ضیافت خدایان

ضیافت خدایان ،  یک نقاشی رنگ روغن توسط استاد رنسانس ایتالیایی جووانی بلینی است که با افزودنی‌های قابل توجهی در سمت چپ و مرکز توسط دوسو دوسی و تیسین اضافه شده است. این نقاشی یکی از معدود تابلوهای اساطیری هنرمند ونیزی است. در سال ۱۵۱۴ به پایان رسید و آخرین کار بزرگ او بود. اینک در نگارخانه ملی هنر در واشینگتن، دی.سی. قرار دارد که آن را «یکی از بزرگ‌ترین نقاشی‌های دوره رنسانس در ایالات متحده» می‌نامد.NGA "Overview"

این نقاشی اولین تصویر اصلی از موضوع «جشن خدایان» در هنر رنسانس است که قرار بود تا پایان قرن منریسم شمالی به مدت یک قرن بعد باقی بماند.Bull, 342–43 این تابلو چندین شباهت به تابلو دیگر و بسیار پیچیده‌تر، نقاشی شده توسط هنرمند فلورانسی بارتولومئو دی جووانی در دهه ۱۴۹۰ دارد و اکنون در لوور نگهداری می‌شود.Bartolomeo di Giovanni's painting in the Louvre

بندانگشتی|چپ|این جزئیات مرکوری، اولین تصویر شناخته شده سرامیک چینی را در نقاشی اروپایی را نشان می‌دهد

 موضوع 
بندانگشتی|پریاپوس ولوتیس

این نقاشی حادثه تلاش برای تجاوز به لوتیس را نشان می‌دهد. وی زنی بسیار زیبا و دختر نپتون یا نئروس بود. لوتیس در جشنی که به افتخار لیبر ترتیب داده شده بود، حضور داشت، پریاپوس سعی کرد در حالی که لوتیس خواب بود به او تجاوز کند، اما او با صدای ناگهانی الاغ سیلنوس بیدار شد و پریاپوس از خجالت فرار کرد زیرا همه افراد نیز از خواب بیدار شدند و از اهدافش آگاه شدند.Ovid, Fasti, 1. 391 of; Bull, 242

بندانگشتی|چپ|سیلانوس با الاغ خود و باکوس کوچک

 شرح 
این اثر یک حرکت چشمگیر از موضوع معمول او در صحنه‌های مذهبی و پرتره‌هایی برای بلینی بود که هنگام شروع آن بیش از ۸۰ سال داشت. وی قبلاً تمایلی به نقاشی داستان‌های اساطیری نداشت و از مأموریت ایزابلا داستا، خواهر آلفونسو، در سالهای ۱۵۰۱ تا ۱۵۰۴ طفره رفته بود.Holmes, 284

این نقاشی‌ها در اتاقی که در آن نقاشی شده بود تا سال ۱۵۹۸ هنگامی که آن‌ها مصادره شدند و توسط کاردینال ایپولیتو آلدوبراندینی ("جونیور") به عنوان نماینده تام‌الاختیار پاپی به رم بردند، ماندند.NGA full provenance; Jaffé, 101 for 1623 split.
بعد از چندین بار دست به دست شدن نقاشی بر اثر خرید و فروش توسط افراد مختلف در نهایت در سال ۱۹۲۲ توسط ملاک بزرگ آمریکایی پیتر ا.ب. ویدنر (د. ۱۹۱۵) خریداری و در سال ۱۹۴۲ با بقیه مجموعه خود وارد گالری ملی هنر در واشینگتن دی.سی.شد.

 جرئیات 

 منابع 

 Bull, Malcolm, The Mirror of the Gods, How Renaissance Artists Rediscovered the Pagan Gods, Oxford UP, 2005, 
 Colantuono, Anthony, "Dies Alcyoniae: The Invention of Bellini's Feast of the Gods", The Art Bulletin, Vol. 73, No. 2 (Jun. , 1991), pp. 237–256, JSTOR
 Freedman, Luba, Classical Myths in Italian Renaissance Painting, 2011, Cambridge University Press, ، google books
 Holmes, George, "Giovanni Bellini and the Background to Venetian Painting", in Communes and Despots in Medieval and Renaissance Italy, Editors: Bernadette Paton, John Easton Law, 2010, Ashgate Publishing Ltd, ، google books
 Jaffé, David (ed), Titian, No. 15, The National Gallery Company/Yale, London 2003, 
 Plesters, J. The Feast of the Gods: Conservation, Examination, and Interpretation. Studies in the History of Art, 40, 1990
 Spangeberg, K.L. (ed), Six Centuries of Master Prints, Cincinnati Art Museum, 1993, 
 Syson, Luke, "Belle, Picturing Beautiful Women", in Art and Love in Renaissance Italy, ed. Andrea Bayer, 2008, Metropolitan Museum of Art, 

 پیوند به بیرون 

 NGA website
 Investigating Bellini's ''Feast of the Gods at WebExhibits
 Bellini and Titian, The Feast of the Gods at ColourLex

رده:پرندگان در هنر
رده:تجسم‌های فرهنگی از لوکرتسیا بورجا
رده:خر در هنر
رده:سگ‌ها در هنر
رده:مجموعه‌های نگارخانه ملی هنر آمریکا
رده:نقاشی‌های ۱۵۱۴ (میلادی)
رده:نقاشی‌های تیسین
رده:نقاشی‌های جووانی بلینی
رده:نقاشی‌های غذا و نوشیدنی