توافقنامه فیصل–وایزمن

توافقنامهٔ فیصل–وایزمن  توافقنامه‌ای بود که در تاریخ ۳ ژانویهٔ ۱۹۱۹ بین فیصل یکم، سومین پسر شریف حسین و پادشاه پادشاهی حجاز، و حییم وایزمن رهبر صهیونیست که نقش مهمی در امضای بیانیه بالفور در سال ۱۹۱۷ با دولت بریتانیا داشت، امضا شد. این توافقنامه دو هفته پیش از آغار کنفرانس صلح پاریس به امضا رسید. این توافقنامه همراه با نامه‌ای که توماس ادوارد لورنس در مارس ۱۹۱۹ با نام فیصل به فلیکس فرانکفورتر نوشت، یکی از دو سندی بود که هیئت صهیونیست‌ها در کنفرانس صلح پاریس از آن استفاده کردند و معتقد بودند که نقشه‌های صهیونیست‌ها برای فلسطین قبلاً مورد تأیید اعراب قرار گرفته است.

توافقنامه در تاریخ ۳ ژانویه به زبان انگلیسی به فیصل در اتاق خود در هتل کارلتون لندن ارائه شد؛ این در حالی بود که فیصل نمی‌توانست آن را بخواند و مطالب آن توسط لورنس به عنوان تنها مترجم برای فیصل توضیح داده شد. فیصل در همان جلسه سند را امضا کرد؛ بدون این‌که با مشاورانش که در یک اتاق جداگانه منتظر او بودند مشورت کند؛ اگرچه او در کنار امضای خود یک یادداشت به زبان عربی اضافه کرد؛ به گونه‌ای که توافق را منوط به قرار داشتن فلسطین در یک منطقهٔ مستقل عربی دانست اما سازمان صهیونیستی توافقنامه را بدون هیچ گونه محدودیت، تبصره و شرطی به کنفرانس صلح پاریس ارائه کرد.

 منابع 

رده:اسناد قیمومت بریتانیا بر فلسطین
رده:تاریخ صهیونیسم
رده:قیومت بریتانیا بر فلسطین در ۱۹۱۹ (میلادی)
رده:مرزهای اسرائیل
رده:مرزهای سوریه
رده:معاهده‌های مصوب‌شده در ۱۹۱۹ (میلادی)
رده:ملی‌گرایی عربی در امپراتوری عثمانی