خلیج منار

خلیج منار خلیج کم عمق بزرگی است که بخشی از دریای لاکادیو در اقیانوس هند را تشکیل می‌دهد. این خلیج بین ساحل غربی سری‌لانکا و نوک جنوب شرقی هند، در منطقه ساحل کوروماندل قرار دارد. زنجیره ای از جزایر و صخره‌های کم ارتفاع معروف به پل آدم که شامل جزیره منار نیز هست، خلیج منار را از خلیج پالک که در شمال بین سری‌لانکا و هند واقع شده‌است، جدا می‌کند. فیل دریایی در این خلیج یافت می‌شود.

خلیج منار (به تامیلی: மன்னார் வளைகுடா، Maṉṉār vaḷaikuṭā؛ به سینهالی: මන්නාරම් බොක්ක، mannāram bokka) خلیجی بزرگ و کم‌عمق است که بخشی از دریای لاکدیو در اقیانوس هند را تشکیل می‌دهد و عمق میانگین آن ۵٫۸ متر است.Gulf of Mannar (SE India), Sea-Seek. این خلیج میان دماغه جنوب‌شرقی هند و سواحل غربی سری‌لانکا در منطقه ساحل کوروماندل قرار گرفته‌است. رشته‌ای از جزایر کم‌ارتفاع و صخره‌های دریایی به نام پل آدم یا راما سِتو (پل راما)، که جزیره مانار را نیز در بر می‌گیرد، خلیج مانار را از خلیج پالک در شمال جدا می‌کند. مصب‌های رود تامیرابارانی و رود وایپار در جنوب هند و رود مالواتو اویا در سری‌لانکا به خلیج مانار می‌ریزند.Kallidaikurichi Aiyah Nilakanta Sastri. (1979). South India and South-East Asia: studies in their history and culture. Geetha Book House. گاو دریایی (دوگونگ) در این خلیج یافت می‌شود.

حفاظت

پناهگاه دریایی
خلیج مانار که در دماغه جنوب‌شرقی شبه‌قاره قرار دارد، زیستگاه بیش از ۳۶۰۰ گونه گیاهی و جانوری است و آن را به یکی از غنی‌ترین نواحی ساحلی آسیا تبدیل کرده‌است. حدود ۱۱۷ گونه مرجان سخت در این خلیج شناسایی شده‌اند. لاک‌پشت‌های دریایی، کوسهها، گاوهای دریایی و دلفینها مهمانان همیشگی این خلیج‌اند. با این حال، فعالیت ۴۷ روستا با جمعیت حدود ۵۰ هزار نفر باعث شده برداشت بیش‌ازحد از گونه‌های دریایی به معضل بدل شود. کاهش جمعیت ماهی‌ها همراه با کاهش صدف مروارید، مرجان شاخ‌گوزنی و کرم بلوطی بوده‌است. صیادان محلی برای گذران زندگی خود به صخره‌ها وابسته‌اند، اما شیوه‌های مخرب ماهیگیری، آلودگی و استخراج مرجان باعث کاهش صید در سواحل و آب‌های دورتر شده‌است. گونه‌های در معرض خطر شامل دلفین‌ها، گاوهای دریایی، نهنگها و خیار دریایی است.

در سال ۱۹۸۶، گروهی از ۲۱ جزیره کوچک از جمله جزیره آنایپار در سواحل تامیل نادو میان توتوکودی و دهانوشکودی به‌عنوان پارک ملی دریایی خلیج مانار اعلام شد. این پارک و منطقه حائل ۱۰ کیلومتری آن در سال ۱۹۸۹ به ذخیره‌گاه زیست‌کره تبدیل گردید.

ذخیره‌گاه زیست‌کره ذخیره‌گاه زیست‌کره خلیج مانار ۱۰٬۵۰۰ کیلومتر مربع از اقیانوس، ۲۱ جزیره و خط ساحلی پیرامونی را در بر می‌گیرد. این نواحی شامل سواحل، خورها و جنگل‌های خشک برگ‌پهن حاره‌ای است، و محیط‌های دریایی آن جامعه‌های جلبکی، جامعه‌های علف دریایی، تپه‌های مرجانی، باتلاق‌های نمکی و جنگل‌های حرّا را شامل می‌شود.UNDP Project brief: "Conserve and Sustainable-use of the Gulf of Mannar Biosphere Reserve's Coastal Biodiversity", New York, 1994 UNDP Project Brief 
در مه ۲۰۱۹، مرکز ملی پژوهش‌های ساحلی، نهادی زیر نظر وزارت علوم زمین هند که یک ایستگاه پژوهشی در منطقه خلیج مانار دارد، الگوی نگران‌کننده‌ای از سفیدشدگی مرجان‌ها در صخره‌های مانداپام، کیلکارای و خلیج پالک گزارش کرد. پژوهشگران مشاهده کردند که هنگامی که دمای آب به ۳۲ تا ۳۶ درجه سانتی‌گراد رسید، سفیدشدگی مرجان‌ها رخ داد.

فعالیت‌های دریایی 

بندرهای اصلی در خلیج مانار توتوکودی (توتیکورین) در تامیل نادو و کلمبو در سری‌لانکا هستند. این بندرها توانایی پذیرش کشتی‌های با آبخور عمیق را دارند، اما تنگه پالک به دلیل کم‌عمقی تنها برای کشتی‌های کوچک مناسب است. در ژوئیه ۲۰۰۵، دولت هند گام‌های مقدماتی برای اجرای طرح کانال دریایی ستوسامودرام برداشت، طرحی که قرار است کانالی عمیق میان خلیج مانار و خلیج بنگال ایجاد کند. طرفداران این طرح بر مزایای مسیر مستقیم کشتیرانی میان سواحل شرقی و غربی هند بدون نیاز به دور زدن سری‌لانکا تأکید دارند، در حالی که دوستداران محیط زیست نسبت به آسیب‌های شدید این پروژه بر زندگی دریایی و شیلات در تنگه پالک و خلیج مانار هشدار داده‌اند.

 منابع 



رده:خلیج مانار
رده:خلیج‌های اقیانوس هند
رده:خلیج‌های هند
رده:زمین‌چهرهای تامیل نادو
رده:ساحل کوروماندل
رده:مرز هند و سری‌لانکا