روشنی طلعت تو ماه ندارد

غزلی با مطلع «روشنی طلعت تو ماه ندارد»، غزل شمارهٔ ۱۲۷ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.

 مفهوم و درون‌مایه 

 وزن 

 در اجراها 

 ترجمه‌ها 

 در دیگر آثار هنری 
بر روی پیرایه‌دان (دُرج) روغنی مُدّورشکل متعلق به ۱۲۷۰ ه‍.ق/۱۸۵۴ م  که در مجموعهٔ خلیلی نگهداری می‌شود،بیت‌هایی از این غزل به همراه بیت‌هایی از غزل بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی» نقش بسته است. همچنین این غزل‌ها به همراه غزل «خوشتر ز عیش و صحبت باغ و بهار چیست» بر کتیبهٔ سنگی عمارت باغ ارم شیراز نمایان است. 

 پانویس 

 منابع 



۱۲۷
رده:غزل‌های حافظ