باس آلبرتی

باسِ آلبرتی ()، نوعی خاص از همراهی فیگورهای ملودیک است که اغلب در دوره کلاسیک و گاهی در دوران رمانتیک استفاده می‌شد. این اصطلاح به‌نام دومنیکو آلبرتی نامگذاری شد که آن را به‌طور گسترده مورد استفاده قرار داد، اگرچه اولین کسی نبود که از آن استفاده می‌کرد.Hurry, Pam; Phillips, Mark; and Richards, Mark (2001). Heinemann Advanced Music, p.48. Heinemann. .

 تعریف 
310px|بندانگشتی|الگوهای معادل در کسر میزان  و  
باسِ آلبرتی، نوعی آکورد شکسته (آرپژ) است، جایی که نت‌های آکورد به ترتیب در پایین‌ترین، میانی و بالاترین بخشِ آکورد ارایه می‌شود. سپس این الگو چندین بار در طولِ قطعه تکرار می‌شود:
الگوی «آکورد شکسته» به ایجاد صدای پایدار و روان بر روی پیانو کمک می‌کند. «در باس آلبرتی، آکوردهای هارمونی به الگوهای کوتاه و شکسته تبدیل می‌شوند، این الگوی ثابت که در موسیقی ارکسترال و موسیقی کلاسیک به آن می‌پردازند، باعث می‌شود خط پرانرژیِ «» را که در دوره باروک رایج بود، جبران کند».

باسِ آلبرتی در قطعات، معمولاً برای دست چپِ ساز شستی‌دار به‌ویژه در آثار پیانویی موتسارت یافت می‌شود. با این حال این الگو همچنین برای سایرِ سازها نیز استفاده می‌شود. «باس آلبرتی» را «یک‌نواختی قابل تحمل»،Aschenbrenner, L. (2012). The Concept of Coherence in Art, p.200. Springer Science & Business Media. . یا «شاید پرتحرک‌ترین بخش اجرای موسیقی در قرن هجدهم»، تشریح کرده‌اند.Bernstein, Leonard (2007). The Infinite Variety of Music, p.51. Amadeus Press. . "But over and over again we can find Mozart using this figuration in such a way that it is transformed by the sheer beauty of his melodic invention above it." 

 یادداشت 

 پانویس 

 منابع 



 پیوند به بیرون 

رده:پیانو
رده:همراهی (موسیقی)