عماء

عماء

عماء: در عرفان مرحله تجلی پروردگار را عماء می‌نامند ۲ - ابر باران - ریز. ۳ - (تص) مرتبت احدیت (تعاریفات، دکتر غنی، تاریخ تصوف 651). ۴. دختر خوش قامتمعین، محمد. فرهنگ فارسی (شش جلدی). تهران: مؤسسهٔ انتشاراتیِ امیرکبیر. مدخل

اصطلاح «عماء» نخستین بار در روایات به‌کاررفته است، اهل عرفان هم، دربارهٔ آن سخن گفته‌اند.

«عماء» در عرفان محیی‌الدین محمد بن علی بن محمد بن العربی طائی حاتمی (ابن عربی) از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است.

عماء اسمی است برای عالم غیب و غیب مطلق که همان الله است.مظاهری، عبدالرضا، شرح تعلیقیهٔ آیة الله العظمی امام خمینی برفصوص الحکم ابن عربی - تهران نشر علم 1387صفحه 226 ی

ابن اصطلاح را عرفا از کلام حضرت ختمی نبوت گرفته‌اند، چه آنکه ابو رزین عقیلی از آن حضرت پرسید «این کان ربنا قبل ان یخلق الخلق؟ قال- ص-: کان فی عماء ما فوقه.قیصری، داود، رسائل قیصری، 1جلد، مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران - تهران، چاپ: دوم، 1381.

این حدیثی است که در جامع ترمذی و مسند ابن حنبل و سنن ابن ماجه روایت شده‌است.خوارزمی، تاج الدین حسین، شرح فصوص الحکم(خوارزمی/آملی)، 1جلد، بوستان کتاب (انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم) - قم، چاپ: دوم، 1379.

مقام غیب‌الغیوبی ذات مقام، لااسم و لارسم بودنِ است. در آثار عرفا، وقتی به مقام ذات غیب‌الغیوبی می‌رسند، می‌گویند هیچ اسم و رسمی ندارد؛ چنان‌که گاه از آن مقام به (مقام لااسم و لارسم) یاد می‌کنند.

در مصباح الهدایه آمده:
بدان … که هویت غیبیة احدیه و عنقاء مُغربی که در غیب هویت مستکنّ است و حقیقتی که تحت پرده‌های نوری و حجاب‌های ظلمانی در (عماء) و بطون و غیب و کمونْ پنهان است، نه اسمی از او در عوالم ذکر حکیم هست و نه رسمی.امام خمینی (ره)، مصباح الهدایة الی الخلافة و الولایة، ص۱۳

 منابع 

رده:حدیث
رده:عرفان اسلامی
رده:واژگان عرفانی
رده:ابن عربی
رده:صوفیان
رده:عارفان صوفی