CD23

CD23 که با نام FcεRII هم شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «FCER2» کُدگذاری می‌شود.

این مولکول یک گیرنده با تمایل اتصالی ضعیف برای پادتن ای است که نوعی پادتن دخیل در آلرژی، و مبارزه با انگل‌هاست و در تنظیم سطح خونی آن نقش دارد. برخلاف بسیاری دیگر از گیرنده‌های پادتنی، CD23 نوعی لکتین نوع سی است و بر سطح لنفوسیت‌های بی، ماکروفاژهای فعال‌شده، ائوزینوفیل‌ها، سلول‌های دندریتیک فولیکولار، و پلاکت‌ها یافت می‌شود.

دو نوع گیرندهٔ CD23 وجود دارد: CD23a و CD23b.

مولکول CD23a در لنفوسیت‌های بی فولیکولار دیده می‌شود؛ حال آنکه CD23b با استفاده از اینترلوکین ۴ بر روی لنفوسیت‌های تی، مونوسیت‌ها، سلول‌های لانگرهانس پوست، ائوزینوفیل‌ها و ماکروفاژها ظاهر می‌شود.

 اهمیت بالینی 
بندانگشتی|الگوهای بیان CD21 و CD23 در سلول‌های دندریتیک فولیکولی (FDCs) در لنفوم فولیکولی برای تشخیص و پیش‌آگهی بالینی این بیماری اهمیت دارند. رنگ‌آمیزی یکنواخت و گسترده در مرکز زایا، الگوهای هلالی در حاشیه و شبکه‌های شکسته‌شده از FDCs می‌توانند اختلالات ساختاری در فولیکول‌ها را نشان دهند. فقدان رنگ‌آمیزی یا تغییرات شدید در ساختار فولیکول ممکن است با پیشرفت بیماری یا تهاجمی‌تر بودن لنفوم مرتبط باشد و به تمایز بین درجات مختلف بیماری و ارزیابی پاسخ به درمان کمک کند.
در فلو سایتومتری از مولکول CD23 برای تمایز میان لوسمی مزمن لنفاوی (CD23-مثبت) و لنفوم سلول منتل (CD23-منفی) استفاده می‌شود. این مولکول همچنین با استفاده از ایمونوهیستوشیمی در لنفوسیت‌های بی موجود در مراکز زایگر قابل ردیابی است؛ حال آنکه در لنفوسیت‌های در حالِ استراحت در ناحیهٔ منتل موجود نیست و به‌همین دلیل است که لنفوم‌های برخاسته از ناحیهٔ منتل فاقد CD23 هستند؛ اما لوسمی مزمن لنفاوی و لنفوم‌های لنفوسیت‌های B با درجهٔ خفیف، دارای CD23 هستند و روش‌های ایمونوهیستوشیمی قادر به تشخیص این اختلاف جزئی در این سرطان‌هاست که نمای ظاهری مشابهی دارند. سلول‌های رید-اشتاینبرگ نیز معمولاً دارای CD23 هستند.

 منابع 



 برای مطالعهٔ بیشتر 






















 پیوند به بیرون 


رده:ژن‌های روی کروموزوم ۱۹ انسان
رده:لکتین‌های نوع سی
رده:مجموعه تمایزی