اقتران

اقتران (روانشناسی)

اقتران (اِ تِ) [ع .] ۱ - (مص ل) قرین شدن. ۲ - نزدیک شدن ستاره ای به ستاره دیگر. ۳ - (اِمص) نزدیکی، پیوستگی.محمد معین، فرهنگ فارسی معین، مدخل

بندانگشتی|تداعی معانی

اقتران 

اقتران 

اقتران 

اقتران (برخورد)، یعنی پیوستن دوچیز به یکدیگر، به این ترتیب که وجود آنها در زمان یا در مکان با هم است یا به این ترتیب که با تغییر یکی از آنها دیگری نیز تغییر می‌کند.

قانون اقتران در روانشناسی یکی از قوانین سه‌گانه است که ارسطو برای تفسیر تداعی افکار، تدوین کرده‌است.

خلاصه مضمون این قانون این است که وجود دو حالت با هم در روان یک ارتباط اقترانی بین آنها برقرار می‌کند.

به نحوی که هر گاه یکی از آن دو به خاطر بیاید، دومی نیز همراه آن می‌آید. مثلاً دیدن ابر، یادآور باران است، و دیدن دود یادآور آتش.

اگر دو چیز در دو مکان مختلف باشند و انسان هنگام مشاهده یکی از آنها، در مورد دیگری بیندیشد، اقتران بین این دو چیز در ذهن حاصل می‌شود، زیرا اصل اقتران، اقتران ذهنی یا معنوی است.جمیل صلیبا - منوچهر صانعی دره بیدی، فرهنگ فلسفی، انتشارات حکمت - تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۶ ص ۱۴۸

انتقال ذهن از الفاظ به معانی، مطابق یک قانون عام از قوانین ذهن بشری صورت می‌گیرد که روان‌شناسان آن را قانون «تداعی معانی» نامیده‌اند.محمد صادق کاملان، صالحه یزدانی فر؛ دلالت الفاظ بر معانی از دیدگاه اصولیان و زبان‌شناسان، مطالعات اسلامی: فقه و اصول سال چهل و پنجم، شمارهٔ پیاپی ٩٥، زمستان ١٣٩٢، ص ۱۲۹–۱۴۵

 منابع 

رده:علوم شناختی