کنت‌نشین سیسیل

کنت‌نشین سیسیل یا کنت‌نشین سیسیل و کالابریا یک دولت نورمانی بود که میان سال‌های ۱۰۷۱ تا ۱۱۳۰ میلادی در جزیره‌های سیسیل، مالت و کالابریا مستقر بود. این کنت‌نشین پس از بازپس‌گیری امارت سیسیل از سوی مسیحیان در سال‌های ۱۰۶۱ تا ۱۰۹۱ میلادی شکل گرفت.

کنت‌نشین سیسیلFiore, Giovanni. Della Calabria illustrata, Vol. 3. Rubbettino, 1999. p. 551.Roger I، دانشنامه بریتانیکا: «راجر در سال ۱۰۵۷ برای کمک به برادرش رابرت گیسکار در فتح کالابریا از بیزانسی‌ها (۱۰۶۰) به ایتالیا رفت. آنان در ۱۰۶۱ با تصرف مسینا، فتح سیسیل از فرمانروایان مسلمان را آغاز کردند و در ۱۰۹۱ آن را به پایان رساندند. نقطهٔ عطف نبرد، تصرف پالرمو در ۱۰۷۲ بود؛ هنگامی که رابرت، راجر را به‌عنوان تابع خود، با حق محدود حکومت و مالیات‌گیری، به کنت سیسیل و کالابریا منصوب کرد.» یک دولت نورمانی بود که از سال ۱۰۷۱ تا ۱۱۳۰، جزایر سیسیل و مالت و بخشی از کالابریا را در بر می‌گرفت.Takayama, Hiroshi. The Administration of the Norman Kingdom of Sicily. انتشارات بریل: لیدن، 1993. p. 47. این کنت‌نشین در جریان فتح سیسیل به دست نورمان‌ها (۱۰۶۱–۱۰۹۱) از امارت سیسیل مسلمان شکل گرفت؛ امارتی که در ۹۶۵ بر اثر فتوحات تأسیس شده بود. بنابراین، کنت‌نشین دوره‌ای گذار در تاریخ سیسیل به‌شمار می‌رفت. پس از شکست مسلمانان و یا بیرون‌راندن یا جذب آنان در ارتش نورمان، دوره‌ای دیگر از گذار برای کنت‌نشین و مردم سیسیل آغاز شد.

 تاریخ 
کنت‌نشین سیسیل در ۱۰۷۱ توسط رابرت گیسکار برای برادر کوچک‌ترش راجر بوسو ایجاد شد. خود گیسکار در ۱۰۵۹ از پاپ نیکلاس دوم عنوان دوک سیسیل (dux Siciliae) را به‌عنوان تشویق برای فتح آن از مسلمانان دریافت کرده بود. در ۱۰۶۱ نخستین فتح پایدار نورمان‌ها (مسینا) صورت گرفت و در ۱۰۷۱، پس از سقوط پالرمو، پایتخت امارت و پایتخت آیندهٔ کنت‌نشین، گیسکار راجر را به‌عنوان کنت منصوب کرد و تمامی اختیارات جز نیمهٔ شهر پالرمو، مسینا و وال دِمونه که نزد خود نگه داشت، به او واگذار نمود. راجر می‌بایست کنت‌نشینی را در اختیار داشته باشد که شامل فتوحات آینده تحت فرمان گیسکار نیز می‌شد. در فوریهٔ ۱۰۹۱، فتح سیسیل با سقوط نوتو تکمیل شد. حملهٔ نورمان‌ها به مالت نیز همان سال آغاز شد و در ۱۱۲۷، زمانی که ادارهٔ عربی جزیره برچیده شد، به پایان رسید.

رابرت گیسکار، راجر را در ارتباطی مبهم با جانشینان دوک‌نشین آپولیا و کالابریا باقی گذاشت. پس از مرگ رابرت در ۱۰۸۵، راجر یکم از دوک جدید، راجر بورس، همهٔ حقوق مربوط به قلعه‌های کالابریا را گرفت؛ قلعه‌هایی که پیش‌تر با رابرت گیسکار شریک بود. در واقع مقر دولت راجر یکم، شهر کالابریایی میلتو بود.Takayama, p. 25. به‌گفتهٔ تاریخ‌نگاران آگوستینو اینوِجِس و ماتئو کامرا، راجر یکم از ۱۰۹۶ عنوان «کنت بزرگ سیسیل و کالابریا» را به‌کار می‌برد.Camera, Matteo. Annali Delle Due Sicilie, Vol. I, 1841. p. 32. پس از مرگ راجر یکم، تغییر مهم انتقال پایتخت بود: در ۱۱۱۲، هنگامی که راجر دوم پس از نیابت مادرش آدلاید دل وستو به کنت‌نشینی رسید، پالرمو پایتخت شد. با این تغییر، سیسیل تحت ادارهٔ دولت مرکزی قرار گرفت، در حالی که سرزمین‌های کالابریا به یک واحد اداری استانی تبدیل شدند.Takayama, p. 48. در دوران فرمانروایی راجر دوم سیسیل و ویلیام دوم آپولیا، میان این دو امارت نورمانی (که هر یک از نوادگان راجر و رابرت بودند) درگیری رخ داد. به‌واسطهٔ میانجی‌گری پاپ کالیستوس دوم و در برابر کمکی که راجر به سرکوب شورش جردن آریانو در ۱۱۲۱ کرد، ویلیام که بی‌فرزند بود، تمامی سرزمین‌های سیسیلی خود را به راجر واگذار کرد و او را وارث خویش خواند.

با مرگ ویلیام در ۱۱۲۷، راجر دوک‌نشین سرزمین اصلی را به ارث برد؛ سه سال بعد، در ۱۱۳۰، او در پالرمو قلمروهای خود را یکپارچه کرد و با تأیید ضدپاپ آناکلتوس دوم پادشاهی سیسیل را بنیان گذاشت.

 جستارهای وابسته 
 پادشاهی سیسیل

 منابع 

Wikipedia contributors, "County of Sicily," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=County_of_Sicily&oldid=901404201 (accessed January 31, 2020).

رده:انحلال‌های سده ۱۲ (میلادی) در ایتالیا
رده:انحلال‌های ۱۱۳۰ (میلادی) در اروپا
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۰۷۱ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های سده ۱۱ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۰۷۱ (میلادی) در اروپا
رده:سیسیل در قرون وسطی
رده:کشورهای پیشین در اروپا