ارتش سلوکیان

ارتش سلوکیان متشکل از جنگجویان و لشکریان امپراتوری سلوکی بود که یکی از دولت‌های هلنیستی بود که پس از مرگ اسکندر مقدونی پدیدار شد.

مانند سایر ارتش‌های بزرگ هلنیستی، سپاهیان سلوکی در درجه اول به سبک یونانی-مقدونی می‌جنگیدند، که بدنه اصلی آنها از فالانژ تشکیل شده بود. فالانژ شکل بزرگ و متراکمی از مردان بود که مجهز به سپرهای کوچک و یک نیزهٔ بلند به نام ساریسا بودند. این شکل از جنگ توسط سپاه مقدونیه در زمان سلطنت فیلیپ دوم مقدونی و پسرش اسکندر مقدونی ایجاد شده بود. در کنار فالانژ، سلوکیان برای تکمیل نیروهای ارتش خود از تعداد زیادی از نیروهای بومی و مزدور استفاده می‌کردند، زیرا به دلیل فاصله گرفتن از وطن مقدونی خود، حاکمان سلوکی برای تهیه نیروی یونانی دچار محدودیت بودند.

 نیروی انسانی 
دوری از یونان تأثیر زیادی بر تشکیلات ارتش سلوکیان می‌گذاشت، چرا که در درجه اول به تهیه نیروی یونانی به عنوان بخش اصلی ارتش نیازمند بودند. به همین دلیل برای افزایش جمعیت یونانیان در قلمرو خود، حاکمان سلوکی شهرک‌های نظامی ایجاد کردند. دو دوره اصلی در تأسیس شهرک‌ها وجود داشت، نخست دوره سلوکوس یکم نیکاتور و آنتیوخوس یکم سوتر و سپس دوره آنتیوخوس چهارم اپیفان. به شهرک‌نشینان نظامی زمین داده می‌شد، «با توجه به درجه آن‌ها و خدمات متفاوت که آن‌ها ارائه می‌دادند».Head, 1982, p.20 آنها در مهاجرنشین‌هایی با اندک نمای شهری مستقر شدند، که در بعضی مقاطع این شهرک‌ها می‌توانستند جایگاه یک پولیس را بدست آورند.»Chaniotis, 2006, p.86 برخلاف شهرک‌نشینان بطلمیوس، که به کلرووچوی معروف بودند، شهرک نشینان سلوکی به نام Katoikoi معروف بودند. مهاجران این سرزمین‌ها را به عنوان زمین خود حفظ می‌کردند و در عوض در صورت فراخوان به خدمت در ارتش سلوکی درمی‌آمدند. اکثر شهرک‌ها در لیدیه، شمال سوریه، فرات بالا و ماد متمرکز شده بودند. یونانیان در لیدیه، فروگی و سوریه مسلط بودند.Head, 1982, p.23 به عنوان مثال، آنتیوخوس سوم یونانیان یوبیا، کرت و اتولیا را آورده و آنها را در انطاکیه مستقر کرد.Chaniotis, 2006, p.85

از این شهرک نشینان برای تشکیل دادن واحدهای فالانژ سلوکی و سواره‌نظام استفاده می‌شد، از افراد نخبه نظامی آنان نیز در هنگ نگهبانان پادشاهی استفاده می‌شد. بقیه ارتش سلوکی متشکل از تعداد زیادی از نیروهای بومی و مزدور بود که به عنوان نیروهای کمکی سبک خدمت می‌کردند. با این حال، در زمان رژه دافنه در سال ۱۶۶ پیش از میلاد، تعداد زیادی از نیروهای بومی غیر یونانی از ارتش آنتیوخوس چهارم حذف شدند. این به احتمال زیاد به دلیل اصلاحات در ارتش بود که توسط آنتیوخوس چهارم انجام شد.Bar-Kochva, 1989, p.191 در زمان سلطنت وی، آنتیوخوس چهارم ۱۵ شهر جدید ایجاد کرده بود «و این افزایش تعداد شهرها با افزایش تعداد فالانژها … در دافن بسیار آشکار است که نباید نادیده گرفته بشود».Griffith, 1935, p.153

 پیاده‌نظام 
 آرگیراسپیدها 
پیاده‌نظام اصلی ارتش سلوکی "سپرهای نقره‌ای هاً یا " آرگیراسپیدها " بودند. آنها یگان نگهبان افسانه‌ای بودند که از پسران شهرک نشینان نظامی تشکیل شده بودند.Bar-Kochva,1979, p.59-62 آنها به روش مقدونیان با ساریسا مسلح شدند و درست مانند سایر ارتش‌های هلنی آن زمان، با سبک فالانژها می‌جنگیدند. آرگیراسپیدها واحدهایی در حدود ۱۰۰۰۰ نفرSekunda, 2001, p.89 بودند که از کل پادشاهی برای خدمت در این واحد انتخاب می‌شدند.Polybius 5.79.4 کل پادشاهی ممکن است به معنی مناطقی مانند سوریه و میان رودان باشد که هسته پادشاهی سلوکیان بودند، بیشتر این سربازان یونانی بودند.Cambridge Ancient History: Volume VII, 1984, p.190

 پیاده‌نظام «رومی مانند» 
در سال ۱۶۶ پیش از میلاد، در رژه دافنه که به وسیله آنتیوخوس چهارم، در کنار واحدهای آرگیراسپیدها ۵۰۰۰ سرباز نیرومند دیده می‌شود که به سبک رومی حضور دارند.Polybius 30.25.3 آموزش بخشی از گارد سلطنتی به روشهای «رومی» احتمالاً چندین عامل مهم داشته است. عامل اول، آنتیوخوس چهارم بود که بخشی از زندگی اش را در رم به سر برده بود و روش‌های ارتش رومی‌ها مورد ستایش او بود.Tarn, 1980, p.184 عامل دوم، جنگ‌هایی بود که برای سلوکیان پیش می‌آمد و شورش‌های ساتراپ‌های شرقی بود که این نیروهای رومی مانند قابلیت مانور و تحرک بسیار در دشت‌ها و زمین‌های باز شرقی را داشت. آموزش سربازان از این طریق می‌توانست به کارایی و توانایی کلی ارتش بیفزاید و آن را تحریک پذیرتر کند. در واقع نیروهای رومی مانند در شورش مکابیان و در نبرد بث زکریا در ۱۶۲ پیش از میلاد به خوبی خود را نشان دادند.I Macc.6.35 عامل سوم، شکست آنتیگونیدها در نبرد پیدنا در سال ۱۶۸ پیش از میلاد یک شوک بزرگ فرهنگی بود که نشان از پایان دوران سیستم نظامی مقدونی به دست لژیون‌های رومی داشت.

گفته می‌شود که این ۵۰۰۰ مرد که در حال راهپیمایی که در رأس ارتش هستند به معنای نشان دادن قصد آنتیوخوس چهارم برای اصلاح کل ارتش سلوکی و تبدیل واحدهای سلوکی به واحدهای رومی مانند بود، اگرچه که اینکه این اصلاح بصورت کامل صورت گرفته یا خیر، مشخص نیست.Sekunda, 2001, p.98

 یادداشت 

 منابع 

 Polybius, Histories
 Livy, History of Rome
 Appian, Syrian Wars
 Astin, A.E. , Frederiksen, M.W. , Ogilvie, R.M. , Walbank, F.W. (eds.) (1984), The Cambridge Ancient History: Volume VII
 Beston, Paul (2002), Review, The Classical Review, New Series, Vol.52, No.2, p. 388-389
 Chaniotis, Angelos (2006), "War in the Hellenistic World"
 Gaebel, Robert E. (2002), Cavalry Operations in the Ancient Greek World
 Griffith, G.T. (1935), The Mercenaries of the Hellenistic World
 Sekunda, Nick (1994), Seleucid and Ptolemaic Reformed Armies 168-145 BC, Volume 1: The Seleucid Army
 Sekunda, Nick (2001), Hellenistic Infantry Reform in the 160's BC
 Schwerin-White, Susan, & Kuhrt, Amelie (1993), From Samarkhand to Sardis: A new approach to the Seleucid Empire
 Bar-Kochva, Bezalel (1979), The Seleucid Army: Organization and Tactics in the Great Campaigns
 Bar-Kochva, Bezalel (1989), Judas Maccabaeus: The Jewish Struggle Against the Seleucids
 Head, Duncan (1982), Armies of the Macedonian and Punic Wars 359 BC to 146 BC
 Bevan, Edwyn Robert, (1902), The House of Seleucus, Vol. II
 Tarn, W.W. (1980), The Greeks in Bactria and India

رده:تاریخ نظامی سلوکیان