جغرافیای پاراگوئه

پاراگوئه کشوری در آمریکای جنوبی است که با آرژانتین، بولیوی و برزیل هم‌مرز است. رود پاراگوئه (به اسپانیایی: Río Paraguay) کشور را به دو منطقه شرقی و غربی که از نظر ظاهری کاملاً متفاوت هستند، تقسیم می‌کند. هر دو منطقه شرقی (که رسماً پاراگوئه شرقی یا Paraguay Oriental نامیده می‌شود و به عنوان منطقه پاراننیا شناخته می‌شود) و منطقه غربی (که رسماً پاراگوئه غربی یا Paraguay Occidental نامیده می‌شود و به عنوان چاکو شناخته می‌شود) با شیبی ملایم به سمت رودخانه پاراگوئه امتداد می‌یابند و آب‌هایشان به این رود می‌ریزد؛ رودی که دو منطقه را هم جدا و هم متحد می‌کند. با توجه به اینکه منطقه پاراننیا به سمت جنوب کشیده شده و چاکو به سمت شمال گسترش می‌یابد، پاراگوئه در دو سوی مدار رأس‌الجدی قرار گرفته و دارای هر دو نوع آب‌وهوای جنب‌مدارگان و مدارگان است.

بندانگشتی|چپ|پاراگوئه از فضا
در کنارهٔ جنوب شرقی، رودخانهٔ پارانا قرار دارد که سد ایتایپو، به‌طور مشترک با برزیل بر روی آن احداث شده است. این سد در حال حاضر بزرگ‌ترین نیروگاه برق‌آبی در دنیا است و تقریباً تمام برق مورد نیاز پاراگوئه را تأمین می‌کند. نیروگاه برق‌آبی دیگری که بر روی رودخانهٔ پارانا قرار دارد، سد یاکیرتا است که به‌طور مشترک بین آرژانتین و پاراگوئه احداث شده است. امروزه پاراگوئه بزرگ‌ترین صادرکنندهٔ نیروی برق‌آبی در دنیا است.

آب و هوای محلی بین آب و هوای شبه استوایی تا آب و هوای معتدل تغییر می‌کند، در نواحی شرقی بارش زیاد باران و در نواحی غربی مناطق تقریباً خشک به چشم می‌خورند.

 مرزها 
بندانگشتی|مرز بولیوی و پاراگوئه، در انتهای جاده ۹ (مسیر فرعی به ایست بازرسی مرزی اینفانته ریوارولا-ایبیبوبو) که از سمت بولیوی دیده می‌شود.
پاراگوئه با سه کشور بسیار بزرگتر هم‌مرز است: بولیوی، برزیل و آرژانتین. این کشور دارای سه نقطه مرزی سه‌گانه است: آرژانتین-بولیوی-پاراگوئه، بولیوی-برزیل-پاراگوئه و مرز سه‌گانه. تعیین مرز شمال غربی با بولیوی، که از میان تپه‌های کم‌ارتفاع منطقه چاکو می‌گذرد، به دوران جنگ چاکو بازمی‌گردد. مرز بین چاکو و برزیل در سال ۱۹۲۷ تعیین شد؛ این مرز از محل تلاقی رود آپا (Río Apa) و رود پاراگوئه به سمت شمال در امتداد مسیر رود پاراگوئه تا مرز بولیوی ادامه می‌یابد. مرز شمالی منطقه پاراننیا که در سال ۱۸۷۲ تعیین شد، مسیر رود پارانا (Río Paraná)، خط‌الرأس کوه‌های منطقه شمال شرقی و در نهایت مسیر رود آپا را دنبال می‌کند تا زمانی که به رود پاراگوئه می‌ریزد. مرز طولانی آرژانتین و پاراگوئه شامل رود پیلکومایو (Río Pilcomayo)، رود پارانا و رود پاراگوئه است. آرژانتین و پاراگوئه در سال ۱۸۷۶ بر سر این مرزها به توافق رسیدند.

 مناطق طبیعی 
بندانگشتی| 
بندانگشتی|بوم‌ناحیه‌های پاراگوئه:  گران چاکو،  پانتانال،  سرادو،  چاکوی مرطوب،  جنگل‌های پرانا  علفزارهای بین‌النهرین
بندانگشتی|تپه‌های اطراف پاراگواری
بندانگشتی|پارک ملی سرو کورا
بندانگشتی|پانتانال پاراگوئه که در شمال بخش پرزیدنت هایز دیده می‌شود.

پاراگوئه شامل شش بوم‌ناحیه خشکی است: جنگل‌های پرانا (جنگل‌های آتلانتیک)، گران چاکو، سرادو، چاکوی مرطوب، پانتانال و ساوانای سیلابی پارانا که در دو منطقه طبیعی اصلی قرار می‌گیرند و توسط رود پاراگوئه از هم جدا می‌شوند: منطقه پاراننیا (Paraneña - ترکیبی از فلات‌ها، تپه‌ماهورها و دره‌ها) و منطقه چاکو (یک کوهپایه عظیم).

حدود ۹۵ درصد از جمعیت پاراگوئه در منطقه پاراننیا ساکن هستند که تمامی ویژگی‌های مهم کوه‌نگاری و آب‌وهوای قابل پیش‌بینی‌تری دارد. منطقه پاراننیا را به‌طور کلی می‌توان به عنوان منطقه‌ای توصیف کرد که از ارتفاعات در شرق تشکیل شده و به سمت رود پاراگوئه شیب پیدا می‌کند و در امتداد رودخانه به منطقه‌ای پست و مستعد سیل تبدیل می‌شود.
چاکو عمدتاً از زمین‌های پستی تشکیل شده که آن هم به سمت رود پاراگوئه شیب دارد و متناوباً دچار سیلاب و خشکی می‌شود.

 منطقه شرقی: پاراننیا 
منطقه شرقی از رود پاراگوئه به سمت شرق تا رود پارانا امتداد دارد که مرز با برزیل و آرژانتین را تشکیل می‌دهد. تپه‌ها و کوه‌های شرقی که امتداد فلات جنوب برزیل هستند، بر این منطقه تسلط دارند. این ارتفاعات در بلندترین نقطه خود به حدود  بالاتر از سطح دریا می‌رسند. منطقه شرقی همچنین دارای دشتهای وسیع، دره‌های پهناور و ترازها (Lowlands) است. حدود ۸۰٪ از این منطقه در ارتفاعی کمتر از  قرار دارد؛ کمترین ارتفاع، یعنی ، در جنوبی‌ترین نقطه و در محل تلاقی رود پاراگوئه و رود پارانا رخ می‌دهد.

آب‌های منطقه شرقی عمدتاً توسط رودخانه‌هایی که به سمت غرب و رود پاراگوئه جریان دارند تخلیه می‌شود، اگرچه برخی رودخانه‌ها به سمت شرق و رود پارانا جریان دارند. چمنزارهای کم‌ارتفاع که مستعد سیل هستند، کوه‌های شرقی را از رود پاراگوئه جدا می‌کنند.

منطقه شرقی به‌طور طبیعی به پنج زیرمنطقه فیزیوگرافی تقسیم می‌شود:
 فلات پارانا
 بلندی‌های شمالی
 کمربند تپه‌های مرکزی
 پست‌بوم مرکزی
 دشت نیمبوکو

در شرق، فلات جنگلی انبوه پارانا یک‌سوم منطقه را اشغال کرده و تمام طول آن را از شمال به جنوب و تا ۱۴۵ کیلومتر به سمت غرب از مرزهای برزیل و آرژانتین گسترش می‌دهد. لبه غربی فلات پارانا با یک پرتگاه مشخص می‌شود که از ارتفاع حدود  در شمال تا حدود  در انتهای جنوبی زیرمنطقه پایین می‌آید. فلات با شیبی ملایم به سمت شرق و جنوب امتداد دارد و سطح فوق‌العاده یکنواخت آن تنها توسط دره‌های باریکی که شاخه‌های رود پارانا به سمت غرب حفر کرده‌اند، قطع می‌شود.

بلندی‌های شمالی، کمربند تپه‌های مرکزی و پست‌بوم مرکزی، زمین‌های پایین‌تری را تشکیل می‌دهند که بین پرتگاه و رود پاراگوئه قرار دارند. اولین بخش از این امتدادهای فرسایش‌یافته که به سمت غرب فلات پارانا کشیده شده —بلندی‌های شمالی— بخشی را از رود آکیدابان (Río Aquidabán) به سمت شمال تا رود آپا در مرز برزیل اشغال می‌کند. این بخش عمدتاً از یک فلات تپه‌ماهور با ارتفاع حدود  بالاتر از سطح دریا و  بالاتر از دشت جنوبی‌تر تشکیل شده است. کمربند تپه‌های مرکزی منطقه‌ای در مجاورت آسونسیون را در بر می‌گیرد. اگرچه سطوح تقریباً مسطحی در این زیرمنطقه وجود دارد، اما زمین‌های تپه‌مور آن بسیار ناهموار هستند. قله‌های کوچک و منزوی فراوانی وجود دارد و تنها دریاچه‌هایی با اندازه قابل توجه در همین‌جا یافت می‌شوند. بین این دو زیرمنطقه مرتفع، پست‌بوم مرکزی قرار دارد؛ منطقه‌ای با ارتفاع و برجستگی کم که با شیبی ملایم از رود پاراگوئه به سمت فلات پارانا بالا می‌رود. دره‌های رودخانه‌هایی که در پست‌بوم مرکزی به سمت غرب جریان دارند، پهن و کم‌عمق هستند و طغیان دوره‌ای مسیر آن‌ها باتلاق‌های فصلی ایجاد می‌کند. بارزترین ویژگی‌های این زیرمنطقه، تپه‌های مسطح آن هستند که  از دشت علفزار بیرون زده‌اند. این تپه‌ها که پوشیده از جنگل‌های انبوه هستند، مساحتی از یک هکتار تا چند کیلومتر مربع را می‌پوشانند. ظاهراً این تپه‌ها بقایای فرسایش‌یافته سنگ‌های مرتبط با سازندهای زمین‌شناسی شرق هستند و «ایسلاس د مونته» (جزایر کوهستانی/جنگلی) نامیده می‌شوند و حاشیه‌های آن‌ها به عنوان «کوستاس» (سواحل) شناخته می‌شود.

زیرمنطقه باقی‌مانده —دشت نیمبوکو (Ñeembucú)— در گوشه جنوب غربی منطقه پاراننیا قرار دارد. این دشت آبرفتی دارای شیب اندکی به سمت غرب-جنوب غربی است که با ناهمواری‌های ملایم پوشیده شده است. رود تبیکواری (Río Tebicuary) —یک شاخه اصلی رود پاراگوئه— این زمین پست باتلاقی را دو نیم می‌کند؛ زمینی که در بخش مرکزی خود با برآمدگی‌های خاکی گرد تا ارتفاع سه متر شکسته می‌شود.

ویژگی‌های اصلی کوه‌نگاری منطقه پاراننیا شامل کوردیرا د آمانبای (رشته‌کوه آمانبای)، کوردیرا د امباراکایو و کوردیرا د کاگوآزو است. رشته‌کوه آمانبای از گوشه شمال شرقی منطقه به سمت جنوب و کمی شرق در امتداد مرز برزیل کشیده شده است. این کوه‌ها به‌طور میانگین  ارتفاع دارند، اگرچه بلندترین نقطه آن به  می‌رسد. زنجیره اصلی که  طول دارد، شاخه‌های کوچک‌تری دارد که به سمت غرب امتداد یافته و در امتداد کرانه‌های رود پاراگوئه در بلندی‌های شمالی محو می‌شوند.

رشته‌کوه آمانبای با رشته‌کوه امباراکایو ادغام می‌شود که به طول ۱۲۰ کیلومتر به سمت شرق تا رود پارانا کشیده شده است. ارتفاع متوسط این رشته‌کوه  است؛ بلندترین نقطه این زنجیره، ، در داخل خاک برزیل قرار دارد. رود پارانا در جایی که کوه‌های رشته‌کوه امباراکایو را می‌شکافد تا وارد آرژانتین شود، آبشار گوآیرا (Salto del Guairá) را تشکیل می‌دهد.

رشته‌کوه کاگوآزو در جایی قرار دارد که دو رشته‌کوه اصلی دیگر به هم می‌رسند و با ارتفاع متوسط  به سمت جنوب امتداد می‌یابد. بلندترین نقطه آن، سرو د سان خواکین، به  بالاتر از سطح دریا می‌رسد. این زنجیره یک توده پیوسته نیست، بلکه با تپه‌ها و ناهمواری‌های پوشیده از جنگل و چمنزار قطع می‌شود. رشته‌کوه کاگوآزو از فلات پارانا به سمت غرب تا کمربند تپه‌های مرکزی کشیده می‌شود.

یک زنجیره کوهستانی کوچکتر، سرانیا د امباراکایو، نیز در نقطه‌ای که رشته‌کوه آمانبای و رشته‌کوه امباراکایو به هم می‌رسند، بالا می‌آید. سرانیا د امباراکایو به شرق و سپس به جنوب امتداد می‌یابد تا به موازات رود پارانا قرار گیرد؛ این رشته‌کوه دارای ارتفاع متوسط  است.

منطقه شرقی دارای جمعیتی معادل ۷٬۲۳۲٬۸۹۰ نفر و مساحتی برابر با ۱۵۹٬۸۲۷ کیلومتر مربع است و تراکم جمعیت آن ۴۵٫۲۵ نفر در هر کیلومتر مربع می‌باشد.

 ناحیه غربی: چاکو 
بندانگشتی|چپ|مزرعه در بخش پرزیدنت هایز، چاکو

ناحیه چاکو که توسط رود پاراگوئه از ناحیه شرقی جدا شده‌است، دشتی وسیع است که ارتفاع آن از  فراتر نمی‌رود و میانگین ارتفاع آن  است. دشت چاکو که بیش از ۶۰ درصد از کل مساحت پاراگوئه را می‌پوشاند، با شیبی ملایم به سمت شرق و رود پاراگوئه امتداد می‌یابد.

چاکوی پاراگوئه به دو بخش تقسیم می‌شود. «آلتو چاکو» (چاکوی علیا) که «چاکو سکو» (چاکوی خشک) نیز نامیده می‌شود، سه چهارم غربی منطقه را تشکیل می‌دهد و با بولیوی هم‌مرز است، در حالی که «باخو چاکو» (چاکوی سفلی) یا «چاکو اومدو» (چاکوی مرطوب) با رود پاراگوئه هم‌مرز است. تپه‌های کم‌ارتفاع در بخش شمال غربی آلتو چاکو، مرتفع‌ترین بخش‌های گران چاکو هستند. یکی از تالاب‌های برجسته باخو چاکو، «استرو پاتینیو» است که با وسعت  بزرگترین باتلاق کشور را تشکیل می‌دهد.

دو سوم غربی چاکوی پاراگوئه متعلق به مناطق گرمسیری با اقلیم نیمه‌خشک است که بارش سالانه آن بین  متغیر است و پوشش گیاهی آن از بوته‌زارهای خشک و کوتاه در غرب تا جنگل‌های مرتفع‌تر خشکی‌رست (جنگل‌های خاردار غیرقابل نفوذ) به سمت شرق تغییر می‌کند. یک سوم شرقی متعلق به مناطق گرمسیری نیمه‌مرطوب است، با بارندگی بین ، پوشش گیاهی بلندتر و جنگل‌های نیمه‌مرطوب گرمسیری. کمربندی به طول حدود  در امتداد رود پاراگوئه دارای پوشش گیاهی متفاوتی از نوع همیشه‌سبز، تالاب‌ها و جنگل‌های نخل است («باخو چاکو»).

تبخیر سالانه حدود  است. فصل خشک بسیار مشخص از مه تا اکتبر ادامه دارد و فصل مرطوب از نوامبر تا آوریل رخ می‌دهد که در طی آن پوشش گیاهی سبز و انبوه می‌شود.

خاک‌های چاکو، خاک‌های رسوبی بسیار عمیق و غنی از مواد مغذی هستند، از جمله لوویسول‌ها، کامبیسول‌ها و رگوسول‌ها، و به‌طور کلی بسیار حاصلخیز و مناسب برای کشاورزی و چراگاه هستند (با فرض استفاده از روش‌های مسئولانه و پایدار)، که این میزان حاصلخیزی بیش از اکثر مناطق گرمسیری نیمه‌خشک جهان است. عوامل محدودکننده شامل کمبود آب شیرین زیرزمینی در اکثر بخش‌های چاکوی پاراگوئه، به جز در شمال و غرب است. زمین‌های پست رو به رود پاراگوئه با مشکل زهکشی ناکافی و سیل‌های فصلی (که البته باعث افزایش حاصلخیزی خاک می‌شود) مواجه هستند.

منطقه غربی دارای جمعیت ۲۲۰٬۸۰۵ نفر و مساحت ۲۴۶٬۹۲۵ کیلومتر مربع است و تراکم جمعیت آن ۰٫۸۹ نفر در هر کیلومتر مربع می‌باشد.

 زهکشی 

واژه پاراگوئه می‌تواند به عنوان «بهشت آب‌ها» ترجمه شود، زیرا آب فراوانی در سراسر کشور و همچنین در زیر زمین یافت می‌شود؛ (بنگرید به آبخوان گوارانی). رود پاراگوئه دارای مسیری به طول ۲۶۰۰ کیلومتر است که ۲۳۰۰ کیلومتر آن قابل کشتیرانی است و ۱۲۰۰ کیلومتر آن یا با پاراگوئه هم‌مرز است یا از میان آن می‌گذرد. در بیشتر سال‌ها، شناورهایی با آبخور ۲۱ متر می‌توانند بدون مشکل به کنسپسیون، پاراگوئه برسند. کشتی‌های اقیانوس‌پیما با اندازه متوسط گاهی می‌توانند به آسونسیون برسند، اما رودپیچهای پرپیچ‌وکم و آب‌تلهای متغیر می‌توانند این عبور را دشوار کنند. این رودخانه اگرچه کند و کم‌عمق است، اما گاهی از کرانه‌های کم‌ارتفاع خود طغیان می‌کند و باتلاق‌های موقت ایجاد کرده و روستاها را زیر آب می‌برد. جزایر رودخانه‌ای، آثار به جا مانده از رودپیچها و دریاچه‌های طوقی گواهی بر تغییرات مکرر در مسیر رودخانه هستند.

شاخابه‌های اصلی که از منطقه پاراننیا (Paraneña) وارد رود پاراگوئه می‌شوند — مانند رودهای آپا، آکیدابان و تبیکواری — از سرچشمه‌های خود در فلات پارانا به سرعت به سمت زمین‌های پست سرازیر می‌شوند. در آنجا، همزمان با تغییر مسیر به سمت غرب، این رودها پهن‌تر و کندتر می‌شوند. پس از باران‌های شدید، این رودخانه‌ها گاهی در زمین‌های پست مجاور طغیان می‌کنند.

رود پارانا با طول حدود ۴۷۰۰ کیلومتر، دومین رود بزرگ کشور است. این رودخانه از سالتو دل گوایرا، جایی که سابقاً آبشار گوائیرا در آن قرار داشت، وارد پاراگوئه می‌شود و ۸۰۰ کیلومتر جریان می‌یابد تا به محل تلاقی خود با رود پاراگوئه برسد و سپس به سمت جنوب تا پای‌رود ریو دلا پلاتا در بوئنوس آیرس، آرژانتین ادامه می‌یابد. به‌طور کلی، رود پارانا تنها تا انکارناسیون در ناحیه ایتاپوا در پاراگوئه برای کشتی‌های بزرگ قابلیت کشتیرانی دارد، اما قایق‌های کوچکتر ممکن است تا حدودی بیشتر به سمت شمال بروند. در ماه‌های تابستان، رودخانه به اندازه کافی عمیق است که به شناورهایی با آبخور تا سه متر اجازه دهد به سالتو دل گوایرا برسند، اما شرایط فصلی و دیگر شرایط گاه‌به‌گاه، ارزش کشتیرانی رودخانه را به شدت محدود می‌کند. در مسیر علیای رودخانه، سیل‌های ناگهانی ممکن است سطح آب را تا پنج متر در بیست و چهار ساعت بالا ببرند؛ با این حال، در غرب انکارناسیون، صخره‌های بستر رودخانه گاهی در طول زمستان تا یک متری سطح آب می‌رسند و عملاً ارتباط بین بخش علیای رودخانه و بوئنوس آیرس را قطع می‌کنند.

رودهایی که به سمت شرق در سراسر منطقه پاراننیا جریان دارند و شاخابه‌های رود پارانا هستند، کوتاه‌تر، سریع‌تر و باریک‌تر از شاخابه‌های رود پاراگوئه هستند، به استثنای رود ایگواسو در محل آبشار ایگواسو. شانزده مورد از این رودخانه‌ها و نهرهای متعدد کوچکتر در محلی بالاتر از انکارناسیون وارد رود پارانا می‌شوند.

سومین رود بزرگ پاراگوئه، پیلکومایو، پس از تعیین تمام مرز بین منطقه چاکو و آرژانتین، در نزدیکی آسونسیون به رود پاراگوئه می‌ریزد. در بیشتر مسیر خود، این رودخانه کند و باتلاقی است، اگرچه شناورهای کوچک می‌توانند در بخش‌های سفلای آن حرکت کنند. هنگامی که رود پیلکومایو از کرانه‌های کم‌ارتفاع خود طغیان می‌کند، تالاب پاتینیو (استرو پاتینیو) را تغذیه می‌کند.

زهکشی در منطقه چاکو به دلیل همواری زمین و تعداد کم نهرهای مهم، به‌طور کلی ضعیف است. در بسیاری از بخش‌های این منطقه، سطح ایستابی تنها یک متر زیر سطح زمین است و حوضچه‌های کوچک و باتلاق‌های فصلی متعددی وجود دارد. در نتیجه زهکشی ضعیف، بیشتر آب برای آشامیدن یا آبیاری بیش از حد شور است.

به دلیل طغیان فصلی نهرهای متعدد که به سمت غرب جریان دارند، مناطق پست منطقه پاراننیا نیز شرایط زهکشی ضعیفی را تجربه می‌کنند، به ویژه در دشت نیمبوکو (Ñeembucú) در جنوب غربی، جایی که زیرلایهٔ رسی تقریباً نفوذناپذیر مانع از جذب آب سطحی اضافی به داخل آبخوان می‌شود. حدود ۳۰ درصد از منطقه پاراننیا هر از گاهی دچار سیل می‌شود که باعث ایجاد مناطق وسیعی از باتلاق‌های فصلی می‌گردد. با این حال، لجن‌زارهای دائمی تنها در نزدیکی بزرگ‌ترین فرورفتگی‌های جغرافیایی یافت می‌شوند.

 آب‌وهوا 

بندانگشتی|300px|نقشه مناطق طبقه‌بندی اقلیمی کوپن در پاراگوئه
270px|بندانگشتی|تصویر ماهواره‌ای پاراگوئه در ژانویه ۲۰۰۳
پاراگوئه آب‌وهوای نیمه‌گرمسیری را در منطقه پاراننیا و آب‌وهوای گرمسیری و نیمه‌خشک را در چاکو تجربه می‌کند. منطقه پاراننیا دارای آب‌وهوای مرطوب با بارش فراوان در طول سال است. در طول تابستان نیم‌کره جنوبی، که با زمستان شمالی مطابقت دارد، تأثیر غالب بر آب‌وهوا بادهای گرم سیروکو است که از شمال شرقی می‌وزند. در طول زمستان، باد غالب باد سرد پامپرو از اقیانوس اطلس است که در سراسر آرژانتین می‌وزد و توسط آند در بخش جنوبی آن کشور به سمت شمال شرقی منحرف می‌شود. به دلیل فقدان موانع توپوگرافی در داخل پاراگوئه، این بادهای غالب متضاد باعث تغییرات ناگهانی و نامنظم در هوای معمولاً معتدل می‌شوند. بادها عموماً تند هستند. سرعت‌هایی تا ۱۶۰ کیلومتر در ساعت در مکان‌های جنوبی گزارش شده است و شهر انکارناسیون زمانی توسط یک پیچند با خاک یکسان شد.

در طول زمستان‌های معتدل، ژوئیه سردترین ماه است، با میانگین دمای حدود  در آسونسیون و  در فلات پارانا. تعداد روزهایی که دما به زیر نقطه انجماد می‌رسد از حداقل سه تا حداکثر شانزده روز در سال متغیر است و تغییرات حتی گسترده‌تری در عمق مناطق داخلی وجود دارد. برخی زمستان‌ها بسیار معتدل هستند، با بادهایی که دائماً از شمال می‌وزند و یخبندان کمی دارند. با این حال، در طول یک زمستان سرد، زبانه‌های هوای جنوبگان دمای زیر صفر را به همه مناطق می‌آورند. هیچ بخشی از منطقه پاراننیا کاملاً از احتمال سرمازدگی و آسیب ناشی از آن به محصولات کشاورزی در امان نیست و بارش خفیف برف در مکان‌های مختلف گزارش شده است.

هوای مرطوب گرمسیری هوا را در منطقه پاراننیا از اکتبر تا مارس گرم نگه می‌دارد. در آسونسیون میانگین فصلی حدود  است و ژانویه — گرم‌ترین ماه — به‌طور میانگین ۲۹ درجه سانتی‌گراد دما دارد. ویلاریکا دارای میانگین دمای فصلی ۲۱ درجه سانتی‌گراد و میانگین ژانویه ۲۷ درجه سانتی‌گراد است. در طول تابستان، رسیدن دمای روز به ۳۸ درجه سانتی‌گراد نسبتاً رایج است. با این حال، امواج مکرر هوای خنک از جنوب باعث می‌شود هوا بین شرایط صاف و مرطوب و طوفان تغییر کند. آسمان برای یک هفته تا ده روز تقریباً بدون ابر خواهد بود در حالی که دما و رطوبت به‌طور مداوم افزایش می‌یابد. با نزدیک شدن گرمای مرطوب به حدود غیرقابل تحمل، رعد و برق‌هایی که پیش از یک جبهه سرد می‌آیند از جنوب می‌وزند و دما تا ۱۵ درجه سانتی‌گراد در چند دقیقه کاهش می‌یابد.

باران در منطقه پاراننیا نسبتاً به‌طور مساوی توزیع شده است. اگرچه شرایط هواشناسی محلی نقش کمک‌کننده‌ای ایفا می‌کند، باران معمولاً زمانی می‌بارد که توده‌های هوای گرمسیری غالب هستند. کمترین باران در اوت می‌بارد، زمانی که میانگین‌ها در بخش‌های مختلف منطقه از  متغیر است. دو دوره حداکثر بارش از مارس تا مه و اکتبر تا نوامبر است.

برای کل منطقه، تفاوت بین خشک‌ترین و مرطوب‌ترین ماه‌ها از  متغیر است. میانگین بارش سالانه  است، اگرچه میانگین در فلات پارانا  بیشتر است. همه زیرمنطقه‌ها ممکن است تغییرات قابل توجهی را از سالی به سال دیگر تجربه کنند. آسونسیون بارش سالانه تا  و کمی  را ثبت کرده است؛ پوئرتو برتونی در فلات پارانا بارش تا  و کمی  را ثبت کرده است.

برخلاف منطقه پاراننیا، چاکو دارای آب‌وهوای گرمسیری مرطوب و خشک است که با نیمه‌خشک هم‌مرز است. چاکو فصل‌هایی را تجربه می‌کند که به‌طور متناوب زمین را غرق آب و خشک می‌کنند، با این حال تغییرات فصلی دما اندک است. دماهای چاکو معمولاً بالا هستند و میانگین‌ها در زمستان فقط اندکی کاهش می‌یابند. حتی در شب با وجود نسیم‌های معمول، هوا خفه‌کننده است. بارندگی کم است و از  در سال متغیر است، مگر در زمین‌های مرتفع‌تر در شمال غربی که تا حدودی بیشتر است. بارندگی در ماه‌های تابستان متمرکز است و مناطق وسیعی که در زمستان بیابان هستند، در تابستان به باتلاق تبدیل می‌شوند.

 نمونه‌ها 

 محیط زیست 

مسائل جاری زیست‌محیطی شامل جنگل‌زدایی (پاراگوئه بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۵ حدود ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع از زمین‌های جنگلی خود را از دست داد) و آلودگی آب (روش‌های نامناسب دفع پسماند خطرات بهداشتی برای بسیاری از ساکنان شهری ایجاد می‌کند) است. پاراگوئه یکی از اعضای کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد درباره تغییر اقلیم، پیمان کیوتو، حقوق دریاها و پیمان مونترال است. این کشور همچنین پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای را امضا کرده اما هنوز آن را تصویب نکرده‌است.

 آمار 
مختصات جغرافیایی: 

مساحت:
کل:
۴۰۶٬۷۵۰ کیلومتر مربع
خشکی:
۳۹۷٬۳۰۰ کیلومتر مربع
آب:
۹٬۴۵۰ کیلومتر مربع

مرزهای زمینی:
کل:
۳٬۹۲۰ کیلومتر
کشورهای هم‌مرز:
آرژانتین ۱٬۸۸۰ کیلومتر، بولیوی ۷۵۰ کیلومتر، برزیل ۱٬۲۹۰ کیلومتر

خط ساحلی:
۰ کیلومتر (محصور در خشکی)

نقاط حدی ارتفاع:
پست‌ترین نقطه:
تلاقی رود پاراگوئه و رودخانه پارانا ۴۶ متر
بلندترین نقطه:
سرو ترس کاندو ۸۴۲ متر

کاربری زمین:
زمین قابل کشت:
۶٪
محصولات دائمی:
۰٪
چراگاه‌های دائمی:
۵۵٪
جنگل‌ها و بیشه‌زارها:
۳۲٪
سایر:
۷٪ (تخمین ۱۹۹۳)

زمین آبیاری‌شده:
۶۷۰ کیلومتر مربع (تخمین ۱۹۹۳)

 نقاط حدی 
بندانگشتی|سرو آکاتی، نزدیک ویاریکا، پاراگوئه.
این فهرستی از نقاط حدی پاراگوئه است، نقاطی که در شمالی‌ترین، جنوبی‌ترین، شرقی‌ترین یا غربی‌ترین مکان نسبت به هر جای دیگر قرار دارند.

 شمالی‌ترین نقطه – ستون هیتو ۷ فورتین کورونل سانچز در مرز با بولیوی، ناحیه آلتو پاراگوای
 شرقی‌ترین نقطه – دماغه‌ای بی‌نام در سد ایتایپو نزدیک شهر آلوار نونز کابزا د واکا، ناحیه کانیندیو
 جنوبی‌ترین نقطه (شامل جزایر) – جزیره‌ای بی‌نام در جنوب  در رودخانه پارانا، ناحیه ایتاپوا
 جنوبی‌ترین نقطه (فقط سرزمین اصلی) – دماغه‌ای بی‌نام در جنوب شرقی شهر کامبورتا و بلافاصله در شمال شهر کندلاریای آرژانتین، ناحیه ایتاپوا
 غربی‌ترین نقطه – ستون هیتو ۱ اسمرالدا در مرز با آرژانتین و بولیوی، ناحیه بوکورون
 بلندترین نقطه – سرو ترس کاندو، بخش گوآیرا، ۸۴۲ متر
 پست‌ترین نقطه – تلاقی رود پاراگوئه و رودخانه پارانا، ۴۶ متر
 مرکز جغرافیایی – ۱۳۳ کیلومتری غرب کنسپسیون، پاراگوئه

 نگارخانه 

 جستارهای وابسته 
 پاراگوئه
 فهرست شهرهای پاراگوئه

 منابع 

 پیوند به بیرون 
 پاراگوئه یا استان ریو دو لا پلاتا با مناطق مجاور Tucamen و Santa Cruz de la Sierra نقشه ای از سال ۱۶۱۶ پاراگوئه و مناطق اطراف آن است.


رده:منطقه‌های پاراگوئه