تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

غزلی با مطلعِ «تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود» غزل شمارهٔ ۲۰۵ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.

 مفهوم و درون‌مایه 

 وزن 

 در اجراها 
محمود محمودی خوانساری در برنامهٔ شمارهٔ ۱۷۱ از مجموعهٔ برگ سبز این غزل را در دستگاهِ سه‌گاه و اکبر گلپایگانی در برنامهٔ شمارهٔ ۲۰۲ از همان مجموعه در گوشهٔ شوشتری اجرا کرده‌اند.

 ترجمه‌ها 

 در دیگر آثار هنری 

 پانویس 

 منابع 



رده:شعرها در بحر رمل
رده:غزل‌های حافظ