ۱۹۴۱

 شکر 

کشتزارهای شکر در قرن ۱۷ و ۱۸ توسط مستعمره‌نشینان بریتانیایی و فرانسوی در کارائیب بسیار ارزشمند بودند و مصرف شکر در اروپا در این دوره افزایش یافت. نیشکر هنوز یک محصول مهم در کوبا است. کشتزارهای شکر همچنین در کشورهایی مانند باربادوس و کوبا به دلیل مواهب طبیعی که داشتند، پدید آمدند. این مواهب طبیعی شامل خاک مساعد برای رشد شکر و تولید نهایی بالای نیروی کار بود که از طریق افزایش تعداد افراد برده‌شده محقق می‌شد.

 کائوچو 
بندانگشتی|کشتزار نیشکر در مناطق روستایی کوبا
کاشت درخت کائوچو پارا (Hevea brasiliensis) معمولاً کشتزار نامیده می‌شود.

 گیاهان نخل روغنی 
کشاورزی نخل روغنی به سرعت در مناطق گرمسیری مرطوب گسترش می‌یابد و معمولاً در مقیاس کشتزار توسعه می‌یابد.

 باغ‌های میوه 
باغ‌های میوه کشتزارهایی از درختان چوبی میوه یا آجیل هستند.

 محصولات زراعی 
این‌ها شامل تنباکو، نیشکر، آناناس، فلفل دلمه‌ای و پنبه، به ویژه در کاربردهای تاریخی هستند.

قبل از رواج پنبه در جنوب آمریکا، نیل و برنج نیز گاهی محصولات کشتزاری نامیده می‌شدند.
بندانگشتی|برداشت چای در بوگور، جاوه غربی

 تأثیرات زیست‌محیطی 
احتمالاً حیاتی‌ترین عاملی که یک کشتزار بر محیط زیست محلی دارد، مکانی است که کشتزار در آنجا ایجاد می‌شود. در برزیل، کشتزارهای قهوه از کشاورزی برش و سوخت استفاده می‌کردند؛ یعنی جنگل‌های بارانی را تخریب کرده و درختان قهوه می‌کاشتند که مواد مغذی خاک را تخلیه می‌کرد. هنگامی که خاک ضعیف می‌شد، پرورش‌دهندگان به جای دیگری نقل مکان می‌کردند. اگر یک جنگل طبیعی برای ایجاد یک جنگل کاشته‌شده پاکسازی شود، احتمالاً منجر به کاهش تنوع زیستی و تخریب زیستگاه خواهد شد. در برخی موارد، ایجاد آن‌ها ممکن است شامل زهکشی تالاب‌ها برای جایگزینی درختان پهن‌برگان مختلط (که قبلاً غالب بودند) با گونه‌های کاج باشد.
اگر یک کشتزار در زمین‌های کشاورزی رها شده یا زمین‌های بسیار تخریب‌شده ایجاد شود، می‌تواند هم زیستگاه و هم تنوع زیستی را افزایش دهد. یک جنگل کاشته‌شده را می‌توان به‌طور سودآور در زمین‌هایی ایجاد کرد که از کشاورزی پشتیبانی نمی‌کنند یا از عدم بازسازی طبیعی رنج می‌برند.

گونه‌های درختی مورد استفاده در یک کشتزار نیز عامل مهمی هستند. در جاهایی که گونه‌ها یا واریته‌های غیربومی کشت می‌شوند، تعداد کمی از جانوران بومی برای بهره‌برداری از آن‌ها سازگار شده‌اند و از دست دادن تنوع زیستی بیشتری رخ می‌دهد. با این حال، حتی گونه‌های درختی غیربومی ممکن است به عنوان کریدورهایی برای حیات وحش عمل کنند و به عنوان یک ضربه‌گیر برای جنگل‌های بومی عمل کرده و اثر حاشیه‌ای را کاهش دهند. در اروپا، کشت‌های درخت پتانسیل افزایش تنوع محلی کاربری زمین را دارند، به ویژه زمانی که در مناظر کشاورزی یا مناظر یکنواخت واقع شده باشند. با این حال، ظرفیت آن‌ها برای افزایش تنوع به شدت به بافت فضایی بستگی دارد: کشتزارهایی که در مناطق عمدتاً کشاورزی قرار می‌گیرند، نسبت به کشتزارهایی که توسط جنگل احاطه شده‌اند، سهم بیشتری در تنوع دارند.

پس از ایجاد یک کشتزار، مدیریت آن به یک عامل زیست‌محیطی مهم تبدیل می‌شود. حیاتی‌ترین جنبه مدیریت، دوره تناوب است. کشتزارهایی که در دوره‌های تناوب طولانی‌تر (۳۰ سال یا بیشتر) برداشت می‌شوند، می‌توانند مزایایی مشابه یک جنگل با بازسازی طبیعی که برای تولید چوب در تناوب مشابه مدیریت می‌شود، فراهم کنند. این امر به ویژه در صورتی صادق است که از گونه‌های بومی استفاده شود. در مورد گونه‌های بیگانه، اگر تأثیر آن‌ها با اقداماتی مانند باقی گذاشتن قطعاتی از گونه‌های بومی در کشتزار یا حفظ کریدورهای جنگل طبیعی تعدیل شود، زیستگاه می‌تواند به‌طور قابل توجهی بهبود یابد. در برزیل، اقدامات مشابهی توسط مقررات دولتی الزامی شده است.

 کشتزار برده‌داری 

بندانگشتی|عکس ۱۹۱۳: آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در حال چیدن پنبه در یک کشتزار در جنوب
صاحبان کشتزارها به‌طور گسترده از آفریقایی‌های برده‌شده برای کار در کشتزارهای اولیه (مانند کشتزارهای تنباکو، برنج، پنبه، کنف و شکر) در مستعمرات آمریکا و ایالات متحده، در سراسر کارائیب، قاره آمریکا و در مناطق تحت اشغال اروپایی‌ها در آفریقا استفاده می‌کردند.

در دوران مدرن، دستمزدهای پایینی که معمولاً به کارگران کشتزار پرداخت می‌شود، مبنای سودآوری کشتزارها در برخی مناطق است.

در زمان‌های اخیر، برده‌داری آشکار با «شبه-برده‌داری» یا «برده‌داری جنسی»، از جمله سیستم سهم‌بری جایگزین شده است و حتی آن هم به شدت کاهش یافته است. در شدیدترین حالت، کارگران در «اسارت بدهی» هستند: آن‌ها باید برای بازپرداخت بدهی با چنان نرخ‌های بهره تنبیهی کار کنند که ممکن است هرگز بازپرداخت نشود. دیگران ساعات طولانی نامعقولی کار می‌کنند و دستمزدهای معیشتی دریافت می‌کنند که (در عمل) فقط ممکن است در فروشگاه شرکتی خرج شود.

در برزیل، کشتزار نیشکر، «انژنیو» (موتور) نامیده می‌شد و اصطلاح انگلیسی قرن هفدهم برای تولید استعماری سازمان‌یافته «factory» (کارخانه) بود. چنین ساختارهای اجتماعی و اقتصادی استعماری در اقتصاد کشتزاری مورد بحث قرار می‌گیرند.

کارگران شکر در کشتزارهای کوبا و جاهای دیگر در کارائیب در شهرک‌های شرکتی موسوم به «باتی‌ها» زندگی می‌کردند.

 جامعه و فرهنگ 

 ماهیگیری 
زمانی که مستعمره نیوفاندلند در سال ۱۶۱۰ توسط انگلستان مستعمره شد، استعمارگران اولیه «پلنتر» (planter) نامیده می‌شدند و مکان‌های پردازش ماهی آن‌ها به عنوان «کشتزارهای ماهیگیری» شناخته می‌شد. این اصطلاحات تا قرن بیستم به خوبی مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

سه کشتزار زیر توسط دولت نیوفاندلند و لابرادور به عنوان مکان‌های میراث استانی نگهداری می‌شوند:
 کشتزار سی-فارست (Sea-Forest Plantation) یک کشتزار ماهیگیری متعلق به قرن هفدهم بود که در کوپرز کوو (Cuper's Cove) (امروزه کیوپیدز) تحت یک فرمان سلطنتی صادر شده توسط شاه جیمز یکم ایجاد شد.
 کشتزار ماک‌بگر (Mockbeggar Plantation) یک کشتزار ماهیگیری متعلق به قرن هجدهم در بوناویستا است.
 کشتزار پول (Pool Plantation) یک کشتزار ماهیگیری متعلق به قرن هفدهم است که توسط سر دیوید کرک و وارثانش در فریلند اداره می‌شد. این کشتزار در سال ۱۶۹۶ توسط مهاجمان فرانسوی ویران شد.

سایر کشتزارهای ماهیگیری:
 کشتزار بریستولز هوپ (Bristol's Hope Plantation)، یک کشتزار ماهیگیری در قرن هفدهم که در هاربر گریس توسط انجمن بازرگانان ماجراجوی بریستول ایجاد شد.
 کشتزار بنگر (Benger Plantation)، یک کشتزار ماهیگیری در قرن هجدهم که توسط جیمز بنگر و وارثانش در فریلند اداره می‌شد. این کشتزار در محل یک کشتزار جورجیا ساخته شده بود.
 کشتزار پیژن (Piggeon's Plantation)، یک کشتزار ماهیگیری در قرن هجدهم که توسط الیاس پیژن در فریلند اداره می‌شد.

 جستارهای وابسته 

 جنگل‌داری زراعی
 فهرست کشتزارها
 مجموعه کشتزارهای جنوب ایالات متحده
 برده‌داری در ایالات متحده آمریکا
 کشتزارهای شکر در کارائیب
 تارا (مزرعه)

 منابع 
؛یادداشت‌ها



؛کتاب‌شناسی

 Aldhous, J. R. & Low, A. J. (1974). The potential of Western Hemlock, Western Red Cedar, Grand Fir, and Noble Fir in Britain. Forestry Commission Bulletin 49.
 Everard, J. E. & Fourt, D. F. (1974). Monterey Pine and Bishop Pine as plantation trees in southern Britain. Quarterly Journal of Forestry 68: 111–25.
 Lewes, Diana, A Year in Jamaica: Memoirs of a girl in Arcadia in 1889 (Eland, 2013) 
 Savill, P. Evans, J. Auclair, D. Falk, J. (1997). Plantation Silviculture in Europe. Oxford University Press. Oxford. 
 Sedjo, R. A. & Botkin, D. (1997). Using forest plantations to spare natural forests. Environment 39 (10): 15–20, 30
 Thompson, Edgar Tristram. The Plantation edited by Sidney Mintz and George Baca (University of South Carolina Press; 2011) 176 pp. 1933 dissertation
 Virts, Nancy, "Change in the Plantation System: American South, 1910–1945," Explorations in Economic History, 43 (Jan. 2006), 153–76.

 پیوند به بیرون 

 روندها در تولید چوب گرد
 شبکه بازسازی زمین مروج جنگل‌داری کشتزاری.
 «خمیر کردن جنوب» نقد کشتزارهای صنعتی.
 جنبش جهانی جنگل‌های بارانی (NGO)

رده:بنیان‌گذاری‌های کشاورزی
رده:کلان‌کشت‌ها
رده:مدیریت جنگل