مبین (فلسفه)

((مُ) [ع .] (اِفا) واضح کننده، آشکار کننده.محمد معین، فرهنگ فارسی معین، مدخل)  ، این اصطلاح ارسطوئی به قضیه‌ای گفته می‌شود که قابل صدق و کذب باشد. چنین قضیه‌ای را از این جهت خبری گویند که محمول آن توضیح دهنده موضوع است. الفاظِ لاتین دال بر این معنی (یعنی لفظ فرانسوی و انگلیسی آن) علاوه بر معنی خبر، دال بر بخشی از منطق است که کار آن بحث در مبحث حکم است.جمیل صلیبا - منوچهر صانعی دره‌بیدی، فرهنگ فلسفی، انتشارات حکمت - تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۶ ص ۵۶۹

از حیث لغوی مبین نور و روشنی بخش مطالب است و دارای مراتب و ذاتاً ظاهر و آشکار است و روشنی بخش غیر خود.سید محمدحسین طباطبایی، بدایةالحکمة، دارالمعرفة، قم، ۱۴۰۶، ص ۱۱

مبین نام عربی، به معنی آشکار، خورشید، روشنایی است.  
 منابع 

رده:ارسطو
رده:پدیدارشناسی
رده:منطق
رده:گزاره‌ها
رده:فلسفه ارسطو
رده:سیستم فلسفی ارسطو
رده:مفهوم‌ها در منطق