عبدالله ابن معاویه

عبدلله بن معاویه بن عبدالله بن جعفر بن ابی‌طالب، رهبری علوی بود که جنبشی را علیه امویان در کوفه و بعدها در ایران به راه انداخت.

 تبار و امامت 
عبدالله بن معاویه از نوادگان برادر علی، جعفر بن ابی‌طالب است. پس از مرگ ابوهاشم، نوهٔ علی ابن ابی‌طالب در سال ۷۰۳ میلادی علویان رهبری خود را از دست دادند و گروه‌هایی برای تصدی این منصب با هم به رقابت پرداختند. گروهی ادعا کردند ابوهاشم، محمد بن علی عباسی (پدر سفاح و منصور) را به عنوان امام پس از خود انتخاب کرده‌است در حالی که گروهی دیگر می‌خواستند عبدالله بن عمرو الکندی را امام بعدی اعلام کنند. گروه دوم درنهایت به امامت عبدالله بن معاویه تن دادند.Zetterstéen, K.V. (1987). "ʿAbd Allāh b. Muʿāwiya"

به گفتهٔ کارل ویلهلم زترشتین، عبدالله علاوه بر ادعای امامت، «مدعی بود که هر دو مقام الوهیت و نبوت در او جمع شده‌است، چرا که روح خداوند از امامی به امام دیگر منتقل شده و در نهایت در او حلول پیدا کرده‌است». به این صورت، پیروان او معتقد به تناسخ شدند و رستاخیز مردگان را انکار کردند.Zetterstéen, K.V. (1987). "ʿAbd Allāh b. Muʿāwiya"

 شورش و مرگ 
در سال ۷۴۴ میلادی، عبدالله و پیروانش در کوفه طغیان کردند و با پیوستن گروه‌های علوی دیگر به آن‌ها (بخصوص زیدیها)، کنترل شهر کوفه را به دست گرفته و فرماندار آن جا را از شهر اخراج کردند. عبدالله بن عمر بن عبدالعزیز، حاکم اموی عراق به سرعت به این شورش واکنش نشان داده و ارتشی را به کوفه ارسال کرد. غالب کوفیان دست از حمایت علویان کشیدند، اما عزم راسخ زیدی‌ها در جنگ، کمک کرد تا عبدالله بتواند به مدائن و سپس به جبال عقب‌نشینی کند.Zetterstéen, K.V. (1987). "ʿAbd Allāh b. Muʿāwiya"

فارغ از شکست او در کوفه، بسیاری از مخالفان امویان، شروع به جمع شدن گرد پرچم او کردند؛ از جمله باقیماندگانی از خوارج که توسط مروان دوم سرکوب شده بودند و گروهی از هوادارن عباسیان. با استفاده از آشفتگی‌های ناشی از جریان موسوم به فتنهٔ سوم و آغاز انقلاب عباسیان در خراسان که امویان را ناتوان ساخته بود، عبدالله تصمیم گرفت که کنترل خود را بر مناطق وسیع‌تری از ایران از جمله جبال، اهواز، فارس و کرمان گسترش دهد.Zetterstéen, K.V. (1987). "ʿAbd Allāh b. Muʿāwiya"

در نهایت مروان دوم، سپاهی را برای مقابله با عبدالله ارسال کرد. نیروهای علوی تماماً شکست خوردند و حکومت او بر ایران در سال ۷۴۷ میلادی از میان رفت. عبدالله خود توانست به خراسان بگریزد، جایی که در آن فرماندهٔ عباسی، ابومسلم او را به قتل رساند.Zetterstéen, K.V. (1987). "ʿAbd Allāh b. Muʿāwiya"

 منابع 

رده:ایران در قرون وسطی
رده:بنی‌هاشم
رده:خاندان علی بن ابی‌طالب
رده:درگذشتگان ۷۴۷ (میلادی)
رده:رهبران فرقه‌های اسلامی
رده:شورشیان عرب
رده:شورش‌ها علیه خلافت اموی
رده:عراق تحت خلافت اموی
رده:قیام کنندگان علیه بنی امیه
رده:کوفه
رده:مقاله‌های ایجادشده توسط ایجادگر
رده:مهدویت
رده:ویکی‌سازی رباتیک