بنی عباد

بنی عباد() خاندانی عرب تبار از قبیلهٔ لَخْم بودند که به‌سبب تأسیس پادشاهی‌ای در شهر اشبیلیه (سویا) در جنوب اندلس در قرن پنجم هجری (یازدهم میلادی) شهرت یافتند.بنو عباد في إشبيلية، موقع السلالات والأسر الحاكمة.   این خاندان در پایان دوران خلافت اموی وارد اندلس شدند و نخستین فرد برجسته از میان آنان، قاضی ابوالولید اسماعیل در اواخر قرن چهارم هجری بود. 

پس از وقوع انقلابی در اشبیلیه که منجر به برکناری حمودیان از قدرت شد، مردم شهر، پسر اسماعیل یعنی ابوالقاسم را به‌عنوان حاکم برگزیدند. او به‌عنوان بنیان‌گذار واقعی سلسلهٔ بنی عباد شناخته می‌شود.

پادشاهی بنی عباد در دوران معتضد بن عباد به‌سرعت گسترش یافت و مناطق جنوب و غرب اندلس را دربر گرفت. شهرهایی چون قرمونه(کارمونا)، ولبة(اوئلوا)، لَبله(نیبلا)، شلتیش(سالتس)، جزیره الخضراء(آلخیسراس) و قرطبه(کوردوبا) به قلمرو آنان افزوده شد.

این پادشاهی در دوران معتمد بن عباد به اوج شکوفایی رسید؛ او قلمرو را بیشتر گسترش داد و شهرهایی چون مُرسیه(مورسیا)، بلنسیه(والنسیا) و دیگر مناطق را ضمیمه کرد. در این دوره، شعر، ادب و معماری در اشبیلیه رونق فراوانی یافت و دولت بنی عباد به‌قدری نیرومند شد که به قدرتمندترین دولت در میان طوایف در اندلس تبدیل شد.

سرانجام، دولت بنی عباد در سال ۴۸۴ هجری (۱۰۹۱ میلادی) به‌دست مرابطون سقوط کرد؛ آنها وارد پایتخت بنی عباد یعنی اشبیلیه شدند، معتمد را اسیر کردند و او را به شهر اغمات در مغرب تبعید نمودند. وی چهار سال بعد در همان‌جا درگذشت و با مرگ او، سلسلهٔ بنی عباد پایان یافت.

 جستارهای وابسته 
 کاخ پادشاهی آلکازار

 منابع 

رده:تاریخ کوردوبا، اسپانیا
رده:سلسله‌های عربی