جاکومو دبندتی

جاکومو دِبندتی (؛   – ) نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، منتقد ادبی، مترجم و روزنامه‌نگار اهل ایتالیا بود.

از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به آخرین رقص، خداحافظ جوانی، شهبانوی ناوارا، عشق‌های حزن‌انگیز و هارلم اشاره نمود.

تفکر انتقادی
دبِندِتی که در مکتب نقد بندیتو کروچه آموزش دیده بود، به زودی از آن فاصله گرفت و به شکل‌های دیگری از دانش علاقه‌مند شد که از افق سنت نقد ادبی ایتالیایی فراتر می‌رفت: او به مطالعه نویسندگان خارجی پرداخت (او یکی از نخستین کسانی بود که به عمق نبوغ پروست پی برد، نام او به طور مکرر در آثارش دیده می‌شود) و نقد خود را در زمینه‌ای اروپایی پرورش داد و آن را به‌عنوان جست‌وجویی برای "دلایل" نویسنده شکل داد. هدف نویسنده افشای یک داده عینی نبود، بلکه بیان یک مشکل درونی بود، به‌گونه‌ای که می‌توان در آن نشانه‌هایی از روان‌کاوی (از زیگموند فروید تا کارل گوستاو یونگ) و پدیدارشناسی ادموند هوسرل، همچنین جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی فرهنگی را شناسایی کرد.

غنای و نوآوری خوانش‌های او در قالب فعالیتی به‌عنوان منتقد تجلی پیدا می‌کند که نمی‌خواهد خود را در یک روش خاص محدود کند؛ او آماده است تا علاوه بر تحلیل نمادها و اسطوره‌های نویسندگان که در واقعیت آثارشان به نمایش درآمده است، سوژه خود را به‌عنوان یک خواننده نیز تحلیل کند، به‌ویژه زمانی که با آثار محبوبش روبه‌رو می‌شود (جووانی پاسکولی، ایتالو اسووو، فدریگو توتزی، اومبرتو سابا).

سال‌ها پیش، در مصاحبه‌ای که هیچ‌گاه در مجموعه‌ای منتشر نشد، دبِندِتی توجه خود را معطوف به نیازی کرد که راویان قرن ما را به "دنبال" شخصیت می‌برد، تا انگیزه‌های پنهان و آشکار او را بشناسند و سپس تمام پیوندها با او را از هم بگسلند:

تفکر انتقادی دبِندِتی حول پرسش انسان، به‌عنوان یک فرد، می‌چرخد و او این کار را با همان هدف و معیار شناختی که یک راوی دارد انجام می‌دهد (چنان‌که در آثاری مانند آماده‌ئو و دیگر داستان‌ها، هشت یهودی، ۱۶ اکتبر ۱۹۴۳ نشان داده است). تمام زندگی ادبی او در دنیای تخیلی جریان داشته است. این نوع مداخله پیوسته در تخیل دیگران در نهایت با ناخوشنودی و نوروز انسان مدرن برخورد کرد و نویسنده و منتقد را به تکامل توانایی خاصی برای شناسایی بی‌ثباتی و بحران هویت در سرنوشت شخصیت‌های داستانی سوق داد. دبِندِتی در مقاله‌ای تحت عنوان شخصیت انسان یک «یادبود موقتی» از این ناپدید شدن نوشته و ترسیمی از آن ارائه کرده است. او دلتنگی برای شخصیت مردانه داشت، درست همان‌طور که خود را متقاعد به نیاز به ترک نکردن ارزش‌های ادبی به نفع جذابیت‌های تمدن جمعی می‌دانست. بازگشت به مصاحبه، یکی از آخرین اظهارات او، بیشتر از چهل سال بعد، برخی از گره‌ها را در پرسش جنجالی نقش منتقد باز می‌کند:

 منابع 

رده:اهالی بیه لا
رده:درگذشتگان ۱۹۶۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۱ (میلادی)
رده:منتقدان اهل ایتالیا
رده:یهودیان اهل ایتالیا
رده:یهودیان ایتالیایی سده ۲۰ (میلادی)
رده:منتقدان ادبی اهل ایتالیا