پوجو براچیولینی

جان فرانسیسکو پوجو براچیولینی (۱۱ فوریه ۱۳۸۰Date in Cav. Toneilli's ms Elogi delli uomini illustri Toscani, noted by William Shepherd, The Life of Poggio Bracciolini – ۳۰ اکتبر ۱۴۵۹) که با نام خلاصهٔ پوجو براچیولینی شناخته می‌شود، پژوهشگر ایتالیایی و از نخستین خیل انسان‌شناسان دورهٔ رونسانس بود. او برای احیا و کشف بسیاری از آثار کلاسیک خطی زبان لاتین و بازشناسایی کتاب‌هایی که در کتابخانه‌های آلمان، سوییس و فرانسه در حال پوسیدگی و از بین رفتن بود، شناخته می‌شود. تحسین‌برانگیزترین نسخه‌های خطی‌ای که توسط او کشف و معرفی شدند، De rerum natura اثر لوکرتیوس، De architectura اثر ویتروویوس، چند خطابهٔ گمشدهٔ سیسرون من‌جمله Pro Sexto Roscio, Institutio Oratoria اثر کوئنتیلی، Silvae استاتیوس، Punica اثر سیلیوس ایتالیوس و غیره بوده‌اند.

 منابع 
 ویکی‌پدیای انگلیسی

رده:انسان‌گرایان رنسانس اهل ایتالیا
رده:اهالی استان آرتزو
رده:دانشوران کلاسیک اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۴۵۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۳۸۰ (میلادی)
رده:مترجمان از یونانی به لاتین
رده:مجموعه‌داران کتاب و نسخه خطی
رده:نویسندگان سده ۱۵ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان لاتین سده ۱۵ (میلادی)
رده:نویسندگان مرد اهل ایتالیا