برایان دراکر

برایان دروکر (؛ زادهٔ ) دانشمند پزشک آمریکایی و استاد پژوهش سرطان خون در دانشگاه علوم پزشکی و بهداشت اورگن (OHSU) است.[1] او در سال ۲۰۲۵ به عنوان نخستین رئیس «گروه مستقل سرطان نایت» منصوب شد، نهادی که پس از کمک مالی دو میلیارد دلاری فیل و پنی نایت به صورت خودگردان از «مؤسسه سرطان نایت» OHSU شکل گرفت.[2]

دروکر بیش از همه به خاطر نقش کلیدی خود در توسعهٔ ایماتینیب (Gleevec) شناخته می‌شود، نخستین دارویی که به‌طور اختصاصی سلول‌های سرطانی را هدف قرار می‌دهد و برای درمان لوسمی میلوئید مزمن (CML) به کار رفت.[7][8][9] این دارو در سال ۲۰۰۱ با سرعتی بی‌سابقه از سازمان غذا و داروی آمریکا مجوز گرفت[10] و زندگی بیماران را دگرگون کرد؛ به‌طوری که بقای پنج‌سالهٔ بیماران از میانگین ۳ تا ۵ سال به حدود ۸۹٪ افزایش یافت.[21][22] این دستاورد آغازگر عصر «پزشکی دقیق سرطان» شناخته می‌شود.[12][23]

او پیش‌تر مدیر و مدیرعامل «مؤسسه سرطان نایت» OHSU و نیز معاون پژوهشی دانشکده پزشکی این دانشگاه بوده‌است.[3][4][6] دروکر همچنین سرپرستی کارآزمایی ملی «Beat AML» را برای یافتن درمان‌های مؤثر در لوسمی میلوئید حاد بر عهده داشت.[26]

 زندگی و تحصیلات 
دروکر کارشناسی شیمی و دکترای پزشکی خود را در دانشگاه کالیفرنیا، سن‌دیگو دریافت کرد[18] و دوره کارورزی و تخصص داخلی را در بیمارستان بارنز، دانشگاه واشینگتن گذراند (۱۹۸۴–۱۹۸۱).[19] سپس دوره فوق‌تخصصی انکولوژی پزشکی را در مؤسسه دانا-فاربر، دانشکده پزشکی هاروارد گذراند و در سال ۱۹۹۳ به OHSU پیوست.[20]

 جوایز و افتخارات 
دروکر عضو فرهنگستان ملی علوم (۲۰۰۷) و فرهنگستان ملی پزشکی آمریکا (۲۰۰۳) است. او تاکنون جوایز برجسته‌ای از جمله جایزه لاسکر–دی‌بیکی در پزشکی بالینی (۲۰۰۹)[13]، جایزه ژاپن (۲۰۱۲)[14]، جایزه مرکز پزشکی آلبانی (۲۰۱۳)[15]، و جایزه شوبرگ (۲۰۱۹)[16] را دریافت کرده‌است.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه پژوهش پزشکی بالینی لسکر-دی‌بیکی، جایزه ژاپن، جایزه روبرت کخ، و جایزه مرکز پزشکی آلبانی شده‌است.

 منابع 



 پیوند به بیرون 

رده:اعضای فرهنگستان ملی دانش آمریکا
رده:اعضای فرهنگستان هنر و دانش آمریکا
رده:افراد زنده
رده:پزشکان اهل پورتلند، اورگن
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو
رده:زادگان ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:سرطان‌شناسان اهل ایالات متحده آمریکا