ضددرد

ضددرد یا مُسَکِن دردزُدا از واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی به جای analgesic در انگلیسی و در حوزهٔ پزشکی است. 
 به هر ماده و دارویی که باعث کاهش احساس درد شود گفته می‌شود.
داروهای ضددرد به روش‌های گوناگونی روی اعصاب محیطی و مرکزی تأثیر می‌گذارند و اثر خود را نشان می‌دهند.

 طبقه‌بندی 
از لحاظ مواد تشکیل‌دهنده این مسکن‌ها شامل موارد زیر است:
 پاراستامول و داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی
 مهارکننده‌های کوکس ۲
 مورفین و دیگر مخدرها
 دیگر ضددردها شامل سه‌حلقه‌ای‌ها و ضدصرع‌ها

از لحاظ نوع استفاده و روش کاربرد:
 موضعی
 سیستمیک که خود شامل خوردنی و تزریقی است.

 داروهای ضددرد مهم 
 دیکلوفناک از دسته داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NDSAID) است. به‌طور معمول دارای دو شکل ترکیب‌شده با سدیم و پتاسیم است.
 ایبوپروفن داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی است.
 استامینوفن دارویی مسکن و تب‌بُر است.
 آسپیرین معمولاً به عنوان ضددرد و تب‌بُر مورد استفاده قرار می‌گیرد.
 پیروکسیکام این دارو برای ستردن تب و تاب و درد در بسیاری از بیماری‌ها مانند استئوآرتریت، آرتریت روماتوئید، دیسمنوره، نقرس، آرتریتها، دردهای گوناگون اندام‌ها، تب و … به کار می‌رود.
 متادون مخدر (opium) قوی است که برای دردهای شدید تجویز می‌شود.
 کتوپروفن یک داروی ضدالتهابی غیراستروئیدی رایج است.

 جستارهای وابسته 
 مسکن (دارو)
 آرام‌بخش
 خواب‌آور

 منابع 

رده:ادراک‌پریشی
رده:افیون‌ها
رده:درد