جغرافیای زیست‌محیطی

جغرافیای زیست‌محیطی یا جغرافیای یکپارچه  شاخه‌ای از جغرافیا است که به توصیف جنبه‌های فضایی از تعامل میان انسان و جهان طبیعی می‌پردازد و نیازمند درک درستی از جنبه‌های سنتی جغرافیای فیزیکی و انسانی، و نیز روش‌هایی که در آن جوامع انسانی محیط زیست را درک کنند، می‌باشد. جغرافیای زیست‌محیطی در جایگاه پلی میان جغرافیای انسانی و فیزیکی، و در نتیجه هم‌افزایی تخصص از این دو زیرحوزه است. علاوه بر این، هم‌بستگی انسان با محیط زیست به عنوان یک پیامد جهانی شدن و دگرگونی‌های فناوری تغییر کرده، و روی‌کرد تازه‌ای برای درک رابطهٔ پویا و تغییرات، مورد نیاز بوده‌است. نمونه‌هایی از زمینه‌های پژوهشی در جغرافیای زیست‌محیطی عبارت است: از مدیریت بحران، مدیریت محیط زیست، توسعهٔ پایدار و بوم‌شناسی سیاسی.

 تمرکز 
از آنجایی که تجربه انسان از جهان به طور فزاینده‌ای توسط فناوری مدیریت می‌شود، روابط بین انسان و محیط زیست اغلب مبهم شده است. در نتیجه، این جغرافیای محیط زیست است که مجموعه‌ای بسیار مهمی از ابزارهای تحلیلی را برای ارزیابی تأثیر حضور انسان بر محیط زیست ارائه می‌دهد. این در حالی است که پیوندهای بین جغرافیای انسانی و فیزیکی زمانی آشکارتر از حالا بود. امروزه ارزیابی تأثیر حضور انسان بر محیط زیست با اندازه‌گیری نتیجه فعالیت انسان بر روی اشکال و چرخه‌های طبیعی زمین انجام می‌شود. روش‌هایی که این اطلاعات بواسطه آنها به دست می‌آید سنجش از دور و سیستم‌های اطلاعات جغرافیایی است.Arild Holt-Jensen (1999): Geography - History and Concepts: A Student's Guide. London: SAGE. 

 جستارهای وابسته 
 جغرافیای طبیعی
 جغرافیای انسانی

 منابع 

رده:جغرافیای انسانی
رده:جغرافیای طبیعی
رده:علوم اجتماعی زیست‌محیطی
رده:برهم‌کنش انسان و محیط زیست